"I won't go down by myself, but I'll go down with my friends" - Bandit Lee Way story |\n"I won't go down by myself, but I'll go down with my friends" – Bandit Lee Way story\n22. I żyli długo i szczęśliwie\nOpublikowano 19 sierpnia 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nNie tak źle, jak na debiut, co?…\nMuzyka (kocham!): >link<\nPo wybuchu radości, moja paczka zeszła na dół, by zobaczyć swoich staruszków. Ja zostałam w pokoju. Chciałam poukładać w głowie wszystko, co się wydarzyło oraz pobyć przez chwilę zupełnie sama.\nStałam oparta o ciemną, starą toaletkę i wpatrywałam się w swoje lustrzane odbicie. Niby wszystko było jak dawniej: pofarbowane włosy, kolczyki, niestaranny makijaż… Ale coś się we mnie zmieniło. Coś, co dało się dostrzec tylko w moich oczach.\nPo tej nieprawdopodobnej przygodzie zdałam sobie sprawę, kim naprawdę jestem, a także kim mogę być. Muszę być tylko odważna, muszę być silna… i nie mogę patrzeć wstecz.\n- Bandit, czy ty płaczesz?\nWszystkie moje mięśnie napięły się na dźwięk jego głosu. Ale nie odwróciłam się. Bałam się na niego spojrzeć, bo wiedziałam, że nie zobaczę dwudziestoparoletniego chłopaka, który ciągle pakował się w kłopoty przez swoją słabość do alkoholu, kobiet i środków odurzających. Tamten Gerard odszedł już dawno. Jego miejsce zajął ktoś całkiem inny. Ktoś dojrzalszy, rozważniejszy i silniejszy. Ktoś, kogo ciągle zawodziłam, mimo że kochałam go bardziej niż ktokolwiek inny na świecie.\nW końcu odwróciłam się i przez chwilę patrzyłam na tatę. Miał takie ostre rysy, starannie ułożone włosy, inny ubiór. Ale te oczy…\nTe oczy były takie same. Mimo że nie było w nich nawet śladu tamtego smutku i bezsilności, wciąż należały do tego samego Gerarda Waya.\n- Cześć, tato – powiedziałam, a mój głos łamał się.\nA on po prostu podszedł do mnie i bez słowa przytulił.\n- Tak bardzo chciałabym… Ci coś powiedzieć – wyszeptałam.\nNic nie mówił. Delikatnie odsunął mnie od siebie i zamknął drzwi, żeby nikt nam nie przeszkodził. Po chwili oboje usiedliśmy na moim łóżku.\n- No to – zaczął, chwytając moje dłonie – co chcesz mi powiedzieć?\nOpowiadanie ojcu o tym, jaka głupia i nieodpowiedzialna byłam w wieku piętnastu lat, było najtrudniejszą i najbardziej wstydliwą rzeczą w całym moim życiu. Kiedy prowadziłam swój monolog, nie patrzyłam w jego oczy. Bałam się, tak cholernie się bałam. Wiedziałam, że niemal każde słowo łamie mu serce i sprawia mętlik w jego głowie.\nKiedy skończyłam mówić, przez chwilę w pokoju panowała cisza. Delikatnie podniosłam wzrok na twarz taty. Nie potrafiłam z niej nic wyczytać.\n- Jesteś bardzo zły? – zapytałam jak mała dziewczynka.\n- Oczywiście – odpowiedział szybko, a ja aż zadrżałam i z powrotem spuściłam wzrok na swoje buty. – Jak mógłbym nie być zły? Miałaś piętnaście lat i obiecałaś temu Rickowi coś takiego?! Piłaś! Czy ty wiesz, co on mógłby Ci zrobić, gdyby Allan nie wszedł do pokoju?! Mój Boże! Dlaczego nic nam nie powiedziałaś?!\n- Bo się wstydziłam! – powiedziałam głośno. – Bo wiedziałam, że jesteś mną zawiedziony! Bo Cię nie słuchałam! Bo byłam głupia, infantylna i naiwna! I wiedziałam, że będziesz wściekły! Wystarczy?\nTata chwycił mnie za ramiona, zmuszając, bym spojrzała w jego oczy. Myślałam, że zobaczę w nich rozczarowanie. Złość. A zobaczyłam… smutek.\n- Gdyby on Ci coś zrobił… nie przeżyłbym tego! – przyciągnął mnie do siebie i pozwolił wtulić się w swoje ramiona. – Nikt nie ma prawa Cię skrzywdzić, Lady B… A ty – głos taty zadrżał – Ty nigdy mnie nie zawiodłaś.\nPoczułam ciepłą kroplę na swoim ramieniu. To łza? Czy tata płakał?\n- Tatusiu… – wychrypiałam. – Nigdy nie chciałam sprawić Ci tylu kłopotów…\n- Wiem, głuptasku – wyszeptał. Objął mnie jeszcze mocniej i kontynuował: – Każdy człowiek popełnia błędy, Lady B. Nie można nikogo za to karać. Ja także byłem kiedyś zbyt głupi i naiwny. I mnie także wydawało się, że wszystkich ranię. Ale dostałem szansę na poprawę… i udało się – spojrzał na mnie z delikatnym uśmiechem. – Tak naprawdę nie jestem na Ciebie zły, Bandit… Ale bądź ze mną szczera, proszę…\n- Tato… Jesteś moim bohaterem.\n- Wiesz co? – zapytał. – Czuję jakieś dziwne deja vu.\nZachichotałam, wtulając twarz w jego koszulę. Jaka szkoda, że nie pamiętał, jak niedawno mówiłam mu te słowa.\n- Powiedzcie, że zostajecie jeszcze na jeden dzień – wyjęczałam, gdy moja paczka zbierała się do swoich domów.\n- Mało czasu spędziliśmy razem? – zapytał David. – Myślałem, że zaczynamy mieć siebie dość.\n- Wyluzujcie – powiedziała Jasmine. – Następna impreza już niedługo, urodzinki Bandit. Czuję się zaproszona. Damy czadu, Way!\nZaśmialiśmy się. Kątem oka zerkałam na naszych rodziców. Tak bardzo zmienili się przez te lata… Ale te gesty mojego taty, śmiech Franka czy opanowanie Mikeya: to wszystko było takie same.\n- Boże, co oni wyprawiają? – mruknął Allan, patrząc w tym samym kierunku, co ja. Akurat wujek Jimmy wziął moją mamę na ręce.\n- Wygłupiają się – szepnęłam. – Gdzieś w środku chyba wciąż mają dwadzieścia parę lat…\nPoczułam dłonie Allana na swojej talii. Nawet nie zastanowiłam się, czy ktoś na nas nie patrzy; po prostu złożyłam na jego ustach długi pocałunek.\n- Gołąbki, uważajcie – usłyszałam głos Mandy. – Rodzice są czujni.\n- Kto by się tam tym przejmował – mruknął David i skradł mojej kuzynce buziaka.\nSpojrzałam szybko na ich rodziców… Nie uszło to ich uwadze.\nAllan i jego rodzina zostali nieco dłużej niż reszta. Bardzo się z tego powodu cieszyłam, bo nie miałam ochoty żegnać się z moim chłopakiem zbyt szybko. Kiedy w końcu jednak nadeszła chwila, w której musiałam to zrobić, nie mogłam opanować płaczu.\n- Nie jedź jeszcze!\nAllan uśmiechnął się, pakując walizki do samochodu. Nasi rodzice nie zwracali na nas uwagi, zbyt zajęci rozmową i żartami, natomiast dzieciaki bawiły się jeszcze w ogrodzie.\n- Wyjedziesz i pewnie nawet nie wyślesz sms’a!\n- Bandit, co ty mówisz? – Allan potargał mi grzywkę. – Będę dzwonił i często Cię odwiedzał.\n- Kłamiesz! Wrócisz do szkoły i spotkasz jakąś płaską rudą z długimi nogami i…\n- Bredzisz – powiedział i objął mnie. – Wariatko, tyle na Ciebie czekałem, a ty myślisz, że puszczę się z pierwszą lepszą, gdy tylko wyjadę z Los Angeles?\nSpojrzałam w jego oczy i powiedziałam poważnie: – Tak.\nPo chwili jednak zaśmialiśmy się oboje. Przecież wierzyłam w każde jego słowo. Wiedziałam, że jego obietnice są prawdziwe.\n- Dasz mi buzi na do widzenia?\nZ uśmiechem wpiłam się w jego wargi. Nie wiem, jak długo trwałoby nasze pożegnanie, gdyby nie jedna z siostrzyczek Iero.\n- Mamo, tato! Bo Allan i Bandit robią coś brzydkiego!…\n- Chyba staję się zazdrosny – wyszeptał Allan.\nZaśmiałam się razem z Frankiem, który siedział tuż obok mnie i pokazywał nowe gitarowe sztuczki. Odkąd zaczęłam uczęszczać do szkoły muzycznej, przychodziłam do ich domu głównie po to, by brać od starszego Iero dodatkowe lekcje. Oczywiście nie podobało się to mojemu chłopakowi.\n- Wiem, że chciałbyś być jedynym powodem, dla którego Bandit nas odwiedza – powiedział Frank, którego już dawno przestałam nazywać wujkiem – ale – niestety – nauka jest od Ciebie ważniejsza.\n- Fantastycznie. Czuję się odrzucony. Idę się poskarżyć mamie, a wy ćwiczcie dalej.\nZaśmiałam się prosto w ramię Franka. Czasami Allan zachowywał się jak mały chłopiec, ale był to chyba jeden z powodów, dzięki którym kochałam go jeszcze bardziej.\n- To co, ćwiczymy dalej? – zapytałam, delikatnie głaszcząc gryf Pansy. Do tej pory myślałam, że ta gitara już dawno została spisana na straty, ale jak się okazało, Frank wciąż miał ją w swojej kolekcji.\n- Jasne – mruknął. – A jak tam Twój tata? Pogodził się z tym, że wybrałaś inną szkołę niż plastyczna?\n- Nie miał innego wyboru – powiedziałam i ponownie się zaśmiałam. – Powiedziałam mu, że może i mam talent, ale to muzyka jest moją miłością… Skończyły się mu argumenty i dał mi swoje błogosławieństwo.\n- Czyli jesteś teraz szczęśliwa?\nPrzez chwilę milczałam, a potem pokiwałam głową.\n- Mam chłopaka, przyjaciół, rodzinę, spełniam swoje marzenia… Nigdy nie byłam szczęśliwsza.\nFrank uśmiechnął się i odpiął pasek gitary.\n- Wiesz, idź lepiej do tego swojego chłopaka, bo się popłaczę tam sam biedaczek… Uwierz mi, znam go, ma mój charakter.\nŚcisnęłam jedną z jego wytatuowanych dłoni i wstałam z kanapy.\n- A ty? – zapytałam. – Jesteś szczęśliwy?\nPrzez chwilę patrzył na mnie, jak gdyby wiedział, o co dokładnie mi chodzi.\n- Jestem – powiedział w końcu. – I cieszę się z każdego dnia mojego życia. Mam mnóstwo dobrych wspomnień, a wiele jeszcze przede mną.\n- Niczego nie żałujesz?\n- Nie można żałować, Bandit. Ale zawsze trzeba…\nSpojrzał na mnie, mrugając swoimi dużymi oczami.\n- Nie wiem, skąd wiedziałaś, że to chcę powiedzieć, ale masz rację. Trzeba walczyć. I spełniać marzenia.\nUśmiechnęłam się do niego ostatni raz, a potem poszłam do drugiego pokoju, gdzie Allan czytał jakieś czasopismo i słuchał muzyki. Nachyliłam się nad nim i objęłam jego ramiona, a on niemal natychmiast mnie pocałował.\nKto wie, może za kilka lat będziemy wspominać ten dzień. Tak samo jak ten, w którym pierwszy raz się pocałowaliśmy lub wyznaliśmy sobie miłość.\nNie obchodziło mnie, ile jeszcze dane mi będzie przeżyć dobrych czy złych chwil. Nieważne ile trudności mnie spotka. Dopóki będę miała obok siebie Allana, będę szczęśliwa. Kiedyś wszystkie te chwile staną się wspomnieniami.\nA te podobno nigdy nie umierają.\n21. Powrót część II\nOpublikowano 5 sierpnia 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nOdcinek dedykowany PumpkinPie (lookać tu: >link<) oraz Kill All Your Friends ;*\nMuzyka: >link< (tak mnie coś wzięło, nie zmuszam do słuchania…)\nPodczas powrotu do klubu Gerard nie objął mnie ani nie chwycił za rękę. Szedł tuż obok, z rękami skrzyżowanymi na piersi i patrzał przed siebie. Kiedy weszliśmy do środka, zatrzymał się i spojrzał na mnie.\n- Pamiętasz naszą rozmowę w vanie? Kiedy mówiłaś mi o swoim ojcu?\n- Obiecaj mi, że z nim porozmawiasz. I przeprosisz za to, że uciekłaś z domu.\nMruknęłam pod nosem kilka niewyraźnych słów, ale w końcu pokiwałam głową. Co miałam mu powiedzieć? Że nie uciekłam, tylko przeniosłam się w czasie? I że ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, jest opowiedzenie ojcu jaka głupia i naiwna byłam w wieku 15 lat?\n- Proszę, Bandit. Dopiero wtedy poczujesz się lepiej i zrozumiesz, że twój tata kocha cię taką, jaka jesteś. Ze wszystkimi wadami i grzeszkami.\nUśmiechnęłam się i ostatni raz mocno go przytuliłam.\n- Dziękuję, Gee…\nWay uśmiechnął się i złożył szybki pocałunek na moim policzku, a potem oddalił się do jednego ze stolików. Ostatni raz odwrócił się, posyłając mi niewyraźny uśmiech.\nJeśli czuł się tak fatalnie jak ja, nie dziwię mu się, że nasze pożegnanie było tak krótkie.\n- Bądź silny, tato… – wyszeptałam i otarłam łzy, które cały czas płynęły po moich policzkach. Zostało jeszcze kilka osób, z którymi musiałam się pożegnać. Wolałam to zrobić bez rozmazanego makijażu i zaczerwienionego nosa.\nNiestety, długo nie wytrzymałam. Już podczas pożegnania z Mikeyem i Alicią z moich oczu popłynął potok słonych kropli. Nie potrafiłam go zatrzymać także przy Bobie oraz Rayu, którzy przytulili mnie tak mocno, że aż zabolało.\nPozostał mi jeszcze Frank…\nZ pewnych powodów trochę obawiałam się pożegnania z nim. Być może dlatego, że ukrywałam przed nim spotkanie z Rachel? A może dlatego, że w przyszłości miał zostać ojcem mojego chłopaka?…\nPokręciłam głową, chcąc odgonić myśli i rozejrzałam się w poszukiwaniu Franka. Wreszcie go zobaczyłam. Stał niedaleko baru i rozmawiał z kimś, intensywnie przy tym gestykulując.\nPodeszłam bliżej, ale będąc kilka metrów od nich, zatrzymałam się. Osobą stojącą obok niego była młoda dziewczyna z krótkimi włosami ułożonymi w niezbyt modną fryzurę i piegami na spiczastym nosie. Nie wyglądała jakoś wyjątkowo atrakcyjnie i sprawiała wrażenie nieśmiałej, ale Frank nie odrywał od niej wzroku. Wydawał się nią szczerze zainteresowany.\nKiedy na twarz dziewczyny wpłynął szeroki uśmiech, w końcu dotarło do mnie, że ta osoba to nie kto inny jak Jamia. To z nią Frank miał w przyszłości wziąć ślub, a następnie zaadoptować czwórkę małych łobuziaków… i to ona miała stać się drugą matką Allana.\n- Słuchaj, muszę już iść – usłyszałam głos Jamii. Podała Frankowi rękę. – Do zobaczenia, Frank.\n- Nie tak szybko, Mała – starszy Iero złapał ją za dłoń i przyciągnął do siebie. – Tak łatwo mnie nie spławisz. Poza tym nie rozmawialiśmy ze sobą od czasów balu maturalnego…\n- Na którym wystawiłeś mnie i poszedłeś z taką tlenioną blondynką – odpowiedziała, próbując wydostać się z jego objęć. – Zaraz, jak ona się nazywała?…\n- Byłem młody i głupi. Ile będziesz mi to jeszcze wypominać?\nJamia uśmiechnęła się szeroko i wyswobodziła się z uścisku.\n- Naprawdę muszę iść. Ktoś na mnie czeka.\n- Nie! – zaprzeczyła szybko. Zbyt szybko. Jej policzki nabrały ciemnoróżowego koloru. – Moje przyjaciółki…\nFrank uśmiechnął się i wyciągnął z kieszeni dżinsów komórkę.\n- W takim razie podaj mi swój numer. Musimy powspominać stare, dobre czasy.\n- Stare czasy? – Jamia uśmiechnęła się słodko. – Te, w których farbowałeś włosy na różowo i nosiłeś czerwone spodnie?\n- Jamia – mruknął Frank, z zawstydzeniem wspominając tamten okres.\n- Och, a pamiętasz ten dzień, w którym się poznaliśmy? Chłopcy ze starszych klas zamknęli Cię w mojej szkolnej szafce i musiałam Cię stamtąd wyciągać…\nDziewczyna zaśmiała się, a po chwili pomachała mu i wyszła z klubu. Frank stał jeszcze chwilę w tym samym miejscu. Na jego twarzy widać było nieprzytomny uśmiech.\nKiedy w końcu odwrócił się, o mało na mnie nie wpadł. Przez chwilę patrzył na mnie nieobecnym wzrokiem. To był dość zabawny widok.\n- To tylko…. koleżanka – zaczął się tłumaczyć. – Ze szkoły… średniej… Serio!\n- Nie dała Ci tego numeru – mruknęłam z szatańskim uśmiechem.\nFrank – do tej pory lekko nieobecny, być może wciąż z głową w chmurach – nagle oprzytomniał i nieomal podskoczył.\n- Kurwaaaa! – wrzasnął i szybko pobiegł w stronę wyjścia.\nZaśmiałam się, mając nadzieję, że jeszcze ją dogoni. Kilka sekund później obok mnie pojawił się Allan.\nMachnęłam jedynie dłonią i przytuliłam się do jego ciepłego ciała.\n- Nieważne… W każdym bądź razie to lepsze niż pożegnanie – szepnęłam cicho. Spojrzałam w jego duże, piękne oczy. – Wracamy?\n- Najwyższy czas, Maleńka.\nCała moja paczka zgromadziła się na tyłach klubu. Przejechałam wzrokiem po ich twarzach, posyłając każdemu słaby uśmiech.\nJasmine była wyraźnie przygaszona – coś nieprawdopodobnego! Przecież ta mała blondyneczka na co dzień tryska energią i optymizmem. Zapewne już zaczęła tęsknić za codziennymi imprezami w towarzystwie Chemicznych; w naszych czasach Bob nie pozwalał jej za wiele, ponieważ była jego kochanym oczkiem w głowie i po prostu się o nią martwił. No i doskonale znał jej charakterek…\nMandy ściągnęła okulary i rękawem ocierała policzki i oczy. David delikatnie głaskał ją po ramieniu w pocieszającym geście. Zauważyłam, że ostatnimi czasy jakby inaczej na nią patrzy i spędza z nią więcej czasu… Możliwe jednak, że to tylko moja bujna wyobraźnia.\nZ tych rozmyślań na ziemię sprowadziła mnie Crystal. Przytuliła się do mnie, wykrzywiając swoje pulchne usteczka w smutnym grymasie.\n- Będę za nimi tęsknić… – powiedziała cicho.\nPogłaskałam ją po kręconych włosach i westchnęłam głośno. W tym momencie obok nas pojawiła się Lady Mary.\n- Gotowi na powrót? – zapytała.\nJakoś żadne z nas nie kwapiło się, by odpowiedzieć. Ciocia jednak wcale na nią nie czekała.\n- Dzisiaj jest idealny układ gwiazd – rozpoczęła swój monolog. – Bramy czasu są już otwarte i będą przez najbliższe kilka godzin. Teraz wystarczy tylko poprosić Elenę o pomoc…\nJa i Mandy spojrzałyśmy na nią.\n- Seans? – zapytała moja kuzynka.\nLady Mary pokręciła przecząco głową i zaczęła szukać czegoś w obszernej torbie.\n- Musicie wprowadzić się w taki sam stan, jak wtedy, gdy przemieszczaliście się pierwszy raz…\n- Byliśmy pijani – powiedział David. – Za przeproszeniem, mamy się upić i znowu nic nie pamiętać?\nCiocia nie odzywała się, wciąż grzebiąc w torbie. W końcu zaczęła wyciągać z niej małe buteleczki wypełnione przezroczystym płynem.\n- Co to? – zapytał Allan, a w jego głosie usłyszałam lekki przestrach, jak gdyby zobaczył na etykiecie napis „arszenik”.\n- Coś, co da mi pewność, że nie zapamiętacie podróży i łatwiej ją przejdziecie… Niestety, ma kilka działań ubocznych. Zawroty głowy, nudności, osłabienie…\n- Czyli jutro czeka nas kac – mruknęła Jasmine.\n- Po tym, jak to wypijecie, wprowadzę was w trans i skieruję w odpowiednią bramę czasu. A Elena ma mi w tym pomóc…\nPrzestałam słuchać. Lady Mary tłumaczyła nam już przebieg owej podróży tuż przed seansem, ale wyrażenia typu „brama czasu” wciąż pozostawały dla mnie niezrozumiałe.\nSpoglądałam na małe buteleczki. Chciałam wypić zawartość jednej z nich jak najszybciej. Być już w domu. Nie obchodziły mnie żadne działania niepożądane.\n- To jak, Chemical Kids? – zapytała Jasmine. – Pijemy to coś?\nNiepewnym gestem odebrałam buteleczkę z rąk Lady. Spojrzałam na moją paczkę i to dodało odwagi – wypiliśmy dziwny płyn jednocześnie.\n- O, fuj! – Bryar aż zakrztusiła się. – Co to, kurwa, jest?! Rozpuszczalnik?!\nKrzywiąc się, oddałam pustą już buteleczkę cioci. Allan zakasłał, a potem zaśmiał się.\n- Powiem wam jedno… obrzydlistwo.\nLady Mary uśmiechnęła się szeroko, a potem spojrzała w niebo.\n- Szkoda, że już się nie zobaczymy – wyszeptała. – Ale życie już takie jest… Uważajcie na siebie, dobrze?\nPokiwaliśmy zgodnie głowami. Miałam ochotę zapytać, co się teraz wydarzy, ale nagle poczułam się, jakby ktoś lub coś wyssało mi z płuc całe powietrze.\n- Bandit? – usłyszałam przestraszony głos Allana, a potem wszystko pogrążyło się w ciemności.\nOtworzyłam oczy i wbiłam wzrok w sufit. W sufit, którego – dałabym sobie głowę uciąć – przed chwilą nie było. Na moją twarz wpłynął szeroki uśmiech, a oczy zaszkliły się. Nie musiałam się rozglądać: wiedziałam, gdzie się znajduję.\nMoje łóżko, mój pokój, mój dom. Miejsce, za którym tak bardzo tęskniłam.\nPrzeniosłam wzrok na Allana. Leżał tuż obok i patrzył na mnie. Dokładnie w ten sam sposób jak Frank na Jamię tego wieczoru… A może pewnego wieczoru 23 lata temu. Byłam zbyt skołowana, by się nad tym zastanawiać.\n- Witaj w domu, Lady B – szepnął.\nUśmiechnęłam się jeszcze szerzej – o ile było to w ogóle możliwe – i podniosłam się na łóżku, nie zwracając uwagi na nerwowo podskakujący żołądek i ciężką głowę. Zauważyłam moją paczkę po drugiej stronie pokoju.\nTym razem podróż najbardziej odbiła się na Jasmine. Młoda Bryar rozwaliła się na podłodze i przeklinała pod nosem. Bliźniaki Toro także nie wyglądały najlepiej. Szczególnie David, który masował sobie głowę i nawet nie spróbował otworzyć oczu.\nMandy wyglądała za to przeuroczo. Odsunęła włosy, które zasłaniały jej drobną twarzyczkę, zarażając nas swoim uśmiechem. Kiedy ściągnęła okulary, żeby wytrzeć resztki kredki do oczu, wyglądała dokładnie tak jak jej mama. Była prześliczna.\nPrzez ściany mojego pokoju dało się słyszeć dźwięki dobiegające z dołu. Zapewne niektórzy goście powoli zaczęli wstawać i zbierać się do swoich domów. Wstałam z łóżka, by pójść to sprawdzić, ale właśnie wtedy drzwi mojego pokoju otworzyły się.\nStała w nich moja mama. Na początku nie potrafiłam się przyzwyczaić do jej wyglądu. Gdy widziałam ją ostatni raz miała dwa kucyki, krzykliwy makijaż i potargane kabaretki, a teraz… Teraz stała przede mną dojrzała kobieta w idealnie dopasowanym, czarnym zestawie, z perfekcyjnym makijażem i spiętymi ogromną spinką czarnymi lokami.\n- Wy już na nogach? – zapytała, uśmiechając się. – Chociaż wyglądacie, jakbyście w ogóle nie spali… Mam rację?\nPrzez chwilę stałam w miejscu, nie wiedząc, co mam zrobić. W końcu potargałam swoje włosy i zamrugał niewinnie oczami.\n- Trochę się zagadaliśmy… Wszyscy już wstali?\n- Dzieciaki jeszcze śpią – powiedziała mama, ale w tej właśnie chwili usłyszeliśmy hałas dochodzący z holu. – Albo i nie – odwróciła się w stronę schodów. – Eric! Eric, natychmiast zostaw wujka Jimmiego w spokoju! – spojrzała na mnie, uśmiechając się tak, jak tylko ona potrafi. – Lecę, zanim Eric wpadnie na jakiś genialny pomysł. Śniadanie na stole, gdyby ktoś pytał.\nJuż po chwili zniknęła, a ja spojrzałam na moją paczkę. Po chwili uścisnęliśmy się, ciesząc się jak małe dzieci, głośno się śmiejąc i doprowadzając biedną Jasmine do kolejnego potoku przekleństw („Zostawcie mnie, kurwa, w spokoju!”). Goście na dole myśleli zapewne, co nam odbija, ale ja się tym nie przejmowałam.\nNareszcie byliśmy w domu!\nDla tych, którzy nie wiedzą: Frank i Jamia znają się od czasów szkoły średniej, chodzili ze sobą od 16-stego roku życia, a obecnie spodziewają się dzieci. Jak napisał gitarzysta na swoim twitterze: będą to dziewczynki! Hura <3\nP.S. Ich jedyna „adopcja” to ok. 20 psów… Boże, kocham Frania <3\n20. Powrót część I\nOpublikowano 3 lipca 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nMój nastrój odbija się na treści tego opowiadania. Beznadziejne dialogi, praktycznie bez opisów I w ogóle… Ech no, kocham was za to, że jesteście, pomimo mojej beznadziejności…\nMuzyka (uwielbiam xD): >link<\nObudziły mnie głośne krzyki i śmiechy.\n- Co to było?! – Mandy podniosła się na łóżku i z trudem otworzyła oczy.\n- To chyba z salonu – wyszeptał Allan, wypuszczając mnie z ramion. – Trzeba sprawdzić, co to za wybuchy radości.\n- Co? – mruknęła zaspana Jasmine. – Jaka radość? To chyba jakiś zbiorowy gwałt czy coś… – wstała szybko i wciąż wrzeszcząc, wybiegła na korytarz.\nZachichotałam i powoli usiadłam. Mandy i bliźniaki Toro wyszli z pokoju, więc zostałam sama z Allanem. Spojrzałam na młodszego Iero, który przecierał oczy i głośno ziewał.\n- Co za noc… Wyspałaś się, Maleńka?\n- Niezbyt, ale przeżyję. A ty?… Dobrze się czujesz?\nPokiwał głową i uśmiechnął się, patrząc przed siebie.\n- Teraz tak, Bandit. Teraz czuję się… wspaniale – spojrzał na mnie. – A buzi na dzień dobry?\n- Phi! Na dobranoc, na dzień dobry… Ile ty ich ode mnie chcesz?\nNa jego twarz wpłynął ten słodki uśmiech małego rozrabiaki, który tak uwielbiałam. Podniosłam się nieco i przywarłam wargami do jego ust. W tej chwili po raz kolejny usłyszeliśmy śmiechy i podniesione głosy, dobiegające z salonu.\n- Chodźmy zobaczyć, co się tam dzieje.\nKiedy tylko przekroczyliśmy próg salonu, wszyscy zaczęli krzyczeć jeszcze głośniej. Zauważyłam Alicię, która rzuciła się wprost w ramiona Allana.\n- Co jest? – zaczęłam, ale po chwili poczułam, że ktoś unosi mnie nad ziemię. – Frank! Frank, puszczaj! – zaczęłam machać nogami jak oszalała, ale starszy Iero nie zamierzał mnie postawić z powrotem. Reszta miała z tego zapewne niezły ubaw. – Co jest, kurwa?! Oszaleliście?!\nWreszcie Chemiczni i moja paczka nieco się uspokoili, a Frank wypuścił mnie ze swoich ramion. Swoją drogą, nie wiedziałam, że starszy Iero ma w sobie tyle siły.\n- Dobre pytanie – powiedział Allan, odsuwając od siebie Alicię. – Powariowaliście? Co to za radość?\nCzłonkowie zespołu spojrzeli po sobie, a ogromne uśmiechy nie schodziły im z twarzy.\n- To może ja powiem – Gerard poprawił włosy i westchnął głośno. – A więc wczoraj dostaliśmy od Briana wiadomość o tym, że… że…\n- Nie przedłużaj już, tylko gadaj!\n- No dobra. Wydajemy druga płytę i podpisujemy kontrakt z Reprise Records!\nDziewczyny znów zaczęły piszczeć i rzucać się na chłopaków, którzy prawie podskakiwali ze szczęścia. Ich śmiech wypełniał całe pomieszczenie. Patrzyłam na nich razem z Allanem i nie mogłam opanować chichotu.\n- Wariaci – wyszeptałam tylko, gdy Frank i Gerard niechcący przewrócili się na podłogę, powodując kolejny wybuch śmiechu reszty. – Wariaci.\nSiedziałam razem z Allanem przy jednym ze stolików w klubie, w którym kilka tygodni temu odbył się koncert My Chemical Romance. Podczas gdy członkowie zespołu i nasza paczka szaleli na parkiecie, młodszy Iero opowiedział mi o spotkaniu z Rachel.\n- Więc – zaczęłam – wiesz już wszystko, co chciałeś?\n- Właściwie chciałem wiedzieć tylko jedno – powiedział i przez chwilę milczał. Patrzyłam na niego, cierpliwie czekając na jego kolejne słowa. – Chciałem wiedzieć, czy nie żałuje…\n- Ha! Głuptas – objęłam go ramieniem i pogłaskałam po włosach. – Jak mogłaby żałować?\n- Ban… Do tej pory myślałem, że byłem dla niej tylko kłopotem. Przecież nie miała nikogo, kto by jej pomógł. Życie młodej i samotnej matki nie jest kolorowe… – spuścił głowę i przez chwilę wpatrywał się w swojego drinka. – Ale wiesz co?… Kiedy rozmawialiśmy, cały czas się uśmiechała. I nie mówiła o ciąży… o mnie… jak o czymś, czego by nie chciała.\nAllan spojrzał na mnie. Odsunęłam za długie włosy z jego twarzy i delikatnie się uśmiechnęłam.\n- Bo ona chce urodzić. I nigdy nie będzie żałować tej decyzji.\nPrzez chwilę żadne z nas nie odzywało się. Allan patrzył przed siebie i stukał palcami o stolik.\n- Wiesz, tęsknię za nią, ale… Nie da się zmienić naszego przeznaczenia.\nZamurowało mnie. Nie mogłam uwierzyć, że Allan powiedział dokładnie te same słowa, których użyła moja prababcia podczas naszego ostatniego spotkania.\n- To okrutne, ale nie mogłem jej nic powiedzieć… Ostrzec… To po prostu musi sie wydarzyć – potargał włosy i próbował zapanować nad swoim łamiącym się głosem. – Pewnego dnia wyjdzie z pracy i nie zauważy pędzącego samochodu… I wtedy jej kochane przyjaciółki odnajdną mojego biologicznego ojca i się mnie pozbędą.\nSkrzywił się, wypowiadając słowo „kochane”. Zrozumiałam, że owe przyjaciółki Rachel to jedyne osoby, które dały Allanowi do zrozumienia, że był dla swojej matki kłopotem.\n- Ale Frank… tzn. wujek Frank… on bardzo się cieszył, prawda?\nAllan pokiwał głową i o mało nie wybuchł śmiechem.\n- Powinnaś zobaczyć jego minę podczas naszego pierwszego spotkania… Myślałem, że zaraz tam zemdleje. Był bardzo spięty. Bał się. Jamia zresztą też…\nZnów spoważniał i odwrócił wzrok.\n- To chyba trochę straszne… kochać w ten sam sposób matkę, która Cię urodziła i osobę, która opiekowała się Tobą odkąd skończyłeś sześć lat?… Bo ja nie potrafię powiedzieć, że któraś z nich jest dla mnie ważniejsza. Ja po prostu… czuję, jakbym miał dwie matki. Głupie trochę, prawda? – przetarł oczy i spojrzał na mnie. – Gdyby to potoczyło się inaczej, na pewno nie poznałbym Jamii, ani tych czterech małych gadów, za którymi tęsknię jak cholera – uśmiechnął się na myśl o swoim przyszywanym rodzeństwie. – Kto wie, może nawet… Nigdy bym Cię nie poznał?\nObjęłam go, a on przyciągnął mnie do siebie i posadził na swoich kolanach.\n- Ciekaw jestem, jak nas poprowadzi los.\nSpojrzałam na niego, bawiąc się jednym z kosmyków jego ciemnych włosów.\n- Kto wie? Może jutro ktoś mnie zastrzeli? Może wpadnę pod samochód albo…\n- …albo ty zakochasz się w kimś innym. Jest wiele opcji. Nie wiemy, co się wydarzy.\n- Ale możemy walczyć. A czasem nawet musimy – powtórzyłam słowa babci. – Poza tym ja nie zamierzam pozwolić Ci uczestniczyć w żadnej strzelaninie, a od uczęszczanych dróg będę Cię trzymać z daleka. O innych facetów też nie musisz się martwić.\n- Więc oboje będziemy walczyć?\n- Tak – powiedziałam z mocą. Po chwili dodałam cichutko: – A ty?… Jak myślisz, nie zakochasz się w jakiejś silikonowej blondynie?\n- Wolę płaskie rude – spojrzał na moja oburzoną minę i zaczął się śmiać. – Bandit, głuptasie! To był tylko żart!\nZaczęliśmy się oboje śmiać i wygłupiać jak małe dzieci, aż w końcu mój chłopak przytulił mnie do siebie mocno i wyszeptał mi do ucha: „Ja też będę walczył”.\nNie pozostało mi nic innego niż wtulić się w jego ciepłe ciało i po prostu uwierzyć w jego słowa.\n- Miłość kwitnie, co?\nOtworzyłam oczy i podniosłam głowę z ramienia Allana. Na widok osoby, którą zobaczyłam, o mało nie spadłam z kolan młodszego Iero.\n- Lady?! Co pani tu robi?!\n- Szukam was – powiedziała Lady Mary, poprawiając siwe włosy. – Elena powiedziała mi, że rozmawiała z Tobą przez sen i dała Ci kilka wskazówek, dotyczących tego, co macie wykonać. To jak, gotowi?\nSpojrzałam na Allana, a on na mnie.\n- Ale – zaczął mój chłopak – do czego?\n- Jak to do czego, młody człowieku? Do powrotu.\nPrzełknęłam ślinę. Powrotu? Czyli ponownej podróży w czasie, tym razem do naszych czasów?…\n- Tak, Bandit, dokładnie o to mi chodzi, o czym pomyślałaś – Lady Mary uśmiechnęła się, a jej zmarszczki rościągnęły się jeszcze bardziej. – Mam nadzieję, że zrobiliście wszystko, co mieliście do zrobienia. To jak, Bandit? Gerard pouczony? Samoocena Mandy wyższa? Allan dowiedział się wszystkiego od Rachel? Dobra, nie musicie mówić, ja wiem, że na wszystkie pytanie odpowiedź jest taka sama.\n- Mój Boże, trochę się pani boję – powiedział Allan, mocniej mnie obejmując.\n- Nie masz czego, młody człowieku. Po prostu mam dar i z niego korzystam. A teraz, kiedy spełniłam życzenie Eleny, muszę was odesłać z powrotem. Więc… zbierajcie się.\nWyswobodziłam się z objęć młodszego Iero i wstałam.\n- Da nam pani trochę czasu, żeby się pożegnać?\n- Bandit Lee… Dam Ci tyle czasu, ile tylko będziesz potrzebować. Ale musimy wracać tej nocy.\nUśmiechnęłam się słabo, szukając wzrokiem Gerarda.\n- Wystarczy pół godziny.\nTak bardzo chciałam wrócić do domu, w którym czekał na mnie tata: ten dojrzały mężczyzna, który już w niczym nie przypominał młodego muzyka z masą problemów. Chciałam wrócić do czasów, w którym mama nie nosi już podkolanówek i nie spina włosów w kucyki, a mój okropny brat niszczy wszystko, co napotka na swojej drodze.\nAle z drugiej strony nie chciałam opuszczać tej szalonej piątki. Pragnęłam żyć obok nich, patrzeć na ich pierwsze sukcesy, być z nimi w trudnych chwilach, pomagać, gdyby tego potrzebowali.\n- Nad czym tak rozmyślasz, Bandit?\nSpojrzałam na Gerarda, który uśmiechał się do mnie spod potarganych włosów. Był lekko zdziwiony, gdy podeszłam do niego i poprosiłam, by wyszedł razem ze mną z klubu. Teraz czekał cierpliwie, aż powiem mu, o co mi chodzi.\n- No powiedz nad czym się tak zastanawiasz, śliczna.\nPosłałam mu słaby uśmiech, ale moje wargi zaczęły drżeć, a oczy napełniły się łzami.\n- Musimy się pożegnać, Gerard.\nJego twarz nie zmieniła wyrazu. Dopiero po chwili doszło do niego, co powiedziałam i uśmiech mu stężał.\n- Jak to? – zapytał, a jego głos stawał się coraz głośniejszy. – Chcecie już wrócić do domu? Teraz? Dlaczego?!\nDotknęłam jego dłoni, ale odsunął je. Po chwili jednak przysunął mnie do siebie i mocno objął.\n- Bandit… śliczna… Jesteś moją przyjaciółką, nie możesz tak po prostu… Tak nagle… Chcę, zebyś była przy nagrywaniu płyty! – odsunął mnie na odległość ramion. – Zostańcie jeszcze jakiś czas. Proszę.\nPokręciłam głową i zamrugałam oczami, by powstrzymać łzy. Na próżno.\n- Musimy, Gerard…\n- Ale przyjedzie do nas jeszcze, prawda? Nasze mieszkanie jest dla was zawsze otwarte, pamiętaj… Bandit?\nKręciłam głową z boku na bok, przygryzając dolną wargę.\n- Nie przyjedziemy, Gerard. Nie możemy.\nWpatrywał się we mnie, wciąż nie mogąc uwierzyć w te słowa.\n- Bandit, błagam, daj mi swój adres, numer telefonu, maila… Cokolwiek! Nie wyjeżdżaj od tak, po prostu…\nWygięłam usta w podkówkę. Dwie strużki łez spływały po moich policzkach, ale Gerard szybko je otarł wierzchem dłoni.\n- To… koniec? Już więcej się nie spotkamy?\nPrzytuliłam go mocno i poczułam, że on odwzajemnia ten gest.\n- Przepraszam, Gerard… I dziękuję Ci za wszystko.\n- Ty przepraszasz? I dziękujesz? Mi? Za co… To ja powinienem to zrobić – Way spojrzał na mnie i starał się uśmiechnąć, jednak w jego oczach widziałam smutek. – Znam Cię tak krótko, a czuję, że sobie bez Ciebie nie poradzę…\n- Poradzisz – zapewniłam go. – Musisz być silny, Gerard. Bardzo silny – ściszyłam głos i starałam się nie patrzeć w jego oczy. To powodowało tylko dodatkowe łzy. – Pewnego dnia staniesz się bohaterem. Zresztą… dla niektórych już nim jesteś.\nWpatrywał się we mnie, myśląc zapewne, co też mi do głowy strzeliło, by go tak nazywać. Po chwili jednak potargał moje włosy i uśmiechnął się.\n- A kiedy się nim stanę, to się spotkamy, okay?\nZaśmiałam się, wycierając łzy.\n- Podoba mi się ten układ – powiedziałam. – Ale musisz dotrzymać obietnicy, zgoda?\nGerard ponownie potargał moje włosy, a potem westchnął. Objął mnie po raz ostatni.\nOpublikowano 8 czerwca 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nKoniec roku. Multum popraw. Masa problemów.\nWybaczcie. W wakacje się zrehabilituję!!!\n19. Chłopaki nie płaczą?\nOpublikowano 19 maja 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nW tym odcinku wszyscy płaczą. Skopcie mnie za brak weny. Nienawidzę maja. To tyle.\nMuzyka (zakochałam się w tej piosence, jak i w całym anime): >link<\nMoja mama często powtarzała, że na wygląd człowieka mają wpływ jego emocję. Kiedy patrzałam na Rachel, musiałam stwierdzić, że to prawda. Wyglądała na wyczerpaną – i nie chodziło tu tylko o fizyczność. Było to widać w jej oczach. Pewnie wciąż przeżywała rozstanie z Frankiem.\nSpojrzała na Allana, jednak już po kilku sekundach odwróciła wzrok. Młodszy Iero nie potrafił przestać się w nią wpatrywać, co bardzo ją peszyło.\nUsiedliśmy przy jednym z kwadratowych stolików w kawiarni „Sun”. Żadne z nas nie odzywało się. Dopiero gdy obok nas pojawił się młody kelner, Allan poprosił o kawę dla nas trojga i atmosferę stała się nieco lżejsza.\n- Więc – zaczęła Rachel, podnosząc w końcu na nas wzrok – biegliście za mną przez pół sklepu tylko po to, by ze mną porozmawiać, tak?\nSpojrzałam szybko na Allana. Ten jednak nie był w stanie robić nic innego, poza wbijaniem swych pięknych oczu w Rachel. Westchnęłam głośno i pokiwałam głową.\nPrzez chwilę mrugała nerwowo, a w jej oczach oprócz zdziwienia widziałam coś na kształt przestrachu.\n- Czy mogę wiedzieć, skąd znacie moje imię? I dlaczego tak bardzo zależy wam na rozmowie?\nPrzez chwilę starałam się ułożyć w mojej głowie jakieś sensowne odpowiedzi na te pytania.\n- Jesteśmy znajomymi Franka Iero – powiedziałam jedynie.\nDziewczyna nieomal podskoczyła na krześle.\n- Mogłam się domyślić – mruknęła chłodno. – Brawo, znaleźliście mnie. Ale nie zamierzam słuchać niczego na jego temat, więc sobie odpuśćcie. Nic już nas nie łączy. On dla mnie nie istnieje.\nMiałam ochotę uderzyć głową o ścianę. Naprawdę nienawidzę takich melodramatów.\n- Frank nas nie przysłał. To przypadek, że na Ciebie trafiliśmy – wyjaśniłam, starając sie opanować emocję. Tak naprawdę miałam ochotę krzyczeć. – Nie chcemy Cię zmuszać do powrotu ani nawet spotkania z Iero… Błagam, odpowiedz nam tylko na kilka pytań. On się nawet o tym nie dowie.\nNie odpowiedziała. Przez chwilę wpatrywała się w to, co działo się za oknem i intensywnie nad czymś myślała.\nDopiero głos kelnera wyrwał ją z zamyśleń. Rachel odwróciła się w jego stronę i odebrała swoją kawę. Posłała mu promienny uśmiech w ramach podziękowania, a młody chłopak aż się zaczerwienił. Nawet bez nastroszonych włosów i makijażu wygląda atrakcyjnie.\n- Rachel – zaczęłam, kiedy kelner w końcu odszedł od naszego stolika. – Do niczego nie chcemy Cię zmuszać… Wiemy dobrze, że zerwaliście… Chodzi tylko o to, że…\nUrwałam. No właśnie. O czym dokładnie chcieliśmy z nią porozmawiać? O jej ciąży? O tym, czy poddała się aborcji? O to nam chodziło?\nPrzez chwilę siedzieliśmy w ciszy. Rachel zachowywała się, jakby nas tam nie było. Wpatrywała się w filiżankę i bardzo powoli wsypywała do niej cukier.\n- No o co? – zapytała, nie podnosząc na mnie wzroku. – Co jest takiego ważnego, że siłą mnie tu zaciągnęliście i chcecie rozmawiać?\nUniosła oczy i spojrzała na mnie, oczekując odpowiedzi. Kiedy rzuciła na stół puste torebki po cukrze, zauważyłam na jej serdecznym palcu maleńkie serduszko. Z opowieści Allana wiedziałam, że to jej jedyny tatuaż.\n- Chcemy jedynie wiedzieć – powiedziałam, nagle pewniej – czy naprawdę byłabyś do tego zdolna.\n- Chyba nie rozumiem… Do czego miałabym być zdolna?\nPrzełknęłam ślinę i rzuciłam okiem na Allana. Wbiłam w nią zdecydowane spojrzenie.\n- Czy naprawdę byłabyś zdolna zabić własne dziecko.\nRachel otworzyła szerzej oczy i odruchowo dotknęła swojego brzucha. Po chwili jednak odsunęła dłoń.\n- Nie zrobiłaś tego – wyszeptałam. – Nie zrobiłaś – powtórzyłam głośniej. Na moją twarz wpłynął szeroki uśmiech. – Wiedziałam.\n- Nie waż się mu mówić! – krzyknęła Rachel. Nie mogłam uwierzyć, że tak drobna osoba, potrafiła zrobić to tak głośno. – Jeśli powiesz o tym Frankowi, zabiję Cię!\nUkryła twarz w dłoniach i zaczęła płakać, głośno przy tym zawodząc. Nie wiedziałam, co robić. Kilka osób przebywających w kawiarni patrzało na nas, a wzrok kelnera przewiercał mnie na wylot.\nPoczułam się winna. Czy naprawdę wszyscy myśleli, że to ja mogłam spowodować jej płacz?\nAllan wstał, uklęknął obok niej i mocno objął. Rachel położyła głowę na jego ramieniu, a on zaczął głaskać jej włosy i szeptać coś prosto do ucha.\nPodniósł na mnie oczy tylko na chwilę.\n- Bandit, idź stąd.\nCo? Czy ja dobrze zrozumiałam? Czy Allan właśnie kazał mi stąd spływać?\n- Allan, co ty?…\n- Bandit – jego głos zadrżał. – Błagam, idź stąd.\nSpojrzałam w jego duże oczy, które teraz błyszczały od zbierających się w nich łez. Pomimo dziwnego bólu w sercu, który spowodowały tak błahe słowa, nie pozostawało mi nic innego, jak go posłuchać.\nWypiłam szybko kawę, parząc sobie na niej język, a potem wstałam i wyszłam.\nKiedy wracałam do mieszkania chłopaków, dużo myślałam o tym, co się wydarzyło.\nCzy właśnie to była nasza misja? Mieliśmy dopilnować, by mój ojciec zaczął walczyć z nałogami, a Rachel nie usunęła ciąży? I jeszcze te słowa babci na temat mój i Mandy…\nWestchnęłam. Jedyne, co mi pozostało to wyjaśnić mojej kuzynce, jak wiele dla mnie znaczy i nakłonić ją do pogłębiania wiedzy na temat magii. Nawet jeśli w przyszłości miałaby robić to, czym zajmowała się Lady Mary.\nUśmiechnęłam się, wyobrażając sobie Mandy jako wróżkę, która odczytuje moją przyszłość z fusów lub kart. To byłoby na pewno fantastyczne przeżycie.\nWestchnęłam, otwierając drzwi i kierując się w stronę kuchni. Już z daleka słyszałam śmiech starszego Iero.\n- Heeej – przywitał mnie Frank, który właśnie przygotowywał posiłek wraz z Mandy i Crystal. – Dobrze Cię widzieć.\nMruknęłam coś niewyraźnie, a po chwili poczułam zimne wargi Franka na swoim policzku.\n- Wszystko okay? – zapytałam, nieco zdziwiona.\n- Oczywiście – zapewnił mnie i zburzył moje włosy. – A… gdzie zakupy?\n- Zupełnie o nich zapomnieliśmy z Allanem, bo…\n- Dobra, dobra – powiedział szybko Frank, wykrzywiając usta w niegrzecznym uśmiechu. – Nie chcę chyba wiedzieć, co was zatrzymało. Zresztą, nieważne. Mamy to – pokazał mi warzywa, leżące na stole. – A jeśli Ci mięsożercy nie będą ich chcieli, niech zamówią sobie pizzę.\nPowrócił do krojenia warzyw, a ja spojrzałam na dziewczyny. Crystal uśmiechała się promiennie, a Mandy nie mogła opanować chichotu.\n- Co jest grane? – zapytałam szeptem. – Dlaczego nasz kochany wegetarianin jest taki szczęśliwy?\n- Same nie wiemy – powiedziała Crystal. – Był tu dzisiaj Brian i długo rozmawiał z Chemicznymi. Nie wiemy o czym, ale od tamtej pory są strasznie… podekscytowani.\nSpojrzeliśmy na Franka, który nucił coś pod nosem i niemal tańczył. Od dawna nie był tak szczęśliwy i było to widać.\n- Trzeba przyznać, że jest naprawdę zabawny – szepnęła Mandy. Jej policzki były zaczerwienione, a w oczach zobaczyłam dziwne iskierki. – Gdybyś przyszła kilka minut wcześniej…\nWestchnęłam, wciąż myśląc o Rachel i Allanie. Już miałam wychodzić, kiedy poczułam dłoń Mandy na swoim ramieniu.\n- Chcesz ze mną porozmawiać, Bandit?\nNie zastanawiałam się nawet, skąd o tym wiedziała. Pokiwałam głową, a ona uśmiechnęła się.\n- Chodźmy do sypialni, tam możemy porozmawiać w spokoju.\nWciąż nie potrafiłam zasnąć. Myślałam o rozmowie z Mandy, podczas której moja kuzynka zaczęła głośno płakać; tak głośno, że usłyszał to Bob i zajrzał do sypialni, żeby zapytać czy wszystko okay.\nMandy opowiedziała mi wszystko na temat swojej znajomości z Rickiem. Jej łzy sprawiły, że bolało mnie serce, a nienawiść do tego faceta rosła z każdą chwilą. Jak można tak mocno zranić młodą i beznadziejnie zakochaną dziewczynę?\nRozmawiałyśmy także o innych rzeczach – po raz pierwszy tak szczerze.\nBabcia miała rację. Samoocena Mandy była bardzo niska. Z bitą godzinę tłumaczyłam jej, że wiele osób uważa ją za wspaniałą przyjaciółkę i bardzo ładną dziewczynę.\nCo się natomiast tyczy magii, Mandy jasno i wyraźnie dała mi do zrozumienia, że nie przestanie się nią interesować, tylko dlatego, że jej rodzicom się to nie podoba.\nW końcu zasnęła obok mnie, skulona jak kotek. Kiedy David zobaczył ją na swoim miejscu, uśmiechnął się i poszedł spać na drugie łóżko, co oczywiście nie podobało się Jasmine.\n- Wolałabym spać obok Allana – mruknęła gniewnie i rzuciła mi szybkie spojrzenie. – Tylko bez złości, proszę.\nWszyscy oprócz mnie zasnęli. Leżałam na łóżku i gapiłam się w sufit. Wciąż czekałam na Allana. Chciałam wiedzieć, o czym rozmawiał z Rachel i czy dowiedział się czegoś ważnego. Chociaż z drugiej strony… To jego matka, nie moja. Nie powinnam się wtrącać w ich sprawy.\nBandit… Błagam, idź stąd.\nZacisnęłam powieki, chcąc wyrzucić ten obraz z mojej głowy. Ton jego głosu i smutek w oczach były nie do opisania.\nUsłyszałam jak otwierają się drzwi i szybko spojrzałam w tamtą stronę. Allan podszedł do łóżka i ściągnął trampki.\n- Obudziłem Cię, przepraszam – wyszeptał.\nPołożył się obok mnie i wbił we mnie spojrzenie.\n- Czekałaś? – kiedy pokiwałam głową, westchnął. – Nie musiałaś.\n- Chciałam. Jak poszła rozmowa?\nNie odpowiedział. Obserwowałam jego przystojną twarz, wprost nie mogąc uwierzyć, że ktoś taki naprawdę istnieje i należy tylko do mnie. Delikatnie dotknęłam jego policzka, lecz odsunął się.\n- Allan… czy coś się stało?\nPrzez chwilę milczał. W końcu na mnie spojrzał.\n- Cholernie za nią tęsknię – wyszeptał. - Od samego początku, kiedy Jasmine powiedziała, że cofnęliśmy się w czasie, miałem nadzieję, że ją spotkam… Nie marzyłem o niczym innym – jego głos znów zadrżał. – Ona jest cudowna.\nNie mógł opanować łez, które zaczęły spływać po jego policzkach. Ukrył twarz w dłoniach. Nawet kiedy chciałam go objąć, odsuwał się.\n- Pamiętam, jak płakałem na jej pogrzebie… Obiecałem sobie wtedy, że już nigdy więcej nie uronię ani jednej łzy.\n- Głupek – szepnęłam, choć serce mi się krajało, widząc jak z tym walczy. – Jesteśmy ludźmi i musimy okazywać swój smutek.\nW końcu pozwolił mi odsunąć dłonie ze swojej twarzy. Musnęłam wargami jego usta i policzki, które były słone od łez\n- „Nie płacz, że coś się skończyło, tylko uśmiechaj się, że Ci się to przytrafiło”.*\n- Mądrala – powiedział, wykrzywiając wargi w coś na kształt uśmiechu. – Będę się już uśmiechał do końca życia, jeśli mi coś obiecasz.\n- Co takiego, Iero?\nPoczułam jego delikatne dłonie na swoich plecach, a w błyszczących oczach zobaczyłam – oprócz smutku – nadzieję.\n- Obiecaj mi, że mnie nie zostawisz… Nie opuścisz mnie tak, jak ona… Proszę…\nMogłam się spodziewać, że w końcu i ja nie wytrzymam. Pojedyncza łza spłynęła po moim policzku, kiedy wtuliłam się w jego ramiona.\n*cytat: Gabriel García Márquez\n18. Czas dorosnąć\nOpublikowano 18 kwietnia 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nDosłownie kilka minut temu Kill All Your Friends napisała na temat mojego opowiadania: „Pokręcone trochę jest… ale zajebiste przy tym :P”. Zmotywowało mnie i wyjątkowo nie napiszę dziś, że nie jestem zadowolona z odcinka. Endżoj xD\nBtw… kocham was wszystkich ;*\nLeżałam na łóżku. Nie czułam się osamotniona, mimo że koło mnie nie było nikogo. Ani Allana, ani Gerarda… a raczej taty.\nUśmiechnęłam się w swoim śnie, myśląc o jego ostatnich słowach, które odbijały się echem w mojej głowie. Czy coś wiedział? Przeczuwał?\nUsłyszałam jakiś szmer i odwróciłam głowę. Zobaczyłam prababcię Elenę, która spacerowała po sypialni Mikeya. Staromodna suknia i czarne baletki, które miała na sobie, nie pasowały do pokoju, którego ściany były oblepione plakatami zespołów, a na półkach leżały tony czasopism, komiksów i płyt CD.\n- Babciu?… – wyszeptałam.\nElena odwróciła się w moją stronę. Ciemne włosy zawirowały wokół jej pięknej twarzy. Chciałabym być do niej podobna.\n- Babciu, czy on wie?… – zapytałam. – On nazwał mnie córeczką… – łzy napłynęły mi do oczu. – Babciu… tak bardzo chcę wrócić…\nKobieta podeszła do mnie i pogłaskała po głowie.\n- On wie? – powtórzyłam swoje pytanie, patrząc w złotobrązowe oczy swojej babci.\nObjęła mnie, wciąż głaszcząc po głowie. Czułam jak jej smukłe palce przesuwają się po moich włosach. Bardzo mnie to uspokajało. Chyba po raz pierwszy pomyślałam, jak cudownie byłoby mieć ją przy sobie.\nTeraz zrozumiałam, dlaczego mój tata tak bardzo ją kochał.\nMiała w sobie coś niezwykłego. Mimo tego, że nie odpowiedziała na moje pytania, jej obecność uspokajała mnie i dodawała sił. Jej prosty gest zdziałał więcej niż cokolwiek innego.\n- Babciu… – zaczęłam, ocierając łzy. – Mało z tego rozumiem… ale… wezwałaś nas tu po to, by przemówić Gerar… To znaczy, tacie do rozumu, tak? – chwila przerwy. – I trochę nam, prawda?…\nCisza. Elena odwróciła się i kolejny raz zaczęła spacerować po pokoju Mikeya.\n- I… babciu, przecież… – przypomniały mi się słowa Mandy. – Zawiodłam go tylko raz!\n- To nie o to chodzi, kochanie… – kobieta spojrzała na mnie przez ramię. – Jesteś niemal idealną córką. Nigdy nie chciałaś go zawieść. To raczej on popełnia kolejny błąd, którego może nawet nie zauważasz. A na pewno akceptujesz.\nSpojrzałam na nią. Jej słowa nic mi nie tłumaczyły, wręcz przeciwnie: w mojej głowie pojawiły się nowe pytania.\n- Gerard jest dobrym ojcem, prawda? – zapytała babcia, choć doskonale znała odpowiedź. – Ale czy czasami nie zdarza mu się przesadzać? Pilnuje Cię, byś nie popełniała tych samych błędów, co on… – przeczesała palcami włosy i spojrzała na mnie spod długich rzęs. – Gerard chroni Cię za bardzo, a ty od czasu afery z Rickiem nie sprzeciwiasz mu się. Bo nie chcesz go zawieść i chcesz, by był z Ciebie dumny.\nWpatrywałam się w nią, nie mogąc pojąć, co też ona opowiada. Nie byłam „idealną córką”, choć – owszem – starałam się.\n- Boisz się, Bandit – kontynuowała. – Boisz się, że go zawiedziesz. To dlatego udajesz kogo, kim nie jesteś…\n- Ja udaję?! – wybuchnęłam. – Ja nic nie udaję! Jestem sobą… zawsze! Tata nic mi nie zarzuca!\nBabcia spojrzała na mnie, unosząc jedną brew wyżej.\n- A więc wszystkie decyzję podejmujesz sama, na własną odpowiedzialność? Na przykład… z kim masz się spotykać? Do jakiej szkoły masz pójść?\nZamilkłam. Tak, tu miała rację. Od czasu afery z Rickiem byłam bardziej posłuszna i uważniej słuchałam go, kiedy mówił o moich nowych znajomych. Ale nie mogę przecież powiedzieć, że zakazywał mi kontaktów z każdą osobą, która w jakiś sposób mu się nie spodobała…\nCo się tyczy średniej szkoły, nie zastanawiałam się nad nią jeszcze. Ale byłam pewna, że rodzice z radością zobaczyliby mnie jako uczennicę szkoły plastycznej. Być może nawet pojawiał się ten temat w naszych rozmowach, ale nie czułam z ich strony żadnej presji… a może po prostu tego nie zauważyłam.\n- To wcale nie o to chodzi, Bandit – powiedziała babcia, odgadując moje myśli. – Chcę Ci powiedzieć, że Twój tata nie pozwala Ci podejmować samodzielnych decyzji… Musisz sama zacząć to robić. Musisz uczyć się na swoich błędach, przestać być małą dziewczynką, za którą myślą rodzice… Musisz dorosnąć, Bandit – zamilkła na chwilę. – Nawet, jeśli w przyszłości zrobisz coś, co się im nie spodoba lub ich zaboli… Oni muszą to zaakceptować. I zrobią to, bo Cię kochają.\nCisza wypełniła pokój. Siedziałam, wpatrując się w swoje buty. Nigdy tak na to nie patrzałam…\n- Gerard nigdy Cię nie zostawi ani nie znienawidzi. Nigdy, przysięgam Ci to. Nieważne jaką drogę wybierzesz, on będzie przy Tobie.\nSłaby uśmiech wpłynął na moje usta. Babcia miała rację: wciąż byłam niesamodzielną dziewczyną, która na dodatek za bardzo przejmuje się swoimi, powiedzmy szczerze, drobnymi problemami. Najwyższa pora dorosnąć, Bandit Lee…\nChwilę później miałam jednak ochotę uderzyć się w twarz. Nie o tym miałyśmy rozmawiać.\n- Babciu… Czy to jest ta cała „misja”? Chciałaś mi uświadomić, co robię nie tak? Albo tata?\nElena przygryzła wargę.\n- Nie do końca… Jedyne, czego chcę, to by moja rodzina była szczęśliwa. Nie idealna, bo tak się nie da… Ale chcę, by między wami nie było sporów, niedomówień czy kłamstw. To wszystko – umilkła na chwilę, wbijając wzrok w podłogę. – Bandit… Ja też nigdy nie byłam idealna, ale niczego nie chciałabym cofnąć. Nie, nie można żałować niczego, Bandit. Wtedy nigdy nie będzie się szczęśliwym. Proszę Cię, pamiętaj o tym.\nPodeszła do łóżka i nachyliła się nade mną. Złożyła szybki pocałunek na czubku mojej głowy, a potem odwróciła się.\n- Pamiętaj też, by nie myśleć tylko o swoich problemach – powiedziała, odchodząc ode mnie. – Mandy też z pozoru jest szczęśliwa. Może nawet tak Ci mówi. Ale tak naprawdę zawsze zazdrościła Ci wielu rzeczy i czuła się od Ciebie gorsza.\n- Mandy?! Gorsza ode mnie? To jakiś absurd! – wstałam tak szybko, aż zakręciło mi się w głowie. – Jest mądra i zdolna, rodzice ją kochają…\n- Ale ona woli inne rzeczy niż dwunastotomowe encyklopedie i jest zła na Mikeya za to, że ten nie pozwala jej interesować się magią – wyjaśniła babcia. – Ma niewielu przyjaciół, a chłopak, którego kochała, wykorzystał ją. Nie dała tego po sobie poznać, ale… – odwróciła trzy czwarte twarzy w moja stronę. – Fakt, że chciał zrobić z Tobą to samo, poruszył ją mocniej. Ona bardzo Cię kocha… tyle, że tak jak Mikey, nie potrafi tego okazać…\nPodeszłam do niej. Dzieliło nas zaledwie kilka centymetrów, jednak babcia nie odwróciła się.\n- To chyba wszystko, co chciałam Ci powiedzieć. Nie mogę bardziej pomóc swojej rodzinie… Przecież jestem tylko duchem – uśmiechnęła się i przymrużyła oczy. – I jeszcze jedno zanim odejdę, Bandit…\nSpojrzałam w jej złotobrązowe oczy i wiedziałam już, że to nasze ostatnie spotkanie. Łzy same zaczęły spływać po moich policzkach.\n- Nie da się zmienić naszego przeznaczenia… Ale można walczyć. A czasem trzeba.\nUśmiechnęła się, a potem skierowała wzrok na półkę, na której stały zdjęcia w ramkach. Jedno z nich przedstawiało Mikeya, Franka i niską dziewczynę z ostrym makijażem.\n- Zaraz… – zaczęłam. – Czy to nie?…\nAle nie dokończyłam, ponieważ nagle spadłam w ciemność. Jedyne, co usłyszałam to cichy szept babci „On zapomni o wszystkim”, a chwilę później – nie było nic.\nNic, oprócz ciszy i ciemności.\n- Hej. Hej, Bandit!\nUsiadłam na łóżku. W pokoju było ciemno, a jedyne promienie słoneczne wpadały do środka przez maleńkie szparki w żaluzjach.\n- Prawie dziesiąta, Mała – powiedział Gerard, który siedział obok mnie. Rozciągnął się i głośno ziewnął. Spojrzał na mnie spod potarganych włosów. – Jak się spało?\n- Eee… – mruknęłam, jak to ja, bardzo inteligentnie. Czy babcia tylko mi się śniła? – Może być… – spojrzałam na niego z troską. – A jak z Tobą?\nPomasował kark i spuścił wzrok.\n- Piłem wczoraj… – mruknął głosem, w którym usłyszałam przygnębienie i złość na samego siebie.\nPogłaskałam go po włosach, a jego głowa natychmiast znalazła się na moim ramieniu. Objęłam go, cicho wzdychając. Chyba oboje bardzo lubiliśmy takie gesty.\n- Ale, prawdę mówiąc, od dawna tak dobrze nie spałem – powiedział już całkiem normalnie. Spojrzał na nocny stolik, na którym stało pudełko ze środkami nasennymi. – Te tabletki powaliłyby nawet słonia. Za to sny po nim są… strasznie dziwne.\nSpojrzałam na niego, mrugając szybko.\nOdsunął się ode mnie i westchnął.\n- Coś do mnie powiedziałaś… Jakoś mnie dziwnie nazwałaś… – zmarszczył brwi, próbując sobie przypomnieć. Ja doskonale wiedziałam o jakie słowo mu chodzi. – Wydaję mi się, że kolejny raz. A może po prostu mam jakieś halucynację. Tak, tak, z pewnością – pokręcił kilka razy głową i spojrzał mi w oczy. – A potem śniła mi się babcia…\n- I? Co mówiła, jak wyglądała?\nZamknął oczy i odchylił się do tyłu, ciężko wzdychając.\n- To tylko sen, Bandit…\n- Ale jestem ciekawa – szepnęłam. – Proszę, powiedz mi…\nOtworzył oczy i wpatrywał się w sufit.\n- Sny to tylko wytwory naszej wyobraźni, Bandit… Nie mówmy już o tym.\nWestchnęłam i położyłam się, opierając głowę na jego klatce piersiowej. Przez kilka minut leżeliśmy w kompletnej ciszy, a ja starałam się uspokoić myśli.\nCzy to wszystko nie było aby zbyt dziwne? Jeszcze poprzedniego dnia spotkałam moją, nieżyjącą od wielu lat prababkę, która okazała się najpiękniejsza kobietą, jaką do tej pory spotkałam; dowiedziałam się, co przydarzyło się Mandy; kochałam się ze swoim chłopakiem po raz pierwszy, a teraz leżę obok faceta, który za kilka lat ma zostać moim ojcem. Szaleństwo.\nNo i oczywiście wciąż nie wiem, jakim cudem mamy wrócić do swoich czasów.\n- Jestem głodny – mruknął Gerard.\nSzybko podniosłam się i uśmiechnęłam w jego stronę.\n- Chodźmy do salonu. Chłopcy pewnie zrobili już kawę…\n- Kawa, o… O tak, kawa! – szybko wstał i pognał w kierunku drzwi. Patrzyłam na niego zaskoczona, a potem zachichotałam. Dzieciak. – Ludzie, ma ktoś kawę?! – krzyknął, wyskakując na korytarz.\nZanim wbiegł do kuchni, rzucił jeszcze kilka zgrabnych wulgaryzmów, wciąż domagając się naszego ulubionego napoju. Co ta kofeina robi z ludźmi…\n- Uwielbiam Cię – mruknął mi do ucha Allan, kiedy po śniadaniu poszliśmy na zakupy. Reszta była (oczywiście) zajęta i nie mogła tego zrobić.\nZaśmiałam się nieco nerwowo. Na sam jego widok przez moje plecy przechodził dreszcz. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że jest tylko mój…\nZatrzymałam się i wpiłam w jego usta. Odwzajemnił pocałunek, a potem spojrzał na mnie, słodko się uśmiechając.\n- Może mi opowiesz, co wczoraj się dowiedziałaś od swojej prababci? – zaproponował.\n- Może pójdziemy znów na tą łąkę? – odparłam na to.\n- Bandit! – uwielbiałam momenty, w których policzki Allana stawały się niemal purpurowe. – Rozmawiajmy teraz o poważnych sprawach, dobrze?\n- A to nie była poważna sprawa? – mruknęłam, udając złość.\n- Oj, była – Allan przytulił mnie mocniej. – Ale chodziło mi o to, że…\n- Wiem, głuptasie – chwyciłam go za rękę. – Chodźmy, to nie jest rozmowa, którą powinniśmy przeprowadzać w sklepie…\n- Szczególnie nie obok stoiska z warzywami.\nUśmiechnęłam się do niego. Kontynuowaliśmy zakupy, a Allan co chwilę mnie rozśmieszał. Akurat zaczął żonglować pomarańczami, co wychodziło mu nawet nieźle, kiedy moją uwagę przykuł ktoś za jego plecami.\nOtworzyłam oczy szerzej, a on przerwał wygłupy.\n- Ja robię z siebie debila, a ty na mnie nie patrzysz – powiedział, a osoba stojąca za nim odwróciła się szybko w jego stronę. Allan i jego ojciec mają podobną barwę głosu, więc nie dziwię jej się, że spojrzała w jego kierunku. – Co jest? – zapytał Allan powoli i w końcu zerknął za siebie. Natychmiast znieruchomiał. Jedna z pomarańczy wypadła mu z rąk, ale nie zwrócił na to uwagi.\nKilka metrów od nas stała młoda dziewczyna. Zaskoczona wpatrywała się w naszą dwójkę. Byłam ciekawa, czy mnie rozpoznaje.\n- Rachel?… – wyrwało mi się.\nDziewczyna niemal podskoczyła. Spojrzała na mnie, a ja tylko oczekiwałam na słowa: „Skąd znasz moje imię?”. Nic takiego jednak nie powiedziała.\nSkierowała swój wzrok ponownie na Allana, przypatrując się mu.\n- Czy ty… – zaczęła niepewnie. Wyglądała nieco inaczej niż wtedy, w klubie. Nie wyróżniała się ani fryzurą, ani strojem: długie włosy opadały gładko na plecy, a na sobie miała zwykłe ciemne spodnie i skórzaną kurtkę. Żadnego makijażu ani biżuterii. – Przepraszam – powiedziała w końcu, a potem odwróciła się i szybkim krokiem zaczęła iść przed siebie. Po kilku sekundach zniknęła nam z oczu.\n- Rachel! – powtórzyłam, a potem chwyciłam Allana za rękę.\n-Z-zakupy… – mruknął. Był wyraźnie zszokowany widokiem swojej matki i nie wiedział nawet, co robić.\n- Nieważne!! – powiedziałam, a potem pociągnęłam go i wspólnie pobiegliśmy za Rachel.\nOpublikowano 2 kwietnia 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nOdcinek różnej treści. Jak zwykle.\nPierwszą część dedykuję moim nimfomankom słodkim (xD), natomiast drugą komuś bardzo dla mnie ważnemu… Kiedyś wydrukuję wszystkie momenty Ban-Gerard i mu je odczytam. Tęsknię, tato…\nWyjątkowo bez muzyki. Nie potrafiłam znaleźć odpowiedniej.\nAllan patrzył na mnie zaskoczony, mrugając swoimi piwnymi oczami.\n- Chcesz?… – zapytałam, wsuwając dłonie pod jego kurtkę. Moje policzki niemal płonęły, a ciałem wstrząsnął dreszcz. – Odpowiedz… proszę.\nAllan chwilę milczał, aż w końcu na jego przystojną twarz wpłynął delikatny uśmiech.\n- Głuptasku… oczywiście… Jeśli ty też tego chcesz.\nPodniosłam się nieco na palcach, żeby go pocałować. Nasze usta spotkały się w ciepłym dotyku. Otworzyłam oczy na kilka sekund – on zrobił to samo. Z uśmiechem przysunął mnie do siebie mocniej, tak, że czułam na sobie jego ciało. Ale nie przestraszyłam się jego bliskości.\nZamknął oczy i rozsunął moje wargi językiem. Pocałunki były coraz śmielsze. Z każdą chwilą nasze pieszczoty były odważniejsze, a oddechy głośne i przyśpieszone.\nAllan zsunął z ramion kurtkę, pozwalając opaść jej na ziemię. Po chwili usiadł, ciągnąc mnie w dół i nie odrywając swoich ust od moich.\n- Bandit… – wyszeptał z zamkniętymi oczami, kiedy moje wargi zaczęły pieścić jego szyję. Poczułam jak jedną z dłoni wsuwa się pod moją bluzkę, a drugą gładzi moje biodro. Słyszałam jego głośny oddech tuż przy moim uchu. – Bandit, Maleńka…\nUjął moją twarz w dłonie i pocałował namiętnie, lecz nie zaborczo. Położył mnie na plecach i szybko ściągnął swoją koszulkę. Mimowolnie się uśmiechnęłam, a Allan odwzajemnił ten gest. Nachylił się i zasypał pocałunkami moją twarz, szyję i dekolt. Uniósł nieco moją koszulkę i zaczął masować brzuch. Jego dłonie błądziły coraz wyżej. Westchnęłam głośno kiedy w końcu ściągnął ze mnie t-shirt, a chwilę później odpiął haftki stanika.\nPodniósł się, po raz kolejny obdarzając mnie spojrzeniem, w którym oprócz czułości zobaczyłam jakiś nowy błysk. Uniosłam się nieco z nieśmiałym uśmiechem na ustach. Pocałowałam go w brzuch i nieco drżącymi dłońmi odpięłam pasek jego spodni. Zdążył jedynie wyszeptać moje imię, kiedy dotknęłam go przez materiał, a potem ponownie wpił się w moje usta.\nŚciągnął spodnie oraz resztę moich ubrań i odrzucił je na bok. Nasze ciała ocierały się o siebie. Smakowaliśmy swoje usta jeszcze długo, nieśpiesznie. Chcieliśmy przedłużyć ten cudowny moment.\nMoje dłonie błądziły po jego plecach, zakreślając na nich niewidoczne wzory. On wplatał palce w moje włosy. Nigdy nie pragnęłam nikogo tak mocno. Wiedziałam, że on także.\n- Jesteś pewna?… – zapytał. Patrzył mi w oczy i oddychał ciężko.\nNie odpowiedziałam. Jedynie pokiwałam głową i zamknęłam oczy. Nasze usta spotkały się ponownie. Allan szeptał mi coś czule do ucha, podczas gdy nasze ciała połączyły się.\n- Kocham Cię – powiedziałam, ledwie łapiąc oddech. – Kocham Cię, Allan, kocham!\nLeżeliśmy przyjemnie zmęczeni i wtuleni w siebie.\n- Czy już mówiłem, że jesteś cudowna? – szepnął mi do ucha, delikatnie pieszcząc je palcami.\nObjęłam go mocniej i głaskałam go po włosach. Nigdy nie czułam się tak spokojna i szczęśliwa. Wiedziałam, że to właśnie na taki moment miałam czekać.\n- Musimy już wracać, Iero…\n- Uhm… – mruknął niezadowolony.\n- Ale następnym razem…\n- Tak, wiem, mam ściągnąć skarpetki…\n- A ja myślałem, że słodki…\nPocałowałam go i uśmiechnęłam się.\n- To swoją drogą, Iero… Następnym razem… chcę już być w swoim domu.\nObjął mnie mocniej, wtulając twarz w moje włosy.\n- Obiecuję, że tak będzie – wyszeptał.\nOstatni raz pocałowaliśmy się, a potem szybko wskoczyliśmy w swoje ubrania. Allan objął moje ramiona i powoli ruszyliśmy w stronę mieszkania chłopaków.\nOkazało się, że nikt nie przejął się zbytnio naszym zniknięciem. Wręcz przeciwnie. Podczas naszej nieobecności Chemiczni zaprosili kilku, a właściwie kilkunastu swoich znajomych i w mieszkaniu rozpoczęła się kolejna impreza.\nJasmine i Crystal znalazłam od razu. Rozmawiały z Bobem i Frankiem oraz kilkoma innymi chłopakami. Mikey wygłupiał się z Alicią, a Ray popijał piwo. Kiedy nas zobaczył, uniósł dłoń z puszką na przywitanie.\n- Mam złe przeczucia… – powiedziałam Allanowi i pomachałam Rayowi w odpowiedzi. – Gdzie jest Mandy?!\n- Hej, spokojnie. Tam jest.\nSpojrzałam w kierunku, który wskazał. Zobaczyłam swoją kuzynkę i Davida, pląsających w najlepsze w rytm jakiejś rockowej piosenki.\n- Coś się stało, Bandit? – zapytał Allan. – Pokłóciłyście się?\n- Nie, Iero. Nic z tych rzeczy… To długa historia – odwróciłam się, by spojrzeć na Mandy.\nDo tej pory uważałam ją za grzeczną, ułożoną i spokojną dziewczynę, ale teraz zauważyłam, że jest całkiem inna. Być może okulary i słodki uśmiech to jedynie przykrywka dla jej prawdziwego „ja”. Patrzałam na nią, jak w krótkiej spódniczce kołysała seksownie biodrami, i nie mogłam rozpoznać w niej tej niezdarnej dziewczyny, za którą zawsze ją uważałam.\n- Sporo się dzisiaj o niej dowiedziałam… – mruknęłam.\n- Słucham? – zapytał Allan, nie słysząc nic, poza głośną muzyką.\n- Nic, nic, Iero – pocałowałam go w policzek. – Poszukam Gerarda, okay?\nPo minie Allana widać było, że nie jest zbyt szczęśliwy.\n- Ech, idź…\nZachichotałam i pocałowałam go szybko.\n- Obrażalski i zazdrosny… Mój ty ideale, gdzie się tak długo przede mną ukrywałeś?\nUśmiechnął się, a ja zaczęłam się przeciskać pomiędzy tańczących i pijących ludzi, żeby odnaleźć starszego Waya. Nie było go z chłopakami z zespołu, ani z Brianem, który uśmiechnął się do mnie szeroko. Cholera, jak mój ojciec mógł zerwać kontakt z tak miłym facetem?\nMiałam ochotę uderzyć się w głowę. Nie czas na zadawanie takich pytań. Za dużo myślałam tamtego dnia. Zbyt wiele uczuć się we mnie kłębiło.\n- Hej, nie widziałaś gdzieś Gee? – zapytałam jakiejś dziewczyny. Miała farbowane włosy, a na ramieniu ogromny tatuaż z chińskim smokiem. Z pewnych powodów wiedziałam, że jeśli Gerard z kimś rozmawiał tego wieczoru, to mogła być jedynie ona. Była w jego typie.\nDziewczyna zachichotała. Była już mocno wstawiona.\n- Przed chwilą poszedł się położyć… – wydęła usta, robiąc obrażoną minę. – Nie chciał, żebym poszła z nim… Cholera, a jest całkiem słodziutki. Nie? Nie?\n- Taaa, dzięki.\nZostawiłam ją w towarzystwie jej przyjaciółek, głośno wzdychając. Przez głowę przemknęło mi kilka nowych pytań. Gerard poszedł się położyć? Podczas imprezy? Czyżby miał dość muzyki i znajomych? A może… kolejny raz uległ?\nWeszłam do sypialni Mikeya. Wiedziałam, że tylko tam starszy Way mógł w spokoju pobyć sam.\nZobaczyłam postać leżącą na łózku i byłam pewna, że to on. Cicho podeszłam do niego. Kucnęłam obok i dotknęłam jego policzka.\nBył taki spokojny. Oddychał powoli, cicho i równo. Jakby sen przynosił mu ulgę, bo zabierał od niego wszelkie troski. Kosmyki włosów opadały na jego czoło, więc szybko je odgarnęłam.\nI wtedy poczułam, że całe jego ubranie jest przesiąknięte zapachem papierosów, alkoholu i jakichś tanich damskich perfum. Taki był scenariusz jego wieczoru. Uległ.\nWestchnęłam głośno, wstając. Nie pozostało mi nic innego, jak zostawić go tu, by odpoczął.\nJuż wstałam, kiedy moją uwagę przykuły białe opakowania, rzucone niedbale na stolik. W nikłym świetle zauważyłam nazwę jego antydepresantów oraz jeszcze coś, jakby… tabletek na sen.\nNiemal podskoczyłam. Chwyciłam go obiema dłońmi za koszulę i zaczęłam nim potrząsać.\n- Gerard?! Gerard?! Obudź się! Obudź się, do cholery! - krzyczałam, ale nie reagował. Gee był jak ciężka, bezwładna lalka. – Tato, proszę! Otwórz oczy! – zaniosłam się głośnym płaczem, tuląc go do siebie. – Tato! Nie możesz! Obudź się, obudź, błagam!\n- Ała… – usłyszałam.\nOdsunęłam się, patrząc na niego. Z trudem otworzył oczy, patrząc wokoło zdezorientowany.\n- Co się… stało?…\n- Gee! Ile wziąłeś tych tabletek?! Oszalałeś?! Nie mogłam Cię dobudzić!\nOparł się dłońmi o materac. Ból głowy zmarszczył jego czoło.\n- To przecież nic takiego…\n- Nic takiego?! A jakbyś przedawkował?!\nSpojrzał na mnie spod półprzymkniętych powiek. Uśmiechnął się przerażająco.\n- A kto by za mną płakał…\nZrobiłam coś, co nigdy nawet nie przeszło mi przez myśl. Uderzyłam Gerarda z całej siły, pozostawiając na jego policzku zaczerwieniony odcisk mojej dłoni.\n- Nikt… by nie płakał?… – zapytał, powstrzymując łzy. – A co ja teraz robię?… Co zrobiłby Mikey?…\nSpuściłam głowę, pozwalając ostatnim słonym kroplom opadać na kołdrę. Poczułam dłoń Gerarda na swoim ramieniu.\n- Ban… – wyszeptał. – To silne środki… wziąłem tylko pół tabletki… Przysięgam.\nSpojrzałam na niego spod potarganych włosów. Wyglądał jak szczeniak zbity przez swojego złego właściciela.\n- Gee… – wiedziałam, jakie słowa do niego uderzą. – Twoja babcia nie byłaby teraz z Ciebie dumna.\nZobaczyłam łzy w jego oczach. To zabolało go bardziej niż uderzenie.\n- Gee… Ona chciałaby, żebyś był taki jak kiedyś…\n- Chcę. Bandit, pragnę tego jak cholera. Tak bardzo ją kocham.\nUkrył twarz w dłoniach i przez chwilę w pokoju panowała cisza. Usiadłam obok niego.\n- Dlaczego ona odeszła?…\nNie odpowiedziałam. Zamiast tego objęłam go tak, jak to robiła mama, gdy byłam mała.\nW dzieciństwie często budziłam się w nocy i biegłam do sypialni rodziców tylko po to, by na nich spojrzeć lub się do nich przytulić. Mama zawsze głaskała mnie po włosach, a tata łaskotał, żebym zapomniała o koszmarze, który mi się śnił. To były miłe czasy…\nGerard oparł głowę na moim mostku i objął.\n- Jestem bardzo senny… Chcę odpocząć…\nPokiwałam głową, pozwalając mu się położyć. Westchnął.\n- Bandit?.. – szepnął, z trudem otwierając usta. – Przepraszam… I… proszę, zostań…\nUśmiechnęłam się i przytuliłam się do jego pleców.\n- Zostanę. Śpij już, Gerard.\n- Bandit… – szepnął z zamkniętymi oczami, zanim sen całkowicie go zmorzył. – Proszę, córeczko, tylko ty mnie nie zostawiaj…\n16. Witaj… babciu? część II\nOpublikowano 27 marca 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nKolejna część zrycia! Hahaha! I tak mnie kochacie! xD\nDedykacje specjalne, bo na to zasługują: Kill All Your Friends oraz Spirit. Dziękuję wam. Pierwsza: mam nadzieję, że wie, za co; druga: za ostatnie komentarze, które wręcz ubóstwiam (widzisz, Spirit, miałam dodać odcinek wcześniej, ale ten durny onet…)\nMuzyka (słuchałam podczas pisania): >link< oraz >link<\nW pokoju trwała cisza. Żadna z nas nie odzywała się. Nie mogłam oderwać oczu od postaci siedzącej naprzeciwko, tak samo jak Mandy, która była ponoć gotowa na takie spotkanie. Ale na pewno nie spodziewała się czegoś takiego.\n- Babcia?… – zapytała niepewnie.\nUsłyszeliśmy melodyjny śmiech Eleny Lee Rush, a chwilę później jej piękny głos.\n- Mary, dlaczego im nic nie powiedziałaś?\n- Jakoś mi się zapomniało – mruknęła Lady, zapalając ponownie świece. Małe płomyki oświetlały nasze twarze, w tym także twarz babci, którą znałam tylko z fotografii. – Widzicie, tam czas płynie nieco inaczej – wytłumaczyła.\n- Ach… tego nie wiedziałam – mruknęła Mandy. – Babciu, byłaś piękna… To znaczy jesteś… Znaczy się…\nBabcia ponownie się zaśmiała. Nie mogłam uwierzyć, że zamiast starej kobiety o pomarszczonych policzkach i siwych, niezbyt gęstych włosach, widzę naprawdę piękną, młodą kobietę.\nWyglądem nie przypominała typowej Włoszki. Miała bardzo jasną cerę, na której oznaczały się wąskie i ciemne brwi, złotobrązowe oczy z gęstą firanką rzęs oraz bladoróżowe usta. Z opowieści wiem za to, że włoskie pochodzenie odzwierciedlał jej charakter: ponoć była wybuchowa i kłótliwa, za to bardzo otwarta i chętna do pomocy.\n- Bardzo Ci dziękuję, moja droga – powiedziała. – Wiecie, kiedy odchodziłam z tego świata, nie wyglądałam najlepiej. Zdecydowanie wolę…\n- Potem będziesz się rozgadywać o swoich szczegółach anatomicznych, Elena – przerwała jej Lady. – One są ciekawe, po co je wezwałaś.\nBabcia – o ile mogłam ją tak nazywać – zrobiła zabawny grymas, patrząc na nią katem oka.\n- Mary, uszanuj to, że nigdy nie miałam szansy rozmawiać z moimi prawnuczkami. I nie zazdrość mi braku zmarszczek!\nNie mogłam opanować uśmiechu. Widać było, że te dwie kobiety były sobie bardzo bliskie, a te drobne złośliwości traktowały jako żarty.\n- No więc… – zaczęła babcia, przeczesując włosy dłonią. Niemal identycznie jak mój tata. Tyle że w jej ruchach był jakiś nieprzymuszony wdzięk. – Bandit, Mandy… Nie mam pojęcia od czego zacząć.\n- Od początku – wtrąciła Lady.\n- Och, Mary! To nie takie proste.\nWstała i wtedy zauważyłam, że ma na sobie ciemną sukienkę, która idealnie dopasowywała się do jej ciała. Miała talię tak wąską, że zapewne można było objąć ją dłońmi, a nogi długie i szczupłe. No tak, w młodości tańczyła w balecie, a czy ktoś widział baletnicę przy tuszy?\nCholera, chyba popadnę w kompleksy i to dzięki własnej prababce!\n- Wiecie, moje życie nigdy nie było idealne – zaczęła. – Ale tak już chyba musiało być. Po śmierci waszego pradziadka nie było mi łatwo. Musiałam wybierać pomiędzy dziećmi, a karierą. Oczywiście rodzina była dla mnie najważniejsza. Nigdy nie żałowałam swojej decyzji, ale marzyłam, żeby w przyszłości moje dzieci i wnuki nie musiały stawać przed takim wyborem. I udało się… Gerard i Mikey odnieśli sukces – uśmiechnęła się. – Żałuję jedynie tego, że nie zdążyłam się z nimi pożegnać. I wiem, że jest coś, co zakłóca mój spokój tutaj w tym… drugim świecie.\nSpojrzała na nas. Obie siedziałyśmy, nie odrywając od niej wzroku.\n- Chodzi o to, że wasi ojcowie nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo byłam z nich dumna… Wręcz przeciwnie. Mikey uważa, że faworyzowałam Gerarda, natomiast Gerard myśli, że mnie zawiódł… Oboje się mylą. Kocham ich i zawsze kochałam tak samo. Nigdy, przenigdy żaden z nich mnie nie rozczarował. Wręcz przeciwnie, doceniałam to, że potrafią przyznać się do jakiejkolwiek porażki, że nie uciekają od problemów… Ale po mojej śmierci coś się zmieniło, wiecie o tym.\nPokiwałyśmy zgodnie głowami.\n- Mogłam im to powiedzieć sama przez Mary, ale wiem, że by jej nie uwierzyli. Znam ich podejście. Wiele razy próbowałam wytłumaczyć im sama świat magii, ale nie zawsze słuchali. Pewnie nieraz pomyśleli, że na starość wariuję.\nUmilkła na chwilę, patrząc przed siebie.\n- Z was także jestem dumna – powiedziała w końcu. – Ale pewna sytuacja mnie niepokoi… Że zaczynacie popełniać te same błędy, co wasi ojcowie.\nSiedziałyśmy na chodniku, niedaleko mieszkania Chemicznych. Dokładnie w tym miejscu, w którym chciałam powiedzieć Allanowi, że go kocham. Reszta już wróciła, zostawiając mnie i Mandy, abyśmy mogły w spokoju porozmawiać.\nPo krótkiej rozmowie babcia wróciła do „drugiego świata”, jak to nazwała. Ponoć nie mogła zostawać w naszym zbyt długo. Zostawiła nam wiele pytań i niezrozumiałych dla nas słów.\n- Jak myślisz, o co jej chodziło? – zapytała moja kuzynka.\n- Nie wiem… – mruknęłam, choć tak naprawdę przez głowę przewijało mi się milion odpowiedzi. – Mandy… przecież chyba nie czujesz się mniej ważna dla naszej babci ode mnie, prawda? – pokręciła głową. – Więc powiedzenie, że czujesz to samo, co Twój tata, jest nieprawdziwe.\nMandy zagryzła wargę. Ściągnęła okulary i zburzyła włosy, co bardzo upodobniło ją do cioci Alicii.\n- Bandit… nie wiem… Może nie chodzi o dokładnie to samo… – umilkła na chwilę, a potem spojrzała na mnie. – Od dzieciństwa byłyśmy razem, ale chyba nigdy się sobie nie zwierzałyśmy… Powiedz: czy nigdy nie czułaś, że kogoś zawiodłaś? Kogoś bliskiego? Niekoniecznie babcię.. Rodziców albo brata?\nNiech to szlag. Zagięła mnie.\n- Dobra, wygrałaś – mruknęłam, odwracając wzrok. – Ale nie potrafię powiedzieć sobie, że wszystko jest okay, bo… czuję, że on wciąż ma mi to za złe.\n- Bandit, nie lubię owijania w bawełnę. Mów mi wszystko, bo inaczej nie zrozumiem.\nWestchnęłam i opowiedziałam jej o tamtej feralnej imprezie. Mandy tylko kiwała głową i czasami unosiła brwi.\n- I to wszystko? – zapytała. Kiwnęłam głową. – Boże, ale ty jesteś głupia.\n- Co?… Mandy, przecież ja…\n- Miałaś piętnaście lat! I to zdarzyło się tylko raz! Nie rozumiem z czego robisz taki wielki problem… Twój ojciec pił, ćpał i się ciął, trwało to kilka lat… a ty myślisz, że jednym wybrykiem złamałaś obietnicę, którą mu dałaś?… Nie, Bandit. Myślę, że uciekasz od prawdziwego problemu i tworzysz sobie jakiś wyimaginowany.\n- Wyima… co? Mandy, o czym ty…?\n- Myślę, że tak naprawdę boli Cię to, że boisz się mu zwierzyć. Boisz się, że będzie zawiedziony prawdą, ale uwierz mi… Wolałabym mojemu ojcu powiedzieć, że jakiś pieprzony skurwysyn chciał mnie zgwałcić i dostać opieprz za to, że w ogóle się z nim spotykałam, niż zostawić go samego z domysłami…\nSpojrzałam na Mandy, nie mogąc uwierzyć, że obok mnie siedzi ta sama dziewczyna, która od urodzenia wykazywała cechy typowego flegmatyka.\n- A tak poza tym… Bandit, czy ty i ten cały Rick… Czy wy…?\n- Nie. Nigdy. To miał być nasz pierwszy raz…\n- Aha. Cholera, musiał być naprawdę niezły, skoro chciałaś to z nim zrobić.\n- Sama już nie wiem, czym tak bardzo mi imponował…\n- A później… byłaś z kimś?\n- Ahahaha! – Mandy zaśmiała się głośno i wstała. – Sensacja! Bandit Lee Way jest dziewicą!\n- Ahahaha! Nie wierzę!\n- Ugh! Niech ja Cię tylko!…\nUbrała szybko okulary i zaczęła przede mną uciekać. Chyba właśnie tego mi brakowało; żeby ktoś w końcu powiedział mi, że przesadzam, a potem sprawił, bym się uśmiechnęła.\nSkończyłyśmy biec dopiero przed mieszkaniem chłopaków. Mandy śmiała się tak głośno, że sąsiedzi wyjrzeli przez okno, by sprawdzić kto to.\n- Jesteś okropna! – powiedziałam. Nie znałam jej z tej strony.\nMandy uśmiechnęła się, ale jakoś inaczej.\n- Dobrze, że tego nie zrobiłaś… – mruknęła tylko. – Że miałaś więcej oleju w głowie niż ja…\nSpojrzałam na nią. Jej policzki były niemal purpurowe, a oczy błyszczały od łez.\n- Mandy, o czym ty?…\n- Rick Scott, dawny przyjaciel Allana, mam rację? – zapytała tylko.\nNiepewnie pokiwałam głową, a ona odwróciła wzrok.\n- Chodź – powiedziała tylko, szybko ocierając łzy z policzków. – Najważniejsze, że ty nie byłaś aż tak ślepo zakochana… I że masz teraz Allana – uśmiechnęła się i chwyciła mnie za rękę. – Chodź… i proszę, nie pytaj mnie o to więcej.\nOczywiście w mieszkaniu Chemicznych słychać było tylko paplaninę Jasmine i wybuchy śmiechu, które nieodłącznie jej towarzyszyły. Zostałyśmy przywitane szerokimi uśmiechami, a Frank oczywiście od razu zaproponował nam coś do jedzenia.\nMandy zachowywała się, jak gdyby nigdy nic, ja natomiast czułam coś w rodzaju guli w żołądku. Okay, dobra. Teraz już wiedziałam, jakim facetem naprawdę był Rick. Miałam wielką ochotę wrócić do 2026 roku, znaleźć go i zabić. Nawet jeśli Mandy się na to zgodziła, nie miał prawa tak ją skrzywdzić; nie miał prawa wykorzystać ją i zostawić.\nCichy szept Allana sprowadził mnie na ziemię. Spojrzałam w jego duże oczy.\n- Coś się stało?… – zapytał.\nChwyciłam go za ramię i pociągnęłam za sobą.\n- Ej, a wy gdzie? – zapytała Jasmine.\n- Przejść się – mruknęłam cicho i wyszłam z pokoju, a tuż za mną zdezorientowany Allan, który w ostatniej chwili chwycił swoją kurtkę.\nSzłam przed siebie, a Allan podążał za mną. O nic nie pytał, ale na pewno był ciekawy, co ja, do jasnej cholery, wyprawiam.\nPo kilku minutach byliśmy już daleko, na peryferiach miasta. Nie było tam żadnych zabudowań, jedynie zarośnięte trawą pola, krzewy i drzewa. Skręciłam w bok i po chwili straciłam z oczu nawet ruchliwą drogę.\n- Bandit, gdzie ty idziesz? – Allan chwycił moją dłoń, żebym się zatrzymała. – Dobra, głuptasie, gdzie ty mnie zaciągnęłaś? I dlaczego nie wzięłaś kurtki? Cała się trzęsiesz.\n- To nie z zimna – mruknęłam cicho.\n- Na pewno? Mogę Ci dać swoją…\n- Allan… – przerwałam mu, wbijając wzrok w ziemię. – Podobam Ci się? – zapytałam.\nSpojrzałam na niego. Wiatr burzył jego włosy tak, że praktycznie nie widziałam jego przystojnej twarzy.\n- No jasne…\n- Jak cholera – szepnął z czułym uśmiechem\nPrzytuliłam się do niego i szybko pocałowałam.\n- Kochasz mnie, prawda?\n- Co to za pytania? Oczywiście! – Allan objął mnie mocno. – Mimo że nie mam pojęcia, dlaczego zaciągnęłaś mnie aż tu, ani dlaczego zadajesz mi tak oczywiste pytania… Bardzo Cię kocham, Bandit. Gdybym nie był tego pewien, nie mówiłbym Ci tego.\nUśmiechnęłam się, wtulając się w niego mocniej.\n- Allan?… – zaczęłam drżącym głosem.\n- Tak? Co się dzieje, Maleńka?\nPrzełknęłam ślinę, nieco drżąc. Wciąż patrzyłam w jego piękne oczy, w których widziałam teraz czułość i troskę.\n- Allan… – wychrypiałam w końcu, nie wierząc, że te słowa przechodzą mi przez gardło. – Chciałbyś się ze mną kochać?\nCiekawe, co odpowie Allan, nie? :3\n16. Witaj… babciu? część I\nOpublikowano 17 marca 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nOdcinek nie zaliczam do udanych. No kurczę no. Może następny będzie lepszy.\nPan Wen jest ostatnio jakiś dziwny. Przychodzi do mnie najczęściej późno w nocy, kiedy o jakimś intensywniejszym myśleniu nie ma mowy. Tak więc wybaczcie, drogie czytelniczki (i czytelnicy, jeśli takowych mam).\nA tak w ogóle to smutno mi. Bobcia nie ma już w zespole. Cholera, no ;(\nJak ktoś chce, muzyka: >link<\nNastępne dni zdawały się płynąć bardzo szybko według swego rodzaju schematu: wstawanie w okolicach godziny południowej, wypijanie hektolitrów kawy, koncert, impreza, powrót do domu. Bardzo przyjemne, lecz męczące życie.\nPrzez to wszystko nasze spotkanie z Lady Mary opóźniało się. Ale było też kilka dobrych stron tej sytuacji. Między innymi to, że moja więź z Gerardem bardzo się pogłębiła.\nNajczęściej tuż po koncertach uciekaliśmy gdzieś, żeby porozmawiać w spokoju. A także po to, by odciągnąć go od barowej lady. Nie było to zbyt łatwe, ale w ciągu ostatnich kilku dni uległ alkoholowi tylko raz, co trzeba było uznać za spory sukces.\nMiło było rozmawiać z nim bez skrępowania. W 2026 roku byłoby to nie do pomyślenia. Owszem, byłam blisko z moim ojcem, ale było kilka spraw, o których nie mówiłam nawet jemu.\n- Zawsze byłeś szczery ze swoimi bliskimi? – zapytałam po jednym z koncertów. Oboje siedzieliśmy w vanie i piliśmy kawę z plastikowych kubków.\nKawa o drugiej w nocy. Świetna sprawa.\n- Hm – mruknął Gerard, rozsiadając się wygodnie. – Chyba tak… zawsze mówiłem, kiedy coś było nie tak… A przynajmniej się starałem.\nPokiwałam głową, odwracając wzrok. Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy.\n- Okay, dobra, coś Cię gryzie – powiedział w końcu i przysunął się do mnie. – Powiedz mi to.\nTon jego głosu był nie do opisania, tak samo jak spojrzenie. Naprawdę interesował się moimi sprawami. Poczułam nagłą chęć powiedzenia mu niemal o wszystkim, lecz wiedziałam, że nie powinnam.\n- To… głupie.\nPokręcił przecząco głową, odkładając kawę. Objął mnie ramieniem i pstryknął w nos.\n- Nieważne. Możesz powiedzieć mi wszystko. Nie ufasz mi?\n- Nie. To nie tak – powiedziałam, dotykając jego dłoni. – Ufam Ci jak nikomu innemu na świecie. Po prostu jest mi.. wstyd.\n- Znam to uczucie. Aż za dobrze – słabo podniósł kąciki ust. – Ale czego tak młoda dziewczyna miałyby się wstydzić? Nigdy nie widziałem, ani nikt z Twoich przyjaciół nie opowiadał, żebyś upijała się do nieprzytomności albo zraniła osobę, którą kochasz, tak jak ja… Bandit, ty płaczesz?!\nChciałam zaprzeczyć, ale nie potrafiłam przez okropną gule w gardle. Po prostu skuliłam się i pozwoliłam, by objął mnie mocniej.\n- Ban, naprawdę się teraz martwię – powiedział. – Mów mi wszystko.\nOtarłam łzy z zaczerwienionych policzków.\n- Mój ojciec jest wspaniały, wiesz?… I… po prostu ja… on chyba… Strasznie go zawodzę!\nNie wiem, dlaczego przypomniałam sobie nie tylko o tym, co wydarzyło się po imprezie u Ricka u mnie w domu, ale także o innych krępujących sytuacjach, w których mojemu ojcu było za mnie wstyd.\nGerard pogłaskał mnie po głowie.\n- I dlatego zwiałaś ze swoimi przyjaciółmi z domu?\nPrzez chwilę się nie poruszałam, w końcu pokiwałam głową. Nie mogłam mu przecież za wiele tłumaczyć.\n- Jesteś strasznym głuptasem, wiesz? Twój tata na pewno bardzo Cię kocha. Niezależnie od tego, co zrobiłaś źle.\nPopatrzył mi w oczy i uśmiechnął się. Powiedz, powiedz mu – pomyślałam.\n- Obiecałam swojemu ojcu, że będę rozważniejsza… i nigdy nie zrobię niczego głupiego… i że go nie okłamię. Ale nie udało mi się.\n- Nie ma ludzi idealnych, wiesz o tym? – zapytał Gerard. – I… Jeśli chcesz mu coś powiedzieć, zrób to. On zrozumie wszystko, mogę się założyć.\nPrzez chwilę wpatrywałam się w jego oczy, w których oprócz troski zauważyłam także lekkie rozbawienie.\n- Co jest?… – zapytałam zbita z tropu.\n- Nic takiego… po prostu przez chwilę poczułem się, jakbym był na jego miejscu. Głupie, prawda?\nUśmiechnęłam się i pstryknęłam go w nos, tak samo, jak on mnie kilka minut temu.\nNastępnego dnia chłopaki postanowili zrobić sobie wolne i odpocząć od koncertów oraz imprez. Tylko postanowili, ponieważ nie należeli do osób, które potrafią usiedzieć w miejscu.\nMikey z samego rana popędził do Alicii (sam, sam!) bez Mandy jako piąte koło u wozu. Ray także pojechał do swojej dziewczyny, której jeszcze nie zdążyliśmy poznać, ale na sam dźwięk jej imienia – Crista – bliźniaki Toro aż podskoczyły.\nFrank zamknął się w pokoju i grał na swojej ukochanej Pansy. Być może potrzebował trochę samotności.\nBob pojechał gdzieś vanem. Możliwe, że do znajomych.\nGerard nie zwracał na nikogo uwagi. Zaparzył sobie kawę, ubrał słuchawki i rozsiadł się wygodnie w jednym z foteli, po czym zaczął pisać coś w swoim notesie. Zapewne piosenki na ich nową płytę.\nUznałam, że to dobry moment, by namówić moją paczkę do odwiedzin u Lady Mary. Ta sprawa nie dotyczyła przecież tylko mnie i Allana.\n- Wychodzimy – ogłosiłam Gerardowi, ale nie usłyszał mnie. Mruczał coś pod nosem, zagłębiony w świecie swojej muzyki.\nMachnęłam ręką i wskazałam mojej paczce, że najwyższy czas iść.\nCałą drogę Jasmine nie przestawała mówić. Zauważyłam, że jej język nieco się zaostrzył przy chłopakach z MCR. A może wcześniej też tak dużo przeklinała, lecz nie zwracałam na to uwagi?\nPodróż autobusem zajęła więcej czasu niż vanem. Nie kupiliśmy biletów, kiedy więc obok nas pojawił się kontroler, Jasmine z wrodzoną gracją wykrzyknęła „Kanar, spieprzamy!”. I nie musiała tego powtarzać. Wypadliśmy z tego przeklętego autobusu i biegliśmy przed siebie, śmiejąc się i nawzajem poganiając.\nResztę drogi pokonaliśmy pieszo. Ku mojemu zdziwieniu Allan chwycił mnie za rękę. Moje serce drgnęło, a policzki zaczerwieniły się, kiedy Mandy spojrzała na nas pytająco. Po chwili jednak odwróciła się w drugą stronę z uśmiechem mówiącym: „wiedziałam, że to się tak skończy”.\nSzybko dotarliśmy na ulicę pełną identycznych domów o kremowych ścianach. Bez trudu odnaleźliśmy bramkę z napisem Lady Mary i w końcu zapukaliśmy.\n- No w końcu jesteście – powiedziała starsza kobieta, stojąc w progu. – W samą porę. Ale naprawdę nie musieliście jechać na gapę, żeby się tu dostać… Następnym razem zadzwońcie, to po was podjadę.\nSpojrzeliśmy na siebie. Skąd ona to wszystko wiedziała?\n- Pani jest zajebista – powiedziała Jasmine tonem pełnym podziwu.\nMary zaśmiała się serdecznie i wpuściła nas do środka.\n- Zrobię wam zielonej herbaty. Usiądźcie wygodnie i zrelaksujcie się.\nPrzez pierwsze pół godziny siedzieliśmy w małym ciemnym pokoiku, podczas gdy Lady opowiadała nam o jakiś przejściach i wrotach czasu… Kompletnie nic nie zrozumiałam z tego wywodu. No, może oprócz tego, że palce maczała w tym moja prababcia. Z którą – notabene – chcieliśmy porozmawiać.\nProblem w tym, że się nam to nie udawało.\nPierwszy raz brałam udział w seansie spirytystycznym i było to dla mnie, co najmniej, dziwne przeżycie.\nSiedzieliśmy przy okrągłym stoliku, na którym ustawione były świece oraz coś w rodzaju magicznej kuli z kryształu – choć i tak wiedziałam, że Lady traktuje to jak zwykłą, pozbawioną jakiejkolwiek magii rzecz. Wydawała nam polecenia (Chwyćcie się za ręce! Wyczyśćcie umysł! Przygotujcie się!), ale mimo że wszystkie je spełnialiśmy, dusza Eleny nie chciała się pojawić.\nCiocia Mary kilka razy zaklęła pod nosem, a z każdą minutą jej nastrój stawał się coraz gorszy.\n- Co jest, staruszko? – mruknęła cicho, przewracając oczami. – Zwykle chcesz rozmawiać…\nAllan westchnął. Mimo że pierwszy się o tym dowiedział i uwierzył w rozmowę z – powiedzmy to w końcu – martwą kobietą, to ta sytuacja przerastała go i denerwowała. Doskonale go rozumiałam.\n- A może… – zaczął niepewnie, powoli przejeżdżając po wardze językiem. Miałam ochotę kopnąć się pod stołem, ponieważ spodobał mi się sposób, w jaki to zrobił.\n- Bandit, nie myśl o seksie podczas seansu! – upomniała mnie Lady. Wszyscy spojrzeli na mnie, podczas gdy moje policzki stały się purpurowe. Skąd ona to?… – Ja wiem wszystko, Bandit Lee – Mary przeniosła wzrok na młodego Iero. – Kontynuuj, kochanieńki.\n- Tak, więc, hm… – Allan spojrzał na mnie jeszcze kilka razy, a potem przeczesał włosy i odwrócił wzrok. – Może… Ban i Mandy spróbują zrobić to same? To w końcu prawnuczki Eleny, a my jesteśmy całkiem obcy…\nW oczach Lady zobaczyłam jakiś błysk.\n- Bandit Lee, Twój chłopak może mieć rację!\nNo nie. O naszym związku też wiedziała? Zaczynałam się jej bać…\n- Wyjdźcie z pokoju! – rozkazała. – Tak, Jasmine, możesz pooglądać telewizję. Róbcie, co chcecie, tylko zostawcie naszą trójkę samą.\nCrystal, Jasmine, David i Allan szybko opuścili pomieszczenie.\n- Pani jest naprawdę zajebista! – powiedziała nasza blondynka, zanim Allan nie popchnął jej, by się pośpieszyła. – Spokojnie, Iero, ja delikatna jestem!…\nA potem zamknęli za sobą drzwi i nie usłyszałam już nic, poza tykaniem starego zegara.\n- Spróbujmy jeszcze raz – powiedziała Lady zmęczonym głosem. – Naprawdę, moja przyjaciółka musi droczyć się ze mną akurat dzisiaj!\nSpojrzałam Mandy w oczy. Uśmiechnęła się.\n- Spokojnie, Ban -szepnęła. – To dziwne, ale poradzimy sobie.\n- Nie boisz się? – zapytałam. Ja ze strachu cała dygotałam.\nMandy zaprzeczyła jednak ruchem głowy. Nigdy nie widziałam, by moja kuzynka miała w sobie tyle pewności siebie.\n- To będzie jak spełnienie marzeń. Spotkamy osobę, która była ważna dla naszych staruszków… prawda? – uśmiechnęła się ukazując białe ząbki. – Poza tym pierwszy raz mam kontakt z zaświatami. Do tej pory tylko o tym czytałam.\n- Interesujesz się tym? – byłam zaskoczona. Myślałam, że Mandy żyje tylko matematyką i fizyką.\n- Tylko trochę… tata tego nie lubi.\nPokiwałam głową ze zrozumieniem. Po chwili Lady Mary chwyciła nas ponownie za ręce i mruczała coś do siebie.\nStarałam się skupić, zapomnieć o wszystkim, wyczyścić umysł – tak jak kazała nam to ciocia.\nPrzez chwile nic się nie działo. Ale po kilku minutach coś się zmieniło. Otworzyłam jedno oko, by spojrzeć na Lady. Uśmiechała się, więc zapewne wszystko zaczęło iść zgodnie z planem.\nNagle poczułam coś zimnego, jakby ktoś włożył mi do dłoni kostkę lodu. Zdałam sobie sprawę, że temperatura w pokoju gwałtownie spadła. Usłyszałam czyjeś kroki.\nLecz nie były to kroki starszej kobiety. Raczej młodej, drobnej i delikatnej osoby.\nOtworzyłam oczy. Świece zgasły i widziałam niewiele, ale byłam pewna, że naprzeciwko mnie siedzi osoba, która uważnie się mi przygląda.\n15. Melodramatów ciąg dalszy\nOpublikowano 28 lutego 2010 Autor: ChemicznyPłaz\nStęskniliście się? Mam nadzieję, że warto było czekać i że dalszy ciąg historii się spodoba. Notka taka sobie, dajcie się rozkręcić… Dobra, koniec pitolenia xD\nP.S. Dajcie znać w jaki sposób mam was powiadamiać. Osobiście proponuję gg!\nP.P.S. Dziękuję wszystkim za wsparcie, choćby to duchowe… To bardzo wiele dla mnie znaczy ;*\n* Ale to już było, czyli krótkie streszczenie poprzednich odcinków *\nW noc pięćdziesiątych urodzin Gerarda Waya, jego córka, Bandit Lee, oraz jej przyjaciele dziwnym trafem przenoszą się w czasie do młodości swoich ojców. Z początku sytuacja ta im się podoba, jednak wraz z upływem czasu przybywa pytań oraz kłopotów. Bandit i Allan (którzy, notabene, zostali parą) chcą znaleźć sposób, by powrócić do roku 2026. Zanim to się jednak stanie…\nPonownie go pocałowałam. Wreszcie objął mnie i poddał się wspólnej pieszczocie. Delikatnie położył mnie na łóżku, a potem zaczął odpinać guziki mojej koszulki.\nUśmiechnęłam się. Tylko jego czułości brakowało mi do pełni szczęścia.\nPo kilku chwilach Allan odsunął się jednak ode mnie.\n- To był ciężki dzień dla Ciebie, Maleńka. Powinnaś odpocząć.\nLeżeliśmy wtuleni w siebie. Słowa były zbędne. Kochałam go i wierzyłam Allanowi, jak nikomu innemu.\nNiestety, te słodkie chwilę nie trwały długo. Usłyszeliśmy hałas na korytarzu.\n- Wrócili… – szepnął mój chłopak, wypuszczając mnie z objęć.\nSzybko zapięłam guziki swojej koszulki i odwróciłam się do niego plecami. Kiedy moja paczka weszła do pokoju, zamknęłam oczy.\n- No patrzcie – usłyszałam głos Davida. – Śpią jak aniołki.\n- A co mieliby innego robić? – to był głos Mandy. – Wy też idźcie spać, już późno…\nWszyscy ułożyli się w swoich łóżkach. Kilka minut później zasnęli.\n- Bandit – usłyszałam szept Allana.\n- Nie dostałem jeszcze buzi na dobranoc.\nO mało nie zaśmiałam się w głos. Odwróciłam twarz w jego stronę i pozwoliłam mu się pocałować.\nNagle ktoś uderzył Allana poduszką. Spojrzeliśmy w kierunku, z którego go „zaatakowano”.\nJasmine siedziała na łóżku: zła, z przymrużonymi oczami i ustami zaciśniętymi w wąską linijkę.\n- Ludzie, ciszej – powiedziała w końcu. Zanim położyła się z powrotem, dodała jeszcze: – Kurwa, dajcie się wyspać, to był cholernie ciężki dzień!\nObudziłam się bardzo wcześnie. Moja paczka spała w najlepsze. Jasmine chrapała najgłośniej. Jak Bob mógł od urodzenia nazywać ją Aniołkiem?\nWestchnęłam. Wciąż byłam zmęczona. Bądźmy szczerzy: za dużo emocji, jak na jeden dzień.\nUbrałam trampki i wyszłam z pokoju. Zamknęłam drzwi najciszej, jak mogłam i ruszyłam w stronę łazienki. Szybki prysznic dał nieco ulgi moim zmęczonym mięśniom i obudził we mnie pozytywną energię.\nCzułam, że mam w sobie dość siły, by rozwiązać wszystkie problemy: nie tylko swoje, ale także te należące do Gerarda. Chciałam też dokładniej przyjrzeć się sprawie naszego nagłego pojawienia się w 2004 roku.\nNie należę do ludzi wierzących w duchy i wszelkie paranormalne zjawiska, ale po tym, jak cofnęliśmy się w czasie o 23 lata, nawet najbardziej zatwardziały realista by się do tego przekonał.\nSzybko wskoczyłam z rybaczki podprowadzone Frankowi oraz czarny t-shirt należący do, jak mniemam, Gerarda. Choć równie dobrze mógł on być Mikeya: bracia Way często dzielili się tą częścią garderoby.\nJuż chciałam wejść do pokoju, w którym spała moja paczka, ale zauważyłam kogoś w salonie.\nDziewczyna siedziała na podłodze pośród mnóstwa fotografii. Jej twarz przykrywały długie ciemne włosy, a ramiona co chwilę unosiły się i opadały w głośnym szlochu.\n- Katmandu? – zaczęłam niepewnie.\nDziewczyna podniosła głowę i spojrzała na mnie smutno. Słaby uśmiech pojawił się na jej wargach. Szybkim ruchem otarła łzy i resztki eyelinera.\n- Cześć – wyszeptała głosem ochrypłym od płaczu. – Nie zwracaj na mnie uwagi… Przyszłam tylko po kilka swoich rzeczy…\nPodeszłam do niej i pomogłam pozbierać jej zdjęcia. Na większości z nich widać było uśmiechniętego Gee, który obejmował Kat lub – w rzadkich przypadkach – Alicie, bądź inną znajomą zespołu.\nNagle Katmandu opuściła głowę i chwyciła się za serce.\n- Kat, wszystko okay?! – zaczęłam histeryzować. Nie dziwcie mi się: to nie wy mieszkacie z rodzicami, którzy wypalają więcej papierosów niż reszta mieszkańców Los Angeles razem wzięta, są uzależnieni od super słodkiej kawy ze Starbucks, a w dodatku żyją w stresie: istotnie są w grupie ludzi zagrożonych zawałem.\nNagle Katmandu zarzuciła mi ręce na szyję i zaczęła głośno łkać.\n- Dlaczego?! Dlaczego on mi to zrobił?!\nNie, błagam. Tylko nie to. Nienawidzę sytuacji takich jak ta: żywcem wyjętych z łzawych melodramatów.\n- Hm, Kat… – delikatnie poklepałam ją po plecach, ale niewiele to dało. Chciałam wczuć się w jej sytuację i pomóc… ale za cholerę nie miałam pojęcia, co zrobić. – Kat, uspokój się… No, nie płacz…\nDziewczyna odsunęła się. Jej ciałem wciąż targały dreszcze, ale wstała nie zwracając na nie uwagi. Niepewnym krokiem podeszła do jednej z szafek. Ściągnęła pierścionek i położyła na półce. Szloch nieco ustał.\n- Wiesz co, Ban? – zapytała cicho. Jej chrypka była nie do wytrzymania. Zapewne przepłakała całą noc. – W sumie… to mi lżej… – spojrzała na mnie. – Być może… on nigdy mnie nie kochał, więc…\nNie wiem dlaczego, ale zaczęłam gorąco protestować. Chciałam, żeby nie przekreślała Gerarda. A raczej, żeby nie wspominała go jedynie jako pijanego, zaćpanego i wiecznie ją zdradzającego sukinsyna.\nKatmandu słuchała mnie tylko chwilę. A może w ogóle tego nie robiła. Może jej przytakiwanie i jakieś ciche pomruki były czymś bezwarunkowym. I chyba miałam rację, bo pomimo tego, że mówiłam do niej przez kilkanaście minut, ona jedynie machnęła na mnie ręką i zaczęła zrzucać coś z półek.\nWestchnęłam. Już nic nie mogłam zrobić. Wiedziałam, że od tej pory Gerard był dla Katmandu tylko przykrym wspomnieniem. Być może takim, jakim dla mnie pozostawał Rick…\nMiałam ochotę uderzyć się w głowę. Nie mogę przecież przyrównywać zagubionego Gerarda do jakiegoś napaleńca!\nNagle Katmandu zachichotała. Spojrzałam na nią z zaciekawieniem. Odwróciła się w moją stronę ze smutnym uśmiechem. W rękach trzymała książki, które wydawały mi się skądś znajome.\n- Wiesz, że Gerard podobał mi się już w szkole?… Cholera, dawno temu. Skończyliśmy ją w tym samym roku. On z wyróżnieniem. Skubany… – uśmiechnęła się, kręcąc głową. – Potem pracował w sklepie z komiksami. Przychodziłam tam tylko ze względu na niego… Był taki uroczy. Cichy, niepozorny, trochę przy sobie… i ta fryzura – zaśmiała się w głos. – Ale miał w sobie coś takiego, że nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Zawsze, gdy przychodziłam, uśmiechał się i chwilę później znowu czytał X-Mena. Taki zabawny chłopak…\nWestchnęła. Przez chwilę nic nie mówiła. Klęczałam na podłodze, patrząc na jej twarz. Wydawała się teraz całkiem inna.\n- Któregoś dnia – zaczęła, wyraźnie miło wspominając tamten czas – zaczęliśmy rozmawiać. Był taki nieśmiały… Opowiadał mi o swoich marzeniach… Z czasem te rozmowy były coraz częstsze… – uśmiechnęła się, patrząc w sufit. – Chciał wydać własną kreskówkę, wiesz? I stworzył ją, ale Cartoon Network się nie spodobała. To go trochę załamało, bo w tym widział swoją przyszłość… Wtedy poszliśmy to „zalać” i… i odwiedziłam go w domu… nigdy tego nie zapomnę – zaczęła się śmiać i płakać jednocześnie. – Żałuj, że nie widziałaś jego dawnego pokoju. Jakieś nietoperze, świece, dziwne pamiątki…\nCzyli innymi słowy to, co teraz można znaleźć w moim – pomyślałam.\n- I wtedy zdecydowałam się mu wszystko powiedzieć… – Katmandu ściszyła głos. – Był bardzo zaskoczony… A ja… pierwszy raz wyznawałam komuś uczucia… I… to był najpiękniejszy dzień mojego życia. Ale potem… – głos znowu jej się załamał. – Nie zauważyłam, w jakie bagno się pakuje. To było coraz gorsze… on zaczął tracić nad tym panowanie, a ja nie byłam w stanie mu pomóc. Cholera! – rzuciła tuż pod moje nogi chude książeczki. Natychmiast je rozpoznałam. To je znalazłam w księgarni kilka dni przed urodzinami taty.\n- To… twoje? – zapytałam niepewnie.\nKatmandu pokręciła głową i powachlowała się dłonią.\n- Narysowałam to dla niego, na jego urodziny. Ale założę się, że nawet ich nie otworzył – Katmandu jeszcze chwilę uspokajała się, aż w końcu podniosła książeczki i kilka zdjęć. – Przepraszam. Przepraszam, że Ci to wszystko powiedziałam.\nSpojrzałam na nią. Wstałam i szybko objęłam ją ramionami. Nawet nie wiedziałam, co powinnam była zrobić.\n- Pójdę już – szepnęła. Resztę zdjęć położyła tuż obok pierścionka, zabrała swoje rzeczy i posłała mi ostatnie spojrzenie. – Dziękuję – szepnęła na odchodne i odwróciła się w stronę drzwi.\nZobaczyła w nich Gerarda.\nNa początku spoglądała na niego niepewnie, po chwili słabo się uśmiechnęła. Minęła go w drzwiach, starając się na niego nie patrzeć. Gee trząsł się jak osika i widać było, że chcę ją zatrzymać, lecz nie wie w jaki sposób.\n- Pa… pamiętaj, że te piosenki są dla Ciebie! – krzyknął w stronę głównych drzwi.\nWydawało mi się, że Katmandu zdążyła odpowiedzieć. Po chwili słychać było tylko trzask zamykanych drzwi.\nGerard zsunął się po ścianie i ukrył twarz w dłoniach. Szybko objęłam go. Kolejny raz pozwalałam mu płakać w swoich ramionach.\nZegar wskazywał godzinę dziesiątą. Zdążyliśmy z Gerardem wypić już którąś z kolei kawę, oglądnąć wszystkie zdjęcia pozostawione przez Katmandu i omówić wczorajsze zdarzenia. Starszy Way był bardzo zawstydzony tym, co zrobił.\n- I to wszystko przez ten cholerny syf… – mruknął, kładąc głowę na stole.\nPogłaskałam go delikatnie po włosach. Pamiętam, że gdy byłam mała, tata zawsze tak robił. To bardzo mnie uspokajało.\n- Bandit?… Czy… myślisz, że… dam sobie radę?…\nNie patrzył mi się w oczy, czego bardzo nie lubię. Przysunęłam się do niego i szybko cmoknęłam go w czubek głowy.\n- Dasz sobie radę. Nie jesteś sam, Gee…\nPodniósł się nieco i spojrzał na mnie.\n- Jeszcze jedną kawę, Mała?\nPokiwałam głową, choć właściwie miałam ochotę zaprzeczyć. Mój żołądek domagał się śniadania, a nie kolejnego kroku w kierunku wrzodów.\nPół godziny później domownicy zaczęli gromadzić się w salonie. Frank, Bob i Ray uważnie obserwowali Gerarda. A właściwie jego wielką zmianę. Jeszcze wczoraj był wrakiem człowieka – dziś tętnił życiem, uśmiechał się i wyglądał o niebo lepiej. Jednak wszyscy wiedzieliśmy, że to dopiero początek. Takie problemy nie rozwiązują się same i to przez jedną noc.\nMoja paczka zwlekła się z łóżek dopiero o jedenastej. Kiedy tylko w pokoju pojawiła się Jasmine, natychmiast podniosły się rozmowy i śmiech. Ta dziewczyna potrafi czasem zdziałać istne cuda: przy niej nie da się siedzieć w ciszy lub bez uśmiechu na twarzy.\nNajpóźniej wstał Mikey. A właściwie wybiegł ze swojego pokoju, już od progu drąc się wniebogłosy.\n- Gdzie jest Gerard?!\n- Spokojnie, Mikuś. Tu siedzi – powiedział Frank, wskazując Waya. – I chyba ma Ci coś do powiedzenia…\nGee wstał i wyszedł z salonu, ciągnąc swojego brata za rękę. Żadne z nas siedzących przy stole nie skomentowało tego, ale wiedzieliśmy, że czeka ich ciężka rozmowa. A także przeprosiny Gerarda i obietnica – tym razem taka, której nie będzie mógł złamać.\nBracia Way wrócili po kwadransie: oboje uśmiechnięci, choć ich oczy były zaczerwienione. Frank szybko przesunął się, żeby usiedli obok siebie.\nMimo głośnych śmiechów, przekleństw Jasmine i rzucaniu się płatkami, wszyscy czuli, że to nie jest po prostu początek kolejnego zwykłego dnia. W życiu Gerarda nastąpił pewien przełom.\n- To początek całkiem nowego życia – szepnęłam mu na ucho.\nPokiwał głową, patrząc przed siebie. Na jego twarz wypłynął delikatny uśmiech.\n- Teraz już nic w nim nie schrzanię.\nSpojrzeliśmy na siebie. Choć wiedziałam, że jeszcze wiele razy złamie tą przysięgę, to jednak ton jego głosu wydawał mi się tak mocny, że pozostało mi jedynie pokiwać głową i posłać mu mój najpiękniejszy uśmiech.\n* Polecam! *\nSister To Sleep 2\n* Ocenialnie *\nCzarna rozpacz: 4\nKrytyka blogów: 6\nOstre brzmienia ocen: 4\n* Różności *\n* Menu główne *\n* Filmiki *\nFrank i polscy fani\nGerard mówi po polsku xD\nNie do opisania xD\nŻycie na trasie\n* Narratorka *\nBandit Lee WayPrawie pełnoletnia córka Gerarda Waya i LynZ. Lubi dobrze się bawić i poznawać nowych ludzi. Czasami jednak gubi się i potrzebuje pomocy. Sporo odziedziczyła po swoim rock&rollowym tatuśku.\n* Akcje *\n* Tablica ogłoszeń *\nSzablon dostosowany do przeglądarki Mozilla Firefox. Wykonany przez Sister To Sleep.Wszelkie obrazki pochodzą ze strony deviantart.com i zostały pobrane oraz edytowane za zgodą autorów.Proszę nie kopiować.Informuję o notkach ;)\nZadedykuję ten odcinek (jak i cały blog) osobie, która wspiera mnie zawsze, gdy tego potrzebuję i kocha mnie wspaniałą, przyjacielsko-siostrzaną miłością, w którą - głupia ja - nie potrafiłam uwierzyć i teraz wiem, jaki błąd popełniłam. Dziękuję za Twoją szczerość i pomoc, za telepatię, za poczucie humoru, za samo istnienie. Kocham Cię, siostro.Dziękuję każdej osobie, która przeczytała to opowiadanie, dodała komentarz i dawała mi siłę, by pisać to dalej, a nie rzucić to wszystko w cholerę!. Zasługujecie na lepsze zakończenie tej historii, a nie lukier i cukier w najczystszej postaci.Dziękuję jeszcze raz i zapraszam na ostatni odcinek!\nWszystkich wizyt: 25198\nWszystkich komentarzy: 560