MECZE PEŁNE DRAMATURGII !!!\nZ wielkim przytupem powróciliśmy w dniu wczorajszym na ligowe boiska. W pierwszej kolejce o godzinie 20:30, dwa mecze zakończyły się po fantastycznej walce, trzymającej w napięciu do samego końca, zwycięstwami różnicą jednej bramki. W drugiej turze o godz. 21:30, niesamowite widowisko piłkarskie stworzyły zespoły Kantor Poker oraz Żółwie Ninja. Zawiodła na całej linii ekipa Amazon POZ1 Poznań, która pomimo licznego składu, całkowicie się pogubiła i wysoko przegrała z Bea Beleza. A już dzisiaj wieczorem, czekają na nas, kolejne piłkarskie emocje.\nRed Box – FC Wikingowie 6-5 (3-1)\nRed Box – Patryk Schulz, Miron Walczak po 2, Tomasz Dutkiewicz, Piotr Kudelski po 1\nFC Wikingowie – Nicolai Tellefsen 2, Tobias Torjesen, Mads Eskesen, Mathias Hvidsten po 1\nŻółta kartka – Piotr Kudelski (Red Box)\nDeBeściak – MIRON WALCZAK (Red Box) – Gracz niezwykle szybki, bardzo dobrze wyszkolony technicznie. Wczoraj pokazał również talent strzelecki, zdobywając 2 bardzo istotne bramki.\nMecz pełen walki, dramatycznych zwrotów akcji. Po pierwszej połowie prowadzili zawodnicy Red Box 3-1. W drugiej odsłonie oprócz niesamowitej waleczności i determinacji, oglądaliśmy piękną wymianę ciosów. Ostatecznie zwycięsko z niej wyszli gracz Red Box, którzy pokonali swojego rywala 6-5. Brawa jednak za stworzenie tego widowiska, należą się zdecydowanie obu tym ekipom.\nBea Beleza – Amazon POZ1 Poznań 9-0 (3-0)\nBea Beleza – Artur Skorupka 3, Krzysztof Filas 2, Mariusz Płachta, Tomasz Frąckowiak, Jakub Kowalczyk, Artur Rybak po 1\nDeBeściak – ARTUR SKORUPKA (Bea Beleza) – kolejny bardzo dobry występ tego zawodnika. Potrafi wspaniale zmobilizować zespół do walki, prawdziwy boiskowy przywódca. Gracz bardzo kreatywny, strzelec 3 bramek.\nBardzo jednostronny pojedynek. Mający wielkie ligowe aspiracje i plany walki o jak najwyższe trofea, gracze Bea Beleza, rozbili swojego rywala 9-0 (3-0). Mimo wszystko rozmiarami tego zwycięstwa jestem zaskoczony. Zespół Amazon ma bowiem w swoim składzie wielu, naprawdę dobrych graczy. W piłkę grać potrafią, co niejednokrotnie na boisku udowodnili. Wczoraj jednak nie tworzyli na boisku kolektywu. Wzajemne pretensje, wypominanie kolegom z drużyny błędów. Licznej grupie zawodników Amazonu to spotkanie zdecydowanie nie wyszło. Liczę, że wyciągną oni z wczorajszej porażki właściwe wnioski i w kolejnych ich pojedynkach ligowych, zobaczymy ich zupełnie inne oblicze.\nPropex – FC Grunwald 5-4 (1-2)\nPropex – Filip Napierała 3, Mateusz Sipura, Maciej Baranowski po 1\nFC Grunwald – Krystian Ślebioda 2, Igor Chmiel, Krzysztof Rakocy po 1\nDeBeściak – FILIP NAPIERAŁA (Propex) – jak na grę po dwuletnim rozbracie z piłką, zanotował on bardzo dobry występ. Doskonale wykorzystuje na boisku swoje wieloletnie piłkarskie doświadczenie. Strzelec 3 niezwykle ważnych bramek.\nDrużyna Propex, która debiutowała wczoraj w wiosennych rozgrywkach, odniosła zwycięstwo, które jednak kosztowało ją naprawdę sporo ,,zdrowia”, tym bardziej, że grali oni bez zmian. Początek tego interesującego meczu, należał do ekipy Grunwaldu, która po dwóch klasycznych kontrach, wyszła na prowadzenie 2-0. Dopiero w samej końcówce pierwszej połowy, po rzucie wolnym, wykonywanym przez Filipa Napierałę, Propex zdobył kontaktowego gola. Prawdziwe emocje czekały nas jednak w drugiej połowie. Propex bardzo szybko wyrównał na 2-2, by po chwili, po raz pierwszy wyjść na prowadzenie 3-2. Zawodnicy Grunwaldu nie złożyli jednak broni i piękne walczyli. Przyniosło to wymierne efekty, bo nie tylko doprowadzili oni do zasłużonego remisu 3-3, ale po chwili wyszli oni na prowadzenie 4-3. Po kilku minutach Propex wyrównał, by w samej końcówce, zadać decydujący cios, dający im ostateczne zwycięstwo 5-4. Oglądaliśmy w tym pojedynku najlepszy wiosenny występ zespołu FC Grunwald. Szkoda, że zakończony minimalną porażką. Obiektywnie, najbardziej sprawiedliwym rezultatem tego pojedynku, byłby wynik remisowy.\nKantor Poker – Żółwie Ninja 5-3 (3-2)\nKantor Poker – Mieszko Pytlak 3, Jakub Smura, Jakub Wereszczak po 1\nŻółwie Ninja – Eryk Kubasik 3\nŻółta kartki – Mieszko Pytlak (Kantor Poker), Mateusz Walter (Żółwie Ninja)\nDeBeściak – MIESZKO PYTLAK (Kantor Poker) –– bardzo dobry, zasługujący na uznanie występ tego gracza. Widać było duże piłkarskie doświadczenie oraz nieprzeciętne umiejętności typowo piłkarskie. Do tego wszystkiego zdobył trzy bardzo istotne bramki.\nFaworyzowany zespół Kantor Poker, musiał się wczoraj sporo ,,napracować”, by wywalczyć 3 punkty z nową siłą w naszych rozgrywkach, drużyną Żółwie Ninja. Ligowy ,,kopciuszek” nie ugiął się przed wielkim faworytem. Oglądaliśmy piękny, wyrównany pojedynek. Po pierwszej połowie Kantor prowadził 3-2. W drugiej połowie podwyższyli oni swoje prowadzenie na 4-2. Żółwie jednak nie odpuszczały i ambitnie walczyły o gola kontaktowego. I te staranie przyniosły im sukces. Przegrywali już tylko 4-3. Mieli swoje okazje bramkowe na wyrównanie, lecz po raz kolejny doskonale w bramce Kantora spisywał się Mateusz Wiśniewski. Do tego wszystkiego Kantor wyprowadził zabójczą kontrę i ustalił ostateczny wynik tego świetnego spotkania na 5-3. W barwach Żółwi mógł się wczoraj podobać, zdobywca 3 goli – Eryk Kubasik. Podsumowując, uważam, że młodość i entuzjazm, zostały wczoraj pokonane przez rutynę i doświadczenie.\nNa zdjęciu: drużyna Żółwie Ninja (Grupa B)


12 podróży misia miodala klub małych czytelników | Sklep.Medme.pl\nKsiążka przygodowa i filozoficzna zarazem. Opowiada o inicjacyjnej podróży misia Miodala, szukającego szczęścia i swojego miejsca na Ziemi w różnych zakątkach Europy: Paryżu, Londynie, w Szkocji, w Bawarii, w Wenecji... Miodal przeżywa różne przygody, czasem dziwne, a czasem zabawne, poznaje wielu ludzi, jednak w końcu wraca do Polski, odnajdując tu swój rodzinny dom. Książki z serii „Klub Małych Czytelników” adresowane są do dzieci zaczynających samodzielnie czytać. W wieku 6–9 lat dzieci powinny czytać jak najwięcej, a ich lektury powinny być różnorodne, wciągające, pełne przygód i pozytywnych emocji. Książki z serii „Klub Małych Czytelników” spełniają te kryteria staną się doskonałymi pierwszymi lekturami dla każdego dziecka. Napisane pięknym, przystępnym językiem, pełne ciepła i humoru, atrakcyjne dzięki wartkiej akcji i charyzmatycznym bohaterom, opatrzone pięknymi kolorowymi ilustracjami.


Strona główna Płatności elektroniczne dla twojego biznesu\nCodziennie na całym świecie miliony transakcji prowadzone są bezgotówkowo. Wielu z nas nie wyobraża sobie życia bez prostej w obsłudze karty płatniczej lub kredytowej. Coraz częściej korzystamy również ze sklepów internetowych, płacąc w nich z wykorzystaniem systemów płatności elektronicznych.\nKażdy przedsiębiorca, wychodząc naprzeciwko oczekiwaniom swoich klientów, powinien pamiętać o tym, że dla wielu z nich sposób płatności za produkty oraz usługi jest bardzo ważny. Szukamy wobec tego rozwiązań, które nie tylko są bezpieczne, ale również komfortowe. Prowadzenie sklepu, który nie obsługuje transakcji kartą, czy też biznesu on-line, który nie udostępnia systemów szybkich płatności internetowych, może być po prostu przysłowiowym strzałem w stopę. W związku z tym warto rozpocząć współpracę z firmami, które oferują zaawansowane produkty i usługi, za pośrednictwem których można prowadzić transakcje bezgotówkowe:\nProdukty i usługi przeznaczone do obsługi transakcji bezgotówkowych:\nrozwiązania w zakresie akceptacji kart płatniczych – terminale płatnicze stacjonarne i przenośne, pin pady do systemów kasowych, płatności w walucie karty, usługi Cash Back\npłatności internetowe – systemy pozwalające na obsługę płatności internetowych z wykorzystaniem kart płatniczych, portfeli wirtualnych oraz przelewów elektronicznych z polskich banków\npłatności mobilne – umożliwiają zapłatę lub wypłatę gotówki telefonem\nAktualnie w Polsce działa kilka firm oferujących rozwiązania przeznaczone do obsługi transakcji bezgotówkowych. Jeżeli również interesują cię e-płatności, pamiętaj o tym aby zapoznać się z pełną ofertą różnych dostawców usług.\nDobry operator powinien zapewnić ci szybkie i bezpieczne rozliczenie płatności, dostarczyć nowoczesne urządzenia i rozwiązania systemowe wspomagające ciągłe i niezawodne działanie, a także zaprezentować modele obsługi dopasowane do twoich indywidualnych potrzeb. Oprócz terminali i systemów płatności firmy dostarczają również innego rodzaju usługi wpierające biznes – doładowania telefonów komórkowych, programy lojalnościowe, wsparcie finansowe.


Dlaczego nie należy lekceważyć polipów jelit i żołądka | WP abcZdrowie\n1 zdjęcie Objawy raka żołądka (WIDEO)\n5 zdjęć Jak uniknąć zapalenia jelit i żołądka?\nBalonikowate wypukłości mogą tworzyć się na powierzchni błony śluzowej jelita grubego i cienkiego, a niekiedy także żołądka. Polipy często nie wywołują żadnych przykrych dolegliwości i bywają odkrywane zupełnie przypadkowo, podczas specjalistycznych badań: kolono- czy gastroskopii. Jednak na pewno nie należy ich bagatelizować, ponieważ potrafią przekształcać się w złośliwe nowotwory.\nZobacz film: "5 oznak chorego jelita"\nRak jelita grubego to jedno z największych wyzwań, przed którymi stoi nasza służba zdrowia. Zajmuje bowiem drugie miejsce na liście nowotworów złośliwych najczęściej atakujących Polaków, a liczba zachorowań na niego wykazuje tendencję zwyżkową.\nOczyszczanie organizmu najlepiej zacząć od jelit. Sprawdź, dlaczego\nChoroba jest zazwyczaj bardzo późno diagnozowana, co zwykle oznacza wyrok śmierci. Nic dziwnego, że na raka jelita grubego każdego roku umiera blisko 10 tys. rodaków.\nTe przerażające statystyki byłby pewnie inne, gdybyśmy słuchali zaleceń specjalistów i po ukończeniu 40. roku życia poddawali się profilaktycznej kolonoskopii, czyli wziernikowaniu jelita grubego. Często tylko w ten sposób można odkryć obecność w nim polipów, umiejscawiających się w różnych "zakątkach", zwykle w okrężnicy lub odbytnicy. Guzy "złośliwieją" przez co najmniej 10 lat, w tym czasie za pośrednictwem naczyń krwionośnych i chłonnych tworzą przerzuty (głównie do wątroby, ale także płuc, nadnerczy, mózgu czy kości). Dlatego tak ważne jest jak najwcześniejsze zdiagnozowanie i usunięcie narośli.\n1. Sygnał ostrzegawczy\nNa szczęście nie każdy polip ulega przemianie w groźny nowotwór. W przypadku formy gruczolakowej (o średnicy większej niż 2 cm), ryzyko rozwoju poważnej choroby szacuje się na 10-50 proc. Mniej niebezpieczne są polipy hiperplastyczne (rozwijają się zwykle w odbytnicy lub nabłonku jelitowym) i rzekome (powstają w wyniku zniszczenia błony śluzowej przez proces chorobowy - zwykle wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Przyczyna powstawania polipów wciąż stanowi zagadkę dla medycyny. Skłonność do ich tworzenia często bywa dziedziczna, wtedy mogą rozwijać się już u bardzo młodych ludzi, dlatego badania przesiewowe u dzieci z grupy ryzyka wykonuje się niekiedy już po ukończeniu 12. roku życia (najmłodszym pacjentem ze zdiagnozowanym polipem gruczolakowym był 5-latek).\nJednak zwykle problem dotyczy osób dorosłych. Polipy często nie dają żadnych objawów albo przejawiają się dolegliwościami, które bagatelizujemy. Na przykład zmianą dotychczasowego rytmu wypróżnień, czyli naprzemiennie występującymi biegunkami i zaparciami. Często jest to konsekwencja naszego stylu życia czy diety, ale gdy sytuacja utrzymuje się długo, powinno stać się to sygnałem ostrzegawczym. Podobnie jak obecność krwi lub dużych ilości śluzu w kale.\nSymptomem kłopotów z jelitami bywa również narastające osłabienie, chudnięcie, długotrwałe bóle w dolnej części brzucha, nudności i wymioty, a także trudności w przełykaniu.\n2. Intruz do usunięcia\nNajlepszym narzędziem w diagnostyce polipów jest kolonoskopia – badanie całego odcinka jelita grubego przy pomocy giętkiego endoskopu, które jednocześnie pozwala na usunięcie zmian przy pomocy przystosowanych do tego narzędzi. Narośla można też pośrednio diagnozować przy pomocy radiologii (do jelita wprowadza się kontrast, który w większym stopniu niż tkanki pochłania promieniowanie rentgenowskie), jednak ta metoda nie pozwala na pozbycie się "intruzów”.\nGeneralnie przyjmuje się, że wszystkie odkryte polipy powinny zostać usunięte, ze względu na ryzyko przemiany w złośliwe formy nowotworowe. Jeśli nie uda się wyciąć ich w trakcie kolonoskopii, konieczne bywa wówczas przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.\nUsunięty polip powinien zostać zbadany przez specjalistę z zakresu histopatologii, który sprawdzi, czy w pobranym wycinku nie rozwinęły się komórki nowotworowe. Czasami konieczne może być także wykonywanie kontrolnych badań endoskopowych co 1-2 lata, dla sprawdzenia, czy w jelicie nie tworzą się nowe narośla.\n3. Problem żołądkowy\nPolipy tworzą się nie tylko w jelicie grubym. Tego typu guzy mogą powstawać także w jelicie cienkim. Najbardziej niebezpieczne bywają formy tzw. drzewkowe, ponieważ niekiedy rozwijają się z nich nowotwory. Objawiają się przede wszystkim krwawieniem z przewodu pokarmowego. Polipy zlokalizowane w dwunastnicy mogą natomiast zablokować odpływ żółci z dróg żółciowych, a w konsekwencji doprowadzić do żółtaczki.\nNieduże zmiany w jelicie cienkim usuwa się podczas duodenoskopii (specjalne urządzenie jest wprowadzane przez przełyk i żołądek), większe wymagają zabiegu chirurgicznego.\nPolipy w żołądku nie są bardzo powszechnym problemem, w większości przypadków pojawiają się po 60. roku życia. Często są wykrywane przypadkowo, ponieważ nie wywołują poważnych dolegliwości. Najczęstszymi objawami są: krwawienia z przewodu pokarmowego, wymioty i ból brzucha.\nNiebezpieczną formą są gruczolaki, zwykle związane z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka, chorobą wrzodową czy zakażeniem bakterią Helicobacter pylori. Mogą przekształcać się w złośliwy nowotwór żołądka, dlatego po wykryciu usuwa się je chirurgicznie.\nRAF, ponad rok temu


Bractwo-piractwo – Natalia Usenko | Książka – Woblink.com\nByła sobie rodzinka piratów. Oczywiście, nie zawsze byli piratami. Ich król, kapitan Barnaba, był kiedyś dyrektorem banku, babka Piratka – zwyczajną babcią, mama z tatą uczyli dzieci biologii, a ciotka Palpitacja pracowała w bibliotece. (…) Aż pewnego dnia wszyscy stwierdzili, że...\nByła sobie rodzinka piratów. Oczywiście, nie zawsze byli piratami. Ich król, kapitan Barnaba, był kiedyś dyrektorem banku, babka Piratka – zwyczajną babcią, mama z tatą uczyli dzieci biologii, a ciotka Palpitacja pracowała w bibliotece. (…) Aż pewnego dnia wszyscy stwierdzili, że mają dość! Wybrali sobie pirackie imiona, zamieszkali na bezludnej wyspie i wreszcie zajęli się tym, co lubili najbardziej: piraceniem, smażeniem naleśników i… przygodami. Po przygodach matematycznych czas na… niebieską szkołę! Na nowe historie i odjazdowe lekcje przyrody! Młodzi piraci, wyruszcie wraz z bohaterami w rejs! Pokonajcie krwiożercze rośliny i uzupełnijcie rysunki. Policzcie kolory tęczy, odnajdźcie wiewiórcze skrytki i zbierzcie grzyby na pierogi – tylko uważajcie na te trujące! Jedynie z waszą pomocą ta przygoda może się dobrze skończyć! Natalia Usenko o sobie W czasie spotkań autorskich dzieciaki pytają, czemu wybrałam taki zawód. Odpowiadam ze śmiechem, że nie miałam wyboru. Pochodzę z pisarskiej rodziny: poetami i pisarzami są moi rodzice, dziadek i pradziadek. Spędziłam dzieciństwo w redakcjach, bibliotekach i antykwariatach, „papierowe przyjaciółki” towarzyszą mi od urodzenia. Zawsze było ich pełno w moich kieszeniach i torbach, pod poduszką i pod choinką… Przysięgam – chciałam zostać weterynarzem! Ale mając piętnaście lat, wydałam pierwszą książkę, i od tamtej pory ciągle coś piszę i wydaję. Prawie dwieście książek i książeczek tłoczy się na moich półkach z egzemplarzami autorskimi – niektóre napisane wspólnie z mamą, Danutą Wawiłow. Są wśród nich wiersze, bajki, strrraszne historie, przekłady i autorskie wersje opowieści ludowych. Dzieci pytają, jak znosi to moja rodzina. Odpowiadam, że bardzo dobrze. I nic w tym dziwnego: mój brat, Konstanty Usenko, wydał swoją pierwszą książkę, mój syn, Kuba, pomaga mi w pracy, wymyślając najdziwniejsze historie na świecie, a mąż, Paweł Głodek, jest malarzem i ilustratorem. Wszyscy jesteśmy zaksiążkowani po same uszy… Elżbieta (Eluta) Kidacka – ilustratorka i mama niesfornego Leona. Zajmuje się projektowaniem książek, folderów i ulotek (małych i dużych), tworzeniem ilustracji do bajek i podręczników szkolnych. Współpracuje z wieloma wydawnictwami. Ze swoją rodzinką zamieszkuje Jeżyce w Poznaniu, znane m.in. z książek Małgorzaty Musierowicz. Uwielbia quiche, ciasto marchewkowe i trx.\nNatalia Usenko - pozostałe książki Wszystkie\n1 Kopnięte Królestwo Nowe zabawy z matematyką i językiem polskim\n3 Tere-fere kuku Stare i nowe wyliczanki\n4 Kot, który patrzył na księżyc\n5 Poczytaj mi mamo. Księga pierwsza\nNatalia Usenko red., Usenko Oleg\n6 Bractwo-piractwo. Przygoda matematyczna\nKsiążki w oprawie: twarda podobne do Bractwo-piractwo\nRecenzje i oceny książki Bractwo-piractwo


Dyrektor Radia Maryja: Kiedy chcieli zniszczyć Kościół, zniszczyć wiarę, to zawsze uderzali w kapłanów - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Dyrektor Radia Maryja: Kiedy chcieli zniszczyć Kościół, zniszczyć wiar...\n„Matko Boska Częstochowska zmiłuj się nad nami i poprowadź na spotkanie wszystkich ludzi czasów, w których żyjemy i w które idziemy. Pomóż nam zawsze trwać przy tobie, zawsze kochać ciebie i twojego Syna – i nieść go wszystkim ludziom, (…) nieść do tych, którzy już go zagubili, albo jeszcze go nie odkryli” – modlił się Dyrektor Radia Maryja.\n„Ksiądz arcybiskup (Jan – PAP) Pawłowski odpowiedzialny za nuncjatury na świecie powiedział podczas jednej homilii w Niemczech [zobacz więcej]: wara wam od mojej i Najświętszej Matki, wara wam. Daj nam odwagę bronić ciebie, wszędzie, w naszej Ojczyźnie, w tych czasach, które są teraz. Umocnij nas, trzymaj za rękę i prowadź” – mówił o. Tadeusz Rydzyk CSsR.\n„Modlimy się za Polskę, modlimy się za każdego z nas, o wielką siłę, o ducha apostolskiego, każdego z nas, wszędzie gdzie jesteśmy: w domu, w szkole. Daj nam moc rycerzy na nasze czasy. Daj nam moc organizować antyrewolucję tego zła, które idzie na nas. Ono będzie coraz większe” – akcentował Dyrektor Radia Maryja.\n„To poniewieranie kapłanów dlatego, że jakiś znalazł się – może zasłabł, może mu się coś z sercem zrobiło, może z głową. I to, że upadł, że zgrzeszył, nawet najgorzej – nie znaczy, że wszyscy są tacy kapłani. Dziękujemy za kapłanów i kochajcie kapłanów. Jak chcieli zniszczyć Kościół, zniszczyć wiarę, chociażby w XX w., to uderzali w kapłanów. Tak robił Hitler, tak robił Lenin i Stalin, a teraz idzie na nas marksizm” – podkreślał.\nTagi: o. dr Tadeusz Rydzyk CSsR, XX Pielgrzymka Młodych z Radiem Maryja na Jasną Górę\nJasna Góra: Ogólnopolskie rekolekcje dla osób stanu wolnego poszukujących... Regina Coeli z Ojcem Świętym Franciszkiem – 26.05.2019


787-331-185 - Pogotowie kanalizacyjne Wiązowna - Czyszczenie rur\nDoświadczenie pracowników Pogotowia kanalizacyjnego w Wiązownie\nKażda sieć kanalizacyjna zaprojektowana jest w podobny sposób. Odpływy w domach jednorodzinnych, jak i mieszkaniach, są dostosowane do spłukiwania wyłącznie określonych ścieków – głównie zanieczyszczeń sanitarnych oraz papieru toaletowego, który bez problemów ulega biodegradacji. Nie ma mowy o wrzucaniu do toalety środków higieny osobistej oraz opatrunkowych, włosów, nawilżanych chusteczek i innych materiałów stałych, które nie rozpuszczają się w wodzie. Wiadomo, że dużo wygodniej jest wrzucić jakiś odpad do toalety, nie zapełniając kosza na śmieci, ale ta „wygoda” może nas sporo kosztować. Pogotowie kanalizacyjne w Wiązownie wie coś na ten temat. Spora część zgłoszeń awarii kanalizacji wynika z zatkania rur poprzez nagromadzenie w nich nieodpowiednich odpadów. Dochodzi wtedy do sytuacji, w której niezbędne jest czyszczenie i udrażnianie drenaży – w Wiązownie wysokiej jakości usługi możesz zamówić pod numerem telefonu: 787-331-185\nZagrożenia związane z zatkaniem instalacji kanalizacyjnej\nJeśli wrzucamy do toalety lub zlewu w kuchni niedostosowane odpady, możemy doprowadzić do powstania zatorów. Wtedy czyszczenie kanalizacji okaże się usługą, bez której normalne funkcjonowanie odpływów będzie niestety niemożliwe. Wtedy rozwiązaniem jest skorzystanie z usług specjalistów, którzy jako doświadczeni hydraulicy świadczą usługi kanalizacyjne w Wiązownie. Gorzej, jeśli ktoś nie zareaguje w porę na usterkę i dojdzie do cofnięcia ścieków i zalania całej nieruchomości, a nawet ulicy lub mieszkań sąsiadów. Wtedy szkody są naprawdę kosztowne, bo nie płaci się tylko za udrażniane rur, ale też naprawę innych strat i zniszczeń spowodowanych wylaniem się zanieczyszczonej wody. Jest jednak sposób, aby uniknąć takiej sytuacji – systematyczny monitoring kanalizacji, który jako fachowcy Pogotowia kanalizacyjnego wykonujemy za pomocą specjalistycznych kamer. Tel.: 787-331-185\nJak działa monitoring kanalizacji w Wiązownie?\nPogotowie kanalizacyjne w Wiązownie świadczy wiele usług, w tym monitoring kanalizacji. Przy pomocy niewielkich kamer, dostosowanych do nagrywania we wnętrzu rur, uzyskuje się nagranie, dzięki któremu z łatwością można zobaczyć całościowy obraz stanu rur. Tego typu usługa ma na celu zapobieganie powstawaniu zatorów, ale także, gdy już jest jakiś problem, pozwala na ustalenie, jaka usterka ma miejsce. Dodatkowo monitoring kanalizacji jest w stanie sprecyzować, w którym miejscu położone są przyłącza, a także wszelkie załamania czy przecieki w rurach. Pogotowie kanalizacyjne w Wiązownie wykonuje tę usługę kanalizacyjną również w celu stworzenia dokumentacji, która konieczna jest do pełnego odbioru zupełnie nowego budynku, to znaczy – do odbioru nowej sieci kanalizacyjnej. Rutynowe wykonywanie tej usługi może przynieść wiele dobrego i uchronić przed niezaplanowanymi wydatkami, związanymi z naprawą instalacji kanalizacyjnej. Czasem wystarczy tylko rutynowe udrażnianie rur, by móc cieszyć się sprawnie działającymi odpływami w całym domu. W razie potrzeby nasi specjaliści pozostają do Twojej dyspozycji – zadzwoń: 787-331-185


VAVAMUFFIN (Polska) - Ostróda Reggae Festival 2021\nPosted 20 kwietnia, 2016 20 kwietnia, 2016 PMP\n„To muzyka serc i dusz, naszych serc i naszych dusz, które wraz z muzyką dajemy słuchaczowi, bez żadnej muzyczno-biznesowej kombinatoryki i mentalnego szwindla” – krótko i na temat, czyli Vavamuffin jak zawsze w Ostródzie!\nHistoria jednego z najważniejszych zespołów reggae w Polsce ma swój początek w 2003 w Warszawie. Vavamuffin to połączenie dwóch słów: jamajskiego „raggamuffin” oznaczającego styl śpiewania, nawijania i „Vava” czyli Warszawy. W skład zespołu weszli zarówno debiutanci, jak i utytułowani już zawodnicy polskiej sceny reggae.\nWiosną 2005 ukazała się debiutancka płyta „Vabang!”, o której dziś śmiało można powiedzieć że rozpoczęła kolejną rewolucję w historii polskiego reggae. Potem wydali wersję remixerską „Dubang!” (2006) oraz kolejne albumy „Inadibusu” (2007), „Mo' Better Rootz” (2010) oraz „Solresol” (2013). Od początku są okrętem flagowym wytwórni Karrot Kommando. Ukazało się również koncertowe DVD z ich koncertu na Przystanku Woodstock.\nVavamuffin mają na swoim koncie kilkaset koncertów, od małych salek klubowych po występy przed ponad stutysięczną publicznością na Przystanku Woodstock. Koncertują w kraju i za granicą (USA, Etiopia, Włochy, Niemcy, Finlandia, Chorwacja, Słowenia, Węgry, Czechy, Słowacja, Irlandia, Wielka Brytania). To właśnie pełne energii koncerty są żywiołem tego zespołu.\nSolową karierę z Ludzikami oraz producentem Praczasem rozkręcił Pablopavo. Gorg udzielał się w reaktywowanej Transmisji, a Reggaenerator stworzył album z rockowym Shark’A’Taak. W wielu różnych projektach uczestniczą również pozostali muzycy grupy.\nJako pierwszy w historii polski wykonawca Vavamuffin zostali laureatem prestiżowej nagrody British Reggae Industry Awards w kategorii Best International Group 2012.\nObecnie zespół nagrywa nowy album, a utwory z niego na pewno wybrzmią już podczas koncertu w Ostródzie.\nReggaenerator: „Ta płyta na pewno będzie znowu inna niż wszystkie poprzednie, ale to w przypadku Vavamuffin standard. Życie płynie a my razem z nim, rozwijamy się i mamy coraz to nowe inspiracje i przemyślenia.” Dodaje: „Będzie oparta przede wszystkim na solidnym groove, bo wszystkie riddimy zostały nagrane w starej chacie w Bieszczadach na setkę. Jest nieprzesadnie zaaranżowana i nieco zróżnicowana klimatycznie i stylistycznie, ale tu w zasadzie również nic się nie zmienia. Trochę do zabawy i trochę do myślenia, „o babach i o sprawach” jak mówił o reggae Silver Dread. Nawet pod wpływem jakiejkolwiek presji Vavamuffin nigdy nie będzie patrzył wstecz, grał pod publiczkę czy wybierał targety.”\n⟵MICAH SHEMAIAH feat. SINGLEDREAD (Jamajka/Polska)


Migranci ze statku „Aquarius” trafią do pięciu państw członkowskich UE – EURACTIV.pl\nFrancja, Niemcy, Hiszpania, Portugalia i Luksemburg zgodziły się przyjąć znajdujących się na pokładzie należącego do organizacji pozarządowych statku „Aquarius” 141 migrantów z Afryki. Zostali oni w ostatni piątek (10 sierpnia) wyłowieni z Morza Śródziemnego w dwóch akcjach ratunkowych. Ich przyjęcia odmówiły wcześniej Włochy i Malta.\nO tym, że pięć państw członkowskich UE zgodziło się przyjąć osoby z pokładu „Aquariusa” poinformował na Twitterze komisarz ds. migracji, spraw wewnętrznych i obywatelstwa Dimitris Awramopulos. „Cieszymy się z decyzji Malty dotyczącej pozwolenia na zejście migrantów z pokładu Aquariusa. Dziękuję Francji, Hiszpanii, Niemcom, Portugalii i Luksemburgowi za solidarność polegającą na przyjęciu migrantów” – napisał. Dodał, że UE „potrzebuje zrównoważonych rozwiązań” i „Unia jest za sytuację odpowiedzialna jako całość”.\nWładze maltańskie wydały zgodę na to, aby „Aquarius” zawinął do jednego z portów w tym kraju dopiero po tym, gdy pięć państw członkowskich potwierdziło, że weźmie do siebie wszystkich pasażerów statku. „Malta posłuży jako baza logistyczna i wszyscy migranci na pokładzie, których według doniesień jest 141, zostaną rozdzieleni pomiędzy Francję, Niemcy, Luksemburg, Portugalię i Hiszpanię” – napisano w oświadczeniu maltańskiego rządu.\nWłochy zamknęły swoje porty\nStatek „Aquarius” należy do dwóch organizacji pomocowych – francuskiej Lekarze bez Granic (MSF) i niemieckiej SOS Mediterranee. W dwóch przeprowadzonych w piątek akcjach ratunkowych podjęły one z obszaru wód międzynarodowych w pobliżu libijskiego wybrzeża w sumie 141 osób. Najpierw 25 pasażerów pontonu (16 mężczyzn i 9 kobiet, w tym jedną w ciąży), potem 116 pasażerów łodzi, w tym 38 kobiet. W pierwszym przypadku uratowane osoby pochodziły z Bangladeszu, Ghany, Nigerii, Kamerunu, Wybrzeża Kości Słoniowej oraz Senegalu, w drugim przypadku zaś z Egiptu, Erytrei, Maroka i Somalii. Część z nich potrzebuje szybkiej pomocy medycznej, m.in. z powodu odwodnienia.\nOkrętu i jego pasażerów nie chcą jednak przyjąć ani Włochy, ani Malta. To do tych państw członkowskich UE jest z miejsca, gdzie znajduje się „Aquarius”, najbliżej. Włoski minister spraw wewnętrznych Matteo Salvini już w sobotę (11 sierpnia) oświadczył, że „zgodnie z nową strategią Rzymu dotyczącą migracji, nie są już wydawane zgody na zawijanie do portów statkom organizacji pozarządowych wiozących migrantów”. „Nikt z pasażerów tego statku nie zobaczy włoskich portów” – ogłosił Salvini. Z kolei włoski minister transportu i infrastruktury Danilo Toninelli zwrócił się z apelem o reakcję do władz Wielkiej Brytanii, ponieważ „Aquarius” pływa pod banderą Gibraltaru.


WZÓR PRACUJĄCYCH. | La gloria de la Santisima Virgen\nkomunizm, Pius XI, praca, św. Józef\nW pięknej bazylice na Montmartre w Paryżu, oprócz wielu innych figur, wznosi się biała statua św. Józefa.\nGdy się patrzy na tę postać św. Patriarchy z Nazaretu, uderza nas nie tyle piękno rzeźby, ile raczej piękno myśli w niej oddanej.\nPostać cała tchnie dziwnym spokojem, modlitewnym skupieniem. Jedną ręką przyciska do serca Opiekun Jezusowy Boże Dziecię, a w drugiej nie ma – jak zwykle w obrazach – lilii, lecz trzyma narzędzia pracy.\nSzczęśliwa myśl artysty!\nTakie było życie św. Patriarchy z Nazaretu.\nZ jednej strony praca, ciężki codzienny znój, ale z drugiej tuż przy sercu Boże Dziecię, Jezus.\nTa bliskość Jezusa osładzała mu twardą dolę życiową, ona go pokrzepiała w przykrej tułaczce po Egipcie, gdy jako biedny wygnaniec szukał pracy, ona go umacniała w szarym, codziennym trudzie, przy znojnym obrabianiu drzewa, wyrabianiu narzędzi i sprzętów, by przez to zarobić na kawałek chleba dla swej rodziny.\nPraca w bliskości Jezusa, praca z spojrzeniem na Boga-Człowieka, który tak samo się trudził jak my – oto wzór, jaki nam daje św. Józef.\nNie ulega wątpliwości, że praca jest zawsze przykra, dlatego trzeba jakiegoś czynnika łagodzącego, osładzającego jej szorstkość.\nMatka czy ojciec rodziny w swej codziennej trosce, student przy odrabianiu swych lekcyj, pielęgniarka szpitalna w swych przykrych nieraz bardzo obowiązkach, robotnik w ciężkiej, znojnej pracy, zakonnik czy zakonnica w swych monotonnych, niepozornych, a jednak tak wymagających wysiłku zajęciach – wszyscy pragną ulgi, osłody.\nI tu wskazuje nam św. Józef, gdzie szukać tej pociechy.\nPrzy Sercu Jezusa, w spojrzeniu głębokim na Jego życie, w wsłuchaniu się w tętno Jego miłości, w czerpaniu skarbów tego serca w Eucharystii – znajdzie się tryskające źródło pociechy.\nDo klasztoru, w którym obecnie przebywam, przychodzi codziennie na Mszę św. o godzinie 6 rano kilku robotników. Co dzień komunikują. Potem ciężka praca. Lecz spotkać ich, porozmawiać z nimi, a odnosi się wrażenie, że szczęśliwszych i weselszych ludzi nie ma chyba na świecie.\nCzyż Zbawiciel nie jest źródłem wszystkiego? Czy z Jego ust nie wyszły te pocieszające słowa: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy pracujecie i jesteście obciążeni, a ja was pocieszę?”\nCzyż praca, choćby nawet bardzo ciężka i przykra nie staje się znośną, a nawet słodką, gdy spełniający ją uprzytomni sobie, że tak również trudnił się jego Zbawca, nieśmiertelny Bóg i Władca wszech-rzeczy?\nCzyż nie chętnie zdobędzie się człowiek na bohaterstwo, wiedząc, że jego trud i wysiłek hojnie będzie nagrodzony? Powiedziano słusznie, że nie tyle ciężar pracy i jej trud jest gorzki, ile raczej wewnętrzna gorycz żrąca duszę nie mająca wyższego celu, przyświecającego tej pracy.\nZa przykładem tedy św. cieśli z Nazaretu niech pospieszą szerokie rzesze ludzi wszelkich stanów i narodów, a głos narzekań zmieni się w szept błogosławieństw.\nDo tego wzywa nas z wyżyn Watykanu głos papieża Piusa XI:\n„Żeby przyspieszyć upragniony pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym, stawiamy całą akcję Kościoła skierowaną przeciw komunizmowi bezbożnemu pod protektorat i opiekę św. Józefa, potężnego patrona Kościoła katolickiego.\nOn bowiem należał do stanu robotniczego i doświadczył na sobie goryczy ubóstwa razem z powierzoną sobie rodziną Nazaretańską, którą otaczał czujną i gorliwą opieką. Pod jego pieczą znajdowało się Dzieciątko Boże, gdy Heród wysłał siepaczy, aby Dzieciątko uśmiercili.\nWypełniając wiernie i sumiennie obowiązki swe na każdy dzień, stał się wzorem dla tych, którzy pracą rąk na chleb zarabiać muszą. Jak najsłuszniej nazwany sprawiedliwym jest jaśniejącym przykładem owej chrześcijańskiej sprawiedliwości, która przenikać ma życie społeczne.\nWzniósłszy więc ku wyżynom oczy wzmocnione siłą wiary oglądamy niejako „nowe niebo” i „nową ziemię”, o których wspomina Poprzednik Nasz Piotr św. A kiedy obietnice fałszywych potoków toną w potokach krwi i łez z ich winy wylanych, jaśnieje w niebiańskiej piękności proroctwo Zbawiciela Bożego, wypowiedziane w Apokalipsie: „Oto nowe czynię wszystkie rzeczy”.\nO. Bernard od Matki Bożej, Święty Józef wzór nasz i opiekun, Kraków 1939, str. 17-22.\n Jest to rzeźba dłuta art. Serrar’a.\n Zakończenie Encykliki „O bezbożnym komuniźmie”


Guliwer był kobietą - regiony.rp.pl\nprzez Jan Bończa-Szabłowski - 24 maja 2019\nIwona Bielska powróciła na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie rolą w spektaklu Pawła Miśkiewicza.\nUdział pani w „Podróżach Guliwera” Jonathana Swiffta na scenie Narodowego Starego Teatru może być zaskoczeniem. Przez wielu ten utwór jest postrzegany niemal jak bajka dla dzieci. A pani w bajkach raczej nie występuje.\nPo pierwsze „Podróże Guliwera” na pewno nie są bajką dla dzieci…\nAle też trudno mi wyobrazić sobie, by była to pani ulubiona lektura z młodości…\nTo prawda i wcale nie będę ukrywać, że była. Doceniam to, ze autorowi przyniosła światowy rozgłos, a przez wielu uznana jest jako najważniejsza książka angielskiego oświecenia. Ale mimo tego uznania trudno byłoby mi przyznać, że utwór uwodzi czytelnika jakimś szczególnym urokiem. Choćby dlatego, że jest dość okrutny. To, co pisze Jonathan Swift o człowieku jest przerażające. Zresztą Joanna Bednarczyk, pisząc scenariusz spektaklu włączyła też fragmenty innych utworów Swifta. I myślę, że powstała z tego bardzo uniwersalna opowieść.\nDlaczego zgodziła się pani wystąpić w tym spektaklu?\nZ co najmniej kilku powodów. Czynnikiem decydującym był fakt, że propozycja wyszła od Pawła Miśkiewicza, z którym współpracę bardzo sobie cenię, a ostatni raz spotkaliśmy się przed laty przy okazji „Mewy” Czechowa. Po drugie „Podróże Guliwera” traktuję jako powrót na deski Narodowego Starego Teatru po siedmiu latach przerwy. Nie mogę też pominąć faktu, że nie często zdarza się aktorce w moim wieku, by miała zagrać starego faceta , bo gram alter ego Guliwera, można nawet powiedzieć, że samego Oliviera Swiffta.\nA fakt, że w spektaklu grają same kobiety nie był dla pani zaskoczeniem?\nW przypadku Pawła Miśkiewicza absolutnie nie. Ostatnio zrobił spektakl z samymi mężczyznami, „Burzę” warszawskim Narodowym, wiec teraz dla równowagi będziemy mieć same kobiety. Jest kilka ciekawych rozwiązań, które dla widzów z pewnością będą niespodzianką. Zapraszam.\nPremiera 25 maja na Scenie Kameralnej.


Kupujemy BB Creamy IV - Strona 35 - Wizaz.pl\nKupujemy BB Creamy IV\nStrona 35 z 168 « Początek < 10 25 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 45 60 85 135 > Koniec »\n2012-06-14, 18:24 #1021\nDot.: Kupujemy BB Creamy IV\nDzwoniłam dzisiaj do niej, ale nikt nie odebrał, więc nie wiem co to będzie\n2012-06-14, 18:28 #1022\nZdziwiłabym się, gdyby odebrała.\n2012-06-14, 18:32 #1023\nDzisiaj logowała się na swoim koncie na All. ale nie sprzedaje nic.\n2012-06-14, 18:36 #1024\nSkoro mozna sie zalogowac na FB i all., to tutaj rowniez-szczerze, to nie podoba mi sie to za bardzo :/\n2012-06-14, 18:47 #1025\nLejdi to próbuj jeszcze może w końcu ktoś odbierze.. bo to już się robi nieco niepokojące.. Wiecie jak poważny był jej stan jak trafiła do szpitala? Nie chciałabym być czarnowidzem ale może to coś powazniejszego a osoba która się loguje to np siostra która chce się zorientować co gdzie się dzieje itp...\ni nie dotarła jeszcze na wizaz? (czy w tym momencie jestem mocno naiwna? I wierzymy że Ania wszędzie zagląda tylko tu nie... jakoś nie chce mi się w to wierzyć...)\n2012-06-14, 18:49 #1026\nEstelle, wpłaciłam dziś za samą misshę #27. Wstrzymałam się na chwilę z pełnowymiarówką, bo odkryłam nowy dosyć fajny BB i chwilę muszę się zastanowić. W tytule przelewu napisałam też pełnowymiarówkę, ale tym się nie sugeruj, bo pospieszyłam się i już nie wykreślałam. W takich sprawach wolisz pw, czy na forum?\nW sprawie Zygmusia proponuję dać jej tydzień na odezwanie się i zaproponowanie od niej terminu rozliczenia się. Mnie nie interesuje jej tłumaczenie i wymyślona historyjka tylko konkrety - ile potrzebuje czasu. Ja mam już wyrobione zdanie.... . Przez ten czas proszę Was o zrobienie "zrzutu screenu" arkuszy rozliczeniowych i żeby każdy podliczył swoje nieotrzymane zamówienia. Wg mnie Ania sama narobiła sobie problemów i to już dawno. Kiedy robiliśmy jej obowiązkową przerwę po tygodniu zgłaszała gotowość dalszych rozbiórek, a przez ten czas nie wpisywała wpłat i nie wysyłała kompletnych zamówień. Przez kilka miesięcy sprawdzałam dokładnie co otrzymujecie, kiedy i ile. W miarę możliwości również co ma na stanie.... Niestety moje obserwacje były niepokojące już w październiku kiedy zwracałam się z prośbą o przerwę. Nie pisałam publicznie, żeby nie psuć atmosfery tym bardziej, że organizowałyście prezent dla Ani . Spędziłam dziesiątki godzin i nie wiem czy nawet setki na sprawdzaniu, oczekiwaniu, obserwowaniu...\nAniu zastanów się czy Twoje "zniknięcie" i ukrywanie się rozwiąże problem?\nCzekamy na Twój odzew, przynajmniej ja nie oczekuję tłumaczenia tylko rozliczenia.\nWyślij prywatną wiadomość do smirky\nZnajdź więcej postów smirky\n2012-06-14, 18:49 #1027\nWątpię, że jej siostra czy ktoś z rodziny nie wiedzą o wizażu i o jej obowiązkach wobec nas, bo ja dostałam wiadomość wtedy jak ona trafiła do szpitala od kogoś z rodziny (przynajmniej tak wnioskuję z treści wiadomości). Próbuję cały czas... Dla mnie jest już jasne, że ona prędko tutaj nie wróci...\n2012-06-14, 18:50 #1028\nTutaj logowała się 30.05 ostatnio...\n2012-06-14, 18:58 #1029\nNapisane przez smirky\nA co takiego zauważyłaś wtedy?\n2012-06-14, 19:03 #1030\nAle mozna czytac forum tez bez logowania sie...\n2012-06-14, 19:24 #1031\nczy ktos moze pojsc do Ani? jest w ogole taka mozliwosc? bo jezeli innego kontaktu z Nia nie mozna zlapac... ja zaczynam sie zastanawiac nad zgloszeniem sprawy gdzies wyzej. Musze wypytac ciocie czy to w ogole mozliwe w takich okolicznosciach... 2 tyg nie ma kontaktu zadnego... tzn problemy sa od dawna, ale teraz to juz nawet slowa nie ma.\n2012-06-14, 19:31 #1032\nno raczej można, dlaczego by nie, robić zrzuty dowodów wpłaty zrzuty z arkuszy, z tego co się dostało, a tego co nie, wiadomości pw, maile, etc etc bo suma wszelkich naszych zamówień jest zawrotna i myslę, że tak, można.\nja bym poszła, ale ja mieszkam na pn Polski i to baaaardzo daleko, a poszłabym po przyjacielsku porozmawiać, bo myslę, że jej ciężko, jakoś bym ją z tego wyciągnęła dla nas, ale nie mam jak.\nCzas edycji: 2012-06-14 o 19:35\n2012-06-14, 19:33 #1033\nPoczekajmy na resztę.\nByć może trzeba będzie jeszcze kogoś dobrać do rozbiórki, skoro koszty się tak pomnożyły, może ktoś zechce zrezygnować lub zmniejszyć próbki.\nJa biorę tyle ile mam zapisane, może być w wyższej cenie\nBędziesz mogła wysłać mi w wolnej chwili co tam dla mnie masz\nEdytowane przez anastazjaaa2\n2012-06-14, 19:34 #1034\nNapisane przez Vila1987\nSciągnełam arkusze na dysk twardy jakby "komuś" wpadło do głowy je usunąć.\nNiech ktoś jeszcze to zrobi dla bezpieczeństwa..\n2012-06-14, 19:38 #1035\nzobaczę w nocy, czy ja też dam radę.\n2012-06-14, 19:46 #1036\nWedług mnie na razie należy się wstrzymać z taką próbą rozwiązania problemu.\n2012-06-14, 19:52 #1037\ndziewczyny może się mylę, ale przesyłki chyba są wysyłane, ja nie jestem wpisana w arkuszu do wysyłki, a dostałam małą przesyłkę wysłaną 8. Wydaje mi się, że była podpisana jak zwykle, czyli pismem Ani-ale tu nie dam sobie głowy uciąć. Dostałam trzy produkty po każdym z jednego zamówienia-też tego nie rozumiem, ale może to taki system, żeby nie otwierać na raz wszystkich kosmetyków(?) Wiem, że te zamówienia od początku były bardzo wolne, ale była zamawiana ogromna ilość, więc trudno się dziwić. Ja jeszcze nie chcę wpadać w panikę, Zygmuś nie chce się odezwać, ale puki co paczki są wysyłane-ja wciąż wierzę, że to się rozwiąże jakoś.\n2012-06-14, 19:53 #1038\nWiadomości: 8 573\nMoże nie powinnam się wypowiadać ale niezła kaszanka się tu zrobiła. Wiem, że zamówienie 16 to świeżynka i wszystko się może zdarzyć, ale 40zł plus ileśtam za "spadek" to jak na uczniowską kieszeń dość sporo:/ mam nadzieję, że wszystko się wyjaśni...\n2012-06-14, 19:54 #1039\nJa jestem zła, bo nie mam nawet jak sprawdzić co z moją przesyłką zygmus powie, że wysłała a ja nawet nie mogę iść na pocztę i zapytać co z nią, skoro nie mam numeru nadania =/\n2012-06-14, 19:56 #1040\nAnia wysłała np 3 osobom próbki danego kosmetyki, a inne musiały czekać kilka miesięcy żeby otrzymać swoje. W między czasie wysyłała po parę słoiczków, a tych co inni mieli nie wysyłała im (mi też oczywiście). Nie ważne jak się sprawa zakończy, ale piszę co myślę i nie interesuje mnie Wasze w razie czego atakowanie mnie, że Ania jest chora a ja tak ją posądzam. Obserwowałam jej "choroby" poprzednie i teraz wiedziałam po moim domaganiu się rozliczenia, że szybko poważnie się rozchoruje. Próbowałam zdążyć... Byłam pewna jej następnego ruchu. Domyślam się, że wysyłała kremy uzupełnione otrzymanymi próbkami, kupowała taniej na licytacjach... no i niestety pogubiła się z czasem i chyba z pieniędzmi. Po podliczeniu to są duże kwoty... Ten mój wpis jest za wcześnie, bo Ania musi to przemyśleć jak z tego wyjść... ,a więc ja narazie zamykam się w tej sprawie. Myślę, żeby nie poruszać jeszcze "organów ścigania". Dajmy jej szansę na rozliczenie się. Może przemyśli, zwróci pieniądze, bądź zakupi w tym czasie oczekiwane kosmetyki. Na wszystko są dowody jeśli będzie chciała się uczciwie rozliczyć i oczyścić bez wymyślania wykrętów. Ja nie odzywam się oburzona teraz po jej "zniknięciu, ciężkiej chorobie, operacji z komplikacjami, stanu nieprzytomności...., wypadku w drodze ze szpitala..." moje obserwacje i niepokój są dużo wcześniejsze i nie zmienię zdania po żadnej historyjce, bo wiem jak ja bym się zachowała mając czyjeś pieniądze na swoim koncie , chociażby 30 zł...\n2012-06-14, 20:31 #1041\nChyba się trochę za bardzo nakręcacie. Nie wiemy czemu Ani nie ma. Nie można tak ot sobie rzucać oskarżeń\nWcześniej czy później musi tu wejść i się rozliczyć.A jak nie odbiera tel to moze smsa Jej napisać żeby tu weszła?\n2012-06-14, 20:41 #1042\ngdyby chciała to by weszła, przecież wie, że czekamy, a na fb można faktycznie zobaczyć, że bywa regularnie- nie żebym była wścibska, zajrzałam, żeby sprawdzić, czy naprawdę, nie chciało mi się w to wierzyć, a jednak\n2012-06-14, 20:52 #1043\nJa moze i jestem za ostra, ale ostatnio (no dobra,pare miesiecy temu) moj tzet, z ktorym bylam ponad 4 lata... okazalo sie ze ukradl mi kolo 1500zl. W ten sposob, ze robilam sobie zakupy przez jego konto bo on mial swoje polaczone z paypalem i ebeyem. No i zakupow nie zrobil. Do tego wyszlo ze od poltorej roku mnie zdradzal... to nie historia wymyslona naprwedce, pisalam o tym na poczatku lutego na moim blogu, na blogspocie, kittiesreviews. Takze jestem przewrazliwiona. Ale oskarzen nie rzucalam i nie rzucam, wszystko moze sie zdarzyc,nie chce tez tlumaczen tylko jak najszybsze zajecie sie sprawa. A ze wychodze z zalozenia ze jesli ja czegos nie zrobie to nikt teggo za mnie nie zrobi, staram sie wymyslec jakies rozwiazanie w ktorym mmoglabym byc aktywnna bo biernosc i bezsilnosc mnie zabijaja.\n2012-06-14, 20:53 #1044\nHmmm a niedawno sama tak się na nią wkurzałaś...\n2012-06-14, 21:05 #1045\nWidzę, że zrobiło się gorąco na wątku. Zgodzę się z smirky, że coś jest nie tak. Przecież kilkakrotnie robiłyśmy przerwę w rozbiórkach, żeby Ania mogła wyjść na prostą z zamówieniami ale to nic nie dawało. Ania po tygodniu mówiła, że już jest ok i można dalej rozbierać, a problemy z przesyłkami nadal były..... Ja bym zrozumiała nawet miesięczną przerwę, jeżeli miałby to pomóc. Mówicie, że jest problem z UC, zagniciem przesyłek etc. ok ale chyba nie przez 5-6 miesięcy ?\nSzatAnka71 nie dziwię się dziewczyną, że się nakręcają, skoro podobno Ania wchodzi na fb czy all to co na wizaż już nie mogła ? Moje zamówienie nie jest duże bo na około chyba 80 zł w porównaniu z niektórymi dziewczynami ale nie znalazłam tych pieniędzy na ulicy. Nic się odzywałam, bo myślałam, że ok Ania jest w szpitalu to poczekamy różne sa sytuacje w życiu ale teraz hmm powiem tak, że jakoś trudno mnie w tą chorobę uwierzyć.\n2012-06-14, 21:09 #1046\nMam odczucie że działa 'psychoza tłumu'. Spokojnie, przeciez nie wiadomo co z zygmuś, choroba narastała juz od jakiegos czasu i może coś poważnego się narobiło (oby nie, chociaż wszystko na to wskazuje, szpital, operacja).\nCo do wejść to wcale nie musi być zygmuś, wystarczy że ktos korzysta z jej komputera gdzie są zapamiętane logowania.\nJa wierzę w uczciwość zygmuś, nie boję się o swoje pieniądze i produkty, wiem, że są w dobrych rękach.\nZygmuś dużo zdrowia\nWyślij prywatną wiadomość do auraria\nZnajdź więcej postów auraria\n2012-06-14, 22:02 #1047\nNapisane przez auraria\nno pewnie, ze tak to działa, niestety, po prostu kazdy zacząl się martwić i tyle.\nDla mnie na obecną chwilę starczyłaby krotka wiadomośc typu: wracam za tydzień/dwa/trzy do rozbiórek, wszystko w porządku etc\ni spokojnie wszyscy bysmy poczekali, a tak zaczynamy się bać, wymyślać i stresować...\nz tym fejsem powiem Ci ze przez chwilę myślalam podobnie, ale jak ktoś napisał, że polubiła jakąś stronę, to sama nie wiem, ale ja tam nie mam czasu roztrząsac tego wszystkiego pod każdym katem.\nGdybym miała blisko odwiedziłabym Anię, zapytałabym o zdrowie i czy mogę jakoś pomóc, by się nie stresowała i pomoglabym jej się psychicznie pozbierać, bo nie sadze, ze czuje się świetnie o ile to czytala wszystko już.\nBędąc szczerym ja wierzę w jej chorobę i wierzę w operację, ale jakiś kontakt konkretniejszy powinien być, np: siostra mogłaby komuś napisać konkretnie co i jak stoi. Tylko tyle, ze jest ok i że wszystko ruszy wtedy a wtedy.\n2012-06-14, 22:37 #1048\ndziękuję bardzo za przesyłkę z kremem Mizon- dziś dotarła oraz przelew.\nJeszcze raz przepraszam za kłopot\n2012-06-14, 23:19 #1049\nTo jest wątek rozbiórkowy, a nie na temat choroby Zygmus...\n2012-06-15, 05:37 #1050\nTo gdzie Twoim zdaniem mamy pisac o rozbiorkach z zygmus? Bo przeciez o tym piszemy. O rozbiorkach. O tym kiedy rusza wysylki i rozliczenia. Moim zdaniem temat jak najbardziej adekwatny. A jesli nie to zaproponuj proaze inne miejsce.


Najlepsze Góry Z Dzieckiem - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: najlepsze góry z dzieckiem\n...o odpowiednie światło Każdy wie, że najlepsze zdjęcia wychodzą za dnia, jednak nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że prześwietlona fotografia wygląda równie niekorzystnie, jak niedoświetlona. Poza(...) z dzieckiem, dostosować się do niego wzrostem, w ten sposób zaskarbiamy sobie jego zaufanie. Tę metodę stosują również fotografowie. Po pierwsze zdjęcia robione na poziomie oczu pozwalają wejść w świat...\n...pełna), przykrywamy gazą i mocujemy gumką. Po dobie wylewamy wodę (nie zdejmujemy gazy), płuczemy letnią wodą (wlewamy do słoika i wylewamy). Odstawiamy do góry dnem i lekko skośnie. Powtarzamy...\nPrzyjeżdżał na plan zwykle sam, swoją ulubioną terenówką. Dopiero w ostatnich latach zaczął korzystać z pomocy kierowcy. Mieszkał nieopodal - serial realizowany jest w Orzeszynie koło Piaseczna, jego dom znajduje się w okolicach Góry Kalwarii. Był radnym powiatu piaseczyńskiego przez dwie kadencje. Nie znosił wielkomiejskiego zgiełku, ubóstwiał wieś za jej uroki i sielski spokój - w czym...\n...mnóstwem sklepów znajdziemy wiele pięknych chat. By posmakować zakopiańskiego stylu, warto odwiedzić Willę Kolibę (Muzeum Stylu Zakopiańskiego, ul. Kościeliska 18). Natomiast „Dom do góry nogami” to(...) 2 osoby. ✣ Na szczyt! Kolejka na Kasprowy Wierch działa od 1936 roku. Na szczyt jedzie się 12 minut. Bardzo popularna jest zimą, ze względu na najlepsze w Polsce stoki narciarskie, ale można też zejść...\n..., praktycznie żadnego życia rodzinnego. - Dziś wiem, że trzeba mieć warsztat i wymagać od siebie dużo, ale doba ma tylko 24 godziny - musi więc być czas na szachy z dzieckiem, na to, by pograć(...) przerostu formy nad treścią. Nie będzie tak, że kelner ci powie: "Proszę to jeść od góry do dołu i od lewej do prawej". Są takie restauracje, ale moja taka nie będzie. Ja jestem naturalny. I chcę, by...\n...przyjąć właściwą kolejność prac. Dobrze jest nie tylko czyścić to pomieszczenie od góry do dołu, ale także zaczynać od strefy po prawej stronie kuchenki. Kuchnia jest najbrudniejsza, więc po wstępnym...\nDyskusje na temat: najlepsze góry z dzieckiem\nzostaje z dzieckiem sam no i wtdy alimenty przeznaczają na coś całkiem innego np.na alkohol... I co wtedy? Nasze polskie prawo jest takie jakie jest - to znaczy nie najlepsze! Czekam na odpowiedź! Z góry dzięki!\nbabunia i dziadzio :)))\n;P) Będąc małym dzieckiem miałam najlepsze zabawy z dziadkiem... Zawsze był dla mnie silnym mężczyzną, a ostatnio odkryłam jego piękną stronę charakteru... otóż on również kochał swojego dziadka najmocniej na świecie :] Kocham go !! Jak i dziadka który odszedł oraz moje babcie (tą patrząca na mnie z góry i ta będącą kilkaset kilometrów ode mnie)...\nWszystko super, tylko, że zycia nie da się zaplanować z góry i pod linijkę - rok na chodzenie, dwa na zamieszkanie, trzy na dziecko itp. Życie jest nie przewidywalne i często weryfikuje nasze(...) z praktyką często się mijają. Pojawiania się dzieci w zyciu małżeństwa nie da się precyzyjnie okreslić, bo nawet najlepsze zabezpieczenia moga zawieść i dziecko po prostu przychodzi na swiat. Wiem co\nsamotnikiem lubie góry :D może tak mialo być przeznaczenie pewnie gdyby mama nie odeszla od ojca nie był bym tym kim jestem na pewno tak został bym tak wychowany jak moj tato i pisał bym teraz ze dzieci(...) rzeczy nie było by 8 - latkow biegających przeklinających napadających itd itd itd itd itd po prostu ludzie powinni stworzyć swojemu dziecku jak najlepsze dziecinstwo tak aby będąc dorosłym mógł


Listwa ścienna gładka\tP9010 (wym.200x3x9.1cm)\n> Sztukateria wewnętrzna>Listwy ścienne>Listwy ścienne gładkie>Listwa ścienna gładka\tP9010 (wym.200x3x9.1cm)\n77,92 zł / metr\nRama drzwiowa, listwa ścienna i profil do biblioteczek P9010. Delikatne barokowe krzywizny i minimalistyczny design.\nŚcienne listwy gładkie w stylu klasycznym są wykorzystywane w sposób różnorodny wraz z panelami ściennymi czy listwami przypodłogowymi. Możemy je także zestawiać z listwami sufitowymi, by stworzyć niebanalny wystrój pomieszczenia. To proste i wygodne rozwiązanie, nie tylko do tego, by stworzyć niezwykłe wnętrze, ale także, by ochronić ściany przy stołach, krzesłach i biurkach od porysowania. Listwa marki Orac Decor została wykonana z duropolimeru, który jest materiałem wytrzymałym i odpornym na wilgoć.


Za górami, za lasami w krainie wyniszczonej wojnami domowymi płynęła rzeka Om. Jej rwący prąd był tak silny ze nikt nawet najsilniejsi mężowie nie byli w stanie sie przez nią przeprawić. Żaden most nie był w stanie wytrzymać potężnej siły którą niosły jej fale. Skaliste zbocza były naturalna granica, która dzieliła miejscowy lud na dwa niezależne obozy. Wraz z upływem lat ludzie zamieszkujący dwie strony rzeki pomimo, ze nie miała szerokości więcej niż rzut kamieniem zaczęli rozmawiać odmiennymi dialektami. Ich kultury również stawały się coraz bardziej odmienne.\nObserwowałem kiedyś szybujący na wietrze latawiec. Wyobraźcie to sobie. Jak uwięziony na sznurku, rwie się do nieba. Zamknijcie oczy i przypatrzcie się jeszcze uważniej. Tylko dzięki niemu jest w stanie sprzeciwić się wiatru i wznosić wciąż coraz wyżej. Jakby mu na przekór. Im mocniej wieje tym on silniej rwie się do nieba. Każdy, kto choć raz sterował, takim latającym żaglowcem dobrze wie, co się wydarzy, gdy wypuści z rąk utrzymującą go w przestrzeni cięciwę. Latawiec spadnie na ziemie, porażony, zrezygnowany.\nSnow mole porusza się pod pokrywą lodowca. Podobnie jak kret drąży kanały w lodzie, śniegu czy też firnie, które napotka na swojej drodze. Swobodnie poruszając się pomiędzy granicami moren, które stanowią jego królestwo jako drogowskazy obiera linie pola magnetycznego, które doskonale odbiera całą powierzchnią swojego ciała. Gdy tylko zechce nurkuje do granitowego startego ruchem lodowca dna, kilkaset metrów pod lodem. I tam zasypia w ciemności i chłodzie, którego tam nie brakuje. Trudno określić, jakiej jest wielkości, równie dobrze może mierzyć się z muchą jak i wielorybem. Lecz nie to jest najważniejsze. Stawiając stopę na lodowcu nie czuć go tak wyraźnie jak w momencie, gdy spojrzy się na otaczające góry.\nChart z Jadeitu\nLegendy mówią, że był nieuchwytny. Wychowany przez pustynię, nauczany przez suchy tnący ziarenkami piasku wiatr. Nie znał dotyku ludzkiej dłoni, nie doświadczył w swoim życiu żadnej łaski. Żywił się jedynie mięsem zwierząt i to jedynie takich, które najtrudniej było upolować. Krążące historie opowiadały o nim jak o duchu, który w biegu odrywał łapy od ziemi, płynąc z niewiarygodna prędkością powietrzu. Walczył jedynie z najszybszymi i najsilniejszymi w lesie.\nMIESZKAŃCY MIASTA AMU\nBajka ta opowie Wam pewną przygodę dwóch dziewczynek, które mieszkały razem nad jeziorem Falara. Czy wiecie już, o jakich dziewczynkach mowa? Oczywiście, o Majeczce i Jaśminie. Dwóch najlepszych przyjaciółkach, które najbardziej na świecie uwielbiały poznawać świat i zamieszkujące w nim zwierzęta. Ale zacznijmy od samego początku.\nSTWORZONKO w PODRÓŻY\nCała historia rozpoczęła się całkiem niedawno, bo kilka wiosen temu, kiedy przyszło na świat małe niepozorne stworzonko.\nDokładnie wie wiadomo, dlaczego ale następnego poranka po tym jak się urodziło nie miało już przy sobie ani mamusi, która przynosiłaby mu smakowite kąski ani tatusia, który pokazałby mu ten pełen niespodzianek i zagadek świat. Stworzonko od pierwszych swoich dni było bardzo zagubione, nie rozumiało, kim jest i co ma z sobą począć.\nByła raz sobie śliwka. Całkiem zwyczajna. Rosła sobie na drzewie śliwkowym wpatrując się wciąż na wędrujące po niebie słońce. Doskonale wiedziała, że gdyby nie ono nigdy by nie dojrzała. To właśnie dzięki niemu rosła i z każdym dniem stawała się coraz bardziej smaczna i soczysta. Zresztą nie tylko, dlatego je uwielbiała.\nMOTYLKOWE JAGODY ZAPOMNIENIA\nNad brzegiem niewielkiego jeziora Falara przy starym sosnowym lesie stała sobie malutka drewniana chatynka, której mieszkały dwie dziewczynki. Mimo że nie były siostrzyczkami to jednak bardzo się lubiły i przyjaźniły tak mocno jakby nimi były. Jaśminka i Majeczka, bo takie miały imiona dbały siebie i potrafiły sobie nawzajem pomagać. Zawsze dzieliły się ze sobą wszystkim co posiadały i nigdy się ze sobą nie kłóciły. Majeczka była troszeczkę młodsza od Jaśminki miała białe włosy i niebieskie oczy oraz bardzo dobre serduszko. Bardzo lubiła karmić głodne zwierzątka, które odwiedzały ich domek oraz podlewać kwiatki, które rosły w ogrodzie.


Konkurs filmowy "Nie kradnij!" – do końca roku! | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\nKonkurs filmowy „Nie kradnij!” – do końca roku!\n5 grudnia 2009 Temat dnia, Polska, Społeczeństwo, Kultura, PAFERE No comments\nDo końca roku można przesyłać filmy do konkursu „Nie kradnij!” organizowanego przez Polsko-Amerykańską Fundację Edukacji i Rozwoju Ekonomicznego (PAFERE). Konkurs ma się przyczyniać do zwiększenia świadomości negatywnych skutków społecznych i gospodarczych nieprzestrzegania przez obywateli i rządzących tego fundamentalnego imperatywu moralnego. Udział w konkursie mogą brać filmy krótkometrażowe ukazujące szerokie znaczenia społeczno-gospodarcze VII przykazania – „Nie kradnij!”.\nPAFERE, konkurs filmowy


Usługi budowlane i remontowe – Koziegłowy, wielkopolskie | firma Wojciechowski-Bud\nBudowa domów od fundamentów aż po dach!\nZapewniamy wykonanie kompleksowych usług budowlanych. Nasi doświadczeni fachowcy zadbają o każdy element powstającego budynku. Doradzimy, pomożemy i terminowo wykonamy zlecenie.\nTworzone przez nas wnętrza wyróżnia wysoka estetyka wykonania oraz gwarancja wytrzymałości. Przykładamy wagę do szczegółów, tak aby każdy wykonany element był najwyższej jakości.\nWyburzymy, rozbierzemy i zdemontujemy. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w pracach wyburzeniowych zarówno całych budynków, jak i pojedynczych ścian.\nUsługi budowlane Wojciechowski-Bud – Koziegłowy\nFirma budowlana Wojciechowski-Bud powstała w 2017 roku w Koziegłowach w woj. wielkopolskim z pragnienia kontynuacji wieloletniej działalności rodzinnej. W pracy łączymy tradycję z nowoczesnymi rozwiązaniami. Pielęgnujemy wartości naszych przodków, zapewniając profesjonalne usługi budowlane ze szczególnym nastawieniem na satysfakcję Klientów.\nJesteśmy generalnym wykonawcą inwestycji, świadczymy usługi ogólnobudowlane związane z budową i remontem budynków, budową obiektów przemysłowych oraz użyteczności publicznej. Nasz zespół tworzy doświadczona kadra z wieloletnim doświadczeniem popartym wieloma referencjami.\nWszelkie zlecenia wykonujemy zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pasją. Naszą ofertę kierujemy do klientów indywidualnych i firm na terenie woj. wielkopolskiego.\nMamy doświadczenie w branży, dlatego zdążyliśmy wykształcić rozwiązania pozwalające na jeszcze szybsze wykonywanie prac żelbetowych. Do każdego zlecenia podchodzimy również niezwykle profesjonalnie i dbamy o to, by działania zostały przeprowadzone od początku do końca. Świadczymy kompleksowe usługi, które pozwalają zarówno na przeprowadzenie szybkich rozbiórek budynków, jak i rozbudowanie domu, hali przemysłowej czy budynku firmowego. Opcji jest naprawdę wiele, a możliwość skorzystania z kilku usług w jednym miejscu pozwala na przeprowadzenie całego procesu szybciej i sprawniej. Dla przykładu, po wyburzeniu budynku i przygotowaniu terenu możemy rozpocząć tworzenie konstrukcji żelbetowych na danej działce.\nZ chęcią doradzamy również odnośnie wyboru najlepszych rozwiązań w danym przypadku. Dbamy o to, by zapewniały one bezpieczeństwo i funkcjonalność gotowego obiektu. W razie jakichkolwiek wątpliwości odpowiadamy na pytania naszych klientów i szczegółowo omawiamy konkretne zlecenie. Zapraszamy do kontaktu w celu ustalenia charakterystyki danego przypadku i wybrania najlepszych rozwiązań.\nWykonujemy kompleksowe prace remontowo-budowlane. Zbudujemy dom, hale oraz obiekty przemysłowe. Zadbamy o mury, dach, fasadę i wnętrze każdego obiektu. Wszystkie zlecenia traktujemy indywidualnie i do każdego podchodzimy z dbałością o szczegóły. Zapewniamy wysoką estetykę i funkcjonalność stworzonych konstrukcji.\nRealizujemy prace wykończeniowe dla klientów, którzy cenią sobie profesjonalizm. Pragniemy zdjąć ciężar z inwestorów związany z ciągłym nadzorowaniem prac. Zajmiemy się kompleksowym wykończeniem wnętrz według ustalonego projektu.\nPosiadamy wieloletnie doświadczenie w remontach mieszkań, domów oraz biur. Zapewniamy wykończenia stanów surowych, deweloperskich, a także ogólne prace remontowe. Nasze usługi wyróżnia sprawne oraz rzetelne wykonanie.\nOferujemy prace wyburzeniowo/rozbiórkowe całych budynków, pojedynczych ścian oraz stóp fundamentowych. Dysponujemy specjalistycznym sprzętem, a nasi doświadczeni fachowcy zadbają o wszelkie aspekty bezpieczeństwa wykonywanej pracy.\nWykonujemy przebudowy oraz rozbudowy budynków. Rozwiązania te szczególnie polecamy osobom pragnącym zyskać dodatkową przestrzeń użytkową. Posiadamy doświadczenie oraz fachową wiedzę na temat elementów konstrukcyjnych budynku.\nOferujemy kompleksową budowę obiektów w technologii żelbetowej. Zapewniamy usługi zbrojarskie, od wykonania fundamentów, po kompletne konstrukcje. Nasz zespół tworzą doświadczeni zbrojarze, którzy gwarantują wysoką jakość wykonania powierzonych…\nŚwiadczone przez naszą firmę usługi brukarskie zapewniają wysoką jakość wykonania, funkcjonalność i efektywność na wiele lat. Wykonamy parkingi, podjazdy, chodniki i alejki. Oferujemy szeroki wybór kolorów, wzorów i faktur kostki od uznanych…\nSerdecznie zapraszamy do kontaktu telefonicznego lub poprzez wypełnienie formularza kontaktowego. Oferujemy fachowe doradztwo, pomoc oraz profesjonalne wykonanie usług. Szczegółowo odpowiemy na wszelkie pytania związane z naszą ofertą.\nTradycyjne wartości, nowoczesne rozwiązania


Zegar mechaniczny: Sylvester roku 1987\nAutor: Ove o 12:43\nKalina 29 listopada 2017 19:38\nOve, czy to nie były czasy, w których kupno kiełbasek było wyczynem? ;-)\nOve 30 listopada 2017 08:38\nTo były czasy, kiedy kiełbaski się zdobywało, kiedy były one rzucane a zamiast kupiłam, kobiety mówiły wzięłam. Co ciekawe, pieniądze były jednak w użyciu.\nKalina 30 listopada 2017 10:00\nI komisje wyborcze karmiono takim rarytasem?\nTo wygląda jak wstęp do korupcji... ;-)\nOve 1 grudnia 2017 11:13\nNie komisje, tylko moją komisję :) Reszta siedziała o herbacie.\nKalina 3 grudnia 2017 08:34\nA teraz czytają to członkowie (ach, to słowo) innych komisji, którzy jedli od rana do wieczora kanapki z ogórkiem kiszonym i płaczą...\nStardust 29 listopada 2017 22:43\nNigdy w zyciu nie obejrzalam ani jednego filmu z Arnoldem, Sylvestrem czy Chuckiem (Norrisem). Wszyscy trzej moim zdaniem maja tak debilne geby, ze nie bylabym w stanie za zadne pieniadze skazac sie na ogladanie ich przez dwie godziny:))) Przy czym wyjasniam, aktor nie musi byc cukierkowo piekny, bron buk, ale musi miec chociaz szczypte inteligencji na gebie. Ci trzej maja inteligencje ujemna:)))\ndiabel-w-buraczkach 30 listopada 2017 08:23\nI wlasnie dlatego sie czlowiek turla ze smiechu przy tym :) Wyobrazasz sobie Star, ze ktos z twarza inteligentna wypowiada kwestie: "Zielone Berety jadam na śniadanie" ?! albo "Hasta la Vista, babe" ? Przeciez to by w ogóle nie bylo smieszne. W-O-G-Ó-L-E.\nAle wiadomo, ze trzeba to lubic. Tak jak niektórzy dobrze sie bawia przy tanich romansach na przyklad. Albo przy filmach, w których ciagle scigaja sie auta po miescie, i tylko raz na pól godziny ktos cos mówi.\nChociaz przyznam, ze Norrisa tez nie lubie (moze jednak za bardzo inteligentny? :))) Stallone tak pól na pól, ale za to z Arnoldem ogladam wszystko, a Terminatory to juz w ogóle po 7 razy widzialam :D\nOve 30 listopada 2017 08:44\nZważcie, że mówicie o tych filmach po 30 latach. Dobrze pamiętam, że fizjonomie Sylvestra i Arnolda wydawały mi się debilne a także to, że fabuła i dialogi były, powiedzmy, mało ambitne. Ale to wtedy było coś rzadkiego. Teraz takie produkcje lecą równolegle na wielu kanałach w TV i pies z kulawą nogą się nimi nie interesuje, ale wtedy było inaczej.\nSorry, Star, ale to nie są filmy dla Ciebie :) Dla mnie też już nie. Mam do nich sentyment ze względu na kontekst.\nVenus 30 listopada 2017 20:28\nDiable - ja też lubię Arnolda i bardzo ubolewam, że córka nigdy nie chciała ze mną obejrzeć Terminatorów - przecież to jest świetne kino akcji.\ndiabel-w-buraczkach 1 grudnia 2017 11:09\nOve, wtedy bylo oczywiscie inaczej, jasne! Widac to bylo pózniej po chlopakach na podwórku - wszyscy byli Brucem Lee. WSZYSCY. :))) (Bo on jakos u nas przejal wladze nad nieletnimi umyslami bardziej niz Arnoldy i Sylwestry)\ndiabel-w-buraczkach 1 grudnia 2017 11:11\nVenus, no, jak dziecko mówi ze nie wie co to Terminator, albo Blade Runner, albo Alien z Sigourney Weaver, to serduszko boli w takich momentach strasznie...\nOve 1 grudnia 2017 11:16\nBruce Lee miał wieki szacun i budził podziw. Szkoda, że zrobił tylko jeden dobry film.\nVenus 1 grudnia 2017 14:50\nZmusiłam córkę do obejrzenia pierwszego Obcego - więcej ku mojemu niezadowoleniu nie chciała. :(\nAle "Łowca androidów" przemówił jej do duszy - widziałaś może ten nowy? Bo ja się boję obejrzeć, że nie będzie mi się podobał.\nA Bruce Lee - prawda to był idol, mój też, chociaż jestem dziewczyną. Zdecydowanie za szybko zwinął się z tego świata. Na "Wejściu smoka" byłam w kinie. Kiedy to było? Jakiś 1984, może 1985 - nie wiem.\nCzarny(w)Pieprz 29 listopada 2017 23:51\nPierwsze filmy z Cobrettim i Arnoldem oglądałam w dużym gronie znajomych. Pamiętam, że kulaliśmy się ze śmiechu, mimo że trup padał gęsto. Dobił nas Oddział Delta z Chuckiem Norrisem, na deser. Nie pamiętam co robiłam w listopadzie 87 /mogłabym sprawdzić w kalendarzyku/, ale wiem, że 11 miesięcy później wyszłam za mąż.:-)\nOve 30 listopada 2017 08:51\nPieprzu, Ty wykształciuchu inteligencki! ;)\nOglądałaś zapewne w skupieniu Tam gdzie rosną poziomki Bergmana? :) OK, joke, joke.\nJa się nie kulałem, powaga komisji, rozumiesz, zobowiązywała. W ogóle rzadko się śmieję na filmach. Szkoda, bo bardzo to lubię. Jamesy Bondy nasza telewizja zaczęła wyświetlać już za późno, jak dla mnie. Żadnego nie obejrzałem w całości, bo na każdym zasypiałem. Może tylko na jednym nie, tym z Sophie Marceau i tylko z jej powodu.\nVenus 1 grudnia 2017 14:58\nJak się za bardzo wtryniam, to mi powiedzcie, bo widzę, że zawsze mam coś do dodania, ale muszę nawiązać do Poziomek i Bergmana. Lubię to surowe, skandynawskie kino. Zaraziłam syna Bergmanem i dzięki temu właśnie niedawno obejrzałam po raz pierwszy od wielu lat "Tam gdzie rosną poziomki" i "Personę" - cały film to dwie kobiety, z których jedna nic nie mówi. I tak półtorej godziny - piękne kino, pozostające na zawsze w pamięci i albo je kochasz, albo nienawidzisz.\nVenus 1 grudnia 2017 15:03\nWłaśnie przejrzałam pendriva, którego mam tu ze sobą. Jest! "Tam gdzie rosną poziomki" - już wiem, co obejrzę dziś wieczorem... Dzięki Ove za podpowiedź. :)\ndiabel-w-buraczkach 30 listopada 2017 08:32\nW 87 mialam 12 lat, a skoro listopad, to pewnie siedzialam w domu i albo odrabialam lekcje, albo cos czytalam, albo smarowalam farbkami.\nGdyby to byl np. lipiec, to byloby o wiele wiecej mozliwosci :)\nFilmy video mozna bylo ogladac u nas w domu kultury, raz w tygodniu byly seanse, ale ja, ku mojej doglebnej rozpaczy, nie moglam na nie chodzic. Rodzice obawiali sie zgubnych dla mlodego umyslu tresci :/\nOve 30 listopada 2017 08:56\nBiedny Diabełek :)\nMiałaś surowych, purytańskich rodziców, skoro nie dowierzali nawet PRLowskiemu domowi kultury.\nTeraz rozumiem, dlaczego ryby. Są neutralne i przyzwoite :)\ndiabel-w-buraczkach 1 grudnia 2017 11:15\nOj zebys wiedzial, jak ja to przezywalam!!!! :)\nWlasnie, te ryby to tak jak ja, ciche, milczace wrecz, neutralne, przyzwoite i nudne az do przezroczystosci / niewidzialnosci.\nDorsz moim zwierzem totemowym! :D\nOve 1 grudnia 2017 11:17\nDorsz - trzynasty znak zodiaku :)\nVenus 30 listopada 2017 16:29\nNie wiem, co robiłam 29 listopada akurat, ale może jakieś andrzejki były? Wiem, że w roku 1987 wyjechałam na zgniły zachód po raz pierwszy w życiu. Pojechałyśmy z koleżanką na dwa miesiące (sierpień i wrzesień) do pracy w sztokholmskim szpitalu. Bardzo płakałyśmy jak prom odpływał z Gdańska, bo nie chciałyśmy jechać i bardzo płakałyśmy w Nynashamn po dwóch miesiącach, bo nie chciałyśmy wracać. Ot - taka kobieca przewrotność. ;) Ale w Polsce to chyba dobrze nie było, bo pamiętam, że przywiozłam do domu, wielki proszek do prania, wielki płyn do kąpieli, banany. No i kiwi - a kiwi to nikt w PRL-u na oczy nie widział.\nW tym też roku umarła moja babcia, z którą byłam bardzo związana, dowiedziałam się dopiero po powrocie. Mama i siostra powiedziały, że wrzuciły babci do trumny kartkę ode mnie ze Szwecji, mniemam, że przeczytała ją w swoim następnym życiu. ;)\nOve 1 grudnia 2017 11:20\nCzyli Zachód miałaś na północy. Mój Zachód też tam był, w 1986. Nie płakałem w żadną stronę. Pamiętam natomiast, że kiedy dotarłem z północy do terminalu promowego Ystad, popatrzyłem na twarze ludzi i od razu poznałem, że to Polacy. Po posępności ich ócz.


Okulista Kraków - KCP.PL\nJeżeli cierpisz na zaćmę lub jaskrę, nieodzowna będzie pomoc okulisty w Krakowie. Również w przypadku, gdy charakter Twojej pracy wymaga spędzania długich godzin przed komputerem, warto wykonać profilaktyczne badania u specjalisty, troszcząc się w ten sposób o wzrok. Ranking lekarzy na KCP.PL pozwoli Ci znaleźć specjalistę, który przyjmuje w dogodnej dla Ciebie lokalizacji, a także porównać opinie na temat poszczególnych okulistów z Krakowa, wystawione przez innych pacjentów. Wybierz lekarza, umów się na wizytę i zadbaj o swoje oczy.\nNiktw taki sposób nie zatroszczy się o twoje oczy, jak okulista. Regularne wizyty u lekarza musi przechodzić każdy, bez względu na to, czy ma wadę wzroku czy nie. Dobry okulista oprócz wykrywania wad specjalizuje się w dobieraniu dobrych okularów i soczewek, diagnozowaniem oraz leczeniem przeróżnych chorób wzroku. Jeżeli czujesz, iż wzrok się troszkę pogorszył tym bardziej zapisz się na wizytę. W serwisie internetowym znajdziesz najlepszych okulistów w okolicy. W Kraków dostępnych jest dużo gabinetów w specjalizacji Okulista. Co niektóre mają w ofercie leczenie Guzki zapalne powiek - jęczmień i gradówka, Alergiczne zapalenie spojówek. Zobacz placówki medyczne i lekarzy w mieście - Kraków oraz ich opinie!\nOkulista Halina Bonczar\nul. Rydlówka 44/lu6, Kraków\nNie ma potrzeby rozpisywania się - dr Halina Boczar to bezsprzecznie świetny specjalista, dysponujący niesamowitą wiedzą i umiejętnościami. Polecam wszystkim.\nOkulista Małgorzata Fałdzińska-Tętnowska\nul. Strzelecka 2, Kraków, Grzegórzki\nPani doktor uratowała mi wzrok! Dzięki niej nadal widzę i mogę normalnie funkcjonować. Dziękuję Pani!\nOkulista Dariusz Grządziel\nul. Bożego Ciała 2, Kraków, Stare Miasto\nBardzo dobry okulista, polecam tego lekarza. Dr Grządziel ma bardzo dużą wiedzę i umiejętności, a przy tym odpowiednie podejście do pacjenta - nie traktuje go z góry. Na wizyty przychodzi się z przyje...\nOkulista Marek Hanarz\nSpecjalistyczna praktyka chorób oczu i optometrii\nul. Kalwaryjska 63, Kraków, Podgórze\nBardzo dobry fachowiec z wielkimi umiejętnościami, wiedzą i sercem dla pacjenta. Nic dodać, nic ująć. Pozostaje mi jedynie polecać Pana Doktora.\nOkulista Arkadiusz Pogrzebielski\nProfesjonalista, prawdziwy lekarz z powołania. Pan doktor posiada bardzo dużą wiedzę i potrafi ją przekazać pacjentowi. Do tego jest bardzo sympatyczny i komunikatywny, dysponuje również wielkimi komp...\nWeterynarz Paweł Stefanowicz\nul. Rolna1, Kraków, Dębniki\nDoskonały specjalista. Oddany i rzeczowy. Dokładnie wytłumaczony problem i odniósł sukces w leczeniu.\nOkulista Renata Cebulska\nPo prostu super specjalista, słuchająca pacjenta, wizyty są przyjemnością, lekarz cebulska jest bardzo komunikatywna, stara się zrobić wszytko, aby pomóc. Dokładna, przyjemna wizyta, szczerze polecam!\nOkulista Piotr Chaniecki\nDziś po zabiegu zaćmy, wszystko ok, polecam opiekę doktora.\nOkulista Mirosław Czarnocki\nul. Kamieńskiego 47, Kraków, Podgórze\nWyrozumiały, odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu, wizyty są przyjemnością. Stara się zrobić wszytko, aby pomóc. Rzetelny. Tłumaczy wszelkie problemy. świetnie trafiłam!\nOkulista Magdalena Dańko-Ścigalska\nSpecjalista wysokiej klasy. Bardzo konkretna, bardzo zaangażowana, interesuje się pacjentem, z podejściem do pacjenta, świetnie przygotowana, wizyta trwała 25 minut, szczerze polecam.\nOkulista Anna Dudzik\nOddział Okulistyczny - Wojewódzki Szpital Okulistyczny w Krakowie\nos. Na Wzgórzach 17B, Kraków, Nowa Huta\nSpecjalista wysokiej klasy, przemiła. Przyjazna. Empatyczna, zasługuje na najwyższe uznanie, godny polecenia.\nOkulista Małgorzata Kania-Schramm\nCentrum Okulistyczne Małgorzata Kania - Schramm\nul. Karmelicka 25, Kraków, Stare Miasto\nCzłowiek z powołaniem, bardzo zaangażowana, życzliwa! Lekarz kania-schramm, jest kontaktowa. Rzetelna! Bardzo fachowa diagnoza! Polecam z całego serca.\nOkulista Izabella Karska-Basta\nGabinet Okulistyczny Zdrowe Oczy Izabella Karska-Basta. Oct, laser\nul. Dietla 19/3, Kraków, Stare Miasto\nsuper lekarz okulista bardzo miła i rzeczowa\nOkulista Halina Karyszewska\nNiepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Vision Express Polska Sp. z o.o.\nul. Kamieńskiego 11, Kraków, Podgórze\nZdecydowanie polecam! Fantastyczne podejście do pacjenta. Profesjonalna diagnoza, a do tego Pani doktor zależy, aby pacjent wszystko dobrze zrozumiał i wiedział co mu dolega. Poza tym pani doktor jest...\nOkulista Joanna Kobylarz\nul. Rynek Dębnicki 8, Kraków, Dębniki\nDobra, bardzo konkretna, bardzo profesjonalna, przesympatyczna, empatyczna, bardzo dokładny, jestem ogromnie zadowolona, świetnie trafiłam!\nOkulista Dawid Kulec\nCollegium Medicum, Uniwersytet Jagielloński w Krakowie - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Uniwersytecki w Krakowie\nul. Kopernika 7A, Kraków, Stare Miasto\nPierwszy kontakt z lekarzem -pozytywnie odebrałam. Spokojny, rzeczowy. Co do fachowości? Nie wypowiem się - zaczynamy przygodę z panem doktorem w Przychodni Okulistycznej w Nowej hucie.-))


Strona główna / Magazyn / Konkursy / Literacki / „KOCIE HISTORIE Z HAPPY ENDEM”\nDziękujemy za prace przesłane na nasz konkurs literacki. Szczęśliwe zakończenia napawają optymizmem, dają nadzieję, że innym kotom i ich opiekunom też się w życiu poszczęści, że będą mogli, tak jak bohaterowie Waszych opowieści, cieszyć się cudownym, wspólnym życiem.\nMonika Garnys „Kocia Ania z Zielonego Wzgórza vel Iris Apfel”, Młody Kot – Wioletta Rzepa, 14 lat „Blanca i Kłapcio”\nAgnieszka Jaworska, Młody Kot – Natalia Kwiatkowska, 14 lat\nIda Posiadała „Fresenius – happy end”, Młody Kot – Marta Pawlikowska, 18 lat\nGratulujemy laureatom, których nagradzamy atrakcyjnymi książkami o kotach. Wszystkim uczestnikom dziękujemy za udział w konkursie. Prace z przyjemnością będziemy publikować w kolejnych numerach KOCICH SPRAW.\nFRESENIUS – HAPPY END\nIII miejsce w konkursie literackim pt. „Kocie historie z happy endem”\nNieuchronnie zbliżała się zima. Na różne sposoby – czy to w porannej, wilgotnej mgle, czy w widoku zachmurzonego nieba. Ciepły deszczyk stał się pewnego dnia zimną ulewą, a południowy wiatr – przenikliwym napastnikiem. Jako dziecko myślałam, że zwierzęta nic nie czują. Nie zastanawiałam się nawet nad tym. Nie wiem, kiedy dokładnie wyrwałam się z tego stanu nieświadomości otaczającego mnie świata.\nKot mieszkał w pustej ruderze naprzeciw kościoła w moim mieście.\nGdyby nie to, nigdy bym go nie zauważyła. Co niedzielę wychodząc wieczorem z kościoła, widziałam, jak siedzi przy zabitych deskami drzwiach dawno niezamieszkanego budynku, w którego rynnach wyrosły już drzewa. Na sygnał, który oznajmiał, że ktoś przyniósł coś do jedzenia, zbiegał schodami z pierwszego piętra i wyskakiwał przez szparę w drzwiach, gdzie lata temu była szyba. Czasem, gdy wracałam do domu po pracy, widziałam, jak zaczepia przechodniów, bijąc łapą po łydkach i prosząc o jedzenie. Plątał się pod nogami, miauczał, kręcił się po chodniku i pod samochodami.\nCzasem w cieplejsze dni przysiadywał na parapecie starego okna bez szyb i wygrzewał w resztkach słonecznych promieni. Wielki, szary kot, z łysiną na głowie i szyi. Pręgowany, towarzyski, odważny wobec ludzi. Czasem gdy miasto pustoszało przed nocą i przed świtem, również i ja przynosiłam mu jedzenie. Jadł chętnie.\nTak mijały późnojesienne dni. W końcu podjęłam decyzję: wezmę go do domu. Najlepiej w wolną sobotę rano, kiedy całe miasto śpi. Wstałam o czwartej. Ubrałam się. Zabrałam transporter. Przeszłam przez rynek niezauważona przez nikogo. Noc. Kot przybiegł prawie natychmiast. Zjadł, ale do transportera wejść nie chciał. Zgrabnie wyrwał się z rąk i schował pod zaparkowanym samochodem, a po chwili wrócił do swojego dzikiego domu. Odeszłam.\nMinął tydzień. Noce stały się nieprzyjemnie zimne i ponure, a dni krótkie.\nCały tekst przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY NR 180 – PAŹDZIERNIK 2017


Krzesła są dla starych ludzi\nDarrena Smitha ciekawa droga do treningu siłowego\nCzy jesteś przemęczony?\nHierarchia w pływaniu\nLionel Sanders, mistrzostwo dzięki dilerowi\nMurzyńska warga, kenijski luz\n19 października 2018 19 października 2018 Maciej Żywek\nTekst: Z Dave Scottem rozmawia Maciej Żywek\nPrzeczytasz w: 15 minut\nPierwszy marcowy weekend był szansą do spotkania się z legendą triathlonu, Davem Scottem. „The Man” okazał się fascynującym rozmówcą, pełnym humoru, pozytywnej energii i doświadczenia wyniesionego z kilkudziesięciu lat treningu i startów.\nDave, jesteś zawodnikiem, który triathlon zna od samego jego zarania…\nWłaściwie bawię się w triathlon, zanim on sam wiedział, że tak się właśnie nazywa. Początkowo była to po prostu zabawa trzema dyscyplinami, na różnych dystansach. Jeżeli ktoś nazywa dziś triathlon dyscypliną niszową, powinien zobaczyć nas wtedy. Początkowo nawet nie sądziłem, że będzie coś takiego jak kariera. W każdym razie nie spodziewałem się zarabiania jakichkolwiek pieniędzy. W tym czasie zajmowałem się trenowaniem pływaków i wtedy to było moją ścieżką zawodowego rozwoju. Pamiętam, kiedy ja i moi przyjaciele pomyśleliśmy po pierwszym zwycięstwie na Hawajach, że to świetny moment, żeby zwrócić się o pomoc do sponsorów. Kolega stwierdził „Dave, to jest fantastyczne, wygrałeś ten wyścig. Wyślę oferty do tych wszystkich (sportowych) firm i jestem przekonany, że dostaniesz solidne wsparcie finansowe”. I rzeczywiście, wysłał ponad 300 listów, to był prawdziwy człowiek-maszyna w dążeniu do celu. Efekt nieco nas jednak zaskoczył, dostaliśmy zaledwie dwie pozytywne odpowiedzi, jedną z nich od Timexa, który później włączył się w ten sport na dobre. Pierwsze pieniądze ze startów pojawiły się w 1982 roku, to była seria wyścigów Budweisera w USA, zwycięstwo oznaczało 500 dolarów nagrody, a mi udało się wygrać wszystkie 5 czy 6 edycji. Niedługo później pojawił się pierwszy kontrakt z Nike, 500 dolarów miesięcznie, 6000 na rok. Nagle poczułem się bogaty. Nawet nieduże pieniądze zarobione dzięki robieniu tego, co kochasz, potrafią dać niesamowite zadowolenie. Pieniądze nigdy zresztą nie były motywatorem, pozwalały raczej przeżyć i iść ścieżką dyktowaną pasją. Za pierwsze cztery zwycięstwa na Hawajach dostałem t-shirt i gratulacje z zaproszeniem do udziału za rok.\nWiele się zatem zmieniło. Czy Twoim zdaniem można coś w rozwoju dyscypliny poprawić?\nTriathlon, żeby się rozwijać, potrzebuje stać się bardziej przyjaznym dla widzów. W tej chwili w zawodach z dużą liczbą rund ciężko zorientować się nie tylko, gdzie biegnie pierwsza kobieta z kategorii wiekowej, ale nawet, gdzie szukać zwyciężczyni w klasyfikacji generalnej. Bardzo dobrą robotę wykonało ITU, kiedy wprowadzało triathlon na igrzyska olimpijskie. Zmieniona formuła stała się znacznie bardziej zrozumiała dla widzów, również telewizyjnych. Krótsze dystanse i cykl pucharu świata dały możliwość do spotykania się największych nazwisk wielokrotnie w ciągu sezonu, w przeciwieństwie do Ironmana, gdzie czołówka spotyka się w pełnym składzie dopiero na Hawajach. Chciałbym widzieć więcej krótkich wyścigów dla amatorów, z bardziej przystępnym wpisowym. Koszty startu w USA wzrosły niesamowicie, to nie służy popularyzacji sportu. Krótsze dystanse są przy tym znacznie bardziej odpowiednią opcją dla początkujących. Ironman jest dużym obciążeniem dla wytrenowanego zawodnika. Dla amatora-nowicjusza jest to po prostu niezdrowe.\nCo sądzisz o propozycji Bretta Suttona, aby stworzyć cykl wyścigów znacznie tańszych dla uczestników, przeznaczających przy tym więcej pieniędzy na nagrody dla zawodników?\nNe znam dokładnie szczegółów propozycji Bretta, ale z tego co rozumiem, opiera się na równiejszym podziale pieniędzy od sponsorów i uczestników wyścigów pomiędzy organizatorami i zawodnikami. To oczywiście dobry kierunek, ale widzę tu poważne zagrożenie. Organizatorzy musieliby zrezygnować z dużej części swojego dochodu. Na dłuższą metę taka sytuacja może być trudna do utrzymania. Wszyscy mamy rachunki do płacenia, firmy organizujące wyścigi również.\nDo triathlonu garnie się coraz więcej ludzi. W Anglii zawody często chwalą się liczbą debiutantów w danej imprezie. Jakie masz dla nich rady?\nRzeczywiście w ciągu ostatnich trzydziestu lat sport rozwinął się nieprawdopodobnie. Pojawia się niesamowita liczba nowych zawodów, na które masowo zapisują się nowi ludzie. Tym początkującym zaleciłbym przede wszystkim starty na krótszych dystansach. Ironman jest imprezą, na którą po prostu możesz się zapisać, opłacić wpisowe i już. Dużo emocji, niewiele komplikacji. Ale w dłuższej perspektywie to nie jest takie proste, szczególnie dla osób bez gruntownego przygotowania. Przestrzegam również przed bardzo dużymi objętościami treningowymi, jestem raczej zwolennikiem większej intensywności. Bardzo często widzę zawodników idących drogą coraz większej pracy na treningu, a to nie jest właściwy kierunek. Widzę to raczej jako receptę na prędzej czy później pojawiające się kontuzje. Popatrz na tych gości, którzy robili te niesamowite przebiegi podczas przygotowań. Oni pod koniec sezonu wyglądają, jakby dostali postrzał w plecy, rozpaczliwie zaliczając „wymagany” swoim planem kilometraż. To może być przyczyną tak krótkiego „życia” wielu triathlonistów. Według australijskich badań, amatorzy średnio trenują zaledwie dwa i pół roku, później zaczyna zbierać żniwo przemęczenie z kontuzją. Uważam, że nawet do tak długich dystansów jak Ironman i „połówka” można przygotować się stosunkowo niewielką liczbą godzin, z większym udziałem czasu spędzonego w wysokiej intensywności. Bardzo dużą uwagę przykładam natomiast do odpowiedniego przygotowania siłowego. Myślę, że powinien być to stały składnik każdego planu treningowego. Zawodnicy bardzo często traktują ten element jako wstęp do przygotowań, porzucając siłownię w późniejszych fazach, również na rzecz siły robionej jako trening pływacki, kolarski czy biegowy. Problem polega na tym, że w ten sposób pogłębiamy tylko nasze dysproporcje. Trening na sali daje szansę pracy nad słabszą grupą mięśniową, a uwierz mi, pracowałem z wieloma zawodnikami ze szczytu, i żaden z nich nie był „symetryczny”. Brak równowagi jest bardzo częstą przyczyną kontuzji przeciążeniowych, szczególnie przy dużych objętościach. Jest więc nad czym pracować, a trenowanym przez siebie zawodnikom zalecam wizyty na sali aż do ostatnich dni przed startem.\nDave, masz za sobą tak wiele startów na długich dystansach. Jeden z uczestników konferencji, na której dziś byliśmy, powiedział, że najbardziej dobijające dla niego było uświadomienie sobie po pierwszych kilku kilometrach roweru, że przed nim jeszcze prawie 180. I maraton. Jak sobie z tym radzisz?\nWłaściwie nigdy nie miałem takiego problemu. To jest niesamowicie emocjonujące kilka godzin, ciągle coś się dzieje. Rozkładałem cały ten wyścig na kilka etapów, w każdym były jakieś zadania, rozgrywki. W wielu przypadkach wokół siebie miałem znakomite towarzystwo. Mark Allen, Scott Tinley, Scott Molina, nie mogło być mowy o nudzie. To nieustanna walka pomiędzy rywalami, z samym sobą. Zarówno na gruncie fizycznym, jak i psychologicznym. Jak oni się czują, czy ja sam dam radę? Przeważnie czas leciał niezwykle szybko.\nPatrząc ma wasze zdjęcia sprzed lat, używaliście sprzętu, który dziś można spotkać raczej w muzeum. Mimo to, czasy uzyskiwane na mecie nie zmieniły się aż tak bardzo. Masz jakąś teorię na ten temat?\nCzęsto zadaję sobie to pytanie, w szczególności w odniesieniu do Hawajów. Właściwie nie wiem, nie mam kryształowej kuli. Widzę natomiast różnice między moimi startami sprzed lat, a dzisiejszym triathlonem. My nie koncentrowaliśmy się na jednym wyścigu. Mając rachunki do płacenia, startowaliśmy na wielu różnych dystansach, tam, gdzie nagrody dawały utrzymanie. To powodowało bardzo dużą różnorodność. Dzisiejsi zawodnicy są bardziej wyspecjalizowani. Spójrz na gości z ITU, na „połówkach” potrafią znokautować konkurencję, na pełnym dystansie radzą sobie o wiele gorzej. Współpracując z wieloma zawodnikami czołówki widzę, że często robią zbyt mocny trening, zaniedbując przy tym pracę nad siłą. „Kolarze” jeżdżą zbyt dużo w grupach, chcąc mieć stały podgląd na konkurencję, zamieniając wiele z tych treningów w miniwyścigi. Przecież powinni więcej czasu spędzać na precyzyjnie dobranych obciążeniach, w szczególności przy tak obszernym treningu jak triathlonowy. Wielu „biegaczy”, których znam, maraton w triathlonie powinni biegać w okolicach 2:35, ale zabiegują się na śmierć przez cały sezon, bojąc się trochę odpuścić. Również podczas startu, gdzie presja mocno jadącej grupy powoduje duży wysiłek w tej części rywalizacji. Być może każda minuta szybciej na rowerze kosztuje ich dwie minuty biegu. Trudno ocenić. Interwały, sesje VO2max na bieżni, długie wybiegania w każdy weekend, to musi spowodować brak sił w październiku. Być może gdzieś w tych różniących nasze czasy elementach leży odpowiedź na twoje pytanie.\nCo sądzisz o dużej ilości technologii zaprzęgniętej do sportu? Pulsometry, GPS, mierniki mocy…\n15 Oct 1994: Dave Scott rides a bicycle during the Gatorade Ironman Triathlon in Kona, Hawaii.\nMiernik mocy na rowerze uważam za fantastyczne narzędzie treningowe. Prawie wszyscy profesjonaliści, jakich znam, używają watomierzy. Również wielu amatorów. To przyrząd, który świetnie obnaża twoje braki i pozwala na precyzyjną kontrolę w czasie rzeczywistym. Pulsometrów używamy z moimi mniej zaawansowanymi podopiecznymi, później staram się je z nich zdjąć, kierując się bardziej tempem i odczuciami. Mając pewne doświadczenie potrafisz czytać sygnały płynące z ciała. Nie tylko obciążenie, które można opisać jako lekkie, ciężkie, bardzo ciężkie, itp. Również jak zachowują się ramiona, jak stawiasz stopę, jak zmienia się oddech. Zawodnik potrafi wyczuć bardzo dokładnie tempo bez specjalnego sprzętu, i do tego staramy się dążyć. Żeby osiągnąć sukces musisz współpracować ze swoim organizmem, nie pulsometrem. Takim właśnie przykładem była Chrissie Wellington, którą trenowałem przez 4 lata. Jedynym wskaźnikiem była prędkość, żadnych watomierzy i innego skomplikowanego sprzętu. Chrissie była niezwykle mocno zmotywowana i pracowita, nie miała potrzeby technologicznego wsparcia. Ja sam również nigdy nie używałem pulsometru. Z drugiej strony, inny mój podopieczny, Eneko Llanos, uwielbia treningi oparte na bardzo precyzyjnych wskazaniach kombinacji tych wszystkich urządzeń. Jeżeli w jego przypadku to działa, nie widzę powodu do opierania się nowoczesnej elektronice. Prowadzę również 60-letniego amatora, u którego zauważyłem wręcz uzależnienie od tych wszystkich cyfr. Postanowiliśmy, że będziemy zaklejać ekrany na czas treningu, a dane będzie mógł przeglądać dopiero w domu. Dzięki temu mógł zacząć kierować się bardziej swoimi odczuciami, zachowując przyjemność z matematycznymi zabawami. Istnieje więc wiele podejść do tematu, technologia sama w sobie nie jest zła, potrafi być tylko źle wykorzystywana.\nJesteś miesiąc po operacji kolana, nie ruszasz się zbyt wiele, wciąż jednak wyglądasz jakbyś ćwiczył kilka godzin dziennie. Jak radzisz sobie z trzymaniem diety? Jak ja mam sobie z tym poradzić równie skutecznie, trenując?\nOdżywianie to gigant, niezwykle ważna część sportu. Staramy się zawsze być jak najbardziej efektywni. Z jednej strony dostarczać jak najwięcej składników odbudowujących po treningu, z drugiej, utrzymując najniższą możliwą wagę. Granica jest bardzo cienka, a poza optymalną strefą mamy całe rzesze zawodników zbyt lekkich lub za ciężkich. Dla przykładu, jeżeli utrzymujesz zbyt niską wagę, twój system odpornościowy nie działa prawidłowo, nie masz paliwa do regeneracji. Nie wymieniając nazwisk, widzę wielu triathlonistów z wielkim potencjałem zawodzących na największych imprezach, są zbyt „wycieniowani”. Pamiętaj również, że optymalna dieta na co dzień to jedno, a odżywianie na wyścigu to inna sprawa. To również ma duży wpływ na twój wynik. Mamy tak duży wybór suplementów, jedzenia zastępczego, rzeczy do żucia, gumowego czegoś, że trudno się temu oprzeć. Około połowy zapytań w tematach treningowych dotyczy właśnie żywienia, gdzie najczęściej pojawia się problem problemów żołądkowych podczas wyścigu. W większości przypadków w ciemno mogę postawić diagnozę zbyt wielu przyjętych kalorii, zwykle zbyt wcześnie. To plaga długich dystansów, ludzie traktują się jak kosz na śmieci wrzucając w siebie coraz to nowe kalorie. Przecież my mamy bardzo duże zapasy energii, i zawsze staram się namówić na zmniejszenie tych nawyków, przeważnie z dobrymi rezultatami. Ważniejsze staje się odpowiednie „zarządzanie” poziomem glukozy we krwi, nie dopuszczając do nagłych jej skoków, które wpędzają nas w karuzelę odczuć głodu i przejedzenia. Nie możesz zakładać, że paląc 1000 kalorii na godzinę wyścigu możesz je uzupełnić żelami i batonami, ponieważ jesteś w stanie przyswoić zaledwie 15-20% tej wartości. Większości z nas na zawodach wystarczy więc zaledwie 125 do 250 kalorii na godzinę, większe zapotrzebowanie mają tylko rzadkie przypadki ciężkich zawodników palących dodatkowo niestandardowo dużo energii. Na co dzień powinniśmy przyłożyć największą uwagę do stworzenia równowagi hormonów odpowiedzialnych za uczucie głodu. Należy dążyć do sytuacji, kiedy w ciągu dnia myślisz sobie, że właściwie jeszcze nic po śniadaniu nie jadłeś, a jest już najwyższy czas. Jeżeli ciągle odliczasz, ile minęło od ostatniego posiłku i ile jeszcze zostało do następnego, twój organizm znajduje się w nienaturalnym stanie huśtawki hormonalnej. Prędzej czy później kończy się to po którejś stronie ekstremum. Zbytniego wychudzenia lub obżarstwa, kiedy tylko zniknie bat nadchodzących zawodów. Olbrzymią rolę odgrywa tu wspomniane wcześniej śniadanie, to główne źródło energii na większą część aktywnego dnia.\nIron War, twój pojedynek z Markiem Allenem jest niedoścignionym wzorem niezwykle wyrównanej rywalizacji. Jak to wyglądało ze strony Dave’a Scotta?\nTo był rok, w którym czułem się dość pewnie. Wiedziałem, że Mark Allen jest w dobrej formie, ale ja również świetnie się przygotowałem. Wygrałem ten wyścig już kilka razy, wiedziałem, co mam robić. Przez całe pływanie czułem jego obecność w nogach, na rower wyszliśmy razem. Nie wyszedł ani razu na zmianę, cały czas znajdując się tuż za mną. Prawdę mówiąc nie przeszkadzało mi to, inicjatywa należała do mnie. Byłem przekonany, że rozdzielimy się na biegu. Mimo to, dwukrotnie próbowałem się pozbyć towarzystwa rywala, w okolicach 85 i 96 mili. Nie udało się, więc cierpliwie czekałem na strefę zmian. Bieg rozpoczęliśmy w samobójczym tempie swoistej demonstracji siły. 8 pierwszych mil (ok. 13 kilometrów) to tempo w okolicach 3:35 min/km, kolejne osiem lekko zwolniliśmy, aby znów przyspieszyć w ostatniej części wyścigu. To był bieg, w trakcie którego nie miałem okazji zbyt wiele razy spojrzeć na Marka, ciężko było odczytać mowę jego ciała, czy się męczy, czy wciąż ma duży zapas sił. Czekałem na ostatnie wzniesienie, tam właśnie mieliśmy się rozdzielić. Niestety obaj mieliśmy ten sam plan. Kiedy Allen zaatakował na podbiegu, pomyślałem: „Halo, stary, co ty robisz? To był mój pomysł!”. Jednak Mark nie słuchał mnie wcale, ruszył do przodu tak mocno, że mogłem tylko odprowadzić go wzrokiem. Mamy zapisane czasy biegu 2:40 i 2:41. Nie nosiliśmy wtedy chipów, więc po odjęciu strefy zmian wychodziło 2:38 i 2:39. Do dziś są to wyniki z pierwszej trójki rekordów trasy biegowej na Hawajach. Jak na gości, którzy zsiedli ze stalowych rowerów z lemondkami nieporadnie skierowanymi w stronę księżyca, to całkiem fajny wynik.\nMyślałeś o powrocie na trasę Ironmana?\nWłaściwie tak. Pięć lat temu, tuż przed wypadkiem samochodowym, miałem taką myśl, że czuję się całkiem dobrze. Może warto sprawdzić, czy jeszcze nadaję się do takiego wysiłku. Wydaje mi się, że wciąż potrafię popłynąć w okolicach 53 minut i pojechać na rowerze 4:40-4:45. Jeżeli tylko na trasie nie trafi mnie żaden kierowca samochodu, to 3 godziny biegu wydają się wciąż realne. Ale być może to tylko mi się wydaje. W każdym razie fajnie by było cisnąć jak długo się da i widzieć minę tych wszystkich „małolatów” myślących „co ten gość robi jeszcze na moim kole”. W zeszłym roku brałem udział w wyścigu na dystansie połowy Ironmana w Norwegii, i nie było to zbyt przyjemne uczucie. Zimno w wodzie i na rowerze dało mi się wyraźnie we znaki, przypominając, jak trudny jest to sport.\nDużą część tego wywiadu przeprowadziliśmy na podłodze stanowiska targowego firmy, której gościem był mój rozmówca. W pewnym momencie podeszła do nas obsługa, pytając, czy nie wolelibyśmy siedzieć na krzesłach. Dave stwierdził, że siedzenie na krześle to zajęcie dla starych ludzi. Po chwili z uśmiechem wyjaśniając, że wygodniej siedzi się w ten sposób ze względu na możliwość rozprostowania niedawno operowanego kolana. Ta scena doskonale opisuje 6-krotnego zwycięzcę mistrzostw świata na Hawajach. Mimo 60 lat na karku to wciąż facet o nastawieniu do życia i formie fizycznej, której mogą pozazdrościć mu o połowę młodsi triathloniści.\nPojedynek pomiędzy Dave Scottem a Markiem Allenem, wygrany przez tego ostatniego podczas pamiętnych mistrzostw świata na Hawajach w roku 1989. Uważa się, że było to jedno z najbardziej inspirujących wydarzeń w historii sportu. Dwóch wspaniałych sportowców nieodstępujących się na krok przez osiem godzin, aby ostatecznie rozdzielić się w samej końcówce biegu. Walkę tę uznano również za triumf woli nad ciałem, z racji osiągniętych czasów, do dziś znajdujących się w czołówce tabel z rekordami trasy.\nDave Scott, Mark Allen, Scott Tinley oraz Scott Molina. To czterech zawodników, którzy w latach osiemdziesiątych rozdzielali między sobą wszystkie zwycięstwa w zawodach, w których brali udział. Z dzisiejszej perspektywy niecodziennym wydaje się fakt, że były to starty na praktycznie wszystkich dystansach. „Wielka Czwórka” nie ograniczała się do wąskich specjalizacji, doskonale sobie radząc we wszystkich odmianach triathlonu. To oni tworzyli legendę Ironmana, dzięki niezwykle zaciętej rywalizacji. Co ciekawe, wszyscy pochodzili z Kalifornii.\nPo raz pierwszy artykuł ukazał się w Miesięczniku Bieganie, w kietniu 2014 roku.\nCzytelnia Dave Scott, hawaje, ironman, Magazyn Bieganie, triathlon, tripower\n← Hawajska Lekcja\nOszukać przeznaczenie →\nMaciej Żywek z TRIPOWER Podcast #32 – Z Eweliną Pisarek na Hawaje… cz.1\ngamatane z TRIPOWER Podcast #32 – Z Eweliną Pisarek na Hawaje… cz.1\nMaciej Żywek z TRIPOWER Podcast #29 Mkon do Omiotka, czyli pięć pytań o kontuzje\nArtur z TRIPOWER Podcast #29 Mkon do Omiotka, czyli pięć pytań o kontuzje\nMaciej Żywek z TRIPOWER Podcast #26 Marcin Nagórek, jaka piękna katastrofa…