Wywiad stulecia. Rozmowa z Marysią Lewandowską — SZUM\nWywiad stulecia. Rozmowa z Marysią Lewandowską\nNeil Cummings i Marysia Lewandowska, Museum Futures. Distributed. (2008) klatka z filmu. Kolekcja Moderna Museet, Sztokholm\nNiektóre z naszych „pragnień” to nadal fikcja, inne to już przeszłość. Najbardziej aktualna pozostaje wizja muzeum rozumianego jako forum wymiany i kształtowania szacunku dla „wielogłosowości”.\nAgnieszka Gratza: W jakich okolicznościach powstał w 2008 roku film Museum Futures: Distributed?\nMarysia Lewandowska: Kiedy objęłam profesurę na uczelni artystycznej Konstfack w 2003 roku, Sztokholm stał się obok Londynu moim drugim miejscem zamieszkania i zawodowej aktywności. Zaproszenie do pracy nad projektem związane było z nadchodzącym jubileuszem Moderna Museet i wyszło od jego ówczesnego dyrektora, Larsa Nittve’a, z którym współpracowaliśmy wcześniej, biorąc udział w wystawie Now/Here w Louisiana Museum of Modern Art w Danii, a później, w 2001 roku w Tate Modern, przy projekcie Capital. Tym razem chodziło o interwencję artystyczną w ramach planowanej na 2008 rok publikacji poświęconej pięćdziesięcioletniej historii Moderna Museet.\nZastanawialiśmy się nad taktyką, która nie ograniczałaby się tylko do analizy zarchiwizowanej przeszłości, ale poprzez którą moglibyśmy także być kontynuatorami nowatorskich rozwiązań z pierwszych lat istnienia muzeum. Wydarzenia artystyczne tamtego okresu wskazywały na zainteresowanie ówczesnych kuratorów tematyką odnoszącą się do aktualnej sytuacji muzeów i ich „użyteczności” społecznej. Obchody jubileuszu stworzyły dobry pretekst do refleksji nad przyszłością instytucji w ciągu nadchodzących pięćdziesięciu lat. Wtedy zaczęliśmy precyzyjnie konstruować chronologię (oś czasu) wychodząc od 1958 roku, momentu powstania Moderna Museet, a kończąc na roku 2058, kiedy obchodzone będzie jego stulecie. Projekt składa się z trzech odrębnych części: Museum Futures: Recorded jest naszym wkładem do Moderna Museet History Book, obszernej publikacji wydanej z okazji jubileuszu; Museum Futures: Distributed to półgodzinny film; Museum Futures: Performed to intencja odtworzenia na żywo rozmowy bohaterek filmu, Ayan Lindquist i Ms Chan, w trakcie rzeczywistych obchodów stulecia Modena Museet w roku 2058, kiedy nas już nie będzie na świecie.\nNeil Cummings i Marysia Lewandowska, Museum Futures. Timeline Souvenir, 2008, plakat projektu Stefana Anderssona\nJak mamy rozumieć tytuł, a przede wszystkim liczbę mnogą w Museum Futures? Praca dobrze wpisuje się w obecne wydanie LIAF (Lofoten International Art Festival), pod tytułem I Taste the Future. Wybrani artyści mieli za zadanie wyobrazić sobie przyszłość za sto pięćdziesiąt lat, choć nikt nie wziął tego dosłownie.\nTytuł poprzez swoją niejednoznaczność sugeruje specyficzne napięcie pomiędzy sferami sztuki i ekonomii. Uwrażliwia na pluralizm, traktując czas przyszły w sposób otwarty, ale silnie zdeterminowany przez istniejące warunki ekonomiczne. Wpisuje też praktykę muzealną w kontekst wartości dyktowanych przez rynek, gdzie kontrakty typu „futures” na giełdach towarowych zmieniły się z instrumentów zabezpieczających w narzędzia transakcji spekulacyjnych. Odnosi się to też do muzeum jako systemu gwarantującego jakość dzieła sztuki. Spekulacja intelektualna na temat przyszłości i zasadności przetrwania muzeum jako instytucji dobra publicznego stanowi w tym filmie ważny element naszej artystycznej refleksji.\nW latach 1995–2008 współpracowałaś z brytyjskim artystą Neilem Cummingsem. Na czym polegała wasza współpraca i jak dzieliły się wasze role przy pracy nad Museum Futures?\nMuseum Futures było naszym ostatnim wspólnie zrealizowanym projektem, także w jakimś sensie podsumowującym piętnastoletnią współpracę artystyczną, koncentrującą się na problematyce mechanizmów tworzących wartości w kulturze. Nasze role nigdy nie były z góry ustalone podczas pracy nad kolejnymi projektami. Decyzje o tym, które z nas wykonywało konkretne prace przygotowawcze zależały od okoliczności zaproszenia i wymogów merytorycznych. Oboje zawsze zaczynaliśmy od rozpoznania kontekstu, czyli kwerendy wokół materiałów historycznych, podłoża teoretycznego i materialnego. Często adaptowaliśmy istniejące już metodologie innych dziedzin. Antropologia społeczna była stałym punktem odniesienia dla tzw. „pracy w terenie”, którą traktowaliśmy jako element integracyjny dalszych eksploracji i początek dialogu z instytucją. Research był częścią „dzieła sztuki”, a nie jego podbudową. Przygotowania do Museum Futures wymagały podjęcia szczegółowych badań i rozmów z ekspertami spoza świata sztuki. Nie chodziło tylko o zebranie faktów dotyczących historii muzeum, ale bardziej o zrozumienie jego roli w generowaniu społecznie nośnych procesów. Najważniejsze było skonstruowanie „chronologii”, osi czasu, na którą nanosiliśmy wydarzenia z przeszłości, traktując je jako zwiastuny wyobrażenia o przyszłości. To był konceptualny „kręgosłup”, na podstawie którego Neil napisał scenariusz. Moje zainteresowania i doświadczenie pracy z książką były przydatne przy współpracy z grafikiem Stefanem Anderssonem, odpowiedzialnym za kształt jubileuszowej publikacji Moderna Museet History Book. Film był dla nas obojga nowym wyzwaniem, dzięki dobremu budżetowi mogliśmy zaangażować ekipę filmowców-profesjonalistów, między innymi reżysera Iana Knoxa. Proces przygotowań trwał dwa lata, zdjęcia dwa tygodnie, a montaż dwa miesiące. Moja dodatkowa rola producentki oznaczała odpowiedzialność za całość, w sensie merytorycznym i praktycznym.\nMarysia Lewandowska & Neil Cummings, Museum Futures: Distributed, 2008\nwideo, 32 min., fot. Kjell Ove Storvik/NNKS, Lofoten International Art Festival – LIAF\nMuseum Futures inscenizuje „wywiad stulecia”, przypadający na rok 2058, między dyrektorką Moderna Museet v3.0 Ayan Lindquist a Ms Chan, młodą badaczką i archiwistką z Instytutu Asian Multitude w Guangzhou w Chinach. Wybór dwóch pięknych kobiet o wysokiej inteligencji – Azjatki i ciemnoskórej Szwedki – jest istotny. Co chcieliście tym wyrazić?\nW „projektowanej” przez nas wersji przyszłości, świat został mocno naznaczony polityką neoliberlizmu, postkolonializmem, konfliktami etnicznymi i religijnymi, prowadzącymi do wielkich migracji.\nPo latach „wywłaszczania” informacji, instytucje dobra publicznego takie jak muzea stały się katalizatorami świadomości o potrzebie traktowania kultury w kategoriach współtworzenia.\nWybór tych dwóch postaci to po pierwsze zwrócenie uwagi na rolę kobiet w „zarządzaniu” kulturą, a po drugie odzwierciedlenie rosnącego wpływu Chin na sztukę współczesną – ich pozycji na rynku kolekcjonerskim, ale także wysiłków czynionych przez młode pokolenie kuratorów i historyków sztuki podejmujących prace archiwizacyjne po spustoszeniu spowodowanym Rewolucją Kulturalną (1966–1976). W ten sposób komplikuje się pojęcie przynależności i granic w sensie geograficznym, a co za tym idzie utartych skojarzeń i uprzedzeń związanych z odrębnością koloru skóry. Mieszane, etiopsko-chińskie pochodzenie etniczne dyrektorki Ayan Lindquist to w podtekście przypomnienie o losach uchodźców z represjonowanych części świata, ale także nawiązanie do inicjowania praktykowanych przez Szwecję procesów kulturowych i politycznych, mających swoje odbicie w instytucji takiej jak Moderna Museet. Obie aktorki to emblematy sygnalizujące sytuację geopolityczną, która odpowiadałaby stanowi zróżnicowania globalnych dóbr na rok 2058.\nNiewiarygodna pamięć obydwu kobiet umożliwia „współczesna” technologia, do której nawiązują słowa typu „thread” oraz „composite”. Bohaterki są w stanie błyskawicznie wyszukać istotne dane i informacje, tak jakby je miały bezpośrednio zakodowane w głowach, choć od czasu do czasu w wymianie następują chwilowe, realistyczne usterki. Czy mogłabyś wyjaśnić czym te kobiety się posługują?\nNie do końca wiadomo czym one się posługują w sensie technologii, nie chodzi tu o gadżet, tylko raczej o konsekwentne przedstawienie w naszym filmie kilku wątków jednocześnie: archiwum jako obszaru aktywnej relacji pomiędzy zbiorem w sensie przedmiotowym i zbiorowością w sensie podmiotowym, a prościej ujmując, o relacje własnościowe. Najnowsza technologia skonsolidowała szanse powszechnego dostępu do wszelkiego rodzaju dokumentów, tekstów, obrazów czy nagrań. Po latach „wywłaszczania” informacji, instytucje dobra publicznego takie jak muzea stały się katalizatorami świadomości o potrzebie traktowania kultury w kategoriach współtworzenia. Takie jest przesłanie filmu. Za 50 lat każdy będzie miał dostęp do „inteligentnych” wyszukiwarek, a znajdowanie „skompozytowanych” informacji to rezultat modyfikacji systemu otwartych zródeł. To jest też moment przemian w sensie ontologicznym, gdzie kod przełamuje system osobistych preferencji, narzuca uproszczenia, ale także wyzwala z istniejących ram ideologicznych. Jednostkowość procesów wartościowania zostaje wzbogacona o technologie „wspólnie redagowanej” pamięci ludzkiej. Obie „bohaterki” wywiadu mają dostęp do tych samych informacji, ale rożni je kontekst, a więc różnią się także ich interpretacje.\nModerna 3.0 możemy zawdzięczać radykalną zmianę w polityce zarządzania i programowania muzeum. Inicjowanie wielopoziomowych, ponadnarodowych projektów dążących do redukcji globalnego ocieplenia, poszanowanie praw człowieka, uwrażliwienie na tradycje lokalne.\nWywiad obejmuje historię Moderna Museet na przełomie stulecia, od otwarcia muzeum w 1958 roku, przez kolejne jego „mutacje”. Czym różni się Moderna Museet w swojej pierwotnej formie od Moderna 2.0, które ukształtowane zostało przez Chus Martinez w roku 2012 i od najnowszego jego „rozwidlenia” – jak to okresla Ayan Lindquist, która je nadzorowała – jako Moderna 3.0 w 2051?\nPierwotna wersja muzeum z 1958 roku wyrastała z dziewiętnastowiecznego kanonu instytucji powołanej do gromadzenia zbiorów, edukacji i konserwacji. Ma ono w filmie status światowej rangi zabytku. Tak rozumiana misja muzeum ulega przekształceniom w nowym millennium, otwierając się na sztukę „postmedialną”, podważającą hegemonię modernistycznej kultury zachodniej, aktywnie angażując się w prezentowanie sztuki pozaeuropejskiej, a także inwestując w badania naukowe. Zmianie ulega też model współpracy z artystami, którzy zapraszani są do dialogu nie tylko w kontekście ich praktyki artystycznej, ale także zaczynają mieć większy wpływ na decyzje merytoryczne i organizacyjne, kontynuując krytykę instytucjonalną Hansa Haacke czy Andrei Fraser. Decyzje programowe przestają być już tylko wyłączną domeną menadżerów i kuratorów. Wcześniejsza faza zdominowana była przez silne osobowości, charakterystyczne dla okresu Pontusa Hultena; muzeum 2.0 to miejsce autorefleksji, publicznej debaty, medialnego wieloglosu zakotwiczonego w miejscowych realiach społecznych. Kolekcja stała pełni w nim funkcję „aktywnego” zasobu wiedzy otwartego na dalsze eksploracje, nie jest obciążeniem, lecz źródłem inspiracji i historycznych rewizji. Postać znanej kuratorki Chus Martinez pojawia się na zasadzie emblematu opisywanych przez nas transformacji. Moderna 3.0 możemy zawdzięczać radykalną zmianę w polityce zarządzania i programowania muzeum. Inicjowanie wielopoziomowych, ponadnarodowych projektów dążących do redukcji globalnego ocieplenia, poszanowanie praw człowieka, uwrażliwienie na tradycje lokalne. Dzięki nowatorskim rozwiązaniom podatkowym (podatek transakcyjny) i przeznaczeniu uzyskanego dochodu na potrzeby budżetowe kultury, muzeum 3.0 ma szanse stania się instytucją „użyteczności” społecznej.\nOmawiacie kilka kluczowych wystaw, fikcyjnych i rzeczywistych, które miały miejsce na przełomie stulecia (1958–2058). Jest miedzy innymi wzmianka o legendarnej wystawie Cybernetic Serendipity z 1968 roku w ICA w Londynie, której kuratorką była Jasia Reichardt. Co sprawiło, że właśnie ta wystawa była istotna (ogólnie i w kontekście waszej pracy)?\nTo była pierwsza, przełomowa wystawa wskazująca na związki sztuki z technologią i naukami ścisłymi. Wzięło w niej udział stu trzydziestu twórców. W jej ramach zaprezentowano prace artystów, kompozytorów, inżynierów, matematyków i poetów. To była ambitna próba wskazania na korelacje sztuki i nauki, w szczególności rolę „przypadku” jako elementu „decydującego”, zarówno w sztuce, jak i w cybernetyce. Niezwykle otwarte podejście wskazywało na potencjalność procesów tworzenia nie proponując gotowych obiektów i rozwiązań. Uwidocznienie współzależności procesów i metodologia „zderzeń”, „skażenia” i wychodzenie poza ramy specjalizacji stanowiło o nośności wystawy i jej „ponadczasowym” przesłaniu. Pojęcie cyberkultury samo w sobie wyraża relacje czasu, coś co jest ponadczasowe i abstrakcyjne – w sensie kulturowym – z czymś co jest „wpisane”, „ugruntowane” historycznie, powstając w momencie dominacji konkretnej technologii. W naszej wizji przyszłości cybernetyczne kodowanie zostaje wzbogacone o sferę etyki i odpowiedzialności społecznej. Dla potrzeb naszego scenariusza przypomnieliśmy o tej ważnej wystawie w epoce internetu, wskazując na jej prekursorską rolę w kształtowaniu bliskiej nam jako artystom postawy twórczej.\nMuseum Futures nawiązuje rownież do pracy Pontusa Hultena, dyrektora Moderna Museet w latach 1960–1977, a mianowicie jego propozycji Museum of Our Wishes (Muzeum Naszych Pragnień). Taki tytul nosiła wystawa z lat 1963–64, do której Lars Nittve, dyrektor Moderny od 2001 do 2010 roku, wyraźnie nawiązał inicjując w roku 2006 The Second Museum of Our Wishes – projekt poruszający kwestie braku prac kobiet w kolekcjach muzealnych. W Museum Futures jest mowa o Museum of Their Wishes. Kim są „oni”?\nLata 60. to czasy uważane za najbardziej dynamiczny okres rozwoju muzeum. Hulten był dyrektorem dyplomatą, potrafiącym wyczuć nastroje artystów, galerzystów, ale także władz i mediów, pozyskując poparcie entuzjastycznie nastawionej opinii publicznej. Dzięki przyjaźni z mieszkającym w Nowym Jorku szwedzkim inżynierem Billym Klüverem nawiązał osobiste kontakty z amerykańskimi artystami, których zaprezentował na dwóch ważnych wystawach: Movement in Art z 1961 roku i 4 Americans z roku 1962. To między innymi dzięki darom ofiarowanym przez wielu z nich powstało Önskemuseet: the Museum of Our Wishes, „fundament” kolekcji stałej. Ze 186 pozyskanych dzieł znalazły się w niej tylko dwie prace kobiet. Ten wyraźnie tendencyjny wybór był przedmiotem nieustannej krytyki aż do momentu interwencji Larsa Nittve’a, którego zasługą było powrócenie do kwestii „pragnień”. Zaproponował on dokończenie misji Hultena przez zakupy pominiętej przez niego twórczości kobiet. Odwołujemy się do obu tych misji, ale już nie tylko z perspektywy genderowej. Nasza wizja obejmuje ludzką egzystencję, która jest konsekwencją procesów bio i nanotechnologii, transplantów i sztucznej inteligencji. Nasze organizmy to już nie suwerenne istoty, lecz syntetyczno-organiczne inteligentne jednostki gatunku ludzkiego. Temu nowo zakodowanemu człowiekowi musimy zagwarantować pełne prawa obywatelskie, stwarzając warunki prawne, aby ich wola nie została pominięta przy pracach nad kształtem przyszłego muzeum.\nWywiad koncentruje się głównie na historii Moderna Museet w jego trzech postaciach. Przyszłość, z punktu widzenia teraźniejszości rozmawiających, jest zostawiona na sam koniec „wywiadu stulecia”, co wydaje się dziwne. Czy mogłabyś wyjaśnić, co ma na myśli Ayan Lindquist mówiąc na zakończenie: „Poza sferą dziedzictwa, jednostkowość zostanie zatarta przez zróżnicowanie”. W jakim sensie jest to ekscytująca perspektywa?\nTo przesłanie należy rozumieć w kontekście naszego zaangażowania w problematykę etyki własności publicznej i creative commons. Ekscytujące są ruchy emancypacyjne promujące różnice kulturowe, religijne, etniczne, seksualne, genderowe. Chodzi o podważenie zasadności wąskiej normatywności, często jednoznacznej z nastawionym na szybkie zyski globalnym kapitalizmem i społeczeństwem konsumpcyjnym. My dajemy szansę tym wszystkim, dla których sztuka jest nie tylko formą wypowiedzi, ale także narzędziem dyskursu „inności” i „niepodporządkowania”. Muzeum jest generatorem i miejscem kultywującym tak rozumianą funkcję sztuki współczesnej, a nie jej punktem odbiorczym.\nScenariusz filmu powstał na zamówienie Moderna Museet w kontekście obchodów jego pięćdziesięciolecia w 2008 roku, lecz kwestie, które porusza – dotyczące rynku sztuki, współpracy czy koprodukcji programu muzeów z artystami, nacisku na „emergent art”, „globalną ekologię”, wolny dostęp do informacji – nadal są aktualne. Czy wasza prognoza wydaje ci się trafna?\nWszystko, o czym mówimy składa się na utopijną wizję Muzeum Naszych Pragnień, tym razem „naszych”, czyli artystów, których praktyka jest mocno zakorzeniona w krytyce instytucjonalnej. Nad projektem pracowaliśmy prawie 10 lat temu, ale już wtedy wyczuwaliśmy nastroje wielu konfliktów związanych z narastającą presją prywatyzacji wszystkich aspektów życia. Skonstruowaliśmy rzeczywistość, „która wisiała w powietrzu”; my nadaliśmy jej kształt konceptualnej spekulacji, przykładowo doprowadzając do rozwiązania „koncernu” Guggenheim, po jego upadku zasilając wiele kolekcji publicznych dziełami sztuki pochodzącymi z jego zbiorów.\nOtworzyliśmy Akademię Sztuk Frieze w Pekinie, której absolwenci mieliby tworzyć wyłącznie na potrzeby rynku sztuki, a przede wszystkim zmoblizowaliśmy Moderna Museet 2.0 do upublicznienia wiedzy przy użyciu szóstej wersji licencji GPL (General Public Knowledge). Niektóre z naszych „pragnień” to nadal fikcja, inne to już przeszłość. Najbardziej aktualna pozostaje wizja muzeum rozumianego jako forum wymiany i kształtowania szacunku dla „wielogłosowości”; tak jak tego możemy doświadczyć w londyńskiej Tate, której po raz pierwszy od jej otwarcia 120 lat temu, przewodzi kobieta.\nIndeks Agnieszka Gratza Lofoten International Art Festival - LIAF Marysia Lewandowska Moderna Museet Neil Cummings


Katarzyna Warnke I Piotr Stramowski - plotki, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Katarzyna Warnke I Piotr Stramowski\nWszystko o: Katarzyna Warnke I Piotr Stramowski - filmy, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon, wzrost, waga, wiek, plotki i komentarze. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\nNie jest łatwo żyć z aktorem! Piotr Stramowski (29 l.) i Katarzyna Warnke (39 l.) to ostatnio jedna z najgorętszych par w naszym show-biznesie. Zobacz: Kasia Warnke na Insta z przystojnym brodaczem - ale TO NIE JEST Stramowski! Poznali się na planie filmu W spirali. Poniosło ich uczucie i namiętność, dziś są małżeństwem. W rozmowie z ...\nCzy żona znów błysnęła stylizacją? Na premierze filmu Po prostu przyjaźń nie mogło zabraknąć odtwórcy jednej z głównych ról. Piotr Stramowski (29 l.), który w filmie tworzy parę z bohaterką graną przez Annę Lucińską na pokazie komedii pojawił się w towarzystwie żony. Bożyszcze pań zaprezentował bujny zarost we wszelkich możliwych miejscach. Jak ...\nIle lat mu ubyło? Kiedy w plotkarskich mediach zaczęto pisać o tej parze, sporo uwagi poświęcano różnicy wieku, jaka "dzieli" Katarzynę Warnke (39 l.) i Piotra Stramowskiego (29 l.). Zobacz: Kasia Warnke na Insta z przystojnym brodaczem - ale TO NIE JEST Stramowski! Dziesięć lat to dla jednych dużo, dla innych taka różnica jest bez znaczenia....\nFotka przebija wszystkie, które do tej pory widzieliśmy. Choć od ślubu Piotra Stramowskiego (28 l.) i Katarzyny Warnke (38 l.) minęło już miesiąc, to dopiero teraz dochodzą do nas prywatne zdjęcia z tego wydarzenia. Choć dopiero co informowaliśmy Was o innym wyjątkowym zdjęciu ze ślubu tej pary, to następne zdjęcie, które zostało udostępnione ...


opublikowano: 2020-09-24 14:03:03\nPo fakcie sprawca uciekł. Pabianiccy policjanci złapali wandala. Odpowie za uszkodzenie mienia.\nByło to 19 sierpnia przy ul Łaskiej około godziny 15.00.\nAutobus miejski odjeżdżał spod dworca PKP. W tym samym czasie na przystanku siedział 19 – latek. W ręce trzymał butelkę z alkoholem. Gdy autobus ruszył, mężczyzna wstał, rzucił nią w bok pojazdu, po czym uciekł w nieznanym kierunku. Rzut był celny i na tyle mocny, że uszkodził szybę.\nWezwano policję. Funkcjonariusze przejrzeli zapis monitoringu i ustalili, kto stoi za aktem wandalizmu. Po nieco ponad miesiącu od zajścia sprawca usłyszał zarzut.\n- Odpowie za uszkodzenie mienia. Za popełniony czyn grozi mu kara do 5 lat pozbawienia wolności – poinformowała podkom. Ilona Sidorko, oficer prasowy pabianickiej policji.\nStraty wyceniono na 1200 złotych.\nKomentarze do artykułu: Potłukł szybę w autobusie... Butelką z alkoholem\nkomentarz dodano: 2020-09-24 17:12:24\nA ten wesołek był w windzie , lub przechodził podziemnym przejściem PKP Pabianice?


Słodka Tarta z Dyni Hokkaido i Orzechów Włoskich. Sezon dyniowy jeszcze w pełni, więc pomyślałam o zrobieniu tarty, która nie wymaga pieczenia. Udało się, a efekt jest zaskakująco smakowity. Witariański, orzechowo-daktylowy spód ciasta, wypełniony kremem dyniowo-kokosowym. Całość wegańska i bezglutenowa.\n1 puszka mleka kokosowego (bez substancji konserwujących)\n1 i 1/2 kubka puree z dyni hokkaido (z dyni ugotowanej na parze)\n2 lub 3 łyżki roztopionego oleju kokosowego\n3. Ugnieć palcami rozpoczynając od środka, tak aby powstało sztywne, ubite ciasto. Należy pamiętać, aby boki były również sztywne, aby nie rozpadły się po zdjęciu boków “tartownicy”. Włóż do zamrażarki\ngin 21 listopada 2014 - 01:32\nteenager ;) 21 listopada 2014 - 07:06\ntaką tartą bym nie pogardziła, najlepiej tu i teraz – jest genialna! 🙂\nvea love green 21 listopada 2014 - 08:02\nO kurrrka! 24 listopada 2014 - 18:44\nBlue Almonds 24 listopada 2014 - 21:59\nBlue Almonds 24 listopada 2014 - 22:00\nDziękuję :), Miło mi bardzo 🙂\nBlue Almonds 24 listopada 2014 - 22:01


▷ Kawa ziarnista Biedronka z gazetki Opinie Online 2022 | Marketowe.pl\nart. spożywcze Kawa ziarnista Biedronka\nPlanujesz kupić kawę ziarnistą w Biedronce i szukasz opinii, czy warto? A może chcesz sprawdzić, czy kawy ziarniste Biedronka to opłacalny zakup? Poniżej sprawdzisz, jakie opinie o kawach ziarnistych z Biedronki dodali nasi użytkownicy, jakie są wady i zalety i przede wszystkim, czy kawa ziarnista Biedronka to dobry zakup w 2022.\nIlly espresso ziarna 250g, czarna - kawa, ciemne palenie, 7723 (8003753918198) SPRAWDŹod 32,50 zł\nKawa ziarnista Lucaffe Mr. Exclusive 250g, 0627 SPRAWDŹod 50 zł\nKawa ziarnista DELONGHI Kimbo 4 kg (8004399333741) SPRAWDŹod 399 zł\nArcaffe Meloria 1000g (8033959090176) SPRAWDŹod 83,70 zł\nKawa włoska espresso bar superior blend marki Kimbo SPRAWDŹod 89 zł\nLavazza Kawa ziarnista qualita rossa SPRAWDŹod 57,90 zł\nIlly Kawa ziarnista monoarabica ethiopia 250g SPRAWDŹod 66,90 zł\nKawa ziarnista Pellini Top 1000g, 8001685092702 SPRAWDŹod 84,89 zł\nPascucci Kawa ziarnista extra bar mild 1kg (8010917000064) SPRAWDŹod 70 zł\nCarraro caffè s.p.a. Carraro dolci 100% arabica kawa ziarnista 1kg SPRAWDŹod 124,90 zł\nLavazza Expert Gusto Pieno 1 kg (8000070043381) SPRAWDŹod 54,99 zł\nCornella barista pro 96 - kawa ziarnista 100% arabika 1 kg marki Cornella pere cornella s.a.u. SPRAWDŹod 84 zł\nKawa ziarnista top class 1kg marki Lavazza SPRAWDŹod 138 zł\nKawa ziarnista VASPIATTA Crema Speciale 1 kg, CREMA SPECIALE SPRAWDŹod 68,90 zł\nTchibo barista caffe crema kawa ziarnista 1kg (4046234709179) SPRAWDŹod 79 zł\nLa brasiliana srl La brasiliana marfisa 100% arabica - kawa ziarnista 250g (8000389302506) SPRAWDŹod 32 zł\nZicaffe s.p.a. Zicaffe grand italia - kawa ziarnista 1kg SPRAWDŹod 59,90 zł\nMeseta Oro Bar - kawa ziarnista 1kg / certyfikat INEI (8001730080074) SPRAWDŹod 81 zł\nZestaw kawy ziarnistej "single origin", 3 kg marki Przyjaciele kawy SPRAWDŹod 359,98 zł\nJuan Valdez Cumbre Premium - legendarna kawa ziarnista 0.5kg 100% Arabica Nowość, 813 SPRAWDŹod 36,90 zł\nIlly Kawa ziarnista monoarabica guatemala 250g SPRAWDŹod 66,90 zł\nIlly Monoarabica - Brazylia SPRAWDŹod 66,90 zł\nJeżeli masz produkt kawa ziarnista Biedronka 2022, dodaj opinie poniżej. Tym samym pomożesz innym, którzy chcą kupić kawę ziarnistą w Biedronce. Napisz jakie widzisz wady i zalety, czy warto kupić i czy polecasz kawę ziarnistą z Biedronki w 2022 roku. Przy okazji sprawdź, jakie opinie o kawach ziarnistych Biedronka dodali inni użytkownicy. Wpisz model, nazwę, rodzaj, podaj specyfikację i dodaj opinie kawy ziarniste Biedronka 2022.\nBiustonosz sportowy Biedronka\n✅ Kawa ziarnista Biedronka Opinie użytkowników\nJak użytkownicy oceniają kawy ziarniste z Biedronki? Jakie są najnowsze opinie na temat produktu kawa ziarnista Biedronka? Sprawdź w naszej bazie aktualne recenzje i opinie o kawach ziarnistych z Biedronki. Sprawdź czy warto kupić i ile kosztuje kawa ziarnista z Biedronki.\n✅ Czy kawa ziarnista z Biedronki to dobry zakup?\nProdukty ze sklepu Biedronka są chętnie kupowane i często polecane. Jednak, czy kawa ziarnista Biedronka to dobry zakup? Jak ocenili to użytkownicy? Sprawdź czy kawy ziarniste Biedronka opinie mają pozytywne, czy negatywne. Jakie są ich wady i zalety.\n✅ Kawa ziarnista Biedronka z gazetki, czy warto?\nCzy warto kupić produkt kawa ziarnista Biedronka z gazetki? Jak użytkownicy oceniają kawy ziarniste z Biedronki z gazetki? Sprawdź najnowsze opinie, testy i recenzje dodane przez użytkowników, którzy już kupili kawy ziarniste w Biedronce.\n✅ Kawa ziarnista Biedronka ze sklepu online czy stacjonarnie?\nProdukt kawa ziarnista Biedronka można kupić zarówno w sklepie online jak i w sklepie stacjonarnym. Porównaj ceny, sprawdź kawy ziarniste z Biedronki pod kątem opinii, ceny i recenzji użytkowników. Zobacz czy warto kupić kawy ziarniste w Biedronce.\n✅ Kawy ziarniste Biedronka Recenzja i test\nSprawdź nie tylko opinie o kawach ziarnistych z Biedronki, ale także test i recenzje. Zobacz, jak użytkownicy testowali kawy ziarniste Biedronka i jakie dodali opinie na ten temat. Zobacz, czy warto kupić kawy ziarniste w Biedronce? Sprawdź wady i zalety.\nKuchenka indukcyjna dwupalnikowa Auchan\nOdkurzacz ręczny Kaufland\nPiżama młodzieżowa Auchan


The Hall of Columns - już wkrótce - ENERGYLANDIA - Rodzinny Park Rozrywki w Zatorze\nRestauracja zlokalizowana w głównym pałacu strefy Aqualantis. Pierwotnie Sala ta była wykorzystywana do organizacji wystawnych balów i uroczystych bankietów. Dla odkrywców ta sala jest przede wszystkim głównym miejscem spotkań, gdzie strudzeni podróżnicy mogą usiąść, zjeść i znaleźć chwilę wytchnienia. Lunch wśród starożytnych kolumn to naprawdę niezapomniane przeżycie. Skosztujecie tutaj tematycznych potraw i odetchniecie od zgiełku zabawy.\nSzefowie kuchni zadbają o różnorodność menu – nie zapominając z pewnością o wyjątkowych daniach z ryb i owoców morza.


Zwierciadlo.pl - Muzyka - „Flamenco, Flamenco” – ścieżka dźwiękowa do filmu Carlosa Saury\tStory\n>„Flamenco, Flamenco” – ścieżka dźwiękowa do filmu Carlosa Saury\nKalina Mróz\tfot. materiały prasowe\t22 października 2011 in Muzyka by Kalina Mróz Dwie płyty CD z muzyką do afirmującego andaluzyjską muzykę filmu Carlosa Saury to przepiękna i uniwersalna propozycja dla każdego melomana. Strefa zakupów - odwiedź Butik.Zwierciadlo.pl\nFlamenco, nazywane niekiedy muzyką duszy, zostało tu przekazane w aranżacjach najwyższej klasy i w wykonaniu największych mistrzów, takich jak sam Paco de Lucia („Antonia”). Nie trzeba być koneserem ani fanem folkowych brzmień, żeby docenić niesłychany ładunek emocjonalny zawarty chociażby w nostalgicznym, wzruszającym, ale przesyconym ogniem „El Tiempo” Juana Carlosa Romero. W 23. utworach nie zabrakło przejmujących wokali dojrzałych śpiewaków, odgłosów tańca zastępującego instrumenty rytmiczne czy szumu deszczu będącego częścią pieśni. Całość z pewnością zachęca do sięgnięcia po film Saury, stanowiąc jednocześnie autonomiczne, bardzo wartościowe dzieło zdecydowanie godne polecenia.


PILNE! Praca: Obsługa poczty, Zachodniopomorskie - Listopad 2021 - 2467 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Obsługa poczty Zachodniopomorskie\nDołącz do Zespołu Cafe22 na stanowisku, obsługa zaplecza. Miejsce pracy: kawiarnia Cafe 22, Plac Rodła 8, Szczecin Region: zachodniopomorskie Osoba zatrudniona na tym stanowisku odpowiedzialna będzie za sprzątanie i utrzymywanie porządku na zmywaku. Wymagania...\n...Poczta Polska S.A. poszukuje kandydatek/kandydatów na stanowisko : Mierzyn, ul. Welecka 26 wymiar etatu: 0,75 U nas zyskasz... ...jeśli: masz wykształcenie minimum średnie, profesjonalna obsługa klienta nie jest Ci obca, potrafisz obsługiwać komputer, znasz...\n...Pracownik Obsługi Gotówki Miejsce pracy: Szczecin Twój zakres obowiązków Przeliczanie wartości pieniężnych Sprawdzanie autentyczności... ...kontaktować pod adresem Administratora lub za pośrednictwem poczty elektronicznej, e-mail: iod[at]solidmcg.com.pl3. Cel i...\n...klientów poszukujemy kandydatów na stanowisko: Specjalista ds. obsługi klienta z językiem francuskim 0046371 zapewnienie wsparcia... ...sprzętem i oprogramowaniem w zakresie łączności internetowej, poczty elektronicznej; śledzenie postępów posiadanych zgłoszeń...\n...Kontakt z klientem w języku francuskim (obsługa telefoniczna i mailowa), Rejestrowanie wniosków w systemie, zbieranie informacji... ...sprzętem, oprogramowaniem, w zakresie łączności internetowej, poczty elektronicznej, Śledzenie postępów posiadanych zgłoszeń serwisowych...\nPOMOCNIK OBSŁUGI MAGAZYNU\n...Numer oferty: StPr/21/1195 Obowiązki: obsługa magazynu Wymagania: Wymagania konieczne: Umiejętności i uprawnienia: ~ Operator wózka widłowego Wykształcenie: ~ zasadnicze zawodowe, brak Miejsce pracy: Wojska Polskiego 5, 78-449 Borne Sulinowo...\nW związku z rozwojem firmy poszukujemy pracownika ds. obsługi klienta, w Szczecinie. Zainteresowani jesteśmy długą współpracą - po okresie próbnym (ok.2 miesięcy) umowa o pracę! Do zespołu potrzebujemy osoby, która jest komunikatywna i otwarta na nowe wyzwania, dynamiczna...\nZAKRES OBOWIĄZKÓW: Obsługa klienta sprzedaż drobne przeróbki odziezy wykładanie - układanie towaru WYMAGANIA: dpowiedzianość zangażowanie OFERUJEMY: najniższzą krajową pus procenty od obrotów\n...klientów poszukujemy kandydatów na stanowisko: Specjalista ds. obsługi klienta z językiem francuskim Nr ref.: 0046371 Zakres... ...sprzętem i oprogramowaniem w zakresie łączności internetowej, poczty elektronicznej; śledzenie postępów posiadanych zgłoszeń serwisowych...\n...niemieckim (mile widziane) masz doświadczenie na podobnym stanowisku - mile widziane. Będziesz odpowiedzialny/a za: kompleksową obsługę i opiekę nad pacjentem w zakresie szpitalnym, aktywne promowanie produktów z aktualnej oferty szpitala, ścisłą współpracę ze...\n...Konsultant ds. Obsługi Klienta Twój zakres obowiązków Jeżeli lubisz kontakt z klientem, nowe wyzwania, sprzedaż to dla Ciebie nic strasznego - i szukasz miejsca w którym możesz się rozwijać i dobrze zarabiać z dowolnego miejsca jakie sobie wybierzesz (pracujemy...\n...Specjalista ds. Obsługi Klienta Miejsce pracy: Szczecin Twój zakres obowiązków aktywne pozyskiwanie oraz obsługa klientów indywidualnych i firmowych, zainteresowanych produktami i usługami bankowymi udział w akcjach promocyjnych oraz budowanie relacji z klientem...\n...Specjalista ds. obsługi klienta Miejsce pracy: Nowogard Rekrutujemy dla Obecnie poszukujemy dla swojego Klienta, prężnie rozwijającej się firmy z branży spożywczej, odpowiedniego kandydata na stanowisko: Specjalista ds. obsługi klienta Twój zakres obowiązków...\nZadania: Jako konsultant ds. obsługi klienta będziesz odpowiedzialny za kontakt telefoniczny a także chat z klientami. Co zyskujesz? Współpracę na podstawie umowy zlecenia podpisywaną od pierwszego dnia szkolenia Profesjonalne szkolenie wdrażające (pon - pt...\nObsługa poczty Zachodniopomorskie\nSosnowiec obsługa poczty\nZabrze obsługa poczty\nTarnów obsługa poczty\nMikołów, Śląskie obsługa poczty\nKujawsko-Pomorskie obsługa poczty\nLubelskie obsługa poczty\nOpolskie obsługa poczty\nPodlaskie obsługa poczty\nWałbrzych obsługa poczty\nPiła, Wielkopolskie obsługa poczty\nspecjalista ds. obsługi klienta z językiem angielskim Zachodniopomorskie\nkoordynator działu obsługi klienta Zachodniopomorskie\nspecjalista ds. administracji i obsługi klienta Zachodniopomorskie\nspecjalista biura obsługi klienta Zachodniopomorskie\ncentrum obsługi firm Zachodniopomorskie\nmłodszy doradca klienta Zachodniopomorskie\nserwis logistyczny Zachodniopomorskie\nspecjalista ds. employer brandingu Zachodniopomorskie\nspecjalista ds. rozwoju biznesu Zachodniopomorskie\nPraca obsługa poczty według miejscowości


Ja Cię kocham, a Ty i tak odchodzisz. | Nieopisany pierwiastek\nJa Cię kocham, a Ty i tak odchodzisz.\nOpublikowano 10 lutego 2013 Autor: ksiegarka-na-regale\nMacie rację – nie pisanie nie jest w moim stylu, pomaga wyrzucić ból. Jednak nie chciałam tego robić publicznie wiedząc, kto to czyta i może się tym albo napawać albo nadmiernie współczuć.\nMimo wszystko dalej krótko, informacyjnie. Przestańcie mi mówić, że jeszcze się uda, że wróci, bo specjalnie się upewniłam, że to nie nastąpi, bo nie możecie mnie karmić nadzieją, której nie ma, którą Ona mnie nie karmi. Odpokutowałam również swoje winy, pracowałam jak mogłam i ile mogłam, to nie wystarczyło, przegrałam. Nie mogę już pukać do drzwi, wpadać niespodziewanie do pracy z kawą, przywitać się wylewnie. Jak walczyć o kogoś, kto powiedział Ci, że ma już dość i tylko drażnię?\nChoć to niskie i banalne wylewać ból publicznie, to gdzieś trzeba, bo nie można nikogo tym obarczać osobiście, nie umiem płakać do wewnątrz, a gdy tylko zacznę myślec, pisać o tym, to wpadam w hiperwentylacje. Nienawidzę się hiperwentylowac. Dosłownie, nie przesadzam.\nI nie mówcie mi, że nie mam się katować, nie brońcie mi słuchania dołujących piosenek. Nie można ot tak przejść do kolejnego dnia. Mam żałobę po 4 latach mojego życia. Żałoba ma swoje etapy i żadnego nie można ominąć, ponieważ wrócą do Ciebie i użrą Cię w dupę, kiedy najmniej się tego spodziewasz i myślisz, że już wszystko z Tobą w porządku.\nChciałam tylko powiedzieć, że nie rozumiałam nigdy, nie rozumiem teraz i nie pojmę nigdy jak można zrezygnować, odrzucić, odstawić miłość na bok. To jedyna stała w naszym życiu. Można być na co dzień realistą, pesymistą, pragmatykiem, ateistą, ale nie oszukujmy się, to jedno nas wszystkich łączy – ktoś z nas kogoś kiedyś kochał bądź kocha, albo jeszcze pokocha. Mogę byc realistką i wiedzieć, że nigdy nie będę zarabiać więcej niż pensja nauczyciela mi na to pozwoli, wiem, że nie będę w życiu nikim innym, że pewnie nie wybuduję sobie pięknego domu, raptem mieszkanie, nie będę jeździć wymarzonym Fordem Mustangiem, nie polecę do Stanów i nie objadę ich wzdłuż i wszerz, z wieloma rzeczami, na które nie mam wpływu się nie pogodzę, ale w tym jednym zawsze jestem i będę optymistką – w miłości. Ktoś może powiedzieć masochistką, niech i tak mnie nazywają.\nAle ta jedyna stała w naszym życiu, nawet jeśli staje się rutynowa, kłótliwa, głośna, męcząca ciągle potrafi przywrócić nam radość wszelkiego bytowania. Całe otoczenie, niska płaca, bezrobocie, ludzka nietolerancja, oziębłość potrafią zniknąć w sekundzie, gdy przytulimy kogoś ukochanego. Nawet jeśli dzieje się źle to te ramiona dają nam bezpieczeństwo nie z przyzwyczajenia, ale bezustannej miłości, lojalności i pięknego rodzaju przywiązania.\nDziś mam imieniny i niezliczenie wiele razy pytano mnie gdzie jesteś. Niezliczenie wiele razy musiałam wymyślać tę samą nieprawdziwą śpiewkę, bo nie chcę by ktoś Cię znienawidził, Ja nie chcę nienawidzić. Jednak jak okłamać czteroletniego bratanka, który nie wiedząc skąd też zauważył tę znaczącą nieobecność i zapytał, gdzie jesteś? Dziecięca szczerość zabija najbardziej. Dziś pękło mi serce jeszcze raz, jeśli to możliwe.\nWiem, że złamane serce nie jest tylko powiedzeniem, ale aktualnym stanem fizycznym, znów to sobie przypominam, to samo odczuwam. Kocham gotować, kocham jeść, raczyc gardło niesamowitym smakiem czerwonego wina. Dziś nawet nie wiem co mi się w tym podobało. Absolutnie straciłam apetyt. Zapominam jeść, organizm dopiero mi przypomina o tej funkcji życia, gdy zaczyna bolec brzuch bądź trzęsą mi się ręce. Niesamowite, że w ciągu dwóch tygodni można zgubić to co przybyło całą zimę.\nZatem jeszcze raz. Nie rozumiem rezygnowania z miłości. Jest naszą żywicięlką, ciała i duszy, dosłownie i w przenośni, a my jesteśmy jej nosicielami czekając na ukatywnienie wirusa.Rezygnowac z tego jedynego sensu, to działac wbrew własnej naturze. Bo żadne wyjście, spotkanie, praca, sukces osobisty nie cieszy bez tego dużego M. Nie szanuję tego, nie pojmuję tego, nie wybaczam tego.\nZasrane Walentynki się zbliżają. I tak będę banalną dziewuchą i dziś będę na ten durny dzień marudzić.\nZatem dziś telefonicznie chciałam się jeszcze upewnić, że karze mi odpuścić. Odpowiedź mnie pozytywnie nie zaskoczyła.\nMoja składanka na rozstanie.\nI wished your smile in the dark\nYou came so true\nYou gave me all this hope to lose\nAnd now to know\n11 lutego 2013 o 00:18 napisał:\ndziwne uczucie kiedy czytam twój tekst a mózg cofa się 2 lata wstecz a z oczu płyną łzy.. bo to wszystko jest tak bardzo znane i czego nienawidzę i wspominam mimo że nie chce.. i masz rację pomijając pewną część tej żałoby to wszystko potrafi wrócić w najmniej odpowiednim momencie..\nWszystkiego Najlepszego Kochana w dniu imienin :*\n11 lutego 2013 o 09:38 napisał:\nWszystkiego Najlepszego!:)Nawet jesli w żuciu układa Ci się wspak Twych marzeń i oczekiwań.Punkt widzenia zależy zawsze od punktusiedzienia.Tym trudniej dany stan zrozumieć ,gdy się czegoś nie przezyło.W ludzkiej naturze jest generalizowanie .Prwda choć bolesna jest taka-choc łatwo mi pewnie i innym mówic-ze trzeba ten stan przertrwac,przetrawic a jesli to pomaga wyrzucic z siebie emocje najlepiej jak sie potrafi.Troche Ci tu zazdroszcze bedac introwertykiem:)\n11 lutego 2013 o 18:34 napisał:\nJa przyznam się ,że pomimo młodego wieku nie raz odstawiałam miłość na bok. Po co ? Po ty sprawdzić czy jest prawdziwa,bo nauczyłam się,że słowo „kocham cię” nie zawsze niesie ze sobą szczęście, spełnienie, idealny związek bądź po prostu związek. Jednak tyle ile ludzi tyle może być sytuacji.\nCzekam na kolejną notkę, Pozdrawiam\n13 lutego 2013 o 17:43 napisał:\nPo przeczytaniu tego wpisu bardzo chciałabym Cię przytulić i powiedzieć, że będzie dobrze. Ale ani jednego, a ni drugiego nie jestem w stanie uczynić. Czas leczy rany, to wiem na pewno z doświadczenia. I wiem jak banalnie to brzmi, póki się nie przekonasz sama. Cierp jeśli tego potrzebujesz. Łzy pomogą odrodzić się silniejszą. To nie Ty straciłaś, to Ona straciła coś najcenniejszego- miłość drugiego człowieka. Ściskam.\n15 lutego 2013 o 04:40 napisał:\nRozumiem Cię – chociaż każdy inaczej odczuwa różne emocje, przeżycia. Czasami smutek jest potrzebny, tak samo jak łzy – nie można tłamsić w sobie uczuć.\n9 maja 2014 o 19:11 napisał:\nPowiem Ci jedno czas leczy rany to fakt ale zostaje serce zranione . Wybaczysz ale tego nie zapomnisz. Jest żal wiem bo sama to przerabiałam .Pozdrawiam…


Robert Małecki, Zmora — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nKup i pobierz za 31,90 zł 22,65 zł ($ 5,42)\nCzyta Karolina Gruszka, Przemysław Bluszcz\n– Korcz? Jak ten muzyk? Dobra – dodaje ojciec, siląc się na wesołość, i się rozłącza.\nI znowu patrzymy na siebie, tym razem czekając na to, które z nas pierwsze zacznie.\nTo krótkie starcie wygrywa cisza.\nOjciec wychodzi z altany i z niedowierzaniem kręci głową. Przystaje obok mnie. Wygląda na zdezorientowanego.\n– Czyli jednak ten Hałas miał rację – mówię.\n– Coś ci grozi.\n– Nie. – Odwraca się do wnętrza i zerka na telefon, który zostawił na stole.\n– Sprawa jest przedawniona – wchodzi mi w słowo. – Przestań się martwić.\nJego twarz się rozpromienia, po raz pierwszy od czasu, kiedy tu przyszłam. Rozkłada ręce, robi krok w moją stronę i przytula mnie. Uścisk jest krótki, ale tonę w jego objęciach, nie zważam na fetor potu i znowu, tak jak wtedy, gdy byłam dziewczynką, czuję się bezpiecznie.\nPoprawia mi włosy, zakłada je za ucho i gładzi szorstką dłonią po policzku. Tak samo, jak lata temu.\n– Wszystko będzie dobrze – obiecuje i cofa rękę.\n– Nie. Ta rozmowa musi się odbyć bez świadków.\n– Znam się na tym.\nCzekamy w bezruchu.\nWreszcie ojciec patrzy na zegarek.\n– Przepraszam, powinienem tu trochę posprzątać. – Zerka w kierunku otwartych drzwi, a następnie omiata wzrokiem zagrabioną glebę zroszoną przez deszcz.\n– Ale powiesz mi o tych nowych śladach? – nawiązuję do jego niedawnej rozmowy z policjantem.\nWznosi oczy ku niebu.\n– Dobra, już dobra! – kapituluje. – Powiem. Ale najpierw ty mi powiedz, gdzie się zatrzymałaś?\n– W lokalu.\n– W lokalu? – dziwi się. – Ale jak ty to sobie wyobrażasz? Przecież możesz spać u mnie. Wciąż masz tam swój pokój. Zawsze na ciebie czeka.\nOboje dobrze wiemy, że nie chcę wracać do jego mieszkania i żyć z cieniem własnego ojca, który przestał o siebie dbać.\n– To nie jest najlepszy pomysł – wyznaję.\n– Nie bądź niemądra, córcia! Klucze przecież masz. Jedź i się rozpakuj!\nPrzeczekuję te rozkazy, nie wchodzę w dyskusję.\n– Nie zapomnij do mnie zadzwonić.\nPatrzymy na siebie krótko i w tej ciszy, kiedy odchodzę bez słowa, a milczący ojciec zapewne odprowadza mnie wzrokiem do furtki, wraca do mnie wszystko to, co przeżyłam dawno, dawno temu.\nDobiega mnie płacz chłopca, który brzmi w mojej głowie.\nPłacz zaginionego bez wieści kolegi.\nLATO 1986 ROKU\nWolałabym pamiętać twarz mojej matki, ale akurat ten obraz przysłania mgła.\nZa to wszystkie złe wspomnienia są wyraźne. Wydrapuję je żyletką, ale bez skutku. Nadal je widzę. Nie do wymazania, jak rysy w marmurze. Jak moje stare blizny na przedramieniu. Zgrubiałe i obłe.\nWciąż pamiętam palący ból, kiedy zamykałam się w łazience i podbierałam ojcu żyletkę. Podwijałam rękaw swetra, a ostrze wnikało w skórę do krwi. Zaciskałam zęby, ale tylko przez chwilę. Kochałam ten ból. Po nim dryfowałam w morzu bez fal, w spokojnym oceanie.\nPatrzę na blizny i wracam do tego, co kryje się za każdym cięciem. Do parnego lata tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego szóstego roku.\nMam siedem lat, tyle samo co rudy Piotrek, a oni – bliźniacy, świętujący zakończenie roku szkolnego – są nieco starsi ode mnie.\nBawimy się w chowanego. Właśnie odliczam od dziesięciu w dół. Moje ciepłe dłonie zasłaniają oczy, niby szczelnie i mocno. Niby, bo kiedy unoszę powieki, rzęsy łaskoczą mnie w palce. Te same palce rozwierają się lekko, żeby dostrzec fragment skąpanej w słońcu wydeptanej ścieżki, która zakrętami biegnie do rzeki. Drwęca płynie cicho, bezszelestnie. Nie widzę jej, bo ukrywa się za pagórkami, za wysokimi chwastami. Za to przez ułamek sekundy dostrzegam Piotrka. Ogniście ruda, gęsta czupryna, żółty podkoszulek opinający pulchne ciało, krótkie, obcisłe spodenki i brudne stopy w sandałach. Biegnie i znika za zakrętem obrośniętym chaszczami.\nW tej samej chwili krzyczę głośno:\nAle nie idę za Piotrkiem. Wiem, że pewnie schował się przy wysokim drzewie, tym z liną zawiązaną na grubym konarze i zwisającą nad lustrem wody.\nNie. Nie idę tam, bo to by było zbyt proste. Od razu by wyczuli, że oszukiwałam. A to się nie może wydać. Odpuszczam Piotrkowi i zmierzam w przeciwnym kierunku. Oddalam się od rzeki i liny przy naszym kąpielisku.\nGruby sznur zawiesił ojciec Piotrka, w prezencie dla syna na Dzień Dziecka, żebyśmy mogli skakać do rzeki, która w tym miejscu zwalnia bieg, rozlewa się szeroko i przypomina jezioro. Dodatkowo rodzice wykarczowali roślinność i wysypali piasek, więc mamy namiastkę plaży.\nChłopcy skaczą do wody, mnie jednak nie wolno. Ojciec grozi mi palcem, ilekroć mówię, że idę z chłopakami nad rzekę. Ale nie jestem na niego zła. Po prostu bałabym się tej chwili, w której puściłabym gruby sznur i spadałabym do wody. Na samą myśl się wzdragam. Nigdy tego nie zrobię, nie tylko ze względu na obietnicę, którą złożyłam ojcu, ale głównie dlatego, że jest we mnie jakiś strach przed spadaniem.\nCzasami przesiadujemy tu całą czwórką z naszymi rodzicami. Oni na leżakach, ze stolikiem turystycznym, na którym leżą chleb i duży talerz z kilkoma laskami kiełbasy, a nad szklankami z piwem bzyczą zawzięcie osy. Prowizoryczny ruszt, czarny od tłuszczu, dzieło mojego ojca, stoi okrakiem nad dwupalnikową kuchenką, dokręconą do czerwonej butli z gazem. Układają na nim kiełbaski, które po chwili zaczynają skwierczeć, krople tłuszczu kapią na butlę i szybko po niej spływają. Dorośli się śmieją, a my czasami siedzimy z nimi, czasami kąpiemy się w rzece. To znaczy oni się kąpią. Ja wolę tylko moczyć stopy.\nSą bliźniacy, Michał i Tomek Bąkowie, rudy Piotrek Janocha i ja.\nLatem wszyscy żyjemy na działkach, przyjeżdżamy do Lubicza z Torunia, z tego samego blokowiska, na którym mieszkamy. To stamtąd znają się nasi rodzice. Znają i lubią, a my musimy się ze sobą bawić, chociaż wolałabym spędzać ten czas z koleżankami. Skakać z Basią i Marzenką w gumę, na skakance, grać w klasy rozrysowane kredą na chodniku pod blokiem, wymieniać się widokówkami lub etykietami z butelek przeróżnych alkoholi.\nPiotrek, młodszy ode mnie o kilka miesięcy, jest jak mój cień. Gdzie ja idę, tam on idzie. Oboje nie mamy rodzeństwa. Lgnie do mnie, bo myśli, że go lubię. Bawimy się razem, gdy jego rodzice przychodzą do nas z wizytą. Toleruję go, kiedy niezdarnie potrąca planszę do warcabów i rozsypuje pionki, gdy oblewa się sokiem, który kapie na moje prześcieradło. Nigdy nie wyzywam go od fałszywych rudzielców, grubasów, tłuściochów, spaślaków czy świń. Nie robię tego, bo tatuś mówi, że mamusia widzi mnie z nieba i chce, żebym była grzeczną dziewczynką. Piotrek lgnie więc do mnie wtedy, kiedy słyszy docinki wysportowanych bliźniaków o piwnych oczach i krótkich ciemnych włosach, ze skórą lśniącą w słońcu.\n– Skacz, grubasie! – krzyczą jeden przez drugiego, a potem chrumkają jak świnie i rżą ze śmiechu, gdy dłonie Piotrka puszczają linę, a jego ciężkie czerwone ciało spalone słońcem spada w toń. Chlupot, korona wody jak z fontanny tryska na boki. I nagle, w tym miejscu, w którym zniknął Piotrek, rozchodzą się okręgi. Zabiera je spokojny nurt rzeki. A rudy grubasek wypływa gdzieś obok, pluje wodą i wychodzi na brzeg.\nCzasami po kąpieli bliźniacy zabierają mu ciuchy i chowają w krzakach albo wrzucają na drzewo. Ale wtedy Piotrek może na mnie liczyć, bo umiem się wspinać i robię to zawsze, gdy Michał i Tomek sobie pójdą. Zostaję z Piotrkiem. Zrzucam mu spodenki i koszulkę. Ale zamiast tego wolałabym zrobić coś, żeby Michał i Tomek dali mu spokój. Krzyknąć na nich, poskarżyć się ich rodzicom. Ale to nic nie da. Oni mają matkę. Oni nie muszą być grzeczni. A ja jestem od nich młodsza. I jestem dziewczynką. I moja mamusia patrzy z nieba.\nPiotrek się ubiera. W pośpiechu wkłada spodnie i traci równowagę. Do mokrej skóry klei się piasek. Plamy czerwieni wykwitają na pulchnych policzkach.\nJego dolna warga drży.\nW końcu odchodzi nerwowym krokiem, jak automat, bez słowa. Ale później, po obiedzie, przychodzi do mnie na działkę, puka cicho do drzwi, bo wie, że popołudniami mój ojciec zasypia na ławce na werandzie, i przynosi mi śliwki. Nie chce wchodzić. Nachyla się do stojącego przed drzwiami stolika i delikatnie, tak żeby nie spadł mu żaden owoc, przesypuje je z dłoni na blat.\nZostawia mi swój uśmiech i znika. Cieszę się, bo nie chcę, żeby bliźniacy widzieli nas razem.\nMichał, ten z pieprzykiem na szyi, się we mnie podkochuje. Dla mnie rzuca kamieniami w szyby opuszczonej cegielni. Szkło pęka i z brzękiem sypie się na ziemię. Dla mnie wygrywa z bratem bieg wokół działek. Dla mnie przynosi pasiaste kamyki z dna rzeki. Dla mnie kopie rudzielca i rechocze, gdy ten upadnie. Dla mnie tak wykręca Piotrkowi rękę, że ten z rykiem pada na kolana. Dla mnie to wszystko. Dla mnie łzy Piotrka.\nIm bardziej nim poniewiera, tym bardziej odwracam się od tego rudego chłopca. Kiedy widzę go na ścieżce, jak z nadzieją na dobrą zabawę zmierza do naszego domu, proszę tatę, by mu powiedział, że śpię albo czytam. Albo że się źle czuję. I tata robi to niechętnie, bo przecież mamusia patrzy. Niedługo później widzę, jak Piotrek powłóczy nogami, wracając do siebie.\nI wciąż mam w pamięci ten obraz: odrzucony i smutny chłopiec ze spuszczoną głową na wąskiej drodze między działkami. Tak wąskiej, jak jedna z moich blizn.\nBuduję między nami mur i przekraczam go tylko wtedy, kiedy sama chcę to zrobić. Wszystko na moich zasadach.\nTakże wówczas, gdy bawimy się w chowanego. Być może dlatego tym razem nie chcę go znaleźć, mimo że domyślam się, gdzie się ukrywa.\nWolę zapolować na bliźniaków.\nRozglądam się uważnie, ale wysokie trawy ani drgną. Nie słyszę tupotu nóg, stłumionego śmiechu, głośnego sapania. Żadnego z nich nie ma za pozostałością drewnianego płotu. Jest cisza nad rzeką i żar z nieba. Idę w prawo, w kierunku ogrodzonych działek, tam gdzie wysokie pagórki, a między nimi sterty śmieci, gdzie przerdzewiałe druty sterczą z opon, gdzie rdza trawi starą pralkę, a w bębnie zbiera się stos kamieni rzucanych z oddali przez bliźniaków. Mają cela, chłopcy.\nZaglądam za każdy pagórek, ale nikogo tu nie ma.\nI wtedy rozlega się głośny plusk.\nA kiedy wybrzmi, słyszę wyraźny łomot mojego serca.\n– Piotrek? – wypowiadam cicho jego imię.\nW oddali zbierają się granatowe chmury.\nKomisarz Lesław Korcz przyciszył radio, po czym nachylił się do drzwi pasażera i pociągnął za klamkę. Szum wzbierającego deszczu wypełnił wnętrze jego prywatnego focusa, którego dieslowski silnik wciąż pomrukiwał na jałowym biegu. Nie zgasił go, przy takiej pogodzie szyby zaszłyby parą.\nPolicjant obserwował siwowłosego mężczyznę, zmierzającego wolnym krokiem, z rękoma w kieszeniach, w stronę wymalowanej na zielono bramy ogródków działkowych Relaks. Jakby ulewa w niczym mu nie przeszkadzała.\nA Korcz miał wyjątkową awersję do deszczu, szczególnie od dnia, kiedy rozstał się z Alicją, nauczycielką matematyki, z którą żył bez ślubu w szeregowcu po rodzicach na Brzezinie, krok od Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Gdy zabierała swoją walizkę, lało jak z cebra.\nAlicja lubiła, gdy wkładał mundur. Wówczas rzadko z niego korzystał, wyłącznie w sytuacjach przewidzianych policyjnym ceremoniałem. Chcąc się jednak przypodobać nauczycielce, częściej wyjmował go z szafy. Obserwowała Korcza z progu kuchni, gdy stawał w korytarzu przed lustrem i unosił kołnierz białej koszuli z granatowymi pagonami, na których wyhaftowano trzy gwiazdki. Zakładał krawat, a następnie zawiązywał go podwójnym windsorem. Wszystko pod czujnym okiem Alicji, która częstowała go tajemniczym uśmiechem. Na koniec poprawiał kołnierzyk koszuli, wkładał policyjną kurtkę wyjściową i nadawał węzłowi odpowiedni kształt, aż uzyskał idealny, odwrócony szeroki trójkąt.\nWpatrywał się w lustro, gładził dłonią policzki, rzadko trafiając na niedogolony zarost. Gorzej, że doskonale zdawał sobie sprawę z przerzedzających się, siwiejących włosów, które na szycie głowy odsłaniały skórę.\nPotem Alicja podchodziła do niego, kładła dłonie na klapach kurtki, stawała na palcach i całowała go na do widzenia. Lubił ten moment. Początkowo to ona wiązała mu krawat, ale najczęściej robiła to źle, nie zwracając uwagi na to, by dolna, szeroka część sięgała do klamry służbowego pasa. Nic jej nie mówił. Za każdym razem poprawiał wiązanie już w samochodzie.\nTak było dawniej. A od kiedy w jego życiu zabrakło Alicji, bo przedkładał pracę nad związek, postanowił odwiesić mundur, ale z rozpędu pozostał przy marynarkach, koszulach i krawatach w szarych odcieniach, które nosił do czarnych dżinsów. Wybierał też eleganckie buty.\nKiedy więc dziś rano zaparkował pod komendą, otworzył parasolkę i przeszedł do głównego wejścia, starając się omijać kałuże, bo miał na nogach świeżo kupione czarne zamszowe półbuty. Włożył je tylko dlatego, że nastawiał się na nadgonienie zaległości i robotę za biurkiem. Kolejny raz służba przypomniała mu, że planować można jedynie urlop. O ile nie przerwie go telefon z sekretariatu komendanta.\nKorcz uznał, że teraz nie ruszy się z samochodu. Raz, że padało, a dwa, że po spacerze po przerośniętej trawie i błocie na drodze prowadzącej w głąb działek mógłby od razu wyrzucić buty do kosza.\n– Pan Waldemar Kosowski? – starał się przekrzyczeć ulewę.\nMężczyzna minął uchyloną furtkę i uniósł wzrok, po czym zbliżył się do forda i nachylił do wnętrza samochodu.\nNa końcówkach siwych strąków zbierały się krople. Twarz błyszczała wilgocią.\n– Dzień dobry, może pan tam zaparkować. – Kosowski odwrócił się w stronę ogrodzenia i wskazał miejsce palcem. – Poczekam.\nLesław Korcz tylko pokręcił głową.\n– Niech pan wsiada – stwierdził.\n– Nie pójdziemy do mnie? To zaledwie kawałek. – Kosowski wyglądał na zaskoczonego.\nKorcz poprawił mankiet koszuli i wyciągnął go spod rękawa marynarki, tak by przykrywał nadgarstek.\n– Niech pan wreszcie usiądzie, bo mi całą tapicerkę zaleje.\nEmerytowany policjant z rezygnacją zajął miejsce na fotelu pasażera i zatrzasnął drzwi.\n– Dokąd jedziemy? – spytał, sięgając po pas.\n– Donikąd. – Korcz sięgnął za fotel pasażera i wyciągnął skórzaną torbę.\nPołożył ją sobie na kolanach i otworzył.\nW radiu spiker mówił o nadchodzącej krótkotrwałej zmianie pogody i szybkim powrocie do deszczowej aury.\n– Kojarzy pan Wiesława Batorskiego? – spytał Korcz.\nWaldemar Kosowski otarł twarz i wytarł ręce o spodnie.\n– Pracowaliśmy razem. Stare czasy. Przez jakiś czas byłem jego szefem.\nKosowski obrócił się do Korcza.\nKomisarz zdążył przyjrzeć się sieci zmarszczek na szczupłej twarzy emeryta i głęboko osadzonym szarym oczom. Skóra pod brodą była wiotka i pomarszczona.\n– Dobrze pana wspomina – kontynuował Korcz.\nKomisarz poprawił ułożenie krawata.\n– Ano chociażby to, że przyjechałem tu do pana, zamiast wysłać zaproszenie na komendę. – Korcz patrzył przed siebie na skąpaną w strugach deszczu bramę ogródków i wypełnione deszczówką koleiny na drodze tuż za nią. – Rozumiemy się?\n– Wspomniał pan, że chodzi o zaginięcie Piotrka Janochy.\n– No to niech pan mówi – ponaglił go Kosowski.\nSzum nawiewu zagłuszał terkot diesla.\nKorcz kątem oka obserwował dłonie starego gliniarza. Mężczyzna złączył je, po czym brudnymi paznokciami zaczął drapać zgrubiały odcisk w pobliżu palca serdecznego.\n– Znaleźliście go? – odezwał się Kosowski. – Znaleźliście ciało Piotrka?\nPolicjant nie odpowiedział. Sięgnął do torby po kolorową teczkę i otworzył ją.\n– Kiedy ostatni raz widział się pan z Ryszardem Janochą, ojcem zaginionego chłopca?\n– Z Ryśkiem? Jezu, cholernie dawno, kilka miesięcy temu pewnie.\n– To nie jest oficjalne przesłuchanie.\n– Doceniam, ale to niczego nie zmienia. – Kosowski rozprostował dłonie i położył je na udach.\nKorcz zamknął teczkę i wsunął ją do kieszeni w drzwiach.\n– Niech pan jednak zapnie pas – poprosił, kiedy wóz potoczył się do tyłu.\n– Zobaczy pan.\nPolicjant nawrócił i dojechał do skrzyżowania z Rudacką. Kierunkowskaz tykał miarowo, gdy łysawy mężczyzna, zgarbiony i kruchy, ukryty pod obszerną czaszą czarnego parasola, wolno przemierzał pasy tuż przed maską forda. Staruszek uniósł wolną rękę w podziękowaniu i wszedł na chodnik.\nKorcz rozejrzał się, po czym skręcił w lewo w pustą ulicę, na błyszczący od deszczu asfalt. Nieco dalej, kiedy przed ich oczami wyrosła wysoka estakada Trasy Wschodniej, zjechał w zatokę autobusową i się zatrzymał, ale nie wyłączył ani wycieraczek, ani silnika.\n– Poznaje pan? – spytał Kosowskiego.\n– Niby co? – Były gliniarz wyjrzał przez boczną szybę.\nStała tam nowoczesna, ale pobazgrana sprejem wiata przystankowa, a za nią, w niewielkim oddaleniu, rozciągały się nieużytki porośnięte młodymi drzewami.\nKorcz ponownie położył teczkę na kolanach i postukał w nią palcem.\n– Mam tu nowe ślady w sprawie, która, jak sądzę, nadal pana interesuje. – Spojrzał na Kosowskiego.\nTen podrapał się po zaroście.\n– Pokazałbym to panu. W zamian za uczciwość.\nKosowski odchrząknął, ale dalej milczał.\nWycieraczki z przytłumionym piskiem ściągnęły wodę z przedniej szyby.\n– Uparty pan. Ale okej, w takim razie ja zacznę. – Korcz westchnął. – Tydzień temu spotkał się pan tutaj z Ryszardem Janochą, lekarzem psychiatrą i pana kolegą z dawnych lat. I stąd skrótem – wskazał dłonią na drogę, która przecinała łąkę i znikała za młodymi drzewami – poszliście do pana na działkę. Było tak?\n– Było tak czy nie? – odparował policjant, który przygotowując się do tej rozmowy, przeprowadził wywiad z innymi mieszkańcami działek.\nKosowski wyraźnie posmutniał i zrezygnowany skinął głową.\n– Janocha to panu powiedział? – spytał.\n– Nie? – Stary gliniarz uniósł brwi.\nLesław Korcz zabębnił palcami w tekturową teczkę.\n– Teraz pana kolej – rzekł.\nKosowski raz jeszcze zerknął na wiatę przystankową. Przez chwilę milczał, ale kiedy wycieraczki kolejny raz zapiszczały na mokrej szybie, wreszcie się odezwał.\n– Widziałem się z Rychem tydzień temu. Czekał tu na mnie.\n– Zdarzało się, że dzwonił do mnie, żeby sprawdzić, czy są jakieś nowe ślady w sprawie zaginięcia jego syna.\n– Od ilu lat jest pan na emeryturze?\n– Od piętnastu.\n– Doktor Janocha o tym wiedział, prawda? – Komisarz zerknął w lusterko wsteczne, w którym zobaczył wjeżdżający do zatoki autobus. Włączył awaryjne.\n– Tak, ale to nie przeszkadzało mu się ze mną kontaktować. Jak pan wie, od samego początku byłem zaangażowany w to śledztwo i w zasadzie pomimo umorzenia w osiemdziesiątym ósmym trzymałem rękę na pulsie.\nKorcz odczekał, aż autobus odjedzie, po czym przeniósł wzrok z bocznego lusterka na Kosowskiego.\n– Czego Janocha chciał od pana tym razem?\n– W zasadzie to niczego. Pogadać po prostu. Chyba po to przyszedł. Im był starszy, tym więcej miewał gorszych dni. A zaginięcie dziecka… – Kosowski ponownie patrzył w stronę nieużytków. – No, sam pan rozumie.\n– Czy od waszego spotkania tydzień temu kontaktowaliście się?\nKosowski pokręcił głową.\n– Tak, na pewno. Ale dlaczego o nim rozmawiamy? Stało się coś?\nKorcz otworzył teczkę, która spoczywała na jego kolanach, i wyjął z niej zdjęcie zrobione telefonem w szpitalu.\n– Rozpoznaje pan? – spytał, podając wydruk Kosowskiemu.\nTen długo wpatrywał się w fotografię, po czym zamknął oczy i przełknął ślinę.\n– Co się stało? – zapytał, kiedy bębnienie kropel deszczu o dach ustało.\n– Wypadek. Potrącił go pijany kierowca.\nKosowski pokręcił głową z niedowierzaniem.\n– Nazajutrz po spotkaniu z panem – wyjaśnił Korcz. – Pomyślałem, że chciałby pan to wiedzieć.\n– Nie wiem, czy z tego wyjdzie.\n– I niby to są te nowe ślady w sprawie? – Kosowski zmrużył oczy.\nKorcz schował zdjęcie potrąconego lekarza do teczki, a następnie wygładził krawat.\n– Nie interesuje pana, kto był sprawcą wypadku?\nKup i pobierz za 31,90 zł 22,65 zł ($ 7,64 $ 5,42)


Czekali na to całe życie\nŚwiatło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. Łk 2,32\nPieśń Symeona towarzyszy mi od lat, kiedy odmawiam modlitwę na zakończenie dnia. Bardzo różnie ją czytam i rozważam, zawsze jednak koi. To zdumiewające, jakie piętno odcisnął na ludziach przebywających wówczas w świątyni maleńki Jezus. Sama Jego obecność, otaczający Go Duch dopełniły sens życia dwojga jakże pobożnych i świętych ludzi. Symeon wyczekiwał Chrystusa, bo wierzył w Bożą obietnicę. Dlatego dane mu było unieść w swych zmęczonych życiem dłoniach Zbawiciela Świata. Wypełniła się obietnica, przez jego dłonie dokonało się niejako przejście od Starego do Nowego Testamentu. Bo spoglądając na Maryję, zobaczył Jej przyszłe cierpienie i jego sens. Wraz z pobożną Anną, pochłoniętą modlitwą i postem, przyjęli od Boga największy dla świata dar, zbawienie. I nie byli zaskoczeni ani onieśmieleni. Czekali na to całe swoje życie. Rzadkością jest dzisiaj umiejętność trwania w oczekiwaniu. Jesteśmy niecierpliwi, chcemy natychmiastowych efektów. A jednak dobrze jest czasem zwolnić tempa z Jego powodu. Przylgnąć, zanurzyć się w Nim i znaleźć ukojenie...


Fundacja Sztuki Polskiej ING - Fundacja Sztuki Polskiej ING - Statut Fundacji\nWspółpraca z Zachętą\nFundacja Sztuki Polskiej ING została stworzona w 2000 r. przez działające w Polsce firmy wchodzące w skład Grupy ING. Działalność Fundacji realizuje politykę CSR (Społeczna Odpowiedzialność Biznesu) Grupy. W Polsce, poza Fundacją Sztuki Polskiej ING, działa jeszcze Fundacja ING Dzieciom.\nCelem Fundacji jest promocja polskiej sztuki współczesnej, w szczególności twórczości młodych artystów. Misji tej służy m.in. tworzenie kolekcji dzieł sztuki. Jako że grupa ING pojawiła się w Polsce na początku lat 90. symbolicznym początkiem kolekcji stał się rok 1990. Gromadzone są tylko dzieła, które powstały po tej dacie.\nPrace z kolekcji są stale eksponowane w budynkach Fundatorów oraz udostępniane na wystawy zewnętrzne. Wizerunki większości prac są udostępniane na licencjach Creative Commons (zakres licencji przy poszczególnych pracach). Poza budowaniem kolekcji Fundacja jest inicjatorem, organizatorem oraz partnerem projektów artystycznych.\nAktywność Fundacji wpisuje się również w światowy program mecenatu ING, który odgrywa istotną rolę w tworzeniu kultury organizacyjnej Grupy.\nLogo fundacji zostało zaprojektowane przez Jacka Walesiaka.\nFundatorami „fundacji sztuki polskiej ing” zwanej dalej fundacją są następujące spółki:\n1. Ing bank n.v. z siedzibą w amsterdamie (holandia), przy strwainskylaan 2631,\n2. Ing bank śląski s.a. (poprzednio działająca pod firmą bank śląski s.a.) z siedzibą w katowicach, przy ul. Sokolskiej 34,\n3. Ing towarzystwo ubezpieczeń na życie polska s.a. (poprzednio działająca pod firmą towarzystwo ubezpieczeń na życie nationale-nederlanden polska s.a.) z siedzibą w warszawie przy ul. Ludnej 2,\n4. Ing lease (polska) sp. Z o.o. z siedzibą w warszawie, przy pl. Trzech krzyży 10/14,\n5. Ing investement management (polska) s.a. (poprzednio działająca pod firmą ing bsk asset management s.a.) z siedzibą w warszawie, przy pl. Trzech krzyży 10/14,\n6. Ing real estate development sp. Z o.o. (poprzednio działająca pod firmą ing real estate sp. Z o.o.) z siedzibą w warszawie, ul. Złota 59.\n1. Terenem działalności fundacji jest obszar rzeczypospolitej polskiej\nFundacja może tworzyć oddziały, filie, przedstawicielstwa zagraniczne, a także przystępować do spółek i fundacji.\nFundacja może używać pieczęci okrągłej z napisem w otoku, wskazującym jej nazwę i siedzibę.\nFundacja została powołana w celu wspierania rozwoju polskiej sztuki.\nWspierając artystów działających w obszarze sztuk wizualnych, Fundacja realizuje swój cel poprzez:\n1 .Organizowanie i finansowanie:\n- wystaw artystycznych,\n- stypendiów i nagród dla artystów,\n- konferencji, seminariów, imprez i konkursów w kraju i za granicą,\n- działalności informacyjnej i wydawniczej,\n- innych działań realizujących cel Fundacji.\n2. Stworzenie kolekcji dzieł sztuki współczesnej powstałych po 1990 roku.\n3. Współpracę z instytucjami państwowymi, samorządowymi i organizacjami pozarządowymi działającymi na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie objętymi celami Fundacji,\n4. Współpracę z zagranicznymi instytucjami i organizacjami w zakresie objętym celami Fundacji,\n5. Skupianie wokół celu Fundacji artystów, krytyków, miłośników sztuki i przedstawicielstwa zagraniczne.\nDla osiągnięcia swych celów Fundacja może wspierać działalność innych osób prawnych oraz osób fizycznych, których działalność jest zbieżna z celem Fundacji.\nMajątek Fundacji stanowi fundusz założycielski w kwocie pieniężnej 9 000 PLN (słownie dziewięć tysięcy złotych), wymieniony i opisany w akcie notarialnym jej ustanowienia z dnia 14 marca 2000 roku, sporządzonym przez notariusza Andrzeja Przybyłę w Kancelarii Notarialnej w Warszawie przy ul. Wspólnej 65/21, Repertorium nr 982/2000.\n1.darowizn pochodzących od Fundatorów i Darczyńców, jak również z darowizn oraz spadków i zapisów fizycznych,\n2. dochodów ze zbiórek publicznych\n3. odsetek bankowych od lokat,\n4. praw majątkowych oraz pożytków i dochodów z tych praw.\nDochody pochodzące ze źródeł wymienionych w § 14 mogą być użyte na realizację wszystkich celów Fundacji, o ile ofiarodawcy nie postanowili inaczej.\n• Rada Darczyńców\n1.Radę Darczyńców tworzą podmioty, które zadeklarowały stałą gotowość przekazywania darowizn na rzecz Fundacji w zakresie określonym przez Radę Fundacji i zostały powołane do Rady Darczyńców na podstawie uchwały Rady Fundacji.\n2.W przypadku zaprzestania finansowania Fundacji przez Darczyńcę, Rada Fundacji ma prawo podjąć uchwałę o odwołaniu Darczyńcy z Rady Darczyńców.\n1.Radę Fundacji tworzą osoby desygnowane przez Fundatorów i członków Rady Darczyńców. Każdy z Fundatorów (za wyjątkiem ING Bank Śląski S.A. , który ma prawo wskazać 5 (pięciu) reprezentantów do Rady Fundacji ) i każdy z członków Rady Darczyńców ma prawo wskazać jednego reprezentanta do Rady Fundacji.\n2. Rada Fundacji jest organem o uprawnieniach inicjatywnych, opiniodawczych i nadzorczych.\n3. Rada Fundacji wybiera ze swego grona Przewodniczącego zwykłą większością głosów .\n4. Rada Fundacji pracuje na posiedzeniach, które odbywają się nie rzadziej niż dwa razy w roku.\n5. Posiedzenia Rady Fundacji zwołuje Przewodniczący Rady Fundacji lub Prezes Zarządu.\n6. Przedstawiciel Zarządu Fundacji może zostać zaproszony na posiedzenie Rady Fundacji\n1. Uchwały Rady Fundacji zapadają zwykłą większością głosów bez względu na liczbę członków obecnych. W przypadku równej ilości głosów, rozstrzygające znaczenie ma głos Przewodniczącego.\n2. Rada Fundacji może również podejmować uchwały w trybie obiegowym lub za pośrednictwem poczty elektronicznej.\n- ustanawianie zasad, strategii i polityki Fundacji,\n- kontrolowanie i ocenianie prac Zarządu,\n- rozpatrywanie i zatwierdzanie rocznych sprawozdań Zarządu,\n- podejmowanie uchwał w sprawie zakresu partycypacji Fundatorów i Darczyńców w finansowaniu działalności Fundacji\n- powoływanie i odwoływanie członków Rady Darczyńców,\n- podejmowanie uchwał w sprawach wskazanych w § § 25.2. 27.2, 28.2,29.2 i 31.\nZarząd składa się od jednej do pięciu osób w tym Prezesa i jest powoływany przez Radę Fundacji.\nCzłonkowie Zarządu są powoływani na czas nieokreślony.\n1. Rada Fundacji może odwołać Zarząd lub członka Zarządu w każdym czasie.\n2. Członek Zarządu ma prawo zrzeczenia się członkostwa w Zarządzie.\n2. Do zakresu kompetencji Zarządu należy:\n- kierowanie bieżącą działalnością Fundacji,\n- sprawowanie zarządu nad majątkiem Fundacji zgodnie z zasadami, strategią i polityką ustalonymi przez Radę Fundacji,\n- przyjmowanie darowizn pochodzących od Fundatorów , Darczyńców, i innych podmiotów prawa, spadków i zapisów osób fizycznych zgodnie z zasadami, strategią i polityką ustalonymi przez Radę Fundacji,\n- uchwalanie programów działania oraz roboczych i wieloletnich planów finansowych Fundacji,\n- występowania z wnioskiem do Rady Fundacji w sprawie zmian w Statucie, połączenia oraz likwidacji Fundacji.\nOświadczenia woli w imieniu Fundacji składa 2 członków Zarządu łącznie.\n2. Umowę o pracę z członkami Zarządu zawiera pełnomocnik wyznaczony przez Radę Fundacji.\nPosiedzenia Zarządu odbywają się w miarę potrzeb, nie rzadziej niż jeden raz na dwa miesiące\n1. Formy działania Zarządu oraz podział czynności między jego członkami określa uchwalony przez Zarząd Regulamin.\n2. Regulamin Zarządu wymaga zatwierdzenia przez Radę Fundacji.\n1. Zmiana Statutu nie może dotyczyć zmian celu Fundacji.\n2. Decyzje w kwestii zmiany Statutu podejmuje Rada Fundacji\n1. Dla efektywnego urzeczywistnienia swoich celów Fundacja może się połączyć z inną Fundacją.\n2. Decyzje o połączeniu podejmuje Rada Fundacji na wniosek Zarządu.\n3. Połączenie nie może nastąpić, gdyby w jego wyniku nastąpiła istotna zmiana celu Fundacji.\nDecyzje w przedmiocie likwidacji Fundacji podejmuje Rada Fundacji w drodze jednomyślnej uchwały.\nMajątek po likwidacji Fundacji przekazuje się Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” w Warszawie.\nFundacja składa Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego corocznie, do dnia 31 marca sprawozdanie ze swej działalności za ubiegły rok.\nW trosce o jak najwyższy poziom działania fundacji w 2004 roku Zarząd podpisał umowę o współpracy z Zachętą Narodową Galerią Sztuki. Od tamtego momentu instytucje wspierają się wzajemnie: Zachęta wspiera fundację wiedzą i doświadczeniem, a fundacja przekazuje darowizny, które są przeznaczane na zakup konkretnych dzieł sztuki do kolekcji stałej Zachęty.\nDotychczas Fundacja Sztuki Polskiej ING przekazała darowizny za które zakupiono następujące prace:\nZakupione w 2004 r.\nCezary Bodzianowski "Atrament sympatyczny", 2003, instalacja, 15 części: 8 częsci o wym. 30 x 40 cm, 6 części o wym. 18 x 24 cm, 1 część o wym. 21 x 30 cm\nZakupione w 2006 r.\nAnna Niesterowicz "Gierek", 1999, film, 1'53"\nAnna Niesterowicz "HH", 2002, film, 9'\nZakupione w 2007 r.\nAgnieszka Kalinowska, Wielka scena, 2005, wideoinstalacja, 24'35"\nEwa Łuczak "Radiowe dni", 2006, wideoinstalacja, 26'4"\nRobert Kuśmirowski, Jazda godzinna na czas / One Hour Bicycle Speeding, 2007, film wideo, 6’35”\nZakupione w 2008 r.\nWojciech Gilewicz "KMS Zachęta", 2007, instalacja: film 8'1" i obiekt malarski, wym. 23,1 x 11,6 x 20,5 cm\nSędzia Główny "Wirus w Magnetyzmie serc", 2006, zapis akcji, 14'33"\nPiotr Wysocki "Aldona", 2006, instalacja: film wideo 15', portret 40 x 30 cm, pastel, plastik\nZakupione w 2009 r.\nJoanna Rajkowska, "Camping Jenin", 2008, film wideo, 34’2”\nZakupione w 2010 r.\nAgnieszka Polska, "Wakacje z profesorem", 2008, film wideo, 6'35"\nJulita Wójcik, "Falowiec", 2005, 2 rysunki, wym. 586 x 37,8 cm\nZakupione w 2011 r.\nJakub Julian Ziółkowski "Bez tytułu (ksiądz)", 2010, gwasz, papier, 120 x 80 cm\nBartosz Mucha "52 leniwe tygodnie", 2010, ed. 1/2\nZAKUPIONE W 2012 R.\nAnna Molska "Szósty kontynent", 2012, 3-kanałowa wideoinstalacja\nJaśmina Wójcik "Zygmunt Stępiński", 2012, 24 rysunki, 21 x 29,7 cm\nZakupione w 2013 r.\nAneta Grzeszykowska "Negative Book", 2012/2013, 7 czarno-bialych fotografii, 38 x 50 cm\nZakupione w 2014 r.\nPiotr Bosacki "Rzeczy oczywiste", wideo, 2013, ed. 1/3 + ap, 10 min.\nFundacja Sztuki Polskiej ING działa dzięki wsparciu firm należących do grupy ING obecnych w Polsce. Darczyńcami są:\nING Lease Polska S.A.\nMichał Bolesławski – Przewodniczący Rady - ING Bank Śląski S.A.\nJustyna Kesler – Członek Rady - ING Tech\nEwa Łuniewska - Członek Rady - ING Lease Polska S.A.\nTomasz Mazurkiewicz - Członek Rady - ING Commercial Finance Polska S.A.\nKamila Bondar - Prezes Zarządu\nMagdalena Kot-Szczepańska – Członek Zarządu\nJoanna Dymna - Oszek - Członek Zarządu - ING Bank Śląski\nOpieka merytoryczna nad kolekcją\nHanna Wróblewska (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki)\nZarząd Fundacji Sztuki Polskiej ING\nMichał Mysłowski - Radca prawny\ntel. +48 22 820 4286\nfundacja [at] ingart.pl


Męska torba skórzana - nowy hit tego sezonu - SIMRadio - Serwis Informacyjno Medialny “Radio”\nsimradio Opublikowane w 8 grudnia 2021\nModa męska coraz bardziej się rozwija i zmienia. Oprócz typowych ubrań wierzchnich, spodni, koszul i bielizny zaczynamy większą uwagę zwracać również na dodatki, czyli torby, szale, czapki itd. Oczywiście w każdym sezonie co innego jest modne, w tym na pewno hitem jest torba skórzana. Dlatego też panowie powinni się w nią wyposażyć i cieszyć się ciekawym oraz praktycznym dodatkiem do swoich stylizacji.\nMęskie torby skórzane – eleganckie i praktyczne\nTorba skórzana dla panów to nie tylko element stylizacji, ale również funkcjonalny dodatek, dzięki któremu bez problemu można wziąć ze sobą dokumenty, klucze, portfel, telefon czy też mały netbook. W tym sezonie warto postawić na torby męskie skórzane na ramię, są one dostępne w różnych wymiarach. Najlepiej przy kupnie takiej torby zwrócić uwagę na to, do jakich ubrań będziemy ją nosić. Możemy znaleźć wśród asortymentu męskie torby skórzane na każdą okazję od sportowych po eleganckie. Wiele z nich będzie pasować zarówno do pracy, jak i na nieformalne spotkanie ze znajomymi. Oczywiście znajdziemy także modele bardzo eleganckie na biznesowe narady.\nTorby męskie skórzane na ramię – duże czy mały?\nTutaj przede wszystkim liczą się indywidualne potrzeby klienta. Panowie, którzy planują w torbie nosić większe urządzenia typu laptop lub teczki z dokumentami, to zdecydowanie powinni postawić na większy rozmiar takiej torby. Torba skórzana w formacie A4 zdecydowanie będzie tu najlepsza. Natomiast mężczyźni, którzy potrzebują torby stricte do schowania małych, podstawowych rzeczy np. portfela, telefonu, mogą spokojnie wybrać mniejszą torbę, tutaj dobrym rozwiązaniem będzie torba listonoszka. W tym sezonie nie liczy się wielkość torby, tylko to, z czego jest zrobiona i czy jest na ramię. To główne atuty męskiej torby skórzanej.\nTorba skórzana na każdą okazję\nMęskie torby skórzane są dostępne w tak wielu modelach, że na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Na rynku dostępne są torby, które mają większe gabaryty i sprawdzą się na uczelnię, do pracy oraz mniejsze, które będą idealne, na co dzień, podczas załatwiania zwykłych spraw. W sklepach można oczywiście znaleźć modele bardzo eleganckie, biznesowe, klasyczne, które dodadzą stylizacji powagi i szyku. To, jaką torbę kto wybierze, zależy od indywidualnych potrzeb i upodobań. Wybierz odpowiedni produkt dla siebie na https://skorzany.com.\nJak dopasować torbę skórzaną do całej stylizacji?\nOczywiście ważne jest to, żeby taka torba współgrała z całym lookiem. Jeśli, więc nie wiemy, jaki kolor torby wybrać, warto spojrzeć, jaki kolor mamy butów lub płaszcza. Ważne jest również to, żeby rodzaj skóry pasował do całej reszty. Jeśli ma to być styl elegancki, to najlepiej wybrać torbę ze skóry naturalnej. Dodatkowo przed zakupem warto sprawdzić, jak długi ma pasek torba i czy jest on regulowany. Taka torba skórzana powinna mieć dość kieszeni, schowków, żebyśmy mogli włożyć do niej wszystko to, co jest nam potrzebne na dane wyjście.\nTorby męskie skórzane na ramię są hitem tego sezonu. Prezentują się bardzo dobrze przy niemal każdej stylizacji, a oprócz tego są bardzo praktyczne.\nPoprzedni wpisWędzarnie ogrodowe z metalu – najlepszy sposób na bezpieczne i zdrowe grillowanie\nNastępny wpisSkręcane papierosy to świetna alternatywa


SZALONY PETERSBURG | Polka Travel\n„Wenecja Północy” wita nas pięknym słońcem. Mamy wyjątkowe szczęście, bo oprócz wspaniałych miejsc, jak Ermitaż czy Carskie Sioło, będziemy mogli oglądać niezwykły spektakl natury, jakim są „białe noce”.\nPAŁACE NA BAGNACH\nNa eleganckim Newskim Prospekcie, witają przybyszów wytworne barokowe i rokokowe fasady pałaców. Strojne, niczym damy na balu, dumnie prezentują swój wdzięk. Patrząc na ten niesamowity przepych, trudno uwierzyć, że jeszcze 300 lat temu w tym niegościnnym rejonie były tylko bagna i pełne komarów rozlewiska pośród ponad 140 wysp. Miasto nigdy by nie powstało, gdyby nie szalony wówczas projekt cara Piotra I, który zafascynowany Amsterdamem postanowił przenieść ten labirynt kanałów w rejon rozlewiska Newy. Wydzierane przyrodzie kolejne skrawki ziemi, nieustannie umacniane, stworzyły podłoże dla wytwornych, kapiących złotem pałaców, budowanych przez setki tysięcy robotników. Mówi się, ze rokrocznie pracowało tutaj i na skutek nieludzkich warunków pracy ginęło przy budowie ok. 40.000 ludzi. Wielu usiłowało zbiec, ale jeżeli ich złapano, za karę obcinano im nosy, bo ręce i nogi musiały pozostać przydatne dla cara. Petersburg w zasadzie powinien nazywać się Jekatrinburgiem, bowiem związany jest silnie z rządami najsłynniejszych i wyjątkowych kobiet Rosji – Katarzyny I, Anny, Elżbiety i Katarzyny II.\nPRACZKA NA TRONIE\nBiografia Katarzyny I, żony Piotra I, to historia rodem z baśni o Kopciuszku. Marta Helena Skowrońska, urodzona w chłopskiej rodzinie w Inflantach, na skutek zawirowań wojennych trafiła do carskiej armii jako praczka i tylko zbieg okoliczności spowodował, że przypadkiem zwróciła na siebie uwagę samego cara Piotra I. Ta młoda prosta dziewczyna zawładnęła jego sercem i wkrótce potem została żoną cara, ale na tym nie koniec. W 1724 roku została koronowana na cesarzową Rosji. Spośród ich 12 dzieci dorosłości dożyły tylko dwie córki – Anna i Elżbieta, późniejsza cesarzowa Rosji. Niesamowity jest fakt, iż po śmierci Piotra I, Katarzyna rządziła rozległym imperium rosyjskim przed ponad dwa lata, będąc niepiśmienną i nie potrafiącą czytać osobą.\n15 LAT ZWIEDZANIA\nMieszczący się w pałacach nad Newą Ermitaż to światowej klasy muzeum sztuki. Nazwa pochodzi od słowa „erem”, czyli pustelnia. Hm… to naprawdę zastanawiające, jak trudne musiało być umartwianie się Katarzyny II w tych luksusowych wnętrzach, pośród niesamowitej kolekcji dzieł. Dzisiaj na powierzchni 125 tys. metrów kwadratowych, w 400 salach zgromadzonych jest ponad 3 miliony eksponatów, galeria zatrudnia około 2000 pracowników. Szacuje się, że aby obejrzeć wszystkie artefakty, poświęcając każdemu tylko jedną minutę, zwiedzając przez 10 godzin dziennie, potrzebne jest aż 15 lat, by obejrzeć całość!\nSala balowa przywołuje na myśl liczne maskarady Katarzyny II, dworskie intrygi i plotki z czasów, kiedy caryca wybierała coraz młodszych kochanków. Rasputin, Potiomkin, Poniatowski… tańczyli pewnie w tej kapiącej od złoceń sali z kilkuset lustrami i ponad 50 żyrandolami. Pławiąca się w przepychu arystokracja za nic miała setki tysięcy umierających z głodu chłopów, którzy niemal całe plony musieli dostarczyć na carski stół. Przez wytworne okno Ermitażu widać dzisiaj współczesne domy mieszkalne. Wiele z nich to komunistyczne „komunałki”, gdzie nadal rodziny na zmianę sprzątają wspólną łazienkę i korytarz, gdzie jest telefon towarzyski tylko jeden na piętro i doskwiera kompletny brak intymności. W niektórych aspektach niewiele się więc zmieniło.\nSpacer po Ermitażu dostarcza niezwykłych wrażeń. Można tu podziwiać wytworne stołowe zastawy, m.in. kilkunastokilogramowe srebrne patery, kapiące od klejnotów czary na wino, półmiski do owoców czy dziczyzny, monolitowe wazy z malachitu czy lapis lazuli, misternie inkrustowane, czy złocone. Otaczający przybysza niewiarygodny przepych uruchamia wyobraźnię. Pojawiają się sceny niczym z historycznych powieści, kiedy rosyjska szlachta, trwoniąc czas na zabawach, strzela do celu w stiukowe dekoracje sufitu i w przypływie alkoholowego animuszu lub zamroczenia tnie jedwabne tapiserie… W tym momencie wyobraźnia zawodzi, bo to przecież nie do pomyślenia, by grupa mecenasów sztuki zatrudniała najlepszych mistrzów z Włoch, Francji czy Niderlandów, a potem, biesiadując i pijąc do upadłego, niszczyła niemal każdego wieczora ich pracę. To wręcz niewiarygodne, że hulaszcze życie było tu więcej warte niż wspaniała sztuka. Dobrze jednak się stało, iż większość niezwykłych zbiorów przetrwała.\nSPEKTAKL NA NEWIE\nPetersburg to niezaprzeczalnie współczesna stolica sztuki. Mają tutaj swoje siedziby słynny balet i opera. Ludzie są elegancko ubrani, wnętrza piękne, a stacje metra przypominają pałace. To fascynujące miasto. Aby zobaczyć je w nocnej odsłonie, można wybrać się w rejs podczas „białych nocy” na spektakularny pokaz otwarcia mostów na Newie. Trasa wiedzie wąskim kanałem Gribojedowa, potem kanałem Mojki, wreszcie wypływa się na otwarte wody Newy, mającej niemal kilometr szerokości, a około drugiej nad ranem zaczyna się spektakl. Z Zatoki Botnickiej wypływają ogromne jednostki, udające się na Jezioro Ładoga, a mosty, jeden po drugim kolejno podnoszą swoje przęsła w przyjaznym geście powitania. Czasem rozchylają się zupełnie, a niekiedy podnoszą prawą lub lewą część niemal do pionu, by ogromne statki mogły przepłynąć. I znów zdumiewa fakt, że te mosty zostały zaprojektowane kilkaset lat temu, stanowiąc w owym czasie absolutne wręcz szaleństwo architektoniczne.\nNiesamowity przepych dekoracji nie ogranicza się tylko do Petersburga. Dookoła powstało wiele „daczy” dla rodziny carskiej, jak choćby Carskie Sioło czy Peterhof, nadmorska rezydencja, którą dekoruje ponad 140 fontann, często złoconych, wyrzucających 34 tysięcy litrów wody na sekundę! Ze zgromadzonych tu zabytków chyba najbardziej spektakularna jest wyłożona 6 tonami jantaru Bursztynowa Komnata. Nie jest to oryginał zamówionej przez Fryderyka I Hohenzollerna u gdańskich mistrzów do podberlińskiego pałacu Charlottenburg komnaty, przekazanej w 1716 roku w prezencie carowi Piotrowi I. Ukradziona przez Niemców w 1941 roku i w efekcie zaginiona w czasie II wojny światowej Bursztynowa Komnata, nigdy nie została odnaleziona. Zrekonstruowano ją pieczołowicie w latach 1979-2003 właśnie w Carskim Siole, by powróciła do prawowitych właścicieli.\nTo zjawisko astronomiczne, spowodowane wydłużeniem się zmierzchu i świtu na obszarach powyżej 54º 33′ szerokości geograficznej północnej i południowej. Występuje latem, a zmierzch i świt łączą się wtedy z sobą powodując, że mrok w ogóle nie występuje. W Petersburgu można je obserwować od początku czerwca do połowy lipca, niebo wówczas jest ciemne tylko przez godzinę dziennie, a niesamowite światło, które pada na miasto, nadaje mu zupełnie nową jakość.\nPobyt w Petersburgu byłby niepełny bez wyjścia do wytwornego Teatru Marijskiego. Teraz do wyboru są tu dwie sale – zabytkowa, stanowiąca głównie tło dla opery oraz nowoczesna z ruchomą sceną i licznymi technicznymi udogodnieniami, gdzie odbywają się spektakle baletowe. To naprawdę niezwykłe przeżycie móc zobaczyć inscenizację „Anny Kareniny”, której akcja toczy się w Petersburgu, właśnie w tym wspaniałym teatrze. Ducha przesyconej sztuką Rosji najlepiej widać w metrze. Zamiast ipadów, notebooków, tabletów, MP4 czy innych elektronicznych gadżetów, młodzi ludzie czytają książki. Czy więc szalony pomysł Piotra Wielkiego, aby na niedostępnych bagnach zbudować wytworne miasto o intelektualnym potencjale, był rzeczywiście tak bardzo szalony?\nTekst i zdjęcia: Majka Szura


Dziennik Ustaw - Strona 1585\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju Regionalnego\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 916\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 915\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 914\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Obrony Narodowej\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 913\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 912\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 911\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 910\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 909\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Finansów\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 908\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Edukacji Narodowej\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 907\nROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Budownictwa\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 131 poz. 906\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 130 poz. 905\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 14 lipca 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów oraz trybu wydawania paszportów, dokumentów wymaganych do ich otrzymania, a także trybu postępowania funkcjonariuszy Straży Granicznej w przypadku ujawnienia w czasie kontroli granicznej wad w paszportach\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 130 poz. 904\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 130 poz. 903\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 129 poz. 902\nWYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO z dnia 10 lipca 2006 r. sygn. akt K 37/04\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 128 poz. 901\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem u dzikich ptaków wysoce zjadliwej grypy ptaków d. pomoru drobiu\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 128 poz. 900\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie określenia zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej i przez niego nadzorowanych\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 128 poz. 899\nROZPORZĄDZENIE MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej Funduszu Promocji Kultury\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 128 poz. 898\nDziennik Ustaw rok 2006 nr 128 poz. 897


Niedzielne spotkanie Ligi Światowej : Polska - Iran - bukmacherzyinternetowi.com\nNiedzielne spotkanie Ligi Światowej : Polska – Iran\nWe wakacje nie tylko piłkarze muszą pracować, również Polscy siatkarze prowadzą zacięty bój o awans do finałów Ligi Światowej.\nZOBACZ OFERTĘ BET365 NA LIGĘ ŚWIATOWEJ\n18:30 – Liga Światowa : Iran – Polska\nGospodarze – drużyna która chyba już wszystkich zadziwiła w tegorocznym turnieju. Konsekwentna gra oraz przede wszystkim ogromne zgranie zawodników Iranu sprawiły iż napsuli oni sporo krwi gigantom światowej siatkówki. W tegorocznej Lidze Światowej pokonali już Włochów, Brazylijczyków oraz Polaków. W pierwszym meczu ?Biało-Czerwoni? ewidentnie zlekceważyli rywali. Po wygraniu pierwszego seta liczyli na szybkie 3-0, rzeczywistość okazała się jednak inna. Irańczycy podnieśli się i ze zdwojoną siłą wygrali 3-1. Po tym spotkaniu zostały już tak naprawdę mecze ostatniej szansy, jeśli chcemy aby los awansu spoczywał w naszych rękach, bez względnie drugi spotkanie z Iranem musi być wygrane. Do kadry Polski w przeciwieństwie do pierwszych meczy wrócili wszyscy zawodnicy pierwszego składu. Czeka nas na pewno meczu pełen emocji. Polacy jednak nie raz pokazywali, że potrafią grać z nożem na gardle.\nWygrana Polski – 4.50 (Bet365)\nPowyżej 178,5 puntków – 1.92 (Bet365)\nTYPUJ SPOTKANIA LIGI ŚWIATOWEJ W BET365 I ZGARNIJ BONUS\nTagged With : 2014 • 3:0 • bet • bet365 • Iran • liga • liga światowa • poland • Polska • typy\n28 czerwca 2014 bukintcom Analizy bukmacherskie, Zakłady Brak komentarzy


IPN zajmie się marginesem społecznym w komunistycznej Warszawie - NewsBook\nStrona główna Wiadomości Warszawa IPN zajmie się marginesem społecznym w komunistycznej Warszawie\nIPN zajmie się marginesem społecznym w komunistycznej Warszawie\nOddziałowe Biuro Badań Historycznych Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie zaprasza na ogólnopolską konferencję naukową „Margines społeczny w komunistycznej Warszawie (1945–1989)”, która odbędzie się w dniach 21–22 listopada 2017 roku w Centrum Edukacyjnym IPN im. Janusza Kurtyki Przystanek Historia, przy ul. Marszałkowskiej 21/25 w Warszawie.\nTermin „margines społeczny” jest szeroki i nieprecyzyjny. Jak przekonuje socjolog Janusz Sztumski, może być on wykorzystywany zarówno wartościująco (w celu stygmatyzacji kogoś), jak i analitycznie (w celu zbadania osoby czy grupy osób, która – z różnych przyczyn – znalazła się na skraju danej warstwy/klasy/przestrzeni społecznej). Z jednej strony pojęcie to służy nazwaniu zbioru ludzi o aspołecznych zachowaniach – najróżniejszych przestępców. Z drugiej jednak „margines społeczny” może dotyczyć osób zmarginalizowanych lub wykluczonych (czyli skrajnie zmarginalizowanych) z racji postawy reszty społeczeństwa: ludzi odmiennej rasy czy religii. Gdzieś pomiędzy tymi kategoriami mieściliby się wykluczeni z powodu uzależnień, a także środowiska prostytutek czy bezdomnych.Pewna nieokreśloność terminu „margines społeczny” niesie ze sobą przynajmniej jedną korzyść: umożliwia zmieszczenie w tym zakresie pojęciowym różnorodnych zjawisk społecznych i perspektyw badawczych. Stanowi więc dobry punkt wyjścia do konferencji naukowej, której zamierzeniem jest pogłębienie tej różnorodnej i fascynującej problematyki na przykładzie komunistycznej Warszawy. Interesują nas nie tylko ściśle socjologiczne kategorie ludzi wykluczonych i stygmatyzacji społecznej, ale również światek przestępczy stolicy czy zjawisko stygmatyzacji politycznej (z naciskiem na samą stygmatyzację).


(Przekierowano z Batalion KOP "Snów")\nNumer kryptonimowy: 151[a]\nNa posiedzeniu Politycznego Komitetu Rady Ministrów, w dniach 21-22 sierpnia 1924 roku, zapadła decyzja powołania Korpusu Wojskowej Straży Granicznej. 12 września 1924 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych wydało rozkaz wykonawczy w sprawie utworzenia Korpusu Ochrony Pogranicza, a 17 września instrukcję określającą jego strukturę. Jesienią 1927 roku, w ramach czwartego etapu organizacji KOP, został sformowany 27 batalion odwodowy. Jednostką formującą był 78 pułk piechoty. Batalion składał się z trzech kompanii piechoty, plutonu łączności i plutonu ckm. Etatowo liczył 22 oficerów. 164 podoficerów i 501 szeregowców. 1 listopada 1927 sformowany już batalion przesunięto do Sieniawki i podporządkowano dowódcy 2 Brygady Ochrony Pogranicza. Potem dowództwo batalionu przedyslokowano do miejscowości Snów położonej na terenie ówczesnego województwa nowogródzkiego.\nPo przeprowadzonej reorganizacji „R.2” w 1932 roku, batalion składał się z dowództwa batalionu, plutonu łączności, kompanii karabinów maszynowych i trzech kompanii strzeleckich.\nRozkazem dowódcy KOP z 23 lutego 1937 roku została zapoczątkowana pierwsza faza reorganizacji Korpusu Ochrony Pogranicza „R.3”. Batalion otrzymał nowy etat i wszedł w skład pułku KOP „Snów”. Był jednostką administracyjną dla posterunku żandarmerii przy pułku KOP „Snów”. W wyniku realizacji drugiej fazy reorganizacji KOP, latem 1937 roku została zlikwidowana 3 kompania strzelecka i utworzona 2 kompania ckm. W 1938 lub w 1939 roku planowano utworzyć szkolna kompanię strzelecką. Z dniem 15 maja 1939 roku batalion stał się oddziałem gospodarczym. Stanowisko kwatermistrza batalionu przemianowane zostało na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu do spraw gospodarczych, płatnika na stanowisko oficera gospodarczego, zastępcy oficera materiałowego dla spraw uzbrojenia na zbrojmistrza, zastępcy oficera materiałowego dla spraw żywnościowych na oficera żywnościowego.\nBatalion zmobilizowano w ramach mobilizacji częściowej zarządzonej 23 marca 1939 roku i przesunięto w rejon: Żywiec, Chabówka, Nowy Sącz. Zmobilizowany batalion został rozwinięty do stanów dwóch batalionów (bataliony „Snów” i „Snów I”) i skierowany w marcu 1939 roku na południe kraju. Bataliony stanowiły 1 pułk piechoty KOP (zwany również pułkiem KOP „Snów”) i zostały włączone w struktury 1 Brygady Górskiej jako jej I i II bataliony 1 pułku i podzieliły losy innych jednostek Armii „Kraków”.\n↑ Jan Kazanowski (1896-1939), ppłk piech., w KOP od 1936 roku. Do mobilizacji dowódca baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku dowódca I batalionu piechoty 1 pp KOP, a od 7 września jednocześnie zastępca dcy 1 BGór. Ranny w walkach z Niemcami 15 września pod Dachnowem. 20 września zginął pod Łosińcem.\n↑ Jan Kazanowski (1896-1939), ppłk piech., w KOP od 1936 roku. Do mobilizacji dowódca baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku dowódca I batalionu piechoty 1 pp KOP 1 BGór., a od 7 września 1939 jednocześnie zastępca dowódcy 1 BGór. Ranny w walkach z Niemcami 15 września 1939 roku pod Dachnowem. 20 września 1939 roku zginął w walkach resztek 1 BGór. pod Łosińcem.\n↑ Karol Horitza, kpt. piech., w KOP od 1936 roku. Do mobilizacji adiutant baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku dowódca 3 kompanii II batalionu piechoty 1 pp KOP. W trakcie walk z Niemcami pod Wysoką 2 września 1939 roku po odniesieniu ran przez dotychczasowego dowódcę batalionu obejmuje jego dowództwo. Ranny 15 września w walkach z Niemcami pod Dachnowem.\n↑ Jan Orłowski, kpt. piech., w KOP od 1938 roku. Do mobilizacji dowódca 1 kompanii strzeleckiej baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku adiutant I batalionu piechoty 1. pp KOP 1. BGór..\n↑ Bronisław Bartłomiej Kłopotowski, por. piech., w KOP od 1936 roku. Do mobilizacji dowódca 2 kompanii strzeleckiej baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku dowódca 1 kompanii piechoty I batalionu piechoty 1 pp KOP 1 BGór. W trakcie walk z Niemcami ranny 15 września 1939 pod Dachnowem.\n↑ Wacław Wyżywniak, kpt. piech., w KOP od 1937 roku. Do mobilizacji dowódca 1 kompanii ckm baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku dowódca 1 kompanii ckm I baonu 1 pp KOP 1 BGór. Po zakończeniu II wojny światowej do 1948 roku w WOP.\n↑ Czesław Kamieński, kpt. piech., w KOP od 1935 roku. Do mobilizacji dowódca 2 kompanii ckm baonu odwodowego KOP „Snów”. Przydział mobilizacyjny nieznany.\n↑ Witold Stefan Jan Puppel (1907-1940), por. piech., w KOP od 1935 roku. Do mobilizacji dowódca plutonu łączności baonu odwodowego KOP „Snów”. We wrześniu 1939 roku oficer łączności 1 pp KOP 1 BGór. Więzień obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD.\nTę stronę ostatnio edytowano 5 maj 2018, 18:14.


Designit - stylownik.com\nFuturystyczna forma kawy\nMożna przypuszczać, że świat odkrył już wszystkie możliwe gatunki kawy. Ale na pewno nie odkrył jeszcze wszelkich form, które kawa może przybrać. Zaparza się ją w tradycyjnych dzbankach, wymyślnych cafeteriach, przechowuje w subtelnie wyglądających termosach. Ale i człowiek i kawa oniemieli z zachwytu, oglądając powstały w 2007 roku arcyoryginalny, kosmiczny i nie pozostawiający złudzeń co do doskonałej funkcjonalności projekt współpracującej z duńską firmą Stelton grupy Designit.\nOpracowanie: PPG Deco Polska Sp.z o.o.\nŹródło: PPG Deco Polska Sp.z o.o.\nPod względem ochrony drewna, tarasy należą do najbardziej wymagających elementów stolarki. Narażone są zarówno na wpływ warunków pogodowych, jak i zużycie mechaniczne, wynikające z ruchu pieszego. Jak zabezpieczyć je w optymalny sposób?\nBenefis Jerzego Hoffmana odbył się w pierwszy weekend września na dziedzińcu pałacu w Wilanowie. Na imprezie pojawiły się największe gwiazdy polskiego kina.\nZiemniaki, grule, pyry, kartofle… niezależnie od nazwy, te popularne bulwy niezmiennie goszczą na naszych stołach. I choć współczesna pogoń za szczupłą sylwetką przyczyniła się do błędnego postrzegania ziemniaka jako produktu wysokokalorycznego i pozbawionego wartości odżywczych, jego pozycja wciąż wydaje się być niezachwiana.\nJak urządzić siłownię domową?