Showing results for tags 'wyszynk'. - Piwo.org\nShowing results for tags 'wyszynk'.\ndarinho posted a topic in Piaskownica piwowarska\nWitam. Gdzieś kiedyś napisałem, że jak sam ogarnę temat kegowania to napiszę na forum poradnik, bo brakowało mi wtedy (ponad rok temu) czegoś takiego. Jest trochę czasu, jest wena to piszę. Jak szukałem informacji to zauważyłem, że w ostatnim roku pojawiło się sporo polskich filmików na ten temat, mimo to zamieszczam ten poradnik i dołączę linki do filmów. Rozlałem dopiero 5-6 kegów piwa, więc ekspertem nie jestem, dlatego piszę ten temat w piaskownicy a nie we wsparciu piwowarskim ☺ . Dotyczy on wyłącznie kegów petainer (i keg pet, bo to w zasadzie chyba to samo). Przede wszystkim chodzi mi tu o proste pokazanie pewnych rzeczy na zdjęciach, zebranie ciekawych linków z tego forum i linków do filmów na ten temat w jednym miejscu. Na wstępie chcę jasno zaznaczyć, że kegowanie jest dość proste. Jeśli to czytasz, to pewnie znaczy, że masz już kilka, kilkanaście warek za sobą. A ogarnięcie warzenia i rozlewu w butelki jest dużo bardziej skomplikowane niż ogarnięcie rozlewu do beczek. Jak się to czyta to wydaje się trudne, ale jak ma się już sprzęt w rękach i robi testy na wodzie to bardzo wiele się samo wyjaśnia. 1. Po co kegować piwo domowe? Komu to potrzebne? Na początku przygody z piwowarstwem kegowanie wydawało mi się fanaberią, wydatkiem pieniędzy i takim przesadnym profesjonalizowaniem piwowarstwa domowego. Lubiłem i w sumie dalej lubię butelkować. Lubię też mieć piwo w butelkach, bo można je komuś dać, lub gdzieś wziąć. Chyba większość piwowarów domowych z czasem przerzuca się na kegi, podejrzewam, że większość jednocześnie nie rezygnuje całkowicie z butelkowania. Jeśli to czytasz to znaczy, że prawdopodobnie też zaczniesz lać swoje piwo z kranu :-). U mnie obecnie wygląda to tak, że butelkuję większość piwa, a tylko część keguję. Do kega idą/pójdą tylko proste, pijalne piwka typu lagery, grodziskie, APA. Lubię mieć możliwość sięgnięcia po różnorodne piwa. Piwa z butelek są jakby na co dzień, a piwo z kija na grille itp. Generalnie na sezon letni bardziej. Różnie to bywa. Moim zdaniem kegowanie domowego piwa ma tylko dwie domniemane wady. Pierwszą wadą jest to, że trzeba trochę zainwestować w sprzęt. To może trochę odstraszać, zwłaszcza jeśli ktoś na początku czyta o kegach Cornelius. Przy petainerach koszty są mniejsze. Trzeba jednak mieć na uwadze, że sprzęty które kupimy w zasadzie nie tracą wiele na wartości i zawsze można je potem odsprzedać w razie gdy to nam nie wypali. Zwłaszcza jeśli kupujemy sprzęt używany, co oczywiście polecam. Drugą wadą (wg mnie pozorną), która jest czasem przytaczana to brak miejsca na zestaw do wyszynku/ kegerator, kegi itp. Wg mnie sporo miejsca zajmują sprzęty do warzenia piwa. Jeśli, ktoś już warzy piwo tak czy siak nawet w niewielkim mieszkaniu, to niewielki kegerator zrobiony z lodówki zajmie mniej miejsca (albo porównywalną ilość) niż skrzynki z piwem, puste czekające na rozlew butelki, kapslownica, kapsle itp. Poza tym piwo rozlane do butelek musi najpierw refermentować w ciepłym miejscu a piwo w kegu można od razu trzymać w piwnicy. Jeśli dodamy do tego mniej czasu i mniejszy bałagan przy rozlewie do kegów niż do butelek to wg mnie kegowanie wygrywa. Czyli jeśli ktoś może całkiem zrezygnować z butelkowania na rzecz kegowania, to nie będzie się bardziej ,,zagracał". Zalety to: mniej pracy z butelkowaniem, a przede wszystkim z organizacją butelek do rozlewu, możliwość spożywania piwa nawet 1-2 dni od rozlewu, efekt WOW dla piwa z kija w domu, i chyba nawet smaczniejsze piwo mam wrażenie. UWAGA: To moje subiektywne zdanie, ale nie polecam półśrodków. Albo butelki, albo pełnoprawne kegi (petainer, cornelius, kegi euro) z butlą co2 itd. Swego czasu napalałem się na rozlew piwa z party kegów. Myślałem, że to będzie takie super i w ogóle. Jeśli już ktoś chce się przekonać to polecam opróżnić jedną puszkę niemieckiego marketowego piwa z 5l beczułki, i dokupić do tego jakąś tanią ręczną pompkę. Całe szczęście jak zacząłem się rozglądać po sklepach piwowarskich za sprzętem to kupiłem na targu za 8 zł taką pompkę. A miałem już skompletowane zamówienie na kran z zasobnikiem na naboje co2, chyba 4 puszki, parę zaworów jakiś ociekacz. Wszystko miało kosztować bagatela około 250 zł. Może i tak bym się rozmyślił, ale nie wiadomo. Dla porównania zestaw do wyszynku o którym niżej kosztował niecałe 500, a efekt jest totalnie lepszy. Z tej 5l puszki skorzystałem chyba 2 razy. Tam trzeba było robić refermentację, szybko ten keg spijać, niskie wysycenie, wbicie tej sztycy = rozchlapanie pół piwa, zero efektu WOW ;-), te puszki nie są nierdzewne mimo, że na stronach sklepu tak piszą. Zdecydowanie nie polecam. Może gdybym rozlał z 10 takich puszek to bym się z nimi bardziej oswoił, ale na 99% tak by się nie stało. To taka mała dygresja. 2. Co jest potrzebne? a. Kegi. Petainery można dostać za darmo w multitapach ponieważ są to dla nich ,,jednorazówki". Jak nie mamy dostępu to można kupić używane w internecie za 10-15zł. Najczęściej są 30 litrowe, ale istnieją też mniejsze. Ewentualnie jeśli plastikowe kegi nam się znudzą to do naszego zestawu będziemy mogli sobie sprawić kegi nierdzewne. Muszą mieć one fitting pasujący do naszej płaskiej głowicy Flach A. A pasują do niej kegi z: Tyskie, Warka, Lech, Leżajsk, Carlsberg, Perła, Okocim, Amber (za Beerservice) b. butla Co2. W zależności od potrzeb wybieramy odpowiednią wielkość. Chyba najczęściej używane to takie ok 1,5kg. Mi butla 1,5kg wystarczyła na robienie testów na wodzie na początku, i na nagazowanie i wyszynk 4-5 kegów piwa. W kegach było po 20-25l piwa, i wszystkie wyszły mi przegazowane. Czyli przy większym ogarnięciu tematu pewnie starczy na 6-7 kegów. Przed zakupem warto zrobić rozeznanie gdzie będziemy mogli taką butlę napełnić. Ja najbliższy punkt jaki znalazłem mam 45km od domu. Pytałem w punktach z butlami dla spawaczy, ale prowadzą tam tylko wymianę tych dużych butli. Czytałem też, że w sklepach akwarystycznych można nabić butlę. U mnie nie można. Mój kegerator stoi w jednym miejscu, więc gdybym miał teraz wybierać to może pokusiłbym się o większą butlę, ale ta jest ok. Starcza na wystarczająco długo i daje możliwość wzięcia jej w teren. c. Reduktor Co2. Tu nie chcę się wgłębiać w szczegóły, bo jest o tym osobny poradnik (TU) Wynika z niego, że nawet te tanie z internetu się nadają. Ja trafiłem na używany, na taki sam jak ma Tomek z Browar Gdynia. Musi on oczywiście pasować gwintem do naszej butli. Reduktor daje na możliwość ustawienia stałego,zmniejszonego przepływu gazu. Zazwyczaj ma 2 zegary. Jeden (ten u mnie z lewej) pokazuje jakie jest ciśnienie w butli, on w zasadzie nas nie interesuje. Górny zegar pokazuje jakie ciśnienie jest podawane do kega, jakie jest na wylocie przy tym zaworze zamykającym. Jeśli wiemy, że rozlew tylko jednego rodzaju piwa jednocześnie to będzie dla nas za mało to można od razu zrobić: a. Kupić reduktor podwójny, potrójny czy ile tam chcemy. Wtedy możemy go przykręcić do 1 butli i jeśli mamy np reduktor potrójny to mamy 3 pokrętła regulacji gazu na 3 wylotach. Możemy wyszynkować 3 piwa o różnym stopniu wysycenia jednocześnie. b. Z jednego reduktora zrobić rozgałęzienie do np 3 kegów. Ale wtedy mamy to samo ciśnienie na każdym wylocie i ogranicza to nasze możliwości. Nie używałem żadnej z tych metod. Rysunek poglądowy. d. Głowica płaska Flach A. Są różne rodzaje głowic, które pasują do różnych rodzajów beczek. Nas interesuje Flach A. W tej grupie głowic też są różne z wyglądu. (Np w (TYM) filmie jest flach A, z zaworami zamykającymi) Głowica ma wajchę, wajcha w górze przypływ gazu i piwa zamknięty, wajcha w dół przepływ otwarty. Wewnątrz są 2 zaworki wrotne. Od gazu. Umożliwia on wpływanie gazu do kega gdy głowica jest ,,otwarta" (wajcha w dół) Zaworek od piwa. Umożliwia on wypływanie piwa z beczki i zapobiega jego powrotowi. Jeśli kupujemy głowicę używaną to najlepiej od razu z króćcami. Choć można je zawsze dokupić, lub zastąpić popularnymi złączkami John Guest. Ja tych złączek nie mam, więc się nie wypowiem, ale wiem, że ułatwiają one pracę, jak wszystkie szybkozłączki. Warto mieć dwie głowice. Jedna do wyszynku a jedna do nalewania piwa do kega. Petainery można otworzyć, ale jest to dość uciążliwe i fitting się trochę niszczy, można go też połamać przy tej operacji. Dlatego warto mieć głowicę. Nakłada się głowicę na fitting i przez nią wlewa się do środka piwo. Taka głowica do rozlewu może być nie kompletna, nie potrzeba do rozlewu króćców, i tych zaworków wrotnych w środku. Kompletna głowica wygląda tak. e. kran. Tu nie ma większej filozofii. Kran musi mieć kompensator. Pozwala on na regulowanie szybkości przepływu piwa. Jest to taka mała wajcha z boku kranu widoczna na którymś zdjęciu poniżej. Najpopularniejsze/najczęstsze to krany Celli. Jest jeszcze plastikowy kran picnic taki jak na filmiku, ale nie wiem jak się sprawdza. f. wąż zbrojony do piwa i do gazu. Ok 3m przewodu piwnego, zaciski do węży. Polecam tego sprzedawcę (w zasadzie jedyny na allegro). Min 1,5m tego przewodu piwnego do piwa i kawałek do gazu, zależy gdzie będzie stała butla. g. podstawka, uchwyt na butlę co2 Cokolwiek, żeby nam się butla nie przewracała. Sama w sobie jest wywrotna a jak ją jeszcze ściąga reduktor i wąż to już całkiem. Jak widać na zdjęciach poniżej. Ja sobie zbiłem taki koszyk z deseczek. Cały zestaw i jego połączenie wygląda tak. 3. Jak wlać piwo do kega? Piwo do kega można wlać na 2 sposoby. a. Można ściągnąć fitting i przez dziurę wlać piwo z wiadra. Jeśli dojdziemy do wprawy to ściąganie fittingu nie będzie bardzo uciążliwe. Jednak każde takie otwieranie trochę niszczy keg. Lepiej przez głowicę. b. przez głowicę. Tak jak wcześniej pisałem najlepiej mieć osobną głowicę (nawet niekompletną) do rozlewu. Wajchę głowicy dajemy do góry, nasuwamy głowicę na fitting, i dajemy wajchę w dół. Przez górny otwór wlewamy piwo. Przy odrobinie wprawy staje się to tak proste jak zlanie piwa z wiadra do wiadra. Mówi się, że prawidłowo powinno się jeszcze najpierw ,,przedmuchać keg" dwutlenkiem węgla. Czyli zanim wlejemy piwo przepuszczamy przez kega gaz z butli. Lub napełniamy keg gazem a dopiero po chwili gdy ten opadnie na dno (jest cięższy od powietrza) to wypuszczamy powietrze z góry. Minimalizuje to nam kontakt piwa z powietrzem. Jeszcze tego nie stosowałem, więc nie wiem czy daje to jakieś efekty, ale teoretycznie ma to sens, więc warto mieć to na uwadze. 4. Jak nagazować piwo w kegu? Czytałem, że można robić refermentację dając odpowiednio 2x mniej, lub jeszcze mniej cukru niż byśmy dawali do refermentacji w butelkach. Nie próbowałem tak robić, z większości wypowiedzi wynikało, że lepiej nagazowywać gazem z butli. Jak więc nagazować gazem z butli? Bardzo trudne pytanie i nie umiem na nie jednoznacznie odpowiedzieć. Dlatego ten punkt będzie się wydawał dość chaotyczny. Co piwowar to inny sposób, inne liczby, inny czas nagazowywania. Czytając wiele wypowiedzi, i oglądając filmy doszedłem do wniosku, że nikt tego nie wie 😉 , nie ma jednego matematycznego wzoru, kalkulatora i każdy po paru kegach wypracowuje swoją metodę. Jest taka tabelka, która daje jakiś ogląd, ale z nią też podobno bywa różnie. Z lewej odczytujemy temperaturę jakie ma nasze piwo, z wiersza wybieramy interesujący nas stopień nagazowania i u góry odczytujemy jakie ciśnienie powinniśmy podawać z butli (z górnego zegara). I keg z podłączoną butlą (gaz cały czas może wlatywać do kega) zostawiamy na 1-2 tygodnie i powinno być ok. Zmienne, od których zależy poziom nagazowania: Temperatura piwa - im zimniejsze tym co2 łatwiej i szybciej się rozpuszcza. Jeśli zaś piwo w kagu nam się przegazuje to dla łatwiejszego jego odgazowania warto je ogrzać do temperatury pokojowej. Gaz będzie się wtedy łatwiej uwalniał z cieczy. Czas i mieszanie - jeśli mieszamy gaz rozpuszcza się szybciej, jeśli nie mieszamy wolniej. Ilość wolnego miejsca w kegu - jeśli mamy keg zalany do pełna to możemy dać więcej gazu z butli (i więcej tzw strzałów )(jednak nie dajemy więcej niż 3bar !!! dla bezpieczeństwa. ), bo ta mała ilość nie da nam dobrego nagazowania. Jeśli mamy 20l piwa w 30l kegu, to gazu jest dużo i łatwiej i szybciej się on rozpuści w piwie. Ilość dostarczonego co2 - wiadomo Jedną z zalet kegowania jest to, że po zlaniu piwa z wiadra do kega już nawet na drugi dzień możemy robić wyszynk nagazowanego dobrze piwa. Dlatego chyba najczęstszym sposobem na nagazowywanie piwa jest robienie tzw strzałów z co2 i mieszanie piwa w kegu, bujanie kegiem. Dlatego na tym się skupię. (wiele info jest TU) Zakładając, że ustalimy sobie z tabeli, że do naszego piwa w kegu powinniśmy podawać 0,9bar, przez te 1-2 tygodnie i będzie ok. Można przyspieszyć ten proces, ale nie mamy wtedy dużej kontroli nad końcowym nagazowaniem piwa. Robi się to tak (UWAGA WARTOŚCI SĄ PODANE ORIENTACYJNIE): Podpinamy keg do butli jak na zdjęciu. Kupujemy zaślepkę, do środka dajemy np 20gr by ją doszczelnić, zakręcamy na wyjście piwne w głowicy (nie potrzebny piwny zaworek wrotny). Wąż od gazu wkręcamy w odpowiedni otwór w głowicy (zaworek powinien być w głowicy). Zaworek skręcamy śrubokrętem (u mnie w lewo) tak aby szło mało gazu. Odkręcamy butlę, odkręcamy czarny zawór na dole i regulujemy zawór śrubokrętem tak aby zegar pokazywał 1,5-3 bar. Regulujemy od niskich wartości do większych. Jeśli w kegu jest ponad 28l piwa to ok 2,3-2,9 jeśli ok 20-22l to 1,7-2,2. Czekamy, aż gaz przestanie wlatywać do kega. W kegu mamy określone ciśnienie. Zaczynamy mieszać kegiem z odkręconą butlą. Będzie słychać, że z butli wlatuje nam ciągle nowy gaz a to dlatego, że ten który był wcześniej już się rozpuszcza w piwie. Mieszamy tak kilka, kilkanaście minut. Niektórzy mieszają chwilę odstawiają na parę minut i znów mieszają i tak ze 3 razy. Zakręcamy czarny zawór, zakręcamy butlę. Wajcha głowicy do góry i ściągamy ją z fittingu. Można owinąć czymś keg, bo zazwyczaj troszkę piwa uleci. Wycieramy fitting, dezynfekujemy go najlepiej, bo może nam tam coś urosnąć. I w zasadzie keg jest gotowy do przechowywania i do wyszynku. Tak nabity keg można przechowywać w piwnicy tak jak piwo w butelce. Jeśli wszystko zrobiliśmy poprawnie powinno być ok. Te wartości bar, które napisałem są orientacyjne, takie jakie ja uważam mniej więcej za stosowne. W moich pierwszych kegach robiłem podobnie z tym, że dla ,,pewności'' dobijałem jeszcze trochę na drugi dzień, a nawet na trzeci, bo piwo wydawało mi się jakieś takie bez gazu a naczytałem się, że można pić na drugi dzień. Dlatego teraz będę nabijał jedną wartość bar, 1 strzał z jednoczesnym mieszaniem, zamknąć i do piwnicy. Lepiej mieć piwo niedogazowane, niż potem ma lecieć sama piana i będzie konieczne odgazowywanie. Jeżeli mamy taką potrzebę to po tygodniu możemy sprawdzić jakie mamy ciśnienie w kegu. Powinno być już na mniej więcej odpowiednim poziomie, czyli takim jakie nam wyszło z tabelki. Podpinamy wszystko tak jak na zdjęciu wyżej. Skręcamy zaworek śrubokrętem na zero, odkręcamy zawór butli i zawór na głowicy. Kręcimy śrubokrętem zawór, podnosimy ciśnienie w kegu. Jak usłyszymy syczenie wlatującego gazu to już dalej nie zwiększamy przepływu, patrzymy ile wskazuje górny zegar i takie mamy ciśnienie w kegu jak w chwili syknięcia. Powinno być powiedzmy ok 1 - 1,3 bar. 4a) Jak odgazować piwo w kegu? Jeśli mamy już podpięte piwo jak do wyszynku i okazuje się, że w kegu jest ponad 1,5-2bar, a z kranu leci sama piana to musimy najprawdopodobniej odgazować nasze piwo. (chyba, że przyczyna tego, ze leci sama piana leży gdzie indziej). Wtedy tak: a) Wajcha (nr 1 ze zdjęcia) do góry b) Odcinamy dopływ gazu z butli do kega. c) odkręcamy śrubunek (nr 2) d) dajemy wajchę nr 1 powoli w dół, jak zaczyna z dziury po śrubunku nr 2 wylatywać gaz to wypuszczamy cały gaz z kega. W zależności od tego na ile nasze piwo było przegazowane to robimy jedną z opcji: - wypuszczamy cały gaz skręcamy zestaw z powrotem i szynkujemy piwo. - wypuszczamy gaz, wajcha w górę, mieszamy kegiem i po chwili znowu wajcha w dół i wypuszczamy gaz. - Możemy tak powtarzać te operacje kilka razy, ale wg mnie 3 w zupełności wystarczą. - Warto pod ten wylot gazu podłożyć chusteczkę, bo czasem wylatuje nieco piwa. Ja miałem w kegach zazwyczaj 2,5-2,8 bar po kilku tygodniach a nawet miesiącach od rozlewu. Wtedy 3 krotne upuszczenie gazu załatwiało sprawę. Ciśnienie schodziło niemal do zera po 1 dniu od upuszczeniu gazu. Potem dobijałem sobie 0,8 bar i piwo lało się ładnie. 4 b) Wnioski po kegowaniu piwa w sezonie 18/19r. Wszystkie kegi wyszły mi przegazowane. Dobijałem 2,5-2,8 bar, mieszałem i potem na drugi dzień powtarzałem procedurę. W kegach było 22-25l. Po leżakowaniu w kegu było 2,5-2,8 bar nawet. W tym sezonie (raczej w 2020r.) będę lał też 22-25l i będę dobijał 1,5-1,8 bar, chwila mieszania z ciągłym dopływem gazu na tym poziomie i keg będę uważał za gotowy do leżakowania. Zobaczymy jak to wyjdzie może uda się wypracować jakiś sposób. 5. Ile czasu przechowywać? Nagazowane odpowiednio piwo w kegu możemy przechowywać tyle ile przechowujemy piwo w butelkach. Czyli z technicznego punktu widzenia długo, ale oczywiście tak jak z butelkami jeden powie, że po pół roku nie da się pić bo utlenione, a drugi (np ja 😉 ) wypije lekkiego ale'a na amerykańskim chmielu po prawie dwóch latach w butelce i będzie ok, najwyżej lekko miodowe (tak, piłem takie ostatnio ;-)). Z racji tego, że kegi są plastikowe staram się i będę się trzymał tego, żeby nie trzymać w nich piwa dłużej niż pół roku. Piwo można podpiąć do wyszynku, rozlać kilka litrów na jakiejś okazji a potem odstawić na dalsze leżakowanie. W miejsce piwa do beczki dostaje się neutralny co2, więc nic złego się nie będzie działo. Teoretycznie można mieć z 10 kegów, polać po 1 piwie z każdego, i tak skakać między beczkami. Nic nie powinno się dziać z piwem w środku. 6. Jak prowadzić wyszynk. Jeśli mamy już nagazowane odpowiednio piwo w piwnicy, powiedzmy, że w kegu jest 20l piwa i ciśnienie 1,2bar. Podłączamy wszystko jak na zdjęciu. Butla zakręcona, nasuwamy głowicę. Upewniamy się przed nasunięciem i zsunięciem głowicy na fitting, że wajcha jest w górze. Ineczej można uszkodzić fitting. Odkręcamy zwór główny butli, zaworek skręcamy na zero, odkręcamy zawór na dole. Wajcha głowicy w dół (zworki w głowicy obecne i ustawione jak na zdjęciach wcześniejszych). Odkręcamy śrubokrętem zaworek do momentu aż zacznie z butli lecieć gaz. Jeśli w kegu mieliśmy 1,2bar to odkręcamy zawór aż będzie 1,4 bar (mówi się, że wyszynk zawsze prowadzimy na ciśnieniu o 0,2bar większe niż mieliśmy w kegu). Kran pociągamy do siebie i lejemy piwo. Nie zrażamy się jeśli 1-2 kufle to będzie dużo piany, lub sama piana. Regulujemy tempo przepływu piwa kompensatorem w kranie. Jak już znajdziemy odpowiednie ustawienie po 2-4 kuflach to do końca beczki powinno się lać dobrze. Jeśli nadal leci piana to wtedy szukamy przyczyn. Z tematów wyczytanych na forum wynika, że najczęstszą przyczyną tego, że leci sama piana jest to, że piwo po prostu jest przegazowane, nawet jeśli sądzimy, że daliśmy mało gazu. Warto sprawdzić szczelność połączeń przy wężu od piwa. Jeśli jest gdzieś nieszczelność to może to być przyczyna, że zasysane jest powietrze z zewnątrz. Wąż od piwa powinien mieć średnicę min 0,8cm i długość min 1,5m. Tak się mówi. Jeśli chcemy rozlewać swoje piwo na jakiejś imprezie to koniecznie trzeba je sprawdzić ze 2-3 dni wcześniej, żeby mieć czas na ewentualne jego odgazowanie. Jeśli zostało nam 5-10l w beczce, można zacząć zmniejszać w niej ciśnienie poprzez skręcenie zaworka. Niektórzy w ogóle zakręcają pod koniec butlę, bo piwo i tak zostanie wypchnięte tym gazem który jest nad taflą piwa. 7. Mycie kega. Tak jak z nalewaniem. Można zdjąć fitting i myć, można też myć przez naszą głowicę do rozlewu, lub przez tę do wyszynku, bo i tak mamy ją odkręconą. Wyciągamy zaworki z głowicy, wajcha w dół i wlewamy do środka wedle uznania, bo tak jak przy butelkach tak tu każdy ma swoje sposoby. Odradzam tylko wyprażanie w piekarniku 😉 Ja postępuję tak jak z butelkami. Świeżo po opróżnieniu płuczę ciepłą wodą, potem oxi, i płukanie wodą i gotowe. Potem przed rozlewem znowu płukanie w oxi. Jeśli ktoś nie używa w swoim browarze w ogóle NaOH to dla kegów polecam go kupić (najlepiej razem z oxi na allegro). Butelki szklane można potraktować szczotą, ryżem, piekarnikiem, wrzątkiem itp. Tu dla mocniejszych, zaschniętych zabrudzeń mamy w zasadzie tylko NaOH do dyspozycji. Najlepiej najpierw rozrobić roztwór w innym naczyniu, a jeśli nie to pamiętamy żeby sypać NaOH do wody a nie odwrotnie. Środek ten powoduje dość mocne miejscowe nagrzanie się wody i można uszkodzić/ odkształcić keg. Oczywiście dbamy też o czystość całej linii. Co jakiś czas myjemy kran, węże, głowice, ociekacz. Kran rozkręca się na czynniki pierwsze, więc dobrze się go myje. Można np mieć oxi, starsan w jednym kegu i sobie go od czasu podpiąć pod głowicę i butlę z co2 i zrobić wyszynk tego płynu tak jak byśmy lali piwo. Takie doraźne czyszczenie. 8. Koszt zestawu. To oczywiście zależy, na co trafimy na aukcjach. Generalnie to nie elektronika, nie ma się co tam za bardzo zepsuć, więc polecam kupować rzeczy używane. Dla przykładu podam moje koszta (z dostawą) butla co2 - nowa 134zł (143) głowica - 50zł (65) wężę i zakucia (opaski) do nich - 18zł (30) reduktor co2 - 59 (75) kran - ok 60 (70) kegi - za darmo Razem 321zł (z dostawami 383 zł) To taka podstawa, to co niezbędne, z jedną głowicą, bo potem dokupiłem drugą dla wygody. Czyli wyszłoby ok 450zł z dostawami. A można trafić te rzeczy taniej np w komplecie. Kwestia czasu i szczęścia. 9. Budowa kegeratora. Cały ten zestaw do wyszynku można trzymać w stanie ,,surowym" i będzie fajnie. Ale jeśli kogoś przeraża hasło budowa kegeratora i jego koszta to zupełnie niesłusznie. Jeśli już będziecie mieć skompletowany zestaw i nauczycie się z nim obchodzić, to 95% roboty zrobione i większość kosztów poniesiona. Chyba, że marzą się Wam takie cacka jak np. TU , TU lub TU. Wtedy jest sporo roboty i koszta mocno idą w górę. To wtedy tak. Ale, jeśli zadowolicie się po prostu posiadaniem ciągle schłodzonego piwa z kija, i macie miejsce to niewiele Wam brakuje. Wystarczy kupić lodówkę i wywiercić 1 dziurę w drzwiach. I to wszystko. Ja akurat lodówkę dostałem kiedyś, bo ktoś wymieniał na nowszy model i mam teraz coś takiego jak na zdjęciu poniżej. (to na dole to miał być składany stojak na ociekacz, ale okazał się zbędny) Kupno używanej i w miarę nowoczesnej to też nie są krocie. Jeśli chodzi o koszt prądu to nie wiem jak to dokładnie wychodzi, zależy od lodówki. Warto pamiętać, że o odróżnieniu od lodówki domowej, kegerator można postawić w piwnicy, na ganku itp, a nie w kuchni gdzie jest ciepło, i kegerator jest cały czas praktycznie zamknięty, bo kran wystaje na zewnątrz a to też swoje robi. I to chyba tyle. Jeśli czegoś brakuje lub są jakieś pytania może błędy to proszę pisać. Może uda się zrobić dobry poradnik. Sam jeszcze zajrzę do filmów i tematów na forum, bo pisałem to trochę późno. Jeszcze raz uprzedzam, że opis jak nagazować piwo w kegu zawiera orientacyjne wartości ciśnienia w barach. 10. Przydatne linki Tematy na forum: Keg PET firmy Petainer Reduktor CO2 - cała prawda Otwieranie jednorazowych kegów Petainer Tu tylko dodam, że ja nie stosowałem tego ostatniego kroku, o rozbieraniu fittingu i wyciąganiu czegokolwiek. Gdzieś wyczytałem, że były kegi z białym kółkiem w środku fittingu i tam trzeba było to robić, a w fittingu z czerwonym kółkiem nie. Tutorial autorstwa Mariusz_CH Nagazowanie piwa w kegu Mycie i Dezynfekcja. Najpopularniejsze środki chemiczne używane w piwowarstwie. - jeśli ktoś jeszcze nie czytał. Filmy: Protipy Laboratorium #1:Jak wykorzystać Petainer w domu Protipy Laboratorium #3: Petainer - mycie, wyszynk, nagazowywanie Słowo o petainerze plus Black Jack z Browaru Hopkins Jak zdjąć fitting z beczek keg Keg Pet w praktyce - feat. Szymon Milczarek z Beer Bros Co prawda o Corneliusach, ale wiele rzeczy jest zbieżnych więc linkuję System Cornelius cz 1 [Cornelius] Nagazowanie Co2 nagazowanie cornelius\nTak jak w temacie.. Przymierzam się do kegatora na jeden kran. W sieci, na jakiejs zagranicznej stronie znalazłem po przeliczeniu na nasze cebuliony za niecałe 1600 pln. Oczywiście to tylko ładnie wyglądający mebel chłodzący z kranem ale bez butli z CO2 i kega. Pytanie czy udało się komuś skompletować (od absolutnego zera) kegator w granicach 1000 pln +/- 200 pln? MIeszakm w bloku i "chamska" lodówa z kranem nie ma prawa stać w mieszakniu. Mi to by w ogóle nie przeszkadzało ale wiecie jak jest.... Kobita, która jakimś dziwnym trafem nie rozumie mojej zajawki Musi być ładnie.. Reasumując czy z budżetem 1000 - 1200 pln jest sens kombinować ? Oczywiście w grę wchodzą używane podzespoły. Lodówka, butla itd. Pozdro\nKupię krany Celli srebrne, nowe/używane\nwhite posted a topic in Kupię, sprzedam, odstąpię, praca\nCześć, kupię 2-3 krany do piwa Celli, srebrne, może razem z kolumną? nowe/używane, z osprzętem. pozdrawiam\nkran do piwa\nmarekm posted a topic in Projekty "Zrób to sam"\nCześć ! chciałbym przedstawić mojego nowego przyjaciela DIY Kompletowanie i regeneracja sprzętu po woli, po taniości - kilka miesięcy, Montaż i pierwsze nalewanie - jedna sobota, W skrócie: Zewnątrz: - witrynka od pepsi, oklejona folią meblową; - kolumna kobra + dwa kraniki; - wymieniona uszczelka na uniwersalną, przykręcona za pomocą płaskownika pcv 2x20 i wkrętów 2.5x12; Wewnątrz: - ociekacz niewpuszczany; - 2x cornelius; - reduktor; - butla CO2 - 3.4kg; - podświetlenie; - złączki, wężyki; Myślałem o termostacie ale na najsłabszym biegu jest 11-12C wiec już niech zostanie. W planach wymiana świetlówki na różnokolorowe LED . Sprzęt ekstra - wiertło stożkowe 32mm Od weekendu jest szacunek na dzielnicy\nSprzęt do wyszynku z kega\ntigu posted a topic in Sprzęt\nWitam Przymierzam się do wzbogacenia swojego browaru o sprzęt do wyszynku z kega. Mam dwa kegi pepsi 19l i powoli kompletuję resztę. Mam na oku kilka reduktorów w cenach od 50 - 150 zł Pytania: 1) czy warto brać podwójny reduktor? 2) jaki ma mieć gwint do butli? Mam nadzieję, że butle mają jeden rozmiar. Planuję zakupić małą 1,5kg butlę. Reszta pytań kiedy indziej Dzięki i pozdrawiam.


Szczotkowa kuchnia japońska: września 2011\nSezon dyniowy otwarty!\nOd paru tygodni można już dostać tegoroczne dynie - bardzo wdzięczne warzywa, o sympatycznym smaku i wielu zastosowaniach. O oleju z pestek dyniowych postaram się jeszcze kiedyś napisać (w kontekście bentowym oczywiście), ale dziś będzie dość niebentowo.\nZupa z dyni z tymiankiem\nDaje ok. 2 litry\n900g miąższu dyni, pokrojonego w kawałki\n2 ząbki czosnku, drobno poszatkowane lub przeciśnięte przez praskę\n3Ł świeżego tymianku (listki bez twardych łodyżek)\n2Ł oliwy do smażenia\n1l bulionu warzywnego lub drobiowego (jasnego)\nRozgrzać oliwę w dużym garnku, wrzucić cebulę, dusić 3-4 minuty aż zmięknie, mieszając od czasu do czasu.\nDodać dynię i czosnek, dusić ok. 2 minuty, mieszając.\nZalać gorącym bulionem, dodać 2Ł tymianku, sok i skórkę pomarańczową. Zmniejszyć ogień i gotować ok. 20 min., aż dynia będzie miękka.\nZupę nieco ostudzić, po czym zmiksować, zblendować lub przetrzeć przez sito. Dodać mleko, pogrzać (nie gotować) i doprawić do smaku. Podawać z tostami z białego chleba.\nPrzepis dostałem od znajomej Niemki w postaci skanu z jakiejś książki kucharskiej - niestety, nie wiem jakiej. Bardzo zbliżony można znaleźć tu. Zupa jest cudowna, wszystkie składniki doskonale współgrają.\nad. 1 Robię to w nieprzywierającym rondlu o objętości ok. 5l.\nad. 2 Anthony Bourdain w swojej książce "Kitchen Confidential" (wydanej po polsku jako "Kill Grill" - polecam gorąco!) twierdzi, że praska to grzech i jeśli nie chce Ci się siekać czosnku w drobniutką kosteczkę, to nie jesteś godzien używania czosnku w ogóle. Generalnie ma trochę racji, ale w przypadku tej zupy można spokojnie darować sobie siekanie - i tak będzie skremowana. Przypuszczam, że oczekiwany efekt smakowy można równie dobrze uzyskać, krojąc czosnek emance. Swoją drogą, gotowany czosnek traci wiele ze swojej potencji - radzę więc użyć polskiego, lub ew. argentyńskiego fioletowego (zimą), bo powszechnie dostępny chiński biały jest bezsmakowy.\nad. 3 Programowo nie używam bulionu z kostek, torebek (wyjątek: dashi), bulionetek itp. zgodnie z przeznaczeniem (nie robię z nich bulionu). Powód podany jest na opakowaniu - z prawdziwym bulionem mają te wynalazki niewiele wspólnego. Co nie znaczy, że nie nadają się w ogóle do jedzenia - ale o tym kiedy indziej. O robieniu prawdziwego bulionu też kiedy indziej.\nKiedy jadłem tą zupę po raz pierwszy, była idealna - wczoraj wyszła minimalnie za bardzo pomarańczowa. "Jedna pomarańcza" jest mało precyzyjne, postaram się wyedytowąć przepis, gdy będę miał dokładniejsze dane (czytaj: wyeksperymentuję).\nad. 4 Zamiast mleka może być śmietana lub śmietanka.\nŻeby nie było zupełnie niebentowo, poniżej dwa przepisy okołobentowe - przetwory z dyni. Zimą fajnie jest zjeść coś własnoręcznie przetworzonego w przetwory (i taniej) - a i Japończycy dają do bento różne pikle. Oba przepisy są bezimiennych autorów, można znaleźć je w wielu książkach i w wielu miejscach w Internecie. Podaję objętości uzyskane dla kostki ok. 2x2 cm - będzie łatwiej zaplanować liczbę potrzebnych słoików. Oczywiście drobniejsza kostka da mniejszą objętość, bo ciaśniej się ułoży. Zawsze robię też więcej zalewy, niż podaje przepis - z moich doświadczeń wynika, że ZAWSZE jej brakuje.\nDaje ok. 3 litrów (6 słoików @ 0.5 l)\n3 Ł miodu\n3 ziarna pieprzu na słoik\n3 ziarna ziela angielskiego na słoik\n2 liście laurowe na słok\nskórka z 1/2 cytryny lub 1 ł suszonej na słoik\nDynię obrać, pokroić w kostkę. Zagotować wodę z octem, cukrem, miodem i solą.\nZblanszować dynię w zalewie (2-3 minuty, w zależności od wielkości kostki).\nDynię wkładać do słoików wraz z przyprawami i kilkoma plasterkami cebuli.\nZalać zalewą. Pasteryzować 15 min.\nDaje ok. 3 litrów\nDynię obrać, pokroić w kostkę. Zagotować wodę z octem, solą i cukrem.\nZblanszować dynię we wrzątku (2-3 minuty, w zależności od wielkości kostki)\nDynię wkładać do słoików wraz z przyprawami.\nTym razem nie blanszujemy w zalewie, bo jest dość syropowata. Zalewy radzę zrobić co najmniej dwa razy więcej niż w przepisie (chyba, że mamy małą kostkę).\nNa zdjęciu od lewej: dynia słodko-kwaśna, dynia marynowana w occie z białego wina i dynia marynowana w occie z czerwonego wina.\nOd paru dni robię ewidencję przetworów pobunkrowanych w piwnicy i sprytnych półkach w kuchni. Należy się spodziewać, że już niedługo moje bento będzie zawierało znaczne ilości suszonych pomidorów - mamy ich ponad 30 słoików (przepis - znakomity - tu; używam odmiany lima, filetuję łyżką do robienia kulek z melonów; nie dodaję skórki z cytryny, dodaję sporo suszonego czosnku). Robię też dużo innych przetworów (również niebentowych), ale przepisy podam za rok - kiedy będą już wypróbowane.\nAutor: Wiesław Szczoteczka o 17:10 Brak komentarzy:\nEtykiety: przepis, przetwory, wegetariańskie, zupa\nDziś mieliśmy bento "leniwe" (wróciliśmy późno do domu) - ryż, solony łosoś shiozake (ja robię tak, ale można też tak), pomidorki koktajlowe. Ryż po długim moczeniu i dniu w lodówce stracił kompletnie smak, więc dla poratowania posypałem go furikake o smaku umeboshi. I właśnie o furikake dzisiaj będzie.\nFurikake to suchy lub półsuchy dodatek do posypywania ryżu (lub mieszania z nim). W Polsce gotowe furikake można kupić czasami w sklepach sieci "Kuchnie Świata", ale (jak prawie wszystko) są tam dość drogie. Pyszne furikake można jednak dość łatwo zrobić w domu - trzy proste przepisy poniżej. Wszystkie pochodzą ze strony Just Bento (będę musiał zacząć publikować jakieś inne, albo zmienić nazwę bloga na "Polskie tłumacznie Just Bento").\nPikantne furikake z orzeszków ziemnych\nDaje ok. 2 szklanki\nszklanka prażonych orzeszków ziemnych (mogą być solone)\n2 ł krukumy\n1/4 ł ostrej papryki w proszku (mniej lub więcej do smaku)\nPosiekać grubo orzechy.\nRozgrzać patelnię na średnim ogniu, rozgrzać na niej olej, wrzucić orzechy.\nSmażyć mieszając, aż będą lekko podpieczone, dodać resztę suchych składników, zamieszać.\nDodać sos sojowy, mieszać do odparowania.\nZdjąć z ognia, natychmiast przesypać np. do szklanej miski.\nMożna przechowywać w zamkniętym pojemniku - nie wiem jak długo, bo jest tak pyszne, że znika błyskawicznie. Mam napady jedzenia go łyżkami, posypywania nim wszystkiego (np. surowych pomidorów), zapijania maślanką i innych, ryzykownych żołądkowo zachowań. Curry kupuję gotowe.\nad. 1 Można to zrobić jakąś maszyną, ale należy uważać, żeby nie zetrzeć orzechów na proszek. Osobiście preferuję nóż.\nad. 2 Nie można dopuścić, żeby orzeszki się przypaliły, będą wtedy smakować gorzko i paskudnie. Lekko przypalone można spróbować uratować dodając więcej cukru. Definicja średniego ognia dla posiadaczy kuchni gazowych: ogień ze średniego palnika, który ledwo dotyka patelni. Kuchenek elektrycznych nie umiem używać - muszę widzieć ogień, na którym gotuję.\nad. 5 Żeby się nie przypaliło.\nDaje ok. 1 szklankę\n4 Ł nasion sezamu\n1/4 ł (lub do smaku) nanami (shichimi) togarashi lub ostrej papryki\nRozgrzać nieprzywierającą patelnię na małym ogniu. Wrzucić marchew, powoli odparowywać wilgoć, od czasu do czasu mieszając i podrzucając.\nPo zredukowaniu objętości marchewki do ok. 1/3 objętości dodać sos sojowy, mieszać do odparowania. Dodać cukier i wymieszać.\nOdsunąć marchew, robiąc wolne miejsce na środku patelni. Wsypać w nie sezam, mieszać, aż zacznie strzelać. Zamieszać całość, zdjąć z ognia.\nDodać nanami togarashi i sól do smaku..\nMożna przechowywać w szczelnym pojemniku w lodówce co najmniej tydzień (dłużej, jeśli mocniej podsuszymy marchew). Smak jest interesujący, trochę jak marchewkowe sezamki ;-)\nad. 1 Marchewka może być trochę skarmelizowana, ale trzeba uważać, żeby się nie przypaliła.\nad. 2 Oryginalny przepis mówi o 1/4 objętości - dla mnie to trochę za dużo, łatwiej jest przypalić marchew.\nad. 3 Jeśli używamy prażonego sezamu, można go od razu zmieszać z marchewką.\nad. 4 Nanami togarashi (zwane też shichimi togarashi) to tradycyjna japońska mieszanka siedmiu przypraw - jest dość pikantna, więc lepiej spróbować przed dodaniem większej ilości. W Polsce można ją kupić w Kuchniach Świata, ale spokojnie można ją zastąpić ostrą papryką (chili). Można ją używać bezpośrednio na ryż (Robaczek nie lubi za bardzo ostrych przypraw, więc ja tego nie robię), doprawiać japońskie zupy (zwłaszcza makaronowe) albo np. tataki. Fantastycznie smakują też posypane nią frytki ;-)\nGomashio, sól sezamowa\nRozgrzać nieprzywierającą patelnię na średnim ogniu. Dodać nasiona sezamu i prażyć mieszając, aż zaczną strzelać. Zdjąć z ognia i mieszać, aż przestaną strzelać.\nZalać nasiona wodą z solą, ponownie postawić patelnię na ogniu. Ciągle mieszać i zdrapywać łopatką sól z dna patelni, aż do odparowania wody.\nPozostawić nasiona na patelni do ostygnięcia.\nMieszanka powinna być szarawa i całkowicie sucha. Przechowywać w szczelnym pojemniku.\nad. 1 Można użyć dowolnej soli, ja używam morskiej.\nad. 2 Można pominąć ten krok, jeśli nasiona są już uprażone. Zwykle używam mieszanki białego i czarnego sezamu w stosunku 2:1.\nad. 3 Mam patelnię odporną na zarysowania - odkrycie, jak inna wytrzymałaby to zdrapywanie pozostawiam jako ćwiczenie dla czytelnika.\nNa koniec zdjęcia - po lewej furikake marchewkowe, po prawej - gomashio. Trzeba wyczyścić kuchenkę :(\nA tu furikake z orzeszków:\nAutor: Wiesław Szczoteczka o 20:44 3 komentarze:\nKurczak teriyaki i marchewka w soku pomarańczowym\nPo bento skomplikowanym i pracochłonnym dziś mamy bento proste i szybkie w przygotowaniu.\nMarchewka w soku pomarańczowym\n2-3 marchewki (grubsze końce)\npapryczka chili (suszona w całości)\n1/2 Ł syropu klonowego\nMarchewki obrać i pokroić w plastry ok. 1 cm grubości. Wrzucić do rondelka wraz z papryczką chili i przykryć sokiem pomarańczowym.\nDoprowadzić do wrzenia i gotować ok. 10 min, aż marchew będzie ugotowana, ale wciąż prężna i chrupiąca. Można podlać lekko wodą, jeśli prawie cały płyn wyparował.\nWyjąć papryczkę, dodać sos sojowy i syrop klonowy. Gotować do odparowania prawie całego płynu.\nPrzepis pochodzi ze strony Just Bento. Po ostudzeniu zapakowałem marchewki do plastikowego pudełka i wpakowałem do lodówki. Wytrzymują spokojnie 3-4 dni.\nad. 1 Marchewkę można pociąć jakimś nożem do dekoracji, jeśli się ma i się chce. Japońskie mamusie robią z bento małe dzieła sztuki, ja jestem na to za leniwy i nie mam zapędów artystycznych. Szczytem moich osiągnięć jest wpakowanie Robaczkowi jajka w kształcie serduszka na Walentynki.\nad. 2 Uprasza się o nierozgotowywanie marchewki.\nad. 3 Trzeba to robić na dużym ogniu i pilnować, żeby się nie przypaliło. Pomaga mieszanie.\nok. 300 g filetów z ud kurczaka\nok. 1/3 szklanki gotowego sosu teriyaki\nolej do smażenia (używam ryżowego, z orzeszków ziemnych lub z pestek winogron)\nUsunąć nadmiar tłuszczu z mięsa, pokroić na jednokęsowe kawałki. Zalać w misce sosem teriyaki (powinno go być tyle, żeby prawie przykrywał mięso)\nMarynować w lodówce do wchłonięcia prawie całego sosu (zostawiam zwykle na noc).\nRozgrzać patelnię, dodać olej, poczekać, aż się rozgrzeje, dodać kurczaka. Smażyć ok. 2-3 minuty, aż mięso będzie gotowe i lekko skarmelizowane na wierzchu.\nPrzepis jest znikąd i zewsząd. Ja wiem, że tare (marynatę) można zrobić samemu w prosty sposób, ale mam zachomikowaną jedną czy dwie butelki gotowego sosu z czasów, gdy jeszcze nie wiedziałem.\nad. 1 Filety z ud czasami można, a czasami nie można dostać w smarketach. Jeśli akurat nie ma, kupuję całego kuraka, z którego mam dwie pałki, dwa uda, dwie piersi i resztki na bulion. Rozbiór kurczaka jest prosty jak sznurek w kieszeni, filetowanie też, filety nieźle się mrożą (czytaj: nie smakują jak papier po rozmrożeniu).\nWielkość kawałków zależy od pojemności jamy chłonąco-trawiącej jedzącego. Moje mają ok. 3x3 cm przed usmażeniem.\nad. 3 Rozgrzany olej po przechyleniu patelni robi takie charakterystyczne zacieki. Mięso wrzucone na rozgrzany olej skwierczy radośnie. Wrzucenie mięsa na zimny olej/patelnię spowoduje, że będzie tłuste i obleśne.\nW Polsce mamy uroczą tradycję przerabiania kurczaka (oraz ryb i jeszcze kilku innych rzeczy) na wióry. Ludzie są do tego tak przyzwyczajeni, że kiedy podać im WŁAŚCIWIE przygotowanego kuraka twierdzą, że jest surowy. Narodzie! Kurczak jest surowy, kiedy jest różowy w środku, albo kiedy po nacięciu wypływający płyn nie jest czysty. Nie trzeba go wcale piec/smażyć aż do totalnego wysuszenia. Czas podany w przepisie jest wzięty z sufitu, bo zależy od (przede wszystkim) grubości kawałków.\nAutor: Wiesław Szczoteczka o 21:49 2 komentarze:\nEtykiety: bento, drób, przepis, wegetariańskie\nMuffinki cukiniowo-bazyliowe i indyk z korzeniem pietruszki\nZaczynam od małego odkrycia i małej katastrofy.\nDaje 14 muffinek.\ncukinia (ok. 400g)\npół szklanki gęstego jogurtu (greckiego/bałkańskiego)\nszklanka posiekanych listków bazylii\n100g (3/4 szklanki) mąki migdałowej lub zmielonych drobno migdałów\n60g (2/3 szklanki) mąki z cieciorki\n1/2 szklanki startego parmezanu lub podobnego twardego sera\nCukinię i cebulę drobno posiekać. Rozgrzać sporą patelnię, dodać oliwę. Smażyć cebulę, aż stanie się nieco przezroczysta, dodać cukinię. Smażyć mieszając do odparowania większości wilgoci (cukinia z cebulą powinny się zredukować do objętości ok. 2 szklanek). Odstawić do ostygnięcia.\nRozgrzać piekarnik do 180 stopni. Nasmarować foremki muffinek, jeśli to konieczne.\nZmieszać suche składniki (mąki, proszek, sól) i odstawić.\nW dużej misce ubijać jajka aż się spienią. Dodać cukinię z cebulą, jogurt i bazylię. Dodać suche składniki i połowę sera, wymieszać dokładnie. Wlać masę do foremek, posypać z wierzchu resztą sera.\nPiec 25-30 min. aż będą złotobrązowe.\nPrzepis pochodzi ze strony Just Bento. Autorka twierdzi, że można muffinki zamrozić - zamroziłem połowę razem z foremkami, zobaczymy, co z tego wyjdzie.\nPrzepis jest rzekomo niskowęglowodanowy i bezglutenowy. Mąkę z cieciorki akurat miałem, ale myślę, że spokojnie można użyć zwykłej. Mąka migdałowa jest moim zdaniem zbyt droga, zdecydowanie bardziej opłaca się zemleć migdały samemu (dla hardcorów - również obrać samemu). Przyda się, gdy Robaczek będzie piekła ciasto mandarynkowe Nigelii Lawson.\nad. 1 Cukinię można też chyba zetrzeć na tarce. Moja kostka miała ~3x3 mm - na przyszłość pokroję grubiej, będzie fajniejsza tekstura.\nad. 2 Mam silikonowe foremki, więc nie smaruję.\nad. 3 Zakładam, że ten punkt jest po coś. Pewnie ułatwia równomierne rozmieszanie.\nad. 4 Wszystko robiłem mikserem.\nad. 5 Za radą Robaczka, specjalistki od muffinek, po upieczeniu zostawiłem uchylony piekarnik do wystygnięcia. Rzekomo chroni to przed oklapnięciem.\nMuffinki były pyszne, wilgotne i pachnące. Przyjemny efekt dały też niedokładnie zmielone migdały.\nZa danie mięsne robił dzisiaj indyk z korzeniem pietruszki (w oryginale był korzeń łopianu, ale autorka twierdzi, że może być inne warzywo korzenne). Przepisu nie tłumaczę, bo wyszło jak widać - kot wciągnięty przez niszczarkę. Marynaty było za mało, skrobi za dużo, pietruszki też. Uratowałem danie z rana wlewając doń 1/3 butelki sosu tonkatsu. Wyglądało po tym jeszcze gorzej. Smakowało marnie.\nRyżu dzisiaj nie było, bo odstawiłem go do namoczenia i zapomniałem (czytaj: zalegliśmy z Robakiem przed telewizorem, a ja wypiłem butelkę Garganello). Oznacza to, że jutro i pojutrze ryż będzie bez smaku :(\nAaa, żeby nie było, że jestem jakimś robotem - całość zajęła mi ok. półtorej godziny. Ale rozmrażanie muffinek zajmie 0.\nAutor: Wiesław Szczoteczka o 19:15 1 komentarz:\nEtykiety: bento, cukinia, przepis, wegetariańskie, wypieki\nRobaczek i ja codziennie jemy obiady w pracy. Wokół mojej firmy jest parę jadłodajni, które oferują mniej więcej to samo - tanio, tłusto, niby swojsko. Robaczek ma drożej, dalej i krótszą przerwę obiadową. Żeby Robaczek nie głodował (albo napychał się czymś niezdrowym z torebki), muszę robić obiady w pudełkach. Robaczek nie ma w firmie mikrofali, więc musi być na zimno. Ma być też smacznie i pożywnie. I żebym się nie narobił.\nWszystkie te wymagania spełnia bentō - japoński posiłek na zimno pakowany w pudełka. Lubimy japońszczyznę, roboty dużo przy tym nie ma (pół godziny dziennie)*, jest pożywnie, zdrowiej (niż w knajpach) i taniej (chyba, że wydziwiamy ze składnikami).\nMoje bento zwykle wygląda następująco:\nryż, rzadziej ziemniaki lub makaron - zapychacz węglowodanowy\nmięso (jesteśmy z Robaczkiem mięsożerni) lub ryba - smaczne białko\nwarzywa ugotowane na parze, w postaci pikli, surowe, mniej lub bardziej przetworzone\nowoc(e) na drugie śniadanie\nRobak dostaje jeden actimel naturalny, bo twierdzi, że jej smakuje - ja twierdzę, że Robak wierzy, że to działą, tylko nie chce się przyznać (z przyczyn nieznanych - żaden wstyd, ja też wierzę w różne gusła zdrowotne)\nTen blog będzie (aż mi się znudzi) głownie o robieniu bento, ale nie gwarantuję, że nie będę czasem wrzucał jakiś fajnych przepisów niebentowych. Zastrzegam sobie również prawo do publikowania złośliwych obiektywnych recenzji restauracji, w których byłem - gastronauci przestali je publikować ze dwa lata temu po tym, jak po wizycie w Tre Piani we Wrocławiu zasugerowałem, iż jest to pralnia pieniędzy, bo nie jest możliwe, by restauracja utrzymała się na powierzchi tak długo, karmiąc tak marnie. Częstotliwość publikowania będzie zmienna, obiecuję przynajmniej jeden wpis w tygodniu. Będę się skupiał raczej na przepisach i technikaliach, bo:\nnie kręci mnie robienie zdjęć jedzenia, nie mam zamiaru uczyć się tego robić dobrze - zdjęcia będą, ale mało i paskudne\nblogi kulinarne czytuję okazjonalnie i wracam tylko do tych, w których jest dużo fajnych przepisów, a mało całej reszty - nie przepadam za blogami, gdzie jest 30 wpisów ze zdjęciami na jeden konkretny przepis, albo autorzy rozpisują się o żonach, dzieciach i imprezach, na których byli\nChciałbym, żeby było konkretnie. Jak wyjdzie, zobaczymy.\n*chyba, że robimy na zapas, bo poszczególne składowe bento zwykle dobrze się mrożą - wtedy mogę zatrudnić Robaczka do lepienia, ugniatania albo coś\nAutor: Wiesław Szczoteczka o 02:00 Brak komentarzy:\nMuffinki cukiniowo-bazyliowe i indyk z korzeniem p...


Renesans reklamowy – Serwis KOMIS\nMarcin Stefanowicz, 12.03.2005\ndodane 12.03.2005, godz. 14:40 przez Phobos\nWszyscy lubią fotografować tramwaje i autobusy nie upaćkane reklamami. W ciągu ostatnich lat mieliśmy powody do radości bowiem ilość pojazdów zarabiających na swoje utrzymanie w ten sposób gwałtownie malała.\nMniej powodów do zadowolenia miały spółki, które na wynajmie powierzchwi pod reklamy zarabiały. Ostatnio jednak jeżdżących reklam jest coraz więcej - nawet pomimo specyfikacji przetargowej na obsługę linii autobusowych, która zabrania zaklejania okien w pojazdach.\nPierwszy raz w zeszłym roku reklamy opanowały opierające się im do tej pory modernizacje 105Ng/S. Całkowicie zalepione wagony (w liczbie 2 - 2 inne stoją na zajezdni z powodu popożarowych uszkodzeń) wypuszcza na miasto zajezdnia Pogodno.\nZajezdnia Klonowica natomiast, po zalepieniu kolejnego Volvo mieszanką zieleni, beżów i odcieni szarości, przeznaczyło 3 MANy na reklamę zupek instatnt (które swoją drogą stanowią chyba nowy rekord procentowej ilości zalepionej powierzchni). Po odświerzających remontach z nowym lakierem w roli głównej są tam już 2 Jelcze 120M, a trzeci - 1414 dziś objawił się w kolejnej, nowej, pstrokatej reklamie.\nCzas pokarze, czy to znaczy, że możemy się spodziewać czasów kiedy z odległości kilometra można było - po reklamie - poznać numer zbliżającego się pojazdu...


Jeśli tani smartfon to tylko z Windows Phone 8\nStudent informatyki. Pasjonat wszystkiego co tyka ...\nSporo znajomych przychodzi do mnie z prośbą o pomoc w wyborze smartfona. Na rynku jest wiele naprawdę świetnych urządzeń, więc wybór jest trudny. Z chęcią udzielam tej pomocy, ponieważ z własnego doświadczenia wiem jak to jest kierując się tyko wyglądam wybrać kiepsko działający sprzęt. Większość...\nSporo znajomych przychodzi do mnie z prośbą o pomoc w wyborze smartfona. Na rynku jest wiele naprawdę świetnych urządzeń, więc wybór jest trudny. Z chęcią udzielam tej pomocy, ponieważ z własnego doświadczenia wiem jak to jest kierując się tyko wyglądam wybrać kiepsko działający sprzęt.\nWiększość osób szuka taniego urządzenia, które oprócz podstawowych funkcji telefonu komórkowego zapewni też możliwość w miarę wygodnego przeglądania Internetu. Producenci oferują naprawdę wiele świetnych urządzeń z niskiej i średniej półki. Jeśli ktoś nie ma zamiaru grać we wszystkie gry podpatrzone u znajomego na urządzeniu z Androidem, nie ma też zamiaru instalować 10 aplikacji służących to imitacji dźwięku pierdnięcia to zawsze polecam coś z Windows Phone 8.\nJak dobrze wiemy Android na tańszych smartfonach nie działa zbyt dobrze. Winny nie jest sam system, ale też producenci, którzy bez wahania pchają syf do już i tak średnio działających urządzeń. Nie dość, że smartfon działa wtedy jeszcze gorzej, to blokowana jest możliwość aktualizacji do nowszej wersji Androida. Nikt raczej zbytnio nie dba o urządzenia z niższej półki. Większość producentów wychodzi z założenia: "Dostałeś Androida 4.1 Jelly Bean to się ciesz, po co Ci nowszy?".\nWindows Phone 8 - idealny dla tanich urządzeń?\nWindows Phone 8 dzięki temu, że jest systemem zamkniętym mam pewną przewagę nad konkurentem od Google. Jeśli producent chcę zainstalować na swoim urządzeniu Windows Phone 8 musi pogodzić się z tym, że nie będzie mógł zbytnio ingerować w system. Dzięki temu każde urządzenie z mobilnymi okienkami ma identyczny interfejs, a dodatkowo nie ma śmieci, które mogłyby negatywnie wpłynąć na stabilność i szybkość działania systemu. Windows Phone 8 ma ogromną przewagę nad Androidem w kwestii działania na tanich smartfonach. Działa on na Lumii 520 czy HTC Windows Phone 8S równie sprawnie co na flagowcach. Przez ponad dwa tygodnie miałem przyjemność testować Nokie Lumie 520, którą możemy dostać już za trochę ponad 450zł. „Kafelki” Microsoftu działały na tym urządzeniu wyposażony w 512 MB pamięci RAM naprawdę sprawnie. Mimo moich starań system cały czas działał płynnie, ani razu nie zauważyłem nawet minimalnego przycięcia się interfejsu.\nOprócz świetnie zoptymalizowania systemu. Windows Phone 8 zapewni nam pewność otrzymania aktualizacji do nowszej wersji systemu. Kupując tańsze urządzenie z Androidem nigdy nie mamy pewności co do otrzymania aktualizacji. Często wersja systemu, z którą został wydany smartfon jest ostatnią jaką zobaczymy. Natomiast wszystkie urządzenia z Windows Phone 8 otrzymają aktualizację do wersji 8.1. Niezależnie od tego czy posiadamy drogą Lumie 1520, czy tanią 520-stke. Wiem, że dla wielu osób najnowsza wersja systemu nie ma znaczenia. Też nie muszę mieć najnowszego Androida od razu po jego premierze. Jednak jeśli na w miarę wydajnym urządzeniu jest Android 4.1.2, gdy na rynku od dłuższego czasu jest 4.4, a producent ogłasza, że ten smartfon jest za słaby na aktualizację to mam od razu chęć kupić coś z Windows Phone 8.\nJak wspomniałem na początku wielu znajomych szuka taniego prostego smartfona. Modern UI, czyli interfejs w Windows Phone 8 jest bardzo prosty. Dla niektórych mała możliwość konfiguracji może być minusem, jednak inni nie zwrócą na to uwagi. Znam sporo osób, które chcą mieć jak najłatwiejszy dostęp do aplikacji Facebook, kontaktów czy przeglądarki internetowej. Nie bawią się w wybieranie widżetu zegarka, czy nawet nie zmieniają domyślnej tapety. Mi brakowało trochę opcji odpowiedzialnych za personalizację. Mogłem się bez nich obyć, ale wolałbym mieć kilka elementów inaczej ustawionych, niż tak jak chciał Microsoft.\nWedług mnie to właśnie Windows Phone 8 jest systemem stworzonym dla tanich urządzeń. Producenci zamiast pchać w niezbyt wydajne urządzenia tylko system Android powinni zainteresować się tym co oferuje gigant z Redmond. Sukces Nokii Lumii 520 pokazuje, że naprawdę warto spróbować wypuścić coś z Windows Phone 8. Dla mnie Nokia Lumia 520 pokazuje jak powinien wyglądać idealny tani smartfon. Moje zdanie podzielają też inni.\nJednak Androida czasami trochę brakuje\nJak już wcześniej wspomniałem miałem ogromną przyjemność testować Nokie Lumie 520. Dodatkowo bawiłem się 820-stką oraz HTC Windows Phone 8X. Niestety, ale po dłuższym czasie zawsze zauważałem, że jednak brakuje mi momentami Androida. Mimo, iż wiedziałem, że Lumia 520 działa sprawniej od mojego Galaxy Ace 2 to powracałem czasami do Androida w moim Samsungu ze względu na znacznie lepszą współpracę z usługami Google. Lubię też czasami pograć w jakąś prostą grę. Niestety sklep z aplikacjami na Windows Phone 8 nie jest tak bogaty jak Google Play. Brakowało mi też oficjalnej aplikacji do Google+ oraz YouTube.\nWiem z własnego doświadczenia, że Windows Phone 8 nie jest systemem idealnym. Dlatego też zawsze po poleceniu smartfona z systemem mobilnym od Microsoftu zaczynam od przedstawienia wszystkich wad takiego wyboru. Nie chcę by ktoś męczył się tylko dlatego, że ja jestem zwolennikiem Windows 8 i Windows Phone 8.


Pyszne przetwory z najsmaczniejszych owoców lata | WINIARY\nGdy lato trwa w pełni, drzewa i krzewy w sadach aż uginają się pod ciężarem różnorodnych owoców. Wiele z nich można wykorzystać na bieżąco np. do orzeźwiających chłodników, wypieków czy deserów. Można też zamknąć je w słoiki. Jakie przetwory z owoców lata warto przygotować?\nSłodkie i soczyste truskawki są bardzo wdzięcznym materiałem na przetwory. Można z nich przyrządzić wyśmienite dżemy, musy, konfitury, soki czy kompoty. Umyte, wysuszone i pozbawione szypułek mogą zostać zamrożone w specjalnych woreczkach lub pojemnikach, a potem, np. w środku zimy, wykorzystane jako składnik aromatycznych ciast czy deserów. Z dojrzałych owoców można także przyrządzić frużelinę, fantastycznie smakującą z naleśnikami lub świeżo upieczonymi placuszkami kukurydzianymi. Dzięki dodatkowi mąki ziemniaczanej truskawki z powstałym sokiem nabiorą konsystencji zbliżonej do kisielu. Aby frużelina nie straciła intensywnie czerwonego koloru, warto podczas gotowania dodać trochę soku cytrynowego. Powstałą masę wystarczy przełożyć do wyparzonych słoiczków i dokładnie zakręcić.\nPełne witamin owoce leśne\nMaliny, jeżyny czy jagody to smaczne i pełne cennych witamin owoce sezonowe. Niestety są bardzo nietrwałe, dlatego też, aby zachować ich wyjątkowy smak i aromat na dłużej, najlepiej zrobić z nich przetwory, którymi będziemy się mogli cieszyć aż do nadejścia następnego lata. Z owoców warto przyrządzić konfitury, dżemy i klarowne soki, które będzie można dodać zimą do wody lub herbaty. Pachnące lasem jagody można przesypać do niewielkich słoików, zalać gorącym syropem na bazie cukru, zakręcić i pasteryzować przez około 10 minut. Dzięki temu prostemu zabiegowi otrzymamy niezwykle aromatyczny dodatek do deserów, naleśników czy napojów. Podczas przygotowywania zimowych zapasów należy pamiętać, że czas pasteryzacji liczy się dopiero od momentu zagotowania wody, w której ułożone są słoiki.\nPrzetwory ze słodkich gruszek\nDojrzałe, soczyste gruszki również są wyśmienitym składnikiem musów i dżemów, które można dodawać nie tylko do słodkich potraw, lecz także wytrawnych dań mięsnych. Wyśmienicie smakują gruszki marynowane w słodkiej zalewie octowej z dodatkiem aromatycznych przypraw takich jak goździki oraz cynamon. Jednak wciąż najpopularniejszym przetworem z tych przepysznych owoców jest kompot, przygotowywany z pokrojonych w ćwiartki gruszek. Jego subtelny aromat sprawia, że każdy domownik chętnie sięgnie po dokładkę słodkiego napoju podczas wspólnego obiadu.\nSpiżarnia pełna czereśni\nKompoty i konfitury z dojrzałych czereśni nie mają sobie równych. Te wyjątkowe owoce doskonale smakują zarówno zaraz po zerwaniu z drzewa, jak i w formie przetworów. Pasjonaci tych niewielkich, soczystych owoców, oprócz standardowych przetworów, powinni zaopatrzyć swoją spiżarnię w pyszne czereśnie karmelizowane w cukrze. Do przygotowania wyśmienitego dodatku do słodkich i wytrawnych dań wystarczy zaledwie cukier oraz wyszorowana cytryna, nadająca owocom nieco aromatu i kwaskowości. Umyte i wydrylowane czereśnie dwukrotnie smaży się na patelni z resztą składników na tyle długo, by wypuszczony sok zgęstniał, lecz owoce się nie rozpadły. Jeszcze gorące czereśnie w tężejącym syropie wystarczy przełożyć do słoików, szczelnie zakręcić i pozostawić ustawione do góry dnem, aż do całkowitego wystygnięcia.


Interesuje Państwa wysokiej jakości sprzęt do grillowania? W takim razie zapraszamy do skorzystania z oferty naszego sklepu online Grill Maniak. Jesteśmy firmą z niezwykle bogatym doświadczeniem w zakresie sprzedaży artykułów do domu i ogrodu.\nAR-MET s.c. Krzysztof Rogala, Anna Gorgiel suszarki ogrodowe\nZajmujemy się w naszej firmie realizowaniem sprzedaży za pośrednictwem internetowego sklepu suszarkiogrodowe24.pl gdzie możemy zapewnić praktyczne w użytkowaniu a także funkcjonalne urządzenia z rynku suszarek ogrodowych.\nArapaima.eu sklep wędkarski internetowy arapaima – wędki, akcesoria wędkarskie, przynęty gumowe\nProfesjonalne wędki, kołowrotki Shimano, multiplikatory Abu – poznaj pełną ofertę naszego sklepu Arapaima.\nArbatech arbatech - sprężarki, kompresory\nArbatech to dostawca urządzeń związanych ze sprężonym powietrzem. Sprężarki, kompresory, doprężacze, generatory, osuszacze i wiele innych.\nArex bramy garażowe\nBramy Garażowe Pomorskie Arex Kartuzy to firma, która zapewnia kompleksowe usługi dla swoich klientów, inwestorów oraz ekip remontowych. Służymy Państwu pomocą i radą przy projektach ogrodów zimowych w Gdańsku czy innych miastach województwa pomorskiego.\nArezza - bags & fashion arezza - bags & fashion\nSzukasz wyjątkowej torebki damskiej? Odwiedź Nasz sklep internetowy! Bez wychodzenia z domu dobierzesz modną torebkę do wszystkich twojej stylizacji. Zapewniamy bogaty zestaw torebek dopracowanych do okazji i mody.


Działka na sprzedaż, Zgierski Zgierz Łagiewniki Nowe, 109 000 PLN, 1300 m2, domy-VIL-GS-11057-7 | Domy.pl\nDziałka na sprzedaż: Zgierski, Zgierz, Łagiewniki Nowe\nDZIAŁKA BUDOWLANA W SPOKOJNEJ, UROKLIWEJ OKOLICY!! Działka o powierzchni ok. 1300 m 2 w kształcie prostokąta. Szerokość frontu: 57 m. Teren działki porośnięty drobnymi brzozami. Posesja nieogrodzona. Dla działki wydana została decyzja o warunkach zabudowy na dom jednorodzinny. Energia elektryczna w ulicy. Woda z własnego ujęcia - wykonanie studni wierconej w cenie działki. Kanalizacja - budowa szamba. Centralne ogrzewanie domu z ekologicznych źródeł. Działka przy nieutwardzonej drodze wewnętrznej, w odległości ok. 500 m od asfaltowej drogi publicznej. Działka na terenach podmiejskich - na pograniczu Zgierza i Łagiewnik. Dobry dojazd do Zgierza i do Łodzi. Funkcjonuje autobusowa komunikacja podmiejska. Niewielka odległość do stacji kolei podmiejskiej. WŁAŚCICIELE ZAPRASZAJĄ DO OGLĄDANIA I PODJĘCIA NEGOCJACJI CENOWYCH!!! ::LINK DO STRONY x?id=137237::KONTAKT DO AGENTA Janusz Krasuski608 619 750Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Janusz Krasuski (licencja nr: 7275)Szukasz podobnych ofert? Zadzwoń - z nami trafisz okazję!VILLA-PL NIERUCHOMOŚCI - Zgierz ul. Powstańców Śląskich 21 (Kurak)Mieszkania – Domy – Działki – Obiekty komercyjne, tel: 884 80 1000Wszelkie informacje zamieszczone na niniejszej stronie internetowej, nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Informacje dotyczące nieruchomości pochodzą od klientów zgłaszających i podlegają weryfikacji. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 21\nDziałka na sprzedaż: Zgierski Zgierz Łagiewniki Nowe Numer ogłoszenia: domy-VIL-GS-11057-7\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer VIL-GS-11057-7 - Działka na sprzedaż, Zgierski, Zgierz, Łagiewniki Nowe, powierzchnia: 1300 m², cena: 109 000 PLN. Proszę o kontakt.


Michael Kors Mała i uniwersalna torebka Lillie Saddle MSGR | Butik Online MAICON\nJesteś tutaj:Strona główna Kobieta>Akcesoria i dodatki>Torebki i plecaki>Małe (niemieszczące A4)>Torebka LILLIE SADDLE MSGR MICHAEL KORS\nTorebka LILLIE SADDLE MSGR MICHAEL KORS\nMarka, której nie trzeba przedstawiać. Każda kobieta, która choć trochę interesuje się modą i trendami, na pewno zetknęła się z produktami tego amerykańskiego projektanta mody. Najbardziej rozpoznawalne są dodatki jego projektu z popularnym logo zawierającym litery MK otoczone okręgiem. Michael Kors, bo o nim mowa, tworzy torebki, zegarki i inne dodatki z myślą o każdej kobiecie. Proste i czyste linie, których inspiracje czerpie ze sportowych ubrań i łączy z luksusowymi tkaninami i wzornictwem. Również taka jest torebka Lillie Saddle MSGR Michael Kors.\nKlasyka w nowoczesnym wydaniu - Lillie Saddle Michael Kors\nTo prosta, klasyczna i uniwersalna torebka, którą z powodzeniem wykorzystasz każdego dnia i na każdą okazję. Torebka Lillie Saddle została wykonana ze skóry naturalnej, farbowanej na kolor czarny. Na szyk i luksusowość tego modelu wpływają złote dodatki oraz magnetyczne zapięcie z logo. Długi pasek, który pozwoli na wygodne noszenie jej na ramieniu. Wewnątrz materiałowa podszewka z wydzieloną kieszenią na telefon komórkowy. Najnowsza kolekcja wiosna/lato 2019.\nUniwersalny krój i kolor sprawi, że torebka MSGR Michael Kors będzie pasowała do każdej stylizacji!


Proces mentalizacji - rozwinięcie\nZ obserwacji klinicznych wynika, że osoby charakteryzujące się negatywnymi postawami emocjonalnymi wobec seksualizmu mają równocześnie słabiej rozwiniętą mentalizację potrzeby seksualnej. Lękowy lub niechętny stosunek do życia erotycznego sprzyja uruchomieniu psychologicznych mechanizmów obronnych, wśród których najczęściej pojawia się mechanizm wyparcia, przybierający niekiedy postać tzw. obrony spostrzeżeniowej (Sears, 1944). Wyparcie jest mechanizmem psychologicznym, polegającym na niekontrolowanym racjonalnie usuwaniu ze świadomości tych wszystkich zjawisk psychicznych, które wywołują lęk lub inne nieprzyjemne emocje. Jest to, inaczej mówiąc, pozorne zapominanie wydarzeń, faktów, własnych myśli, które powiązane są z nieprzyjemnymi odczuciami. Wyparcie, podobnie jak i inne psychologiczne mechanizmy obronne, spełnia w zasadzie rolę pozytywną, ponieważ broni człowieka przed przewlekłymi i wyczerpującymi stanami napięć psychicznych. Pozytywna rola wyparcia uwidacznia się np. w stopniowym zapominaniu okoliczności związanych ze śmiercią bliskiej osoby lub zapominaniu niektórych niepowodzeń życiowych. Dla sprawnego funkcjonowania człowieka niezbędne jest jednak występowanie wszelkich mechanizmów obronnych we właściwych proporcjach. Wyparcie może przeszkodzić w normalnym funkcjonowaniu zarówno wówczas, jeśli będzie zbyt słabo rozwinięte (przewlekłe utrzymywanie się napięcia psychicznego, niemożność powrotu do normalnego funkcjonowania po przykrych wydarzeniach), jak i wówczas, gdy będzie mechanizmem nadmiernie rozwiniętym, utrudniającym rozwijanie samo- poznania i samokontroli.


Tarnowskie i bocheńskie koszykarki bez awansu do finału drugiej ligi - :\nTarnowskie i bocheńskie koszykarki bez awansu do finału drugiej ligi\nO awans do finału rozgrywek drugiej ligi koszykówki kobiet walczyły w turniejach półfinałowych drużyny Contimax MOSiR Bochnia oraz Pałacu Młodzieży BeCompleat Tarnów.\nPierwszy z półfinałów rozegrany został w Bochni, gdzie w pierwszym dniu zespół Contimax MOSiR zmierzył się z UKS Ursus Warszawa. Koszykarski trenera Macieja Starowicza uległy stołecznym zawodniczkom 74:79.\nPunkty w tym spotkaniu dla bocheńskiej drużyny zdobyły: Puter 16, Rak 14, Klimas i Natkaniec po 13, Buczek 12, Marczyk 4 oraz Przybyła 2.\nW drugim spotkaniu bochnianki zagrały z Ikarem Niepołomice, gromiąc rywala 96:57. Spotkanie od początku było pod kontrolą zawodniczek Contimax MOSiR.\nPunkty dla bocheńskiego zespołu zdobyły: Puter 27, Rak 14, Buczek 10, Marczyk i Poradowska po 9, Ochel 8, Klimas 7, Rudnik 6, Natkaniec 4 oraz Świercz 2.\nW ostatnim dniu turniejowych zmagań, Contimax MOSiR zmierzył się z UKS Liderem Swarzędz, który wygrał dwa pierwsze spotkania. Mimo wyrównane walki w pierwszej połowie spotkania, w drugiej drużyna z Wielkopolski zdecydowanie dominowała na parkiecie, ostatecznie wygrywając 77:61.\nPunkty dla bocheńskiej drużyny zdobyły: Puter 16, Buczek 14, Natkaniec 12, Klimas 10, Rak 5 oraz Przybyła i Marczyńska po 2.\nTym samym w finale meldują się ekipy z Warszawy oraz Swarzędza.\nNatomiast w Zgorzelcu o dwa miejsca premiowane awansem walczyły koszykarki z Tarnowa. W pierwszym dniu zmierzyły się z gospodarzem imprezy Citronex Basket Zgorzelec ulegając 63:79.\nPunkty w tym spotkaniu dla zespołu z Tarnowa zdobyły: Liszka 21, Wilk 14, Malaga 8, Sajdak 7, Gołębiowska 5, Świętochowska 4, Weronika Węglarz 3 oraz Oliwia Węglarz 1.\nW drugim dniu tarnowianki zmierzyły się z Maximus GOKiS Kąty Wrocławskie. Po pierwszej kwarcie wygranej przez zespół z Dolnego Śląska 25:11, drużyna z Małopolski rozpoczęła powolne odrabianie strat. Udało się to uczynić w ciągu kolejnych dwudziestu minut, a w ostatniej odsłonie tego meczu, tarnowianki zachowały kilku punktową przewagę ostatecznie wygrywając 74:67.\nPunkty w tym spotkaniu dla tarnowskiej drużyny zdobyły: Wilk 21, Liszka 18, Oliwia Węglarz 12, Malaga 10, Sajdak 9 i Weronika Węglarz 4.\nW ostatnim spotkaniu tarnowskie koszykarki zagrały ze zwycięzca dwóch pierwszych pojedynków MUKS AZS Umed Łódź. Niestety tarnowianki musiały uznać wyższość łodzianek, które wygrały 66:42.\nPunkty dla tarnowskiej drużyny zdobyły: Wilk 18, Liszka 11, Sajdak 8, Oliwia Węglarz 3 oraz Malaga 2.\nDo finału imprezy zakwalifikowały się zespoły z Łodzi oraz Zgorzelca.


Gribber style, czyli pierwsze grzybienie | neurogroove.info\nstrona główna › blogi › tolek's blog ›\nTolek, wt., 24/11/2009 - 16:32\nSzary, zwykły dzień, ja świeżo po szkole, K. bez lekcji w tym dniu. Udajemy się do P. po giecika mj, po czym siedząc na barierce przed szkołą konsumujemy kanapki z łysiczkami, na zegarku godzina 13:40. Ruszamy do domu K., około 25 minut drogi, mniej więcej po 20 minutach zaczynam odczuwać pierwsze efekty - euforia. Dochodząc do domu K. w nogach czułem już coś pomiędzy mrowieniem a łaskotaniem, co powodowało lekkie się ich uginanie, do tego dochodziło jakieś dziwne uczucie w klatce piersiowej. Weszliśmy do domu, udałem się do toalety na posiedzenie, a K. zaczął kręcić pierwszego bata, łysiczki już się ładowały - ociężałość głowy, za to lekkość rąk i nóg, niekontrolowane wydawanie dźwięków, wszystko to podczas siedzenia na kiblu.\nWyszliśmy z domu, oboje odczuwaliśmy już dość mocne efekty, przeszliśmy 100m, weszliśmy do lasu i...\nKolory. Od razu po wejściu do lasu kolory nas zachwyciły - przepiękne odcienie żółci, zieleni, czy pomarańczu. Ochoczo dreptaliśmy dalej, ja opowiadałem K. trip raport z H o pływaniu w pianie. K. zachwycał się kolorami ponad głową, mnie na samym początku jakoś bardziej interesowało to, co znajduje się na ziemi. Szliśmy oczarowani widokami, weszliśmy pod górkę (ciężka misja to była) i usiedliśmy na powalonej brzozie. Dookoła nas pełno było kolorów, gdzie nie spojrzeliśmy wszystko nas zachwycało. Niżej, przy naszych nogach były krzaczki jagód, zacząłem sobie wyobrażać jak te krzaczki by wyglądały, gdybym był wielkości żołędzia. Odpaliliśmy jointa, trochę się pośmialiśmy, powczuwaliśmy w fakturę brzozy, na której siedzieliśmy i ruszyliśmy dalej. Naszym celem było źródełko z wodą pitną, ponieważ nasza była na wykończeniu.\nOd tamtej chwili dość mało rozmawiałem z K., szedłem raczej za nim, obydwoje oddzielnie podziwialiśmy naturę, co chwilę przystając, rozdziawiając usta i mówiąc "jaaaaaaaaaaaaaaaa". Wszystko na co patrzyłem było piękne, czułem prawdziwą integrację z naturą, jakbym był częścią tego lasu. Obydwaj mieliśmy wrażenie, jakbyśmy to, co widzimy odczuwali całym ciałem - coś w rodzaju spazmów, K. mówił, że czuje się jakby miał się zaraz spuścić. Wyszliśmy z lasu na polankę, obok której były pola uprawne. Zamarliśmy.\nPola były pokryte przeróżnymi barwami zieleni, np seledynowe, czy też bardzo soczyście zielone, a dookoła pól pełno wielobarwnych drzew. Ruszyliśmy przed siebie i odnaleźliśmy dróżkę między polami, K. szedł i tańczył w rytm wymyślonej przez siebie muzyki. Było bardzo wilgotno, w związku z czym na butach miałem pełno błota, co raczej niezbyt mnie cieszyło. Przeszliśmy przez pola uprawne i znaleźliśmy się z powrotem w lesie. Przystając co chwilę przy jakichś drzewkach, roślinach wokół mokradła czy innych duperelach doszliśmy do źródełka, gdzie spotkaliśmy dwie starsze panie, K. nawiązał rozmowę (być może niedokładnie przełożona)\n(K)-Przyszły panie po wodę? Dobra woda tutaj jest.\n(P)-Nie, my na spacer z pieskami, jak tam chłopcy, byliście na grzybach?\n-O taak, byliśmy.\n(P)-I co, spotkaliście jakiegoś?\nNie wytrzymałem, czym prędzej wszedłem w las, żeby móc się zacząć śmiać. Zbieg okoliczności, czy babuszki wtajemniczone - nie wiem, w każdym razie bardzo mnie to śmieszyło. Woda była niesamowita, bardzo zimna, ale niesamowicie orzeźwiała, miałem trochę problemy z przełykaniem. Wchodzimy w las i siadamy na skale, K. siada niechętnie, ale musiałem odpocząć. Namawiam K. na spalenie kolejnego jointa, w międzyczasie odchylam głowę do góry i z rozdziawioną szczęką patrzę się na korony drzew. Godzina 15:02.\nSpaliliśmy jointa i ruszyliśmy przed siebie, bez konkretnego celu, byleby podróżować. Od tamtego momentu każde przejście z polanki na inną, sprawiało wrażenie przemieszczania się między różnymi światami. Każda polanka prezentowała inne zestawienie kolorów, jedne wyglądały bardzo "toksycznie" inne łagodnie, przyjemnie. Trawa wzdłuż drogi, którą szliśmy niezmiennie sprawiała wrażenie w/w "toksyczności" - połączenie zimnej, ale nasyconej zieleni, żółci i czerni wyglądało nieziemsko. Poza tym zbierała się już powoli rosa, która gdy osadzała się na trawie wyglądała jak... pianka! K. uznał, że chyba rozumie o co chodziło w tr, który mu opisałem. Gdy patrzyliśmy na (chyba) brzozy w oddali, ich liście układały się w barwy red/gold/green, niesamowicie śmieszne, powtarzało się to chyba na prawie każdej polance. Przemierzając te różne światy pogłębiało się u mnie poczucie jedności z naturą - do tego stopnia, że w pewnym momencie podszedłem do soczyście zielonego krzaczka i ugryzłem kawałek. Niesmaczny, nie polecam, w dotyku natomiast był bardzo fajny. Idąc dalej zatrzymałem się przy jakichś drzewkach bez liści, z których gałązek zwisały dość duże krople wody, wyglądało to tak pięknie, że znów skusiłem się posmakować natury. To z kolei już było całkiem niezłe, stałem przy drzewkach z wybałuszonymi oczami i żułem gałązkę (potem ją odgryzłem i żułem przez chwilę). Szliśmy dalej, gdzieś tam po drodze przestraszyła nas sarna, weszliśmy w dróżkę wygniecioną w krzakach przez samochód. Owe krzaki były w sumie koloru fioletowo/bordowo/buraczkowego, fantastycznie się po nich ślizgało. Po chwili zbliżyliśmy się do około trzydziestometrowego słupa napięciowego, usłyszałem jakiś metaliczny powtarzający się dźwięk, spojrzałem w stronę słupa w celu zlokalizowania go. Tabliczka z napisem "urządzenie elektryczne blabalbala" latała w przód i w tył z amplitudą około 5cm, wydając owy dźwięk. Razem z K. uświadomiliśmy sobie, że zwykłe dotknięcie tego słupa oznacza śmierć, poszliśmy stamtąd czym prędzej. Od tamtego momentu K. przestał tańczyć. Dróżka się skończyła, byliśmy zmuszeni przedrzeć się przez sporo tych buraczkowych krzaków, aby dojść do jakiejś ścieżki.\nW tamtej chwili poczułem, że faza zaczyna powoli schodzić. Była godzina chyba 17:12, uznaliśmy, że niedługo zacznie się ściemniać i trzeba się udać w kierunku jakiejś cywilizacji. Po chwili marszu polną ścieżką, doszliśmy do drogi zbudowanej z betonowych płyt, mniej więcej wiedziałem gdzie jesteśmy, obok strasznego drzewa poszliśmy w lewo. Po 10 minutach doszliśmy do głównej ulicy łączącej jedną dzielnicę z drugą, postanowiliśmy pójść na przystanek, aby K. mógł zawiązać sobie buty. Na przystanku pierwszy kontakt z ludźmi od dłuższego czasu, spotkałem dziewczynę starego znajomego:\n-Ooo cześć, nie poznałam Cię!\n-Ano, włosy ściąłem.\n-No i ta czapka... (w tym miejscu zaznaczam, że noszę oczojebnie zieloną, bardzo długą czapkę)\nZapadła cisza, bez pożegnania weszliśmy na most położony prostopadle do w/w ulicy aby pójść inną, równoległą do tej głównej (brat K. był u nich na obiedzie i miał tą główną wracać). Minęła nas jakaś gruba dziewczyna, strasznie śmiesznie chodziła, wyśmialiśmy ją głośno.\nIdziemy dalej środkiem ulicy, wymijają nas jakieś 2 pacjentki (niezbyt urodziwe, jakieś wieśniary, młodsze od nas), wydzierają się na siebie nawzajem, jedna drugą popycha, a ta kopie ją w tyłek. Śmiejemy się, a one znikają dalej za rogiem. Nagle słyszymy jadący zza pleców samochód, obracamy się i akcja nabiera niesamowitego tempa - jak w filmach akcji. Bardzo tym przejęci schodzimy na chodnik dość szybkim krokiem, obracamy się za siebie, po czym znów do przodu i napotykamy w odległości może pół metra od nas te same 2 pacjentki co przed chwilą. Spowolnione tempo. Cisza. Patrzymy im się w oczy, one nam... Slow-mo ustaje i cała nasza czwórka mijając się wybucha śmiechem. W tym miejscu zaznaczam, że to może nie wydaje się być czymś nadzwyczajnym, ale naprawdę nie potrafię opisać tej sytuacji, tego iście filmowego napięcia.\nIdziemy dalej, dochodzimy do wniosku, że przydałoby się jeszcze coś zapalić na zejście. Nie mamy już pieniędzy, jednak mam przy sobie pieniądze klasowe, postanawiamy wziąć za to połówę a dnia następnego zwrócić dług. Udajemy się do G., jakieś 20 minut drogi. Po dojściu w pobliże kościoła K. idzie po palonko a ja czekam na skrzyżowaniu. W związku z tym, że 100m dalej był kościół, dookoła pełno było starych ludzi, głównie babć. Wydawały mi się strasznie niskie, śmiesznie to wyglądało. Na wprost mnie był osiedlowy deptak, opasany z obydwu stron kolorowymi krzakami i drzewkami, niesamowity widok.\nWraca K., ponoć G. powiedział mu, że wygląda jakby zjadł 2g ścierwa (fuj), śmiejąc się idziemy na pobliską szkołę podstawową skopcić bata.\nSiedzimy na ławce, przed nami boisko do siatkówki i pas rozświetlonych okien szkoły. Straszna zwała. Spaliliśmy jointa i siedzieliśmy głównie w milczeniu. Z nudów zacząłem bawić się zapalniczką i trzymałem ją zapaloną wpatrując się w płomień. K. powiedział do mnie, że zapalniczka zaraz mi wybuchnie - usłyszałem z tego tylko słowo "wybuchnie" po czym ubzdurałem sobie, że zapalniczka wydaje dźwięk ulatniającego się gazu i natychmiast ją wyrzuciłem - wszystko to w ułamek sekundy od usłyszenia słowa "wybuchnie", jak to określił K. "z naprawdę wartym podziwu refleksem". Zapalniczki już nie podniosłem.\nPo jakimś czasie K. powiedział mi, że światła w oknach tańczą, a boisko unosi się ku górze. Zazdrościłem mu trochę.\nRuszyliśmy się z miejsca i zaatakowaliśmy sklep w celu kupienia jakiegoś knura, wybraliśmy czekoladę (a właściwie wyrób czekoladopodobny), K. starał się zagaić do sprzedawczyni. Czekolada, którą wybraliśmy leżała na półce otwarta.\n(S)-Oj, musiało się przypadkiem otworzyć.\n(K)-Aż sama wyskakuje!\nK. był w trakcie płacenia, ja w tym momencie skierowałem się do drzwi, w końcu nie chciałem śmiać się jak opętany, jeszcze sprzedawczyni by sobie coś głupiego pomyślała (chociaż jak zobaczyła takich dwóch wystrzeleńców, to i tak pewnie sobie coś pomyślała %D), wyszedłem, obróciłem się i śmiejąc się bezgłośnie spojrzałem na K. - też wymiękał. Do tej pory zresztą śmiejemy się z tego tekstu.\nPoszliśmy w kierunku głównego placu tej dzielnicy, po drodze konsumując "czekoladę", w ogóle nie chciała się rozpuścić. Ostatecznie wylądowaliśmy w parku, było około 18:30 z tego co pamiętam. Źrenice nadal mieliśmy mocno rozszerzone, więc nie mogliśmy jeszcze wrócić do domów. Siedzieliśmy na ławeczce w parku przez chyba półtorej godziny, głównie milczeliśmy, jedynie co jakieś parę minut któryś z nas narzucał jakiś temat/śmieszne hasło, po chwili znowu nastawało milczenie i tak w kółko.\nZebraliśmy się po godzinie 20, K. odprowadził mnie na przystanek i poszedł do domu, ja pojechałem do centrum.\nO dziwo obeszło się bez kłopotów z ojcem (wyczaił mnie raz na DXM), usiadłem do komputera, z K. omawialiśmy przeżycia tamtego dnia na gadu, ale też cały czas się z czegoś śmialiśmy, jak debile cieszyliśmy się do monitorów. Mieliśmy już dość tej fazy, chcieliśmy iść spać, lecz cały czas coś trzymało nas przy życiu. Jakoś koło 23 położyłem się do łóżka. Czułem każde uderzenie mojego serca, moje ciało pulsowało w jego rytm, a w głowie roiło się od myśli. Do dzisiaj nie wiem, czy tamtej nocy udało mi się zasnąć, bo tak jakby całą ją pamiętam. Nie wiem, czy to był sen, czy zapadłem w swego rodzaju letarg, ale nie było to z pewnością przyjemne.\nNastępnego dnia było całkiem rześko, lecz trochę ciężko się myślało, no i pod koniec lekcji rozbolała mnie głowa.\nSelect ratingGive Gribber style, czyli pierwsze grzybienie 1/5Give Gribber style, czyli pierwsze grzybienie 2/5Give Gribber style, czyli pierwsze grzybienie 3/5Give Gribber style, czyli pierwsze grzybienie 4/5Give Gribber style, czyli pierwsze grzybienie 5/5


WIDZEWIAK.PL: Zieleniecki: "Nie wypadało kończyć roku porażką"\nŚroda, 6. grudnia 2017, godz. 15:01\nSebastian Zieleniecki rozegrał cały mecz sparingowy z Radomiakiem i zdobył jedynego gola dla Widzewa. Jak ocenił rywalizację?\n- Byłem zaskoczony, że trener powierzył mi wykonanie karnego, którego wykonywałem szczerze mówiąc pierwszy raz. Jak widać zrobiłem to dobrze i dołączyłem do grona widzewskich specjalistów od jedenastek - mówił po meczu kapitan łodzian.\n- Dobrze, że wyrównaliśmy, bo przecież nie wypadało kończyć roku porażką. Zresztą wynik jest zasłużony, bo nie byliśmy gorsi od czołowego zespołu drugiej ligi. To też jest krzepiące. U nas było dużo zmian i trudno w tej sytuacji wymagać płynności w grze - podsumował rywalizację.\nZieleniecki odniósł się też do postawy bloku obronnego: - Przed przerwą grałem z synem Gęsiora i wyglądało to dobrze. Podobnie jak z Kostkowskim, z którym znamy się przecież jak łyse konie. Rywale nie mieli wielu szans na bramki.\nPiłkarz skomentował także pozyskanie przez klub Roberta Demjana: - To piłkarz ze świetnym CV i dużym doświadczeniem. Czekamy jak to się przełoży na przyszłoroczne sparingi i wiosenne rezultaty ligowe, które mają nam przynieść drugą ligę. Innego wyjścia nie ma.