stycznia 2017 - Sezon Literacki - blog&vlog o literaturze.\nPrzy zabójczym tempie wydawania książek przez Remigiusza Mroza staram się filtrować tytuły, które na pewno chcę przeczytać, bo mimo najszczerszych chęci za wszystkimi nie jestem w stanie nadążyć. Czekam z utęsknieniem na kolejne tomy mojego ulubionego cyklu z Chyłką, a w tak zwanym międzyczasie sięgam po pozostałe książki tego autora. O ile niekoniecznie interesują mnie pisane przez niego powieści historyczne, tak z kryminałami i thrillerami to już inna sprawa. Stąd na mojej półce Behawiorysta, który zapowiadał się naprawdę obiecująco. Mowa ciała to szalenie interesujące zagadnienie, które w połączeniu z trzymającą w napięciu fabułą musiało dać dobry efekt.\nAkcja rozpoczyna się w opolskim przedszkolu, gdzie zamaskowany mężczyzna przetrzymuje dzieci i wychowawców. Dwóje z nich przeżywa najgorsze chwile w swoim życiu, gdy zamachowiec rozpoczyna bestialską grę, którą na żywo transmituje w internecie. Jedna z tych osób zginie. Która - o tym zadecyduje publiczność oglądająca rozgrywający się właśnie „Koncert Krwi”. Bezradne służby bezpieczeństwa zwracają się z prośbą o pomoc do Gerarda Edlinga - byłego prokuratora i specjalistę od komunikacji niewerbalnej, którego zadaniem będzie przewidzieć kolejne kroki mordercy. Kompozytor nie pozwoli jednak, by jego show szybko ucichło, a zaangażowanie w tę sprawę Edlinga jest mu wyjątkowo na rękę.\nStali czytelnicy Remigiusza Mroza doskonale wiedzą, że jego książki czyta się na bezdechu, bo szaleńcze tempo akcji nie pozwala nawet na chwilę wytchnienia. Tym razem jest nieco inaczej. Behawiorysta angażuje na innym poziomie, a stonowane tempo pozwala odłożyć książkę na bok i spokojnie rozważyć w głowie przeczytane przed chwilą słowa. Mam wrażenie, że właśnie o to autorowi chodziło, bo tematów do rozmyślania podrzuca sporo. Główną osią fabuły jest bowiem słynny dylemat wagonika, który nie ma jednoznacznego rozwiązania. W jakiś sposób i wbrew sobie zostajemy częścią „Koncertu Krwi” i mimowolnie raz po raz stawiamy pytania natury moralnej. Behawiorysta nie stroni od brutalnych scen, a zaskakujące twisty fabularne podkręcają tempo akcji, gdy za bardzo przycichnie i uśpi czujność czytelnika.\nZ jednej strony Behawiorysta jest powiewem świeżości w lekko już ogranych schematach, na podstawie których powstała charyzmatyczna Joanna Chyłka czy arogancki Wiktor Forst. Gerard Edling to jednak postać zatrważająco nudna. Jego tyrady na temat savoir vivre'u i poprawności językowej są główną przyczyną rosnącej ze strony na stronę irytacji, a przypominana wielokrotnie „sprawa z dziewczyną”, która pogrzebała jego prokuratorską karierę szybko staje się zbędnym elementem w treści, który nie robi żadnego wrażenia. Nie tylko wypowiedzi samego Edlinga, ale również dialogi pomiędzy tytułowym bohaterem a jego oponentem są przeintelektualizowane. Ich nienaturalne brzmienie powoduje zgrzyt w uszach - czy może raczej oczach - czytelnika.\nChciałam ocenić tę powieść niżej, bo nie mogłam uwierzyć, że nikt nie wpadł na najprostsze rozwiązanie - wyłączyć transmisję i tym samym wytrącić mordercy broń z ręki. Po namyśle z tego samego powodu dodałam dwie gwiazdki. Behawiorysta zmusza do zastanowienia się nad pojęciem moralności i natury człowieka. Mocna, dosadna powieść, która nie jest pozbawiona wad, ale daje do myślenia.\nRemigiusz Mróz, „Behawiorysta”, Filia, Poznań 2016, s. 488\nZa udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękuję księgarni:\nBOOK HAUL: GRUDZIEŃ I STYCZEŃ\nJakiś czas temu na kanale mogliście obejrzeć całkiem spory stosik książek, które dotarły do mnie w czasie grudnia i stycznia. Spokojnie, normalnie aż tak źle to nie wygląda! Na swoje usprawiedliwienie mam święta i urodziny, więc sami rozumiecie, że trochę się tego uzbierało... Długo nie mogłam się zebrać, żeby ułożyć te książki w jakiś sensowny stos i zrobić im zdjęcie, dlatego do tej pory nie było tego posta. No, ale dzisiaj właśnie o tym ;-) Zapraszam do oglądania! Żeby łatwiej było to wszystko ogarnąć, książki podzieliłam na dwie kupki.\n1. Meik Wiking - „Hygge”\n2. Ken Kesey - „Lot nad kukułczym gniazdem”\n3. Nina George - „Lawendowy pokój”\n4. Nina George - „Księżyc nad Bretanią”\n5. Colleen Hoover - „November 9”\n6. Margaret Mitchell - „Przeminęło z wiatrem”\n7. Kristin Hannah - „Słowik”\n8. Hanya Yanagihara - „Małe życie”\nHygge, November 9 oraz Słowik to trzy książki, które otrzymałam w ramach współpracy z księgarnią BookMaster. Przeminęło z wiatrem to urodzinowy prezent od Karriby, natomiast Lot nad kukułczym gniazdem i Małe życie znalazłam w tym roku pod choinką. Dwa ostatnie tytuły w tej części stosu to Lawendowy pokój i Księżyc nad Bretanią - obie książki otrzymałam od wydawnictwa Otwarte w ramach promocji najnowszej książki Niny George, o której powiem trochę niżej.\n1. Cecelia Ahern - „Podarunek”\n2. Katarzyna Tusk - „Elementarz stylu”\n3. Marie Kondo - „Tokimeki. Magia sprzątania w praktyce”\n4. Sylvain Neuvel - „Śpiący giganci”\n5. Silvia Zucca - „Astrologiczny przewodnik po złamanych sercach”\n6. Jodi Picoult - „Bez mojej zgody”\n7. N.K. Jemisin - „Piąta pora roku”\nW grudniu wielu booktuberów otrzymało świąteczną paczkę od wydawnictwa Muza, w której znajdowała się większa część książek z tej części stosu. Tak więc za Podarunek, Elementarz stylu, Magię sprzątania w praktyce, Śpiących gigantów oraz Astrologiczny przewodnik po złamanych sercach podziękowania należą się właśnie pracownikom tego wydawnictwa. W paczce znajdowała się jeszcze The Lord of the Rings. Trylogia filmowa. Książka do kolorowania, ale przeznaczyłam ją na rozdanie na swoim instagramie i znalazła już nowego właściciela. Bez mojej zgody to efekt wymiany na facebooku, a Piąta pora roku to tytuł, który dołączony był do listopadowego My Book Boxa.\n1. Nina George - „Księga snów”\n2. Remigiusz Mróz - „Wotum nieufności”\nKsięga snów to właśnie powód, dla którego otrzymałam również dwie poprzednie książki tej autorki. Jej recenzja jest już na blogu, a książka do księgarń trafi 2 lutego. Wotum nieufności czyli najnowsza powieść Remigiusza Mroza to prezent od cioci, która często wyposaża mnie w książki elektroniczne.\nTak właśnie prezentują się nowości na moich półkach. Co o nich myślicie?\nBOOK HAUL NA KANALE:\nMARIE KONDO: TOKIMEKI. MAGIA SPRZĄTANIA W PRAKTYCE\nTokimeki z języka japońskiego oznaczają dosłownie rzeczy, które dają nam radość. Idea może i piękna, ale oderwana od rzeczywistości. Marie Kondo zapomina chyba, że czasem musimy coś zatrzymać, bo po prostu tego potrzebujemy - mnie na przykład nie sprawia radości trzymanie w domu żelazka, a jednak wyrzucenie go nie byłoby najlepszym pomysłem.\nAutorka zachęca nas by dziękować swoim ubraniom, a przedmioty przeznaczone do wyrzucenia pożegnać z wdzięcznością i robi to wręcz z filozoficznym zacięciem. Wygląda na to, że naprawdę wierzy w te bzdury, które składają się na jej autorską (ekhm, ekhm) metodę sprzątania. A im dalej, tym więcej takich kwiatków – Marie Kondo pisze o konieczności wyrzucenia starych paragonów, przedawnionych kart gwarancyjnych oraz (mój ulubiony fragment) pozbycia się przeterminowanego jedzenia z lodówki. Dobry Boże, czy naprawdę ktoś potrzebuje do tego poradnika?! Najwyraźniej mam lepsze zdanie o ludzkiej inteligencji....\nMetodę Konmari ciężko nazwać autorską. Nawet pomimo nazwania jej skrótem własnego imienia i nazwiska, wciąż pozostaje ona tylko powieleniem wszystkiego, co już kiedyś zostało powiedziane. Co więcej sama autorka przyznaje, że niektóre elementy pokrywają się z filozofią feng shui, a robi to udając zdziwienie, że jej odkrycia znajdują poparcie w tej starożytnej praktyce. No tak, wcześniej nie mogła mieć o tym pojęcia skoro metodami sprzątania interesowała się od wieku nastoletniego. Jedyna rzecz, którą można przypisać samej Marie Kondo to absurdalne podejście do przedmiotów, o czym wspomniałam już na początku - przytulanie, dziękowanie i selekcja na podstawie kryterium radości. Kuriozum.\nŻeby nie być gołosłowną, poniżej wklejam ułamek tego, co kryje się pod nazwą Magia sprzątania:\n»To nie wzbudza we mnie żadnej radości, ale przecież jest mi potrzebne, prawda?« Często słyszę ten refren i zawsze odpowiadam: Jeżeli nie wzbudza to twojej radości, to pozbądź się tej rzeczy! Jeżeli w tym momencie klient mówi mi: »Hm, a właściwie czemu by nie? Pozbędę się tego« to nie ma problemu. Najczęściej jednak protestuje »Chwileczkę, przecież będzie mi to potrzebne« albo »No, ale czasem z tego korzystam«. W takim przypadku zachęcam go, żeby śmiało dany przedmiot zatrzymał.\nAha, więc metoda Konmari jest bardzo elastyczna.\nSłowa sprzątanie i czyszczenie często stosuje się naprzemiennie, ale są to zupełnie dwie różne rzeczy (...) Sprzątanie oznacza radzenie sobie z przedmiotami, czyszczenie - radzenie sobie z brudem (...) Można powiedzieć, że sprzątanie porządkuje umysł, a czyszczenie go oczyszcza.\nDoprawdy, ciężko to nawet skomentować. Mniej więcej taki poziom prezentuje cały ten poradnik, więc skorzystajcie z rady samej autorki i nie zagracajcie sobie nim domu. Ta książka to niezbyt udany żart.\nMarie Kondo, „Tokimeki. Magia sprzątania w praktyce”, Muza SA, Warszawa 2016, s. 302\nZachęcona pochlebnymi recenzjami, jakie zbierają książki Abbi Glines postanowiłam sięgnąć po jej najnowszą powieść wydaną w Polsce. Nie pozwól mi odjeść to już dwunasta część cyklu Rosemary Beach, ale podczas czytania nie czułam by umknął mi jakiś wątek - wygląda na to, że kolejne tomy można czytać niezależnie od siebie. Do lektury podeszłam z entuzjazmem i...\nPo dziesięciu latach rozłąki Rose wreszcie odnajduje jedynego mężczyznę, którego kiedykolwiek kochała i tym samym ma szansę spełnić największe marzenie swojej dziewięcioletniej córeczki - marzenie o poznaniu ojca. Zanim jednak zdecyduje się na tak duży krok postanawia sprawdzić czy dorosła wersja Rivera to wciąż ta sama osoba, którą pokochała w dzieciństwie. Pod zmienionym nazwiskiem zatrudnia się u niego w restauracji i stara się na nowo poznać człowieka, o którym kiedyś wiedziała wszystko. Każdego dnia Rose z rozgoryczeniem odkrywa, że miejsce opiekuńczego Rivera zajął nieczuły i opryskliwy Captain, który na domiar złego jest wobec niej wyjątkowo niemiły. Czy uda im się ożywić dawno pogrzebane wspomnienia i zapewnić małej Franny miłość dwojga rodziców, której sami nigdy nie zaznali?\nNie pozwól mi odejść opowiada przede wszystkim o sile miłości, która jest w stanie wiele przetrwać, ale poza romansem autorka oddała głos samotnej matce. Rose, która sama nigdy nie zaznała matczynego ciepła, stara się jak najlepiej wychować córeczkę, poświęcając dla niej wszystkie swoje marzenia i plany. Jest w tym oddaniu coś pięknego i przejmującego zarazem, a problematyka niezaprzeczalnie zasługuje na uwagę. Rozgrywający się równolegle wątek romantyczny przepleciony został licznymi retrospekcjami, które pozwalają czytelnikom poznać przeszłość dwójki bohaterów i tym samym lepiej zrozumieć towarzyszące im emocje. Pojawiają się też elementy kryminalno-sensacyjne ściśle związane z przeszłością Captaina, ale jest ich zdecydowanie zbyt mało, by można było cokolwiek na ich temat powiedzieć. Szkoda, bo z pewnością stanowiłyby ciekawe urozmaicenie.\nJestem odrobinę zdziwiona tak pozytywnym odzewem ze strony czytelników, bo dla mnie Nie pozwól mi odejść było niczym więcej, jak zwykłym czytadłem. Wciągająca fabuła i niewymagający styl to na pewno zalety twórczości Abbi Glines, ale kuleje kreacja bohaterów oraz warstwa językowa, choć nie wiem na ile to ostatnie jest winą autorki, a na ile tłumaczki. Płytkie dialogi i ciągle powtarzające się frazy były moją bolączką podczas lektury. Ile razy można wspomnieć o tym jak bardzo niesprawiedliwe jest to, że jakiś mężczyzna wygląda tak dobrze? Albo po co niemal każdą wypowiedź Captaina przeplatać słowem kurde, brzmiącym raczej żałośnie niż dosadnie? Zakończenie również potraktowane po macoszemu, zamknięte zaledwie jednym, krótkim rozdziałem, podczas gdy to właśnie ono potrzebowało największej uwagi i szerszego omówienia. Jest ciekawie, chwilami wzruszająco, a akcja w pewnym momencie przybiera kryminalny obrót, ale wciąż jest to książka słabo napisana.\nNajnowsza powieść Abbi Glines doskonale sprawdzi się jako chwilowa rozrywka, jeśli jednak szukacie nieco ambitniejszej literatury - nawet w obrębie gatunku - to nie tędy droga.\nAbbi Glines, „Nie pozwól mi odejść”, Pascal, Bielsko-Biała 2017, s. 320\nKsięga snów, najnowsza powieść bestsellerowej niemieckiej pisarki, to oniryczna wędrówka między dwoma światami - życiem i śmiercią. Nina George umiejętnie snuje wizję egzystencji człowieka zawieszonego gdzieś pomiędzy. Człowieka, który nie umarł, ale jednocześnie nie należy do świata żywych. To wariacja na temat tego, co może dziać się z ludźmi znajdującymi się w stanie śpiączki.\nHenri Skinner to były reporter wojenny, który z obawy przed rodzinnymi zobowiązaniami nigdy nie poznał własnego dziecka. Z tego samego powodu nie wyznał też miłości kobiecie, którą kochał. W dniu, w którym miał coś w swoim życiu zmienić zdarzył się wypadek. Henri, ratując tonącą dziewczynkę sam uległ wypadkowi, w wyniku którego zapadł w śpiączkę i nigdy nie dotarł do miejsca docelowego - szkoły Sama, swojego trzynastoletniego syna, który od dawna marzył by poznać ojca. Śpiączka jest dla niego morską podróżą pomiędzy dwoma światami, podczas której przeżywa swoje życie na różne sposoby. Czy wróci z tej wyprawy, czy też pójdzie dalej w nieznane?\nAkcja powieści rozgrywa się na trzech płaszczyznach. Z jednej strony życie dookoła Henriego toczy się swoim rytmem, którego główny bohater nie jest świadomy. Przy szpitalnym łóżku czuwa Samuel mający wciąż nadzieję na poznanie ojca oraz Eddie - była partnerka, którą Skinner upoważnił do podejmowania decyzji w takich sytuacjach. Druga płaszczyzna to retrospekcje, które pozwalają czytelnikowi bliżej poznać bohaterów oraz ich przeszłość, zaś trzecia to świat pomiędzy. Stan zawieszenia i niebytu, gdzie rozgrywa się alternatywna rzeczywistość. Również narracja poprowadzona została na trzy sposoby. Nina George oddała głos Henriemu, Samuelowi oraz Eddie. Każdy z bohaterów ma do opowiedzenia swoją historię, przy czym szczególnie interesujący jest przypadek Sama. Chłopiec cierpi na synestezję, która u niego objawia się przede wszystkim łączeniem emocji i dźwięków z kolorami. Ciekawy temat, który uświadomił mi, że nie dla wszystkich poniedziałki mają ten sam kolor.\nPodziwiam subtelny, niewymuszony styl Niny George. Przy takim temacie nietrudno było o patetyczność czy nadmierne filozofowanie, na szczęście nic takiego nie ma tu miejsca. Powieść jest delikatna jak muśnięcie skrzydeł motyla, a kolejne strony umykają niepostrzeżenie, ale ta lekkość pióra nie spłyca podejmowanego tematu. Wręcz przeciwnie, czyni problem bardziej realnym, przystępnym dla czytelnika. Księga snów to powieść pięknie napisana, ale przede wszystkim stawiająca wiele egzystencjalnych pytań. Skłania do refleksji nad słusznością raz podjętych decyzji. Nad nieomylnością nauki i nowoczesnej technologii, która bezlitośnie wskazuje brak aktywności mózgu.\nPowieść zamykająca pewien cykl w twórczości Niny George to przykład literatury dojrzałej i przemyślanej, którą warto poznać.\nNina George, „Księga snów”, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2017, s. 424\nZa możliwość przeczytania książki przedpremierowo dziękuję Wydawnictwu Otwartemu. Premiera już 2.02!\nZabić drozda to książka piękna i wzruszająca, przekazująca uniwersalne wartości w nienachalny sposób. To właśnie brak moralizatorstwa oraz narracja z perspektywy kilkuletniej dziewczynki sprawiają, że tak dobrze czyta się historię wydaną prawie sześćdziesiąt lat temu, która z biegiem lat nie traci na aktualności.\nŻycie w prowincjonalnym miasteczku na południu Stanów Zjednoczonych toczy się spokojnym rytmem do czasu, gdy tę sielską monotonię zakłóca sprawa gwałtu na białej dziewczynie. Oskarżenie pada na czarnoskórego mieszkańca Maycomb. Jego obrońcą zostaje Atticus Finch, który jako jedyny ma trzeźwy pogląd na sprawę i stara się być głosem rozsądku w pełnym uprzedzeń społeczeństwie lat 30. XX wieku. Działania Atticusa spotykają się z silną krytyką ze strony większości, a nieliczni, którzy podzielają jego stanowisko boją się głośno wyrazić swoje poparcie. Niezachwiana postawa prawnika stanie się manifestem w obronie równości wszystkich obywateli.\nKilkuletnia Jean Louise, albo raczej Skaut - bo tak właśnie jest nazywana w powieści - jest obserwatorem i narratorem rozgrywających się dookoła wydarzeń i choć nie do końca je rozumie, niejednokrotnie czyni trafne, błyskotliwe uwagi. Jest to postać specyficzna, wymykająca się konwenansom tamtych czasów pod względem zachowania i ubioru. Jest nieokrzesana, ale to ona, jako jedyna dostrzega obłudę i niesprawiedliwość społeczeństwa, w którym żyje. Świat widziany oczami dziecka jest niewinny, wolny od uprzedzeń i pochopnej oceny drugiego człowieka. Dlatego właśnie czasem warto spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość świeżym, dziecięcym okiem. Czasem to ono widzi najwięcej.\nW głośnej powieści Harper Lee na pierwszy plan wysuwa się wątek walki z nietolerancją i poważnym w tamtych czasach problemem rasizmu. Atticus Finch to symbol moralności i szacunku do drugiego człowieka. Twardo trzyma się swoich zasad, nie zmienia zdania pod presją innych. Gdy podejmuje się obrony Toma Robinsona, nie ma dla niego znaczenia kolor skóry. Robi to, bo wierzy w jego niewinność. Ale nie tylko o rasizmie tu mowa. To tylko przykład, który najlepiej obrazuje problem pochopnego wyciągania wniosków i oceniania drugiego człowieka niezależnie od koloru skóry. Najważniejsza lekcja, która płynie z lektury Zabić drozda to słowa Atticusa wypowiedziane do córki - większość ludzi jest dobra, kiedy tylko ich bliżej poznamy.\nZabić drozda to książka piękna, choć podejmująca niełatwy temat. Harper Lee świetnie sportretowała amerykańskie społeczeństwo tamtych czasów, pokazała przepaść pomiędzy białymi i czarnymi, a także żmudną walkę o tolerancję i szacunek dla drugiego człowieka. To także krajobraz amerykańskiego południa, codzienność mieszkańców w czasach kryzysu gospodarczego i przemian społecznych. Świetnie napisana i warta poznania za sprawą przełomowego spojrzenia na problem nietolerancji.\nHarper Lee, „Zabić drozda”, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2013, s. 421\nMimo kilku naprawdę świetnych książek, które udało mi się przeczytać, miniony rok był raczej przeciętny pod względem czytelniczym. Wiele tytułów było całkiem w porządku, dobrze się je czytało, ale nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Było jednak kilka takich, które albo bardzo mnie rozczarowały - bo miałam wobec nich jakieś oczekiwania, albo były po prostu bardzo słabymi książkami. I właśnie takie zestawienie możecie zobaczyć poniżej.\nJeśli klikniecie na autora i tytuł to zostaniecie przeniesieni do moich opinii na temat konkretnych książek.\nKsiążki są ułożone w przypadkowej kolejności.\nLubię, gdy dana książka wywołuje we mnie emocje, nawet jeśli jest to złość z powodu zmarnowanego czasu. Najgorsze, co może mi się przydarzyć podczas lektury to kompletna obojętność. A właśnie to uczucie towarzyszyło mi podczas czytania Paniki. Nie mogę powiedzieć, że była to zła książka, z fatalnym pomysłem na fabułę i beznadziejnymi bohaterami. Gorzej - to wszystko było po prostu nijakie. Zero emocji, zero zaangażowania, zero rozmyślań o treści po zakończonej lekturze.\nOto proszę państwa prawdziwy gniot w tym zestawieniu. Książka tak zła, że nie rozumiem dlaczego w ogóle została wydana i jakim cudem tak wielu osobom się podobała. Mimo że lubię dwa poprzednie tomy tej trylogii, jej zakończenie to dla mnie totalna porażka. Nic się tutaj nie dzieje, a autorka usilnie próbuje wmówić nam, że jest inaczej. W konsekwencji pojawia się mnóstwo wątków, które nie mają sensu i pozostają niedokończone, całość jest kompletnie niedopracowana, a brak logiki w wielu sytuacjach aż razi po oczach. Wierna to najsłabszy finał serii jaki kiedykolwiek czytałam.\nCecelia Ahern, Miłość i kłamstwa\nPodobnie jak w przypadku Paniki - kompletna nijakość. Moje rozczarowanie było tym większe, ze znam i lubię styl Cecelii Ahern, a jej książki są zawsze miłą odskocznią od dnia codziennego. Tym razem jednak - mimo dobrego stylu - fabuła była nieprzemyślana, nudna jak flaki z olejem i po prostu bez sensu. Opis na okładce zachęcał wielką tajemnicą, która wcale wielka, ani tym bardziej interesująca nie była. Treść opisująca kolekcję szklanych kulek też do porywających nie należy, a akcji w tej książce jak na lekarstwo. Bardzo, bardzo przeciętna pozycja, na którą nie warto marnować czasu.\nColleen Hoover & Tarryn Fisher, Never, Never\nColleen Hoover to jedna z moich ulubionych autorek książek dla młodzieży. Ma przyjemny styl i pisze wzruszające historie, które po prostu dobrze się czyta. Każda kolejna jej książka to dla mnie obietnica dobrej zabawy. Niestety, nie tym razem. Choć pierwsza część Never, Never była całkiem fajna to druga, a już szczególnie trzecia pozostawiały wiele do życzenia. Nie jest to może najgorsza książka, jaką przeczytałam w 2016 roku, ale z pewnością jedno z największych rozczarowań. Jak można tak bardzo zepsuć dobrze zapowiadającą się historię i napisać tak banalne i przesłodzone zakończenie? Bardzo zabolał mnie niewykorzystany potencjał tej książki.\nR. K. Lilley, Podniebny lot\nSięgnęłam po tę książkę, bo skusiła mnie główna bohaterka pracująca jako stewardessa. Byłam ciekawa jak ten zawód zostanie tutaj przedstawiony, ale to co otrzymałam... Cóż, Podniebny lot to po prostu kopia osławionych Pięćdziesięciu twarzy Greya, tylko napisana w trochę lepszy sposób. Bianca nawet na początku dała się lubić, ale potem zachowywała się coraz bardziej jak Ana z trylogii E. L. James. Z niezależnej dziewczyny stała się rozmemłaną bohaterką i tyle było z jej niezależności. Wystarczyło, że na jej drodze stanął pan Cavendish. Sama już nie wiem czy była to książka bardziej śmieszna czy bardziej żenująca.\nJeśli lubicie którąś z powyższych książek to nie czujcie się urażeni - to są subiektywne wybory, a jak wiadomo o gustach się nie dyskutuje. Nie chciałam nikogo urazić.\nA jaka była wasza najgorsza książka 2016 roku?\nPS Jest też wersja video:\nPrzyszedł wreszcie i u mnie czas na podsumowanie minionego roku. Na pierwszy ogień sześć najlepszych książek, które przeczytałam. Oczywiście są to wybory czysto subiektywne, a książki niekoniecznie zostały wydane w 2016 r, ale właśnie wtedy je poznałam i z jakiegoś powodu bardzo mi się spodobały. Dajcie znać czy którąś z tych książek znacie i co o niej myślicie. A tymczasem zapraszam do przejrzenia moich top książek zeszłego roku! Jeśli klikniecie na autora i tytuł to zostaniecie przeniesieni do moich opinii na temat konkretnych książek.\nGdybym miała wybrać tylko jedną z tych najlepszych książek 2016 roku to postawiłabym właśnie na tę. To czysty geniusz zawrzeć tak niesamowitą historię na niewiele ponad stu stronach. To historia o wędrówce dwójki przyjaciół, którzy przemierzają Stany Zjednoczone w poszukiwaniu zarobku w czasach, gdy kraj owładnięty był wielkim kryzysem gospodarczym. W końcu trafiają na pewną farmę, która odzwierciedla ówczesne problemy społeczeństwa i dostarcza wielu pytań na godziny rozmyślania. A zakończenie łamie serce. Zdecydowanie jest to książka, która na długo zostanie w mojej głowie.\nGong Ji-Young, Nasze szczęśliwe czasy\nMoje pierwsze i jakże udane z literaturą południowokoreańską. Z literaturą wyważoną, melancholijną, smutną i piękną na swój sposób. Nasze szczęśliwe czasy to historia dwojga ludzi pochodzących z zupełnie różnych światów. Ale czy na pewno nie ma nic, co by łączyło znaną piosenkarkę z więźniem oczekującym na karę śmierci? Przecież emocje są uniwersalne, nie rezerwuje się smutku dla ubogich, a szczęścia dla bogatych. Piękna choć trudna powieść o uniwersalnym przekazie.\nLuca Dotti, Audrey w domu\nTo książka zupełnie inna od dwóch poprzednich. Pełna ciepła, radości i domowej kuchni. Niby biografia, ale nie do końca. Bardziej wspomnienia spisane przez syna Audrey Hepburn, które ukazują tę aktorkę z zupełnie innej perspektywy - jako żonę, matkę, po prostu kobietę. Mnóstwo niepublikowanych wcześniej zdjęć i skany odręcznych przepisów Hepburn, która - jak się okazuje - uwielbiała gotować. Świetna i niezwykle przyjemna pozycja dla osób zainteresowanych życiem prywatnym Audrey Hepburn. Nawet jeśli biografie was nie interesują, tej warto dać szansę.\nJon Krakauer, Wszystko za Everest\nFascynująca i przerażająca zarazem relacja z tragicznie zakończonej wyprawy na Mount Everest z 1996 roku. Krakauer opisuje wydarzenia z perspektywy naocznego świadka, uczestnika tej ekspedycji. Świetnie napisana i trzymająca w napięciu, mimo że z góry wiadomo jaki jest koniec tej historii. W przypadku tej książki można już mówić o klasyku literatury górskiej. Pozycja obowiązkowa dla zainteresowanych tematem, ale też dla ludzi, którzy lubią dobrze napisaną literaturę faktu.\nMartyna Wojciechowska, Przesunąć horyzont\nKolejna książka na mojej liście z najwyższym szczytem świata w tle. I to dosłownie w tle, bo tutaj ważniejsze od samego zdobywania Mount Everestu jest jego metaforyczne znaczenie. To książka o tym, by przesuwać własny horyzont, przekraczać granice i walczyć o swoje. Z reguły nie przepadam za książkami motywacyjnymi, ale jeśli jest ktoś, kto potrafi mnie zainspirować za pomocą takich metod to właśnie Martyna Wojciechowska. Kobieta, która sama jest jedną wielką inspiracją, a jej osiągnięcia budzą podziw nie tylko wśród Polaków. A fakt, że przy okazji przedstawia relację ze zdobycia Dachu Świata jeszcze bardziej mnie do niej przekonuje.\nOstatnia książka na mojej liście perełek 2016 roku to klasyk literatury amerykańskiej. Zabić drozda przedstawia historię pewnego prawnika, który podejmuje się obrony czarnoskórego mężczyzny w latach 30. XX wieku. Narracja poprowadzona została z perspektywy kilkuletniej dziewczynki, która okazuje się mądrzejsza od połowy amerykańskiego społeczeństwa tamtych czasów. Bardzo pouczająca lektura, która przekazuje uniwersalne wartości w ciepły, nienachalny sposób. Jeśli jeszcze nie znacie tej książki to koniecznie dopiszcie ją do listy na ten rok!\nI tak właśnie wygląda moja topka najlepszych książek, które udało mi się przeczytać w 2016 roku. Oczywiście mogłabym wybrać więcej, ale chciałam by ta lista była krótka i zawierała te mniej popularne tytuły, o których mogliście jeszcze nie słyszeć. A jakie są wasze perełki? Koniecznie dajcie znać w komentarzach!\nPS Jest też wersja video tego podsumowania! Jeśli macie ochotę obejrzeć to zapraszam:\nREMIGIUSZ MRÓZ: PRZEWIESZENIE\nPo rozrywkowej, ale nie do końca satysfakcjonującej Ekspozycji, przyszła pora na drugi tom popularnej trylogii o Wiktorze Forście. Jak było tym razem?\nW Tatrach dochodzi do serii tragicznych wypadków, które szybko okazują się czymś więcej niż tylko nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności. Śledztwo prowadzi krakowska prokuratura, ale to Wiktor Forst pierwszy dostrzega związek tajemniczych morderstw ze sprawą, nad którą pracował w poprzedniej części. Kierowany chęcią osobistej zemsty działa na granicy prawa, nie zdając sobie sprawy, że będąc na świeczniku organów ścigania pakuje się w sytuację bez wyjścia.\nPrzewieszenie niesamowicie wciąga, akcja trzyma się kupy o wiele bardziej niż w Ekspozycji, a Forst w końcu przestaje być superbohaterem, który bez szwanku wychodzi z każdej opresji. Po wydarzeniach za wschodnią granicą nabrał pokory i spoważniał, choć nie stracił pazura. Widać poprawę względem poprzedniego tomu, ale o ile tam zakończenie było zrzuconą na Bogu ducha winnego czytelnika bombą, tutaj mam pewnie zastrzeżenia. Nie lubię, gdy autorzy wycofują się z raz podjętych decyzji i wplątują się w ciężką do rozwiązania sytuację - oby konsekwencje tej decyzji nie przerosły autora w Trawersie. Z niecierpliwością czekam na wyjaśnienie tego wątku i gorąco liczę, że będzie ono satysfakcjonujące.\nŚledząc profile Remigiusza Mroza w mediach społecznościowych nietrudno zauważyć, że Tatry są mu wyjątkowo bliskie. Dużą część akcji Przewieszenia umieścił właśnie na tatrzańskich szlakach wykazując się tym samym znajomością topografii tych miejsc. Na Orlej Perci jeszcze nie byłam, ale wszystkie inne opisane przez autora miejsca są mi znane, a czytanie o nich budzi tęsknotę i chęć natychmiastowej teleportacji na przywołane w książce tereny. Jest tylko jeden problem - do tej pory Tatry były dla mnie ucieczką od codzienności, a widok majestatycznych górskich szczytów działał na mnie kojąco. Bestia z Giewontu zadbała o to, by zabrać mi to uczucie błogości i na szlakach wypatrywać potencjalnych morderców - z przymrużeniem oka, oczywiście. Każdy górołaz będzie oczarowany scenerią, która nadaje książce mrocznego i niepokojącego charakteru.\nPrzewieszenie trzyma w napięciu i nie daje ostatecznego rozstrzygnięcia. Po zakończonej lekturze czytelnik pozostaje z niezliczoną ilością pytań, więc sięgnięcie po ostatni tom trylogii jest nieuniknione - nawet jeśli do tej pory nie byliście do końca usatysfakcjonowani, ciekawość dalszych losów bohaterów z pewnością zwycięży. Jedno jest pewne - będzie się działo!\nRemigiusz Mróz, „Przewieszenie”, Filia, Poznań 2016, s. 461


Certyfikacja obiektów - Polskie Towarzystwo Saunowe\nAnkieta ośrodka saunowego\nWypełnienie ankiety jest warunkiem przystąpienie do procesu certyfikacji i przyznania znaku jakości Polskiego Towarzystwa Saunowego.\nLink do strony ankiety\nKorzyści osiągane przez uzyskanie certyfikacji świadczonych usług\nZnak jakości Polskiego Towarzystwa Saunowego informuje gości o wysokiej jakości obiektu potwierdzonej przez niezależną renomowaną organizację społeczną.\nPosiadanie znaku jakości wpływa na wzrost prestiżu i zaufania wśród gości.\nZestaw środków komunikacyjnych składających się ze znaku, certyfikatu, plakietek pozwala na natychmiastową akcję marketingową.\nPolskie Towarzystwo Saunowe publikuje na swoich stronach listę obiektów wyróżnionych znakiem jakości.\nZnak jakości przekonuje nie tylko gości ale również potencjalnych nowych pracowników.\nKontrola na zasadach “tajemniczego klienta” (Mystery Check) jest rzeczywistą analizą organizacji i stanu wyposażenia obiektu.\nUbieganie się o znak\nZnak jakości przyznawany jest na wniosek zarządcy obiektu saunowego.\nIntegralną częścią wniosku jest oczekiwany poziom znaku jakości.\nZłożenie wniosku oznacza zgodę obiektu na poddanie się procedurze certyfikacji.\nWnioskodawca udziela informacji o prowadzonym przez siebie obiekcie na ustalonym formularzu ankietowym.\nCzynności Komisji Certyfikacyjnej\nPrzedstawiciel Komisji Certyfikacyjnej przeprowadza dodatkowo osobistą kontrolę obiektu w sposób niezapowiedziany i utajniony.\nNa podstawie materiałów przekazanych przez zarządców obiektów i informacji pozyskanych podczas wizyt kontrolnych Komisja Certyfikacyjna opracowuje zalecenia dla Zarządu, dotyczące przyznania znaku jakości.\nObowiązki zarządcy obiektu\nZarządca obiektu saunowego występuje z wnioskiem o przyznanie obiektowi znaku jakości.\nZarządca obiektu saunowego jest zobowiązany do informowania Zarządu o zmianach w obiekcie mających wpływ na decyzję o przyznaniu lub cofnięciu znaku.\nOdebranie znaku jakości\nZnak jakości może zostać odebrany przez Zarząd Polskiego Towarzystwa Saunowego jeżeli przestają być spełniane warunki jego przyznania.\nWażność znaku jakości i jej przedłużenie\nZnak jakości przyznawany jest na okres 2 lat. W okresie ważności możliwe jest wystąpienie o wyższą kategorię, której przyznanie rozpoczyna nowy okres dwuletniej ważności.\nPrzedłużenie okresu ważności znaku jakości wiąże się z ponowieniem procedury certyfikacji.\nJeżeli nie zostanie złożony wniosek o przedłużenie okresu ważności, znak jakości traci swoją ważność z końcem okresu dwuletniego i nie może być więcej używany.\nProcedura sprawdzająca (rozpatrzenie wniosku, przeprowadzenie wizji lokalnej, prowadzenie wyrywkowych kontroli sprawdzających)\nZnak jakości Plus\nZnak jakości Top\nZnak jakości Perfect\nCertyfikat 1000 zł\nPiotr Franczak - Przewodniczący\nBolesław Drapella - Zastępca Przewodniczącego


Jak można zimą poczuć się jak dziecko? – Sonrisa Art\nJak można zimą poczuć się jak dziecko?\nPublished on 2015-01-11 2017-08-29 przez elanoga\nJuż kiedyś, o TUTAJ, pisałam o tym, że dzieci są po prostu szczęśliwe, bo SĄ. Tu i Teraz. I potrafią odnaleźć piękno niemal wszędzie. We wszystkim, co robią. Nawet w zimie, choć dorośli nie potrafią zauważyć jej piękna i tylko bardziej otulają się płaszczem i szalikiem. O tym też już pisałam, TUTAJ. A przecież, gdyby udało nam się choć na chwilę być znowu dzieckiem, spojrzeć na świat oczami kilkulatka i zachwycić się tym, co nas otacza, moglibyśmy poczuć szczęście. Takie poczucie pełni…\nWszystko fajnie, możesz powiedzieć, tylko, jak to zrobić? Dzisiaj mam dla Was kilka propozycji. Prostych… Kilka pomysłów na to, co można zrobić zimą, by poczuć się, jak dziecko…\n1. Ulep bałwana, zorganizuj bitwę na śnieżki, rób orły na śniegu! Wykorzystaj śnieg do zabawy. Nawet, jesli ma to oznaczać wyrzucenie do góry białego puchu i łapanie go na język. I co z tego, że ubranie będzie mokre, o rękawiczkach nie wspominając? Przecież się wysuszy. A Ty się uśmiechniesz. I o to chodzi!\n2. Pozjeżdżaj na sankach, dupolotach lub worku wypełnionym śniegiem. Jeśli tylko masz okazję biegnij na górkę, na której bawią się dzieci. Słyszysz ich wesołe krzyki i piski? Spróbuj! Nie bój się. Najwyżej się wywalisz… Ale co się uśmiejesz, to Twoje. I nie patrz na zegarek! Chodzi o to, żeby zjeżdżać, a nie przejmować się czasem!\n3. Idź na lodowisko. Teraz w każdym większym mieście jest otwarte lodowisko. A na nim wypożyczalnia łyżew. I nie martw się, że nie umiesz jeździć. To nawet lepiej, bo sunąc powoli przy barierce będziesz koncentrować się na tym, żeby nie upaść. I nie będziesz mieć czasu, żeby myśleć o czymkolwiek innym. A to znaczy, że będziesz Tu i Teraz. I taki jest cel!\n4. Wyjdź na spacer lub chociaż wyjrzyj przez okno. Pozachwycaj się śnieżnymi zaspami, przypatrz się mroźnym rysunkom na szybach. Delikatnie wyskrob na zamarzniętej szybie samochodu swoje imię. Albo jakiś obrazek. Patrz z zachwytem na spadający śnieg. Albo z premedytacją wskakuj na kałuże tak, by złamać tę warstwę lodu, która na nich jest. Dostrzeż piękno zimy i ciesz się nim. Po prostu.\n5. Zbuduj karmnik. Wystaw go za okno i nasyp odpowiedniego pokarmu. A potem obserwuj, kto przylatuje do Ciebie w gościnę. Oglądaj, jak ptaki jedzą, jak przylatują i odlatują… To Cię uspokoi. I ucieszy. Wierz mi. Tylko pamiętaj, by ptaki dokarmiać mądrze. Jak to zrobić przeczytasz na przykład TUTAJ.\n6. Zorganizuj bal przebierańców. Albo idź na taką imprezę, którą organizuje kto inny. Wybierz odpowiedni strój. Możesz go przygotować samemu albo wypożyczyć czy kupić. Zadbaj o każdy szczegół i wciel się w swoją postać. Bądź nią. I baw się. W końcu mamy karnawał!\n7. Zagraj w planszówki: z pratnerem, z dzieckiem, ze znajomymi. Może być stary dobry Chińczyk. Albo jakaś gra strategiczna, albo memory. Albo scrabble. Cokolwiek. Tylko, żeby było ciekawe. I przeżywaj! Pozwól sobie na prawdziwe emocje. Radość z tego, że kogoś wyprzedzasz na planszy i trochę zawodu, że ktoś własnie Cię zbił. Ale przede wszystkim baw się!\nWszystkie te sposoby sprawdziłam na sobie. Ostatnio, w górach, po Sylwestrze rzucałam się śnieżkami, zjeżdżałam na dupolocie. I gęba mi się śmiała. I nic innego nie było ważne. Tylko ten śnieg, to uczucie, gdy roztapia się po kontakcie z Twoją skórą. I to poczucie odrobiny szaleństwa, gdy śmiga się w dół… I chce mi się jeszcze….\nA Ty masz jakieś sprawdzone sposoby, by zimą być jak dziecko? Może się podzielisz?\nA na koniec jeszcze piosenka. Taka troszkę z przesłaniem. Ana Jurksztowicz i „Zima lubi dzieci”:\nPoprzedni Wychodzenie spod klosza\nDalej Dobre miejsce: Gorczańska Chata\n4 thoughts on “Jak można zimą poczuć się jak dziecko?”\n2015-01-11 o 18:12\nTo po prostu radość życia, niekoniecznie musi się wiązać z zimą 🙂\n2015-01-11 o 20:27\nProblem polega na tym, że wiele osób tego nie wie. Albo nie zauważa… 😉 A jak już spróbują zjechać na sankach to tak, jakby Amerykę odkryli;))\n2015-01-12 o 20:07\nNo to chyba mam w sobie jeszcze spory kawałek dziecka, bo lubię zimę!!! Tuż po jesieni oczywiście, którą uwielbiam całą sobą.\nA do radości, takiej w środku siebie, to chyba pora roku mało ma. Tak sobie myślę przynajmniej. Choć faktem też jest, że w pochmurne dni trzeba mieć w sobie chęć znalezienia radości. Bo czasem pogoda wybitnie nas nie rozpieszcza, ale wtedy, tak jak polecasz, chińczyk, warcaby lub moje ulubione zgadywanie par, to się chyba memory nazywa. Mamy w domu takie baaardzo stare z Reksiem i używamy do dziś, mimo że… no cóż… żadna z nas – Mama i ja – nie jesteśmy dziećmi wg metryki. Ale co to szkodzi, skoro daje tyle przyjemności.\nA sposób na inne radości dziecięce zimą to u mnie jeszcze czytanie Muminków, bo gdy byłam mała pierwszy raz przeczytałam te książki zimą właśnie i do dziś mi się z nią kojarzą. I zawsze zimą podczytuję sobie jedną z części, przed snem. A co!\nO… memory to ja też uwielbiam. A ostatnio moje dziecko dostało takie z cudownymi dziećmi zwierzęcymi… Uwielbiam!


Bydgoszcz zamawia nowe autobusy\nJesteś tutaj: HomeBydgoszczBydgoszcz zamawia nowe autobusy\nNapisane przez Redakcja\tOpublikowano w Bydgoszcz czwartek, 05 lipiec 2018 07:31\nDokładnie mowa o 11 pojazdach o długości 18 metrów, którymi będzie mogło podróżować jednocześnie ponad 135 osób. MZK ogłosiły przetarg na zakup nowego taboru, który będzie miał na celu wymianę tego starszego.\nZostaną wyposażone w czytelną informację pasażerską i system zapowiedzi głosowych. Tabor ma spełniać oczekiwania osób niepełnosprawnych. Zamawiane autobusy zgodnie z wprowadzonymi standardami będą wyposażone m.in. w bezprzewodowy Internet oraz klimatyzację. Nowe przegubowce będą też przyjazne dla środowiska. Jednym z warunków, który zostanie zapisany w specyfikacji przetargowej będzie wymóg wyposażenia pojazdów w silniki spełniające nowy standard emisji spalin Euro 6. Poza tym wnętrze pojazdów będzie monitorowane – informuje Urząd Miasta Bydgoszczy.\nO tym jaka będzie marka tych autobusów zdecyduje rozstrzygnięcie przetargu. Niedawno Bydgoszcz rozstrzygnęła przetarg na zakup 21 nowoczesnych tramwajów, który wygrała bydgoska PESA. Na przyszły rok ratusz planuje zakup 5 elektrobusów.\nWięcej w tej kategorii: « W sobotę odkrywanie tajemnic parku Witosa\t,,Jestem przerażony skalą i ilością ciał” »


Sandały MELISSA - Flox + Disney Ad 32373 Light Pink 01276 - Klapki damskie marki Melissa. W wyprzedaży za 349.00 zł. - Klapki damskie - Obuwie damskie - Dla kobiet - Chillizet.pl\nSandały MELISSA – Flox + Disney Ad 32373 Light Pink 01276\nDla aktywnych odpowiednią propozycją będą sandały od Melissa. Sandały posiadają dopasowaną do tego typu obuwia cholewkę: tworzywo – Mel-Flex. Wnętrze: tworzywo Mel-Flex. Komfort noszenia podnosi wkładka: tworzywo Mel-Flex. Podeszwa to tworzywo Mel-Flex. Oryginalna propozycja dla osób, które cenią komfort.\ndla kobiet melissa sandały damskie ze sklepu eobuwie.pl klapki damskie marki melissa sandały dziewczęce ze sklepu eobuwie.pl dla kobiet eobuwie.pl sandały damskie marki melissa klapki damskie ze sklepu eobuwie.pl sandały dziewczęce marki melissa


Jak prawidłowo rozliczać różnice kursowe - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiJak prawidłowo rozliczać różnice kursowe\nautor: Mgm02.10.2009, 15:00; Aktualizacja: 02.10.2009, 15:27\nRóżnice kursowe rodzą nieporozumienia oraz spory z organami podatkowymi, które wynikają z odmiennych zasad ich rozliczania dla celów podatkowych i bilansowych. Na co zwrócić uwagę, aby prawidłowo rozliczyć różnice kursowe?\nRóżnice kursowe w ujęciu podatkowym to faktycznie korekta wartości kosztów i przychodów wyrażonych w walucie obcej. Wynika ona z faktu, że pomiędzy wystawieniem/zaksięgowaniem faktury a jej zapłatą mija okres, w którym wartość zobowiązania lub należności ulega zmianie w wyniku wzrostu lub spadku wartości złotego w stosunku do waluty obcej.\nW odróżnieniu od podatkowych różnic kursowych, w ujęciu bilansowym różnice kursowe służą również wycenie wartości majątku jednostki, a więc wartości należności i innych aktywów oraz zobowiązań.\nPrzepisy podatkowe nakazują przeliczanie kosztów poniesionych w walutach obcych na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Odpowiednio przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.\nJednocześnie różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartością przychodu należnego lub kosztu poniesionego przeliczonego wg kursu średniego NBP a wartością z dnia otrzymania przychodu lub zapłaty kosztu przeliczonego wg kursu faktycznie zastosowanego.\nOdrębnie dla celów podatkowych kwalifikuje się dodatnie i ujemne różnice kursowe w odniesieniu do środków pieniężnych w walucie obcej stanowiące odpowiednio dodatnie lub ujemne różnice kursowe w wysokości różnicy pomiędzy wartością otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu oraz w dniu zapłaty (lub innej formy wypływu).\nTagi:waluty, prawo podatkowe, rozliczenia\nZocha(2009-10-05 07:32) Zgłoś naruszenie 00\nTytuł interesujący, ale reszta to...?\nxxx(2010-02-17 10:09) Zgłoś naruszenie 00\nkant d... rozbic


Czego dziennikarze życzą polskiej piłce z okazji świąt?\nOstatnia aktualizacja 22 maja, 2020 o 16:09\nJuż zaraz wszyscy usiądziemy do wigilijnych stołów. Zanim jednak rzucimy się do pałaszowania barszczu z uszkami, karpia i pierogów, najpierw podzielimy się opłatkiem i złożymy sobie życzenia. Zdrowia, szczęścia, pomyślności – pewnie usłyszymy to dziś wiele razy. Czego z okazji Świąt Bożego Narodzenia możemy życzyć polskiej piłce? O to zapytaliśmy m.in. Mateusza Borka, Dariusza Szpakowskiego, Łukasza Wiśniowskiego i wielu innych dziennikarzy.\nŻyczę polskiej piłce ligowej, żeby podniosła swój poziom. Konsekwentnie stawiała na młodzież i ograniczyła dostęp dla średnich obcokrajowców. I nie mówię tutaj, żeby zagranicznych piłkarzy nie było wcale w naszej lidze. Jeśli będziemy mieć zawodników o potencjale Meliksona, Rudnevsa, Ljuboi… To jak najbardziej chcę takich piłkarzy oglądać w polskiej lidze. Nie tych, których nam wciskają menedżerowie i są po prostu tańsi od Polaków.\nJeśli chodzi o całe zaplecze polskiej piłki, życzę żebyśmy mieli jak najmniej mniej powodów do krytyki. Kadrowiczom przede wszystkim tego, by nie łapali kontuzji przez najbliższe miesiące. Wszyscy doskonale wiemy, że jakikolwiek sukces reprezentacji na Euro 2020 nie będzie możliwy bez obecności liderów. To solidna drużyna, która może zaskoczyć, ale podstawowym warunkiem będzie obecność i dobra dyspozycja jej głównych zawodników. Naszym obowiązkiem podczas turnieju jest wyjście z grupy. A jeśli trener trafi z przygotowaniami, będziemy mieć trochę więcej powodów do radości, tak jak we Francji – czego kadrze i nam wszystkim życzę.\nPolskiej piłce życzę przede wszystkim sukcesu, a mianowicie medalu reprezentacji na Mistrzostwach Europy. Poza tym, by każdy z nich osiągał znakomite wyniki w swoim klubie. Żeby Robert Lewandowski i Łukasz Piszczek doszli jak najdalej w rozgrywkach Ligi Mistrzów, a Grzegorz Krychowiak zdobył mistrzostwo Rosji…\nWszystkim nam życzę tego, żebyśmy mogli zachwycać się nie tylko reprezentacją, ale także polskimi zespołami w europejskich pucharach. W tej chwili zajmujemy 32. miejsce w klasyfikacji rozgrywek klubowych i w ostatnim czasie wyprzedziło nas kilka słabszych państw. Dlatego trzeba życzyć polskim klubom powrotu na wyższe pozycje w piłkarskiej hierarchii.\nPosłużę się tutaj cytatem z programu Wojciecha Manna i Krzysztofa Materny, dotyczącym piłki nożnej, który nieco przekształciłem. Oni z kolei inspirowali się polskim poetą, Janem Kochanowskim.\n“Wielkieś mi uczyniła pustki w domu mojem,\npolsko piłko klubowo, tym zniknieniem swoim.”\nZ okazji Świąt Bożego Narodzenia, życzę tego, żeby polska piłka klubowa wróciła, bo bez niej nie będziemy w stanie rozpalać zmysłów większej publiczności. Silna reprezentacja to dużo, ale bez bez silnej ligi, z której zespoły będą grać w europejskich pucharach, nie poczynimy kolejnych kroków do przodu.\nNie ukrywam, że dla pewnego pokolenia, jechać na Euro to bajkowa sprawa, a jeszcze coś osiągnąć – to jest dopiero bajka! Choć na razie nienapisana. Muszę powiedzieć, że będzie to ciekawy rok, bo to ostatni prezesa Bońka. Taka jest moja prawda futbolu, że doceni się go dopiero, gdy go już nie będzie na tym stanowisku. Prezes Boniek wiele rzeczy zmienił, zainicjował, ubogacił, choć niektóre też można jeszcze poprawić.\nNaszej lidze życzę wymiaru międzynarodowego. Uwielbiam ją, wkurzam się na nią, żyję nią. Jesteśmy w polskim piekiełku bez pucharów już od trzech lat. Miejmy przynajmniej jedną drużynę w Europie. Żebyśmy się cieszyli choćby tymi grupami Ligi Europy. W czwartek polski klub musi zagrać w pucharach!\nPoza tym, życzę ludziom polskiej piłki przede wszystkim dwóch rzeczy – zdrowia i pasji. Jak jest zdrowie, to jest dobrze, a z pasją jest jeszcze lepiej.\nŻyczę przede wszystkim, żebyśmy mierzyli siły na zamiary. Żebyśmy nie rozpędzali się za bardzo w swoich marzeniach o podboju Europy, bo zawsze lepiej się miło zaskoczyć niż rozczarować. Najważniejsze, by nasi zawodnicy nie wywyższali się, grając ze słabszymi drużynami. To nam przyniesie sukcesy – i w europejskich pucharach, i na Euro.\nPolskim działaczom życzę przede wszystkim cierpliwości do tych, którzy bezpośrednio odpowiadają za wyniki, czyli trenerów i zawodników. A kibicom tego, żeby nie musieli za często denerwować. Niech pamiętają, że piłka jest jedną z najmniej ważnych rzeczy na świecie.\nŻyczę polskiej piłce wszystkiego najlepszego, począwszy od poprawy poziomu meczów ligowych po świetną formę naszych zawodników w klubach zagranicznych. By Lewandowski doszedł jak najszybciej do pełni sił po operacji i nastrzelał jak najwięcej bramek. A reprezentacja w obliczu kolejnych mistrzostw Europy grała przynajmniej tak, jak za najlepszych czasów Adama Nawałki. Życzę też tego, by jak grzyby po deszczu, wyrastały nam nowe talenty. Opierzały, nabrały doświadczenia i dojrzało pokolenie piłkarzy, którzy spełnią marzenia polskich kibiców.\nKlubom, żeby osiągnęły poziom przynajmniej zbliżony do czasów, gdy w Europie liczyły się takie kluby, jak Górnik Zabrze, Legia i Widzew. Życzę im stabilności finansowej i żeby uporały się z bandytyzmem szerzącym się na trybunach, ponieważ to nie jest już chuligaństwo. Mówimy niestety o bandytyzmie… Poza tym żeby działacze nie dali się szantażować bandziorom, szefom gangów, którzy grasują na stadionach i wokół. I tego, żeby każda polska rodzina z dziećmi mogła spokojnie pójść na mecz. Nie myśląc o tym, że będzie trzeba zatykać najmłodszym uszy, a nawet i oczy.


Tanie loty Buchanan | Tickets.pl\nTanie loty Buchanan\nBilety lotnicze > Liberia > Buchanan\nBilety lotnicze do Buchanan (UCN)\nZarezerwuj najtańsze bilety lotnicze online do Buchanan. Za pomocą usługi wyszukiwania biletów lotniczych Tickets.pl bez problemu znajdziesz najlepszą ofertę i możesz w prosty sposób kupić bilety lotnicze z Buchanan. Musisz tylko określić kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Następnie system zaoferuje wszystkie możliwe opcje zakupu biletów lotniczych z Morristown.\nNa naszej stronie internetowej możesz zawsze sprawdzić aktualny rozkład lotów do Buchanan, Liberia z dowolnego lotniska na świecie, znaleźć zniżki, promocje, oferty last minute w zaciszu własnego domu i zarezerwować bilet na potrzebny lot.\nIle kosztuje bilet na samolot do Buchanan\nCeny przelotów do Buchanan z Morristown zależą od dnia, miesiąca i godziny wylotu, a także od linii lotniczej. Porównujemy koszty bezpośrednich lotów i lotów z przesiadką w 750 liniach lotniczych. Użyj wyszukiwania biletów, aby sprawdzić ceny i daty wylotu z Twojego miasta.\nIle lotnisk jest w Buchanan?\nW Buchanan są następujące lotniska: Buchanan.\nPopular flight destinations to Buchanan and back\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 0705185797


Wymiana pieca węglowego na gazowy - czy to ma sens? [ANALIZA] - Energetyka24\nWymiana pieca węglowego na gazowy - czy to ma sens? [ANALIZA]\n28 grudnia 2018, 09:18\nOgrzewanie na węgiel jest najtańszym sposobem, ale czy aby na pewno najlepszym? Czy jest sens wymieniać je na gazowe?\n"Program Czyste Powietrze musi zejść do gmin", o walce ze smogiem na COP24 [RELA...\nOgrzewanie na węgiel jest tańsze i bezpieczniejsze, bo w końcu korzystamy z polskich źródeł – tego typu argumenty najczęściej padają z ust zwolenników ogrzewania węglowego.\nI przynajmniej z pierwszym stwierdzeniem trudno się nie zgodzić. Ogrzewanie na węgiel rzeczywiście jest najtańszym sposobem, ale czy aby na pewno najlepszym? Czy jest sens wymieniać je na gazowe?\nNowoczesne kotły węglowe z podajnikami są coraz wygodniejsze i bardziej ekologiczne (a zarazem ekonomiczne). Ich podstawową zaletą jest zwiększenie efektywności spalania węgla, który najczęściej musi być wysokiej jakości. Nie bez powodu dopłaty do wymiany pieców narzucają rodzaj stosowanego paliwa, pod sankcją zwrotu zapomogi.\nJuż samo to generuje pewne problemy. Surowiec wyższej jakości najczęściej nie jest pochodzenia polskiego. Rodzime czarne złoto jest bowiem z reguły zbyt mocno zasiarczone. W rezultacie wymiana pieców na kotły 5. klasy tworzy paradoksalną sytuację – wymusza na nas zakup węgla rosyjskiego (lub blendowanego – zmieszanego węgla polskiego i rosyjskiego).\nNajlepszy piec węglowy nie będzie ponadto pozbawiony pewnych wad typowych dla kotłów na to paliwo. To właśnie domowe piece węglowe, a nie energetyka zawodowa, są głównym źródłem smogu. Przez ekspertów określane jest to mianem niskiej emisji. Nie bez powodu z problemem smogu borykają się przede wszystkim małe miejscowości położone na Śląsku i w Małopolsce, gdzie kotły węglowe są podstawowym źródłem ciepła.\nZ tego powodu gros działań wymierzonych w walkę ze smogiem, podejmowanych na poziomie centralnym i regionalnym, skierowane jest w pierwszej kolejności na walkę z niską emisją, a nie kosztowne zmiany w energetyce zawodowej. Dofinansowanie termomodernizacji budynków i wymiany kotłów jest najtańszą i najskuteczniejszą formą walki ze smogiem i realnie wpływa na jakość naszego życia.\nTakie działania podjął z jednej strony polski rząd (program Czyste Powietrze), ale także władze lokalne. Najbardziej radykalnie do tematu podszedł Kraków. W mieście królów polskich już od września 2019 roku posiadanie pieca zasilanego paliwami stałymi (węgiel, , drewno itd.) będzie nielegalne. Aby przeprowadzić tak radykalny krok miasto już od kilku lat dofinansowuje wymianę kotłów niespełniających norm, na nowe źródła zasilania.\nMieszkańcy pozostałej części kraju (włączając w to krakusów) mogą skorzystać z rządowego programu Czyste Powietrze. Umożliwia on dofinansowanie wymiany instalacji grzewczej lub termomodernizacji na poziomie od 30% do 90% kosztów. Na pozostałą część inwestycji można otrzymać pożyczkę na atrakcyjnych warunkach.\nNa tym etapie podstawowe pytanie brzmi – jakie źródło zasilania wybrać? Jakie paliwo jest najlepsze?\nOczywiście możliwości jest wiele. W przeciwieństwie do programu krakowskiego, Czyste Powietrze umożliwia również instalację kotłów 5. klasy. Podstawową zaletą „opcji węglowej” jest to, że pozostajemy przy tym samym paliwie, które jest stosunkowo tanie i nie musimy wymieniać lub montować dodatkowej instalacji.\n„Opcja gazowa” ma jednak jeszcze więcej zalet. Po pierwsze, zasilanie gazowe jest dużo bardziej wygodne. Każdy posiadacz pieca węglowego wie, jak uciążliwe może być odbieranie dostaw węgla, składowanie go oraz dosypywanie do kotła. Zwłaszcza, jeśli nie posiada on podajnika, które i tak nierzadko się zacinają.\nW przypadku pieca gazowego sprawa jest prosta – nie wymaga on praktycznie żadnej obsługi oprócz okresowych przeglądów. Dodatkowo zwalnia się nam spora przestrzeń magazynowa, wcześniej zawalona przez czarne złoto.\nOczywistą zaletą jest także ekologia. Spalanie gazu nie powoduje emisji pyłów zawieszonych, będących głównym składnikiem smogu. Wystarczy podłączyć kilka domów w jednej wsi lub dzielnicy, aby natychmiast odczuć poprawę jakości powietrza w okolicy.\nNiekwestionowaną zaletą jest również to, że zgodnie z koncepcją transformacji energetycznej Polski na najbliższe lata, gaz jest traktowany jako paliwo przejściowe w drodze od węgla do OZE. To natomiast oznacza, że władze będą robiły wszystko, aby zapewnić bezpieczne i stabilne dostawy tego paliwa. Temu służy rozbudowa gazoportu, budowa Baltic Pipe, rozbudowa połączeń z państwami sąsiedzkimi i wreszcie inwestycje we własne wydobycie na Podkarpaciu.\nOczywiście zasilanie gazowe ma również swoje minusy, o których należy wspomnieć. Przede wszystkim ich instalacja wymaga niemałych nakładów inwestycyjnych. Nie wystarczy bowiem wymienić źródło zasilania. Trzeba wybrać odpowiednie miejsce na kotłownię – nie może się ona znajdować pod ziemią, należy zapewnić wentylację dla swobodnego odpływu gazu i zapewnić gazoszczelność kondygnacji znajdujących się poniżej pieca.\nWymiany wymaga także przewód kominowy. Nie jest możliwe wykorzystanie komina stosowanego przy kotle węglowym. Ewentualnie można wpuścić do niego wkład wykonany ze stali lub ceramiki kwasoodpornej. Ułatwieniem jest jednak to, że przewód kominowy można zwyczajnie wywiercić w ścianie budynku tuż przy piecu, zapewniając ujście spalin w poziomie. To najtańsze rozwiązanie.\nKolejną konieczną inwestycją jest dostosowanie obiegu wody. Jest to niezwykle istotne przede wszystkim w przypadku zakupu najbardziej wydajnego pieca kondensacyjnego. Wówczas najrozsądniejszym rozwiązaniem jest wymiana rur i grzejników na cieńsze, co pozwala na optymalne wykorzystanie ciepła bez ryzyka przegrzania pomieszczeń.\nNajważniejszą decyzją jest jednak zakup pieca. Specjaliści polecają najczęściej piece kondensacyjne. Pozwalają one na najbardziej efektywne wykorzystanie paliwa. Mają one sprawność o ok. kilkanaście procent wyższą niż niekondensacyjne.\nNa szczęście wszystkie wymienione wyżej inwestycje, wraz z zakupem i instalacją nowych okien i termoizolacją, można pokryć w ramach programu Czyste Powietrze. Pozostaje jedynie wyliczyć ile środków uzyskamy w ramach bezzwrotnego dofinansowania, a ile w ramach pożyczki niskooprocentowanej. To już zależy od naszych dochodów.\nPozostaje kwestia najważniejsza – koszty. Panuje powszechna opinia, że gaz jest paliwem drogim. Nie jest to stwierdzenie pozbawione prawdy. W porównaniu do węgla, gaz ziemny jest rzeczywiście droższy i ogrzewanie może rzeczywiście nas więcej kosztować. Musimy jednak wziąć pod uwagę, że po dokonaniu termoizolacji i wymiany instalacji rozprowadzania wody wraz z grzejnikami może się okazać, że końcowe koszty ogrzewania nie wzrosną, zwłaszcza jeśli będziemy się stosować do zasad oszczędnego ogrzewania – niezasłanianie kaloryferów meblami lub firankami, stosowanie ekranów odbijających ciepło za kaloryferem, ogrzewanie na poziomie 20-22 stopni Celsjusza i ok. 16 stopni gdy nie ma nas w domu. W przypadku pieca gazowego z termostatem ta regulacja – w odróżnieniu od węglowego – nie sprawia żadnych problemów. Dodatkowo, w wielu gminach osoby niezamożne, których nie stać na paliwo, mogą ubiegać się o zapomogę energetyczną. Dotyczy to również gazu ziemnego.\nOstatecznym problemem pozostaje zaopatrzenie w gaz. Najlepszym rozwiązaniem jest podłączenie do sieci. Rozwój infrastruktury w Polsce nie wygląda najgorzej, ale wciąż bardzo wiele gmin nie ma szans na podłączenie do gazu sieciowego. W tym zakresie działania podejmowane są przez PSG (Polska Spółka Gazownictwa), która ruszyła z akcją gazyfikacji Polski. W regionach oddalonych od sieci, które są zainteresowane paliwem gazowym, realizowany jest natomiast program gazyfikacji wyspowej. Polega on na budowie lokalnych stacji regazyfikacji LNG, dostarczanego (najczęściej z gazoportu w Świnoujściu) cysternami.\nOstatnie informacje o rozpoczęciu przetargu na rozbudowę terminalu i umożliwieniu załadunku na kolej świadczą o tym, że gazyfikacja wyspowa będzie w najbliższych latach raczej rozwijana, niż zwijana.\nWarto na koniec zwrócić uwagę na trendy regionalne. Obecne, stosunkowo wysokie, koszty ogrzewania gazem związane są między innymi z wysoką ceną gazu ziemnego kupowanego przez Polskę z Rosji. Dywersyfikacja dostaw tego paliwa będzie skutkowała przełamaniem monopolu Gazpromu na dostawy błękitnego paliwa do Polski, a w rezultacie – spadkiem ceny tego surowca.\nZ drugiej strony zamykanie kolejnych kopalń węgla kamiennego i wzrost jego konsumpcji na świecie skutkuje olbrzymim wzrostem jego cen. W dodatku koszty wydobycia krajowego wzrastają i coraz więcej surowca importujemy. Warto wziąć pod uwagę te trendy planując inwestycję w ogrzewania na kolejne dziesięciolecia korzystania z domu.\nsobota, 12 stycznia 2019, 03:00\nJak pisze w artykule, gaz jest formą przwjściową od węgla do OZE. Jeżeli ogrzewam drewnem to nie przyczyniam się do wzrostu zawartości węgla "na powierzchni ziemi" bo drewno nie jest kopaliną "spod powierzchni ziemi" tylko kumuluje w sobie węgiel z atmosfery podczas wzrostu drzewa. I choć po spaleniu zawarty w drewnie węgiel spowrotem trafia do atmosfery, to nie przyczynia się do ogólnego wzrostu "procentowego" węgla w tejże atmosferze. Ogrzewanie drewnem jest zatem bardziej ekologiczne od ogrzewania gazem ziemnym. Pod tym względem z drewnem może konkurować jedynie bio-gaz (np. metan z fermentującej biomasy). Problem jest taki, że drewno i biogaz nie są w stanie zaspokoić potrzeb współczesnego społeczeństwa a tym bardziej gospodarki bo w niedługim czasie po lasach nie zostałoby śladu, jak w UK w czasach rewolucji przemysłowej.\nniedziela, 6 stycznia 2019, 10:32\nNapiszmy szczerze i jawnie . Zmiana źródła ciepła jak łatwo pokazano wymaga korzystania /i to ciągłego/ z dopłat czyli chcenia/nie chcenia rządu. Jak ktoś nie dostanie to pozostaje najtańszy węgiel -co już było.\nwtorek, 1 stycznia 2019, 14:05\nOgrzewanie na prąd i nic innego.Same plusy. Przylacze.. instalacja.. komfort użytkowania. Tylko do tego trzeba mieć ocieplony dom,ciepłe okna,drzwi... Sama wymiana na piec gazowy to finansowa porazka. Martwe przepisy i brak kontroli to inna sprawa.ludzie kopca i spuszczają szamba bo się na to pozwala.\nCholerka, uciekł mi komentarz, a pisać na nowo już mi się nie chce. Otóż nie jest tak, jak pisze pan Zaniewicz. Po wymianie pieca na kondensacyjny należy przeliczyć powtórnie grzejniki na niższe parametry zasilania i kupić sobie nowe o większej powierzchni wymiany ciepła. Czyli należy wymienić grzejniki na większe. I tyle. To wynika z fizyki, a konkretnie powierzchni wymiany ciepła po stronie powietrza, i ma się nijak do do mody, polityki rządu. publikacji publikowanych przez publicystów w publikatorach, polityki sprzedażowej i planów sprzedaży producentów kotłów kondensacyjnych oraz pieśni godowej pana majstra ( tego od roboty i dostawy kotła ) który już poczuł nosem pieniądze. O rurach pisać nie będę, znudziło mi się udzielanie korepetycji. Natomiast od publicystów publikujących w publikatorach - vide pan Zaniewicz - niezmiennie oczekuję rzetelnej informacji w publikowanych publikacjach, nie oczekuję natomiast bycia "po linii i na bazie" aktualnie obowiązującej.\nponiedziałek, 31 grudnia 2018, 10:28\nnajsprawniejsze i najmniej emisyjne jest ogrzewanie elektryczne zero kominów zero emisji nie trzeba budować sieci gazowych etc. Niestety ceny prądu nie pozwalają na to upowszechnienie tego rozwiązania, a tymczasem rząd kroi nam elektromobilność kompletnie oderwaną od rzeczywistości\nPKN Orlen: Wzrost zysku operacyjnego o 600 mln zł


Jak w domowy sposób usunąć dane z dysku twardego? - Domowy sposób na wszystko\nDyski twarde to kopalnia wiedzy na wiele tematów. Znajdziemy na nich dane dotyczące życia prywatnego, funkcjonowania przedsiębiorstwa, zatrudnionych pracowników. Część z nich, to informacje poufne, których wyciek może być powodem nie tylko strat finansowych, ale także zagrożenia bezpieczeństwa. Zwykłe usuwanie danych nie oczyszcza zawartości dysków twardych. Jak zatem tego dokonać?\nUtarł się pogląd, że właściwym algorytmem postępowania, w przypadku chęci pozbycia się danych z dysku jest formatowanie szybkie. To skuteczna metoda usunięcia znaczników plików, które jednak nadal znajdują się na dysku, a ich odzyskanie jest nie tylko możliwe, ale także niespecjalnie kłopotliwe. To rozwiązanie jest dobre do użytku domowego, gdy chcemy oczyścić dysk z niepotrzebnych śmieci, zupełnie jednak nie sprawdza się jako przygotowywanie do sprzedaży. Tu dużo lepszym, choć nadal obarczonym ryzykiem, pomysłem będzie wykorzystanie formatowania pełnego. Jest to proces dłuższy, gdyż polega na nadpisywaniu danych nowymi, utrudniając tym samym ewentualne odzyskanie poprzedniej zawartości. Jeszcze większe bezpieczeństwo zapewnia tak zwane zerowanie. Dobrze wykonana procedura tego typu, czyni odzyskanie straconych danych niemal niemożliwym. Do jej użycia niezbędne jest specjalistyczne oprogramowanie, które nadpisuje każdy z sektorów dysku ciągiem zer. Ta metoda nie sprawdzi się w dyskach SSD, gdzie za trwałe wykasowanie informacji odpowiada kontroler wbudowany w nośnik.\nTen rodzaj działań polega na fizycznej ingerencji w strukturę dysku twardego w taki sposób, by uniemożliwić odtworzenie zapisanych na nich danych osobom trzecim. Metody te są zazwyczaj skuteczniejsze od rozwiązań programowych, jednak nie wszystkie dają stuprocentową pewność zniszczenia danych, mimo że nośnik przestaje być zdatny do standardowego użytkowania. Zwykłe dziurawienie lub gięcie, prowadzące do deformacji dysku wcale nie musi przynieść oczekiwanego rezultatu. Warto pamiętać, że dyski twarde to nośniki wykorzystujące zapis magnetyczny, dlatego do całkowitego zniszczenia wystarczy odpowiedni impuls elektromagnetyczny. Właściwym narzędziem do wykonania tej operacji są demagnetyzery.\nInną metodą trwałego usunięcia danych jest poddanie nośnika wysokiej temperaturze – informuje specjalista HSM Recycling z Warszawy. Pod jej wpływem wzrastają drgania cząsteczek dysku twardego wykazującego właściwości ferromagnetyczne. Po przekroczeniu granicznej wartości, zwanej punktem Curie, nasz produkt traci swoje właściwości. Niestety temperatura, jakiej należy poddać dysk jest na tyle duża, że włożenie jej do mikrofalówki nie wystarczy. Choć sam dysk być może uda się stopić, specjalistyczne laboratorium odzyskiwania danych poradzi sobie z tym problemem. Dużo lepszym pomysłem jest wykorzystanie pieca hutniczego, jeśli mamy akurat do niego swobodny dostęp.\nDwie kolejne metody cechują się wysoką skutecznością. Wykorzystanie odpowiednich odczynników chemicznych, które działają agresywnie na nośnik, w celu zmienienia jego struktury, nie jest łatwe do zastosowania w domowych warunkach. Aktualnie jedyną tego typu metodą, posiadającą pozytywną opinię ekspertów z Krajowego Stowarzyszenia Ochrony Informacji Niejawnych, jest tak zwana technologia LiquiDATA. Tu jednak potrzebujemy wsparcia specjalistów. Należy więc pamiętać, że zalanie dysku kwasem nie da spodziewanych rezultatów. Co innego z wierceniem. Po rozebraniu sprzętu można wywiercić w kościach pamięci kilka dziur za pomocą zwykłej wiertarki. Jeśli wiemy więc nieco o budowie dysków i mamy umiejętności drobiazgowego wiercenia, możemy sami pozbyć się niechcianych treści.\nTrwałe usunięcie danych z dysku twardego nie jest zadaniem łatwym i wymaga nie tylko wiedzy, ale także posiadania nowoczesnego sprzętu. Żeby mieć pewność skuteczności całej operacji, warto zwrócić się z pomocą do specjalistów, którzy sztukę niszczenia danych mają wpisaną w krwioobieg.


[Discovery Travel&Living] Go West - muzyka i piosenka z zapowiedzi, trailera, zwiastunu\n♫ [Discovery Travel&Living] Go West\n#1 2010-05-06 22:43\nJak w temacie. Czy ktoś wie jaka muzyka leci w reklamówce/zajawce programu o nazwie "Go West"(o podróżach Polaków w PRL) na Discovery Travel&Living??? premiera była 1 maja. Jakby z westernu jakiegoś albo filmu przygodowego... nie wiem, a jakoś żyć mi to nie daje ;)\n[Discovery Travel&Living] Go West\nPodobne tematy Lexus, Noc w muzeum / Night at the Museum, wszystko, czego pragniesz, Toyota Yaris i Pepsi, Discovery - skoki do wody, Discovery - Szaleni kaskaderzy, Czego aktualnie słuchacie?, Muzyka z YouTube, Polska, biało-czerwoni! - oryginalny tytuł, Reality TV i Discovery,\nStatystyki tematu "[Discovery Travel&Living] Go West" Ocena 8 na 10, liczba ocen: 1, wyświetleń 1378\nPopularne słowa kluczowe muzyka w zajawce discovery


Czy słyszeliście już o ploggingu? W Polsce to prawdziwa nowość - blog Magda Krasucka\n25.04.2018 676 0\nPoranny jogging połączony ze zbieraniem śmieci to nowy trend w Skandynawii, znany jako plogging. Poprawiając kondycję fizyczną, dbasz równocześnie o najbliższą okolicę i środowisko.\npolgging w wersji zimowej\nEkologiczne bieganie stało się wyjątkowo popularne w Sztokholmie, gdzie zostało wymyślone. Jego pomysłodawcą i inicjatorem jest ekolog Erik Ahlström. Nazwa plogging powstała z połączenie dwóch słów, angielskiego „jogging” i szwedzkiego „plocka upp”, co oznacza właśnie podnosić. Ta forma joggingu łączy postawę ekologiczną z obywatelską. Żeby ją uprawiać, oprócz sportowego stroju, potrzebujemy rękawiczek i torby na odpadki: butelki, puszki, stare gazety, zużyte plastikowe opakowania, rzucone bezmyślnie na ulicę czy trawę. Nowa dyscyplina staje się powoli modna również poza Skandynawią. Uprawiają ją niektórzy mieszkańcy Berlina, Paryża i innych europejskich miast. Dotarła nawet do Nowego Yorku. Na jej rozpowszechnianie się duży wpływ mają media społecznościowe. Ploggerzy umawiają się na nich i organizują wspólne ekologiczno-sportowe akcje.\nplogging w Berlinie\nJest szansa, że ekobiegi przyjmą się też w Polsce. Pierwsza inicjatywa, promująca tę aktywność na szerszą skalę, odbyła się w marcu w Warszawie. Biegacze posprzątali wtedy Dolinkę Służewiecką. Konkurencja trwała 30 minut, wzięli w niej udział wszyscy chętni, najmłodsi też. Spośród zebranych śmieci wybierano najdziwniejsze eksponaty, za które ich znalazcy dostali nagrody, między innymi karnet na ekocykl filmowy „Naprawiaj naturę”.\nGrupowy plogging z okazji Światowego Dnia Ziemi odbył się też w ostatnią niedzielę na południu Polski w Parku Śląskim. Uczestnikom udało się zebrać kilkadziesiąt worków śmieci. Największą grupę wśród odpadków stanowiły butelki i puste opakowania.\nOpublikowano: 25 kwietnia 2018, 15:41 ; Ostatnia aktualizacja: 26 kwietnia 2018, 11:21


"II Wojna domowa: Amazing Spider-Man" - Recenzja - Planeta Marvel\nZa każdym razem, gdy zastanawiam się, po jaki komiks by sięgnąć, i stoję przed trudnym wyborem między jednym świetnym albumem a drugim, tak zawsze bezkonkurencyjnie wygrywa Spider-Man. Pajączka po prostu nie da się nie lubić, a dzięki przeróżnym grom, filmom czy innym popkulturowym tworom faza na Ścianołaza wcale nie zdaje się maleć. Ja również przepadłam, dlatego postanowiłam oddać się lekturze komiku II Wojna domowa: Amazing Spider-Man od Christosa Gage’a. Czy to opowiadanie sprostało moim oczekiwaniom?\nJest kilka powodów, które sprawiają, że darzę Spider-Mana ogromnym szacunkiem. Po pierwsze, ciągle się uczy na własnych błędach. Nie jest bohaterem idealnym, mimo że niejednokrotnie czyni coś w szczytnych celach, potrafi przyznać się do pomyłki i od razu przeciwdziałać. Po drugie, ciągle troszczy się o innych i dzięki temu zaskarbił sobie zaufanie wielu innych bohaterów, którzy w razie „W” zgłaszają się po pomoc do Pajączka właśnie. Po trzecie, posiada niesamowite poczucie humoru, które nierzadko ratuje go z opresji. Nie wyobrażam sobie nikogo, kto po prostu nie lubiłby Spider-Mana. Jeżeli jednak tak jest, a moje argumenty Was nie przekonują, to śmiało sięgnijcie po powyższy komiks.\nRównie istotną rolę w historii odgrywa Clayton Cole, znany również pod pseudonimem Clash. Eks-złoczyńca, próbujący stanąć na nogi o własnych siłach. Zarówno Peterowi Parkerowi, jak i Spider-Manowi zawdzięcza wyjście na prostą. Ma stabilną pracę, piękną dziewczynę, lecz wkrótce coś w nim pęka. Clayton balansuje na cienkiej granicy między superbohaterem a złoczyńcą, co uważam za niesamowicie frapujące rozwiązanie. Clayton jest bardzo wyraźnie zarysowaną postacią, o ciekawych motywach, i w ciągu tego jednego krótkiego zeszytu zdążył sobie zaskarbić miejsce w moim serduszku. Niejednokrotnie mu współczułam i kibicowałam, dlatego mam nadzieję, że kiedyś powróci. Tym bardziej, że część historii opowiedziana jest z jego perspektywy, co jak dla mnie stanowi dodatkowy bonus.\nZa stronę graficzną Civil War II: Amazing Spider-Man odpowiada Travel Foreman, a za kolorystykę Rain Beredo. Jeśli chodzi o barwy, to nie mam żadnych zastrzeżeń. Kolory są jasne, różnorodne i z miejsca przykuwają oko. Problem mam z kreską, która wydaje mi się zbyt chaotyczna i niewyraźna. Przez to sekwencje walk wydają się być zagmatwane i często musiałam się głęboko wpatrywać, żeby coś ujrzeć i należycie zinterpretować. A był to ciężki orzech do zgryzienia, zwłaszcza w kulminacyjnym starciu. Co jak co, ale od komiksu o Spider-Manie oczekuję klarownie ukazanych scen akcji.\nObwoluta Wojny domowej II: Amazing Spider-Man jest miękka i giętka, przez co kartkuje się bardzo szybko i sprawnie bez obawy, że oprawa w jakikolwiek sposób się zegnie. Papier sam w sobie jest śliski i dość gruby, co przyspiesza czytanie komiksu. Okładka zdecydowanie mi się podoba, bardzo przykuwa uwagę. Dodatkowo pod koniec zeszytu znajdują się okładki alternatywne, które prezentują się równie intrygująco i stanowią bardzo przyjemny dodatek dla konesera komiksowej sztuki. Czcionka jest bardzo czytelna i wyraźna, a tłumaczenie Bartosza Czartoryskiego uważam za solidne i całkiem wierne oryginałowi. Cenię dobrą translację tekstów, gdzie w trakcie lektury nie czuć takiej niezręcznej nienaturalności, co czasami się zdarza w polskich tłumaczeniach. W tym przypadku nie mogę mieć żadnych zarzutów.\nPodsumowując, Civil War II: Amazing Spider-Man to naprawdę świetny i ciekawy komiks. Historię pochłonęłam momentalnie, gdyż fabuła bardzo wciąga, a bohaterowie zostali bardzo intrygująco nakreśleni. Ponadto dostajemy kilka gościnnych występów, które umilają lekturę komiksu. Mało tego, z tego krótkiego opowiadanka można wysnuć wiele życiowych lekcji, np. że to w naszych rękach leży nasz los, że to my mamy wpływ na przyszłość, a nie odwrotnie, i że każdy z nas uczy się na błędach. Ostatnia przemowa Pajączka do Ulyssesa to bardzo piękny i poruszający monolog. Myślę, że warto wydać te 39,99 zł na Amazing Spider-Man. Chociażby dla samej tej przemowy.\n← „Blade”: reżyser „Deadpoola 2” chciałby reżyserować ten film\nThanos „pstryknął” też połowę roślinności wszechświata →\n„Secret Empire #1” – zapowiedź\nBardzo pozytywna recenzja. Bo moim zdaniem każdy komiks zasługuje na przeczytanie. Tylko niektóre komiksy czyta się tylko raz a inne wielokrotnie.


Jakim sposobem ciekawie oraz twórczo opracować stoisko targowe? • We Dig Wisconsin\nJakim sposobem ciekawie oraz twórczo opracować stoisko targowe?\nOpublikowano 14 października 2021 Autor admin\nStoiska targowe ogromnie często są napotykane w różnych galeriach, na targach, w pawilonach, na rynku itd. Stoiska targowe służą do wyróżniania przeróżnych usług, towarów, nierzadko instytucji bądź też ofert jakichś firm. Stoiska targowe są napotykane też na targach pracy czy też na targach szkolnych, gdzie przyszli żacy mogą poznać się z różnymi propozycjami uczelni wyższych.\nNiezależnie od tego w jakim miejscu zetkniemy się z jakimś stoiskiem targowym i bez względu na to czego to stoisko dotyczy, ogromnie znaczącą kwestią jest to, żeby stoiska targowe przyciągały uwagę innych osób. Jeśli spostrzegamy, iż zabudowa stoisk targowych jest ciekawa, interesująca i pomysłowa to z całą pewnością od razu jesteśmy ciekawi co też takiego interesującego mogą one przedstawiać.\nŻeby ciekawie zaprojektować stoisko targowe trzeba charakteryzować się nie tylko kreatywnością oraz pomysłowością, ale też znać się na marketingu oraz wiedzieć, jakie kwestie zwracają uwagę wielu osób i co ośmiela ich do podejścia do stoiska targowego, a co może ich do tego źle nastawić. Zatem wiele osób korzysta z usług ekspertów, którzy codziennie zajmują się projektowaniem, montażem oraz zabudową stoisk targowych.\nZajrzyj na nową stronę i dowiedz się również (http://www.medycynaistomatologia.pl/lekarze-stomatolodzy-lodz.html) więcej o tej samej specjalizacji. Pod tym linkiem czeka na Ciebie ogrom wpisów.\nW każdym mieście odnajdziemy dziś przedsiębiorstwa, jakie się w tym specjalizują. Naturalnie w większych miastach, takich jak Warszawa, Kraków, Toruń albo Poznań niewątpliwie wybór ten będzie dużo większy, bo oczywiste jest to, iż im większe miasto, tym więcej firm będzie prowadzić taką właśnie aktywność.\nKorzystając z oferty doświadczonej firmy masz gwarancję tego, iż przy projektowaniu, zabudowie czy też montażu stoiska targowego będą pracować ludzie z dużym doświadczeniem oraz wiedzą na temat marketingu i kreowania wizerunku firm, co bezsprzecznie zagwarantuje Ci usługi najwyższej jakości.\nZaciekawiło Cię to zdanie? Jeżeli tak, to z radością chcielibyśmy Cię zawiadomić, że kolejny interesujący fakt czeka na Ciebie na nowej witrynie – zanurz się w niej z radością.\nFirmy takie mogą zaplanować indywidualny projekt na zamówienie Kontrahenta, bądź mogą podjąć się sporządzenia Twojego własnego pomysłu zabudowy stoiska targowego.\nTagi pomysłowością, profesjonalnej, Przedsiębiorstwa\nJakiego typu wyposażenie jesteśmy w stanie odnaleźć w supermarketach


Mam problem. Czy jest ktos tutaj kto robił zakupy w Aquaroom? Wpłaciłam zaliczkę za kabinę której nie otrzymałam i jest problem z otrzymaniem pieniedzy spowrotem. Dzisiaj ponownie zadzwoniłam do tej firmy i dowiedziałam się, że mają komornika i pismo które wysłałam do nich o zwrot pieniedzy poszło do właścicieli adwokata. Czy ja otrzymam pieniądze spowrotem? Miał ktos tak samo? To jest 1800zł Ostrzegam wszystkich przed tym sklepem !. Może ktos mi poradzi co mam zrobic poniewaz dowiedziałam sie dzisiaj też od tego pana, że mają komornika bo firma zgłosiła upadłość. Jak odzyskać pieniadze ?\nWitam. Podobają mi się okna brązowe a nas w spółdzielni nie ma pozwolenia na montowanie okien w takim kolorze, mimo to na osiedlu widzę okna brązowe mało, ale są. Moje pytanie jest takie. Jaką kare może spółdzielnia, a raczej architekt mi wystawić za założenie takowych okien, czy może wystawić? Nie wiem czy ryzykować tylko nie piszcie, że okna mogę zamówić od wewnątrz w innym kolorze i od zewnątrz też, bo to już wiem :)\nKtóre są lepsze w utrzymaniu czystości moskitiery na okna na naczepy czyli w ramkach czy w kasetce? Już nie patrząc na cenę chodzi mi o wygodę... Do drzwi balkonowych to myślę nad moskitierą drzwiową. Proszę o rady...\nJeździłam po okolicznych sklepach i nic podobnego nie znalazłam. Dlatego zapytałam tutaj....\nRemont łazienki zbliża się dużymi krokami a ja nadal nie kupiłam płytek. Znalazłam piękne firmy Porcelanosa perłowe kremowe, ale cena duża bo 174zł za m2. Szukam płytek podobnych perłowych innej firmy tańszej. Może ktoś gdzieś widział, bardzo proszę o namiary. Pozdrawiam. Barbara


Bias 2 - Vinylgold.pl\nRega Biass 2 wkładka gramofonowa MM\nWiększość wkładek innych producentów traci energię wysokich częstotliwości z powodu zbyt skomplikowanej budowy zawierającej wiele współpracujących, połączonych ze sobą elementów. Typowa wkładka gramofonowa MM zawiera pięć lub sześć elementów pośredniczących w osadzeniu igły w obudowie. Wkładki Regi posiadają zaledwie jeden element! Co więcej, większość wkładek innych producentów wykonywana jest ze zbyt dużą tolerancją. Wkładki produkowane automatycznie posiadają szczelinę pomiędzy ruchomym magnesem a cewką 0.7mm, a wkładki Regi, zaledwie 0.25mm, czyli znacznie mniej niż jakiekolwiek inne wkładki dostępne w sprzedaży. Czoło wkładki jest maszynowo, idealnie splanowane, tak aby powierzchnia styku pomiędzy czołem a ramieniem była jak największa.\nZasada działania : MM\nObciążenia wyjściowe przy 1 kHz 5 cm/s : 6.8 - 7.2 mV\nZalecana siła nacisku : 1,75 g


Pięćdziesiąt twarzy Blacka - recenzja DVD spektakularnie spapranej parodii adaptacji bestsellera! - Movies Room\nPięćdziesiąt twarzy Blacka – recenzja DVD spektakularnie spapranej parodii adaptacji bestsellera!\nAutor: Bartosz Kęprowski 31 sierpnia 2016\nOpis fabuły Pięćdziesięciu twarzy Blacka jest praktycznie zbędny, ponieważ film to idealna kalka wydanej w zeszłym roku adaptacji prozy E.L. James, która została przepuszczona przez filtr prostactwa, prymitywizmu oraz zwyczajnej tępoty. Scenarzyści obrazu, czyli Rick Alvarez i (o zgrozo!) Marlon Wayans, odwalili po prostu fuszerkę, wykazując się brakiem jakiejkolwiek oryginalności i pomysłowości, skupiając się jedynie na wyolbrzymieniu oraz wyśmianiu dobrze znanych widzom i fanom powieści scen z pierwowzoru. Niestety i na tym polu doskwierała im twórcza impotencja, ponieważ w trakcie seansu nie zaśmiałem się ani razu, a powodu kilkukrotnego pojawienia się delikatnego uśmiechu na mojej twarzy, nie należy szukać w zabawnej otoczce dzieła, lecz w jego żenującym i godnym pożałowania wykonaniu. Co zawiodło? Praktycznie wszystko.\nSam początek obrazu jeszcze nie zwiastuje katastrofy – taka sobie, idiotyczna amerykańska komedyjka, lecz po wysłuchaniu pierwszych padających w filmie kwestii dialogowych, złudzenie pryska niczym bańka mydlana. Nie spodziewałem się cudów, jednakże liczyłem na zabawne zbiegi okoliczności, przemyślany humor sytuacyjny, a może nawet czasem udaną grę słów, ponieważ zwiastun dawał takie nadzieje. Niestety okazało się, że Pięćdziesiąt twarzy Blacka posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla współczesnej amerykańskiej parodii, czyli brak polotu, pomysłu i zabawnego humoru. Najbardziej rażą koszmarnie kiepskie dialogi, przepełnione wulgaryzmami i wyzwiskami, które zupełnie nie znajdują w danych scenach zastosowania ani uzasadnienia, a tym bardziej nie śmieszą. Nie brakuje również rasizmu, chwalenia bądź ganienia poglądów politycznych, powielania krzywdzących stereotypów, nabijania się z poważnych spraw (tortury więźniów), szowinizmu, nieodpowiednich i złośliwych komentarzy na temat aktorów, a także żartów o seksie. Rozumiem wszystko, to przecież parodia filmu erotycznego, ale gdy przez około 90 minut zmuszony jesteś słuchać obleśnych dowcipów o stosunkach, przyrodzeniu, piersiach, to masz ochotę wyjść zniesmaczony z kina. Do tego dochodzą maksymalnie przedobrzone sceny – pocałunek w windzie czy seks oralny brata Christiana z koleżanką Hannah podczas wspólnego posiłku obu par z rodzicami tytułowego bohatera, które wzbudzają co najwyżej politowanie nad poziomem rozwoju twórców rzeczonego dzieła. Zatem Pięćdziesiąt twarzy Blacka pod względem reprezentowanego humoru to dobitny przykład potwierdzający tezę, że współczesna parodia umarła i w zasadzie nic nie jest już w stanie jej odratować.\nNiestety nie to jest najgorsze. Pamiętacie kontrowersje wokół Pięćdziesięciu twarzy Greya na temat wykorzystywania kobiet i sprowadzania ich do roli przedmiotu? O ile w przypadku pierwowzoru były to zwyczajne pomówienia, o tyle jego parodia spełnia wszystkie kryteria. Hannah w omawianym filmie została sprowadzona do roli pośmiewiska i drwin. Bohaterka pełni funkcję nie tylko obiektu pożądania i fantazji Blacka, ona jest zwyczajnie jego seksualną niewolnicą pozbawioną własnego pomyślunku. Obserwując zaprezentowane przez twórców głupoty i obraz kobiety, można ich posądzić o skrajne poglądy (szowinizm) i zwyczajną niechęć do płci pięknej, a domyślam się, że nie o taki obiór dzieła im zapewne chodziło. Nie mogą również chować się za zasłoną dystansu, ponieważ niektóre ich pomysły są nad wyraz bezczelne, a co za tym idzie, propagują niewłaściwe zachowania i przedstawiają zupełnie mylny obraz rzeczywistości – nie tędy droga, panowie.\nW filmie miałem zobaczyć pięćdziesiąt twarzy Blacka, lecz nawet tej obietnicy twórcom nie udało się dotrzymać. W produkcji widziałem zatem tylko jedną, dobrze mi znaną twarz, i to nie tytułowego bohatera, lecz Marlona Wayansa, którego durnowatych obrazów po prostu nie da się zdzierżyć, nawet w trakcie mocno zakrapianej alkoholem imprezy. Nie przesadzam, jeśli szukacie dobrej komedii, to zapewniam, że większość z Was częściej zaśmieje się oglądając pierwowzór, niż jego tanią parodię, której głupota jest tak niewyobrażalnie trudna do strawienia, że dotrwanie do końca seansu będzie prawdziwym męczeństwem lub, jak kto woli, próbą siły charakteru. Mogę Was zapewnić, że po tym przeboju zatęsknicie za „obciachowym” oryginałem, który w wielu momentach może i był niezamierzenie zabawny, ale poziomem wykonania, podkładem dźwiękowym i aktorstwem (które zahaczało momentami o teatralność) bił na głowę nowe „cudowne dziecko” Marlona Wayansa wzbudzające jedynie złość, litość i poczucie zażenowania.\nJeśli myślicie, że wydanie DVD produkcji, które właśnie możecie znaleźć na sklepowych półkach, wynagradza w pewien sposób ten niesmaczny seans, to jesteście w grubym błędzie. W zasadzie jest równie marne, co omawiany obraz. Dystrybucją filmu w Polsce zajęła się firma Kino Świat, a oferowana przez nią płytka praktycznie pozbawiona jest dodatków. Znajdziecie na niej tylko zwiastun, chociaż może to i lepiej, kolejne minuty spędzone z durnowatym Marlonem Wayansem mogłoby być już nie do przejścia. Zatem polskie wydanie filmu na DVD oferuje jedynie omawiany obraz w oryginalnej ścieżce dźwiękowej z polskimi napisami lub z polskim lektorem… i to wszystko. Odradzam z całego serca kupno płytki, chyba że macie zamiar zrobić komuś niemiłego psikusa i sprawić mu najgorszy prezent świata.\nadaptacja, erotyczny, Kali Hawk, komedia, Marlon Wayans, parodia, Pięćdziesiąt twarzy Blacka, Pięćdziesiąt twarzy Greya, recenzja\nArticle ID = 6377


Dlaczego boli nas głowa i jak temu zapobiegać – osteopatia | Infozdrowie\nDlaczego boli nas głowa i jak temu zapobiegać – osteopatia\nDr Jerzy Jaśkowski, Zdrowie | 0 komentarzy\nZ cyklu: „Przeczytaj i zapamiętaj”\nBóle głowy są jedna z częstych dolegliwości występujących u sporej części ludności. Często przemijają samoistnie, bez potrzeby stosowania chemii. W większość przypadków przyczyna wystąpienia bólu głowy jest nieustalona. Jednym z powodów odczuwania bólów głowy są kłopoty finansowe.\nW tym momencie trzeba przypomnieć sprawę tzw. pożyczek rządowych. Wszystko wskazuje, że jeszcze wiele pokoleń naszych wnuków będzie miało bóle głowy z tego powodu.\nWarto więc zapoznać sie ze sposobami likwidacji tych dolegliwości, ale najpierw parę zdań o przyczynach.\nA jeżeli już mówimy o pieniądzach to warto przypomnieć ile to pożyczek pobrali tzw. namiestnicy tego Wesołego Baraku nas Wisłą [Janek Pietrzak].\nJeszcze za Wł. Gomułki – agenta Kominternu – bilans Polski był na plusie i wynosił 3.5 miliarda dolarów.\nPotem poleciało lawinowo.\nGensek Edward Gierek, agent Kominternu, czyli Międzynarodówki koncernu Rotchilda pobrał 20.7 miliarda dolarów, które to pieniądze poszły na budowę rurociągu orienburskiego i celulozowni zabajkalskiej. Było to w latach 1970-80, czyli potrzebował 10 lat. Spłacaliśmy jego dług do 2010 roku.\nGen.W. Jaruzelski alias Wolski alias Słuckin … zadłużył Polskę na 35 miliardów. Jak wiadomo, w Polsce w owym czasie nic nie budowano z wyjątkiem utopienia kilku miliardów w budowę elektrowni atomowej w Żarnowcu. Efekty ekonomiczne nigdy nie zostały podane do wiadomości publicznej. Ale uprywatyzowało się sporo ludzi. Była to priorytetowa budowla hunty wojskowej. Ciekawe dlaczego właśnie wojsko się tak interesowało atomem?\nInnymi słowy cała reszta pożyczki poszła na wojenkę w Afganistanie?\nTakie wrażenie można odnieść po przeczytaniu pamiętników tzw. Afgańców.\nW. JARUZELSKI ALIAS SŁUCKIN POTRZEBOWAŁ NA ZACIĄGNIĘCIE TEJ POŻYCZKI RÓWNIEŻ 10 LAT.\nKolejny namiestnik z tej samej opcji politycznej, podobno agent GRU, Józef Oleksy, pobrał z banków zachodnich 35 miliardów dolarów. Był rok 1995.\nJeszcze lepszym w tym łupieniu Polaków, był kolejny agent Informacji wojskowej p. Jerzy Buzek, który w krótkim okresie pobrał w imieniu Polski od zachodnich bankierów aż 69.5 miliarda dolarów w 2000 r.\nNastępny namiestnik z te samej opcji politycznej p.Leszek Miller, do 2003 roku pobrał od zachodnich bankierów 106.9 miliarda dolarów. Potem jeszcze 15/ 60 miliona dolarów jako napiwek za tajne więzienia CIA przyniósł mu w kartonie ambasador USA.\nDalej poszło jeszcze łatwiej. Ta sama opcja, ale już pod sztandarem CIA, czyli namiestnik od Iraku, p. Marek Belka pobrał od zachodnich bankierów 122.4 miliarda dolarów. Awansował za to do kadry banków zachodnich, a potem został dyrektorem wykonawczym konsorcjum Rothschilda jako namiestnik NBP.\nJak wiadomo, to p. Rothschild powiedział, że nieważne kto rządzi danym państwem, Ważne kto emituje pieniądz. Był rok 2005.\nNastępny namiestnik naszego nieszczęśliwego kraju p. Jarosław Kaczyński podniósł poprzeczkę i w krótkim okresie swoich rządów zdołał pobrać od zachodnich bankierów aż 166,8 miliardów dolarów. Był rok 2006.\nW następnym roku tj. 2007 dorzucił do pierwotnej kwoty, jeszcze 205 miliarda dolarów, czyli łącznie było to 371.8 miliarda.\nKolejny namiestnik, p. Donald Tusk w czasie swoich ośmioletnich rządów podbił stawkę pożyczek, przy pomocy pana Vicenta R. o kolejne 350- 500 miliardów.\nTo krótkie zestawienie oczywiście nie jest w żaden sposób odzwierciedleniem prawdziwym i podane kwoty mogą być decydowanie wyższe. Żaden bowiem z kolejnych namiestników nie przedstawił tzw. Księgi Otwarcia swoich rządów czyli kontynuował to co poprzednicy zabrali.\nI mamy dwa problemy.\nPo pierwsze, dlaczego nigdy nie przeprowadzono remanentu po poprzednikach?\nNawet kasjerka w supersamie, zmieniając koleżankę dokonuje mini remanentu.\nA namiestnicy, naszego nieszczęśliwego kraju przychodzili na swoje i nie potrzebowali żadnej kontroli pomimo, że podawali się za opozycję?\nPo drugie na co owe pieniądze poszły?.\nŻaden z wymienionych rządów nigdy nie rozliczył się z pobranych pieniędzy. Zupełnie infantylne były informacje o tym, że wynoszono krzesła w pałacu namiestnikowskiego przez członków poprzedniej ekipy.\nCzyli wynoszone krzesła to problem, a defraudacje miliardów dolarów to normalka?\nPrzechodząc do twardej rzeczywistości nieodparcie rodzi się pytanie: czy te pożyczki były realne czy tylko papierowe?. Innymi słowy czy jakiekolwiek pieniądze w ogóle wpłynęły do Polski ?\nProszę zauważyć, że budżet państwa to ok. 300 miliardów złotych wpływających do Skarbu z podatków. Pożyczki to także ok. 300 miliardów, ale dolarów, czyli ponad bilion złotych rocznie. W minionym okresie 26 lat nie powstała żadna inwestycja, wręcz przeciwnie, pozamykano wiele zakładów produkcyjnych np. stocznie, huty itd.\nGłos ulicy mówi, że znaczna cześć tych pieniędzy, jeżeli w ogóle je dostaliśmy, poszła na utrzymanie tego zabiurkowego tworu zwanego Ukrainą, a nieuznawanego nawet przez ONZ.\nNo, ale kto by tam poważnie brał jakieś głosy ulicy ?\nOsteopatia a bóle głowy\nBóle głowy są jedną z najczęściej występujących dolegliwości na świecie. Szacuje się, że w krajach rozwiniętych większość populacji odczuwa ból głowy przynajmniej raz w roku. Z tego ponad 5% poszukuje pomocy medycznej. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn wizyt u lekarza. Na szczęście mniej niż 1% tych dolegliwości jest wywołana niebezpiecznymi dla zdrowia i życia chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak nowotwory, czy poważne infekcje. Niewiele osób wie, że bóle głowy często mają swoje źródło w nieprawidłowo funkcjonujących strukturach mięśniowo – powięziowych szyi i głowy. Według niektórych autorów nawet 65% dolegliwości bólowych w obrębie głowy spowodowana jest dysfunkcjami tych struktur. Napięciowe bóle głowy, czy bóle głowy pochodzenia szyjnego z powodzeniem można leczyć przy użyciu technik manualnych.\nWedług Międzynarodowego Towarzystwa Bólu Głowy (International Headache Society, IHS) bóle głowy dzielimy na pierwotne i wtórne. Bóle wtórne są stosunkowo rzadkie. Zalicza się do nich, między innymi, bóle związane z infekcjami, urazami głowy, czy nowotworami. Bóle pierwotne to dolegliwości, których przyczyn nie można jednoznacznie ustalić. Należą do nich, między innymi, bóle migrenowe, klasterowe bóle głowy oraz napięciowe bóle głowy. Bóle pierwotne są zdecydowanie częstsze. Ponieważ nieznane są przyczyny powstawania tych dolegliwości, leczenie stanowi dla medycyny poważne wyzwanie. Jest to przede wszystkim farmakologiczne leczenie objawowe. Stosowane są głównie substancje przeciwbólowe – niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz paracetamol. Dodatkowo w migrenach stosuje się leki przeciwmigrenowe, w bólach klasterowych podaje się tlen, a w przewlekłych przypadkach bólu typu napięciowego leki antydepresyjne.\nNiestety, o ile leczenie objawowe jest stosunkowo skuteczne, to leczenie profilaktyczne jest mało skuteczne. Zastanawiające jest, zwłaszcza w przypadku bólu typu napięciowego, niewielkie wykorzystanie terapii manualnej. Bóle głowy typu napięciowego stanowią około 65% wszystkich dolegliwości bólowych głowy. Szacuje się, że około 50% populacji odczuwa tego typu ból dwa razy w miesiącu, 30% populacji do 15 razy w miesiącu, a aż 2-3% populacji powyżej 15 razy w miesiącu. Ból ten jest odczuwany najczęściej w okolicy czołowej, obustronnie, może być odczuwany jako uciskający całą głowę, zazwyczaj o tępym charakterze, trwa od 30 minut do kilku dni. Ból może wywoływać nudności, nadwrażliwość na światło, lub dźwięk. Z tego powodu często jest mylony z migreną i nieprawidłowo leczony.\nLiczne badania potwierdzają skuteczność terapii manualnej i fizjoterapii w leczeniu doraźnym i profilaktycznym dolegliwości bólowych głowy.\nAutorzy artykułu opublikowanego w European Spine Journal w 2016 roku na temat schorzeń kręgosłupa szyjnego i powiązanych z nim dolegliwości bólowych głowy, przeanalizowali 10 wysokiej jakości badań naukowych. Na tej podstawie zalecają oni ćwiczenia fizyczne, terapię manualną oraz techniki relaksacyjne, jako podstawowe formy leczenia dolegliwości bólowych głowy, związanych z dysfunkcją szyi (1).\nThe Journal of Headache and Pain opublikował wyniki analizy 6 badań naukowych zajmujących się skutecznością leczenia manualnego i fizjoterapeutycznego przewlekłych dolegliwości bólowych głowy typu napięciowego. Autorzy uznali, że takie leczenie jest równie skutecznie lub skuteczniejsze od zazwyczaj stosowanego leczenia farmakologicznego (2). Co ważne, skutki uboczne takiego leczenia są niezwykle rzadkie, w przeciwieństwie do bardzo często występujących i nieraz groźnych dla zdrowia skutków ubocznych leczenia farmakologicznego. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że przyjmowanie tak popularnego leku jak ibuprofen, wiąże się z ryzykiem krwawienia z przewodu pokarmowego, mogącego prowadzić do śmierci. Zdarzały się przypadki śmierci po zażyciu już jednej tabletki ibuprofenu.\nLekarze często bagatelizują możliwość leczenia manualnego, czy fizjoterapeutycznego, przepisując swoim pacjentom środki przeciwbólowe. Substancje te niestety nie eliminują przyczyny powstawania bólu. Pacjenci niejednokrotnie są skazani na przewlekły ból, lub stałe przyjmowanie leków przeciwbólowych. Dodatkowo nadmierne stosowanie tych substancji może powodować odstawienny ból głowy – ból powstający, kiedy lek przestaje działać.\nJuż Andrew Taylor Still, twórca osteopatii, pod koniec XIX wieku opisał, jak będąc dzieckiem przypadkiem odkrył metodę leczenia bólu głowy. Pewnego dnia usnął na ziemi z szyją leżącą na linie rozpiętej pomiędzy drzewami. Gdy się obudził zauważył, że ból głowy ustąpił. Od tego dnia, gdy cierpiał na ból głowy, kładł się na ziemi z szyją ułożoną na linie i ból wkrótce ustępował.\nBóle głowy często mają źródło w dysfunkcyjnych strukturach anatomicznych górnego odcinka szyjnego kręgosłupa i powiązanych z nim tkanek miękkich. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatie, urazy, przeciążenia posturalne, mogą wywoływać bóle głowy. W osteopatii ważnym pytaniem jest: dlaczego ten pacjent, w tym czasie odczuwa takie dolegliwości? Co spowodowało powstanie dysfunkcji? Zawsze, gdy brak jest jednoznacznej przyczyny, takiej jak uraz, należy zastanowić się gdzie leży pierwotna przyczyna dysfunkcji. Osteopaci analizują postawę ciała i ruchomość poszczególnych części ciała. Badają ruchomość stawów i napięcie tkanek miękkich. W ten sposób rozpatrują problem danego pacjenta w sposób holistyczny.\nCzęsto przyczyną powstania dysfunkcji w obrębie szyi jest upośledzenie funkcji innej części ciała. Na przykład płaskostopie powodujące nadmierną rotację kości podudzia i uda oraz funkcjonalne skrócenie całej kończyny dolnej. To może spowodować nadmierne przodopochylenie miednicy i jej asymetryczne obniżenie po stronie płaskostopia. Przez asymetryczne obniżenie miednicy powstaje skrzywienie kręgosłupa, która może doprowadzić do przeciążeń stawów międzywyrostkowych, lub dyskopatii w odcinku szyjnym kręgosłupa. Bardzo często spotykaną dysfunkcją kręgosłupa jest nasilona kifoza w odcinku piersiowym. Długotrwałe siedzenie, na przykład przed komputerem, oraz brak aktywności fizycznej powoduje trwałe zmiany w ustawieniu kręgosłupa piersiowego oraz znaczne ograniczenie ruchomości stawów kręgosłupa.\nNadmierna kifoza często prowadzi do nadmiernej lordozy w odcinku szyjnym. To z kolei jest przyczyną powstawania zmian przeciążeniowych stawów i powiązanych z nimi zmian degeneracyjnych. Dodatkowo takie ustawienie kręgosłupa może powodować wzmożone napięcie mięśni szyi. To napięcie może powodować bóle głowy.\nW leczeniu osteopatycznym wszystkie przyczyny są niezwykle ważne. Osteopaci nie koncentrują się tylko na obszarze występowania dolegliwości bólowych, ale analizują i badają całe ciało pacjenta. Takie podejście owocuje większą skutecznością leczenia i długotrwałymi okresami bez bólu.\nPodsumowując, bóle głowy są niezwykle częstą przypadłością. Nawet 65% tych dolegliwości związanych jest z dysfunkcyjnymi strukturami anatomicznymi w obrębie szyi. Prawidłowa diagnoza i ich leczenie jest niezwykle istotne. Leczenie manualne jest niezwykle skuteczną metodą leczenia. Leczenie osteopatyczne stosuje techniki manualne i dzięki holistycznemu spojrzeniu na pacjenta potrafi szybko i skutecznie pomóc pacjentom z dolegliwościami bólowymi głowy.\nAre non-invasive interventions effective for the management of headaches associated with neck pain? An update of the Bone and Joint Decade Task Force on Neck Pain and Its Associated Disorders by the Ontario Protocol for Traffic Injury Management (OPTIMa) Collaboration. European Spine Journal. July 2016, Volume 25, Issue7, pp1971-1999.\nManual therapies for primary chronic headaches: a systematic review of randomized controlled trials. A. Chaibi, M. B. Russel. The headache and pain journal 2014.\nDefinicja “Prania mózgu” – Oxford English Dictionary\n“Planowe, dokonywane czasami przy użyciu siły, usunięcie z umysłu człowieka trwałych przekonań, zwłaszcza dotyczących polityki, w celu zastąpienia ich innymi poglądami;\nProces ten można uznać za rodzaj przymusowego nawrócenia, jest stosowany przez różne państwa wobec decydentów politycznych:\nJest to równoznaczne z dążeniem do stworzenia rasy niewolników, którzy w przeciwieństwie do niewolników starożytnych, nigdy nie wszczynaliby buntów i zawsze posłusznie spełniali rozkazy jak owady podążające za instynktami “\nEdward Hunter – „Pranie mózgu”.


Sneakersy PRIMIGI - 3383422 S Bianc - Sznurowane - Półbuty - Dziewczynka - Dziecięce - eobuwie.pl\nWygodne, sznurowane buty dziecięce marki Primigi. Wierzchnia część butów tworzy skóra naturalna - licowa. Wnętrze oddychające, jego głównym składnikiem jest materiał. Nie zabrakło chłonnej wkładki, to skóra. Podeszwa - wysokogatunkowe tworzywo - izoluje od podłoża. Buty wzbogacono o technologię Shock Absorber, Sky Effect System. Buty gwarantują wygodę na co dzień i nie ograniczają ruchu stopy.\nButy NIKE Air Max 90 Ltr (GS) 833376 603 Laser Fuchsia/Laser Fuchsia


pepsi deildin – Strona 2 – ICELAND NEWS\nHólmbert Aron Friðjónsson wróci na Islandię?\nWiele wskazuje na to, że Celtic Glasgow straci wkrótce świetnie zapowiadającego się islandzkiego napastnika. Szkocka drużyna, która zmierzy się niebawem w drugiej rundzie kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów ze Stjarnanem – nadal nie widzi w składzie 22-latka. Z drugiej...\nIslandzka ekstraklasa po 10. kolejce ligowej\nWszystko zgodnie z prognozą poza nieobecnością Stjarnanu w czołówce – tak można opisać w skrócie stan tabeli Pepsi-deildin po dziesiątej kolejce ligowej. Co prawda dziwić może wysoka pozycja Fjölniru, który zajmuje piąte miejsce, ale od dwóch spotkań...\nIslandzka ekstraklasa po 7. kolejkach ligowych\nFH utrzymało fotel lidera Pepsi-deildin po skromnym zwycięstwie 1:0 z Vikingurem Reykjavik. Heimir Gudjonsson nie może być zachwycony ze swoich piłkarzy, gdyż ci nie pokazali nic szczególnego, a przez ostatnie 20 minut spotkania grali tak, aby...\nFH Hafnarfjörður zachował pozycje lidera w islandzkiej ekstraklasie po wysokim zwycięstwie 4:1 nad ÍA Akranes. Piłkarze FH w zeszłej kolejce zaliczyli wpadkę przegrywając z Valurem. Tym razem pokazali wysokie umiejętności i dali solidną naukę gry beniaminikowi. Swojego...\nTym razem nietypowo, bo w środę odbędą się wszystkie mecze 4. kolejki islandzkiej ekstraklasy. Po pierwszych trzech seriach spotkań liderem ligi jest Stjarnan, który wygrał dwa spotkania i zremisował jeden mecz. Za Stjarnanem jest FH...\nPodsumowanie 1. i zapowiedź 2. kolejki Pepsi-deildin\nPo wielu miesiącach czekania – kibice islandzkiej piłki doczekali się startu rozgrywek ligowych. W Pepsi-deildin w pierwszej kolejce mogliśmy obejrzeć dwa hitowe mecze. Pierwszym z nich było spotkanie ÍA – Stjarnan. Piękna bramkę z rzutu wolnego,...\nRusza islandzka ekstraklasa\nPo siedmiu miesiącach do gry wracają najważniejsze rozgrywki piłkarskie na Islandii. Obecny mistrz Islandii – Stjarnan będzie miał bardzo ciężkie zadanie, aby obronić tytuł. Głównymi faworytami w walce o mistrzostwo są FH i KR. O wysokie pozycje...\nDzisiaj w stołecznej Harpie odbyło się spotkanie zorganizowane przez VÍB, którego tematem był rozwój i przyszłość islandzkich klubów piłkarskich. Gościem głównym był Nils Skutle – norweski prezes Rosenborg Trondheim z lat 1998-2011, kiedy jego klub odnosił rokroczne...\nPepsi-deildin 2015 – zapowiedź\nBreiðablik Kópavogur: – poprzednia pozycja w lidze: 7 miejsce. – pierwszy sezon w ekstraklasie: 1971 rok. – liczba sezonów w ekstraklasie: 30. – liczba tytułów mistrzowskich: 1. – trener: Arnar Grétarsson – kluczowi zawodnicy: Gunnleifur...