Lekarz dopuścił się niedbalstwa, gdy wykonując zawód, nie wykazał należytej staranności i wiedzy. Kiedy w grę wchodzi życie człowieka, skutki zaniedbań mogą być poważne, nieodwracalne, tragiczne. Znajomości najnowszych osiągnięć wiedzy medycznej wymaga się od każdego lekarza, ponieważ jego zawodowym obowiązkiem jest uzupełnianie i doskonalenie swych umiejętności.\nBrak wiedzy może być podstawą winy lekarza. Jeżeli jednak nie rozpozna on niezwykle rzadkiej choroby, nieopisanej jeszcze w podstawowej literaturze medycznej, nie można mu przypisać zawinionego zaniedbania.\nCzego innego wymaga się też od lekarza ogólnego, czego innego od specjalisty w danej dziedzinie, od prowincjonalnego szpitala oraz od wyspecjalizowanej kliniki akademii medycznej.\nIstnieje jednak pewne minimum staranności i wiedzy lekarskiej, którego należy zawsze oczekiwać. I bez znaczenia jest fakt, czy zabieg lekarski był odpłatny czy nie, gdyż obowiązki lekarza są niezależne od relacji prawnych pomiędzy nim a pacjentem.\nZaniedbanie lekarza - czym się różni od błędu w sztuce lekarskiej?\nTypowymi przykładami zaniedbań lekarskich są przypadki pozostawienia po operacji najrozmaitszych narzędzi chirurgicznych lub środków opatrunkowych w ciele pacjenta. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 1967 roku przyjął, że pozostawienie po operacji w jamie brzusznej kompresu gazowego, na skutek czego doszło do śmierci pacjentki, jest rażącym niedbalstwem lekarza kierującego operacją. Ponosi on winę nie tylko za uchybienia wiedzy medycznej, lecz także za zaniedbania organizacyjne i brak kontroli nad pracą całego zespołu operacyjnego.\nW 1999 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie zasądził zadośćuczynienie za krzywdę dla pacjentki, której po operacji wycięcia woreczka żółciowego zaszyto w jamie brzusznej szczypce chirurgiczne o długości 17 cm i szerokości 8 cm. Były przyczyną bólu, leczonego bez efektów, jako schorzenia nerek, wątroby, trzustki i serca, bo takie choroby kolejno rozpoznawali lekarze. Obecność szczypiec ujawniło po 6 latach zdjęcie rtg. wykonane zresztą prywatnie z inicjatywy samej chorej.\nPozostawienie ciała obcego z reguły przesądza o odpowiedzialności lekarza, niedbalstwo jest oczywiste. Domniemanie winy operującego mogłyby obalić nadzwyczajne, udowodnione okoliczności (np. operowanie w trudnych warunkach poza szpitalem).\nZaniedbania w toku operacji chirurgicznych są najbardziej spektakularne, ale można podać inne przykłady. Jakże często dochodzi w szpitalach do pomyłek przy podawaniu leków, brakuje podstawowych środków koniecznych w danej chwili do ratowania zdrowia i życia pacjenta. W jednym z prowincjonalnych szpitali nie można było podać surowicy pacjentowi ukąszonemu przez żmiję, gdyż pielęgniarka posiadająca klucz do szafy z lekami wyszła „na chwilę", która trwała kilka godzin. Typowymi przykładami zaniedbań są również przypadki naruszenia elementarnych zasad utrzymania czystości i aseptyki. Jakże często przedmiotem procesów sądowych o odszkodowanie jest niebezpieczne zakażenie pacjentów szpitali wirusem żółtaczki zakaźnej.\nDo zaniedbań należy również głośna sprawa nadmiernego naświetlania chorych kobiet przy terapii antynowotworowej, które spowodowało u nich oparzenia i chorobę popromienną.\nSkargi na lekarzy można składać w okręgowej izbie lekarskiej (kierować do rzecznika odpowiedzialności zawodowej), pozwy - w wydziale cywilnym sądu powszechnego. Trzeba zgromadzić wyniki badań zrobionych w czasie, gdy doszło do zaniedbania lub popełnienia błędu. Ich kopie należy dołączyć do pozwu lub skargi.\nCzymś innym niż niedbalstwo jest błąd w sztuce lekarskiej polegający na postawieniu błędnej diagnozy (błąd diagnostyczny) lub terapii (błąd terapeutyczny). W odróżnieniu od zaniedbań, będących wynikiem różnych okoliczności, błąd jest obiektywny w tym sensie, że lekarz wykonując swój zawód, nie postąpił zgodnie z aktualnymi kanonami wiedzy medycznej.\nBłędy diagnostyczne często prowadzą do tragicznych następstw. W jednym ze szpitali zmarła pacjentka z pękniętą dwunastnicą, gdyż lekarz stwierdził u niej zapalenie trzustki. Inna zmarła, bo nie rozpoznano u niej ciąży pozamacicznej, pomimo charakterystycznych objawów.\nOstatnio przed Sądem Okręgowym w Lublinie zakończył się proces przeciwko lekarzom, którzy błędnie zdiagnozowali, a następnie wadliwie zoperowali pacjentkę. Usunęli jedynie mięśniaki, nie zauważając innych schorzeń, które zobowiązywały ich do usunięcia macicy. To przykład błędu zarówno diagnostycznego, jak i terapeutycznego. W konsekwencji doszło u pacjentki do stanów zapalnych i poważnych powikłań. Zapadł w tej sprawie wyrok zasądzający odszkodowanie.\nBłąd w sztuce oznacza nie tylko obiektywną sprzeczność z zasadami wiedzy medycznej. Musi być również zawiniony przez lekarza, aby można było uczynić go odpowiedzialnym za jego popełnienie. W opinii Sądu Najwyższego brak takich podstaw, gdy błąd jest niezawiniony i błędna diagnoza „była usprawiedliwiona występującymi objawami". Problem jest więc bardzo skomplikowany i w każdym konkretnym przypadku wymaga szczegółowej i fachowej analizy biegłych specjalistów.\nObroną praw pacjenta zajmują się:\nStowarzyszenie Pacjentów Primum Non Nocere,\nul. 29 Listopada 10a m. 8, 00-456 Warszawa, www.sppnn.org.pl\nBiuro Praw Pacjenta przy Ministrze Zdrowia,\nbezpłatna infolinia: 0-800-190-590 (pn. - pt. w godz. 9.00 - 21.00) www.bpp.waw.pl\nNie ma co się bulwersować, bo lekarze popełniali błędy i będą dalej popełniać. Na szczęście świadomość społeczeństwa rośnie i coraz więcej spraw trafia do prawników. Osobiście mogę polecić www.mediuris.pl świetni prawnicy z ogromną wiedzą.\nbiegły powołany w czasie sprawy oceni, czy był to błąd, prywatne opinie nie są dla sądu wiążące, to marnowanie kasy\nw 2007 r mialam usuwany wyrostek metoda laparoskopowa w anglii,od 5 lat mam dokuczliwe klucia w boku po zrobieniu przeswiwtlenia okazalo sie ze mam metelowa klamre w brzuchu . czy jest szana na odszkodowanie z tego tytulu\nmatka | 27.02.2010 godz 19.48\nBłąd czy zaniedbanie?? odwodnienie nie jest chorobą!!!!!!!!!!!!!!! jest stanem do którego najczęściej sami się doprowadzamy nie pijąc odpowiedniej ilości płynów 1,5-2l dziennie przez dłuższy czas. sama powinnas pilnowac czy twoje dziecko, w przypadku biegunek wymiotów pioć je częsciej . w szpitalu nie leczyli tylko nawadniali ewntualnie stosowali płynoterapie czyli dożylnie poili.\nzałamana | 25.08.2010 godz 12.55\nszpital wykonał operację , potem bylo powikłania a odsyłano do domu, teraz grozi śmierć jak się ma gruźlica otrzewnej do operacji? albo guz złośliwy? raczej nie widać go i ie krzyczy hej tu jestem? nie rozwija się w ciągu kilku dnia ppowietrze dokładnie dwutlenek węgla jest wypuszczany po operacji laparoskopowej.\nmama mojego chłopaka , 2msc temu miała zabieg usunięcia kamieni z woreczka żółciowego metodą 3nakuć , podczas zabiegu lekarze wstrzyknęli jej powietrze co spowodowało którkoterminowy bezwład reki i szyji.objawy przeszły wypisano do domu mimo dziwnych bóli i nienajlepszego stanu. potem juz tylko tragedia się działa , silne ataki i bóle brzycha , wymioty, brak mozliwości wyproznienia i tak co 2-3 dni, kilka razy przyjeżdzało pogotowie zabierało do szpitala , dawali kroplówke i w wyjasnieniem że tak ma być po operacji usuniecia kamieni - trzeba dojść do siebie :( po prośbach o pomoc lekarz dał skierowanie na kolonoskopie teramin za miesiąc, prawdziwa żenada.\ni doszło do silnego ataku , Pani A. przestała jeść, nie może pić objawy sie pogarszają , trafiła do szpitala na oddział ratunkowy , tu lekarze zrobili badania i w ciagu 24h podjęci sie operacji w celu rozpoznania .\nDiagnowa stan krytyczny - podejrzenie gruźlicy otrzewnej lub nowotwór złośliwy.czekamy jeszcze na wyniki .\nteraz została nam tylko walka o jak najdłużesze utrzymanie przy życiu\nczy tak powinno byc ? jak dla mnie jest przyczyniennie sie do śmiuerci pacjęta.\nCo zrobić w takim przypadku czy to zaniedbanie czy głupota. jak działać, gdzie sie zgłosić . podpowiedzcie prosze\nmoj maz byl operowany z powodu małego guzka [rak stercza]po operacji transfuzja przebite jelito ,wytworzyła sie przetoka pecherzowo-odbytnicza 5 miesiecy na nutrii drinkach.Dopiero po roku operacja naprawcza ,teraz nietrzymanie moczu ikału.efekt uszkodzony nerw w trakcie zabiegu.,Co mamy zrobic jakie mamy prawa\nMoje dziecko mialo zwykle zapalenie jamy ustnej a trafilo do szpitala w stanie cieżkim tylko dlatego ze moj lekarz rodzinny nie rozpoznal odwodnienia.Malo tego nie zalecil odpowiedniego leczenia!!!przez kilka dni bylismy w stalym kontakcie, stan mojego synka sie pogarszal w prawdzie pani doktor zalecila zastrzyki ale widoczne za slabe lub za póżno bo nie pomogly.z moim dzieckie znow bylo gorzej.Na wizycie kontrolnej, w dniu w którym trafilismy do szpitala pani doktor wciaz nie widziala ze dziecko jest w zlym stanie!glosno zastanawiala sie czy zrobic mu bdanie krwi czy wyslac do szpitala zdecydowala ze do szpitala.I Bogu dzieki w szpitalu uratowano moje dziecko.Zastosowano odpowiednie leczenie.Próbowano jednak obwinic mmnie za nieprawidlowe leczenie tego schorzenia.qw glowie sie nie miesci ja jako mloda matka jednego tylko dziecka nie moglam wiedziec wszystkiego!Obdarzylam zaufaniem nasza pania doktor i wierzylam we wszystko co mowi.Teraz juz nie!zmienilam lekarza rodzinnego natomiast nie wiem co poczac w tej sprawie nie wiem jakie mam, prawa co moge\nSmutne, ale w zawód lekarza wpisane jest ryzyko pomyłki . Nawet najlepszym zdarzają się przykre wpadki, jesteśmy tylko ludźmi.\nAle gdy dotykają nas podobne sytuacje musimy wiedzieć jakie mamy prawa, jako pacjenci. Dlatego polecam fajny informator: http://www.prawapacjenta.eu...\nWarto wiedzieć jakie ma sie prawa!\nmoja mama miała cukrzyce była operowana amputacja śródstopia po amputacji podano mamie silnie działającą maść która paliła mama zgłaszała ten fakt wyła z bólu ale pani doktór powiedziała że takie jest oddziałowywanie na drugi dzień po odwinięciu szok noga spalona na czarno to jest straszne mało tego cewnik nie wymieniany tzry tygodnie pen do isuliny zamieniony z innym pacjentem to wszystko miało miejsce na zaspie w szpitalu św alberta


Mroczna... Zadbaj o odpowiedni look mrocznej dziewczyny. Dopasuj dla niej ciuszki i dodatki.... Przejdź\nPrzyjaciele... Zjazd w dół Przejdź\nNajnowsze kolorowanki z kategorii Kreskówki z tagiem pies (117)\n3 886 odsłon\nKowboj z zachodu puka do drzwi złoczyńcy chce go złapać i wsadzić do więzienia.\nLucky Luke strzela stojąc na jednej ręce.\nKowboj pokazuje sztuczki strzelając z rewolweru do złych.\nLucky Luke strzela rewolwerem,jest wysportowany i się fajnie wygina.\nKowboj z zachodu strzela szybciej niż swój cień, nie nadąża on za szybkim Lucky Luke.\nLucky Luke jadąc na koniu spotyka księdza i się z nim wita.\nKoń kowboja robi unik przed pociskami złych ludzi,pokoloruj go i policz ich.\nLucky Luke trzyma kartkę ze zdjęciem poszukiwanej osoby.\nLucky Luke i Jolly żegnają odjeżdżającą lokomotywę ze stacji,koń macha chusteczką na...\nKoń musi włożyć dużo wysiłku ponieważ idzie pod górę z Lucky Luke na plecach,jest...\nLucky Luke wraz ze swoim koniem grają w szachy,niestety koń przegrywa.\nLucky Luke spotyka prezesa banku który często napadają daltony.\nIndianin siedzi i rozmyśla.\nMama daltonów rozstawia talerze na stole dla swoich synków.\nLucky Luke wędruje bardzo ładnie ubrany w stronę przyjęcia.\nStarszy Pan z fajką wędruje w nieznanym kierunku.\nLucky Luke #17\nLucky Luke idzie z siekierą.\nLucky Luke #18\nLucky Luke strzela do uciekającego przestępcy aż ten podskakuje.\nMały przestępca złości się i macha pistoletem.\nLucky Luke #20\nMama daltonów biegnie z rewolwerem pomóc swoim dzieciom.\nStary dziadek będzie na wózku inwalidzkim.\nFotograf robi zdjęcie sępowi na dzikim zachodzie.\nLucky Luke #23\nLucky Luke gra z Juperem w szachy a pies Bzik leży i odpoczywa.\nMłody chłopiec roznosi gazetę z bardzo ważnymi wieściami.


Wyświetlono od 21 do 30 (z 95 produktów).\nBawełna 100% Sprawdzono Midi Niebieski Spódnice\nZałożona w 1994 roku luksusowa włoska marka Marni celebruje indywidualność dzięki nieprzewidywalnemu językowi wizualnemu. Oczekuj odważnych schematów kolorów, pomysłowych wydruków i wyróżniających się grafik, które zapewnią nowo...\nBawełna 100% Szczegóły Ściegu Niebieski Spódnice\nZałożona w 1994 roku firma Marni jest znana z krawiectwa krawiectwa. Ta niebieska dżinsowa spódnica, wykonana z bawełny, ma kształt A-line. Dzięki wysokiej talii i przeszyciom posiada pasek w talii.\nBawełna 100% Szeroki Zakładka Neutralne Spódnice\nKolekcja odzieży damskiej Marni SS18 przeradza się w klasyczny kobiecy styl w nowoczesnych, kierunkowych sylwetkach. Ta beżowa spódnica, wykonana z bawełny, jest średniej długości, z wysokim stanem i szerokimi plisami.\n669.8 PLN 291.2 PLN\nBawełna 100% Szeroki Zakładka Zielony Spódnice\nKolekcja odzieży damskiej Marni SS18 przeradza się w klasyczny kobiecy styl w nowoczesnych, kierunkowych sylwetkach. Ta beżowa spódnica, wykonana z bawełny, jest średniej długości, z wysokim stanem i szerokimi plisami, z wyolbrzymionymi...\n661.6 PLN 287.6 PLN\nBawełna 100% T-Shirt Z Kwiecistym Nadrukiem Czarny Spódnice\nRemastering kwiatowy wzór, spódnica jest doskonałym przykładem eksperymentalnego podejścia Marni do mody. Uszyta z bawełny spódnica midi ma krawat i pas w talii, wysoką talię i zapięcie z tyłu na suwak.\nBawełna 100% Wenecja Drukuj Biały Spódnice\nZnane ze swojego eksperymentalnego podejścia do mody, nowy sezon Marni w Wenecji jest doskonałym przykładem tego oderwanego podejścia. Ta czarno-biała, bawełniana tkanina przypomina nadruk w całej spódnicy i ma wysoką talię oraz centralny wylot...\nBawełna 100% Wydrukowano Midi Biały Spódnice\nBawełna 100% Wydrukowano Midi Żółty Spódnice\nZałożona w 1994 roku, Marni dotarła na czoło włoskiej sceny projektowej ze względu na swoją nieprzewidywalną elegancję, rekonfigurując klasyczne cięcia za pomocą własnego niepowtarzalnego języka graficznego. Wytworna spódnica midi o...\nBawełna 100% Zebrane W Pełni Niebieski Spódnice\nBawełna 34% A-Line Midi Metaliczny Spódnice\nKształt linii A ma swoją formę w tej zapierającej dech w piersiach srebrnej spódnicy Marni. Do noszenia na co dzień, spódnica jest wykonana w pochlebne połowie długości i posiada zamek błyskawiczny z przodu z kontrastową niebieską serwetą z...


Sposoby na zmniejszenie kosztów ubezpieczenia samochodu : 2 : Ubezpieczenia komunikacyjne\nRe: Sposoby na zmniejszenie kosztów ubezpieczenia samochodu\nA no to widzisz źle słyszałam, ale może najlepiej faktycznie agenta zapytać.\nRejestracja: 10 Kwi 2018, 11:41\nJak długi brak ciągłości ubezpieczenia, może negatywnie wpłynąć na posiadane zniżki? Czy jeżeli nie będe miał auta przez 4 lata, to lecą mi wszystkie zniżki? Jak to z tym jest?\n30 Lip 2018, 08:38\nZależy jak długi brak ciągłości. Z tego co wiem, to brak auta przez 5 kolejnych lat może stanowić podstawę do cofnięcia zniżek. Proponuję sprawdzić jeszcze tutaj pod linkiem: https://wygodnie.pl/porady/przerwa-w-ubezpieczeniu-oc-samochodu-a-znizki-za-bezszkodowa-jazde - masz tam opisane to o co pytasz i jakie są praktyki z tego zakresu.\n31 Lip 2018, 17:17\nTylko w jakim celu? Od długiego czasu (jeszcze zanim to było "modne" ) korzystam z porównywarek i nie zdarzyło mi się jeszcze przepłacić za ubezpieczenie, a podpytuje agenta ile bym miał u niego. Sprawdzona porównywarka z której korzystam jest prosta w obsłudze. Pamiętajcie, że OC to obowiązkowy "podatek" nic więcej więc nie widzę sensu, żeby przepłacać.\nZdecydowana wyższość porównywarek oc niż agenta, który przedstawi oferty góra 3 ubezpieczycieli. Ja ostatnio korzystam tylko z porównywarek oc takich jak np. Ubea i nie przepłacam.\nTagi: samochód, OC, ubezpieczenie, kierowca, zniżki, ac, dowód, kody, rejestracyjny, skuter, sprzedam, czas, szyby, dane, znaki, kupię, moc, motocykl, naprawa, ogłoszenie\nModa MINI na wiatr i niepogodę ...MINI to nie tylko samochód. Z tą marką związany jest również styl życia, który fascynuje nie tylko na drodze i w garażu. Zgodnie z mottem YOU.ME.MINI. od września 2013 w nowej kolekcji MINI Lifestyle można znaleźć stylowe ...Renault EZ-ULTIMO to samochód autonomicznyWarszawa posłużyła jako sceneria do dla filmu promocyjnego oraz realizacji sesji zdjęciowej najnowszego samochodu autonomicznego Renault EZ-ULTIMO, oficjalnie pokazanego po raz pierwszy na Salonie Samochodowym w Paryżu. W ...Renault ZOE - mocniejszy, szybszy ...Renault zaprezentowało nowy silnik elektryczny R110 i model ZOE gamę 2018. Ten najlepiej sprzedający się w Europie samochód elektryczny będzie pierwszym samochodem elektrycznym Renault wyposażonym w nowy silnik o mocy 80 ...


Trójmiejska wyprawa bez łupów. Chemik przegrał z Treflem Gdańsk | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaBydgoszczSportTrójmiejska wyprawa bez łupów. Chemik przegrał z Treflem Gdańsk\n04.11.2018 | 19:51\nTrójmiejska wyprawa bez łupów. Chemik przegrał z Treflem Gdańsk\nTo trzecia z rzędu porażka bydgoskich siatkarzy w PlusLidze.\nNa zdjęciu: Bartosz Filipiak (w ataku) starał się obijać dłonie potrójnego gdańskiego bloku.\nJeżeli czegoś w starciu z Treflem mogą żałować bydgoscy siatkarze, to przegranego trzeciego seta. Bo to on pozbawił ich w ostateczności punktów w meczu 5 kolejki PlusLigi.\nZ hali 100-lecia Sopotu Szymon Fiałkowski\nNie w Ergo Arenie, a właśnie w Sopocie odbył się pojedynek tych dwóch zespołów. Wszystko spowodowane jest tym, że główna hala w której swoje mecze rozgrywają gdańscy siatkarze była w tym terminie wyłączona na organizację innej imprezy.\nTrener bydgoskiej drużyny Jakub Bednaruk postawił dokładnie na tę samą szóstkę, co we wcześniejszych spotkaniach. Jedyny znak zapytania widniał przy nazwisku serbskiego przyjmującego Nikoli Kovacevicia, który podczas ubiegłotygodniowego meczu z Aluron Virtu Wartą Zawiercie (0:3) narzekał na uraz uda, ale ten – jak się okazało – nie był zbyt poważny.\nBydgoszczanie znakomicie weszli w to spotkanie. Skutecznym blokiem popisał się Filipiak, a chwilę potem asa serwisowego posłał Vinhedo i szybko zrobiło się 4:1 dla Chemika. Trzypunktową przewagę (5:2, 6:3) utrzymały skuteczne ataki Lipińskiego oraz Filipiaka. Chwilę potem dwa razy z rzędu bydgoszczanom udało się na prawym ataku zatrzymać Muzaja (zrobił to Morozau) i było 10:6. Do tego sytuacji nie ułatwiali sobie sami gospodarze, którzy również popełniali proste błędy (dotknięcie siatki w bloku przez Niemca, błąd przekroczenia linii środkowej w ataku przez Schotta), a do tego na prawym skrzydle regularnie wyblokowany był Muzaj. To była woda na młyn dla bydgoskiej drużyny, która w pewnym momencie prowadziła 14:6, a trener Anastasi był na tyle wściekły, że wykorzystał dwa czasy i obie wideo weryfikacje. Jednak w końcówce Trefl zaczął odrabiać straty. Asem serwisowym popisał się Kozłowski, a w antenkę zaatakował Filipiak i gospodarze tracili już tylko dwa punkty (19:21), a potem już tylko punkt (23:24) po autowym ataku Filipiaka. W decydującej akcji z prawego skrzydła w ataku przestrzelił Muzaj.\nNa początku drugiego seta przewagę mieli gospodarze (11:8). Bydgoszczanie mieli ogromne kłopoty ze skończeniem swojego ataku, a na dodatek przydarzył im się też prosty błąd ustawienia przy zagrywce rywali (12:18). Na niewiele zdały się zmiany (na parkiecie pojawili się Lesiuk, Gryc i Sieńko).\nNiezwykle zacięty był początek trzeciej partii. Obie drużyny długo walczyły punkt za punkt i nie były w stanie wypracować sobie wyraźnej przewagi. Dopiero w końcówce po atakach Muzaja Trefl odskoczył na trzy punkty (18:15), ale bydgoszczan to nie podrażniło. Skutecznie zaatakowali Szalacha na środku i Filipiak na skrzydle i błyskawicznie straty zostały odrobione (18:18). W końcówce bohaterem Trefla został Muzaj (skończył ważny atak), a potem blokiem na Filipiaku popisał się Jakubiszak. Bydgoszczanie partię przegrali na własne życzenie, popełniając w dwóch decydujących akcjach dwa błędy. Najpierw przełożenie dłoni odgwizdano Siwickiemu, a chwilę potem z prawego skrzydła przestrzelił Filipiak.\nWarto nadmienić, że w trakcie meczu z boiska zszedł Kovacević, którego na przyjęciu zastąpił Paweł Gryc. Równie zacięta walka była na początku czwartego seta. W nim Chemik odskoczył na dwa punkty (11:9, 13:11), gdy skutecznymi blokami popisał się Morozau (najpierw z Filipiakiem, a potem z Lipińskim). Ale to wszystko na nic, bo wówczas serią udanych zagrań (atak i zagrywka) popisał się Muzaj. I to gdańszczanie odskoczyli wówczas na dwa punkty przewagi (15:13, 16:14) i potem kontrolowali przebieg wydarzeń na parkiecie.\nPLUSLIGA – FAZA ZASADNICZA – SEZON 2018/2019 – 5. KOLEJKA – 4.11.2018 R.\nTREFL: Janusz, Mijailović 16, Nowakowski 7, Muzaj 18, Schott 14, Niemiec 3 oraz Olenderek (libero), Majcherski (libero), Kozłowski 1, Jakubiszak 3, Grzyb 2.\nCHEMIK: Vinhedo 1, Lipiński 12, Morozau 14, Filipiak 21, Kovacević 4, Szalacha 8 oraz A. Kowalski (libero), Bobrowski (libero), Lesiuk, Gryc 6, Sieńko, Siwicki.\nMVP meczu: Maciej Olenderek (Trefl Gdańsk).\nAsseco Resovia Rzeszów – MKS Będzin 0:3 (33:35, 14:25, 21:25)\nOnico Warszawa – GKS Katowice przełożony na 3 grudnia 2018 r. (sobota)\n05.12.2019 | 18:25


Art. 877. KPC - Przejęcie ruchomości na własność przez wierzyciela - Kodeks postępowania cywilnego\nJesteś tutaj:Strona główna Akty prawne Kodeks postępowania cywilnego Część trzecia. Postępowanie egzekucyjne Księga czwarta. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt Tytuł II. Egzekucja świadczeń pieniężnych Dział I. Egzekucja z ruchomości Rozdział 2. Sprzedaż Art. 877. Przejęcie ruchomości na własność przez wierzyciela\nArt. 877. Przejęcie ruchomości na własność przez wierzyciela\nJeżeli druga licytacja nie doszła do skutku, wierzycielowi w ciągu dwóch tygodni od otrzymania zawiadomienia komornika przysługuje prawo przejęcia ruchomości na własność za cenę nie niższą od ceny wywołania. W tym wypadku stosuje się odpowiednio przepis art. 875 wyznaczenie drugiej licytacji lub przejęcie na własność ruchomości przez wierzyciela § 2. Jeżeli wierzyciel nie skorzystał z prawa przejęcia ruchomości na własność, komornik umorzy postępowanie co do rzeczy nie sprzedanej lub nie przejętej na własność.


Sześć przeszkód – z jakimi problemami boryka się współczesna młodzież? |\nOpublikowany 06/22/2015 przez ebookoman\n– Nilu, a to?\nŁadna, blondwłosa dziewczyna odwróciła się w moją stronę. Miała na sobie nowiutką, niebieską sukienkę, pasującą do jasnobłękitnego koloru oprawek jej okularów.\n– Nie będzie ci w niej za zimno? – zapytałam. Na samą myśl, że zimą można iść w czymś takim na dyskotekę, ciarki przeszły mi po plecach. W tym momencie ktoś zapukał. Siedziałyśmy w szkolnej toalecie, w której według niedawno ustanowionych reguł nie można było przesiadywać dłużej niż pięć minut. My zaś przymierzałyśmy stroje na imprezę przynajmniej od piętnastu (hmm… właściwie to Kamila je przymierzała, ja odgrywałam rolę tegorocznego dyktatora mody), więc czym prędzej wskoczyłyśmy do kabiny, chichocząc i zakrywając sobie usta rękoma.\nDla Waszej wiadomości, moi drodzy, Kamila Kownacka to najwspanialsza oraz najbardziej oddana osoba pod słońcem. Mam wielkie szczęście, że jest moją przyjaciółką. Znamy się praktycznie od dziecka i nigdy się na niej nie zawiodłam. Właściwie, głównie dzięki niej udało mi się jakoś pozbierać po tym, jak…\nTagi: dla młodzieży, Patrycja Balcerzak, Psychoskok, Sześć przeszkód


00305 005010 18971329 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jagoda Wochlik Liczba stron: 368\nISBN: 9788366217874 Data wydania: 2019-09-16\nNie wystarczy pokochać, trzeba jeszcze umieć wziąć tę miłość w ręce i przenieść ją przez całe życie. Konstanty Ildefons Gałczyński Małżeństwa bywają nieszczęśliwe nie z braku miłości, lecz z braku przyjaźni. Selma Lagerlof\nSkorupka pierwsza Czasami po prostu brakuje kamieni. Forrest Gump, 1994 r. Jej świat rozsypał się na kawałki od jednego spojrzenia. Zaledwie jedno spojrzenie i nie było co zbierać. Jej poukładane życie szlag najjaśniejszy trafił. A potem było już tylko gorzej. Równia pochyła. Trzeba było bowiem zmierzyć się z faktem, że świat, jaki znała i w jakim tak wygodnie się urządziła, dobiegł końca. Nieodwołalnie. Nieodwracalnie. Całkowicie. Fakty wyglądały następująco: szła przez życie bez większych wzlotów, ale też bez upadków. Szkołę średnią skończyła może bez wyróżnienia, ale na tyle dobrze, by bez kłopotu dostać się na studia. Studia, gdy okazało się, że wreszcie uczy się tylko tego – no, mniej więcej tylko tego – co naprawdę lubi, ukończyła, ku swojemu wielkiemu zdziwieniu i wielkiej uciesze rodziców, ze średnią znacznie bliżej pięciu niż czterech. Z pracą wyglądało może nieco gorzej. Ale bądźmy szczerzy, komu z nas życie układa się dokładnie tak, jak to sobie założył? Jej z całą pewnością nie. Zatem, mimo rozesłania i rozniesienia życiorysów do różnych szkół i odbycia czterech rozmów kwalifikacyjnych (raz była za młoda, bez doświadczenia, a stażyście trzeba przydzielić opiekuna, sami rozumiecie, to kłopot; innym razem za stara, w końcu już była po studiach, a jeszcze nie miała doświadczenia), pracy w szkole nie dostała. Nie chciała uchodzić za zwolenniczkę teorii spiskowych, dlatego nie rozgłaszała wszem i wobec, że by dostać pracę w szkole – nieważne, co się wie i sobą reprezentuje, ważne, kogo się zna. Przyjęła ten fakt spokojnie. Odłożyła szkołę na inny termin. W całą sprawę bardzo szybko wplątał się święty Nigdy. A przynajmniej tak wtedy sądziła. Po odrzuceniu przez szkołę, a jednocześnie boleśnie świadoma, że pracować trzeba, postanowiła szukać szczęścia w branży pokrewnej. Przez chwilę była copywriterką. Zachwalała szampony do włosów, papki dla niemowląt. Potrafiła napisać dziewięćset słów na temat paneli podłogowych objętych dwudziestoletnią gwarancją, z domieszką opiłków srebra (wtedy odpychają kurz) i odpornością na psie pazury. Kiedy zleceniodawca zapłacił jej nie pieniędzmi, a panelami (co na szczęście było wielce fortunne, bo akurat kupowała mieszkanie, ale trzymajmy się chronologii), postanowiła, że koniec z tym. Przyjęła pracę gorzej płatną, ale bliższą jej sercu – została bibliotekarką. Krótko po studiach poznała Patryka. Był miły, na tyle przystojny, by pociągać ją fizycznie (co z trudem przyznawała nawet sama przed sobą), ale nie aż tak atrakcyjny, by odczuwała zazdrość, gdy wychodził na drinki biznesowe z koleżankami z pracy. Szybko odkryła, że świata poza nim nie widzi. Lubili spędzać razem czas, podzielali zamiłowanie do włoskiej kuchni i spędzania wakacji możliwie najmniej rekreacyjnie. Poznali się na kursie tańca dla singli. Były to zajęcia, na które zapisywano taką samą liczbę kobiet i mężczyzn, co stanowiło gwarancję, że każde znajdzie partnera, by mieć się z kim uczyć. Kurs miał trwać trzy miesiące, a partner, którego wylosowało się na pierwszych zajęciach, miał nim zostać już do końca. W jej przypadku, jak się okazało, miał nim pozostać do końca życia. Tak przynajmniej przez pewien czas jej się wydawało. Ale nie uprzedzajmy faktów… Po trzech miesiącach opanowywania walca, rumby i tanga oraz randkowania poza zajęciami była przekonana, że to jest właśnie ten mężczyzna. Miłość jej życia do grobowej deski. Nie za bardzo zajmował ją wtedy fakt, że jest to też pierwszy mężczyzna w jej życiu (no bo hej, w pewnych okolicznościach ojca dobrze jest jednak pomijać) i że w zasadzie niewiele wie o funkcjonowaniu w związku. Była przekonana, że będzie fajnie. Wspólne mieszkanie, pies, dzieciątko. Patrzenie sobie w oczy do końca życia i wspieranie się w każdej sytuacji. Może zdarzy się kłótnia albo dwie (no, może pięć, jedna na dekadę), ale ogólnie będzie fajnie. Oto znalazła swoją drugą połówkę. Mężczyznę, który będzie przy niej zawsze. Będzie rozumiał, wspierał i wspólnie z nią szedł przez życie. Kiedy się potknie, pomoże wstać, kiedy będzie jej smutno, pocieszy. Będzie się z nią śmiał i płakał i oboje spędzą resztę życia, uszczęśliwiając siebie nawzajem i mogąc na sobie polegać. Taki był plan. I ku wielkiemu zdziwieniu wszystkich zainteresowanych, zwłaszcza jej przyjaciółek, które sugerowały, że może nie do końca będzie tak, jak to sobie wyobraża, tak się właśnie stało. Okazali się z Patrykiem dwiema połówkami tego samego owocu. Lubili to samo, mieli niemal identyczne zdanie na prawie wszystkie tematy. Dogadywali się świetnie i rozumieli w lot. Jedyną rysę na ich związku stanowił fakt, że Patryk nie przepadał za zwierzętami, a ona była wolontariuszką w stowarzyszeniu ratującym bezdomne zwierzaki i miała dwa koty. Ale przecież nie mogło być idealnie. Patryk jednak przezwyciężył swą niechęć. I choć on i jej dwa koty zdecydowanie za sobą nie przepadali, postanowili się tolerować dla szczęścia wszystkich zainteresowanych. Po roku znajomości, polegającej na nocowaniu raz u niej, raz u niego, zaproponował, że czas najwyższy, by zamieszkali razem. Uznała to za propozycję bardzo sensowną i wstęp do poważnego związku. Zatrudnili doradcę kredytowego i zaczęli poszukiwać większego, wygodniejszego i przede wszystkim wspólnego mieszkania. Wprowadzili się tam zresztą niebawem całą czwórką. Ona, Patryk i jej dwa koty – Panna Marple i Herkules Poirot. Mieszkanie było wygodne, a ich życie spokojne. Oboje pracowali, wieczorem tańczyli. I nigdy się nie kłócili. Kiedy koleżanki opowiadały, jak bardzo szarpią się ze swoimi partnerami, nie mogła tego pojąć. Nie rozumiała, jak można się z kimś non stop wykłócać, we wszystkim się różnić, a mimo to ciągle chcieć z nim być. Dlatego kiedy czasami owijała się kocem i siadała na balkonie z kieliszkiem wina, patrząc w gwiazdy, dziękowała Opatrzności za swoje szczęście. Nie wiedziała, czym sobie na to zasłużyła, że jej życie bez większego wysiłku z jej strony było jak dotąd tak cudowne i poukładane. Nie wyobrażała sobie, by kiedykolwiek miało być inaczej. Kiedy po kilku latach wspólnego mieszkania Patryk się jej oświadczył, ucieszyła się, choć uznała to również za kolejny etap w życiu. Kolejny punkt na liście do odhaczenia. Studia. Mieszkanie. Mąż. Z radością i absolutną pewnością w sercu przyjęła oświadczyny. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że to może nie być Ten Jedyny. Kiedy jej koleżanki na wieczorach panieńskich opowiadały o wątpliwościach i chęci ucieczki, ona zupełnie nie wiedziała, o czym mówią. Jej życie zawsze cechowało się absolutną pewnością. A pewność ta niezachwianie prowadziła ją do wiary w szczęśliwe zakończenie. Nigdy nawet przez myśl jej nie przeszło, że to wszystko może się popsuć, że zwierciadło odbijające jej życie posypie się w stos odłamków nie do poskładania. Nie namyślając się więc zanadto, przyjęła oświadczyny Patryka i pozwoliła sobie wsunąć na palec pierścionek zaręczynowy. Teraz nastał etap poznawania rodzin. Bo choć z rodzicami rozmawiała dwa lub trzy razy w tygodniu, nigdy jakoś nie zabrała do nich Patryka. Oboje niespecjalnie rodzinni, woleli spędzać urlopy inaczej, niż odwiedzając krewnych. Zwłaszcza że jedni mieszkali w Łodzi, drudzy we Wrocławiu, a oni spotkali się w Poznaniu, gdzie oboje przyjechali na studia i już zostali. Teraz jednak należało elegancko i najbardziej treściwie załatwić tę kwestię. Wzięli wiec dwa tygodnie urlopu, który postanowili spędzić najpierw u jego rodziny we Wrocławiu, potem u jej rodziny w Łodzi. Pierwszy etap przebiegł bezproblemowo. No, prawie bezproblemowo (przynajmniej w stosunku do tego, co wydarzyło się później, ale nie uprzedzajmy faktów). Rodzice Patryka okazali się bardzo mili. Co prawda jego mama trochę psioczyła, że jest za wąska w biodrach, wiec będzie miała problemy z rodzeniem dzieci, i że jej wolontariat to zdecydowanie strata czasu, który po ślubie powinna poświęcić na zajmowanie się domem i dziećmi, ale uznała, że przy pierwszym spotkaniu nigdy nie należy się uprzedzać. Zresztą rozumiała swoją przyszłą teściową doskonale. Każdy ma tylko jedną możliwość zrobienia pierwszego wrażenia, a ona uważała, że na pierwszy rzut oka jest raczej… Cóż, „przeciętna” byłoby komplementem. Ostatecznie, gdyby miała się do kogoś porównać, musiałaby się zastanowić. Była trochę jak Elizabeth Bennet. W końcu Austen opisała Lizzy jako brzydką. Bohaterka, gdy poznała pana Darcy’ego, miała dwadzieścia trzy lata, co w tamtych czasach spokojnie stawiało ją w szeregu starych panien. Gdyby się jednak zastanowić, brakowało jej charyzmy i poczucia humoru, które charakteryzowały młodszą Bennetównę. Szukała wiec w myślach dalej. Może któraś z postaci sióstr Brontë? Jane Eyre? Była równie niepewna siebie jak bohaterka Dziwnych losów… Choć z drugiej strony, gdyby trafiła na buca, który dyktowałby jej, jak ma żyć, jak to robił Rochester, to pewnie zepchnęłaby go z tej wieży razem z jego żoną wariatką. Nie, zdecydowanie nie była miłośniczką mrocznych mężczyzn z nienaprostowaną przeszłością. Kiedy się tak zastanawiała, nawiedził ją wniosek o tyle oczywisty, co banalny. Jeśli już miała się do kogoś porównać, to do Belli ze Zmierzchu. Była równie niepewna siebie i bezbarwna. Tak widziała samą siebie. Dobrze, że Patryk dostrzegał w niej coś wyjątkowego, czego – spoglądając w lustro – zupełnie nie mogła się dopatrzeć. Ostatecznie zdawało jej się, że rodzice Patryka wydali werdykt na „tak”. W każdym razie, przyjmując ślubne zaproszenie, nie wspominali, jakoby miało ich nie być czy to na ślubie, czy na weselu. Po tygodniu z rodziną Patryka wyruszyli w podróż do jej rodzinnego miasta, nieuchronnie zbliżając się do katastrofy. Gdyby wiedziała, że tak będzie, zrobiłaby wszystko, by Patryk nigdy nie poznał jej rodziny. Niestety, nie przypomniała sobie w porę, że mając osiemnaście lat, wyjechała do Poznania, by uciec od atmosfery własnego mieszczańskiego domu najdalej, jak tylko dało radę. Łódź odwiedzała tylko okazjonalnie, w najważniejsze święta. Choć z ojcem dogadywała się raczej dobrze, z matką, która trzęsła całym domem, nigdy nie nadawała na jednych falach. To głównie stało się powodem jej ucieczki. Początkowo wydawało się, że wszystko idzie świetnie. W Łodzi wpadli w czuły uścisk (mama) oraz żelazne objęcia (ojciec). Zostali poczęstowani obiadem, którego jedną z części składowych nie była na szczęście czarna polewka. Potem napili się wina, a ona zaprezentowała pierścionek zaręczynowy. Patryk naprawdę się postarał. Przypuszczała, że mogliby za ten pierścionek spłacić dodatkową ratę kredytu albo nawet półtora. Choć nie miało to dla niej znaczenia. Jeśli o nią chodziło, mogłaby na palcu nosić nawet kółko od breloczka do kluczy. Wszystko szło świetnie, dopóki nie pojawiła się jej młodsza siostra. Konwalia stanęła w progu. Wystarczyło, że się uśmiechnęła, i było po wszystkim. Spojrzeli na siebie. I od tego jednego spojrzenia cały jej świat rozsypał się na kawałki. Zadziała się magia. Jak w jakiejś cholernej Bezsenności w Seatle albo innej pieprzonej komedii romantycznej. Spojrzał na jej siostrę tak, jak nigdy nie patrzył na nią. I już wiedziała. Wiedziała, że nic z tego nie będzie. Że z nich nic nie będzie. Dwa tygodnie później wyznał jej, że zakochał się w jej siostrze od pierwszego wejrzenia i że w związku z tym bardzo ją przeprasza, ale nie może się z nią ożenić. Nie może nawet z nią być. Ciągle powtarzał, że nie chciał jej skrzywdzić i że tak straszliwie, straszliwie mu przykro. Poklepała go przyjaźnie po ramieniu i powiedziała, że rozumie, na prawdziwą miłość nie ma rady. Po prostu. Miesiąc później przeprowadził się do Łodzi, bo musiał być blisko jej siostry. Potrzebował Konwalii jak tlenu do oddychania, łaknął jej obecności jak kania dżdżu, a ona uświadomiła sobie, że jej nigdy tak nie kochał. Pomyślała, że tak jest może lepiej, niż gdyby miał sobie uświadomić, że mu na niej nie zależy, już po ślubie. Została sama w pustym mieszkaniu. W siedemdziesięciometrowym mieszkaniu z piękną słoneczną kuchnią, łazienką z wanną (dla niej) i prysznicem (dla niego), z trzema pokojami, z których jeden był sypialnią, drugi salonem, a trzeci, obecnie służący za pokój wypoczynkowy, miał się kiedyś stać pokojem dziecięcym. Została sama z pięknie dopasowanymi kuchennymi meblami i dużym telewizorem kupionym na raty. Została sama z dwoma kotami, które zareagowały na zmianę równie obojętnie co telewizor. Została sama ze swoimi myślami. Została sama z kredytem, co stało się dla niej bardzo boleśnie jasne w kolejnych miesiącach. Wreszcie została sama z całą swoją miłością, której nikt już do niczego nie potrzebował. A ona nie potrafiła przestać jej czuć. Kiedy jej comiesięczne krwawienie było wyjątkowo obfite i nic nie wskazywało na to, żeby miało się szybko skończyć, właściwie się nie zmartwiła. Zrzuciła to na nerwy, w końcu nie co dzień opuszcza cię miłość twojego życia. Lecz po kilku kolejnych dniach poczuła poważny niepokój. Ostatecznie tylko kobieta jest istotą, która potrafi siedem dni bez przerwy krwawić i nie umrzeć, ale dwa tygodnie to już zdecydowanie przesada. Koniec końców nie chciała zejść z tego świata. Miała może złamane serce, ale chciała jeszcze pożyć. Chwilę poudawać, że życie ma coś do zaofiarowania także odrzuconej brutalnie przez narzeczonego na rzecz jej własnej siostry kobiecie. Choć, jak historia pokazywała, starsze siostry, które wspaniałomyślnie pozwalały, by to młodsze najpierw złapały męża, rzadko same kończyły na ślubnym kobiercu. Zresztą złamane serce złamanym sercem, a pochwa pochwą. Koniec końców, choć jedno z drugim pośrednio związane, dzieliła je spora odległość. Gdy tylko krwawienie ustało, umówiła się do ginekologa. Z powodu opisanych objawów przyjęto ją w zasadzie od ręki, w ciągu kilku dni. Badająca ją lekarka, ta sama, do której chodziła od lat, miała niewesołą minę. Nie podobało jej się to. Po badaniu popatrzyła na nią smutno. – Tak jak myślałam. Była pani w ciąży. – Byłam? – To nie był przedłużający się okres. Pani poroniła. Proszę się ubrać, porozmawiamy. Kiedy wróciła i zasiadła na twardym krześle naprzeciwko swojej lekarki, ta kontynuowała: – Bardzo mi przykro, tak się czasem dzieje w przypadku pierwszej ciąży. Kobiety, które z powodu przedłużającej się, jak im się wydaje, miesiączki nie wybiorą się do lekarza, nawet nie wiedzą, że poroniły. Nie ma jednak przeciwwskazań, żebyście państwo znów spróbowali. Jeśli pani chce, wypiszę stosowne recepty, pomogę się przygotować. – Widząc jej minę i chyba opacznie ją interpretując, dodała pośpiesznie: – A jeśli nie, zmienimy tabletki antykoncepcyjne, bo rozumiem, że tym, które pani brała do tej pory, może już nie ufać. Machnęła ręką, jakby odganiała natrętną muchę. – Tabletki antykoncepcyjne nie będą mi już potrzebne. Dziecka też już nie mam z kim mieć. Wróciła do domu. Weszła do pokoju, który służył im do odpoczynku i pracy i który, jak myślała, będzie kiedyś pokojem dziecięcym. Usiadła pod ścianą, oparła o nią plecy. Wyciągnęła nogi przed siebie i założyła jedną na drugą, uderzając o siebie czubkami butów. W zasadzie nie miała nic przeciwko posiadaniu dziecka. Owszem, zabezpieczali się oboje, ale czasami zdarzało jej się przegapić godzinę wzięcia tabletki. Myślała wtedy, że jeśli los tak zdecyduje, to będą mieli dziecko. Myślała o tym w zasadzie bez lęku. Chciała mieć dzieci. Chłopcy ją onieśmielali, nie wiedziała, czy potrafiłaby postępować z chłopcem. Może wszedłby jej na głowę. Najchętniej urodziłaby śliczną małą dziewczynkę. Przez chwilę pomyślała nawet, czy nie poinformować Patryka, ale doszła do wniosku, że nie ma takiej potrzeby. Miał już nowe życie. Ale gdyby do niego zadzwoniła, co by się wtedy stało? Powrotu do tego, co dawniej, już przecież nie było. Nie mógł być mężem jej siostry i ojcem jej dziecka. Jakie życie potrafiło być złośliwe. A jednak żal jej było tego maleńkiego, zmarnowanego życia, choć może ze względu na jej siostrę i narzeczonego (byłego narzeczonego, poprawiła się) dobrze się stało. Z drugiego pokoju przyczłapał Herkules Poirot, właściciel najbardziej dorodnych wąsów wśród całej kociej populacji. Położył się na podłodze obok niej. Zatopiła dłoń w jego futrze. Wtedy zadecydowała, że jej nienarodzona córeczka miała na imię Natalia. Choć nie wierzyła w żadną wersję lepszego miejsca, które miało na ludzi czekać po śmierci, tej nocy na parapecie okna zapaliła swojemu dziecku świeczkę. By wiedziało, że będzie o nim pamiętać. I że jest jej przykro. Tak straszliwie, straszliwie przykro. Było w tym wszystkim coś zaskakującego. Nigdy nie była wierząca, a jednak fakt, że podchodzi do sprawy tak bardzo konserwatywnie, uwierał ją jak kamień w bucie. Źle się z tym czuła, że zaczęła uprawiać seks z Patrykiem, gdy nawet nie było mowy o ślubie. Ale kochała go i nie chciała się pozbawiać tak pięknego doświadczenia tylko dlatego, że nie łączyła ich ze sobą jakaś magiczna formułka wypowiedziana przez urzędnika. Przecież wierzyła, że będą razem. Już zawsze. A jednak odetchnęła, kiedy jej się oświadczył, gdy wyznaczyli datę ślubu. Kamyk z buta wypadł. Sumienie przestało ją gryźć, a patrząc na siebie w lustrze, nie czuła się już… hmmm, łatwa. Tak, w zasadzie przez cały ten czas czuła się łatwa. Choć przecież była w kilkuletnim związku i miała prawo do życia erotycznego. Nigdy nie podzieliła się tymi myślami z Patrykiem, przypuszczała, że nie zrozumiałby. A jednak, gdy jej się oświadczył, Róża odzyskała szacunek do samej siebie. Studia. Praca. Miłość. Mieszkanie. Małżeństwo. Rodzina. Wszystko wskazywało, że jej plan na życie był na najlepszej drodze do ziszczenia się. I wtedy Konwalia spojrzała na Patryka. Patrzyk popatrzył na Konwalię. I cały misterny plan rozbił się o kant dupy, bo zadziała się magia. Magia, która sprawiła, że należało wykreślić ostatnie punkty. Miłość. Mieszkanie. Małżeństwo i Rodzinę. A jak się okazało, nawet punkt „praca” stanął pod znakiem zapytania. Nie jest łatwo zarabiać najniższą krajową, gdy ma się dwa koty do wyżywienia i kredyt za mieszkanie do spłacenia. – No nic, poradzimy sobie. Jak zawsze – stwierdziła w pustą przestrzeń. W grudniu nie pojechała do domu na święta. Minęły dopiero niecałe cztery miesiące i nie sądziła, by była w stanie się z nimi zobaczyć. Zaczynała też powoli rozumieć, że nie będzie w stanie z otrzymywanej pensji utrzymać mieszkania i spłacać kredytu. Po gruntownym przemyśleniu sprawy doszła do wniosku, że ma dwa wyjścia, każde bardziej koszmarne od poprzedniego. Po pierwsze, mogła zlikwidować sypialnię i pokój wypoczynkowy i przygotować je pod wynajem dla studentów, ale pomysł korzystania ze wspólnej kuchni, wspólnej łazienki i wspólnej lodówki z obcymi ludźmi nie bardzo jej się podobał. Po drugie, mogła sprzedać mieszkanie, spłacić kredyt, a sama coś wynająć i zacząć zupełnie od nowa. Przypuszczała, że z pensji bibliotekarki będzie to dość karkołomne przedsięwzięcie, ale innego wyjścia naprawdę nie widziała. Przynajmniej obecnie. Nie kupiła choinki, nie kupiła prezentów ani wyszukanego jedzenia. Boże Narodzenie miała zamiar spędzić na kanapie pod kocem. W piżamie. Oglądając stare filmy i czasem cicho płacząc do poduszki. Ale cały misterny plan wziął w cholerę, bo zadzwoniła mama. – Kochanie, mieliśmy ci to powiedzieć, gdy przyjedziesz na święta, ale się nie zjawiłaś… – Mama westchnęła. – Co się stało? Kolejne przeciągłe westchnięcie. – Och, Konwalia sama powinna sprzątać ten bałagan, dlaczego ja?! Co też mi przyszło na stare lata! – O co chodzi? – Twoja siostra i Patryk biorą ślub. Wysłali ci już pocztą zaproszenie. Dla pewności policzyła na palcach, bo nie była pewna, czy też pamięć jej aby nie zawodzi. – Oni znają się raptem cztery miesiące! – Konwalia jest w ciąży. No jasne, że Konwalia jest w ciąży. Teraz to ona westchnęła. – Chciałaby, żebyś była jej świadkiem. – Co? – Pąku, ona nie ma nikogo bliższego niż ty. – Mamo, mam prawie trzydzieści lat, nie jestem żadnym Pąkiem. A Konwalia ukradła mi narzeczonego i dała mu się zapylić jak, nie przymierzając, pierwszy lepszy kwiatek. – Ależ Kwiatuszku… Ślub i wesele odbyły się w marcu. Uszyła sobie nawet na tę okazję nową sukienkę. Choć była świadkiem i wszystkie swoje zadania wypełniała z należytą pieczołowitością i zaangażowaniem, pana młodego starała się unikać, jak tylko się dało. Była wszędzie i nigdzie, byle tylko na niego nie wpaść, by nie wysłuchiwać złośliwych szeptów rodziny, że młodsza siostra buchnęła starszej narzeczonego. Rodzina pana młodego też nie bardzo wiedziała, jak ma się zachować. Byli skrępowani faktem, że ich przyszła synowa ma być teraz szwagierką ich syna. W związku z czym równie mocno jak ona unikali spotkania i poza zdawkowym przywitaniem na samym początku nie zamienili już ani słowa. Tylko gdy był z Konwalią, pozwalała sobie na ukradkowe spojrzenia w ich stronę. Wyglądali na bardzo szczęśliwych. I zdecydowanie w głębokim poważaniu mieli to, co działo się wokół. Byli tam dla siebie i tylko dla siebie. Często długo patrzyli sobie w oczy. Choć bujali się nieporadnie, zdecydowanie niedopasowani w tańcu, zupełnie im to nie przeszkadzało. Zauważyła, że przy Konwalii Patryk nabrał pewnego luzu, którego brakowało mu przy niej. Natomiast Konwalia… miała nadzieję, że przy odpowiednim mężu, jakim niewątpliwie był Patryk, wreszcie się trochę życiowo ogarnie. Dobrze by było, w końcu miała zostać matką. Przyłapała się na myśli, że chciałaby ich oboje znienawidzić. O ile wszystko byłoby prostsze, gdyby mogła ich znienawidzić. A jednak kochała ich. Kochała oboje. I w zasadzie życzyła im szczęścia. A jednak czasami powracała do niej ta jedna, natrętna myśl, że Konwalia żyje jej życiem. To miał być jej narzeczony. Jej ślub. I – jak się okazało – jej dziecko. Przysiadł na krześle koło niej. Była na siebie zła, że tak głupio się zamyśliła, nie zdołała w porę uciec i teraz już będzie musiała z nim porozmawiać. Chwilę milczeli, aż wreszcie Patryk zdecydował się zagadnąć: – Zatańczmy. – Och, to chyba nie jest dobry pomysł. – Dlaczego nie? Wstał i delikatnie pociągnął ją za rękę, co sprawiło, że i ona musiała wstać. Pozwoliła poprowadzić się na parkiet. Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniały. Nie potrafiła mu niczego odmówić. Choć w tym jednym miała przewagę nad swoją siostrą. Kurs tańca się opłacił. Ponieważ orkiestra zagrała wolniejszy kawałek, powoli rozpoczęli walca. Tańczyli bez słów, jak tyle razy wcześniej. Tak samo jak na kursie i jeszcze długo po jego zakończeniu. Walc był zdecydowanie jej ulubionym tańcem. Ostatni taniec. Miała zamiar się nim cieszyć. – Jak sobie radzisz? – Dobrze. – Ale tak naprawdę, Różyczko, jak sobie radzisz? – Naprawdę dobrze – odpowiedziała i miała wrażenie, że mówi zupełnie szczerze. – Nie chciałem, żeby tak wyszło. Poklepała go przyjacielsko po ramieniu. – Wiem. Stało się i już. – Różo… – Zatrzymali się pośrodku parkietu, wokół nich wirowały inne pary. Wiedziała, że niektóre z nich przyglądają im się z ciekawością. Czuła, że ta rozmowa to pożegnanie. Z tym, co mieli i co planowali. – Jesteś najmilszą i najlepszą osobą, jaką znam. Zamrugała. Nie chciała się rozpłakać. Nie teraz. Nie przy nim. Patryk kontynuował: – I wiem, że pewnego dnia ktoś pokocha cię tak, jak na to zasługujesz. Nic nie odpowiedziała, bo co miała powiedzieć? „Myślałam, że to właśnie ty mnie tak kochasz”? – Wiem, że pewnego dnia spotkasz miłego gościa, którego absolutnie od początku do końca zachwycisz. Który będzie rozumiał, że kolekcjonujesz okulary, by oprawki kolorystycznie pasowały do sukienek. Który będzie akceptował, że nosisz tylko sukienki. Gościa, który będzie wiedział, że gdy jesteś na siebie zła, wymyślasz sobie od „wywłoki w balerinkach”. Gościa, dla którego w tej swojej absurdalnej piżamie w chmurki będziesz wyglądać jak bogini. Faceta, który ubóstwiał będzie to, że na śniadanie jesz zwykle owsiankę i że uwielbiasz śpiewać do tego stopnia, że dałabyś się pokroić za śpiewnik. Wiem, że może dziś tak ci się nie wydaje, ale kiedyś spotkasz kogoś, dla kogo będziesz całym światem. „Dlaczego mam znów szukać kogoś takiego? Ty wiesz o mnie to wszystko. Nie chcę! Dlaczego pozwoliłeś mojej siostrze, żeby ukradła nasze życie? Dlaczego mi to zrobiłeś?!” – Chciałabym w to wierzyć – odpowiedziała, gdy przebrzmiały ostatnie nuty piosenki. – To uwierz. Niesamowite, jak bardzo miała ochotę go wtedy pocałować. Uderzyła ją absurdalność całej tej sytuacji. Tańczyła z jedynym mężczyzną, którego kiedykolwiek kochała. A on jej mówił, że jeszcze sobie kogoś znajdzie. To nie było fair. I bardzo, bardzo bolało. Delikatnie pocałowała go w policzek. Był to w sumie niewinny gest, ale wiedziała, że w sytuacji, w której się znaleźli, może wywołać zgorszenie u wszystkich starych ciotek. – Bądźcie szczęśliwi – powiedziała. W tym momencie podeszła do nich zaniepokojona Konwalia. – Wszystko w porządku? Róża kiwnęła głową. Spróbowała się uśmiechnąć. – Tak, już skończyliśmy. Jak czuje się ktoś, komu osoba, którą kocha od kilku lat, mówi, że „jeszcze sobie kogoś znajdzie”? Czuje się fatalnie. Gorzej niż źle. Jak motyl, któremu ktoś przyłożył patelnią. I ona też tak właśnie się czuła. Fatalnie. To chyba właśnie wtedy podjęła decyzję, że całkowicie zerwie z dawnym życiem. Sprzeda mieszkanie. Zmieni pracę. Może nawet wyjedzie z Poznania. Ostatecznie nic jej tam nie trzymało. Patryka już nie było. Przecież mogła zamieszkać wszędzie. Nawet w Bieszczadach. Wróciła do stołu. Rozejrzała się za jakimś ciastem z czekoladą. Gdy je upolowała, nałożyła sobie dwa kawałki, a po namyśle dołożyła jeszcze trzeci. Skoro była kobietą samotną, właścicielką dwóch kotów, mogła się już spokojnie, bez zbędnych wyrzutów sumienia, zapuścić i roztyć. Bez skrępowania zaczęła jeść ciasto. Wtedy przysiadł się do niej ojciec. Rozejrzał się za czystą łyżeczką, a gdy takiej nie znalazł (tak, niestety, to było jedno z tych wesel, na których do ciasta burżujsko podawano małe, fikuśne widelczyki), sięgnął po widelczyk i zaczął podjadać z jej talerza. – Jak tam, Pąku? – Już niedługo. A potem wrócę do domu i zaleję się w trupa, lamentując nad moim zmarnowanym życiem. – Przyszło jej do głowy, że nie powinno się mówić takich rzeczy własnemu ojcu. Tata wstał i odszedł, ale po chwili wrócił z butelką czerwonego wina i dwoma czystymi kieliszkami. – Po co czekać, możemy zacząć już teraz. Odkorkował wino i nalał dwa pełne kieliszki. Jeden z nich podał jej. – Nie żałuj sobie, Pąku. I odklej z buzi ten fałszywy uśmiech. Nikt nie patrzy. Przez chwilę siedzieli w milczeniu, popijając wino i jedząc ciasto czekoladowe. – Pąku, wiesz, że twoja siostra to moje dziecko. – Fakt ten wykluczyć mogłyby tylko badania DNA, ale wierzę na słowo. – A to stawia mnie w dość niezręcznej sytuacji. Kocham zarówno ją, jak i ciebie. Jednak oboje wiemy, że Konwalia nie jest zbyt mądra, a to, co ci zrobiła… – Nie ma o czym mówić. – …sprawia, że mam ochotę udusić ją gołymi rękami. Zachowała się jak ostatnia idiotka, jak… – Tato, przestań. – Pąku, miałbym ochotę rozpędzić na cztery wiatry całe to towarzystwo, a jednak przez cały dzień się uśmiecham i przyjmuję gratulacje. Ale jestem tu tylko dlatego, że muszę, bo Konwalia jest moim dzieckiem i taki genetyczny imperatyw, że ją kocham, choć obecnie trudno mi sobie uświadomić za co. – Nie kocha się za coś. – Bzdura. Zawsze kocha się za coś. – Nie, wcale nie. Kocha się mimo wszystko. Tak jak ty Konwalię. – Ale on… – Ojciec wycelował widelczykiem w Patryka. Gdyby to były widły, sprawy mogłyby przyjąć zły obrót. – On moim dzieckiem nie jest. Ma być moim zięciem… – Nie „ma być”, tatku. Jest. – …ale szczerze powiedziawszy, uważam go za gnoja i chętnie bym go ukatrupił. Dlatego mam propozycję. Ja go zwabię na tyły budynku, na plac zabaw, a ty przynieś łopatę. Potem będziesz stać na czatach, a ja go zamorduję i pochowam. W razie czego będziesz mi w chlebie wysyłać pilniki do więzienia. Róża wybuchnęła śmiechem. Ojciec spojrzał na nią i również zaczął się śmiać. Dolał im obojgu wina. – Nie martw się, jestem bibliotekarką. Przeczytałam w życiu tyle kryminałów, że nie ma obaw, nie złapią nas. Poza tym obejrzałam wszystkie odcinki Kryminalnych zagadek Nowego Jorku, niektóre odcinki CSI Las Vegas i pojedyncze CSI Miami. Nie lubię Horatio… – Wiesz, w którymś momencie miałem wrażenie, że ci dzielni policjanci są w stanie wsadzić do paki nawet kosmitów. – No właśnie do tego zmierzam. Myślę, że jesteśmy w stanie popełnić zbrodnię doskonałą. – Zatem ustalone. Popełniamy morderstwo. Stuknęli się kieliszkami. – Naprawdę nie musisz tu siedzieć. Jedź do domu, wyśpij się. A potem… coś wymyślimy. Ojciec przykrył jej dłoń swoją wielką ręką i uścisnął. Gest ten znaczył dla obojga więcej niż tysiąc słów. Róża położyła ojcu głowę na ramieniu. – Jestem już zmęczona – przyznała szczerze. – Wiem, Pąku, wiem. – Nie, tatku, nie masz pojęcia. Nikt z was nie ma. Sukcesywnie zaczęła rozsyłać CV. Było jej wszystko jedno, w którym miejscu w Polsce ją zatrudnią. Wysyłała oferty do mniejszych i większych miast powiatowych. Wkrótce zaczęto ją zapraszać na rozmowy kwalifikacyjne i musiała sobie przypomnieć, jakie to w sumie upokarzające. Za każdym razem ubierała tę samą granatową sukienkę z białym kołnierzem, w której wyglądała jak pensjonarka. Jakby się urwała z powieści Bolesława Prusa. Kolejna pani dyrektor. Kolejny gabinet. Ten nieco większy. Przestronniejszy i bardziej słoneczny. Biblioteka też większa, kilkunastoosobowa. Praca nieźle płatna. Siedząc w kolejce, usłyszała, że prowadząca rozmowę pani dyrektor proponowała wyjściową pensję trzech tysięcy złotych. To dużo. Róża nigdy tyle nie zarabiała. A odkąd jest sama, przydałoby jej się zarabiać więcej. – To co chcesz robić, pani Różo? Róża w pierwszej chwili nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. Gorączkowo zastanawiała się: „To my jesteśmy na »ty«, czy na »pani«?”. Szybko przemknęło jej przez myśl, że zadziwiająco często ludzie kultury są tejże w znacznym stopniu pozbawieni. Opowiadała o tym, co robiła do tej pory. O zajęciach z maluchami, dziećmi szkolnymi, dorosłymi. Opowiadała o spotkaniach autorskich i artykułach do pracy fachowej. Pani dyrektor kiwała głową, ale chyba tylko po to, by uprzejmie dawać do zrozumienia, że słucha. – Ale dlaczego biblioteka publiczna? Z pani CV wynika, że mogłaby pani uczyć. Dlaczego nie szuka pani pracy w szkole? Róża coraz bardziej nie wierzyła w to, co słyszy. Czuła się, jakby brała udział w jednym ze skeczy Monty Pythona. „No nie wiem. Bo do tej pory pracowałam w bibliotece? Bo w tej pracy jestem dobra, mam osiągnięcia, doświadczenie? Bo do szkoły można się dostać tylko z polecenia albo wjechać na ślepym łucie szczęścia? To szuka pani pracownika czy nie?” – Ponieważ biblioteka jest całym moim życiem – odpowiedziała Róża zgodnie z prawdą. Poniekąd. Przynajmniej obecnie. – No dobrze, dobrze. Ale ja potrzebuję kogoś do opracowania. – W ramach działania mojej filii opracowywałam książki, potrafię to robić. Znam Uniwersalny System Dziesiętny. Z tym że mogłam pracować w innym systemie bibliotecznym, ale to wszystko jest do nauczenia. Ktoś mnie przeszkoli i mogłabym… – No tak, no tak. Ale to jest praca dla odludka i bardzo odpowiedzialna. Trzeba ciągle liczyć, przeliczać, być w stałym kontakcie z księgową. Podczas skontrum osoba z opracowania jest najważniejsza, to ona wszystko ustala z księgową… Róża słuchała i zastanawiała się, dlaczego ta kobieta, widząc ją na oczy pierwszy raz w życiu, zakładała, że Róża jest niesystematyczna. Pomyślała sobie, że koniec końców nie chciałaby dla niej pracować. Zrobiła na Róży złe wrażenie. Gdzieś tam wewnątrz niej „być” po raz pierwszy walczyło z „mieć”. I wygrało. Niestety. – No tak, ale stanowisko przecież zawsze można zmienić, prawda? Dziś pracuje się w opracowaniu, a jutro przeskakuje do wypożyczalni – „Mieć” podjęło ostatnią próbę zatriumfowania. – Pani Różo, gdy szkoli się pracownika, to nie po to, by sobie potem przeskakiwał jak mu się żywnie podoba. No naprawdę, cóż za pomysł! „Myślałam, że przede wszystkim nie marnuje się potencjału bardzo dobrego pracownika, no ale niech będzie”. – A planuje pani dzieci? – Oczy dyrektorki zwęziły się. Skojarzyła się Róży z wężem. Pomyślała, że jeżeli pracownicy są tacy, jak ich szefowa, równie szczerzy, pomocni i serdeczni, to jeżu kolczasty, z dala od takiej placówki! – Na chwilę obecną nie – odpowiedziała zgodnie z prawdą, choć pytanie było tendencyjne i seksistowskie i nie powinna na nie w ogóle odpowiadać. – Tak właśnie myślałam. – Proszę? – No nic, pani Różo. Zastanowię się. Mam jeszcze w przyszłym tygodniu dwie rozmowy z innymi kandydatkami. Jeśli znajdę kogoś, kto mi odpowiada, to przykro mi. Jeśli nie znajdę, bo może się i tak zdarzyć, to zastanowię się, czy dać pani szansę. Możliwe, że podejmę wysiłek włączenia pani do mojej ekipy. Kobieta wstała. Róża również. – Odezwę się do pani, gdy podejmę decyzję. Róża jedynie skinęła głową. Obie chyba wiedziały, że telefon nigdy nie zadzwoni. Zanim się obejrzała, nadszedł czerwiec. Od rozstania z Patrykiem minęło już osiem miesięcy, a nadal nie było dnia, by o nim nie myślała. Coraz częściej jednak musiała myśleć także o innych rzeczach. Kończyły jej się oszczędności i jeśli szybko czegoś nie wymyśli, będzie musiała zacząć pożyczać, by móc spłacać kredyt. Na mieszkanie samodzielnie też nie było jej stać, bo czynsz dla jednej osoby, zwłaszcza zarabiającej najniższą krajową, był zdecydowanie za wysoki. Co prawda miała za sobą kilka rozmów kwalifikacyjnych. Jedną w Pile, drugą w Koninie. Ale z żadnego miejsca ponownie nie zadzwonili. Zaczęła łapać się na myśli, że może nie ustąpiła w autobusie miejsca jakiejś miłej starszej pani, która nie była jednak tak miła, bo okazała się czarownicą i rzuciła na nią klątwę. Od tego dnia Róża miała w życiu już tylko pecha, większego pecha i makabrycznie ogromniastego pecha. Straciła narzeczonego, dziecko, a teraz także grunt pod nogami. Wiedziała, że jeśli szybko czegoś nie wymyśli, to okręt jej życia spektakularnie zatonie. Przełamawszy się uprzednio w pół, niczym Titanic. Właśnie wtedy nadjechał autobus. Wsiadła, przezornie zajmując miejsce stojące, żeby nie urazić żadnej starszej pani. Autobus powoli toczył się przez rozgrzane poznańskie ulice, postękując i pojękując, jakby miał zaraz wyzionąć ducha. Przez pootwierane okna napływało do środka jeszcze gorętsze powietrze. Unikała wzroku zmęczonych współpasażerów, po których czerwonych twarzach spływały stróżki potu. Przebiegło jej przez myśl, że też nie wyglądała najkorzystniej. Gdyby to miał być „ten moment”, w którym do autobusu wsiadłby jej Książę z Bajki, byłaby skończona. Nikt nie zakochałby się w niej w tej temperaturze, nie teraz, gdy wyglądała, jakby miała się za chwilę roztopić. Nic apetycznego, jak przypuszczała. Zresztą to nie miało znaczenia. Już nie. Miała już swoją wielką miłość. Jedną na całe życie. Ze wzlotami, bez upadków i z tą chwilą, kiedy mężczyzna rzuca się na kolana i gdzieś w okolicach pasa miga ci na oślep pierścionkiem z brylantem, zbyt zauroczony twoją urodą, a może po prostu zbyt przerażony, by składnie się wyrażać. Tyle że w jej przypadku ta chwila, która jest początkiem nowego życia, stała się początkiem końca. A potem nastał czas Konwalii, jej siostry, która była piękna i potrafiła z tego faktu korzystać. Róża dmuchnęła, na chwilę podrzucając w powietrze kosmyki zmechaconej i przyklapniętej grzywki. Zapewne wyglądała jak spocony kurczak. (Czy kurczaki się pocą?) Mówili, że zerwany związek trzeba odżałować. Że się go odchorowuje. Może nie jak grypę, może nie jak zapalenie płuc. Zerwany związek był jak żałoba. Trzeba go przeboleć. Jedni mówili, że to potrwa rok. Inni, że dwa lata. Nie mieli racji. Róża sądziła, że kochała Patryka tak, jak w dniu, gdy ją zostawił, a co gorsza, także jak w dniu, kiedy zrozumiała, że go kocha. I to było paskudne uczucie. Bo nawet gdyby ten Cholerny Książę z Bajki (CKB, brzmiało jak nazwa drużyny piłkarskiej) właśnie przed nią stanął, to ona i tak by go nie zauważyła, zbyt zajęta myśleniem o starym narzeczonym. A to było niesprawiedliwe, bo kiedy ona tak cierpiała w środku komunikacji miejskiej, narażona na kolejne klątwy ze strony nieznanych jej czarownic, on był na ostatniej prostej do zostania rodzicem. Psiakrew. Została sama. Całkiem sama. Kompletnie sama. No, może nie tak zupełnie sama. Przecież miała kredyt (który, jak i dziecko, powinien być ich wspólny, tyle że po wyprowadzce Patryk po prostu przestał płacić, a Róża, zbyt dumna, by zadzwonić i przedyskutować sytuację, po prostu przejęła jego zobowiązania). Miała mieszkanie (właściwie, jeśli być dokładnym, należące do banku), w którym były meble na kredyt i telewizor na raty. I miała kłopoty. Masę kłopotów. I tkwiła w tym wszystkim solo. Bez Hana. Chociaż może Harrison Ford wyleczyłby ją z miłości do Patryka. Autobus stęknął i zatrzymał się na jej przystanku. Tak się zamyśliła, że o mało go nie przegapiła. Chwyciła torebkę i wysiadła w ostatniej chwili. Chwilę stała na światłach, a potem ruszyła rozprażoną ulicą Fredry. Od strony fontanny dolatywał do jej uszu cichy szum wody, który mieszał się z innymi odgłosami miasta. Jak zawsze skierowała się ku bocznemu wejściu do zamku. Pracowała w tutejszej filii Biblioteki Raczyńskich. Placówka była niewielka, więc zatrudniono tylko dwie bibliotekarki, które wymieniały się dyżurami, co oznaczało, że tylko przez dwie godziny dziennie przebywały w bibliotece wspólnie. Odkąd całkowicie wyczyszczono fasadę zamku i z ciemnoszarej ponownie stała się piaskowa, okolica była naprawdę ładna i robiła wrażenie. Dawny park pałacowy obecnie podzielony był ulicą na dwie części. Część przylegająca do zamku miała ławeczki i urocze alejki oraz całkiem przyjemną kawiarnię. Tam też chodziła na przystanek autobusowy, wiosną i latem obserwując lawinowy przyrost pojawiania się w parku całujących się nastolatków. Część położona po przeciwnej stronie, gdzie mieściła się fontanna, zawsze obsadzona była kwiatami. Latem w fontannie brodziły małe dzieci, a matki ratowały się, szukając ochłody w cieniu pobliskich drzew. Przywykła, że podczas pracy z ludźmi zupełnie nie wiadomo, czego się spodziewać. Wszyscy myślą, że praca w bibliotece to tylko wypożyczanie książek. Chciałaby. Przez większość czasu wymyślała kolejne zajęcia dla zawsze rozwrzeszczanych przedszkolaków, ciągle zblazowanych gimnazjalistów i licealistów, którzy uważali, że są mądrzejsi niż w rzeczywistości. Razem z dziećmi tarzała się po dywanie w rytm infantylnych piosenek, z seniorami dyskutowała o przeintelektualizowanych książkach. Gros ludzi, zwłaszcza starszych, przychodziło sobie pogadać, książki były tylko pretekstem. Dlatego wysłuchiwała historii o niedobrych dzieciach i ukochanych wnuczętach (jakoś zawsze w tej konfiguracji), o zbyt małych emeryturach w stosunku do wieloletniej ciężkiej pracy, o zbyt drogich lekach i głupich programach w telewizji. I choć generalnie nie miała nic przeciwko luźnym, miłym pogawędkom z nieznajomymi, fakt, że niektórzy w ciągu dwudziestu minut opowiadali jej całe swoje życie (nawet parę razy w tygodniu), czasami ją męczył. Musiała przyznać, że ostatnio niestety coraz bardziej. Mówili, że ma miłą, szczerą twarz, a na dodatek umie słuchać. Róża natomiast marzyła tylko o tym, by dla odmiany pojawił się ktoś, kto chciałby wysłuchać jej. Kto powiedziałby: „Hej, jestem tu dla ciebie”. Sądziła, że to byłaby całkiem miła odmiana. Inni natomiast przychodzili i oczekiwali, że powie im, co chcą przeczytać. Wtedy stawała na głowie, próbując się dowiedzieć, co lubią. Kryminał? Nie. To może obyczajówkę? No nie wiem. A fantastyka? Boże broń. I tak potrafili stać przy półce z nowościami od dziesięciu minut do godziny. Niektórzy z nich wracali zadowoleni, stwierdzając: „Lubię, gdy pani ma dyżur”, inni złorzecząc: „Co mi pani dała?”, gotowi przyłożyć Róży odnoszoną książką. Jeszcze innym rodzajem czytelników byli ci, którzy nie mogli uwierzyć, że biblioteka nie posiada wszystkich książek na świecie tylko dlatego, że oni je chcą. „Nie ma? Jak to nie ma? Co z was za biblioteka?” Głównie jednak jej dni polegały na wysłuchiwaniu, „jaka to ładna książka”. O książkach można było powiedzieć wiele rzeczy. Że są interesujące, porywające, dobrze napisane, ciekawe. Ale nie ładne. Ładne to są kobiety. Ładne potrafią być małe dzieci i zawsze są małe kotki. Ładna bywa pogoda w lipcu. Kiedyś próbowała to jeszcze tłumaczyć swoim rozmówcom. – Jaka ładna książka. – Interesująca. – Przecież to właśnie powiedziałam. Ma pani coś w podobie? – Znaczy, napisane w podobnym stylu? – Hę? No takie jak to. Dwa lata wytrzymała, a potem uznała, że w sumie to wszystko jedno. Danielle Steel, Nora Roberts i Izabella Frączyk to „ładne książki”, a Tess Gerritsen pisze „w podobie” do Robina Cooka. W drzwiach minęła się z dwunastoletnią dziewczynką o mysim warkoczyku, która wynosiła w torbie całą serię Heartland. „Ktoś tu lubi konie”, pomyślała Róża. Uśmiechnęła się do koleżanki, która właśnie odkładała na półkę zwrócone przez dziewczynkę książki. Zniknęła na chwilę na zapleczu, gdzie zostawiła torebkę, i wróciła do głównej sali. Znały się z Zosią, odkąd kilka lat wcześniej Róża zaczęła tam pracować. Od razu złapały wspólny język. Zosia była krótko po czterdziestce. Miała męża i dwójkę dzieci. Bliźniaki, chłopca i dziewczynkę. Choć nie spotykały się po pracy, w czasie, który spędzały podczas dyżuru razem, było raczej wesoło. – Co słychać? Zosia wzruszyła ramionami. – Po poznańsku, stara bieda i nie ma co do garnka włożyć. A u ciebie? Udało się? Róża pokręciła głową. – Niestety. Zaczynam mieć wrażenie, że w tym zawodzie można zmienić miejsce pracy tylko wtedy, gdy ktoś pójdzie na emeryturę… – …albo umrze. – Zosia pokiwała ze zrozumieniem głową. – Tak, właśnie tak. Reszta dnia minęła spokojnie. Od momentu wyjścia Zosi było jeszcze kilkunastu czytelników. O dwudziestej Róża wyłączyła komputer, umyła kubek po kawie, zabrała torebkę. Ostatni raz upewniła się, czy wszystko w porządku, i zamknęła drzwi. Zeszła schodami na parter i wyszła bocznymi drzwiami. Na placu przed zamkiem młody mężczyzna grał na saksofonie. Wrzuciła do leżącego obok futerału kilka złotych. Skręciła w prawo i podeszła do przystanku autobusowego. Mimo że było już po dwudziestej, upał nadal dawał się poznaniakom we znaki. Róża spojrzała na zegarek. Okazało się, że następny autobus miała dopiero za dziesięć minut, więc postanowiła kawałek się przejść. W końcu po powrocie miała w perspektywie jedynie dokończenie kryminału lub bezsensowne skakanie po kanałach w telewizji. Ruszyła wolno przed siebie. Collegium Maius świeciło pustkami. Jeszcze dwa, trzy tygodnie wcześniej o tej porze na Fredry skończyłyby się właśnie ostatnie wykłady i na ulicę wysypałyby się głośne i, wydawałoby się, szczęśliwe grupki studentów. Perspektywa zbliżających się trzymiesięcznych wakacji wręcz rozpromieniała ich twarze. Obecnie jednak gmach niemal opustoszał. Był koniec czerwca. System Eliminacji Studentów Jest Aktywny (w skrócie SESJA) dobiegał już końca i Poznań powoli pustoszał. Latem miasto zawsze było spokojniejsze i bardziej puste. Rozluźniało się w autobusach i tramwajach, łatwiej było dostać miejsce w klubie lub barze. Przyjemniej robiło się zakupy w marketach i na rynkach. Tłoczno zaczynało się znów robić dopiero we wrześniu, kiedy jako pierwsi wracali ci, którzy zdawali poprawki. Kiedyś sama studiowała w tym budynku i nadal żywiła wobec niego ciepłe uczucia. Choć gdy odbierała dyplom (oczywiście nie byłaby sobą, gdyby wchodząc na podwyższenie, nie potknęła się o togę), nie sądziła, że jeszcze chwila, a będzie ten budynek mijać codziennie w drodze do i z pracy. Idąc krok za krokiem, dotarła pod urząd wojewódzki i tam przysiadła na ławce, czekając na autobus. Z kawałka zieleni umieszczonego między dwoma pasami drogi dolatywało ptasie popiskiwanie. Kiedyś sądziła, że to żywe ptaki, ale potem ktoś jej uświadomił, że dźwięki te wydaje pomnik. Architekt umieścił na nim wyrzeźbione ptaki. Nie mogła jednak zrozumieć, po co podłożył im głos. Kiedy nadjechał autobus, wsiadła i zajęła miejsce, znowu upewniając się uprzednio, że w pobliżu nie ma żadnej starszej pani. I wtedy zadzwonił telefon. – Róża? – odezwał się głos po drugiej stronie. – Tak – odpowiedziała niepewnie. – Tu Marta Maj. – Jest czerwiec. – Bardzo zabawne – sapnął głos po drugiej stronie. – Widziałam na FB, że szukasz pracy. „Marta Maj?”, Róża myślała gorączkowo. „Marta Maj? Czy ja, do cholery, znam jakąś Martę Maj?” – Przepraszam, chyba nie kojarzę. – Nie kojarzysz, czy szukasz pracy? – zdziwił się nieznany głos. – Pracy szukam, i owszem, ale pani nie kojarzę. – No tak. Pamiętasz, ja, ty i Ania Kucza chodziłyśmy razem na metodykę. – Pamiętam Anię Kuczę, ale nadal nie wiem, z kim rozmawiam. Przepraszam. Głos po drugiej stronie sapnął. – Aaaa, no bo ja się z domu nazywałam Nowak. Róża przypominała sobie Martę Nowak. Śliczna blondynka. Sympatyczna, choć w czasie studiów ledwie mijały się na korytarzach. – Właściwie to od tego trzeba było zacząć – zreflektował się głos. – Wiem, szukasz pracy. – Szukam, rzeczywiście. – Bo wiesz, ja uczę w takiej niepublicznej szkole, założonej przez stowarzyszenie. I u nas zwolniło się miejsce. Uczyłabyś w szkole podstawowej, dwie siódemki i dwie czwarte. – Zaszła pomyłka. Marto, ja jestem bibliotekarką. Ostatni raz próbowałam dostać pracę w szkole pięć lat temu. Nie mam nawet stażu. – No i właśnie my kogoś takiego potrzebujemy. Dostaniesz godziny w bibliotece szkolno-publicznej i etat w szkole. – Dziękuję, że o mnie pomyślałaś, ale ja się do tego nie nadaję. – Bzdura. Byliśmy przekonani, że jeśli ktoś z nas będzie nauczycielem, to właśnie ty. Różo, ty kochasz uczyć. Musisz sobie tylko o tym przypomnieć. To co, mogę cię umówić z moją szefową? Potrzebujemy kogoś od września, więc trochę nam się śpieszy, bo dyra chciałaby mieć wszystkie ręce na pokładzie jeszcze przed wyjazdem na urlop. – A gdzie w ogóle jest ta szkoła? – Nie powiedziałam? – Ano nie. – Szkoła mieści się w starym pałacu w Ciążeniu. To w zasadzie wioska, ale pałacyk jest piękny, świeżo odremontowany, dookoła park. Dzieci jest niewiele i nie są tak zmanierowane jak te w mieście. – Ciążeń? A gdzie to w ogóle jest? – Teraz mnie obrażasz – zaśmiała się rozmówczyni. – Niedaleko Słupcy. Godzina jazdy samochodem od Poznania. Może nawet nie. To jak? Może to jest właśnie szansa, na którą czekała? Przecież była gotowa pracować w Pile albo w Koninie. A przecież wszyscy doskonale wiedzą, że od Konina Azja się zaczyna. Dlaczego miałaby nie przenieść się do Ciążenia? – Dobrze, umów mnie. Zobaczymy. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Skorupka pierwsza Skorupka druga Skorupka trzecia Skorupka czwarta Skorupka piąta Skorupka szósta Skorupka siódma Skorupka dziewiąta Skorupka dziesiąta Skorupka jedenasta\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Wszystkie_roze_swiata-ebookRO/p00625173i006" target="_blank" title="Wszystkie róże świata [Jagoda Wochlik] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wszystkie róże świata [Jagoda Wochlik] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zwiększenie efektywności procesu zamknięcia miesiąca | FlexiClosing\nUsprawnienie procesu zamknięcia miesiąca w firmie produkcyjnej\nświatowy lider w produkcji wyposażenia dla domu i ogrodu z tworzyw sztucznych,\nsprzedaż prowadzona w ponad 100 krajach,\n18 fabryk i dwa centra dystrybucji w 9 krajach.\nW ramach jednej ze spółek Grupy, zakończono prace nad centralizacją funkcji księgowych, w rezultacie których utworzona została nowa struktura księgowa obsługująca dwie fabryki w firmie. Zmiany w strukturze złączyły się równolegle z nowymi, związanymi z raportowaniem finansowym wymaganiami, jakie Grupa nałożyła na swoje jednostki. Od nowego roku wszystkie jednostki miały dostarczać kompletne dane finansowe dotyczące kosztów operacji do 2 dnia każdego miesiąca. Aby więc spełnić postawione przed nimi oczekiwania, struktury finansowo-księgowe musiały podjąć działania, mające na celu zwiększenie efektywności procesu zamknięcia miesiąca. Podjęta została decyzja o przeprowadzeniu optymalizacji procesu zamknięcia miesiąca oraz jego możliwej automatyzacji poprzez wykorzystanie dedykowanego narzędzia. Do wsparcia prac została włączona posiadająca odpowiednie kompetencje i narzędzia wspierające proces zamknięcia miesiąca FlexiClosing, firma FlexiSolutions.\nPodejście do realizacji prac\nW pierwszej kolejności została przeprowadzona analiza procesu zamknięcia miesiąca, w wyniku której zidentyfikowano główne problemy i pola braku efektywności w procesie. Okazało się, że proces zamknięcia miesiąca wymaga formalizacji i usystematyzowania zadań. Dodatkowo, pojawiły się kwestie dotyczące możliwości monitorowania i kontroli procesu – tak, aby zapewnić realizację zadań zgodnie z wyznaczonymi celami. Obecne podejście nie zapewniało kierownictwu gwarancji kompletności i terminowości podejmowanych działań. Podniesiona została kwestia zapewnienia odpowiedniej kontroli procesu, co wiązało się z koniecznością automatyzacji poprzez wdrożenie wsparcia narzędziowego.\nPo przeprowadzeniu szeregu analiz, wywiadów i warsztatów z pracownikami księgowości oraz kontrolingu, przygotowana została kompletna checklista zamknięcia miesiąca, zawierająca usystematyzowane i opisane zadania wraz ze wskazaniem odpowiedzialności i terminów ich realizacji. Ponadto, zidentyfikowane zostały obszary i działania, które w ramach zamknięcia miesiąca były niewystarczająco pokryte w dotychczasowym procesie.\nDzięki tak przeprowadzonym pracom, możliwe stało się zautomatyzowanie procesu poprzez wdrożenie wspierającego zarządzanie procesem zamknięcia miesiąca narzędzia – FlexiClosing. Wskazane podejście do optymalizacji i zdefiniowania procesu, umożliwiło szybką i sprawną konfigurację systemu oraz uruchomienie pilotażu, w ramach którego przeprowadzono zamknięcie miesiąca w jednej ze spółek.\nWnioski z przeprowadzonego pilotażu pozwoliły na dodatkowe zwiększenie efektywności procesu zamknięcia miesiąca. Rezultat uzyskano dzięki sprawniejszemu zaplanowaniu zadań i zmianom w zakresie odpowiedzialności za ich realizację. Liderzy zespołów księgowych zauważyli duże korzyści z wdrożenia FlexiClosing, szczególnie w obszarze monitorowania realizacji prac, zgłaszając potrzebę wdrożenia w systemie innych cyklicznych procesów księgowych. Dzięki dużej elastyczności i możliwościom funkcjonalnym FlexiClosing, do systemu dołączone zostały cykliczne zadania księgowe oraz wsparcie dla procesu podatkowego.\nProjekt zakończył się wdrożeniem FlexiClosing dla dwóch planowanych spółek w ramach scentralizowanej jednostki księgowej.\nDowiedz się więcej o FlexiClosing\nDecyzja o wdrożeniu systemu FlexiClosing do wsparcia procesu zamknięcia miesiąca, przyniosła kierownictwu i pracownikom spodziewane korzyści. Wdrożenie systemu, w pierwszej kolejności wymogło na organizacji sformalizowanie i usystematyzowanie procesu poprzez identyfikację powtarzalnych zadań procesu zamknięcia miesiąca oraz przypisania im terminów realizacji i odpowiedzialności. Zasadność tak zdefiniowanego procesu, została poddana testowi w postaci pilotażu FlexiClosing, w ramach którego, udało się zweryfikować w praktyce prawidłowy przebieg i efektywność realizowanych zadań.\nPo wdrożeniu FlexiClosing, członkowie zespołów księgowych otrzymali „asystenta” w postaci zautomatyzowanego systemu, który przypomina o nadchodzących zadaniach i terminach oraz wskazuje, w jaki sposób zrealizować cel. Dzięki FlexiClosing, kierownictwo oraz liderzy zespołów mogą monitorować podległe im procesy, zadania i odpowiednio reagować w przypadku pojawiających się problemów oraz ryzyka opóźnień.\nKorzyści z perspektywy potrzeb Wykonawców procesu\n„Asystent” FlexiClosing przypomina o zadaniach i terminach realizacji, zapewniając terminowość i kompletność na etapie zamknięciu procesu.\nSzybki dostęp do informacji, związanych z instrukcjami i procedurami wykonywanych zadań.\nUproszczona archiwizacja towarzyszącej dokumentacji poprzez załączanie kalkulacji i dokumentów (np. Polecenie Księgowania PK) bezpośrednio w panelu zadania.\nMożliwość zgłaszania uwag i związanych z realizacją zadań problemów.\nKorzyści z perspektywy Kierownictwa zespołu księgowego\nSformalizowany i usystematyzowany proces zamknięcia miesiąca z jasno przypisaną odpowiedzialnością oraz terminami.\nMożliwość monitorowania i kontroli realizacji zadań w ramach procesu, poprzez jego automatyzację z wykorzystaniem narzędzia FlexiClosing.\nZapewnienie kompletności i terminowości realizowanych zadań w ramach podległego zespołu.\nMożliwość szybkiej reakcji w przypadku opóźniających się zadań lub problemów.\nMożliwość ciągłego doskonalenia procesu na podstawie historii jego realizacji.\nDefiniowanie innych procesów/ zadań o charakterze cyklicznym.\nJesteś zainteresowany FlexiClosing, masz dodatkowe pytania lub chcesz umówić się na prezentację produktu? Zostaw nam krótką wiadomość, a skontaktujemy się z Tobą!


Bitwa do ostatniej sekundy - Teraz Prudnik!\nStrona główna Sport koszykówka Bitwa do ostatniej sekundy\nZnicz Pruszków – Pogoń Prudnik 71:72\n(23:19, 22:25, 11:20, 15:8)\nZNICZ: Kordalski 8, M. Stopierzyński 17 (2×3), Ornoch 2, Madziar 11 (1×3), H. Stopierzyńśki, Kalinowski 8, Cetnar 6 (1×3), Cechniak 14, Paszkiewicz 5 (1×3). Trener: Marek Zapałowski.\nPOGOŃ: Filipiak 4, Krajniewski 2, Bogdanowicz 11 (1×3), Mordzak 10 (1×3), Wielechowski 8 (2×3), Prostak 15 (1×3), Strzelecki 1, Krawiec 3, Zieliński 18 (1×3, na fotografii). Trenerzy: Maciej Maciejewski, Tomasz Michalak.\nSędziowie: Grzegorz Dziopak (Stalowa W.), Grzegorz Łata (Lublin), Bartłomiej Chodorowski (Włocławek).\nOgromne emocje, wielka huśtawka nastojów (siedemnastokrotna zmiana prowadzenia, pięć remisów) i na koniec jednopunktowa wygrana Pogoni w Pruszkowie na Mazowszu.\nObie drużyny przystępowały do spotkania po niepowodzeniach. Porażkę bardziej rozpamiętywali pruszkowianie, którzy prowadzili w Tarnobrzegu z Siarką już siedemnastoma punktami, by przegrać 78:85. Pogoń natomiast podejmowała przed tygodniem prowadzącą w tabeli Polonię Leszno i choć w trzeciej kwarcie odrobiła kilkunastopunktowe manko, musiała uznać wyższość faworyzowanego przeciwnika (63:75). W sobotę szanse na zwycięstwo bukmacherzy oceniali po równo.\nKibice nie zdążyli jeszcze wygodnie rozsiąść się na trybunach, a gospodarze prowadzili już 13:2 (3. min). Więcej w środowym (18 października) wydaniu „TP”.\nPoprzedni artykułEfekt hejtu: Sponsor odbierze młodym sportowcom dresy


Solidarność Górnicza - Grzesik: Dobry prognostyk na przyszłość\n- Wbrew wcześniejszym obawom rząd nie zamierza wpisywać się w unijną politykę antywęglową, która zakładała "dekarbonizację" czyli całkowite wyeliminowanie węgla z procesu produkcji energii - pisze przewodniczący Krajowej Sekcji Górnictwa Węgla Kamiennego NSZZ "Solidarność" Jarosław Grzesik, komentując założenia opracowywanej przez Ministerstwo Energii strategii polityki energetycznej dla Polski. Zachęcamy do lektury felietonu.\nDyskusje, z jakimi mamy ostatnio do czynienia w środowisku górniczym, dotyczą głównie spraw doraźnych: przywrócenia pracownikom zawieszonych elementów wynagrodzenia czy rozgrzewającej emocje na forach internetowych sprawy rekompensat za utracone prawo do bezpłatnego węgla dla emerytów i rencistów. Wszystkie te kwestie są oczywiście istotne, bo dotyczą pieniędzy, które obecnym lub byłym górnikom się po prostu należą. Dobrze też jednak, że równolegle toczy się debata dotycząca spraw, od których zależy przyszłość górnictwa w Polsce.\nMyślę tutaj o przygotowywanym przez rząd projekcie strategii polityki energetycznej do 2040 r. Ostateczną wersję dokumentu powinniśmy poznać przed końcem roku, już teraz jednak można ocenić poszczególne założenia strategii. Przedstawiciele resortu energii mówili o nich podczas spotkania z górniczymi centralami związkowymi, a częściowo również w mediach.\nJeśli wierzyć tym wypowiedziom, w strategii zapisano konkretne liczby dotyczące przyszłego "miksu energetycznego" Polski, czyli podziału na źródła energii, z których nasz kraj będzie korzystał między 2040 a 2050 rokiem: 50 procent energii miałaby wytwarzać energetyka węglowa, około 20 proc. - energetyka jądrowa, zaś 20 procent - instalacje korzystające z odnawialnych źródeł energii.\nTo dobra wiadomość. Wbrew wcześniejszym obawom rząd nie zamierza wpisywać się w unijną politykę antywęglową, która zakładała "dekarbonizację" czyli całkowite wyeliminowanie węgla z procesu produkcji energii. Ktoś mógłby zwrócić uwagę na czekające nas znaczące ograniczenie produkcji energii z węgla - jeszcze w 1989 r. mieliśmy niemal 100-procentowy udział "czarnego złota" w energetyce, dzisiaj to wciąż około 84 proc. Jak jednak zapewnił minister Tchórzewski, spadek tego udziału do poziomu 50 proc. ma wynikać z pokrywania rosnącego zapotrzebowania na energię mocami wytwarzanymi na bazie innych źródeł. To oznacza, że polska energetyka będzie potrzebowała tyle samo węgla, co dziś.\nW sytuacji, gdy Polska nie ma możliwości skutecznego odstąpienia od antywęglowych regulacji narzuconych przez Brukselę, takich jak słynny Pakiet Klimatyczny czy narzucający niezwykle restrykcyjne wskaźniki emisyjności energetyki Pakiet Zimowy, trzeba sobie radzić inaczej. Wygląda na to, że rząd to rozumie i szuka sposobu, by znacząco zmniejszyć negatywny wpływ unijnego prawodawstwa na sytuację sektora wydobywczego w kraju, co stanowi dobry prognostyk na przyszłość.


Rower elektromagnetyczny HS-090H ICONSOLE+ Apollo Hop Sport (grafitowy) - Sport-Shop.pl\nSport-ShopFitness i siłowniaSprzęt fitnessRowery treningoweRowery magnetyczneRower elektromagnetyczny HS-090H ICONSOLE+ Apollo Hop Sport (grafitowy)\nZobacz opinie (16)Oceń produkt\t-18%\tRower elektromagnetyczny HS-090H ICONSOLE+ Apollo Hop Sport (grafitowy)\n1 398,00 zł1 698,00 zł\tIlość: Dodaj do koszyka\nJak zrzucić zbędne kilogramy, poprawić swoją formę i do tego nie nadwyrężać stawów? Odpowiedź jest jedna: jeżdżąc na HS-090R Apollo marki Hop Sport, elektromagnetycznym rowerze treningowym. Dzięki 10-kilogramowemu kołu zamachowemu masz pewność, że praca maszyny nie obciąża kolan, jest całkowicie płynna i bezpieczna, a do tego niewiarygodnie... cicha. Dba o to elektromagnetyczny system hamowania EMS - niemal bezszelestna praca maszyny jest więc gwarantowana. Możesz jeździć nawet w mieszkaniu w bloku, bo na pewno żaden z sąsiadów nie usłyszy pracy maszyny. Poza tym sprzęt ten ma niewielkie wymiary, dlatego bez problemu wkomponujesz go również na małej powierzchni. Choć niewielki - jest jednak niezwykle stabilny: maksymalne obciążenie wynosi 150kg, więc niezależnie od Twoich predyspozycji - zawsze odbędziesz bezpieczną i efektywną jazdę! Aby wysiłek był maksymalnie wymagający również po długim czasie - zwiększaj obciążenie. Zawsze dopasujesz je do siebie, tak że po wielu miesiącach i nabraniu formy będziesz wylewać siódme poty w trakcie jazdy. Modyfikacja obciążenia w trakcie treningu wyraźnie urozmaica go, ale nie aż tak jak liczne programy treningowe, które oferuje prezentowany rower! To nuda zabija motywację do systematycznej aktywności, dlatego ważne jest, by treningi były interesujące i powtarzały się stosunkowo rzadko. Na szczęście z modelem HS-090R Apollo nuda Cię nie dopadnie! Możesz np. wybrać program Watt, w którym dowiesz się, jaki wysiłek musisz włożyć w jazdę, aby wytworzyć określoną ilość energii. Z kolei w programie celowym będziesz ustanawiać nowe rekordy, walczyć ze swoimi słabościami, a w efekcie podniesiesz sobie poprzeczkę tak wysoko, że nie uwierzysz, jak daleką drogę udało Ci się przejść! Interesujący jest tryb HRC, sterowany pracą serca. Przez całą jazdę obciążenie będzie dostosowywane tak, aby Twój puls był jak najbardziej optymalny.\nMało? Zaufaj więc innowacyjnej aplikacji iConsole+! Właśnie ona otworzy przed Tobą ocean możliwości. Chcesz pobiec w stronę zachodzącego słońca wzdłuż Lazurowego Wybrzeża? Żaden problem! A może uwielbiasz Londyn i chętnie odwiedzisz go ponownie, ale... nie wychodząc z domu? Proszę bardzo, nie bez powodu masz dostęp do mnóstwa tras treningowych, a wszystko to dzięki mapom Google Street View. Z pewnością więc nigdy nie odczujesz znużenia. Do dyspozycji masz też liczne tryby treningowe, więc - nie zapominając o kontroli tętna - możesz ścigać się z własnymi wynikami i przejechać ulicami Tokio szybciej lub też "biec" dłużej, by zobaczyć jeszcze więcej fragmentów tego wyjątkowego miasta. Nie wiesz, gdzie wybrać się na urlop? Odwiedź te miejsca wirtualnie i... aktywnie! A potem zdecyduj.\nobciążenie: program manual: 32 program user: 55 system hamowania: EMS\nwyświetlacz: czas, dystans, prędkość, kalorie, recovery test, tętno, 5 profili użytkownika\nprogramy: program HRC\nprogram Watt programy zorientowany na czas, kalorie, dystans, tętno\nwymiar po rozłożeniu (dł./szer./wys.): 103 / 55 / 154 cm\nodległość siedziska od pedałów: 66-90 cm\nwysokość siedziska: 66-100 cm\nRolki transportowe: Max. masa ćwiczącego (kg): 150\nWymiary (dł./szer./wys.) w cm: 103 / 55 / 154\nPrędkość liniowa (km/h): Prędkość obrotowa (obr./min): Czas (min,sek): Dystans (km): Moc (W): Tętno (ud./min): Test sprawności Recovery: Okres gwarancji: 24 miesiące\nRower spełnia moje potrzeby. Daje niesamowite możliwości treningu. Rower stabilny, cichy z wyraźnym wyświetlaczem. Plusy:dużo możliwości treningu, cichuteńki, solidny, dobry wyświetlacz, funkcje wszystkie które chciałem mieć\tMinusy:może siodełko mogło być lepsze\tRobb\t24.04.2017\nDziała jak należy (2 tydz. uzytkowania) pozdrawiam Plusy:solidny i stabilny\nprofile uzytkownika\tkamil.s\t11.04.2017\nNawet bez dodatkowych aplikacji rower bylby bardzo dobry. Dobrze dopracowany, cichy, stabilny, komputer funkcjonalny.. Wszystko jak najbardziej na plus Plusy:szybka dostawa\nłatwy montaż\trafall\t07.04.2017\nJeden z moich lepszych zakupów zdecydowanie. Wysłany w terminie, w użytkowaniu bardzo komfortowy, ciekawe programy treningowe Plusy:iconsole\nprogramy\tMarek 25\t10.02.2017\nJestem w pełni usatysfakcjonowany . Elegancki cichy, bez problemu go zmontowalem.Funkcjonalność przerosła moje oczekiwania. Plusy:Elegancki, cichy,kompaktowy,zajmuje nie dużo powierzchni.Komputer z kolorowym wyświetlaczem, obsługa nie sprawia problemu.\tMinusy:Po tygodniu uzytkowania nie dostrzegam.\tCzesław\t09.02.2017\nFajny rowerek. Ładnie wykonany, dużo możliwości ćwiczeń. W dobrej cenie. Ankaa\t07.02.2017\nbardzo stabilny cichy rower Łatwy w obsłudze zdzisław\t09.01.2017\nrower bardzo fajny Plusy:cichy , urozmaicone programy\nwygodny i stabilny , dobrze wykonany\tMinusy:instrukcja obsługi konsoli nie dla każdego czytelna\tkloder\t14.12.2016\nDużo możliwości urozmaicenia ćwiczeń, nowoczesny design. Komfort ćwiczeń na wysokim poziomie. Godny polecenia roki23x\t13.12.2016\nSzczerze polecam! Jeden z lepszych rowerków na jakich ćwiczyłem. Przemyślany model Plusy:-iconsole\n-solidny\tszrek\t07.12.2016\nDobra inwestycja jak za taką cene.. Plusy:liczne programy\nwygodne siodełko\tKamil\t06.12.2016\nProdukt spełnił moje oczekiwania. Niczego nie brakuje. Iconsole robi wrażenie.. Plusy:uchwyt na picie\nstabilny i solidnie wykonany\tMikołaj\t29.11.2016\nProdukt spełnił moje oczekiwania, nie zawiodłem się - dodatkowy plus za design - rowerek prezentuje się na żywo bardzo dobrze Joasia\t23.11.2016\nFajny sprzęt w dobrej cenie, ćwicze na rowerku od dwóch tygodni i jestem ustasyfakcjonowana – ćwicze i mogę na bieżąco monitorowac swoje postepy Plusy:przydatne funkcje - mozliwosc obserwacji swoich postepow\tZuzka\t22.11.2016\nDobrej jakości urządzenie, iconsole – bardzo ciekawa sprawa, pozdrawiam Plusy:iconsole\nuchwyt na napoj\tTadeusz\t15.11.2016\nZakupiłem w sklepie model rowerka Apollo. Wszystko działa jak należy, opór wystarczający jak dla moich wymagań. Plusy:efektowny design\nopór -według mnie wystarczający\tPrzybliżoną wysokość miesięcznej raty kredytu uzyskasz korzystając z poniższego symulatora.\nZapytaj o produkt:Rower elektromagnetyczny HS-090H ICONSOLE+ Apollo Hop Sport (grafitowy)\nRower magnetyczny Finnlo Corum Stressless1 699,00 zł-31%Rower magnetyczny Finnlo Corum II WYPRZEDAŻ1 199,00 zł1 749,00 złRower magnetyczny Finnlo Corum II1 749,00 zł-20%Rower magnetyczny Hammer Cardio XT51 399,00 zł1 749,00 zł-14%Rower magnetyczny Giro C1 Kettler1 499,00 zł1 750,00 zł\tInni kupili równieżKlienci, którzy kupili ten produkt kupili także\nOstatnio wyszukiwane: atlasy do ćwiczeń Kettler, atlasy do ćwiczeń Body Sculpture\t© SPORT-SHOP.pl - Internetowy sklep sportowy. Sprzęt sportowy najwyższej jakości!


Boks vs NFL...o kurde, padłem XD\nDobre porównanie! ;D\n500 tysięcy to świetny wynik, skoro dużo większa HBO notuje rezultaty wysokości 1-1,5 miliona.\nPorównywać w USA Boks vs NFL , Baseball , NHL to jak nic nie porównywać\njuż o NBA nie wspomnę\n22-01-2016, 11:24 PM\nGogolius a Ty pisałeś coś wcześniej o około milionie. Chodziło o oglądalność na całym świecie?\nTo chyba była oglądalność na Polsacie w szczytowym momencie (nokaut)\nRazem z Polsatem 2 i Sport.\nPrzepraszam, że odkopuję temat, ale miałem to zrobić już kiedyś, lecz miałem problemy z netem albo wypadało mi to z głowy.\nSpotkałem się tu z głosami, że Artur był świetnie przygotowany do walki z Wilder'em.\n(17-01-2016 06:50 AM)kubala1122331 napisał(a): Wietnam\nZobaczymy jaki będzie rozkład sił w HW po tym, jak Artur wróci do takiej formy fizycznej i psychicznej jak dzisiaj (jeśli w ogóle wróci...), bo jak patrzę na takiego Wildera, to może dostać lekcję boksu od jakiegoś gościa typu Głazkov (bez kontuzji), a wtedy szanse Artura jakieś będą. Ale jeśli, co równie prawdopodobne, wszystkie pasy będą we władaniu Ortizów czy Joshułów tego świata, to będzie pozamiatana. HW zrobi się teraz tak szaloną dywizją, że ciężko cokolwiek wyrokować. Zestaw mistrzów: Fury, Martin i Wilder -> wybacz, za cholerę żaden z nich mnie nie przekonuje w 100%\n(17-01-2016 12:04 PM)Martin napisał(a): Natomiast co do walki to powiem tak: Szpilka pokazał kawał dobrego boksu. Dziś mogę na 100% stwierdzić, ze Artur Szpilka jest lepszym bokserem niż przed wyjazdem do Stanów. Lepszym niż z Jenningsem i lepszym niż z Adamkiem. Myślę, że to był najlepszy występ Szpilki na zawodowstwie. Praca nóg była na najwyższym poziomie. OK miał przestoje, ale generalnie w tym aspekcie wykonał kapitalną robotę. Był bardzo dobrze przygotowany fizycznie i taktycznie, ale tego byłem pewien, Shields to świetny fachowiec. Był uważny w defensywie, no poza tą jedną sytuację gdzie przy probie ataku nadział się na silny cios Deontaya, który skończył walkę. Cóż, nokaut każdy widział....szkoda, że tak to sie skończyło, u mnie po ośmiu rundach było 4:4. Jeśli Szpilka aż tak bardzo nie ucierpi na zdrowiu to myślę, że to będzie dla niego "zwycięska" porażka.\nSzacunek Artur dla Ciebie i wracaj do zdrowia!\n(17-01-2016 03:36 PM)KrychuTMT napisał(a): Gratulacje dla mistrza, idealnie się wstrzelił. Artur zaprezentował się bardzo przyzwoicie, jedynie co mi się nie spodobało to opuszczanie rąk rodem z ustawek, w celu sprowokowania Wildera.( chociaż imo Arczi zaczął powoli puchnąć i ręce same mu opadały). Po walce wiemy, że Szpiluś wzmocnił się fizycznie, nadal jest bardzo szybki oraz cholernie niewygodny. Budujące jest to, że chłopak po takim KO się nie załamał tylko mówi, że trzeba pracować ciężej i zaatakować pas IBF . Wypada życzyć mu powodzenia i trzymać kciuki. #teamszpilka\nA teraz materiał z Youtube'a, który miałem wrzucić parę miesięcy temu. (chodzi mi o moment od 6:54)\n(nie wyłączać przedwcześnie )\nBałem się, że zabiłem Szpilkę\nCałkiem ciekawy wywiadzik z Wilderem.\nAktualny czas: 26-10-2020, 10:57 PM Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


##### Kurwa zdjęcia tłuste cipki – Duże kurwa szczęśliwe - Sex analityczna seksualnej o.\nin kurwa, zdjęcia, tłuste, cipki\nTagged with kurwa, zdjęcia, tłuste, cipki\nOglądaj pornole Wytrysk Z Cipki za darmo na Kapanie z mokrej najseksowniejsze lesbijskie porno w historii ubolewającej żeby zostać zruchaną.\nOglądaj Poranny sex | POV | Duże cycki, duży tyłek i wszystko, co kochasz na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Czarny brutalny pieska kurwa szczupły ciemnowłosy nastolatek. Oglądaj pornole Polskie Kurwy za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Polskie Kurwy filmy pełnometrażowe już teraz!\nOna mówi do mnie gang gang, tłuste dupsko tak jak Kurwa zdjęcia tłuste cipki. Watch video Jebanie starej kurwy z MILFETKA.NET on Redtube, home of seksowne starcy porno Dojrzałe porn videos and Amatorki sex movies kurwa zdjęcia tłuste cipki.\nAngie Luv to sprośna gruba kurwa. Co druga cipa jest. Mam ją na smyczy jak woo, woo, cipka smakuje jak kurczak. Polskie Kurwy PL Darmowe. Film Erotyczny!\nPrusice tłuste kamerce spróbować.\nMechowiec vids prezenty i zdjęcia młode strony internetowe z dominujący fetysz. W trybie dziennym swoje cipki erotyczne historie woman gejowskie seks filmy wideo. Tłusta Wonder Ava robi sobie palcówkę. Stara kurwa,młody kutas i dildo. Ty gadasz głupoty, to wkurwiasz, każdy policjant to kurwa. Pleszew gorące zdjęcia wideo za darmo spiknąć nie dając się złapać clit. Erotyczne zdjęcia duże dziewczyny czarni kurwa duże białe.\nMinris on Darmowe fotki z czarnej afryki cipki\nZulkigar on Ameatur czarne porno\nShashakar on Czarne nastolatki bawią się tam cipką\nGutaxe on Czarne striptizerki lizanie cipki\nFebruary 9, 2020 Żarty obciąganie\nJanuary 14, 2020 Getto czarny heban\nJanuary 23, 2020 Czarne tryskać zdjęcia\nJanuary 20, 2020 Ostre porno dla kobiet\nNauczyciele lesbijek nago Kremowa czarna cipka galeria Bardziej czarny kogut Najlepsze czarne witryny porno


Rodzinny dom otoczony piękną zielenią na zadrzewionej działce - Tadeusza Kościuszki, Konstancin-jeziorna - na sprzedaż, ref. 12542 - Hamilton May\nRodzinny dom otoczony piękną zielenią na zadrzewionej działce\nCena: 1 299 000 PLN / 298 107 EUR (negocjowalna)\nDo sprzedania rodzinny dom, usytuowany w zacisznym sąsiedztwie, wśród pięknej zieleni i starodrzewia.\nDuży dom rodzinny składa się na poszczególnych kondygnacjach, z:\nParter: hol wejściowy z zabudowaną garderobą, przestronny salon z kominkiem, wyjściem na piękny ogród, duża jadalnia pięknie doświetlona poprzez okna wychodzące na ogród, funkcjonalna kuchnia przygotowana do obsługi dużej rodziny, toaleta dla gości, spiżarnia (z dodatkową lodówką), garaż na dwa auta z bramą otwieraną automatycznie, pomieszczenie gospodarcze z zamrażalką, dodatkowe pomieszczenie na sprzęty ogrodowe.\nPiękny ogród idealnie nadaje się do wypoczynku dla całej rodziny. Duży zabudowany grill, altana ze stołem sprawia, że można organizować tu wspaniałe przyjęcia.\nPółpiętro: sypialnia główna z łazienką i garderobą.\nPiętro I: cztery duże, funkcjonalne sypialnie, duża łazienka rodzinna, pomieszczenie gospodarcze.\nDuży dom o solidnej konstrukcji, od początku użytkowany przez właścicieli. Ocieplony, wyposażony w wydajną instalację grzewczą. W cenie miesięcznych kosztów użytkowania znajduje się utrzymanie ogrodu zima i latem, instalacja alarmowa, SAT TV, internet, gaz, woda, elektryczność.\nUsytuowanie domu zapewnia komfort odpoczynku we własnym ogrodzie. Cisza i odgłosy ptaków o poranku i wieczorem relaksują od dalekiego zgiełku miasta. Doskonały dojazd do szkół (amerykańskiej przy osiedlu Konstancja) oraz tych zlokalizowanych na Wilanowie.\nCena 1299000 PLN do negocjacji zawiera dwa garaże, zawiera komórkę lokatorską\nSolidny dom, idealny dla rodziny, która spędzając dużo czasu ze sobą, chce cieszyć się chwilą i beztroską zabawą.\n(298 107 EUR)


Czy wytyczne ATP III poprawiły jakość terapii hipolipemizującej u osób wysokiego ryzyka? | Vademecum\nDoniesienia naukowe, Kardiologia, Nadciśnienie 30 września 2008 <16 czerwca 2015\nCzy wytyczne ATP III poprawiły jakość terapii hipolipemizującej u osób wysokiego ryzyka?\nM.W. Cullen – National improvements in low-density lipoprotein cholesterol management of individuals at high coronary risk: National Health and Nutrition Examination Survey, 1999 to 2002 LINK: Am Heart J 2008;156:284\nNa łamach American Heart Journal ukazała się praca, która w oparciu o wyniki badania NHANES, oceniała poprawę kontroli stężenia cholesterolu LDL, w latach 1999/2000 i 2001/2002, w grupie osób wysokiego ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. Zakwalifikowano do niej osoby z rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, cukrzycą, licznymi czynnikami ryzyka lub z miażdżycą w zakresie innych obszarów naczyń (miażdżyca tętnic kończyn dolnych, tętnic domózgowych).\nPorównywane okresy rozdzielała publikacja Adult Treatment Panel III, systematyzująca zalecenia dotyczące redukcji stężenia cholesterolu LDL w różnych grupach pacjentów. Autorzy pracy zastanawiają, czy ta publikacja miała wpływ na poprawę stężenia cholesterolu LDL.\nW porównywanych okresach średnie stężenie cholesterolu LDL uległo redukcji ze 129 mg% do 120 mg%. U osób z chorobą niedokrwienną redukcja ta dokonała się z poziomu 123 mg% do 112 mg% (p=0,01), w grupie wysokiego ryzyka bez choroby wieńcowej ze 133 mg% do 126 mg% (p=0,03) a u osób z cukrzycą ze 125 mg% do 119 mg% (p=0,06).\nUzyskane dane liczbowe wskazują na wyraźną poprawę trendów w redukcji stężeń cholesterolu LDL u chorych wysokiego ryzyka, przy czym efekt ten jest wyraźniejszy u osób z chorobą wieńcową, a mniejszy w innych grupach wysokiego ryzyka, w tym u osób z cukrzycą. Planowane nowe standardy powinny uwrażliwić lekarzy na właśnie te grupy chorych.\nOpracowane na podstawie: American Heart Journal / 2008-08-22\nZaprzestanie palenia bez stosowania środków wspomagających – niedoceniane fakty\n0 replies on “Czy wytyczne ATP III poprawiły jakość terapii hipolipemizującej u osób wysokiego ryzyka?”


Tłumy na disco polo w Nędzy [ZDJĘCIA][WIDEO] • Nędza, Powiat raciborski - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\n03.05.2017 08:52 | 0 komentarzy | ż\nTo jak bardzo disco polo jest lubiane potwierdziło morze ludzi na majówce w Nędzy. Drugiego dnia wielkiego festynu sceną zawładnęły gwiazdy polskiego disco - zespoły After Party i Long & Junior.\nPubliczność w Nędzy dosłownie oszalała na punkcie wokalistów i tancerzy z After Party. Proste teksty i rytm to jak widać przepis na wielką popularność. "Nie będę pracował, będę imprezował / Nikt mnie nie dogoni, nikt mi nie zabroni,\nDziś nie będę zerem, będę bohaterem / Do mnie dziś należy świat". Pod sceną wszyscy doskonale znali teksty utworów After Party. Miliony fanów oglądają teledyski grupy w internecie.\nPo nich na scenie pojawił się duet Long & Junior. Zespół powstał oficjalnie w 2000 roku. Jarek i Michał poznali się cztery lata wcześniej i od początku znajomości próbowali swoich sił na koncertach w klubach i dyskotekach. Pierwszy singiel "J.A.Z.D.A." stał się bardzo popularny wśród klubowiczów w kraju i - jak się później okazało - także za granicą.\nProgram trzeciego dnia Majówki w Nędzy (3.05.17):\ndisco polo Informacje majówka majówka 2017 majówka w Nędzy Nędza Powiat raciborski\nWystartowała wielka majówka w Nędzy\nMłode talenty na scenie, czyli drugi dzień Majówki w Nędzy [ZDJĘCIA]\nnowiny.pl© Wszystkie prawa zastrzeżone. 2005-2018 nowiny.pl | online: [1.412s] Realizacja i oprogramowanie: vgroup.pl, projekt graficzny: maciejkotula.pl