Sny Falbanki. - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\nCześć wszystkim, w tym dzienniku postaram się zapisywać swoje ciekawsze sny. Mam nadzieje że będą się tu pojawiać również świadome sny, których na razie nie jest za wiele.\nAmeryka i tornado.\nRazem z przyjaciółką wybrałyśmy się w podróż do Ameryki autobusem, chciałyśmy odwiedzić jej krewnych. Kupując bilet rozmawiałam z kierowcą mieszanką polskiego, angielskiego i chyba francuskiego, choć zdania nie miały większego sensu jakoś się dogadaliśmy. Kiedy dojechałyśmy postanowiłyśmy zwiedzić miasto, spacerując zauważyłyśmy wystawę sklepową, za szybą wystawione było kilka telewizorów, jeden działał, wyświetlana była prognoza pogody, prezenter spojrzał się na nas i krzyknął że właśnie zaczyna się sezon tornad. W sekundzie wokoło nas pojawiło się ich kilka, uciekałyśmy i wsiadłyśmy do najbliższego autobusu. Kiedy odjeżdżaliśmy jedno duże tornado zaczęło nas gonić, podążając za nami rozrywało budynki i rzucało drzewami. W pewnym momencie pomyślałam, że fajnie byłoby je złapać Trąba natychmiast się zatrzymała i zaczęła uciekać w przeciwnym kierunku. Ścigałyśmy ją, a kiedy ją dogoniłyśmy niestety się rozwiała. Potem przebywałyśmy w domu, na zewnątrz była bardzo burzowa noc i razem z przyjaciółką wyglądałyśmy przez okno, czekając aż błyskawica rozjaśni niebo i pokarze czy koło domu nie czai się jakaś trąba powietrzna.\nByłam razem z moją klasą w szkole wojskowej, był to pierwszy dzień roku więc na zebraniu wybieraliśmy dowódców każdej klasy. Zebraniu przewodziła nauczycielka angielskiego z mojej szkoły oraz mój nauczyciel matematyki. Przywódcą mojej klasy zostałam ja, po zebraniu wybraliśmy się w góry. Wspinaliśmy się po skałach i stromiznach. Po wyjściu na szczyt dostałam swoje pierwsze poważne zadanie w roli dowódcy, a polegało ono na tym.... abym zapytała się wszystkich dziewczyn jaki kolor sukienki będą miały na studniówce i jak nazywają się ich partnerzy ;D\nNie 0:26, 27 Sty 2013\nHehe fajne sny, w podobnym klimacie do moich\nSob 23:28, 02 Lut 2013\nMatthew bardzo się cieszę, że Ci się podoba\nW zeszłym tygodniu spotkała mnie miła niespodzianka, podczas popołudniowej drzemki uświadomiłam się we śnie. Pierwszy raz udało mi się osiągnąć ld podczas drzemki w dzień. Przed snem przeszło mi przez myśl, że fajnie by było się uświadomić i o dziwo udało się.\nZapamiętałam dokładnie moment uświadomienia.\nByłam w domu mojej babci, było ciemno, wokoło kręciły się jakieś dziwne postacie, pomyślałam że że to musi być sen i wtedy się uświadomiłam, zrobiłam rt z nosem, wyszło pozytywnie. Było ciemno, z dużym wysiłkiem udało mi się zapalić światło, zapalało się bardzo powoli, ale udało się. Postanowiłam wyjść na zewnątrz, miałam na sobie piżamę, a na ziemi leżało sporo śniegu, zastanawiałam się czy nie będzie mi zimno. Nie mogłam się zdecydować co tak naprawdę chcę zrobić, więc pobiegłam przed siebie na pobliski pagórek, po drodze zobaczyłam mojego kolegę na koniu. Kiedy dobiegłam na górę krajobraz zmienił się na letni, na polance była impreza, koleżanki były przebrane w śmieszne kostiumy. Ja wspięłam się na wysokie drzewo, które przypominało baobab. Rozejrzałam się po okolicy i zobaczyłam ogromny las ciągnący się po horyzont, na niebie wielką planetę, która bardzo przypominała Jowisza, długo przypatrywałam się tym widokom, ale niestety straciłam świadomość.\nOpiszę jeszcze jeden nieświadomy sen.\nW śnie byłam chłopakiem. Razem z moimi przyjaciółmi wybrałam się na piknik, podczas marszu, na niebie zauważyłam lecącą na miotle czarownice. Podleciała do nas, chwyciła mnie za kurtkę, uniosła do góry i poleciałyśmy do jej chatki. Chatka na zewnątrz wydawała się malutka, ale w środku było naprawdę dużo pokojów i zakamarków. Okazało się że byłam jej potrzebna do wytwarzania eliksirów, do których używała mojej krwi, która od momentu zalezienia się w chatce, spływała mi żwawo po ramieniu. Postanowiłam od niej uciec, jednak za nic nie mogłam znaleźć wyjścia, kiedy otwierałam jakieś drzwi albo były zamurowane, albo był za nimi kolejny pokój. Kiedy byłam już zrezygnowana usłyszałam od jej papugi, że wyjście znajduje się na piątym piętrze. Postanowiłam wykorzystać szansę, że wiedźma wyszła do piwnicy i weszłam na schody, na których było strasznie ciemno. Po omacku pomyliłam piętra i doszłam na szóste, kiedy otworzyłam drzwi ukazała mi się piękna plaża, ale ja z niewiadomych powodów zawróciłam i poszłam szukać dalej. Wreszcie trafiłam do właściwych drzwi, znalazłam się w kolejnym pokoju z oknem, za którym byli moi znajomi. W pokoju znajdowały się również żywe ludziki z klocków lego. Nagle zorientowałam się że cały czas zostawiałam za sobą ślady krwi na podłodze, a za moimi plecami pojawiła się bardzo zdenerwowana czarownica. Spanikowałam, padłam na ziemie i udawałam martwą, taktyka poskutkowała i wiedźma zostawiła mnie w spokoju. Ja uradowana wyskoczyłam przez okno i znalazłam się z powrotem z moimi przyjaciółmi. Wróciłam i wszystko było tak jak przed przylotem wiedźmy.\nOstatnio zmieniony przez Falbanka. dnia Wto 0:30, 06 Maj 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWto 0:57, 05 Lut 2013\nDzisiaj opisze dwa zwykłe sny.\n1. Byłam w swoim domu, do drzwi zapukała moja kuzynka i zapytała czy mogę przechować jej... mózg xD Powiedziała że na tę chwilę nie jest jej potrzebny i odbierze go za jakiś czas. Na początku zastanawiałam się co mam z nim zrobić, znalazłam akwarium i postanowiłam go tam włożyć, potem wyszperałam w szafce butelkę, na której pisało coś w rodzaju: Płyn do przechowywania mózgów. Bardzo mnie ucieszyło to że mam takie coś w domu. Po chwili przyszedł jakiś lekarz i bardzo chciał go pooglądać, a ja z pełną powagą kazałam mu być ostrożnym, bo moja kuzynka jest do swojego mózgu bardzo przywiązana\n2. W domu mojej babci odbywało się przyjęcie urodzinowe. Razem z mamą ozdabiałam tort, namalowałam na wierzchu wielkie różowe serce, jednak nie wystarczyło mi lukru żeby go dokończyć. Wyszłam do sklepu, biegłam bardzo szybko, w połowie drogi zatrzymał mnie radiowóz, policjanci zapytali dokąd się tak spieszę, bo prawie przekroczyłam dozwoloną prędkość biegu. Po chwili zapytali czy nie chce się z nimi ścigać. Wystartowaliśmy i zniknęli za mną. Dobiegłam do sklepu, była strasznie długa kolejka. Kiedy przyszła moja kolej, ekspedientka podała mi niebieski lukier, ja jednak bardzo chciałam różowy. Dyskutowałam z nią kiedy pojawiła się moja mama i kazała mi się zdecydować.\nOstatnio zmieniony przez Falbanka. dnia Nie 20:09, 24 Lut 2013, w całości zmieniany 2 razy\nSob 0:14, 09 Lut 2013\nSen zainspirowany ostatnimi wydarzeniami:\nPrzygotowywałam się na przyjęcie, które odbywało się na policji na przeciwko mojego domu. Pod drzwiami komisariatu zobaczyłam lecącą w kierunku ziemi asteroidę, przypomniałam sobie, że mówili coś o tym w telewizji więc spokojnie przyglądałam się smudze sunącej po niebie. Kiedy asteroida oddalała się od nas, facet stojący koło mnie powiedział, że przecież ona miała uderzyć o ziemie. W tym momencie asteroida się zatrzymała i cofnęła, nie leciała prosto tylko rysowała na niebie różne kółka i linie po czym runęła prosto na ziemie. Ja byłam wtedy w środku z moją mamą przez okno zobaczyłam chmurę pyłu, która bardzo szybko się do nas zbliżała. Szybko zatkałam uszy i w momencie wypadły wszystkie szyby w oknach a w pokoju wybuchła panika, do środka wdzierał się kurz i nie można było oddychać. Znalazłam pokój gdzie okna były całe i zamknęłyśmy się w nim, wcześniej wyrzuciłam z niego jakieś dziewczyny. Chciałam wyjrzeć przez okno ale niestety nie było nic widać. Kiedy wyszłam na zewnątrz był już piękny słoneczny dzień, na niebie ani jednej chmurki i żadnych śladów katastrofy.\nJeszcze jeden zwykły sen:\nByłam w restauracji i spotkałam swoich znajomych, okazało się że chcą nabrać jedną znajomą, miała uwierzyć w atak zombi. Z chęcią przyłączyłam się do nich, z innego pokoju wyszło kilka osób przebranych za zombi i wybuchła udawana panika. Koleżanka bardzo się przestraszyła, ale w momencie wokół lokalu pojawiły się czarne samochody, helikoptery i ludzie z pistoletami. Ja wyszłam i przeszłam obok nich udając że nic się nie dzieje, a oni nawet nie zwrócili na mnie uwagi.\nNie 20:52, 24 Lut 2013\nWreszcie skończył się maraton maturalny i mogę wrócić do przyjemniejszych zajęć\nDzisiaj zwykły sen:\nByłam w szkole, w sali biologicznej na kółku chemicznym. Tematem były eksperymenty z trującymi substancjami. Oprócz mnie było jeszcze kilka osób, wszyscy nosiliśmy białe fartuchy. Podczas zajęć zapisywałam wyniki eksperymentów i zajmowałam się maszyną gdzie można było bezpiecznie przeprowadzać trujące reakcje. Kolega przyniósł jakieś kryształki zawinięte w chusteczkę, które po zapaleniu miały wydzielać jakieś trujące gazy. Kolega włożył kryształki do maszyny i zapalił, pojawił się problem, bo nie mógł zamknąć urządzenia. W pokoju pojawiło się dużo dymu, a maszyna zaczęła wariować, wył alarm i migotała czerwona lampka. W pokoju słychać było głos ,,uwaga wybuch". Wszyscy panikowali, a ja z kolegą próbowaliśmy naprawić usterkę. Nagle urządzenie zamknęło się i wszystko wróciło do normy. Do klasy weszła nauczycielka i powiedziała, że jesteśmy grupą do zadań specjalnych. Skończyliśmy lekcję i rozchodziliśmy się do domów. Kiedy schodziłam po schodach, moja koleżanka (miała buty na bardzo wysokich obcasach) wywróciła się i upadła. Pojawił się mój znajomy i zebrał ją z podłogi. Niosąc ją na górę uśmiechnął się do mnie i powiedział, że może w końcu się z nią umówi ;D\nOstatnio zmieniony przez Falbanka. dnia Nie 23:21, 26 Maj 2013, w całości zmieniany 1 raz\nNie 23:15, 26 Maj 2013\nDziś kilka zwariowanych snów.\n1. Byłam średniowiecznym rycerzem, siedziałam w karczmie i rozmawiałam z pewną czarnowłosą dziewczyną. Szukałam czarownicy, która okradła króla. Okazało się że dziewczyna, z którą rozmawiałam jest poszukiwaną złodziejką. Nagle zmiana perspektywy, stałam się ową dziewczyną,a przede mną stał rycerz, którym byłam. Chciał mnie aresztować, ale odwróciłam jego uwagę i dla niepoznaki przyjęłam postać giermka, który dla niego pracował. Dał się nabrać i spytał mnie gdzie podziała się złodziejka, a ja z niewzruszoną miną powiedziałam, że musiała uciec. On wtedy powiedział: Grzesiek, za co ja ci płace?! Powiedziałam że idę poszukać dziewczyny i uciekłam na wzgórze. Na wzgórzu spotkałam giermka, za którego się podszywałam. On widząc mnie strasznie się wystraszył, wyciągnął swój miecz i... wyrzucił go. Dobiegając do niego chciałam mu przyłożyć, już go prawie dopadłam, kiedy obudziła mnie moja mama. Szkoda trochę, bo jestem ciekawa co by było dalej.\n2. Spacerowałam po moim osiedlu, w miejscu gdzie normalnie stoi komenda policji, stał hotel. Szłam w jego kierunku, podczas marszu przeszłam obok Łukasza Nowickiego i jego synka, kiedy się od nich oddaliłam, chłopczyk pobiegł za mną i wołał: Mamo! Nie wiedziałam o co chodzi, ale zaraz przybiegł jego ojciec i zaczął mnie przepraszać. Weszłam do hotelu, byłam tłumaczką i miałam tam wynajęty pokój. Chciałam się dostać na piętro, weszłam na sam szczyt schodów,ale nie mogłam wejść na korytarz,bo był zagrodzony. Nie mogłam też zejść, bo stało za mną mnóstwo ludzi, zagradzając zejście. Nagle schody zaczęły się chwiać i się zawaliły. Spadliśmy wszyscy razem ze schodami, ogólnie panika. Wygrzebałam się jakoś z gruzów, ale strasznie kręciło mi się w głowie. Jakiś kelner pomógł mi wstać i usiąść na fotelu, a później przyniósł mi jakichś ziółek, trzymał mnie za rękę i pocieszał. Potem kiedy wróciłam do domu, moim oczom ukazała się Hanka Mostowiak, która prała mój dywan\n3. Byłam w szkole na lekcji wf-u. Zamiast piłkami rzucano w nas strzałami, dzielnie unikałam każdej. Radzili sobie wszyscy oprócz jednego chłopaka, co chwile obrywał jakąś strzałą. W pewnym momencie dostał solidnie strzałą w brzuch, wbiła się głęboko i za nic nie chciała się ruszyć. On bezradnie patrzył to na mnie, to na strzałę w brzuchu. W końcu zdenerwowałam się i po prostu mu ją wyrwałam. Później miały być jakieś mistrzostwa, ale niestety reszty nie pamiętam.\nOstatnio zmieniony przez Falbanka. dnia Wto 0:29, 06 Maj 2014, w całości zmieniany 1 raz\nPon 23:45, 10 Cze 2013\nDziś zapamiętałam pobieżnie tylko jeden sen, niemniej jest on nawet ciekawy.\nByłam na podwórku przed blokiem, kiedy z nieba coś spadło. Podeszłam i okazało się, że tym czymś był tyranozaur w stroju astronauty xD Na początku chciałam mu pomóc, ale on najwyraźniej uważał mnie za obiad, prawie mnie dopadł, ale jakoś czmychłam. Później buszował po moim mieszkaniu, poprzewracał i zniszczył prawie wszystkie meble, za którymi chciałam się schować. W końcu wypadł z hukiem przez okno, i zjadł pół mojego osiedla.\nCzw 22:50, 13 Cze 2013\nDawno mnie tutaj nie było, ale wracam z motywacją i mam nadzieje, że zapisze duuuużo nowych snów.\nRazem z koleżanką byłam na wakacjach na tropikalnej wyspie. Poszłyśmy na mecz piłki nożnej, zajęłyśmy miejsca na balkonie, skąd rozciągał się piękny krajobraz. Na środku wyspy stał wielki wulkan. Coś zaczęło się w nim kotłować i BUM! Pluł lawą i dymem. Wybuchła panika, wszyscy przepychali się do wyjścia. Biegłyśmy tunelami pod stadionem, otworzyłam pierwsze napotkane drzwi i weszłam do swojego pokoju hotelowego. Za mną wbiegła pokojówka i zrobiła mi awanturę o niepościelone łóżko.\nCzekałam na przystanku, ale zamiast autobusu podjechał czołg. Wyszedł z niego mój kolega, i powiedział że mnie podwiezie. Zapytałam go skąd go wziął, odpowiedział że wygrał w konkursie recytatorskim\nWto 0:29, 06 Maj 2014


II SA/Gl 356/08 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nII SA/Gl 356/08 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nz dnia 19 listopada 2008 r.\nII SA/Gl 356/08\nPrzewodniczący: Sędzia Łukasz Strzępek (sprawozdawca).\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu\nJ. D., na urzędowym formularzu PPF, złożonym przy piśmie procesowym z dnia (...) r. wystąpił o ustanowienie adwokata z urzędu ze względu na zamiar złożenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu z dnia 8 października 2008 r. stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ów wniosek wskazał, że ze względu na bardzo niskie dochody nie stać go na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Skarżący powołał się przy tym na postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 maja 2008 r., na mocy którego został zwolniony od kosztów sądowych. Zawarte w złożonym wniosku dane pozwoliły stwierdzić, że J. D. samotnie prowadzi gospodarstwo domowe utrzymując się z emerytury w wysokości (...) zł netto miesięcznie. W skład jego majątku nie wchodzą żadne przedmioty o wartości powyżej 3.000 euro, nie posiada on również żadnych oszczędności ani też środków zgromadzonych na lokatach lub rachunkach bankowych. Pod uwagę wzięto również dołączoną do poprzedniego wniosku informację przekazaną do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. przez Komornika Sądowego przy Sadzie Rejonowym w Z. z której wynika, że dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego na poczet kosztów postępowania toczącego się przed sądem powszechnym.\nRozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:\nNa wstępie trzeba przypomnieć, że obowiązujące przepisy ustanawiają zasadę odpłatności postępowania (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), nie mniej jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.\nOsobie fizycznej, która wystąpiła o ustanowienie adwokata z urzędu prawo pomocy może być przyznane wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).\nOdnosząc treść przywołanych wyżej przepisów do realiów rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługiwał na uwzględnienie.\nSkarżący uzyskuje dochód w stosunkowo niskiej wysokości, który pozwala mu na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Z przedłożonego druku formularza wynika również, iż jest osobą samotną, która nie może liczyć na wsparcie najbliższych. Jednocześnie nie posiada żadnego majątku, którego zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej umożliwiłoby uzyskanie jakiegokolwiek dochodu. Nie sposób przyjąć więc, że będzie w stanie zapłacić wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika. W takiej sytuacji, odmowa uwzględnienia wniosku zamknęłaby skarżącemu drogę do sądu, a wobec tego uznano, iż to Skarb Państwa powinien ponieść koszty jego reprezentacji przez adwokata.\nZ powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.


Jak U - booty wpłynęły na II wojnę światową?\nW czasie oglądania jednego z programów naukowych na kanale naukowym rozpocząłem się zastanawiać w jaki sposób Ubooty mogły wpłynąć na działania wojenne II wojny światowej. Na pewno miały jakiś wpływ, lecz bez odpowiedniej wiedzy trudno tak naprawdę stwierdzić do czego się przyczyniły. Będę w tym tekście próbował wyjaśnić te wątpliwości w takim stopniu w jakim będę mógł.\nKrótka informacja o U-bootach\nNa początku przedstawię przynajmniej ogólnikową historię o U-bootach, według mnie bez lekkiego przedstawienia nie będzie można jakkolwiek przedstawić oceny oraz fakty. Z tego powodu warto zagłębić się w tą część historii, aby odpowiedzieć sobie jasno na pytanie: Jak U-booty wpłynęły na II wojnę światową? I z tego też powodu zapraszam do dalszego czytania tekstu.\nNiemiecki okręt podwodny SM U-9.\nNazwę U-boot używano najczęściej dla określenia niemieckie okrętu podwodnego należącego do marynarki wojennej, szczególnie z czasów obu wojen światowych. Natomiast w czasie I wojny światowej to też w czasie jeszcze używane przez armię austro – węgierską. Natomiast w języku niemieckim słowo U-Boot, inaczej Unterseeboot oznacza każdy okręt podwodny i to niezależnie od jego przynależności państwowej.\nJako pierwszy okręt podwodny zbudowany w Niemczech był dwuosobowy Brandtaucher, który zaprojektowany został przez Wilhelma Bauera w 1850 roku z przeznaczeniem dla marynarki wojennej. Niestety jednostka zatonęła w Zatoce Kilońskiej podczas dziewiczego testowego zanurzenia. Została podniesiona z dna w późniejszym okresie, a obecnie znajduje się w muzeum w Dreźnie jako pamiątka. Powstawały następne łodzie, każda następna była – jak wiadomo – za każdym razem lepsza. W 1903 roku stocznia Germaniawerft z Kilonii zbudowała pierwszy w pełni funkcjonalny niemiecki okręt podwodny typu typu Karp o nazwie Forelle, który został sprzedany Rosji podczas wojny rosyjsko – japońskiej. Prace, które zostały podjęte doprowadziły do powstania pierwszego okrętu podwodnego, który wszedł do służby w niemieckiej marynarce wojennej. Wersja U – 1 był ulepszoną wersją okrętów budowanych dla Rosji i został wyposażony w podwójny kadłub i napędzany silnikiem benzynowym. Uzbrojenie stanowiła pojedyncza wyrzutnia torped. Okręt wcielono do Kaiserliche Marine 14 grudnia 1906 roku. Kolejna jednostka, U-2 była o połowę większa i wyposażono ją w dwie wyrzutnie.\nW chwili wybuchu I wojny światowej Niemcy mieli już w swojej służbie 39 U – Bootów. W ciągu pierwszych dziesięciu tygodni walk zatopiły one pięć brytyjskich krążowników. Przez kilka pierwszych miesięcy wojny działania U-Bootów skierowane przeciwko żegludze handlowej odbywały się zgodnie z prawem pryzowym, które regulowało zasady postępowania z cywilnymi jednostkami przeciwnika. 20 października 1914 roku u wybrzeży Norwegii U-17 zatopił pierwszy statek handlowy. Działania nawodne okazały się nieskuteczne i 4 lutego 1914 roku niemiecki cesarz Wilhelm II (który stał się ostatnim cesarzem w Niemczech) ogłosił wody wokół Wysp Brytyjskich strefą wojenną. Zgodnie z instrukcjami przekazanymi dowódcom U – Bootów mogli oni topić na tych wodach bez ostrzeżenia wszystkie statki handlowe.\nPo wcześniejszej decyzji o nieograniczonej wojna podwodnej to walka początkowo przynosiła spore efekty, jednak wprowadzenie systemu konwojów spowodowało znaczny spadek liczby zatapianych alianckich jednostek. Niestety strategia zagłodzenia Wysp Brytyjskich okazała się nieskuteczna. Zawieszenie broni z 11 listopada 1918 spowodowało poddanie pozostałości niemieckiej floty podwodnej: z 360 U-Bootów, które zostały zbudowane, 178 zostało zatopionych podczas działań wojennych. Natomiast te statki, które się poddały zostały przejęte przez zwycięski kraje. Przejęcia zostały podparte traktatem wersalskim, który tak naprawdę ograniczył nie tylko niemiecką marynarkę wojenną, ale też całe niemieckie wojsko.\nMimo tego od lat 20. XX w. rozpoczęły się w Niemczech sekretne prace nad rozwojem floty. Założono w Holandii przedsiębiorstwo Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw celem obejścia postanowień traktatowych i budowało okręty podwodne dla flot innych państw. Oprócz projektowania okrętów rozpoczęto również szkolenie kadr, czemu służyła założona w 1933 roku w Kilonii pod „mylącą” nazwą szkoła zwalczania okrętów podwodnych. Dojście do władzy Adolfa Hitlera przyspieszyło proces remilitaryzacji Niemiec. Natomiast brytyjsko – niemieckie porozumienie z 1935 dopuściło rozbudowę niemieckiej floty do 35% tonażu Royal Navy. A w przypadku okrętów podwodnych miało to być 45%. Dzięki temu sekretny program przekształcił się w rzeczywisty rozwój floty, czego efektem było wprowadzenie do służby w czerwcu 1935 roku modelu U-1, pierwszej jednostki przybrzeżnego typu II. W chwili wybuchu II wojny światowej III Rzesza dysponowała 65 U-Bootami, z czego 21, gotowych do podjęcia działań bojowych, znajdowało się na morzu.\nU – booty w czasie II wojny światowej\nZanim rozpocznę opisywanie działań U – bootów w czasie II wojny światowej to opisze po krudce jak to wyglądało z Wilczymi Stadami, jakie panowały w czasie świetności niemieckich łodzi podwodnych. Taktykę działania wielu okrętów powstał w 1935 roku dzięki Karlowi Dönitzowi, który wymyślił tą taktykę jak objął dowództwo pierwszej niemieckiej flotylli okrętów podwodnych Weddigen.\nTaktykę Wilczego Stada zastosowano po raz pierwszy jesienią 1937 roku podczas zimowych ćwiczeń w ramach Manewrów Sił Zbrojnych Wehrmachtu. Grupą U – Bootów znajdujących się wówczas na Bałtyku dowodził przez radio Dönitz, znajdujący się w pływającej bazie okrętów podwodnych w Kilonii. Ćwiczenia te zakończyły się całkowitym sukcesem U – Bootwaffe, która zniszczyła uprzednio wykryty przez siebie konwój. Ostatnie przed wybuchem Drugiej Wojny Światowej ćwiczenia taktyki Wilczego Stada odbyły się w maju 1939 roku już na wodach Atlantyku (na zachód od Półwyspu Iberyjskiego i Zatoki Biskajskiej) oraz w lipcu ponownie na wodach Bałtyku, gdzie taktykę tę przedstawiono głównodowodzącemu Kriegsmarine admirałowi E. Raederowi. Taktykę Wilczego Stada Dönitz mógł wypróbować w warunkach bojowych już niedługo po rozpoczęciu wojny. Do końca października 1939 roku alianci bowiem wprowadzili pełny system konwojów na północnym Atlantyku.\nNajwiększym problemem przyszłych Wilczych Stad była łączność oraz metoda i sposób dowodzenia grupą okrętów podwodnych. Próbowano różnych rozwiązań: dowodzenia z lądu, z morza, z wytypowanego U-Boota. Przekazywanie rozkazów na falach krótkich, długich oraz bardzo długich. Dotarcie do wyznaczonego rejonu patrolowania w grupie bądź osobno. Każde z rozwiązań miało swoje zalety jak i wady. Ostatecznie, wypracowano i stosowano następującą taktykę: grupa jednostek tworzyła Wilcze Stado i zarazem grupę rozpoznawczą. W przypadku wykrycia konwoju, U – Boot który go spostrzegł informował o tym dowództwo oraz naprowadzał na niego pozostałe jednostki ze swojego stada. Było to jedno z najtrudniejszych zadań podczas rozpoczynającej się właśnie bitwy konwojowej. Jeżeli w początkowych miesiącach wojny śledzenie konwoju i naprowadzanie na niego pozostałych jednostek nie było trudnym zadaniem, o tyle z chwilą wprowadzenia silnych grup eskortowych, utrzymanie ciągłego kontaktu śledzącego U – Boota z konwojem i nadawanie przez niego sygnałów, wymagało od dowodzącego okrętem podwodnym nie lada kunsztu, gdyż nie rzadko zdarzało się tak, że ostatni U-Boot ze zbierającego się stada znajdował się w odległości 300 – 400 mil od wykrytego konwoju.\nW chwili kiedy wokół konwoju zgromadziło się całe stado lub jego większa część, następował zmasowany atak ze wszystkich stron. U-Booty atakowały w nocy (z dziennych ataków zrezygnowano prawie na samym początku wojny) i z położenia nawodnego, które to uniemożliwiało ich namierzenie za pomocą asdic. Dzięki temu jednoczesnemu atakowi z różnych stron, następowało nagłe i szybkie rozproszenie sił eskorty na wszystkie strony z których dostrzeżono bądź też spodziewano się ataku okrętów podwodnych. Wskutek takich działań, część U – Bootów stawała się zwierzyną i niejako przynętą odciągającą uwagę od chronionych statków konwoju, do którego dobierały się U – Booty nie atakowane przez żadne jednostki eskorty, które najczęściej znajdowały się już daleko poza konwojem tropiąc wcześniej zauważone jednostki.\nZ chwilą nastania świtu U-Booty odstępowały od konwoju. Do czasu nadejścia kolejnej nocy przeładowywano wyrzutnie torpedowe, naprawiano powstałe uszkodzenia, wysyłano radiogramy do Bazy dla U – Bootów oraz starano się wyprzedzić konwój tak, by w pierwszych godzinach nocnych znajdować się znów na jego przewidywanej trasie. W przypadku kiedy w bitewnym zgiełku U – Booty traciły kontakt z konwojem, następowało ponowne stworzenie grupy rozpoznawczej, a cała operacja rozpoczynała się od nowa.\nPierwsze dwa Wilcze Stada Dönitz chciał wysłać do boju już w październiku 1939 roku, jednak wskutek problemów udało mu się sformować jedynie jedno. Stado to składało się z 6 U – Bootów, którymi dowodził Werner Hartmann na U-37. Mógł być jeden statek więcej, lecz wszedł na minę w drodze ku punktowi zbiorczemu. Pierwsze bojowe doświadczenia przeciwko konwojowi HG – 3 zostały opłacone stratą 3 okrętów podwodnych. Pomimo niekorzystnego wyniku, nie zarzucono tej taktyki. Wskutek małej liczby dostępnych U – Bootów, kolejne Wilcze Stado stworzono dopiero w czerwcu 1940 roku. Postanowiono również zrezygnować z dowodzenia na oceanie na rzecz dowodzeniu z lądu bezpośrednio przez Dönitza. Takie założenie nakładało na dowódców U – Bootów konieczność okresowego przesyłania do Bazy dla U – Bootów komunikatów o wykrytych jednostkach i konwojach. Dönitz nie widział żadnego zagrożenia ze strony ciągłych radiogramów płynących w eter ze względu na bezgraniczną wiarę w brak możliwości złamania szyfrów Enigmy. Chociaż wiadomo jak się skończyła ta wiara (powstał nawet film pełnometrażowy na ten temat – wiem, bo go oglądałem).\nII wojna światowa a U – Booty\nNa samym początku działań wojennych niemieckie okręty podwodne tak naprawdę nie mogły zrobić czegoś więcej. Tak jak pisałem wcześniej w przypadku Wilczych Stad to zorganizowanie większej grupy było tak naprawdę niemożliwe z powodu zbyt małej liczby statków. Ich liczba to 27, a sprawnych to 20. A każdy z nich miał swoje zadania. Dopiero z czasem zwiększała się ich liczba oraz możliwości techniczne.\nW początkowym okresie wojny okręty niemieckie miały zakaz atakowania statków francuskich. Hitler próbował uniknąć rozszerzenia wojny, mimo nominalnego wypowiedzenia przez Francję wojny. Dopiero, gdy ta nadzieja się nie ziściła, pod koniec września 1939 roku zniesiono ograniczenia działań U – Bootów wobec żeglugi francuskiej.\nLiczba zatopień alianckich statków handlowych wyniosła w okresie od 3 września 1939 roku do 28 lutego 1940 roku 199 statków o wyporności 701 985 BRT, a w ciągu pierwszych 10 dni wojny zatopiono 18 statków o łącznej 93 363 BRT. Największą wartość jak miało się o kazać w przyszłości było zatapianie zbiornikowców, które dostarczały na wyspiarką Anglię ropę naftową. Bez utrzymywania dostaw tego surowca nie byłoby możliwe prowadzenie wojny przez Wielką Brytanię, a dostawy paliw mogły być dostarczane jedynie drogą morską. Pierwsze starcia na morzu cechowało lekceważenie przez Brytyjczyków znaczenia działań podwodnych i ich skutków. Niemcy z kolei lekceważyli zabezpieczenie łączności radiowej przed penetracją nieprzyjaciela, co wkrótce miało stać się przyczyną ich kłopotów.\nZałogi U – Bootów były świetne wyszkolone oraz ich możliwości dawały im wspaniale efekty. Jednym z przykładów była sytuacja z pojedynczym U – Bootem, który zaatakował cumujący wojskowy statek z Royal Navy. W dniu 13 października U – 47 wpłynął do cieśniny Kirk i między dwoma zatopionymi kadłubami statków dostać się do zakotwiczonego Scapa Flow. Po kilku oddanych strzałach, które okazały się niewypałami U – Bootowi udało się zatopić pancernik Royal Oak, zginęło 833 ludzi z 1200 osobowej załogi. Nazajutrz, Admiralicja podała smutna i upokarzającą wiadomość o zatopieniu statku i wielkich stratach w ludziach. Niemcy umiejętnie rozdmuchali ten sukces nazywając go ciężkim ciosem, który bardzo zaszkodził brytyjskiemu prestiżowi, umocnił szacunek do Kriegsmarine i rodzi sympatię do młodej floty podwodnej.\n25 stycznia 1941 roku amerykańscy i brytyjscy specjaliści od łamania szyfrów spotkali się spotkali się na pancerniku King George V. Amerykanie przekazali Anglikom maszynę szyfrującą kodem purpurowym, który pozwala na bieżąco czytać wymianę informacji między Niemcami a Japończykami. Równocześnie Brytyjczycy realizowali skomplikowany plan zdobycia materiałów Enigmy Kriegsmarine. Anglicy podjęli bardzo ryzykowny plan ataku na okupowaną przez Niemców małą wyspę Lofota, niedaleko Narwiku i wykorzystując zaskoczenie zdobyć znajdujące się tam egzemplarze Enigmy wraz z kodami. Dzięki tej operacji zdobyto bezcenny łup – tabele kluczy, nastawy pierścieni oraz tablice połączeń maszyny szyfrującej na luty 1941 roku. Wykorzystując te materiały specjaliści z Bletchley Park w ciągu niecałego tygodnia, byli w stanie czytać wszystkie depesze, używane przez Kriegsmarine na wodach macierzystych.\nRównocześnie rozpracowano ręczne szyfry. Niemieckie depesze kodowane tym szyfrem umożliwiały dokładne określanie pozycji dużych okrętów oraz identyfikowanie i śledzenie oddawanych do eksploatacji U – Bootów. Niemiecka maszyna szyfrująca Enigma była jedną z większych tajemnic II wojny światowej. Uzyskana przez aliantów możliwość stałego, regularnego czytania setek tysięcy tajnych dyrektyw, rozkazów, raportów i innych szyfrowanych depesz sił zbrojnych III Rzeszy oraz jej sprzymierzeńców była wielkim atutem w rękach państw sprzymierzonych. Alianckie zwycięstwo w walce wywiadów nie byłoby możliwe bez udziału Polaków. Głównym atutem w tej rozgrywce było łamanie kodów, a alianckie sukcesy kryptoanalityczne miały swój początek w oryginalnym polskim rozwiązaniu niemieckiej maszyny szyfrującej. Tylko Polacy mieli dość umiejętności i zapału, aby rozwiązać największy problem kryptologiczny owych czasów.\nU – Booty tak naprawdę zagrażały przez cały okres II wojny światowej konwojom wspierającym Wielką Brytanię. Nie tylko na początku, ale też w trakcie oraz pod koniec trwania działań wojennych. Poprzez ciągły rozwój techniki, manewrów oraz taktyk można powiedzieć, że niemieckie okręty mogły przechylić zwycięstwo na swoją stronę. Tylko tak naprawdę kilka decyzji, jakie zostały podjęte, oraz też kilka działań zmniejszyło tak naprawdę przewagę faszystowskim maszynom do zdobycia wód dla siebie.\nW celu uzyskania większej przewagi Niemcy mogli wykorzystać początki trwania wojny i pozwolić sobie na ataki pojedynczych jednostek, lecz z pojawieniem się konwojów hitlerowcy musieli stworzyć wilcze stada. Dzięki temu mogli nadal reagować i niszczyć wrogie sobie statki. Niestety po odkodowaniu szyfrów w Enigmie to niemieckie łodzie podwodne miały gorzej z przesyłaniem informacji pomiędzy sobą. Jeszcze jakby tego było mało to alianci zyskali przewagę poprzez stworzenie sonarów, dzięki którym mogli uzyskać informacje o U – Boocie. Dzięki takim informacjom można było na bieżąco dowiadywać się o poczynaniach lub też rozkazach dla niemieckich jednostek.\nU – Booty mogły przetrwać przez dosyć długi okres czasu, gdzie Wielka Brytania miała wiele możliwości zwyciężenia. Jedną z nich było wierzenie w azdyk przez admiralicję, urządzenie to umożliwiało wykryć okręty i najczęściej było montowane pod kadłubem statku, gdzie mogło obracać się wokół swojej osi. Na początku wojny w ogóle nie było ochrony statków transportowych oraz nie tworzono specjalnych konwojów. A co za tym idzie Wielka Brytania nie stworzyła od razu odpowiednich stref chroniących przez lotnictwo oraz siły nawodne. Po dowiedzeniu się, że Niemcy zajęli Francję oraz rozpoczęli tworzyć doki razem z bunkrami dla U – Bootów, Wielka Brytania nie podjęła żadnych działań, aby przeciwdziałać takim poczynaniom.\nPo złamaniu szyfru Brytyjczycy wiedzieli, gdzie stacjonują niemieckie jednostki. Takie informacje tak naprawdę stały się broni obusieczną. Powodem jest to, że nie zwalczano nieprzyjacielskich jednostek, których z czasem przybywało i w którymś momencie trudno było spokojnie płynąć, trzeba było okrążyć. Słaby rozwój technologii związany z okrętami wojennymi oraz słabe wsparcie lotnicze dawało też wilczym stadom większe możliwości atakowania konwojów.\nNiemieckiej stronie też należy się zła ocena. Jakby nie kilka błędów to tak naprawdę mogło by zakończyć wojnę o wiele wcześniej, przynajmniej od strony bitwy o Atlantyk. Pierwszą z nich była zła ocena samego Hitlera Wielkiej Brytanii oraz jej zawziętej obrony. Decyzja Führera o odroczeniu inwazji na Brytyjczyków na rzecz wcześniejszego pokonania Związku Radzieckiego była fatalnym błędem. Wiadomo jak to się odbiło na późniejszym rozwoju wydarzeń.\nInnym błędem jaki wykorzystali Alianci była sytuacja, że U – Booty nie zostały postawione jako główniejsze jednostki morskie. Zamiast nich odgórną decyzją postawiono na inne jednostki, które tak naprawdę w czasie II wojny światowej mogły mieć siłę walczyć, lecz nie miały aż takich możliwości tak jak łodzie podwodne. Do tego jeszcze dochodziły rozkazy od samego premiera III Rzeszy, aby podzielić okręty oceaniczne na pomniejsze akweny na przeróżne misje. Jedne miały zbierać dane meteorologiczne a inne miały być jako eskorta w drobnych misjach.\nW walkach na morzach to podwodniacy mieli wiele problemów. Mieli oni narzucone ograniczenia związane z zatapianiem jednostek, które zostało wprowadzone po aferze z Lusitanii. Do tego jeszcze dochodziły sprawy związane z dostarczaniem nie w pełni funkcjonalnych torped, jeśli w ogóle działały. Do tego jeszcze dochodziły sytuacje związane ze sprzętem elektronicznym, który nie był zbyt skuteczny do dalszego działania. W czasie swoich działań marynarze służący na U – Bootach mogli liczyć na brak przydzielenia własnego skrzydła lotniczego, mogącego na czas znajdować i informować o wykrytych konwojach. W takich przypadkach w późniejszym okresie można był też odczuć braki u mało doświadczonych żołnierzy.\nOczywiście z czasem ludzie zdobywali doświadczenie potrzebne do dalszego działania. Natomiast brak współpracy ze słabo wyszkolonymi załogami włoskich okrętów podwodnych też się dawał we znaki. Tak jak przewidywał Dõnitz okręty włoskie nie nadawały się do życia na niebezpiecznych wodach północnego Atlantyku. Z tego też powodu trudno było cokolwiek zrobić.\nU – 534\nOstatnim błędem jaki można jeszcze wyłapać jest to, że Dõnitz skłonny był wierzyć bezkrytycznie w zgłoszenia zatopień, które bywały czasami przez dowódców U – Bootów zafałszowane, świadomie bądź też nie. Wypaczało to prawdziwy obraz wojny morskiej, a przez to wyolbrzymiając niemieckie sukcesy. W rezultacie Niemcy niemal do końca byli przekonani,\nże ich sytuacja jest znacznie lepsza od rzeczywistej. Rzecz tyczy się również propagandy wojennej, która sprawiała wrażenie, że łodzie podwodne topiły bezkarnie jeden statek handlowy za drugim. Co tak naprawdę nie miało to nic wspólnego z prawdą.\nJakby nie przegrana na lądzie i źle podjęte decyzje przekształciły by się na pozytywne to w tym momencie moglibyśmy żyć pod niemieckim panowaniem. U – Booty potrafiły naprawdę zdziałać wiele i wpłynąć niepostrzeżenie i zaatakować przeciwnika z zaskoczenia. W niektórych artykułach prasowych można odnaleźć informacje, że odnaleziono faszystowską łódź podwodną z czasów II wojny światowej. Ja akurat odnalazłem kilka artykułów potwierdzających, że niemieckie statki mogły naprawdę zagrozić nie tylko Wielkiej Brytanii, ale też USA, Kanadzie i innym krajom.\nNa przykład w kanadyjskiej rzece możliwe, że odnaleziono wrak U – Boota. Artykuł z portalu TVN24 potwierdza, że w poszukiwaniu innych rzeczy wyłapano owalny kształt przypominający właśnie wspomniany rodzaj statku. Według informacji to chcieli udowodnić co dokładnie to jest, ale na pewno można było potwierdzić inną sprawę. A jest nią potwierdzenie informacji o terenach łowieckich mglistych wód wokół Labradoru i Nowej Funlandii. Okręty polowały tam na alianckie statki i konwoje pływające na trasie USA – Wielka Brytania. Niektóre zapuszczały się też w zatoki, a czasem zbliżały się też do brzegu celem wysadzania niemieckich agentów.\nNatomiast w tym artykule przekazano informacje o odnalezieniu U – Boota na dnie Morza Jawajskiego, około stu kilometrów od wyspy Karimunjawa. Odnaleziono ludzkie szczątki i różne przedmioty, na niektórych natrafiono na swastyki i niemieckie napisy. W celu dokładniejszego przebadania Indonezyjczycy chcieliby podnieść wrak i dokładniej go zbadać, ale nie mogą tego zrobić z braku funduszy.\nW czasie pierwszej wojny światowej, dokładnie 5 września 1914 roku U – boot U-21 zatopił HMS „Pathfinder” i było to pierwsze zatopienie jednostki w historii przy użyciu samobieżnej torpedy. A 22 września 1914 roku SM U-9 w przeciągu godziny zatopił trzy krążowniki pancerne Royal Navy. Możemy zaliczyć jako pierwsze seryjne zaatakowanie jednostek nawodnych przez podwodne z jednoczesnym zatopieniem.\nII wojna światowałódź podwodnaubootwpływ ubootów


MISIOO Okrągły basen z piłeczkami Smart 90 x 30 cm z 200 piłeczkami, różowy - pinkorblue.pl\nMISIOO Okrągły basen z piłeczkami Smart 90 x 30 cm z 200 piłeczkami, różowy\nNr art.: A327641\nMISIOO Okrągły basen kulkowy Smart z 200 kulkami to prawdziwa fontanna korzyści.\nZabawa piłeczkami to z jednej strony świetna zabawa dla maluchów, a z drugiej pozytywnie wpływa na ich rozwój poprzez ćwiczenie koordynacji i rozpoznawania kolorów.\nWymiary (średnica x wysokość): 90 x 30 cm\nWymiary kulek (średnica): 6 cm\nZawiera 100 x kulki różowe, 50 x kulki perłowe, 50 x kulki srebrne\nPokrowiec jest zdejmowany do prania. Prać w temperaturze 30°C.\nProponowana zmiana do produktu A327641\nOceny klientów: MISIOO Okrągły basen z piłeczkami Smart 90 x 30 cm z 200 piłeczkami, różowy


Izolacja termiczna: dowiedz się, jak wybrać i gdzie zastosować w pracy\nIzolacja termiczna to rodzaj materiału, który ma zdolność ograniczania przenikania i wychodzenia ciepła z jednego środowiska do drugiego. Przykłady wełny poliestrowej, włókna szklanego i styropianu (styropian EPS).\nW niektórych regionach Brazylii, głównie na północy i północnym wschodzie, panują ekstremalne temperatury w niektórych porach roku. W tym kontekście stosowanie izolatorów termicznych jest prostym i praktycznym sposobem na zapewnienie komfortu cieplnego.\nAle jak dobrać najlepsze materiały do potrzeb klienta? W dzisiejszym poście pokażemy najczęściej stosowane na rynku rozwiązania termoizolacyjne dachów i ścian. Podążać!\nIzolacja termiczna: wełna poliestrowa (foto: Trisoft)\nJakie materiały są używane jako izolacja termiczna?\nJeśli chodzi o izolację termiczną, dysponujemy różnorodnymi materiałami i rozwiązaniami, które pomagają utrzymać temperaturę otoczenia.\nNa rynku dostępne są tak zwane uprzemysłowione izolatory termiczne. Sprawdź najczęściej używane:\nstyropian (styropian do ociepleń)\nPosiadamy również rozwiązania stosowane w projektach architektonicznych, które pełnią funkcję izolacji termicznej, gdyż pomagają utrzymać przyjemną temperaturę w środowiskach o dużym upale lub mrozie. Oto kilka przykładów:\ndachówka izolowana termicznie\nJak wybrać najlepszy izolator termiczny do projektu?\nArchitekt musi przeprowadzić pewne badania, aby zapewnić mieszkańcom komfortową temperaturę w miejscu pracy.\nJednym z głównych etapów wyboru najlepszego izolatora termicznego jest określenie orientacji słonecznej terenu. W ten sposób światło słoneczne uderza w to miejsce.\nCzęstość występowania słońca zmienia się w zależności od regionu planety i pory roku. Dlatego najskuteczniejszym sposobem określenia orientacji Słońca jest analiza współrzędnych geograficznych.\nIzolacja termiczna: Orientacja słoneczna\nW Brazylii ogólnie:\nOrientacja północna otrzymuje większość codziennych udarów cieplnych.\nNa wschodzie zachodzi poranne słońce.\nNa południu otrzymuje najsłabsze światło.\nZachód ma najsilniejszy wpływ, zwłaszcza po południu.\nZgodnie z regionem Brazylii i celami klienta, architekt może stworzyć rozwiązania z izolacją termiczną, które stworzą idealną temperaturę.\nIzolacja termiczna dachu: jakie materiały są używane?\nIzolacja termiczna dachu jest dość powszechna w regionach o ekstremalnych temperaturach.\nDo izolacji termicznej dachów stosuje się różnorodne materiały, od najprostszych, jak korek, po te stosowane w przemyśle.\nCzyste i termoakustyczne płytki ceramiczne (zwane płytkami warstwowymi) to przykłady prostych rozwiązań, które tworzą piękną estetykę na dachu.\nIzolacja termiczna: przezroczyste płytki ceramiczne (zdjęcie: AECweb)\nInną opcją izolacji termicznej dachów są aluminiowe koce termiczne, które również zapobiegają przedostawaniu się wody.\nIzolacja termiczna: koc termoizolacyjny (fot. Webcomunica.site)\nOprócz zastosowania w płytkach warstwowych, płyty styropianowe są również nakładane bezpośrednio na niektóre rodzaje płyt.\nMateriał jest jednym z najlepszych izolatorów termicznych i może być również stosowany na ścianach (co zobaczymy w całym tekście).\nIzolacja termiczna: płyta styropianowa (fot.Viva Decora)\nPoliuretanowa izolacja termiczna to również izolacja termiczna stosowana w budownictwie mieszkaniowym i różnych gałęziach przemysłu. Sprzedawany jest na kilka sposobów, najczęściej w formie pianki, która ułatwia aplikację.\nIzolacja termiczna: poliuretanowa pianka termoizolacyjna (fot. Madeinchina.com)\nNie możemy zapomnieć o wełnie mineralnej, szkle i kamieniu, które również są często używane.\nAle w końcu jak wybrać najlepszy izolator termiczny? Architekt musi być świadomy zdolności konstrukcji do przyjęcia ciężaru materiału.\nW ten sposób unika się ryzyka powstania bardzo ciężkiego dachu i powstania pęknięć, pęknięć między innymi na placu budowy.\nIzolacja termiczna ściany: postaw na wełnę mineralną i ciesz się przyjemnym otoczeniem!\nIzolacja termiczna ścian jest stosowana zarówno w pracach murarskich, jak iw innych systemach konstrukcyjnych, takich jak Rama Stalowa i Rama Drewniana.\nKoce z wełny mineralnej, wykonane ze skały lub szkła, to jedno z najtańszych rozwiązań ocieplenia ścian. Pomagają również w izolacji akustycznej i są dość odporne.\nWełna szklana jest zwykle używana częściej, ponieważ jest lżejszym izolatorem termicznym, ale wełna mineralna jest bardziej zalecana w projektach, które wymagają większej wydajności akustycznej i odporności ogniowej.\nIzolacja termiczna: zastosowanie wełny szklanej (fot.Isover)\nWełna dla zwierząt to kolejny podobny materiał stosowany jako izolator termiczny. Jego wielką zaletą jest prostota obsługi, która ułatwia montaż.\nIzolacja termiczna: wełna dla zwierząt domowych w stalowej ramie (zdjęcie: stalowa rama)\nIzolację termiczną ściany można również wykonać za pomocą ekspandowanego wermikulitu, minerału występującego w naturze, składającego się głównie z wodorokrzemianów magnezu, aluminium, żelaza i innych metali w mniejszej ilości.\nPoddany specyficznym procesom przemysłowym, w wysokich temperaturach, bardzo szybko traci wodę i ulega ekspansji do 15-krotnej swojej pierwotnej objętości, powodując powstanie pustych przestrzeni, które nadają wermikulitowi ekspandowanemu dużą „lekkość” oraz właściwości termoizolacyjne i akustyczne.\nTen izolator termiczny jest stosowany w płytach i ścianach. Wermikulit jest nakładany wewnątrz bloków ceramicznych, poprawiając właściwości termiczne materiału.\nIzolacja termiczna: wermikulit wewnątrz bloku betonowego (foto: Brasil Minerios)\nIzolację termiczną ściany można wykonać również na zewnątrz domu za pomocą paneli styropianowych.\nDla osób poszukujących zrównoważonego rozwiązania właściwym wyborem są ogrody wertykalne. Oprócz tego, że przyczyniają się do ozdabiania otoczenia, rośliny pozostawiają go chłodniejszym.\nIzolacja termiczna: Ogród wertykalny (zdjęcie: Viva Decora)\nCzy używałeś jednego z tych izolatorów termicznych w jakimkolwiek projekcie? Podziel się z nami w komentarzach!


Dlaczego warto odwiedzić Dziki Wschód | KamilTimoszuk.pl | Fotograf z duszą\nDlaczego warto odwiedzić Dziki Wschód\ndodany przezKamil Timoszuk 21 października 2015 4 komentarze\nKiedy widzę gdzieś w internetach materiały w postaci zestawień typu „TOP 5 najlepszych…”, „10 najbardziej…” czy też „3 sposoby na…”, to już jestem niemal pewny, że autor nie miał pomysłu na coś lepszego. Jednak dziś ja także skręcę w podobną stronę i napiszę wam dlaczego w najbliższy weekend Białystok będzie tym miejscem, w którym powinniście być.\nJeśli ktoś śledzi mój fanpage na Facebooku, to raczej nie mógł przegapić informacji o tym co będzie się działo w najbliższą sobotę. Wszystko to dlatego, że Amarok East Side Challenge jest tym wydarzeniem, którym się najnormalniej w świecie jaram i jest mi z tym zajebiście! Bowiem to właśnie z tą imprezą związane są zarówno świetne wspomnienia z roku ubiegłego, jak też oczekiwania co do roku bieżącego. A to, że będzie to impreza większa pod wieloma względami niż w roku ubiegłym, jest już praktycznie pewne. Jednak aby się o tym przekonać osobiście drogi czytaczu tego tekstu, musisz tutaj dotrzeć osobiście i po prostu to poczuć. Pod spodem masz więc wyszczególnionych kilka powodów dlaczego tak właśnie jest.\nAutorem poniższych fotek jest Michał Sawicki z Zatrzymane w kadrze\nJeśli jesteś zawodnikiem, który swoje życie od dłuższego już czasu podporządkował pod uprawianie sportu (tak, moim zdaniem to jest sport!), to takie zawody jak Amarok East Side Challenge powinieneś traktować jako nagrodę. Wynagrodzenie twoich ciężkich, codziennych treningów, które nie raz czy dwa doprowadzały cię do skrajnych stanów fizycznych jak i psychicznych. Powinieneś być też dumny z tego, że przebrnąłeś przez eliminacje, czego się wielu osobom nie udało, nie obraziłeś się za kilka no repów jakie dostałeś w eliminacjach i znalazłeś się w naprawdę zacnym gronie. Gronie, które w sobotę nie tylko powinno zaprezentować się z jak najlepszej strony podczas zdrowej rywalizacji, ale także pokazać wszystkim zebranym tłumnie ludziom, że CrossFitem można się też dobrze bawić. A jeśli uda ci się coś uszczknąć z puli nagród wynoszącej ponad 30 tysięcy złotych, to jesteś do przodu 🙂 Poza tym nie od dziś się już mówi, że trenując na co dzień w boxie, czasami wielu zawodnikom brakuje już bodźców popychających o krok dalej. No to w Białymstoku tego problemu już także nie będzie. Bo jak często jest się wstanie mierzyć w poważnej rywalizacji z na przykład zawodnikami startującymi w ostatnich Regionals? Podejrzewam, że niezbyt często.\nNa szczęście nie tylko zawodnicy będą mieli frajdę z sobotniej rywalizacji. Kibice, którzy nie zaspali przy zakupie biletu i nie obudzili się na kilka dni przed imprezą, także nie będą mogli narzekać na brak emocji. Wiele osób bowiem planujących przyjazd na Podlasie, to typowe już w tym środowisku „grupy wsparcia” dla poszczególnych zawodników. CrossFit bowiem zaczyna generować zjawiska znane z innych sportów, szczególnie zespołowych. Bo to właśnie w nich, kibice potrafią przemierzyć wiele setek kilometrów, aby tylko wesprzeć swoimi krzykami, piskami i innymi mniej lub bardziej racjonalnymi reakcjami swój zespół albo w tym przypadku – zawodnika. Tak więc będzie to niemal idealna okazja do tego, aby się wykrzyczeć za wszystkie czasy i do tego otrzymać pełne zrozumienie od osób z boku 😉 Takie rzeczy bowiem community, które w Polsce ma coraz więcej, niekoniecznie jasnych odcieni, jest w stanie zaakceptować 🙂 Tak więc jeśli masz za dużo energii, to wpadaj do Białegostoku. W tłumie innych wariatów będzie ci raźniej 🙂\nMoże być też tak, że to co zobaczysz podczas zawodów AESC zmotywuje cię do ciężkiej pracy nad sobą i swoimi słabościami. Zrobi to na tyle skutecznie, że za rok ponownie spotkamy się w Białymstoku, ale ty już będziesz stał po drugiej stronie barierki odgradzającej ciebie oraz plac boju, od kibiców. A znane są już takie historie…\nMoże być też tak, że kolejną z twoich przypadłości jest też nadmiar gotówki połączony z zakupoholizmem. Nie bój nic, na to także znajdzie się skuteczne lekarstwo na Dzikim Wschodzie. Antidotum w postaci zakupów jakie będziesz mógł zrobić na zastanych na miejscu zawodów stoiskach. Żeby natomiast zdecydowanie mniej bolał ten proceder niż w normalnych warunkach, to niemal każdy z wystawców tego dnia będzie miał dla Ciebie do zaproponowania zniżki, rabaty, promocje. Tak więc z uśmiechem na ustach i spokojnym sumieniem, zakupisz sobie tonę koksu, nabędziesz drogą kupna zacne odzienie, nachapiesz się gratisów, a jak do tego wszystkiego będziesz miał szczęście, to może nawet coś wygrasz w szykowanych konkursach dla publiczności. Do wyboru, do koloru!\nPodlasie to także taka kraina, która przez wiele lat była pomijana, jeśli chodzi o walory turystyczne jakie ma do zaoferowania. W mentalności mieszkańców innych regionów kraju była to typowa Polska B, gdzie wrony zawracają i psy tyłkami szczekają. To się jednak zmieniło i niemal standardem stało się to, że przybysz, który zabłądził w swoich podróżach i dotarł na Podlasie jest przede wszystkim zaskoczony. Zaskoczony tym, że nie taki Białystok straszny jak go malują, a wręcz przeciwnie. Patrząc też na to, z jak różnych regionów Polski szykuje się najazd krosfitnesowych freaków w najbliższych dniach na Białystok, jako lokalny patriota-idiota mogę napisać tylko jedno: zamiast siedzieć ludzie w hotelach czy innych hostelach po przebyciu wielu kilometrów, wyjdźcie na miasto choćby na spacer. Przekonajcie się, że warto było przyjechać nie tylko ze względu na krosfity, bo wbrew pozorom nie tylko tym człowiek musi żyć 😉\nNa koniec mojej dzisiejszej wyliczanki, zostawiłem sobie pewną wisienkę, która jest też swoistym tematem tabu. Jednak podobno zakazany owoc smakuje najbardziej 😉 Wszystko bowiem dlatego, że środowisko CrossFit postrzegane jest przez wielu ludzi, jako te które prowadzi zdrowy tryb życia ocierający się niemal o ascezę. Wszyscy jednak jesteśmy z tego samego kraju, i doskonale wiemy co płynie w naszych żyłach, i jakie jest nasze „imprezowe DNA”. Bowiem kto jak kto, ale nasza nacja potrafi się zabawić jak mało która 🙂 A nawet sam Greg Glassman nie raz powtarzał, że odpoczynek zarówno fizyczny jak i psychiczny jest równie ważny co sam trening. A Ojca Grega słuchać trzeba! Dlatego też BARDZO wartym rozważenia pomysłem, jest zaliczenie także Amarokowego After Party 🙂 Takowe zaś odbędzie się w jednym z białostockich klubów, gdzie na zarezerwowanej na tę potrzebę sali będzie czas na relaks w wersji Rx bez skalowania! O tym, że tego typu wydarzenia na Podlasiu, głównie za sprawą ekipy CrossFit Białystok mają już swoją bardzo bogatą historię, mógłbym napisać naprawdę wiele. Ale po pierwsze po co się jeszcze bardziej przechwalać, a po drugie czasami niedopowiedzenia są znacznie bardziej wymowne… Jednak powiedzmy sobie też szczerze, że ten kto nie był na białostockim after party, ten nie do końca była na Amarok East Side Challenge 😉\nZbierając jednak to wszystko w całość, chyba udało mi się nakreślić najważniejsze powody, dla których osobiście uważam AESC za najlepszą tego typu imprezę w tym kraju. I będę na prawdę zadowolony, jeśli tym tekstem kogoś uda mi się jeszcze namówić na przybycie, lub też na zweryfikowanie swego planu pobytu na Podlasiu. Bo krosfity zawsze smakują najlepiej, kiedy jedzone są w całości, a nie tylko drobnymi kawałkami.\nDlaczego warto odwiedzić Dziki Wschód was last modified: 18 maja, 2016 by Kamil Timoszuk\nTags:AESC, Amarok East Side Challenge, Amarok Nutrition, CF Białystok, CFB, community, CrossFit, CrossFit Białystok, emocja, Facebook, Greg Glassman, impreza, ludzie, pasja, Social Media, sport, zaproszenie, zawody


Dlaczego fotografia na moim aparacie miga na czarno? / jak | Najlepsze tutoriale do tworzenia stron internetowych.\nGłówna » jak » Dlaczego fotografia na moim aparacie miga na czarno?\nJeśli zrobiłeś zdjęcie aparatem cyfrowym, być może zauważyłeś, że obszary zdjęcia migają na czarno - tak jak w pliku GIF poniżej - podczas przeglądania zdjęć.\nTen czarny błysk jest potocznie określany jako "blinkies". Obszary, które migają na czarno pokazują, gdzie zostały przycięte lub wydmuchane światła; innymi słowy, części obrazu, które są prześwietlone i zostały zarejestrowane przez aparat jako czysta biel.\nOto właściwy obraz powyżej. Widać, że niebo jest jaskrawo-białe.\nMimo że oryginalny obraz jest plikiem RAW, niewiele mogę zrobić, aby go zapisać.\nTak więc, jeśli zobaczysz blinkies, oznacza to, że coś jest nie tak z twoją ekspozycją.\nJak korzystać z Blinkies, aby robić lepsze zdjęcia\nBlinkie nie zawsze są domyślnie wyświetlane, więc jeśli chcesz ich użyć, być może trzeba je włączyć w menu. W aparatach firmy Canon jest to Playback> Highlight Alert. W aparatach Nikon naciskasz przycisk w górę podczas odtwarzania zdjęć, aby przejść do trybu widoku Najciekawsze. Jeśli nie masz pewności, zapoznaj się z instrukcją obsługi aparatu i poszukaj czegoś takiego jak "Ostrzeżenie o wyróżnieniu".\nWraz z histogramem blinkies są przydatnym narzędziem, dzięki któremu można uzyskać prawidłową ekspozycję w aparacie, szczególnie w przypadku korzystania z techniki eksponowania w prawo, która celowo prześwietla obraz, aby uchwycić więcej danych.\nPo włączeniu blinkies możesz szybko sprawdzić, czy obraz jest prześwietlony, czy nie. W ten sposób możesz podjąć kroki w celu rozwiązania problemów, gdy nadal jesteś na miejscu.\nSposób naprawienia prześwietlenia zależy od celu.\nJeśli używasz ISO wyższego niż 100, to twoim pierwszym krokiem powinno być zmniejszenie go. Zmniejszenie ISO zmniejsza ilość cyfrowego szumu na obrazie, ale w inny sposób nie wpływa na jego wygląd.\nNastępnie musisz zdecydować, czy czas otwarcia migawki lub przysłony oznacza więcej dla ciebie. Jeśli chcesz zachować długi czas otwarcia migawki dla długiego naświetlenia, możesz skorzystać z węższej przysłony. Z drugiej strony, jeśli chcesz mieć małą głębię ostrości, która ma szeroką aperturę, powinieneś użyć krótszego czasu otwarcia migawki.\nJeśli nie chcesz zmieniać ani czasu otwarcia migawki, ani przysłony, możesz także użyć filtra o neutralnym natężeniu, aby zmniejszyć ilość światła docierającego do czujnika.\nOto ten sam obraz, co powyżej, przy zatrzymanym ISO do 100.\nWażne jest, aby pamiętać, że blinkies nie są nieomylne. Są oparte na danych w podglądzie JPEG obrazu RAW, więc prawie zawsze jest trochę danych, które można cofnąć. Czasami niemożliwe jest zatrzymanie aparatu przed wybuchem niektórych atrakcji, takich jak centrum słońca; to normalne. Trzeba tylko dbać o blinkies, gdy pokazuje je duży lub ważny obszar obrazu.


PROGCDI R3.2 2016 Programowalny Moduł Zapłonowy CDI 2t 4t +PROCESOROWY Kraków - Gratka\n215.00 zł. · PROGCDI R3.2 2016 Programowalny Moduł Zapłonowy CDI 2t 4t +PROCESOROWY\nPublished date: Marzec 22, 2022 11:44 pm\n⭕ PROGCDI R3.2 STANDARD 2016 - NAJNOWSZA WERSJA !!! R3.2 2016 STANDARD - 215zł R3.2 2016 PLUS - 255zł Adapter DC (zasilanie z samego akumulatora 12V) - 60zł Adapter AC (zasilanie z samych cewek magneta) - 40zł WERSJA R3.2 STANDARD: + Jedna mapa zapłonu + Dwa limity obrotów + Limit obrotów wybierany z zewnętrznego przełącznika. + Praca do 12.000 RPM + Udoskonalony software oraz hardware. WERSJA R3.2 PLUS (na innym moim ogłoszeniu): + Dwie konfigurowalne mapy zapłonu: + Dwa limity obrotów, + Funkcja rev-limit-offset (zmienia dźwięk/strzały z wydechu na odcięciu), + Mapy i limity obrotów są wybierane z zewnętrznego przełącznika (np. na kierownicy lub przy przepustnicy). + Praca do 19.900 RPM + Udoskonalony software oraz hardware. PROGCDI to w pełni programowalny, mikroprocesorowo sterowany moduł zapłonowy CDI. Swymi możliwościami pozostawia daleko w tyle standardowe, analogowe moduły. Pozwala na pełną konfigurację mapy kątów wyprzedzenia zapłonu dla całego zakresu obrotów co jest podstawą do wydobycia pełnych możliwości z silnika. Odpowiednia konfiguracja mapy zapłonu wpływa na wszystkie parametry silnika, między innymi maksymalną moc i moment, dynamikę, łatwość uruchomienia, wolne obroty a także kulturę pracy, sprawność, spalanie i pozostałe parametry. Poza cyfrowym sterowaniem, moduł ten odznacza się wysokiej klasy podzespołami elektronicznymi, mocniejszą, szybszą iskrą oraz jakością wykonania. Moduł jest odblokowany (nie posiada blokady obrotów maksymalnych ale daje możliwość jej ustawienia w dowolnym punkcie by chronić silnik przed uszkodzeniem). PRZEZNACZENIE: PROGCDI przeznaczony jest zarówno do japońskich, europejskich jak i chińskich skuterów, motorowerów, motocykli, quadów oraz innych pojazdów. Dzięki pełnej programowalności będzie poprawnie współpracował z prawie wszystkimi współcześnie produkowanymi silnikami, jeżeli masz wątpliwości czy również z Twoim - skontaktuj się! Oprogramowanie pozwala na wybór rodzaju silnika pomiędzy dwu- a cztero-suwowym (2t / 4t). Moduł R3.2 jest przeznaczony do wszystkich przedziałów pojemności skokowej silnika. Sprawdza się zarówno w silnikach jedno- jak i dwu-cylindrowych, oraz w niektórych wielocylindrowych (3, 4 i więcej). Urządzenie opcjonalnie może być wyposażone w złączkę 4+2 piny (o szczegóły proszę pytać), standardowo wyprowadzone są luźne przewody do podłączenia (schemat i opis połączeń w dołączonej instrukcji). Moduł dedykowany jest głównie do instalacji zapłonowych typu CDI-AC, niemniej można go również zastosować w wybranych instalacji CDI-DC (tam gdzie magneto jest przystosowane do zasilania modułu AC, o szczegóły proszę pytać). Do urządzenia dołączona jest instrukcja podłączenia oraz konfiguracji układu (w języku polskim). W razie potrzeby służę również pomocą. Główne zalety zastosowania modułu PROGCDI: - większa moc i moment maksymalny; - poprawa dynamiki w całym zakresie obrotów; - łatwiejszy rozruch silnika, szczególnie w trudnych warunkach; - stabilniejsze wolne obroty; - poprawa kultury pracy; - poprawa sprawności (mniejsze spalanie); - obniżenie temperatury jednostki napędowej; Dodatkowe możliwości: - programowalne ograniczenie obrotów maksymalnych (odcięcie); - programowalne ograniczenie mocy (momentu) w całym zakresie (przydatne na przegląd); - regulacji pracy silnika w całym zakresie; Parametry (dotyczy wersji R3.2 PLUS): - Dwie programowalne mapy 0-60 stopni w całym zakresie z krokiem co 500 rpm; - Wybierane punkty regulacji mapy (ułatwiające konfigurację); - Poprawna praca aż do 19.900 rpm; - Możliwość konfiguracji dwóch punktów odcięcia z funkcja rev-limit-offset; - Mapy i odcięcia wybierane z zewnętrznego przełącznika; - Praca z silnikami 2- oraz 4-suwowymi; - Trwała pamięć konfiguracji (nie kasuje się po odłączeniu zasilania) - Zasilanie DC: 6-12V, 100mA (aktywny), 0.1mA (czuwanie); - Zasilanie AC: 50 do 400V (peek); - Wymiary: 50 x 65 x 28mm (bez przewodów); UWAGI / WYSYŁKA: Moduł nowy. Wysyłka 24-48 godzin: Za pobraniem - 25zł. Możliwe sprawdzenie zawartości przesyłki przy listonoszu.\nNumer telefonu: 606047951


Preparaty zwalczające raka | Prostata\nNiektóre suplementy dietetyczne uważane są za środki pomagające leczyć raka lub mu zapobiegać. Nie ma naukowych dowodów na to, że produkty te przynoszą rzeczywiście takie skutki, a niektóre z tego rodzaju zapewnień mogą być nawet niebezpieczne. Dwa popularne suplementy sprzedawane jako leki przeciwrakowe to:\nChaparral. Larrea tridentata, zwany też krzewem kreozotowym, to pustynna roślina rosnąca w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych i Meksyku. Indianie stosowali chaparral do leczenia różnych dolegliwości, od przeziębienia po ukąszenia węży. W ostatnich dziesięcioleciach roślina ta pojawiła się w postaci herbatek, kapsułek i tabletek. Uważa się, że może leczyć różne choroby, w tym również raka.\nNaukowcy sądzą że pewien związek chemiczny występujący w chaparralu, zwany kwasem nordihydroguairetowym, może zapobiegać replikacji komórek nowotworowych, a także wirusów i bakterii. Badania jednak nie wykazały, by wyciąg z tej rośliny niszczył raka lub mu zapobiegał, a zdaniem badaczy zażywanie go może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia wątroby.\nChrząstka rekina. Badacze uważają że chrząstka rekina zawiera białko, które powstrzymuje tworzenie się nowych naczyń krwionośnych w guzach, zapobiegając nowotworom u rekinów. Dlatego też niektórzy ludzie uznają że kapsułki zawierające chrząstkę rekina tak samo oddziałują na człowieka – powstrzymują rozwój raka i prowadzą do zmniejszania się guzów. Jednakże w pewnych zakrojonych na niewielką skalę badaniach stwierdzono, że suplementy z chrząstki rekina są przeważnie nieskuteczne.\nZresztą dość wątpliwe, by kapsułki z chrząstką rekina zawierały wystarczająco dużó oczyszczonego białka, aby wywierać jakiś skutek. Białko to, tak jak inne proteiny, na ogół ulega strawieniu, a więc może nigdy nie dotrzeć do krwi, by przynieść pożądany pożytek. Poza tym chrząstka rekina ma nieprzyjemny smak, a duże jej dawki wywołują mdłości u niektórych ludzi.\nInaczej niż w przypadku leków na receptę, amerykański Departament Kontroli Żywności i Leków (FDA) nie kontroluje skuteczności suplementów dietetycznych. Poza tym zasady dotyczące bezpieczeństwa stosowania owych produktów różnią się od tych zalecanych przez FDA. W przypadku leków na receptę, zanim zostaną dopuszczone do sprzedaży, producent musi dowieść, że dobroczynne działanie danego środka farmaceutycznego przewyższa wszelkie zagrożenia związane z jego\nzażywaniem. Gdy mamy do czynienia z suplementami dietetycznymi, urzędnicy służby zdrowia zakładają że dany produkt jest bezpieczny do czasu, aż zostanie udowodnione, iż jest inaczej. Suplement dopiero wtedy zostaje usunięty z rynku, gdy okaże się niebezpieczny.\nA ponieważ suplementy dietetyczne nie podlegają tym samym procedurom kontrolnym co leki na receptę, mogą zawierać substancje toksyczne, niewymienione na etykiecie. Tak było z PC SPES, ziołową miksturą, sprzedawaną jako lek na raka prostaty. Analiza laboratoryjna wykazała, że kilka partii tego specyfiku było skażonych lekami farmaceutycznymi, między innymi estrogenem oraz warfaryną rozcieńczającą krew, które mogą być szkodliwe dla niektórych ludzi, gdy przyjmowane są nieprawidłowo. W 2002 roku producent dobrowolnie wycofał z rynku omawiany produkt.\nNa ogół lepiej unikać suplementów dietetycznych w następujących sytuacjach:\n• Masz poddać się operacji. Suplementy mogą wchodzić w interakcje ze środkami znieczulającymi lub powodować niebezpieczne powikłania, takie jak krwotok lub wysokie ciśnienie krwi.\n• Liczysz sobie mniej niż 18 lat lub więcej niż 65 lat. Niewiele suplementów przebadano na dzieciach. A starsi dorośli czasem metabolizują leki inaczej niż młodsi pacjenci.\n• Zażywasz leki na receptę lub sprzedawane bez recepty. Niektóre zioła mogą powodować poważne skutki uboczne, gdy połączy się je z pewnymi farmaceutykami, takimi jak aspiryna.\n« Bocznia piłkowana\nPomoc w leczeniu raka czy krzykliwa reklama »


Konsultacje w szkole – wytyczne GIS, MZ i MEN dla szkół | Szkoła Podstawowa im. Orła Białego w Biskupicach Ołobocznych\nStrona główna » Konsultacje w szkole – wytyczne GIS, MZ i MEN dla szkół\n(szczegółowe wytyczne: https://www.gov.pl/web/rozwoj/biblioteki).\nW pomieszczeniach higieniczno-sanitarnych – jeżeli jeszcze tego nie zrobiłeś –wywieś plakaty z zasadami prawidłowego mycia rąk, a przy dozownikach z płynem instrukcje do dezynfekcji rąk.\nZwracaj uwagę, aby uczniowie często i regularnie myli ręce\nBezwzględnie stosuj zasady higieny: często myj ręce wodą z mydłem i nie podawaj ręki na powitanie, zachowuj dystans, a także unikaj dotykania oczu, nosa i ust. Zwracaj uwagę na odpowiedni sposób zasłania twarzy podczas kichania czy kasłania. Stosownie zwracaj uwagę innym w tym zakresie.


Epaka to jakas kpina,reklamacjr dla nich nie istnieja. Reklamacja na przesyłke złozona 18.12.2018 czas na rozpatrzenie reklamacji 30 dni interweniowalem w tej sprawie 31.01.2019 i 7.02 2019 Dzis mamy 20.02 2019 i odpowiedzi dalej niema. Tymczasem po kontakcie z pocztex decyzja została wydana 21.01.2019 OMIJAC SZEROKIM ŁUKIEM [rozwiń/zwiń]\nNie polecam! przesyłka nie przyszła a jest u nich że odebrana!\nMoja opinia jest bardzo negatywna. Przesyłka zwazona i zmierzona bardzo dokładnie, odebrana przez kuriera, wysłana do klienta.Po 2 tygodniach droga elektroniczna przychodzi faktura do dopłaty dwukrotnie wyższa niż koszt wysyłki,za odsprzedaz az usług kurierskich. Pani z działu reklamacji twierdzi iż przewoźnik wystawił im taką fakturę, a więc poprosiłam o przesłanie faktury wraz z protokołem z sortowani. Po przesłaniu dokumentów zamierzam sprawę zgłosić do rzecznika praw konsumenta. [rozwiń/zwiń]\nEPAKA.PL to po to po prostu OSZUŚCI. TRZYMAJCIE SIĘ LUDZIE Z DALA od epaka.pl!!! Tworzą sobie sztuczne opinie na innych portalach, że niby są korzystający tak zadowoleni,a to ściema! Faktycznie nikt tak sam z siebie nie wystawia co chwilę tylko na jednym (jedynie słusznym) portalu (opineo.pl) firmom opinii pozytywnych tylko przechodzi do innych spraw. To jedna wielka ściema, oszustwo!. Zobaczcie jak opineo.pl ukrywa negatywne opinie o ePaka.plby nikt nie za bardzo nie mógł ich przeczytać! Nie raczą odkrywać bo i poco...? [rozwiń/zwiń]\nepeka.pl = negatyw\nWysyłam ta firma od 2015roku i zero problemów.\nPrzestroga dla przedsiębiorców, za każdym razem do palety dziwne monity, sprawdzanie i dodatkowy koszt 50 zł , 30 zł różnie. Poza tym wysyłka paletowa za 199 zł to nie jest super cena. Firma nie przejmuję się w ogóle klientami. Paleta nie odebrana przez 4 dni robocze od klienta, więcej kłopotów niż pożytku. Musieliśmy na własną rękę w sobotę odbierać od klienta paletę bo za niedotrzymanie u mowy groziły nam znacznie większe koszty. Brak profesjonalizmu. [rozwiń/zwiń]\nBardzo sprawnie odebrana paczka od nadawcy oraz szybkie dotarcie do odbiorcy. Jestesmy bardzo zadowoleni z uslugi.\nBardzo dobry kontakt, paczki dochodzą na czas,dobre ceny i duży wybór firm kurierskich, polecam :)\nWitam ja również otrzymałem fakturę za weryfikację jednak nie miałem do nikogo pretensji ponieważ zaniżyłem wymiary po to żeby była tańsza ,Byłem pewny że się uda ale niestety zweryfikowali musiałem się z tym liczyć .Chciałem napisać opinię o nich ale przeczytałem wpis BRONKA Powiem szczerze że czytając opinie na temat tej firmy zastanawiam się dlaczego nie ściga za zniesławienie tych osób które nazywają ich złodziejami ,Chyba że nie zależy im na dobrej opinii czy rzetelnej ocenie przez klientów § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. § 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego. [rozwiń/zwiń]\nnic specjalnego tyle że mają punkty stacjonarne do których można zanieść paczkę i nie czekać na kuriera\nwysyłając paczkę pocztex trzeba długo czekać na etykietę\nJak czytam te opinie, to mam wrażenie,że to piszą DE-BI-LE. 1. Macie pretensję do Epaka.pl czy do innego pośrednika, bo uszkodzili paczkę i umywją ręce. Nie ONI uszkodzili tylko firma kurierska. Epaka to POŚREDNIK a nie firma KURIERSKA !! 2. Teraz najciekawsze... Wagę określacie "na oko" a później płacz, że dopłata. Dla przykładu: Jaka jest różnica w paczce NST w DHL która waży 31,5kg a 31,6 kg ? Czy ktoś może wie? Paczka 31,6 kg jest traktowana jako DR i cena jest w ujj inna !! Najlepiej jest paczkę zakwalifikować jako 31,5 i wpisać taka wagę. Może się nie dopatrzą i dojdzie .... Będe Januszem i ich oszukam, jestem KOZAK... :D później płacz,ze dopłata !!! CZYTAĆ WARUNKI PRZEWOZU I REGULAMIN !! kolejny przykład: wysyłam zderzak samochodowy. Waga 15 kg wymiar 190x80x50. Jestem "JANUSZ" i nie potrafię dodać wymiarów, gdzie suma boków nie może przekraczać 300cm!! (ciągle pisze o firmie DHL) A h__ujj tam, zaniżę, nie kapną się! Jestem przecież KOZAKIEM !!! i ZONK!! Przesyłka została zakwalifikowana jako DR + NST od DR Dopłata + 100 zł (cena przykładowa) Przykład nr. 3 Wysyłam Kartofle i słoiki do Anglii dla Syna Paczka waży 31,5 kg a zostało mi jeszcze 2 słoiki z ogórkami. A ujj tam , wsadzę . 2 kg na pewno się nie doliczą. Jestem Grażyna znam Wójta ! Oszukałam DPD a później płacz, że chcą pieniędzy ! --------------- "Zgodnie z brzmieniem art. 48 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1983): „ Wygrzebałeś gdzieś w antykwariacie dziennik ustaw z 1984 roku, mamy 2018 rok !!!! I znowu jesteś kozakiem. Tylko ja bym na miejscu firmy kurierskiej wezwał Cię na weryfikacje Twojej paczki na sortownie i nie ma że nie mam czasu... a za każdy dzień magazynowania w_jebał karę !! Teraz sa automatyczne sortery, nie wzywa się komisji śledczej z 1984 roku !! Dodam,ze te sortery warte sa kilka baniek. Spełniają normy ISO 50000, ASO,TUV itp. Tych norm i legalizacji nie kupisz na rynku ! Ponadto jest coś takiego SKAN paczki + zdjecie (sa kamery na sorterach ) Przykład nr 4. Co niektórzy myślą,że kurier który zabiera paczkę jedzie specjalnie z nią do odbiorcy. (KOSMOS) Przykład nr 5 . Coś dla kozaków // REKLAMACJE Paczka zaginęła (Grażyna na wsi rozpowiada,że złodzieje ta firma , ukradli paczkę). Paczka w rzeczywistości jest gdzieś na sortowni, odkleiła sie etykieta itp. Firm kurierska ma w D_upie jej szukać, woli oddać pieniądze i tyle. Grażyna to solidna baba i zawyża wartość packi. W reklamacji wypisuje ze miała w zaginionej (ukradzionej) złota protezę, majtki SZANEL i inne i zbiera paragony po całej wsi. Myśli będę zarobiona, wypłacą pieniądze :D Tylko firma kurierska w końcu sie wkurwiła, znalazła paczkę i posadziła Grażynka o wyłudzenie pieniędzy. Grażyna się posrała i ugodę podpisała. Przykład: 585 Firma kurierska wysyła do pośrednika fakturę za usługę po 7,14 lub 30 dniach. Później taki pośrednik musi wyłapać rekinów biznesu Januszka i Grażynkę i im doliczyć za paczki, które niewłaściwie opisali przy wysyłce. DLATEGO MACIE TE DOPŁATY PO 30 LUB 60 DNIACH!! weź znajdź oszusta na zestawieniu, które ma od 5.000 do 50.000 pozycji !! trochę czasu to zabiera! Odnośnie TOMASZKA (tam gdzieś poniżej pisał ,ze wygrał walkę na śnieżki), który został oszukany na 23 zł i jest dumny ,ze wysłał ustawę z 1984 roku i wygra z firmą kurierską (czyt. z pośrednikiem a nie firmą kurierską). Oni maja w D_upie Twoją dumę o wygranej walce o 23zł . Nie chce im się szarpać i oddają te 23 zł. ...ale jakbyś wysłał 500 paczek i na każdej robiłbyś wałka na 23zł, to dla 11.500zł by Cię zmieszali z G_ÓWNEM i po jakimś czasie byś miał windykację, telefony, wezwania, pozew sądowy,rozprawę, akt wykonawszy (klauzula wykonalności) i komornika ;) Już byś nie pisał takich głupot, tylko byś zbierał pieniądze i płakał po kątach. Przykład numer 10000 Dorwie Janusz numer płatnika np z DHL czy DPD . Wysyła paczki pobraniowe wpisując NIE SWÓJ klienta ale podaje SWÓJ numer kona do zwrotu pobrania (wypisuje list ręcznie). Janusz jest Prze_hu_jem Wysyła za darmo . Tylko pieniądze wracają na konto płatnika a nie na konto Janusza (zależy oczywiście od umowy) I później SRAKA, dzwonienie na infolinię i wyzywanie od złodziej, że ukradli pieniądze. Znam MASĘ podkreślam MASĘ takich przypadków ;) -------- P.S Pisałem jak leci, sorki za błędy. To jest tzw. "spis z natury :D" Pozdro dla KUMATYCH !! Do ADMINA. Proszę jedynie wykropkować przekleństwa. Niech "ludzie" sie w końcu obudzą i zejdą na ziemię. [rozwiń/zwiń]


Dzień Patronki Szkoły - Szkoła Podstawowa nr 2 w Koluszkach\n1050780 gości było na naszej stronie.\nW czwartek 7 czerwca odbył się w naszej szkole apel poświęcony patronce szkoły. W pierwszej części uczniowie kl. IVc zabrali wszystkich w podróż pociągiem relacji Teraźniejszość - Przeszłość. Zatrzymując się na stacjach Suwałki, Kalisz, Warszawa, Bronów przedstawili najważniejsze wydarzenia i fakty z życia Marii Konopnickiej. Zebrani dowiedzieli się kto miał największy wpływ na patriotyczne wychowanie poetki oraz jak zaczęła się jej przygoda z literaturą. W reporterskiej formie zostały również przedstawione informacje na temat wydarzeń we Wrześni, w odpowiedzi na które Konopnicka napisała „Rotę”.\nW kolejnej części uczniowie zwiedzali sale muzealne w dworku w Żarnowcu, który pisarka otrzymała w darze od społeczeństwa polskiego. Pierwsza ekspozycja dotyczyła bogatej twórczości, druga w obrazowy sposób pokazywała obszary społecznej działalności Konopnickiej.\nPrzesłaniem apelu stały się myśli poetki, recytowane przez uczennice.


Tanie loty Francisco Beltrao | Tickets.pl\nTanie loty Francisco Beltrao\nBilety lotnicze > Brazylia > Francisco Beltrao\nBilety lotnicze do Francisco Beltrao (FBE)\nZarezerwuj najtańsze bilety lotnicze online do Francisco Beltrao. Za pomocą usługi wyszukiwania biletów lotniczych Tickets.pl bez problemu znajdziesz najlepszą ofertę i możesz w prosty sposób kupić bilety lotnicze z Francisco Beltrao. Musisz tylko określić kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Następnie system zaoferuje wszystkie możliwe opcje zakupu biletów lotniczych z Hutchinson.\nNa naszej stronie internetowej możesz zawsze sprawdzić aktualny rozkład lotów do Francisco Beltrao, Brazylia z dowolnego lotniska na świecie, znaleźć zniżki, promocje, oferty last minute w zaciszu własnego domu i zarezerwować bilet na potrzebny lot.\nIle kosztuje bilet na samolot do Francisco Beltrao\nCeny przelotów do Francisco Beltrao z Hutchinson zależą od dnia, miesiąca i godziny wylotu, a także od linii lotniczej. Porównujemy koszty bezpośrednich lotów i lotów z przesiadką w 750 liniach lotniczych. Użyj wyszukiwania biletów, aby sprawdzić ceny i daty wylotu z Twojego miasta.\nIle lotnisk jest w Francisco Beltrao?\nW Francisco Beltrao są następujące lotniska: Paulo Abdala.\nPopular flight destinations to Francisco Beltrao and back\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2911339084


Styczeń 2015 – kobieta domowa\nDZIEWCZYNA IMIENIEM JANINA\nPU, TRZĘ, SME, LU I BY\nSPŁYW STACJONARNY 2020\n30 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nJAK SIĘ NARODZIŁA PANI KWAPISZEWSKA\n… czyli coś z tajników mojego (hm) warsztatu pisarskiego. 😉\nOpowiadanie kryminalne, które wymyśliłam na konkurs „Mocne uderzenie”, miało pierwotnie tytuł „Tak miły, ładny pan”. Jego bohaterka to marząca o rycerzu i wielkiej miłości ekspedientka z marketu, łatwo dająca się wrobić w rzekome dokonanie zbrodni (zdradzam, bo jeśli ktoś przeczytał „Układankę”, i tak już wie, a kto nie przeczytał, tego przepraszam). Bohaterka – jednocześnie narratorka – w intrydze nie orientuje się niemal do końca, również nie wszystko wie czytelnik, ale ten łatwo się może domyślić, co jest grane.\nJeśli jednak się nie domyśli – ma mu to wyłożyć czarno na białym bohaterka ostatniego rozdziału, wścibska sąsiadka pani Kwapiszewska. Taki był zamysł i początkowa postać opowiadania.\nAle w związku z tym, że rozrosło mi się ponad wymaganą ilość znaków, zamierzałam przystąpić do cięcia. I wtedy (wspominałam już o tym w jednym z wcześniejszych wpisów) mnie olśniło . Wyrzucę całą tę ostatnią część. Niech czytelnik się troszkę potrudzi, niech nie wszystko będzie jasne. Tak będzie ciekawiej.\nOdcięłam więc Kwapiszewską, tytuł opowiadania zmieniłam na „Układanka” i w takiej postaci wysłałam je na konkurs.\nAle… Zrobiło mi się Kwapiszewskiej żal. Tzn. nie tyle samej bohaterki (choć też), ile mojego trudu pisarskiego – nawet nie trudu, bo budowanie tego dialogu szło mi jak po maśle 😀\nW każdym razie wysłałam ten tekst na konkurs jako osobne opowiadanie. Zyskało całkiem życzliwe opinie, i tylko jeden z czytelników z grupy zwęszył powiązanie z „Układanką” (pogratulowałam mu spostrzegawczości) 🙂\n„Panią Kwapiszewską” zamieszczam w zakładce „Opowiadania”. https://kobietadomowa.wordpress.com/opowiadania-2/pani-kwapiszewska/\n29 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nZANIM WYRUSZYMY W KOLEJNĄ PODRÓŻ\nZa pół roku wśród tych drzew rozbijemy namioty. To nasze ukochane pole biwakowe nad jeziorem Żejmena.\nZa pół roku znowu popłyniemy Kiewną, Żejmianą. Zjemy chłodnik i cepeliny oraz kotlety po litewsku (nie! ich „kotlety” to nasze „mielone”! a nasze „schabowe” to „karbonad”) w restauracji w Kołtynianach. Będziemy przyrządzać różne dania na ognisku. Mielonkowe gulasze z kaszą i ryżem, spaghetti, fasolkę. Kurki z makaronem, ryby, naleśniki z jagodami…\nZa pół roku będziemy co wieczór zaklinać pogodę, siedzieć przy ognisku, odganiać komary, w nocy oglądać wielkie litewskie gwiazdy.\nZa pół roku będziemy spać w namiotach, wiosłować, pływać…\nTo miejsce już na nas czeka, a my czekamy na nie.\nZanim je powitamy, wspominam spływ sprzed roku – „Wyprawa 2014” w niecodzienniku. 🙂 https://kobietadomowa.wordpress.com/codziennie-choc-jedno-zdanie/wyprawa-2014/\n27 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nKOCHAM SPŁYWY KAJAKOWE\nTo jest coś niesamowitego. Płynąć. Przemieszczać się na wodzie. Odbijać się jak w lustrze w spokojnej tafli jeziora lub ciąć wiosłem jego wzburzoną falę. Albo dać się nieść leniwie prądowi rzeki. Widzieć w głębi przeczystej rosnące tam rośliny i piaszczyste dno. Zrobić malutki ruch ręką i dotknąć wody. Być tak blisko natury, że chyba nie można bliżej. Być jej częścią…\nJako dziecko i nastolatka pływałam parę razy kajakiem po jeziorze w Kosarzynie. Byłam jedynie pasażerem, nie pamiętam już, kto mnie „woził”, pewnie tata, a potem jakiś kolega.\nKajak ówczesny to oczywiście dykciak z drewnianymi wiosłami. Na spływach studenckich i postudenckich były już składaki, „Jantar” i „Neptun” – na drewniane rusztowanie naciągało się brezentowy wierzch, a na przeszkodach należało bardzo uważać, by nie uszkodzić części dolnej; w razie czego kleić, naklejać łatki… Wiosła, choć już skręcone, wciąż jeszcze drewniane.\nPotem nastąpiła era kajaków-plastików i lekkich, aluminiowo-plastikowych wioseł. Trwa do dziś.\nDwutygodniowe spływy kajakowe zaliczyłam w starożytnych czasach na kilku rzekach: Obrze, Drawie, Gwdzie, chyba jeszcze jakiejś. Potem, gdy już mieliśmy dzieci, nie pływałam.\nJanek kilkakrotnie w charakterze komandora prowadził spływy z młodzieżą, na które zabierał też naszych synów. Ja w tym czasie miałam wczasy domowe. 😉 Wprawdzie zorganizowaliśmy trzykrotnie małe, dwu-trzydniowe spływiki z naszymi przyjaciółmi (Obra, Pliszka), bardzo udane zresztą, lecz tylko tyle i bez ochoty na formy dłuższe.\nTak sobie płynął rok za rokiem, aż któregoś razu… Tu musi najpierw nastąpić dygresja, choć też spływowa.\nWacek zwany Wacuszką, nasz kolega ze studiów, spływał od pacholęcia i przez całe życie zaliczał różne etapy organizowania spływów i uczestniczenia w nich. Etap ostatni zaczął się w roku 2001. Grupa znajomych się skrzyknęła pozainstytucjonalnie, że tak powiem (jeśli nie liczyć konieczności korzystania z usług firmy wypożyczającej kajaki). Zaczęli pływać najpierw po wodach polskich, następnie po litewskich. Wacek jest komandorem honorowym na tych spływach, a ich głównym organizatorem – Darek.\nWacuszka wielokrotnie namawiał nas, żebyśmy się podłączyli. A my wciąż nie i nie. Naprawdę byłam przekonana, że era spływowa już dawno za mną – myć się przez dwa tygodnie w zimnej wodzie, codziennie rozbijać i zwijać namiot, być kąsaną przez komary i gzy – o, nie, dziękuję. Lecz pewnego wieczoru na tarasie, wczesnym latem 2008 roku, po kolejnym namawianiowym telefonie Wacka, spłynął na nas głos z góry. Zwłaszcza na mnie – i w jednej sekundzie odmienił moje stanowisko.\nWprawdzie byłam przekonana, że odważę się na próbę co najwyżej jednotygodniową. Żeby więc nie robić ekipie kłopotów, postanowiliśmy podłączyć się do niej w charakterze spływowiczów niezależnych. Pojechać na Litwę własnym samochodem, z własnym – tj. pożyczonym od znajomego – kajakiem (poradziecki składak „Tajmień tri”) i gdy już będziemy mieli dość tej dziczy i komarów, zakończyć przygodę.\nTAK SIĘ NIE STAŁO! Zostaliśmy do końca. Zauroczeni, zaczadzeni, zalitwieni – spływem, wodą, naturą, towarzystwem, ogniskami – zaraz po powrocie do domu zaczęliśmy przygotowania do spływu litewskiego za rok…\nOd tamtej pory, z jednym wyjątkiem (w 2013) – pływaliśmy na Litwie każdego lata. Wdrożyliśmy się w spływowy harmonogram roku (spotkanie przedspływowe – spływ zasadniczy – spotkanie pospływowe, kalendarz) i w kajakarsko-spływowe rytuały. Zaliczyliśmy do tej pory sześć spływów litewskich. Zwykle jest to ta sama trasa (jak w naszym debiutanckim spływie), niekiedy modernizowana, bo każdego roku jest niby tak samo, a przecież inaczej.\nW roku obecnym początek spływu zaplanowany został na 18 lipca. Szczegóły ustalimy na spotkaniu przedspływowym w maju.\nRelacje z tych spływów i spotkań zamieszczałam w dzienniku domowym zawsze po – z wyjątkiem roku ubiegłego, gdy notatki robiłam na bieżąco. Był też czas zamieszczania na forum klubu kajakarskiego „Pliszka” dzienników spływowych autorstwa najpierw Eli, potem Janka, rozlicznych zdjęć – niestety od paru lat na forum nic się nie dzieje, reaktywacja wciąż chyba tylko w zamiarze… 😦\nW niecodzienniku zamieściłam już relację z naszego pierwszego spływu litewskiego. Zamierzam również wklepać tu moje ubiegłoroczne zapiski, ale to trochę potrwa.\nNa razie zapraszam: niecodziennik, „Spływ 2008”. https://kobietadomowa.wordpress.com/codziennie-choc-jedno-zdanie/splyw-2008/ Miłej lektury. 🙂\n26 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nNa początek „Układanka”. Mój „kryminał” pierwszy najpierwszy.\nCzytelnikom na ogół się podobał. Najbardziej cieszyły mnie komentarze tych osób, które irytowała bohaterka oraz wku… bohater. Bo tak właśnie chciałam! Stworzyć słodką idiotkę marzącą o wielkiej miłości i dającą się łatwo wkręcić oraz nieudacznika lowelasa (jedna z komentatorek wręcz nazwała go chu…), który myśli, że jest cwany. Więc skoro taki jest odbiór publiczności, uważam, że odniosłam sukces. 😀\n„Układankę” zamieszczam w zakładce „Opowiadania”. Przyjemnej lektury, komentarze mile widziane. 🙂\nWczoraj ogłoszono wyniki w tym konkursie.\nNie mogę się pochwalić szczególnym sukcesem. W głosowaniu czytelników z grupy na 50 wszystkich opowiadań konkursowych uplasowałam się pośrodku: „Układanka” na 23 miejscu, „Pani Kwapiszewska” 24, „Wina i kara” 35. Zważywszy, że to mój absolutny debiut jako autorki „kryminału”, nie jest tak źle.\nW werdykcie jury głównego mnie nie ma. Przyznano sześć miejsc. Z dwoma zgadzam się na maksa, to były również moje główne typy. Co do pozostałych czterech – tak sobie. Głosowałam na inne.\nMnie w tej szóstce nie ma. Nie ubolewam nad tym, byli lepsi ode mnie. Werdykt przyjmuję z pokorą, choć nie do końca. Nie chodzi o to, że mnie pominięto, bo pominięto również kilku innych doskonałych autorów, lepszych ode mnie.\nJedna z głównych pań jurorek w trakcie ogłaszania wyników – bo to się odbywało w charakterze „wydarzenia” i trwało kilka godzin – napisała czarno na białym, że nie czytała wszystkich opowiadań. Czyli co? Jurorki podzieliły się lekturą konkursowych utworów? Trzy, więc każda po kilkanaście sztuk? Może jestem osobą o staroświeckich zasadach przyzwoitości, ale uważam, że to nierzetelne. Jeszcze mogłabym zrozumieć, że opowiadań w konkursie musiałyby biedne jurorki przeczytać 500 – ale zaledwie 50? Skoro nie miały czasu i ochoty, po co w ogóle się godziły na jurorowanie?\nKorzyść z konkursu wszakże i tak mam. Napisałam trzy opowiadania! Dla ścisłości – dwa, bo to trzecie jest lekko podrasowaną „Blizną” przerobioną na „Winę i karę”. Gdyby nie „Mocne uderzenie”, nie miałabym pewnie okazji pogłówkować. 😉 Opowiadania oczywiście pozamieszczam na blogu.\nA tak nawiasem: „Mocne uderzenie” to był przecież film muzyczny (wystąpili w nim moi ukochani „Skaldowie”) z czasów moje wczesnej młodości, z Magdą Zawadzką i Jerzym Turkiem, który jako Johny Tomala miał nadać barwę piosence o kolorach: https://www.youtube.com/watch?v=Z_LgRkDG1mU\nTen film oglądałam wiele razy, wszak mocne uderzenie to inaczej big-beat, muzyka przełomu lat 60/70.\nAch, rozmarzyłam się. Ach, Skaldowie. Więc może jeszcze to: https://www.youtube.com/watch?v=Z9p-FEJ-iJM\nAch, Jacek Zieliński… Małgoś, pamiętasz?\n24 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nW Chorwacji byliśmy najpierw – dwukrotnie – z synami i z przyjaciółmi (oni też z dziećmi). W trasie trochę zwiedzaliśmy, np. Cesky Krumlov czy Postojnską Jamę w Słowenii (te jaskinie – coś niesamowitego!). To były wspaniałe wakacje nad Adriatykiem – na campingu w Banjole na Istrii. Pod piniami, krok od morza i pobliskich wysp.\nMówi się, że Chorwacja jest jak raj. Kto tam był, ten wie, kto nie był, polecam. „Gdy Bóg dzielił pomiędzy ludzi Ziemię, Chorwat spał, a gdy się obudził, okazało się, że wszystkie tereny zostały już rozdane. Bóg zlitował się jednak nad nim i ofiarował kawałek Ziemi, który wcześniej wybrał dla siebie – kawałek Raju na Ziemi”. Po tym raju więc też trochę pojeździliśmy – Limski Kanal, Pula, Rovinj, Jeziora Plitwickie.\nOd tamtej pory marzyłam, by tam wrócić. I dotrzeć znacznie dalej niż Istria, aż do Dubrownika. Planowałam, robiłam przymiarki, ale mijały lata i wciąż były jakieś przeszkody; a to finanse, a to Janek rzucał mi kłody pod nogi, a to jeszcze coś (Janek, choć nie jest Rakiem, jeszcze bardziej niż ja nie lubi się ruszać z domu i odskorupiać się muszę w dwójnasób, za siebie i za niego).\nWreszcie się udało. Ponieważ wyprawa miała miejsce w r. 2012, 35 lat po naszym ślubie, nazwaliśmy ją z czasem „Podróżą życia (na 35-lecie pożycia)”. Wyruszyliśmy we wrześniu, wróciliśmy w październiku, w porze gdy u nas już zaczynała się jesień, a w „posezonowej” Chorwacji wciąż było ciepło. Zamiar przedstawiał się tak- i wykonaliśmy go – by jechać na nosa, bez żadnych rezerwacji czy tp. Spodoba nam się gdzieś, to zostaniemy tam dłużej. Jedyne przygotowanie trasy polegało na jej wytyczeniu z pomocą Internetu, tak, by przejechać bez opłat za drogi i autostrady – w końcu jednak (i na szczęście) powiódł nas pożyczony od znajomych GPS. Zaczęliśmy od Polski – Kazimierz Dolny i Bieszczady. Następnie przez Słowację, Węgry, Bośnię i Hercegowinę – do Dubrownika. Powrót przez Słowenię, Austrię i Czechy.\nJanek potem mówił, że był przekonany, iż zaliczymy co najwyżej Bieszczady i zapał mi się skończy, i wrócimy. Ale mi się nie skończył, a Janek był bardzo dzielny i kochany. Zrobiliśmy 4600 km. W podróży, połączonej na koniec ze spotkaniem pospływowym i wizytą u syna, byliśmy w sumie aż 28 dni. I naprawdę była naszą Podróżą Życia. Choć mam nadzieję, że jeszcze niejedna podróż przed nami…\nDziennik podróży do Chorwacji, nadziany zdjęciami „niczym dobra kasza skwarkami”, prezentuję w niecodzienniku – „PODRÓŻ ŻYCIA”. Zapraszam 🙂\nJestem zodiakalnym Rakiem i najlepiej mi we własnej skorupce – w domu. Czasem się jednak odskorupiam.\nJako dziecko i młodzież swojego zaraczenia jeszcze nie odczuwałam, widocznie to przychodzi z wiekiem. Ogromnie lubiłam wszelkie wyjazdy. Na przykład ciężarówką (!) nad jezioro do Kosarzyna czy pociągiem piętrusem do Poznania (jaka to była radość ganiać po tych piętrach). Jeździłam na wczasy rodzinne, na wycieczki szkolne, podróżowałam autostopem. Obóz harcerski, wycieczki rowerowe, obozy wędrowne, rajdy, wycieczki zakładowe, wyprawy z przyjaciółmi całymi rodzinami – to też mam na koncie. Z rodzicami, potem sama bądź z przyjaciółmi, z Jankiem, sporo wyjazdów z dziećmi, ostatnio znów w duecie…\nNie mogę powiedzieć, że zwiedziłam świat, bo nawet Europę tylko w niewielkiej części – najwięcej podróży zaliczyłam w kraju ojczystym.\nAle i zagranicy trochę się uzbierało. NRD, potem już zjednoczone Niemcy, Austria, Czechy, Węgry Chorwacja, również Włochy i Szwecja.\nZapiski z tych wyjazdów, najpierw jako dziewczę piszące pamiętniczek, potem jako zapisywaczka dzienników domowych, zwykle robiłam już w domu, po powrocie z wojaży. Są wszakże dwa wyjątki, gdy na bieżąco prowadziłam „dziennik podróży”. Jeden podczas naszej wyprawy w 2012 r. (głównym celem była Chorwacja, ale po drodze… ho, ho!), a drugi to ubiegłoroczne zapiski robione podczas spływu kajakowego.\nZaczęłam się zatem zajmować intensywnie przepisywaniem na blog. Dla mnie to przede wszystkim powrót do miłych wspomnień, ale może i komuś się te historie spodobają?\nW starożytnych zeszytach mam też zapisane dzień po dniu (acz z poślizgiem) różne wyprawy, np. z czasów licealnych, jedna to był rajd „Szlakiem zdobywców Wału Pomorskiego”, druga – wycieczka szkolna do Krakowa, Wieliczki i Zakopanego. Muszę poszukać tych zapisków, jeśli nie będą zbyt infantylne i egzaltowane – oj, mogą! 😀 – też je tu przepiszę.\n20 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nW fejsbukowej grupie pisarskiej jeszcze nie ogłoszono wyników w konkursie „Mocne uderzenie”, a już są przymiarki do następnego – nie wiem, na ile serio, ale sporo osób się wciągnęło w wymyślanie propozycji, co by to mogło być tym razem. Bajka (baśń chyba?) i ogólnie – coś dla dzieci. Fantasy. S-f. Historia autobiograficzna w postaci dzienników, pamiętników („autobiograficzność” może być zmyślona, byle forma się zgadzała). Tu się podpisałam – ja, specjalistka od pisanego od stu lat domowego dziennika (a wcześniej – „mojego kochanego pamiętniczka”) – mam wszak stosy zeszytów z tymi zapiskami, aczkolwiek wcale nie zamierzałabym po prostu przepisać. Bynajmniej! 🙂\nJest też pomysł, by podać jeden tytuł i niech go każdy rozwija jak chce i czuje, oczywiście mieszcząc się w dozwolonej ilości znaków. Taka propozycja też mi się bardzo podoba – a co będzie (i czy w ogóle), zobaczymy.\nWracam do dzienników. Robiąc te domowe zapiski, stworzyłam przecież, mniej lub bardziej udatnie, niejeden dziennik podróży. I mam pomysł, by z braku pomysłów (a dla ożywienia blogowego i zmniejszenia ilości przewijania na FB 😉 ) coś tu zamieścić.\nAle o tym w kolejnym poście.\nCO TO ZA ZIMA BEZ ŚNIEGU?\nTylko raz, w niedzielę, było piękne słońce, nieb błękity stuprocentowe, świat cały w szronowej bieli.\nI znów się aura zawzięła.\nA przecież bywało, bywało… Całkiem niedawno, acz jeszcze nie w tym roku.\nŚniegu pragnę oczywiście dla radości oczu i serca, bo już mnie wkurza ta smutna szarość.\nA i roślinom śniegowa kołderka też się przyda, bo jeśli tak, nie daj Bóg, walnie mróz, to moje forsycje znów nie zakwitną.\nNa razie posycę sobie oczy zimowymi widoczkami na zdjęciach. Również takim widokiem:\nTo jest nasz prywatny bażant nadariański. 😉 Fotka wprawdzie sprzed kilku lat, ale – co za traf! – właśnie przed chwilą Janek go widział startującego z nadariańskiej łąki. Naprawdę!\n19 stycznia, 2015 by kobieta domowa\nJak co dzień (bardzo rzadko PRAWIE co dzień) zasiadam do komputera. Mam zamiar napisać coś na blogu. Stworzyć też nowy rozdział „Peluni”. Zrealizować różne pomysły pisarskie i wspomnieniowe.\nAle zaczynam od przeglądu „moich” portali. I choć się staram nie czytać pierdów z różnych „Pudelków” czy „Pomponików”, okiem jednak zahaczam tu i ówdzie, i trochę czasu mi na tym schodzi.\nPotem sprawdzam pocztę. Na jednej – z rzadka tylko mail od kogoś znajomego. Przeważnie same reklamy, promocje, spam. Na drugiej niemal wyłącznie powiadomienia, setki powiadomień z FB – kto zamieścił taki czy siaki post, wspomniał o mnie czy do mnie napisał.\nTak. WSZYSCY są na fejsbuku.\nWięc loguję się tam i przewijam, przewijam, przewijam… Czytam. Odpowiadam. Lajkuję. Zamieszczam. Piszę.\nOwszem, udam się na odwyk. Przez dwa tygodnie będę tonąć wyłącznie w przeczystych wodach litewskich. W miejscach takich jak to na zdjęciu, jedno z naszych najukochańszych. Oczywiście tonąć nie na amen, a oczami, napawając się (wprawdzie Janek patrzy akurat nie tyle na wody przeczyste, co na spławik, ale i on się napawa wraz ze mną). Niestety – to dopiero latem. A dziś… 😦\nBardzo długo – pisałam już o tym – się broniłam. I tak już ugrzęzłam w Naszej Klasie, FB nie był mi potrzebny do szczęścia. Ale wskutek intensywnych internetowych poszukiwań Leny, mojej bliskiej przyjaciółki z lat dawnych (wyjechała do USA, straciłyśmy kontakt), znalazłam wreszcie informację, że taka osoba „jest na Facebooku, zaloguj się/zarejestruj”.\nWięc się zarejestrowałam. Niestety – była to zupełnie inna osoba, choć o takim samym imieniu i nazwisku.\nPo tym jednorazowym spotkaniu z FB nie zamierzałam tam zaglądać. Konta jednak nie zlikwidowałam, w nadziei, że jeśli nie ja Lenę, to może ona kiedyś mnie odnajdzie – a może i inni znajomi. Tak minęło kilka ładnych lat. Nasza Klasa pustoszała, ludzie się przepisywali do FB, funkcjonowało już przekonanie, że jeśli cię tam nie ma, to w ogóle nie istniejesz – a ja wciąż z pełną wyższości pogardą byłam ponad to.\nAż napisałam swoją pierwszą powieść… Po czym z głupia frant to właśnie wpisałam do wyszukiwarki Google: „napisałam powieść” – i trafiłam na blog Kasi S. Tak zaczęła się nasza wirtualna znajomość, która po pewnym czasie (a znowu go trochę minęło) zaowocowała pod koniec grudnia 2013. trafieniem do fejsbukowej grupy pisarskiej, w której właśnie zaczął się konkurs na opowiadanie wigilijne.\nI potem już poleciało. Jeden konkurs, drugi konkurs, trzeci – a po drodze coraz więcej znajomych, coraz więcej do czytania, lajkowania, odpowiadania, zamieszczania, udostępniania…\nOwszem. Są niewątpliwe pozytywy. Sale koncertowe i galerie całego świata. Książki i filmy. Jasne. Naprawdę dużo fajnych rzeczy się tam dzieje. Wartościowych nawet. Jest to bardzo miłe tonięcie.\nAle i gorzkie. Mam na myśli tzw. czynnik ludzki. Ze znajomymi z realu – lajki, komentarze, posty. Z Małgochą na przykład, inną moją wielką przyjaciółką z lat dawnych. Nie maile. Nie rozmowy przez telefon. Z rzadka, bardzo z rzadka spotkanie w realu. Za to codziennie jakiś lajk lub trzy słowa na krzyż na FB. Czyż to nie głupie? Nie smutne?\nTak. Są i przyjemności, radości, wzruszenia, gdy te dwa światy się splatają, przenikają… Gdy wirtualna Zuzanna z Londynu staje się jak najbardziej realna i kochana. Gdy odnajduje mnie po latach mieszkająca w Irlandii była uczennica i ma ochotę pisać mi o swojej tęsknocie za naszymi lasami i jeziorami. Gdy – tak jak dziś – trafiam na udostępnienie zdjęcia, na którym młody alpinista stoi na jakimś szczycie alpejskim z fotografią Gerdy i jej ten moment w Alpach dedykuje, bo zaraziła go miłością do gór… Aż mam ciary na plecach i łzy w oczach.\nAch, gdybyż były wyłącznie „plusy dodatnie”!… 😉\nDo „Peluni” kolejny raz nie zajrzałam. Ze skarbnicy moich wspomnień i pomysłów pisarskich znowu nie czerpałam.\nDziś znów tylko tonięcie.\nMoże jutro… 😦\nA Lenę w końcu odnalazłam w tych Stanach – dzięki determinacji naszej wspólnej koleżanki, Grażyny.\nNie jest fejsbukowa.\nNie jest nawet internetowa ani skajpowa.\nCzasem rozmawiamy przez telefon.\nLISTOPAD CZARNY, TROCHĘ ZŁOTY…\nPIEROGI Z RYDZAMI\nkobieta domowa o SPOTKANIE\nMarek Watrak o SPOTKANIE\nkobieta domowa o PIES Z KULAWĄ NOGĄ\nMałgorzata Świniarsk… o PIES Z KULAWĄ NOGĄ\nkobieta domowa o W ŻAR EPOKI UŻYCZĄ WAM CHŁODU…\n101 818 wejść


Dr Alina Vogelgesang, Autor w serwisie Network Magazyn\nDr Alina Vogelgesang\nBiznes MLM. Jak nie wpaść w pułapkę „wielepnych”?\nprzez Dr Alina Vogelgesang 11 września 2019\nBiznes multi level marketingu wymaga niesamowitej pokory w działaniu i funkcjonowaniu przez lata. Jeśli oczywiście traktujesz go poważnie. Jednak wiele osób pracujących w tym systemie, aby zwiększyć obroty, przekazuje nowo wchodzącym różne – nie do końca prawdziwe – tezy. Kim oni są? I co się wtedy może stać?\nDlaczego osoby zrekrutowane do MLM nie pracują dalej?\nprzez Dr Alina Vogelgesang 19 marca 2019\nPolowanie w biznesie MLM czyli myśliwy vs jelenie\nprzez Dr Alina Vogelgesang 4 marca 2019\nBranża multi level marketingu ciągle nie cieszy się zbyt dobrą opinią w społeczeństwie. Pomimo wielu działań zarówno mojej osoby na rynku, a także innych wspaniałych liderów MLM w kierunku budowania pozytywnego wizerunku w oczach klientów. Zatem skąd ten ciągły opór wobec sektora?\nNie bójmy się zmian!\nprzez Dr Alina Vogelgesang 17 lutego 2019\nMulti Level Marketing. Przygoda czy projekt biznesowy?\nprzez Dr Alina Vogelgesang 1 lutego 2019\nPracując w biznesie MLM musisz przygotować się na podróż. Ta wielka podróż multi level marketingowa, którą rozpoczniesz, przygotowuje Cię do realizacji Twoich marzeń. To przysłowiowe narzędzie do spełniania Twoich marzeń, a nie odwrotnie.\nprzez Dr Alina Vogelgesang 5 czerwca 2018\nNie ma tygodnia, abym nie dostała pytania czy dana firma jest dobra, czy warto w nią wejść, czy warto z nią rozpocząć współpracę w ramach multi level marketingu? Mnóstwo pytań i mnóstwo uwarunkowań, przede wszystkim zależnych od Ciebie samego…\nSkuteczna duplikacja w biznesie MLM\nprzez Dr Alina Vogelgesang 15 maja 2018\nPoprawna duplikacja w biznesie MLM polega na nauce samodzielności i odpowiedzialności w zarządzaniu swoją grupą. To sztuka nauczenia innych ludzi prowadzenia biznesu opartego na pierwotnych podwalinach specyfiki tego systemu czyli tworzenia trwałej sieci samodzielnych i odpowiedzialnych partnerów oraz świadomych i lojalnych klientów.\nCo pogrąża Twoją rekrutację w multi level marketingu?\nprzez Dr Alina Vogelgesang 29 marca 2018\nWiele osób traktuje network marketing jako prosty biznes, w którym tylko musisz sprzedawać. Pokutuje takie stwierdzenie, że sprzedaż w MLM jest prosta, wystarczy tylko opanować kilka technik sprzedażowych i to wszystko. Ale praktyka pokazuje, że tak prosto niestety nie ma…\nDlaczego nie akceptujemy osób z branży DS/MLM?\nprzez Dr Alina Vogelgesang 23 lutego 2018\n„Pani Alino, ale ja już nie mam do kogo dzwonić. Nikt nie odbiera moich telefonów. Nie mam z kim pracować”. Znasz ten stan? Ja to słyszę bardzo często od ludzi, szczególnie na moich szkoleniach MBM. Wiele osób działających w network marketingu ma ten problem…\nZjawisko slaktywizmu w biznesie MLM\nprzez Dr Alina Vogelgesang 9 lutego 2018\nPierwszą inspiracją do napisania tego tekstu stała się dla mnie grudniowa fala życzeń świąteczno-noworocznych, pełnych tańczących reniferków, bałwanków, mikołajków wyginających się w niecenzuralnych strojach, bez jakichkolwiek słów pisanych od siebie. Zero komentarza.