Czarne fryzury na studniówkę :12 łatwych stylów dla dziewczyn z naturalnymi włosami | Ottima\nCzarne fryzury na studniówkę :12 łatwych stylów dla dziewczyn z naturalnymi włosami\nniezależnie od tego, czy jesteś prostą naturalną, czy kręconą naturalną, znalezienie czarnych fryzur na studniówkę nie powinno być wyzwaniem. W dzisiejszych czasach chodzi o wypróbowanie nowoczesnych iteracji oldschoolowych fryzur lub postawienie najlepszej stopy do przodu z fryzurami, które pasują do Twojego osobistego stylu. Fryzury Prom stały się o wiele łatwiejsze, że prawdopodobnie nawet nie trzeba fryzjera, aby ci pomóc. Wierzymy, że poradzisz sobie z tym sam!,\nJeśli szukasz fryzur na studniówkę, które nadają się do naturalnych włosów, oto kilka prostych i stylowych czarnych fryzur na studniówkę do wyboru:\nelegancka fryzura kok może pracować na studniówkę i nie tylko.\nWeź udział w wyjątkowej nocy z ładną elegancką bułką. Użyj grzebienia z drobnymi zębami, aby zapewnić włosom wolne od nierówności. Nadaj włosom połysk lakieru, takiego jak TRESemmé Smooth & Silky No Frizz Shine Spray, dzięki któremu fryzura stanie się gładka.,\nZdjęcie pochodzi z: Indigitalimages.com\neleganckie i proste fryzury z bułkami są zabawne, ale bułki z rogalikami są jeszcze lepsze. Połącz stylizację z kolczykiem i wyrazistym okiem, a będziesz gotowy na piłkę.\ntrzymaj je kręcone na sezon studniówkowy. Zdjęcie pochodzi z: Indygitalimages.,com\nkręcone fryzury działają na każdą okazję. Stwórz tę spiralną fryzurę za pomocą lokówki lub na noc z węzłami Bantu.\nzalotny i elegancki.\nJeśli chcesz stworzyć zabawną fryzurę pasującą do Twojej zabawnej sukienki na studniówkę, ten kręcony kok jest właściwym wyborem. Doprawić go kwiatowym dodatkiem, aby dodać odrobinę stylu do looku.,\nloki zamiatane na boki\nzamiataj loki, aby uzyskać duszny wygląd. Zdjęcie pochodzi z: indigitalimages.com\nJeśli noszenie kręconych włosów jest Twoim sygnowanym stylem i po prostu nie możesz się z nim rozstać, spróbuj zmienić sposób, w jaki rozkładasz włosy na bal. Użyj lakieru TRESemmé Compressed Micro Mist Hairspray texture Hold Level 1, aby utrwalić i utrwalić teksturę loków.,\nstyl, który możesz nosić od studniówki do ukończenia szkoły. Zdjęcie pochodzi z: Indigitalimages.com\nczasami nie ma wiele czasu między studniówką a ukończeniem szkoły. Jeśli tak się stanie, rozważ fryzurę, którą możesz nosić długoterminowo. Ten płaski upięcie twist może pomóc ci zabić dwie pieczenie na jednym ogniu.\nZaktualizuj swój pixie za pomocą zabawnej opaski. Zdjęcie pochodzi z: Indygitalimages.,com\nmyślisz o wyhodowaniu swojego chochlika w tym samym czasie, w którym odbywa się twój Bal? Nie martw się. Opaski mają chwilę. Wykorzystaj ten trend, aby zaktualizować wygląd swojego wielkiego dnia.\nZaktualizuj swoje bułeczki o akcesoria.\noto rzecz o nowoczesnych fryzurach studniówkowych. Możesz zrobić ze swoimi włosami wszystko, co chcesz. Tak długo, jak wygląda jak ty, to wszystko!, Jeśli miejsce bułki są Twoje rzeczy teraz, Ubierz go z mankietami do włosów, aby to fantazyjne na bal.\nczęść środkowa jest zawsze elegancka. Zdjęcie pochodzi z: Indigitalimages.com\nśrodkowa część jest klasyczna. Jeśli szukasz prostych czarnych fryzur na bal, wybierz ten łatwy i łatwy wygląd.\npodaruj swoim prostym włosom życie za pomocą fali lub dwóch.,\nszukasz czarnych fryzur na studniówkę do prostych włosów? Nie szukaj dalej niż ten subtelny pomysł na fale. Dodaj kilka fal do części włosów za pomocą płaskiego żelazka i ustaw za pomocą TRESemmé Compressed Micro Mist Hairspray Boost Hold Level 3.\ngłęboka część boczna\nczęść boczna z klapką. Zdjęcie pochodzi z: Indigitalimages.com\nuwielbiamy, że ten styl łączy się z dwoma naszymi ulubionymi trendami: odwróconymi włosami i głęboką częścią boczną., Jest to jedna z naszych ulubionych czarnych fryzur na bal, ponieważ dodaje efektownego akcentu do twojego wyglądu. Ustaw swój styl z Dove Style+Care Flexible Hold Lakier Do Włosów dla miękkiego trzymania.\nStudniówka polega na tym, aby jak najlepiej postawić stopę do przodu. Chcesz się skupić na robieniu tego i byciu sobą w tym samym czasie. Jeśli jesteś znany ze swojej kreatywności, wybierz czarne fryzury na bal z kreatywnym akcentem, jak pokazano powyżej.,\nZainspiruj się trendami i samouczkami, które Ci odpowiadają.\nPrevious PostCzy powinienem martwić się o mój szybki puls?\nNext PostJak uczyć się języków ONZ za darmo


O motoryzacji ale niekoniecznie o Subaru - Page 129 - Forum Subaru - Forum SIP\nThan_Junior 509 posts\nWRC fan 405 posts\ngr1zly 217 posts\nniezły sprzęt do zabijania\nPo Łodzi jeździ 126p z silnikiem Alfy Romeo (nie pamiętam dokładnie jaki) - przyspieszenie z tego co sie orientuję miał na poziomie ok 5s :shock: Na szczęście jeszcze nie spotkałem go na żadnych światłach Trochę wstyd by się było przyznać, że zostałem skopany przez "malucha" :razz:\nMój sąsiad parę lat temu też wsadził do malucha silnik od jakiegoś motoru, ale później go wsadzili i policja cały sprzęt zwinęła\nPogromca Civicow Type R W szczegolnosci Ofoca :razz:\nale Leon na sterydach i doladowany Wkladajac do Ofoca kompresor, role by sie diametralnie zmienily. Zreszta CTR tylko po samym dolocie, kolektorze i hondacie (czyli w przyblizeniu +30KM wiecej od serii) jest szybszy od Cupry\nHiszpanie ograniczyli liczbę sztuk do zaledwie 55 egzemplarzy.\nAuto: uwierzysz w 3 Alfy na raz? :)\nPodobno został już rozbity :sad:\nWłożono tam boksera 1.7 16v 136KM :smile:\nJakos nie widze 280KM i FWD :roll:\ntakie tam gadanie, moge pokazac jak 400konna honda objezdza zdaje sie ponad 400 konna Impreze..... ze startu\nAlez ja nie mowie, ze nie da rady czyms takim jezdzic. Pewnie daloby rade nawet i 600KM. Ale chodzi i jakosc. Podejrzewam, ze do osiagniecia tych 5,9sek to potrzebna jest nawierzchnia gladka jak stol i idealnie sucha :roll: Mazda 3MPS strasznie myszkuje podczas przyspieszania mimo kontroli trakcji, a co dopiero ten Leon...\nThan_Junior, no, jednak nie tak jest do końca.\nOstre FWD ze szperą i dobrymi oponami, naprawdę daje radę.\nNa szczęście tylko 55 sztuk .\ndobra, ale (niech mnie ktos poprawi jesli sie myle), mocna szpera oznacza gorsze prowadzenie w zakretach? Poza tym nie jest nic napisane nt. szpery w tym Leonie\nmocna szpera oznacza gorsze prowadzenie w zakretach?\nGdzies wklajalem wczesniej mini 500km FWD\nJak widac wg miliardow much Subaru nawet nie jest warte wzmianki:\nhttp://www.dziennik.pl/auto/article1532 ... nskie.html\nZ całej masy najróżniejszych wszędołazów i czteronapędówek powstała idealna dziesiątka. Typowali sami kierowcy. Poznajcie wyniki prestiżowego konkursu czytelników magazynu "Auto Bild Allrad".\nOto najlepsze samochody z napędem na obie osie...\n- osobówki z napędem 4x4 w cenie do 25 tysięcy euro - skoda octavia 4x4\n- osobówki z napędem 4x4 w cenie do 40 tysięcy euro - audi A4 quattro\n- osobówki z napędem 4x4 w cenie powyżej 40 tysięcy euro - lexus LS 600h\n- vany z napędem 4x4 - volkswagen multivan 4Motion\n- pikapy z napędem 4x4 - mitsubishi L200\n- sportowe i coupe z napędem 4x4 - audi R8\nOlleo, powinienes byl napisac "wg miliardow szwabskich much"\nZauwaz, z jakiego kraju pochodzi gazeta i modele, ktore zwyciezyly w 7 z 10 kategorii?\nSwoja droga w Auto Bildzie ostatnio czytalem fajny test porownawczy Legacy diesel z Passatem diesel. Generalnie w artykule bardzo wychwalali Subarke, podkreslajac jej przewage w prowadzeniu itd - nawet silnik uwazali za troche lepszy! Ale kilka drobnych szczegolow uznali za gorsze niz w Passacie (chyba jakosc wykonczenia cy cus). Koncowa klasyfikacja wygladala tak, ze tam gdzie Legacy zostalo ocenione lepiej, tam dostalo 1 pkt wiecej niz Passat, a tam gdzie gorzej, tam Passat dostal np 7 pkt wiecej Wiec zwyciezca zostal....? Ach, i dodali jeszcze na koncu wskazowke dla kupujacego: "Nie kupuj Passata z napedem na cztery kola. Jest znacznie drozszy, wiecej pali i AWD rzadko sie przydaje"\nW tej samej gazecie byla tez krotka notka o nowym Forysiu: bardzo pochlebna! Podobal im sie zwiekszony przeswit, wieksze gabaryty, nowoczesniejszy design, swietny uklad napedowy, ba! wrecz lepsza jakosc wykonczenia zauwazyli (sic! ) Ocena koncowa? 3+\nJa mam gazety motoryzacyjne z mojej ojczyzny i ich obiektywizm gleboko gdzies (nie dot. Sport Auto! )\nTakie cudeńko wypatrzyłem w W-wie w nocy z piątku na sobotę. Byłem lekko trafiony, ale foty jakoś się udało zrobić .\nfajny, w sam raz do tematu o upolowanych sprzetach :razz:\nWRC fan 196\nDo kupienia nawet jest - http://www.otomoto.pl/index.php?sect=show&id=C5011798\ntylko chyba lekka rzezba z przekładka\nTen oczywiście wszystko wie :razz:\nhttp://www.kmh24.pl/kmh24_newsWiecej_26 ... dziei.html\nmozna i bez rzezby... :razz:


Wysokojakościowe meble do pokoju dziecka - bio rezonans\nStart » E-Działalność » Meble » Wysokojakościowe meble do pokoju dziecka\nDodane: 2016-11-14 Kategoria: E-Działalność / Meble\nW asortymencie sklepu Just4you znajdują się między innymi produkty, które pozwalają na gustowne urządzenia pokoju dziecięcego. Mieszczące się w obrębie propozycji childrens bedroom furniture są wykonane z materiałów, które wyróżniają się solidnością wykonania i odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Poszczególne części składowe łóżek czy szafek są w zupełności bezpieczne dla maluchów, ponieważ zostały poddane rygorystycznym testom jakościowym. Dostępne do kupienia childrens bedroom furniture wyróżniają się nietuzinkowością kształtów i bogactwem wykorzystanych kolorów. To sprawia, że pomieszczenia, w których zostaną umieszczone, znacząco zyskają pod względem atrakcyjności wyglądu, a dzieci będą chętniej spędzały w nich czas. Propozycja sklepu Just4you jest na bieżąco poszerzana o nowe rozwiązania. W skład oferty oprócz umeblowania dla dzieci wchodzą również komplety wypoczynkowe do salonów oraz najwyższej klasy meble do sypialni. Każdy z polecanych produktów można bezproblemowo zamówić drogą internetową.\nTryumfalny powrót tapicerowanych mebli\nDwudziesty pierwszy wiek może być bez większych kontrowersji ogłoszony mianem wieku powrotu do korzeni. Pierwsze określenie, jakie przychodzi nam na myśl, gdy się nad tym wiekiem zastanawiamy, to zwykle albo nowoc...


Obwieszczenie Wójta Gminy Rybno w sprawie podania do publicznej wiadomości informacji o planowanym terminie, w tym godzinie rozpoczęcia i zakończenia, oraz miejscu polowań zbiorowych w styczniu 2022r. na terenie obwodu łowieckiego nr 346 w Kole Łowieckim "HUBERTUS"\nInformacja ogłoszona dnia 2021-12-22 14:20:26 przez Administrator\nObwieszczenie Wójta Gminy Rybno w sprawie podania do publicznej wiadomości informacji o planowanym terminie, w tym godzinie rozpoczęcia i zakończenia, oraz miejscu polowań zbiorowych w styczniu 2022r. na terenie obwodu łowieckiego nr 346 w Kole Łowieckim "HUBERTUS" (PDF, 296.8 KiB) Data wprowadzenia do BIP: 2021-12-22 14:20:41 | Data wytworzenia informacji: 2021-12-22\nPobierz dane XML Obwieszczenie Wójta Gminy Rybno w sprawie podania do publicznej wiadomości informacji o planowanym terminie, w tym godzinie rozpoczęcia i zakończenia, oraz miejscu polowań zbiorowych w styczniu 2022r. na terenie obwodu łowieckiego nr 346 w Kole Łowieckim "HUBERTUS"\tDrukuj informację Obwieszczenie Wójta Gminy Rybno w sprawie podania do publicznej wiadomości informacji o planowanym terminie, w tym godzinie rozpoczęcia i zakończenia, oraz miejscu polowań zbiorowych w styczniu 2022r. na terenie obwodu łowieckiego nr 346 w Kole Łowieckim "HUBERTUS"


Konkursy SMS | Aktualne w 2019 Roku Tylko Na Wygrywaj W Sieci\nKonkursy SMS to jedne z najczęściej spotykanych przez nas konkursów. Jest to jedna z najlepszych metod marketingu związana z zachęceniem osób do wzięcia udziału w konkursie oferująca ciekawe dobra materialne.\nNajwięcej konkursów SMS-owych spotkamy w stacjach radiowych, jedną z nich jest np. Radio ZET i bardzo popularna loteria oferowana właśnie przez tę stację radiową. Możemy je spotkać także w telewizji. Nie wymagają od nas zbyt dużej kreatywności ani twórczości. Zazwyczaj musimy odpowiedzieć jednym słowem na pytanie konkursowe lub wysłać standardowego SMS-a zgodnie z opisem organizatora konkursu.\nKonkursy SMS-owe pozwalają uczestnikom na wygranie wielu bardzo cennych nagród. Najczęściej do wygrania są samochody, komputery, laptopy, telewizory, smartfony, kamery, drony oraz duża ilość gotówki przewyższająca czasami wartość 100 000 zł. Pamiętajcie, że jeżeli nie weźmiecie udziału w konkursie, to na pewno nic nie wygracie! Warto spróbować tego typu konkursów, bo może los się do Was uśmiechnie.\nW tym konkursie SMS z loterią Almette do wygrania jest drewniany dom w górach, położony w samym sercu malowniczych Tatr. Jest to już IV edycja Konkursu Almette, która cieszy się bardzo dużą popularnością. Oferowane nagrody w loterii Almette są warte udziału w tym konkursie. Zgłoszenia do konkursu trwają do 31 października 2019.


Relaks jest rzeczą całkowicie naturalną. Każdy może się nauczyć rozluźniać mięśnie i uspokajać strumień myśli. Ćwiczenia relaksacyjne możesz też wykorzystać, aby uaktywnić swój potencjał i łatwiej osiągać cele. Poprawiają koncentrację i pamięć oraz wspierają naturalne siły lecznicze organizmu. Nie należy ich wykonywać w czasie jazdy samochodem lub pod wpływem środków odurzających. Osoby chore na padaczkę, przed wykonywaniem ćwiczeń powinny skonsultować się z lekarzem. Aby osiągnąć najlepsze efekty, należy słuchać nagrań za pomocą słuchawek stereo.\nW naszym serwisie używamy technologii cookies m.in. w celach:świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu.\nCopyright 2012 © by Igor Pietkiewicz


Tarnowscy razem z WOŚP w XX Finale - "TARNOWSCY"\nTarnowscy razem z WOŚP w XX Finale\nWysłany: Pią 15:55, 06 Sty 2012 Temat postu: Tarnowscy razem z WOŚP w XX Finale\nTarnowscy postanowili dołożyć swoją cegiełkę do [link widoczny dla zalogowanych]. W tym dniu, czyli 8 stycznia 2012 wszyscy wolontariusze Orkiestry jeżdżą na linii Kąty - Wrocław i z powrotem za friko, no chyba że nie będą mieli przy sobie oryginalnego aktualnego identyfikatora czy puszki do zbierania kasy, bo wtedy qpa. Pozostali również mogą się załapać na rabat do biletu (całe 25%!), ale muszą niestety wyzuć się z serduszka-naklejki, bo skąpstwo w tym temacie też tutaj nie popłaci. Na razie informacja o akcji pojawiła się jedynie na [link widoczny dla zalogowanych], ale nadzieję wszak trzeba mieć, że dowiemy się o tym wartko także w busikach.\nOstatnio zmieniony przez Admin dnia Pią 16:00, 06 Sty 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 22:56, 06 Sty 2012 Temat postu:\nSzacunek dla Firmy, bardzo miły gest w stronę ofiarnych\nOstatnio zmieniony przez Sprinter dnia Pią 22:59, 06 Sty 2012, w całości zmieniany 1 raz


Znalazła pracę. Po co? Bez konkretnych powodów | Płyń POD PRĄD\nZnalazła pracę. Po co? Bez konkretnych powodów\nCzasy, w których studiowanie było związane jedynie z beztroską nauką już dawno odeszły w zapomnienie. Dzisiaj trzeba się sporo napracować, aby utrzymać kolejny miesiąc w mieście.\nPrzyjechała do Warszawy trzy lata temu. To nie była jej decyzja. Została do tego zmuszona. Oczywiście żadna krzywda jej się nie stała. To był raczej przymus, można powiedzieć nawet mobbing. Przez pierwsze pół dnia matka za nią chodziła i powtarzała – Córciu, ty się tutaj zmarnujesz, chyba nie chcesz zostać na wsi całe życie, to nie dla ciebie. Gdy ojciec wracał z pracy przejmował pałeczkę – Zwiedź kawałek świata, ludzi poznaj bo później będziesz płakać, że nic z tego życia nie masz. Czuła się osaczona. Odkąd jej starsi bracia wyjechali na studia, nie miał kto jej bronić przed rodzicami. Na początku starała się dyskutować, przekonywać. – Dobrze mi, po maturze pracę znajdę i założę rodzinę. A co ja w tym świecie znajdę czego tutaj nie mam? – pytała, gdy już brakowało jej cierpliwości. Rodzice patrzyli po sobie i atakowali ze zdwojoną siłą – Na dzieci masz jeszcze czas, ty uczyć się powinnaś, aby coś w życiu osiągnąć. Czasami ich nie rozumiała. Czy już jej nie kochają? Czym im przeszkadza, że chcą się jej tak pilnie pozbyć z domu?\nPo maturze postanowiła studiować w Warszawie. Wybór nie był przypadkowy – jak już uciekać, to w wielki świat. Poza tym miała już tam braci, którzy zawsze pomogą. Na początku zatrzymała się u nich. Po cichu liczyła, że się nigdzie nie dostanie i będzie mogła wrócić do domu. Ale stało się inaczej – znalazła się na liście przyjętych na politologię UKSW. Pierwsze miesiące nie były takie straszne, jak to sobie wyobrażała. Poznała kilka nowych osób, nauki nie było tak dużo, a miasto wydawało się zaskakiwać coraz to milej. Zaczynała rozumieć słowa rodziców. W rozmowie przez telefon udawała jeszcze na nich obrażoną, ale w głębi czuła radość. Po roku postanowiła dokonać kilku zmian. Po pierwsze wyprowadziła się od braci i znalazła mieszkanie razem z koleżanką ze studiów. Po drugie znalazła pracę. Po co? Bez konkretnych powodów. Rodzice przesyłali jej co miesiąc pieniądze na potrzebne rzeczy. Mimo to czuła, że tak należy, że to odpowiedni moment.\nDostała posadę kelnerki w barze sushi. Grafik układa razem z trzema innymi dziewczynami. Wiadomo, kto kiedy ma ćwiczenia, ważne zajęcia, do kogo zadzwonić po zastępstwo. Wszystko do siebie pasuje idealnie. Poniedziałek. Do 14:00 ćwiczenia z zasad państwa demokratycznego i monograf ze struktur Unii Europejskiej. Od 15:00 węgorz z sosem i kawałkami ananasów, gotowane pałki bambusa i inne orientalne dania. Wynagrodzenie za pracę – takie jak wszędzie. Napiwki – w normie, a niekiedy bajecznie wysokie. Na stoliku za ladą otwarta książka z nauk politycznych. Odkąd zaczęła pracować nie ma czasu na naukę w domu. Każdy dzień wygląda podobnie. Zajęcia, praca, jakiś film w telewizji i tak do weekendu.\nOto Magda, niewysoka brunetka o zielonych oczach. Włosy długości do ramion zwykle związuje w kucyk – bo tak wygodniej. Zazwyczaj zakłada czarne dżinsy i koszulki w różnych kolorach. Jej ulubiona to zielona z małym kwiatkiem na ramieniu. Kiedyś bała się miasta, dziś nie chce z niego wyjeżdżać. Ile jest takich osób? Nie sposób policzyć. Jak prawie każdy student uczy się i pracuje. Dlaczego to robi? Z własnej, nieokreślonej potrzeby. A czy inni robią to z własnych chęci? Niezupełnie. Powodów jest kilka. Opłata mieszkania, książek, zabawy, jedzenia, zwykłego życia lub chęć zdobycia praktyki. Jak to robią? Z trudem. Niektórym się ta sztuka nie udaje i muszą decydować: nauka albo praca. Inni nie mają z tym problemu. Ruchomy grafik, wybór zajęć, pomoc ze strony znajomych i pracodawcy. Bycie studentem to coraz trudniejsze zadanie. Szczególnie w dzisiejszych czasach.\nStudenci mają coraz mniej okazji do cieszenia się swoim statusem. Dzisiaj student jest przede wszystkim tanim pracownikiem, którego chętnie się zatrudnia, bo jest wydajny, szybko się uczy i nie ma problemu z jego zwolnieniem. A każdy doskonale wie, że im więcej pracy, tym mniej czasu na naukę. A mniej nauki, to niższe oceny i niekiedy gorsza praca zawodowa. Tak więc, pracując dla lepszego CV, jednocześnie je podkopujemy. Na wszystko jest pora.\nFundacja na rzecz dobrej szkoły\nZacząłem pracować już na pierwszym roku moich studiów. Oczywiście nie podobało mi się, że gdy ja miałem dyżur koledzy szli na piwo. Ale też nie mogę powiedzieć, że tego żałuję. Dzięki praktyce zawodowej jeszcze na studiach założyłem swoją firmę i sam chętnie zatrudniam studentów.\nNewtech firma opracowująca systemy operacyjne dla przedsiębiorstw\nTematy: kasa, kasa studenta, pieniądze, praca, praca studencka, studencki budżet, Tomasz Zdunek, TOP, Warszawa


Podróż do przeszłości, czy inny wehikuł czasu - Lubimyczytać.pl\nW kinach już jakiś czas temu pojawił się (w końcu!) „Tenet” i nie zaryzykuję chyba nadmiernie spojlera (ale lojalnie ostrzegam, że jeśli ktoś filmu nie widział i absolutnie nie ma pojęcia, o czym jest, niech przeskoczy od razu do kolejnego akapitu), wspominając, że najnowsze dzieło Christophera Nolana wykorzystuję ideę podróży w czasie. Rzecz jest o tyle ciekawa, że poczucie największej wycieczki temporalnej miałem w pierwszych minutach filmu, kiedy bohaterowie przypuszczają szturm na filharmonię opanowaną przez terrorystów… Chodzi o te wszystkie niezasłonięte maseczkami twarze, tłum słuchaczy na widowni i protagonistów, którzy nie zachowują dystansu społecznego. Wystarczyło pół roku między premierą planowaną pierwotnie a tą realną, pocovidową, żeby film Nolana sam stał się wehikułem czasu, który zabiera nas w podróż po świecie, który jeszcze kilkanaście tygodni temu wyglądał inaczej.\nPrzybysze z innych czasów\nDla fantastyki motyw podróży w czasie stanowi jeden z żelaznych fundamentów. Dość wspomnieć „Jankesa na dworze króla Artura” Marka Twaina (1889) czy przede wszystkim „Wehikuł czasu” H.G. Wellsa (1895), który w zasadzie ufundował cały osobny podgatunek podobnych utworów. Tym razem jednak zapraszam na wycieczkę w przeszłość na pokładzie wehikułu innego niż beletrystyka.\nChodzi o książki historyczne. Komu właśnie włos zjeżył się na karku i przed oczami stanęły niekończące się kolumny z datami, nazwiskami władców i kalendariami wydarzeń, uspokajam – współczesna historiografia przerobiła już tę aptekarską lekcję i najnowszym monografiom czy biografiom często bliżej do soczystej powieści niż suchej pracy naukowej, dającej frajdę jak kolokwium z łaciny na pierwszym roku studiów. Lektura podobnych opracowań pozwala choć na chwilę zbliżyć się do tego, jak mogli żyć, myśleć i postrzegać świat ludzie z innych kultur, żyjący w innym pejzażu mentalnym i materialnym: prawdziwi przybysze z innych czasów.\nNa pierwszy ogień proponuję „Imperium księżyca w pełni. Wzlot i upadek Komanczów”. Książka S.C. Gwynne’a to fascynująca wyprawa do XVIII i XIX wieku, na pogranicze amerykańsko-meksykańskie, tropem jednego z największych imperiów Ameryki Północnej sprzed kolonizacji, po którego istnieniu praktycznie nie zostały żadne materialne ślady. Przybywającym na tamte ziemie białym pionierom wydawało się, że napotykane i zwalczane przez nich grupy rdzennych mieszkańców nie mogą tworzyć żadnej większej organizacji quasi-państwowej – gdy tymczasem okazuje się, że pod bokiem przybyszów z Europy istniał wielki organizm ponadplemienny, który kontrolował obszar dwa razy większy niż dzisiejsza Polska. „Imperium…” dalekie jest przy tym od stereotypowych uproszczeń zarówno z klasycznych westernów, jak i rewizjonistycznej mitologii „poczciwego dzikusa”, które najpierw kazały widzieć w popularnych Indianach jedynie prymitywnych wrogów białych kolonizatorów, a potem wychyliły się w drugą stronę i zaczęły przekonywać, że wszyscy rdzenni Amerykanie od zawsze żyli w niezrównanej harmonii z przyrodą, konferowali na śniadanie z Wielkim Duchem i potrafili wytropić ślad ptasiego oddechu w parowej łaźni. Praca Gwynne’a to próba rzetelnego opisania stosunków na amerykańskim pograniczu, pełna etnograficznych smaczków i anegdot z brutalnego i często paskudnego życia ludzi, dla których umiejętność radzenia sobie w nieprzyjaznym środowisku i podejmowania niełatwych decyzji była na co dzień kwestią życia i śmierci. Ludziom tym bliżej do naturalistycznych bohaterów „Deadwood” niż „Tańczącego z wilkami”, a jako lektura uzupełniająca na pewno przydadzą się tu „Nowiny ze świata” Paulette Jiles i zwłaszcza arcydzielny „Mały Wielki Człowiek” Thomasa Bergera.\nJeśli dla kogoś XIX wiek to zbyt blisko, kilka kolejnych wieków w przeszłość dołoży Joel F. Harrington i „Opowieść kata”. Na tę książkę natknąłem się, kiedy razem z Pawłem Majką przygotowywaliśmy się do pisania „Kłębowiska żmij” (reklama mode off). Praca Harringtona jest absolutnie unikatowa – punktem do jej napisania był bowiem… autentyczny pamiętnik kata, Franza Schmidta, który na przełomie XVI i XVII wieku wykonywał swoją profesję w Norymberdze. I jednocześnie pisał „dziennik” – bardziej buchalteryjne zapiski, „księgę rachunkową” niż pamiętnik w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Ale mimo wszystko! To chyba jedyny taki dokument, który daje wgląd w życie, codzienność, a może i mentalność historycznych katów – ludzi wyrzuconych na margines ówczesnego społeczeństwa, a jednocześnie niezbędnych dla jego sprawnego funkcjonowania. Autor obudowuje to wszystko barwną historią o tamtych czasach, a my z Pawłem mogliśmy się dzięki temu dowiedzieć między innymi tego, jakie „pseudonimy sceniczne” przyjmowały ówczesne ladacznice, które często znajdowały się właśnie pod opieką hycla. W ich ścisłej czołówce nie mogłoby zapewne zabraknąć „Dziewki Młynek” czy „Kudłatej Kaśki”.\nApokryfy jak prawdziwe\nKolejny na liście Alberto Angela zabiera czytelników nie tylko w podróż w czasie. Jego „Imperium. Podróż po Cesarstwie Rzymskim śladem jednej monety” to także wyprawa po całym obszarze Imperium. Od północnych granic u wrót nieprzyjaznej Brytanii, przez skromne zaczątki Paryża, po Półwysep Iberyjski, wody Morza śródziemnego, północną Afrykę, Mezopotamię czy Indie. „Imperium” to rekonstrukcja fikcyjnych losów rzymskiego sesterca, który przez kilka lat krążył po terytorium Cesarstwa. W zasadzie tylko ten motyw jest tutaj umowny – wszystkie pozostałe lokalizacje, a nawet opisywane postacie, mają już solidną podbudowę w źródłach historycznych. A jeśli komuś mało, może sięgnąć po książki Michała Kubicza albo po klasyczne już dziś „Według Judasza. Apokryf” Henryka Panasa.\nKilkanaście kolejnych wieków w przeszłość i trafiamy do epoki brązu. To właśnie o niej pisze Eric H. Cline w „1177 r. przed Chrystusem. Rok, w którym upadła cywilizacja”. Rzecz jest wyjątkowa nie tylko dlatego, że szkicuje pejzaż epoki, o której wspomina się stosunkowo rzadko. Otóż Cline przekonująco dowodzi, że w XII wieku przed naszą erą skończyła się… pierwsza udokumentowana w źródłach epoka globalizacji. Egipskie państwo faraonów, imperium Hetytów, królestwo Mittani, organizmy państwowe Minojczyków, a potem Mykeńczyków, królestwa Mezopotamii – wszystkie one tworzyły sieć wzajemnych zależności, powiązań i przepływu dóbr, a ich kontakty handlowe sięgały daleko poza granice śródziemnomorskiego świata. W beletrystycznym rozszerzeniu tematu nie wypada oczywiście nie sięgnąć po Homera, który z perspektywy kilku późniejszych wieków przybliża klimat ówczesnych wydarzeń, ale jeśli ktoś recytuje już klasykę na pamięć nawet wyrwany ze snu przez różanopalcą jutrzenkę, może sięgnąć po lżejszy, popkulturowy „Spiżowy gniew” Michała Gołkowskiego lub „Powrót królów” Grzegorza Gajka.\nA jeśli dla kogoś epoka brązu to mało, dobrze się składa. Podróż zakończymy 100 milionów lat wcześniej. „Europa. Historia naturalna” Tima Flannery’ego to brawurowe tour de force przez tereny, które dziś znamy pod nazwą Europy: od czasów, kiedy chodziły po niej jeszcze dinozaury – aż w prognozowaną futurologicznie najbliższą przyszłość. Jak wyglądały te ziemie, kiedy w planetę uderzyła asteroida, która przyniosła zagładę wielkim gadom? Kiedy w tutejszych lasach mieszkały karłowate słonie i wielkie drapieżne ptaki-nieloty, które polowały także na człowieka? Z kim musiał konkurować wczesny homo sapiens, gdy pierwszy raz postawił stopę na tym lądzie? Świat, który opisuje autor, wydaje się barwniejszy niż niejeden neverland fantasy, a jego literackie dopełnienie znajdziecie w „Spadkobiercach” Williama Goldinga czy „Klanie Niedźwiedzia Jaskiniowego” Jean M. Auel.\nFot. otwierająca: Pexels.com\nDzięki TVP wracamy do przeszłości.Prosperity jak za PRL\n"Tenet" w wielkim skrócie jest o tym, że Murzyn biegnie do przodu, ale wygląda jakby biegł do tyłu. :)\nŻaden "Murzyn". Ten aktor ma imię: John David Washington. Skup się bardziej na literaturze, a nie na pisaniu głupkowatych komentarzy.\nMnie najbardziej ciekawi starożytność i średniowiecze


DIAKONIA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE - ppt pobierz\nOpublikowałPrzybysław Sosnowski Został zmieniony 2 lata temu\nPrezentacja na temat: "DIAKONIA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE"— Zapis prezentacji:\n1 DIAKONIA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE\n2 „Diakonia miejscem formacji i posługi w Ruchu Światło-Życie i poprzez Ruch Światło-Życie”\ndokument uchwalony podczas V Kongregacji Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie” 24 października 2010 roku\n3 Termin DIAKONIA pochodzi z języka greckiego i oznacza:\nwszelką służbę, posługę podejmowaną w Kościele; usługiwanie przy stole, troskę o żywność i utrzymanie; spełnianie określonych zadań we wspólnocie.\n4 Jezus polecił swoim uczniom stawać się sługami wszystkich.\nNie mają tego uważać za czyn nadzwyczajny, ale za zwykły obowiązek. Wymowny przykład takiej służby dał sam Jezus, który przyjął postać Sługi (Flp 2,6-11) i jako Sługa (DIAKONOS) uklęknął do nóg Apostołów i obmył je, ponieważ do końca ich umiłował (J 13,1-15).\n5 Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki swoje rozumienie DIAKONII czerpał ze znaczenia biblijnego tego terminu oraz rozumienia go przez Sobór Watykański II, który diakonię rozumianą jako wszelką służbę w Kościele wyprowadzał z wzoru Chrystusa, który przyszedł, „aby służyć i oddać swoje życie na okup za wielu” (Mk 10, 45).\n6 W Ruchu Światło-Życie DIAKONIA to:\npostawa służby, która jest najpełniejszym sposobem realizacji człowieczeństwa i jest określana jako „posiadanie siebie w dawaniu siebie”; wszelka posługa, podejmowana przez członków Ruchu: od diakonii moderacji po diakonię gospodarczą czy porządkową; osoby, które taką służbę podejmują: bądź to na sposób stały, bądź też chwilowo, w celu zrealizowania konkretnych zadań.\n7 Cały Ruch Światło-Życie jest powołany do tego, by pełnić DIAKONIĘ na rzecz Kościoła i świata.\nDIAKONIE są narzędziami, poprzez które Ruch może realizować to powołanie. Podstawowym zadaniem każdej DIAKONII jest silne zaangażowanie w życie Ruchu i codzienna, praktyczna obecność w tym życiu. Posługa DIAKONII ma w ten sposób docierać do wspólnot Ruchu, a wtedy środowiska Ruchu będą pierwszymi, które DIAKONIA będzie angażować w podejmowane działania.\n8 POSTAWA DIAKONIJNA jest celem formacji Ruchu\n9 Zaangażowanie w DIAKONIĘ Ruchu powinno być naturalną konsekwencją formacji.\nOsoby odbywające formację w Ruchu, coraz bardziej angażujące się w jego życie, powinny spotykać i poznawać DIAKONIE Ruchu poprzez ich działanie, a formacja ma budować w nich pragnienie takiego samego zaangażowania.\n10 Można wskazać wiele przykładów zaangażowania członków Ruchu w służbę na rzecz Kościoła lub świata: praca w poradnictwie rodzinnym, pełnienie funkcji liturgicznych, w szczególności ministranta, lektora, posług związanych ze śpiewem, nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej, zaangażowanie w Caritas, uczestnictwo w parafialnych radach duszpasterskich i radach ekonomicznych, pełnienie funkcji radnego itd. Pełnienie takiej służby realizuje diakonijny cel formacji Ruchu, choć nie można osób ją podejmujących automatycznie traktować jako członków DIAKONII Ruchu Światło-Życie.\n11 Warto, by członkowie Ruchu zaangażowani w bezpośrednią służbę na rzecz Kościoła lub świata uczestniczyli również w odpowiedniej DIAKONII Ruchu. Diakonia powinna dawać im formację i stanowić zaplecze modlitewne, pomagające w dobrym pełnieniu służby. Z drugiej strony trzeba pamiętać, że niektóre formy zaangażowania są na tyle absorbujące, iż nie jest możliwa stała obecność w diakonii Ruchu. Warto wówczas choć sporadycznie uczestniczyć w proponowanych przez diakonię Ruchu spotkaniach i rekolekcjach.\n12 To, że wielu członków Ruchu na jakimś terenie angażuje się w jakiś rodzaj posługi, nie zwalnia od powoływania i dynamizowania odpowiedniej DIAKONII Ruchu. DIAKONIE Ruchu mają bowiem zadanie budzenia zaangażowania Ruchu i brak danej diakonii sprawia, że zadanie to nie jest pełnione lub jest pełnione niesystematycznie.\n13 Szczególną rolę pełni w Ruchu Światło-Życie DIAKONIA JEDNOŚCI\n14 Pod względem stopnia zaangażowana można wyodrębnić w strukturze diakonii między innymi diakonię stałą, konsekrowaną, żyjącą we wspólnotach opartych o praktykę rad ewangelicznych i oddaną do dyspozycji zadań apostolskich Ruchu. Taką diakonię w naszej diecezji pełni WSPÓLNOTA DZIECI ŁASKI BOŻEJ.\n15 DIAKONIE FORMACYJNE, których zadaniem jest organizowanie i prowadzenie formacji w Ruchu:\ndiakonia oaz rekolekcyjnych, odpowiedzialna za organizację oaz; diakonia deuterokatechumenatu, odpowiedzialna za prowadzenie formacji katechumenalnej we wspólnotach Ruchu, diakonię tę pełnią między innymi animatorzy grup formacyjnych;\n16 diakonia Domowego Kościoła w zakresie formacji rekolekcyjnej i formacji w ciągu roku, diakonię tę pełnią między innymi pary animatorskie kręgów rodzin; diakonia formacji diakonii, odpowiedzialna za formację animatorów i ogólną formację diakonii w Ruchu, Dni Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD) i prowadzenie Oazy Rekolekcyjnej Diakonii (ORD).\n17 Przygotowaniem do posługi animatorskiej są rekolekcje: Kurs Oazowy dla Animatorów (KODA), sesja o pilotowaniu kręgów Domowego Kościoła, Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin (ORAR) II stopnia. W posługę prowadzenia rekolekcji formacyjnych w Domowym Kościele wprowadza Oaza Rekolekcyjna Diakonii Rekolekcyjnej (ORDR) Domowego Kościoła I i II stopnia.\n18 Zaangażowanie w diakonię formacyjną Ruchu, w szczególności pełnienie funkcji animatora grupy lub kręgu, jest najczęściej pierwszą posługą diakonijną. Obok takiej posługi można i warto angażować się w inną diakonię, zgodnie z posiadanym i odkrytym charyzmatem. Są również osoby, które nie mając predyspozycji do bycia animatorem grupy, mogą pełnić inną posługę diakonijną.\n19 DIAKONIE SPECJALISTYCZNE służą realizacji zadań Ruchu w poszczególnych dziedzinach jego działalności. Są one skierowane zarówno na zewnątrz jak i do wewnątrz Ruchu: na zewnątrz, gdyż ich celem jest podejmowanie posługi wobec Kościoła i świata; do wewnątrz, gdyż do podejmowania tej posługi każda diakonia ma angażować Ruch, otwierać jego wspólnoty i członków na swoją dziedzinę, formować w tej sferze.\n20 Obecnie w naszej diecezji istnieją DIAKONIE SPECJALISTYCZNE:\newangelizacji, komunikowania społecznego, liturgiczna, modlitwy, muzyczna, życia.\n21 Diakonie specjalistyczne organizują rekolekcje wprowadzające w swoją posługę.\nPrzeżycie odpowiedniej oazy diakonijnej jest obowiązkiem członków danej diakonii. Wszystkich członków Ruchu, którzy odbyli formację podstawową, zachęca się do uczestnictwa w oazach diakonijnych. Dzięki temu mogą jeszcze pełniej poznać i przeżyć charyzmat Ruchu. Uczestnictwo w oazie diakonijnej nie jest równoznaczne z włączeniem się do danej diakonii.\n22 Do DIAKONII można włączać również osoby jeszcze w trakcie odbywania formacji podstawowej, które osiągnęły już odpowiednią dojrzałość. Troską diakonii powinno być, by osoby takie ukończyły formację podstawową. W razie konieczności wyboru, ukończenie formacji podstawowej co do zasady powinno mieć pierwszeństwo przed realizowaniem formacji diakonijnej.\n23 Fundamentalną rolę w podjęciu diakonii pełni OAZA REKOLEKCYJNA DIAKONII (ORD).\nZadaniem ORD jest ukazanie uczestnikom całościowej wizji i syntezy Ruchu Światło- Życie w celu wezwania ich do świadomej akceptacji programu Ruchu i oddania się w nim na służbę, stosownie do swoich możliwości.\n24 Ze względu na szczebel terytorialny, DIAKONIE Ruchu możemy podzielić na diakonie centralne, diecezjalne, rejonowe i parafialne. Każda DIAKONIA powinna utrzymywać łączność z odpowiednią diakonią wyższego szczebla i diakoniami niższych szczebli. Wzajemna wymiana informacji, uczestnictwo w inicjatywach podejmowanych przez diakonie centralne i diecezjalne stanowią jeden z warunków owocnej pracy diakonii.\n25 Należy dążyć, aby na każdym szczeblu istniała tylko jedna DIAKONIA danego rodzaju. Nie powinno się tworzyć równoległych diakonii w ramach poziomów wiekowych czy gałęzi Ruchu. Należy troszczyć się, by każda DIAKONIA była miejscem spotkania młodzieży i osób dorosłych, w tym małżonków z Domowego Kościoła.\n26 Budowanie DIAKONII odzwierciedlającej całą różnorodność i bogactwo Ruchu jest autentycznym ubogaceniem i sprzyja większemu dynamizmowi posługi. Zawsze trzeba troszczyć się, by do DIAKONII włączali się nowi przedstawiciele wspólnot młodzieżowych. Wspólnoty młodzieżowe bowiem z natury rzeczy cechuje wymiana członków, którzy z biegiem lat wchodzą w wiek dorosły.\n27 Podejmowanie diakonii przez małżonków nie może naruszać ich jedności małżeńskiej. Żona i mąż mogą wspólnie podejmować diakonię. Może być tak, że w posługę jakiejś diakonii włączy się jedno z małżonków. Musi się to dziać w jedności ze współmałżonkiem, nigdy wbrew małżonkowi. Katechumenat rodzinny spełniany przez małżonków wobec dzieci jest szczególnie ważną formą diakonii  podstawową formą ich posługi na rzecz Kościoła.\n28 Pełnienie DIAKONII nie może się ograniczać jedynie do podejmowania działań. Diakonia jest również miejscem formacji. Formacja diakonii odbywa się na spotkaniach zespołu diakonii oraz na rekolekcjach, kursach, warsztatach organizowanych przez diakonie centralne lub diecezjalne.\n29 Zaangażowanie w DIAKONIĘ Ruchu powinno zostać potwierdzone przez decyzję o włączeniu się do Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. Jego członkami mogą być osoby, które: mają ukończone 18 lat; odbyły formację podstawową Ruchu Światło- Życie według programów ustalonych dla ich stanu i powołania; uczestniczą w życiu i pracy wspólnoty Ruchu Światło-Życie; są członkami Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.\n30 Prezentacja została wykorzystana podczas DIECEZJALNEGO DNIA WSPÓLNOTY ODPOWIEDZIALNYCH RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE W DIECEZJI KOSZALIŃSKO-KOŁOBRZESKIEJ w Centrum Edukacyjno-Formacyjnym w Koszalinie dnia 18 kwietnia 2015 roku. Przygotował ją i przedstawił ks. dr Tomasz Tomaszewski – moderator diecezjalny Ruchu Światło-Życie.\nPobierz ppt "DIAKONIA RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE"


Atest na lesbijstwo | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nChristopher Dombres CC0 1.0\nPisanie o literaturze lesbijskiej nie zadowoli nikogo: ani zwolenników i zwolenniczek polityki tożsamości, ani miłośników i miłośniczek uniwersalizmu; tych, które ignorują mainstream, i tych, którym brakuje popularnych lesbijskich bohaterek czy wzorców. Właściwie każdy z tekstów czy wywiadów, szczególnie po polsku, rozpoczyna się od konstatacji, że literatura lesbijska to nadal niezbadane terytorium. Dominuje również poparta badaniami opinia, że lesbijki dotyka fatum podwójnej niewidzialności: niewidzialności nieheteronormatywnej nakładającej się na niewidzialność kobiecą. Ale powtarzanie tej opinii jako założenia wstępnego powoduje tylko jej wzmocnienie. Ponadto dziś, because it’s 2018, słusznie dochodzą do głosu przedstawiciele i przedstawicielki innych literek rozrastającego się skrótowca LGBTQIA: również oni/one domagają się reprezentacji, zapytując przy okazji rozmów o kulturze gejowskiej czy lesbijskiej o osoby biseksualne, aseksualne, transseksualne i niebinarne.\nSkoro jednak poszukujemy literatury lesbijskiej, należałoby postawić kilka najbardziej podstawowych pytań. Kto miałby ją tworzyć: czy literatura lesbijska to tylko ta pisana przez jednoznacznie nieheteroseksualne kobiety? Jak miałaby się przejawiać w literaturze ta jednoznaczność: jakie wątki poruszać i jakie światy tworzyć? W kim – jeżeli w ogóle – powinna szukać swoich mistrzyń? Pytania te wcale nie są tak banalne, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. W odpowiedzi na nie kryje się wybór modelu literackiego, w jaki wierzymy. Możemy przecież opowiedzieć się za uniwersalizmem, który stwierdziłby, że artysta/artystka mają prawo opisywać doświadczenia ludzi dowolnych płci, kolorów skóry, pochodzeń i tożsamości seksualnych; albo, z drugiej strony, wybrać poetykę tożsamościową, która bohaterkę-lesbijkę, będącą wytworem wyobraźni pisarza, uznałaby za nadużycie i zawłaszczenie w podobnym stopniu, co tworzenie czarnoskórych postaci przez białego artystę. Oba modele szybko ujawniają swoje słabości. Pierwszy przez wieki składał się na produkowanie wyłącznie męskiego kanonu i hierarchii literackich; dziś z łatwością absorbuje reprezentacje i tożsamości inne niż „uniwersalne”, o ile jednak podawane są za pomocą uznawanych za klasyczne narracji i struktur. Drugi grozi nie do końca celową, ale jednak atomizacją grup odbiorców i odbiorczyń, blokując przepływ i wymianę doświadczeń. A w ten sposób trudno budować wspólnoty i przekonywać nieprzekonanych.\nFakt jednak pozostaje faktem: jeżeli do szerszej świadomości społecznej przebiła się jakakolwiek kultura nieheteronormatywna, jest to kultura gejowska; lesbijska, zanim w ogóle osiągnęła ten poziom, już zaczęła zanikać. Polska zaczyna zaledwie przepracowywać lokalny i globalny dorobek kultury LGBT – w czym nie pomaga, oczywiście, sytuacja polityczna, która próbuje wokół nieheteronormatywności wytworzyć atmosferę niebezpieczeństwa i obcości, przeciwstawiając mu homogeniczny (i hegemoniczny) Naród Polski. Jednak rosnąca widoczność ruchów kobiecych, tak nad Wisłą, jak i na całym świecie pozwala zastanowić się: czy za rosnącą widocznością kobiet en masse może pójść rozwój estetyki lesbijskiej? A może nie trzeba niczego rozwijać, bo ta estetyka już istnieje?\nJeżeli do szerszej świadomości społecznej przebiła się jakakolwiek kultura nieheteronormatywna, jest to kultura gejowska; lesbijska, zanim w ogóle osiągnęła ten poziom, już zaczęła zanikać\nLesbijskim centrum świata w latach 20. i 30. był Paryż: tam powstają najważniejsze powieści i społeczność, a na Montmartrze i Pigalle – lesbijskie bary; tam kształtują się legendy i osobowości, do których odniesienia są dziś oczywistością. Centrum tego świata są Gertruda Stein i jej partnerka Alice B. Toklas: najbardziej znaną w Polsce książką autorstwa tej pierwszej jest właśnie „Autobiografia Alice B. Toklas” – ironicznie plotkarska opowieść w dużej mierze o… samej sobie i kręgu najbliższych przyjaciół (co zresztą zmieniło niektórych z nich, np. Ernesta Hemingwaya, we wrogów) oraz związku z (rzekomo) tytułową bohaterką.\nRównież w Paryżu Djuna Barnes umieściła większość akcji swojej klasycznej powieści lesbijskiej „Nightwood” z 1936 roku. Co ciekawe, „Nightwood” została dostrzeżona – i to, wyjątkowo jak na literaturę lesbijską, dostrzeżona przez mężczyzn: nieszczędzący pochwał wstęp napisał do niej T.S. Eliot, a William S. Burroughs doceniał unikatowy styl Barnes. Z kolei przy rue Jacob 20 mieścił się jeden z najważniejszych salonów towarzyskich ówczesnego światka artystycznego, którego gospodynią była Natalie Clifford Barney, dwujęzyczna poetka i pamiętnikarka, a stałymi bywalczyniami – Janet Flanner, wieloletnia korespondentka „New Yorkera”, oraz Colette, autorka serii o w żadnym razie heteroseksualnej Klaudynie. Djuna Barnes pokusiła się zresztą o napisanie satyrycznego roman à clef o wiele mówiącym tytule „Ladies Almanach”, w którym pojawia się Barney i jej przyjaciółki.\nLesbijskim centrum świata w latach 20. i 30. był Paryż: tam powstają najważniejsze powieści i społeczność; tam kształtują się legendy i osobowości, do których odniesienia są dziś oczywistością\nW innym rejonie szóstej dzielnicy Paryża, bo przy rue de l’Odéon 12, mieściła się księgarnia „Shakespeare and Company”, założona przez Sylvię Beach i Adrienne Monnier (nie tylko gościły one głównie amerykańskich pisarzy i pisarki, ale także jako pierwsze wydały „Ulissesa” Jamesa Joyce’a w 1922 roku). Tam bywały Jeane Heap i Margaret Anderson, założycielki „The Little Review”, magazynu publikującego poezję najnowszą.\nSalony towarzyskie i księgarnie były więc ośrodkami energii artystycznej, fermentu myśli, ale również – zapoznawania się i nawiązywania romantycznych jednopłciowych relacji kobiet. Te ośrodki, oczywiście, były silnie uwarunkowane klasowo: tworzyły je migrantki, w najlepszym razie przynależące do klasy średniej, dla których pobyt w Paryżu był raczej wyborem niż koniecznością. Niemniej jednak pozostawiły one trwały ślad w historii lesbijskiej literatury: ich przyjaźnie i związki w ramach tworzonych mikrospołeczności owocowały twórczością silnie związaną z miejscami. Choć te mikrospołeczności nie powstawały wyłącznie w Paryżu – ich ośrodkami były również miasta takie, jak Berlin, Londyn, później też Nowy Jork czy San Francisco – to wiele nieheteroseksualnych kobiet podążało za jego legendą i już po wojnie poszukiwało tam podobnej wolności i inspiracji: wystarczy wymienić Susan Sontag, Marie Irene Fornés i Harriet Sohmers. Być może to jedna z cech literatury lesbijskiej – przynajmniej tej z pierwszej połowy XX wieku: silne zainspirowanie najbliższą sobie, budowaną przez lata nieheteroseksualną społecznością.\nByć może to jedna z cech literatury lesbijskiej – przynajmniej tej z pierwszej połowy XX wieku: silne zainspirowanie najbliższą sobie, budowaną przez lata nieheteroseksualną społecznością\nCecha ta nie byłaby zresztą ograniczona wyłącznie do literatury powstałej w Paryżu. W najbardziej znanej powieści Mary McCarthy, „Grupie”, jedna z absolwentek rocznika '33 Vassar College, Lakey, wraca po latach do Stanów (ze stolicy Francji właśnie) ze swoją „przyjaciółką”, baronową. Jak pisze Megan Marshall, biografka Elizabeth Bishop (czyli koleżanki McCarthy ze studiów): „większość czytelników uznała książkę za roman à clef. Elizabeth Bishop z łatwością zidentyfikowała, że Helena: «nieduża, płowowłosa, z miłym zadartym noskiem», która «zazwyczaj biegała nago po pokoju», to jej przyjaciółka Frani Blough”. Tymczasem „kochanka Lakey, niska, męskawa baronowa Maria d’Estienne, w tweedowym garniturze i czółenkach na koturnie, była lustrzanym odbiciem Loty de Macedo Soares”, wieloletniej partnerki amerykańskiej poetki.\nPrzynajmniej niektóre koledże w Stanach Zjednoczonych, jak na przykład wspomniany Vassar – często w całości żeńskie, ze względnie liberalną atmosferą – umożliwiały ferment i zaangażowanie intelektualne, choć były obarczone większą dozą konwenansów. Elizabeth Bishop, absolwentka Vassar, poznała się z McCarthy podczas zakładania uczelnianego magazynu literackiego „Con Spirito”. Tam też nawiązała znajomość z Louise Crane, córką współzałożycielki nowojorskiej MoMA; podczas kilkuletniego pobytu Bishop i Crane w Europie (głównie, dla odmiany, we Francji) ta znajomość zamieniła się w związek. Pierwsze wiersze Bishop, w których objawia ona szczególne cechy swojego stylu poetyckiego: „Cud na śniadanie”, „Sekstyna” oraz „Ryba” – pisane były podczas podróży z Crane lub pod koniec ich relacji w 1940 roku.\nZ kolei dzięki Berkeley nastoletnia Susan Sontag zapoznaje się z gejowsko-lesbijskimi klubami, przeżywa pierwsze romanse z kobietami i na bieżąco obserwuje kulturę LGBT. W swoim dzienniku spisuje i definiuje slangowe określenia, zapisuje ostatnie słowa Gertrudy Stein, a już na Uniwersytecie w Chicago pisze pracę zaliczeniową o swojej ulubionej wtedy książce, „Nightwood”, którą komentuje w dziennikach w kwietniu 1949 roku: „Ja też chcę pisać w taki sposób – bogaty, rytmiczny – to mocna, doniosła proza, odpowiednia do tego, by oddać mityczne niejasności, które stanowią zarówno źródło, jak i strukturę doświadczenia estetycznego symbolizowanego przez język” (przeł. Dariusz Żukowski). Tymczasem Sontag poniekąd powtórzy fragment fabuły powieści Djuny Barnes: podobnie jak główna bohaterka, Robin, która wychodzi za mąż i rodzi dziecko, by następnie wyjechać do Paryża z kochanką, 24-letnia Susan opuszcza w 1957 męża i pięcioletniego syna po tym, jak w Wielkiej Brytanii spotyka swoją dawną kochankę, Harriet Sohmers, z którą zamieszkuje nad Sekwaną. Tuż po powrocie w 1958 roku rozwodzi się z Philipem Rieffem, który pod zarzutem lesbijstwa chce odebrać jej prawa do opieki nad synem. Mimo to w twórczości Susan Sontag nie znajdziemy namysłu nad estetyką lesbijską, za to pomogła ona w emancypacji estetyki gejowskiej, co zauważa Alice Kaplan, autorka książki „Dreaming in French” o wpływie doświadczeń francuskich na Jacqueline Kennedy, Susan Sontag i Angelę Davis: „«Notatki o kampie» uważane są za intuicyjne dostrzeżenie pola teorii queer jeszcze przed nadaniem jej nazwy. Nie zdając sprawy z własnego lesbijstwa, Sontag została ważną obrończynią męskiej homoseksualnej wrażliwości”.\nDzięki Berkeley nastoletnia Susan Sontag zapoznaje się z gejowsko-lesbijskimi klubami, przeżywa pierwsze romanse z kobietami i na bieżąco obserwuje kulturę LGBT\nEsencjalizm kobiecy, esencjalizm lesbijski\nDopiero końcówka lat 60. i lata 70. przyniosły drugą falę feminizmu i wdarcie się tematu seksualności kobiecej – w tym lesbijskiej – do debaty publicznej. Za symboliczny początek ruchu praw LGBT uznaje się zamieszki w Stonewell w 1969 roku, a pierwsza parada równości odbyła się w roku 1970. I choć homoseksualność kobiet zostaje upodmiotowiona, to warto zauważyć, że zarówno ich rola w ruchu kobiecym, jak i w trakcie epidemii AIDS, zostaje nierzadko sprowadzona do funkcji „pomocniczek” idei większej niż lesbijska widzialność. Do czasu pojawienia się klasycznych dziś tekstów problematyzujących lesbijstwo, takich jak „Le Corps lesbien” Monique Wittig z 1973 roku, „The Uses of the Erotic” Audre Lorde z 1978, „Przymus heteroseksualności a egzystencja lesbijska” Adrienne Rich z 1986 (wydana fragmentarycznie w tłumaczeniu Aleksandry Kamińskiej przy okazji „21 wierszy miłosnych”), by wymienić tylko kilka – relacje jednopłciowe wypływały na powierzchnię literatury w sposób, który dziś określilibyśmy mianem subwersywności.\nBibliografia dla zainteresowanych\n„The Cambridge Companion to Lesbian Literature”, red. Jodie Medd, Cambridge University Press 2015.\n„The Lesbian Premodern”, red. Noreen Giffney, Michelle M. Sauer, Diane Watt, Palgrave Macmillan 2011.\nImelda Whelehan, „The Feminist Bestseller”, Palgrave Macmillan 2005.\nJudith M. Bennett, „«Lesbian-Like» and the Social History of Lesbianisms”, „Journal of the History of Sexuality”, vol. 9, no. 1–2.\nPrzykład? Lesbian pulp fiction: zaskakująca odnoga literatury popularnej w Stanach Zjednoczonych lat 50. i 60., sprzedawana na straganach czy dworcach. Funkcjonowała w obiegu książkowym na równi z westernami, horrorami czy romansami. „Jakkolwiek pulp novels dotyczące lesbijek pisali niekiedy mężczyźni i były one adresowane również do nich, to zostały odkryte przez lesbijki i stały się jednymi z najwcześniejszych tekstów nastawionych na masowego odbiorcę, w których lesbijki mogły dostrzec swoją reprezentację. Mimo że pulps gromadziły zróżnicowanych czytelników, wydawcy i pisarze szybko zauważyli ich potencjał zwiększenia czytelnictwa, a przez to też klientów. Wiele spośród tych książek pisanych było przez lesbijki, o lesbijkach, z myślą o lesbijskich czytelniczkach”, zauważa badaczka gatunku, Stephanie Foote. Chociaż lesbijskie powieści pulpowe zawsze kończyły się tragicznie: śmiercią, więzieniem, gwałtownym rozstaniem (notabene za pierwszą lesbijską powieść, która zakończyła się dobrze, uznaje się „The Price of Salt” – znaną dziś jako „Carol” – Patricii Highsmith z 1952 roku), jednocześnie przemycały przydatne informacje: gdzie kobiety mogą spotkać się w bezpiecznych warunkach, jak interpretować wysyłane znaki i jak je wysyłać. Lesbian pulp fiction możemy dziś naprawdę czytać jako czystą subwersję: z jednej strony wiele obiecujące okładki z roznegliżowanymi kobietami i tajemnicze tytuły; z drugiej kobiece imperium znaków, przeznaczonych tylko dla innych kobiet.\nChociaż lesbijskie powieści pulpowe zawsze kończyły się tragicznie, jednocześnie przemycały przydatne informacje: gdzie kobiety mogą spotkać się w bezpiecznych warunkach, jak interpretować wysyłane znaki i jak je wysyłać\nTeoretyczki, poetki i aktywistki, które dziś tak łatwo krytykujemy za esencjonalny drugofalowy feminizm i poszukiwanie kośćca „kobiecości”, pomogły w dostrzeżeniu lesbianizmu: Stowarzyszenie Bibliotek Amerykańskich przyznało Almie Routsong pierwszą Stonewall Book Award za lesbijską powieść historyczną, „Patience and Sarah”, w 1973 roku; równocześnie „Rubyfruit Jungle” Rity Mae Brown, historia dorastania i dochodzenia do niekiedy bolesnych wniosków, dotyczących konsekwencji swojej tożsamości seksualnej i pochodzenia, osiągnęła status bestselleru dzięki marketingowi szeptanemu.\nAutorka najbardziej znanych dziś lesbijskich powieści, Sarah Waters, przyznała się do inspiracji książką Almy Routsong na wczesnych etapach swojej twórczości. Waters prezentuje z pozoru jednorodny świat Anglii drugiej połowy XIX wieku, by następnie ujawnić jego pęknięcia i sprzeczności. Dzięki tym lukom w systemie bohaterki jej powieści mogą sobie pozwolić na seksualne i tożsamościowe transgresje. Pisarka, której wiktoriańskie fabuły „Muskając aksamit” i „Złodziejka” doczekały się ekranizacji, jest najbardziej znaną lesbijską autorką w Polsce. Nie skłamię chyba, twierdząc, że to właśnie od niej młodsze i starsze kobiety, które odkrywają kulturę na literę L, rozpoczynają swoją eksplorację. Otrzymują zresztą świetnie skrojone, popularne powieści oparte na solidnej bazie historycznej.\nLesbianizm à la polonaise\nNo dobrze, ale co z rodzimą literaturą lesbijską? Czy musimy skupiać się na Paryżu i San Francisco, bo nie mamy nic do zaprezentowania na własnym poletku? I tak, i nie. Do dziś brakuje nam tłumaczeń większości klasyczek prozy i poezji lesbijskiej (poza wymienionymi wyżej przedstawicielkami myślę na przykład o Eileen Myles, Carol Ann Duffy, Hildzie Doolittle czy Violette Leduc). Poza najoczywistszym zespołem odniesień, złożonych z Safony, Virginii Woolf czy Jeanette Winterson, rzadko kiedy można spotkać eseje i artykuły o literaturze lesbijskiej.\nByć może w relatywnym braku polskich powieści i poezji lesbijskich widzimy pośredni skutek tej białej plamy. Ten domagający się komentarza brak mógłby także wynikać z niepewności własnej tożsamości estetycznej i pomysłów na jej stwarzanie czy przetwarzanie. Do chlubnych wyjątków należy niedawno wydana „Lesbos” Renaty Lis, która próbuje naszkicować swoistą genealogię polskiej literatury lesbijskiej, przywracając pamięć choćby o Marii Dąbrowskiej i Annie Kowalskiej.\nRelatywny brak polskich powieści i poezji lesbijskich może wynikać z niepewności własnej tożsamości estetycznej i pomysłów na jej stwarzanie czy przetwarzanie\nZapewne najbardziej znaną – ale tylko zainteresowanym – pisarką lesbijską w Polsce jest nie Izabela Filipiak, ale Ewa Schilling. Ale jej proza poza tematyką nie ma wiele do zaproponowania. Stowarzyszenie Sistrum prowadzi cykl spotkań w Stole Powszechnym w Warszawie, ale jego założycielki – Monika Rak i Agnieszka Małgowska, od lat popularyzatorki kultury lesbijskiej – stwierdzają, że zależy im „na przełamaniu pewnego rodzaju myślenia o tworzeniu, kojarzonego z «profesjonalizmem»”. Ta wypowiedź ujawnia paradoks, który po części tłumaczy nieobecność literatury lesbijskiej: jej potencjalne promotorki – czy to osoby, czy środowiska, czy media – z rezerwą podchodzą do mainstreamu i nie doceniają chyba, w jaki sposób otwarcie się na bardziej ogólne nurty mogłoby pomóc w widzialności tej tematyki. Tymczasem lwia część utworów, które można by zaklasyfikować jako lesbijskie, to twórczość stricte internetowa, oparta w dużej mierze na „branżowych” portalach, takich jak kobiety-kobietom.com.\nNad Wisłą literatura lesbijska miałaby jeszcze wiele do zrobienia: może wyjść z niewidzialności, przedrzeć się przez niszę, a swoją potencjalną nieobecność zamienić na przestrzeń wolności. Zaryzykuję tezę, że wobec powszechnego „średniactwa” szczególnie polskiej prozy mogłaby ona wpuścić wiele świeżości do przewidywalnego obiegu nazwisk. O ile znajdą się odważne autorki; o ile znajdą się odważne wydawnictwa.


Śródmiejskie kamienice i ich podwórka\n15/16 marca 2014 r.\nW ostatni weekend odbyła się dwuczęściowy spacer po Warszawie. Przewodnik po Warszawie opowiadał o śródmiejskich kamienicach i podwórkach, które się kryją za ich bramami.\nPierwszego dnia, zanim weszliśmy do słynnych podwórek-studni, "na rozgrzewkę"; uczestnicy tej wycieczki po Warszawie przyjrzeli się temu, co pozostało po gmachu PRL-owskiej cenzury oraz przespacerowaliśmy się ulicą Wiejską. Tam, dzięki przypadkowi, dostaliśmy się na klatkę remontowanej właśnie neogotyckiej kamienicy. Sklepień na jej suficie mogłaby pozazdrościć niejedna katedra!\nPo jakimś czasie dotarliśmy na skrzyżowanie Mokotowskiej i Hożej - tutaj na dobre miało rozpocząć się myszkowanie po podwórzach. Chodziliśmy pomiędzy obdrapanymi oficynami, odkrywaliśmy coraz to nowe kapliczki i nie raz doznaliśmy szoku, gdy obdrapana rudera od ulicy okazywał się być pięknie odnowioną, elegancką kamienicą. Momentów zdziwienia na tej wycieczce po Warszawie - na ulicy Wilczej weszliśmy do kaplicy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, o której istnieniu niewiele osób ma pojęcie! Niedaleko dalej, na jednym z podwórek odkryliśmy warsztat samochodowy. W samym centrum Śródmieścia!\nNie mogliśmy oczywiście pominąć ulicy Mokotowskiej, z piękną kamienicą "Krakowiacy i górale";, "pod aniołem"; i wieloma innymi. Szczęśliwy traf pozwolił nam również wejść na podwórko kamienicy, w której w roku 1918 mieszkał sam marszałek Piłsudski. Jedna z mieszkanek wskazała nawet okna mieszkania i nazwisko rodziny, u której przebywał Ziuk. Tak zakończył się pierwszy dzień zwiedzania.\nW trakcie drugiej części wycieczki po Warszawie pt. "Śródmiejskie kamienice i ich podwórka". Tym razem przewodnik zabrał nas w podróż po uliczkach i podwórkach położonych na zachód od ulicy Marszałkowskiej.\nSpacer rozpoczął się przy Placu Politechniki, następnie ruszyliśmy, by podziwiać piękno przedwojennych śródmiejskich kamienic. Kluczyliśmy pomiędzy ulicami Śniadeckich, Lwowską, Noakowskiego i Koszykową, by po dotarciu na Emilii Plater poruszać się wzdłuż tej ulicy. W pięknie odnowionej kamienicy Wittów, w rolę naszej przewodniczki wcieliła się spadkobierczyni przemysłowej rodziny. Spacer zakończył się na jednym z podwórek studni w Alejach Jerozolimskich.\nDziękujemy wszystkim, którzy przybyli na tę wycieczkę! Do zobaczenia na kolejnych spacerach po Warszawie.


Czas zmienić podejście. Dzień Bez Kupowania 2017 - Kupuj odpowiedzialnie\nWtorek, 21.11.2017. Katarzyna Salus\nKażdego roku, w ostatnią sobotę listopada świętowany jest Dzień bez Kupowania. W całej Europie odbywają się wtedy eventy, wykłady i akcje informacyjne. W tym roku Fundacja Kupuj Odpowiedzialnie zorganizuje happening pod Galerią Krakowską. Wydarzenie odbędzie się pod hasłem "Czas zmienić podejście".\nKoniec listopada to czas, kiedy myślimy już o prezentach dla naszych bliskich. Zbliżające się święta i gorączka zakupowa sprawiają, że często nie zastanawiamy się nad tym, czy promocje, którymi wabią nas sklepy nie osiągane są kosztem wyzysku ludzi czy niszczenia środowiska. Często kupujemy rzeczy, które wcale nie są nam potrzebne i które po pewnym czasie trafiają na śmietnik.\nDzień Bez Kupowania, obchodzony na całym świecie w ostatnią sobotę listopada, zaraz po Czarnym Piątku (Black Friday) i tuż przed rozpoczęciem szaleństwa zakupowego i sezonu na wyjątkowe promocje, ma nam przypomnieć, że bezrefleksyjna konsumpcja może szkodzić pracownikom szyjącym nasze ubrania, buty, czy uprawiającym owoce egzotyczne w krajach globalnego Południa lub przyczynić się do degradacji środowiska naturalnego. Dzień Bez Kupowania ma nas zachęcić do bardziej świadomego podejścia do zakupów i do wybierania produktów etycznych i wytworzonych w sposób zrównoważony.\nW tym roku Fundacja Kupuj Odpowiedzialnie zorganizuje happening pod Galeria Krakowską. Wydarzenie odbędzie się pod hasłem "Czas zmienić podejście". Chcemy poruszyć zagadnienie czasu z perspektywy wyzyskiwanych pracowników czy nadprodukcji niepotrzebnych dóbr. Poruszymy również kwestię spędzania zbyt dużej ilości czasu w biurach i przed komputerem kosztem kontaktu z rodziną i przyjaciółmi. Uważamy, że powinniśmy poświęcić więcej czasu dla bliskich, a mniej na konsumpcję zbytecznych dóbr, wyprodukowwanych bez poszanowania przyrody i wyzysku pracowników z krajów globalnego Południa.\nHappening odbędzie się 25 listopada (sobota) o godz. 12:30, przed Krakowską Galerią Handlową (plac Jana Nowaka Jeziorańskiego).\nPrzyszłość świata zależy od nas! Kupuj Odpowiedzialnie podczas Tygodnia Edukacji Globalnej\nTwoje pieniądze kształtują świat! Dzień Bez Kupowania 2016


Mamiya 67 PROFESSIONAL II –System - artykuł opublikowany w Foto-Kurierze 2/2000 - Foto-Kurier - Pismo użytkowników sprzętu foto i wideo\nMamiya RZ 67 Profesional II jest systemową lustrzanką jednoobiektywową na format zdjęć 6 x 7 cm z solidnie rozbudowanym systemem akcesoriów dodatkowych. Wprowadzenie ulepszonego mieszka, łączącego korpus z obiektywem i mającego możliwość wykonania przesuwu równoległego (shift) i pokłonu obiektywu (tilt) umożliwiło pełną kontrolę nad perspektywą i ostrością obrazu.\nSystem charakteryzują następujące cechy:\n- "ideal format" 6 x 7 cm - proporcje klatki negatywu sa zgodne z proporcjami większości formatów papierów, przy powiększaniu nie trzeba obcinać fragmentów negatywu,\n- obrotowy tył pozwala na szybkie przejście z formatu poziomego na pionowy bez konieczności obracania kamery,\n- ustawienie ostrości realizowane jest wysuwem mieszka z korpusu kamery, a ruch nastawczy wykonywany jest gałką nastawczą, znajdującą się z prawej strony korpusu. Doprecyzowanie ostrości wykonuje się gałką precyzyjnego ustawiania ostrości, istnieje też możliwość blokowania ustawienia. Przy ustawieniu na nieskończoność mieszek całkowicie wsuwa się wgłąb korpusu, co jest zaletą przy zdjęciach lotniczych,\n- pełna gama wysokiej klasy obiektywów wymiennych z migawką centralną pozwalającą na synchronizację błysku przy wszystkich czasach otwarcia,\n- możliwośc ustawienia czasów pośrednich,\n- wymienne celowniki, między innymi AE celownik pryzmatyczny FE 701 z trzema metodami pomiarowymi z automatycznym przełączeniem z pomiaru punktowego na integralny zależnie od kontrastu motywu i możliwością zmiany parametrów naświetlania co 1/6 EV i kontrolą ustawienia, sygnalizowaną przez LED,\n- wymienne kasety z dwoma okienkami licznika zdjęć umożliwiającymi wygodną obserwację przy pionowym i poziomym położeniu kasety,\n- zabezpieczenia z optycznymi i akustycznymi sygnałami ostrzegawczymi,\n- system umożliwia współpracę ze wszystkimi obiektywami RZ i RB i prawie wszystkimi elementami dodatkowymi obu systemów.\nTe wszystkie cechy czynią z kamery Mamiya RZ 67 Professional narzędzie umożliwiające realizację nieomal wszystkich precyzyjnych zadań fotograficznych.\nSystem jest pomyślany analogicznie jak inne modele tej kategorii modułowych lustrzanek jednoobiektywowych. O ile jednoobiektywowe lustrzanki najmniejszego formatu średniego (6 x 4,5 cm) coraz bardziej przypominają wyglądem i możliwościami elektronicznymi małoobrazkowe lustrzanki, to kamery największego średniego formatu przejmują coraz więcej rozwiązań dostępnych do tej pory tylko kamerom wielkoformatowym. Dotyczy to głównie sposobów pełnej kontroli nad perspektywą i całkowitą ostrością obrazu. O ile możliwość przesunięcia osi optycznej dzięki obiektywom typu shitf jest w wielu przypadkach zdjęciowych całkowicie wystarczająca, to jednak w wielu sytuacjach dopiero wykonanie przesunięcia równoległego i pokłonu gwarantuje powodzenie. Wprowadzenie do kamery Mamiya RZ 67 adapteru Shift/tilt udostępniło fotografom pracującym tą kamerą możliwości zarezerwowane dotychczas dla kamer wielkoformatowych.\nGłównym elementem systemu jest sześciokątna skrzynka korpusu, do której można dołączać inne elementy systemu, zależnie od realizowanego zadania fotograficznego. Korpus jest nie tylko miejscem zespalającym poszczególne elementy, znajduje się w nim także centralny organ sterowania i kontroli w postaci procesora. Do procesora dostarczane są wszystkie informacje z poszczególnych elementów systemu, stąd przekazywane są impulsy sterujące, zapewniające prawidłowe naświetlenie materiału zdjęciowego. Zależnie od zastosowanego wymiennego celownika, kamera może pracować w trybie pełnej automatyki naświetlania (tylko z AE celownikiem pryzmatycznym) lub ręcznym. Wymienne obiektywy, od bardzo krótkich do długich tele, umożliwiają wykonywanie zdjęć we wszystkich warunkach zdjęciowych. Wszystkie obiektywy mają wbudowaną migawkę centralną, umożliwiającą synchronizację błysku przy wszystkich czasach otwarcia, co nie tylko ułatwia pracę przy kombinowanym oświetleniu dziennym i błyskowym, ale także umożliwia niwelowanie wpływu światła ciągłego na barwę obrazu przy oświetleniu fleszowym dzięki możliwości wykonania zdjęcia przy najkrótszych czasach otwarcia migawki. Dane z obiektywu są przekazywane do mikroprocesora poprzez pozłacane styki, przy stosowaniu obiektywów RB transmisja danych jest niemożliwa.\nElektronicznie sterowana migawka centralna Seiko 1, wbudowana w obiektyw posiada zakres czasów otwarcia: w trybie automatycznym 8-1/400 sek z odstępem co 1/6 działki, w trybie ręcznym 8-1/400 sek co 1/2 działki oraz czas B i mechanicznie sterowany czas T. Informacja o czasach otwarcia migawki dobieranych do wybranej przysłony jest widoczna w celowniku (w trybie automatycznym po lewej stronie matówki przez podświetlenie konkretnej wartości cyfrowej, w trybie ręcznym poprzez LED-y z prawej strony matówki,przy czym zielona dioda oznacza prawidłowe naświetelnie, czerwone i pomarańczowe znaczniki prześwietlenie lub niedoświetlenie). Pierścień nastawczy czasów otwarcia migawki znajduje po lewej stronie korpusu, u góry, tuż przed kasetą, i umożliwia wybór czasu naświetlenia; istnieje możliwość blokowania nastaw. Na pierścieniu nastawczym, oprócz wartości czasów migawki, znajdują się również pozycje: RBL (dla obiektywów RB) i AEF (dla AE celownika pryzmatycznego FE-701). Migawka naciągana jest ręcznie ergonomiczną dźwignią, znajdujacą się z lewej strony korpusu. Obrót dźwigni o 114o powoduje również przesunięcie błony do następnej klatki oraz opuszczenie lustra do położenia roboczego. Nad dźwignią naciągu znajduje się przełącznik R/M. Przestawienie przełącznika w pozycję "M" umożliwia wykonanie kilku naświetleń na tej samej klatce - obrót dźwigni napina migawkę i opuszcza lustro bez przesuwu błony. Dołączenie do korpusu motoru Winder RZ Modell nie tylko poprawia komfort obsługi (po wykonaniu zdjęcia błona jest automatycznie przesunięta do następnej klatki, naciagnięta również zostaje migawka i opuszczone lustro), ale również umożliwia wykonanie zdjęć seryjnych z prędkością 1 zdjęcia na sek. Dodatkowo umożliwia zdalne wyzwalanie migawki nadajnikiem na podczerwień.\nNastawienie ostrości realizowane jest wysuwem mieszka z korpusu dzięki obrotowi gałki zgrubnego ogniskowania, znajdującej się z prawej strony korpusu, przed dźignią szybkiego naciągu. Do precyzyjnego ustawienia ostrości służy gałka precyzyjnego ogniskowania. System podwójnego ustawienia ostrości - zgrubnego i dokładnego - jest typowym rozwiązaniem ogniskowania w kamerach wielkoformatowych. Wynika to nie z mniejszej głębi ostrości dla większych formatów, jak się na ogół mylnie uważa, lecz z faktu, że kamerami większych formatów wykonujemy wiele zdjęć w dużych skalach odwzorowania (1:3-1:5), przy których głębia ostrości jest istotnie mniejsza niż przy skalach odwzorowania 1:30 i mniejszych. Przy nastawieniu na nieskończoność na prawej części korpusu widoczna jest skala głębi ostrości z oznaczeniem wartości w metrach i stopach, a tuż przed nią, na płycie czołowej mieszka, skala długości ogniskowych obiektywów. Celowośc takiego usytuowania skal uwidacznia się przy ruchu miecha. Ruch czołówki do przodu w celu ustawienia ostrości umożliwia odczyt głębi ostrości z nomogramu naniesionego na tabliczce znajdującej się z boku miecha.\nSychronizacja błysku jest realizowana przewodem synchronizacyjnym przez gniazdo wtykowe (kontakt X), umieszczone na obudowie obiektywów lub przez gorącą stopkę.\nWymienne kasety umożliwiają wykonywanie zdjęć formatu 6 x 4,5 cm, 6 x 6 cm lub 6 x 7 cm, na błonach zwojowych typu 120 lub 220. Wymienna kaseta na ładunki natychmiastowe pozwala na wykonanie zdjęć o formacie 69,5 x 69,5 mm. Do kamery RZ 67, dzięki G-adapterowi, stosować można kasety RB. Obrotowy tył (to rozwiązanie również spotykane w niektórych kamerach wielkoformatowych) nie wymaga zmiany pozycji kamery przy przejściu z formatu poziomego na pionowy lub odwrotnie. Przy zmianie formatu automatycznie zmienia się położenie masek w celowniku, przed przypadkową zmianą formatu zabezpiecza rygiel blokujący. Podwójne okienko licznika ułatwia kontrolę naświetlonych klatek w obu położeniach kasety.\ngodzina dodania: 21:27


WB - rozpoznanie\nMiałem niecały dzień, całość mniej więcej zaplanowana. Wysiadka na Głównym... Teren nieznany ale zapamiętany z Googla i Strit vju, smartfon z włączonym 3G w kieszeni i nastawione GoogleMaps w razie potrzeby - czasem zaglądałem, bo teren na mapie czyta się zupełnie inaczej niż w rzeczywistości idąc. Poszedłem z Podgórza w stronę centrum, a potem na teren po "Chrobrym", zakończyłem w KFC w C.H. Victoria. Pamiętam zdjęcia z albumu Ślusarczyka, to niesamowite! Wiem, że nie powinienem ulegać i patrzeć na chłodno z dystansem ale ta ekscytacja zastanym krajobrazem nakręcała mnie bardzo mocno. Porozmawiałem z ludźmi, rozpoznałem część terenu - Wałbrzych odkryty po raz pierwszy ale nie ostatni!\nW tych Dolnośląskich kolejach liczą się z pasażerami - miałem przesiadkę w Kłodzku, a pospieszny z Czechów spóźnił się o 10 minut, a na przesiadkę było tylko 6 minut. Szynobus grzecznie czekał tylko na mnie! Uśmiechnięta, miła i bardzo ładna pani konduktorka skasowała mi bilet no i ruszyliśmy w tą malowniczą trasę :)\nEtykiety: dolny śląsk kłodzko kotlina kłodzka podgórze wałbrzych\nRequiem dla starej maszyny\n< o 0 o o o\nbut i gra skończona\nKK - sprawozdanie i co tam jeszcze...\nKWK Mysłowice - backstage


Przy użyciu poduszek zmodernizujemy wygląd ogrodu w łatwy i szybki sposób - Budowa i remont domu\nPosiadanie pięknie wyglądającego ogrodu jest marzeniem niejednego właściciela przydomowej działki, który w ten sposób chciałby urozmaicić i upiększyć swój dom i jego okolicę. Nic w tym dziwnego, jako że piękny i rozbudowany ogród rzeczywiście przykuwa uwagę i powoduje, że przestrzeń wygląda znacznie ciekawiej.\nW takim ogrodzie możemy doskonale wypocząć, jak również miło spędzić czas. Wypoczynek uatrakcyjnią dodatki i akcesoria, mające na celu także upiększenie naszego ogrodu. Co może służyć za dodatki? Czy można tanim kosztem odmienić wystrój ogrodu?Rzecz jasna oprócz właściwie skomponowanej roślinności w ogrodzie kluczową rolę odgrywają meble ogrodowe oraz rozmaite dodatki do nich, które mogą znacząco odmienić aranżację. Przykładem mogą być chociażby poduszki do ogrodu. Dzięki nim zmienimy wygląd ogrodu w łatwy i szybki sposób, a na dodatek za małe pieniądze. Za pomocą tego rodzaju produktów można zmienić aranżację poprzez wprowadzenie dominującego akcentu. Oczywiście poduszki na meble ogrodowe to nie jedyne rozwiązanie, aczkolwiek bardzo proste i skuteczne i warto je wziąć pod uwagę.Poduszki jako dodatek realizują doskonale swoje zadanie, gdyż są praktyczne: z jednej strony są piękną dekoracją, z drugiej sprawiają, że odpoczywanie w ogrodzie jest naprawdę komfortowe. Poduszki mogą mieć bowiem różne wypełnienie: miękkie lub twardsze. Rzecz jasna największa gama rozmaitości w tym przypadku dotyczy kolorystyki oraz wzorów. Niemniej ważny jest ważna jest również tkanina z jakiej są użyte. Może być to dzianina wełniana, atłas czy bawełna. Niebanalnie wyglądają „włochate” poduchy, ale także połyskliwe czy matowe ładnie się prezentują.\nPoduszki na ławę czy kanapę to klasyka, jednak trzeba zadbać również, by rozłożyć je na wszystkich krzesłach czy fotelu, hamaku i rozkładanym leżaku – wszędzie tam, gdzie mamy w planach wypoczywać. To, jaki wybierzemy kolor i fason ma najważniejszy wpływ na ogólny wygląd mebli w ogrodzie. Najlepiej, jeżeli będą z nimi kontrastować, aby tym sposobem podkreślić również meble. Kolorystycznie możemy je kontrastować także ze sobą, jednakże najlepsze rezultaty daje zestawianie poduszek ze sobą w tej samej gamie kolorystycznej. Daje to poczucie spójności i harmonii.\nTagi: dom, hamak, ława, wypoczynek, Wystrój


ph0212 - profil w Wykop.pl\nph0212 od 5 lat 6 mies. na Wykopie\nMikroblog 3 592\nlesiomolesio 1 tydz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n#narkotykizawszespoko #tor #darknet #deepweb pokaż całość\nph0212 1 tydz. temu\nph0212 6 dni temu\nfilip-shakur 1 tydz. temu via iOS\nMdma jest zajebisteeeeee #narkotykizawszespoko #mdma\n+: robsosl, JestemSpermiarzem +6 innych\n@filip-shakur: @sebf: jest do dostania w necie? niestety u mnie nie ma w miescie :<\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika ph0212


Oszczędzanie | Moja Nowa Praca\nArchive for the ‘Oszczędzanie’ Category\nKażdy z nas chciałby posiadać jak najwięcej pieniędzy na wydatki, które trzeba robić na bieżąco, rachunki czy przyjemności, które kuszą od zawsze. Należy podkreślić, że każdego miesiąca obserwujemy z niepokojem stan naszego konta i zaczynamy dochodzić do wniosku, że nasze pieniądze znów toną i to szybciej niż byśmy tego chcieli.Wszyscy się wtedy zastanawiamy jak mozna powstrzymać ten proces. Wiele osób nie myśli o tym, że mozna by było zacząć oszczędzać zmartwiają się za to po każdej wpłacie na co mogą wydać swoje zarobione pieniądze. Wydatków w naszym kraju jest cała asa są to między innymi dzieci, rodzina, rachunki, przyjemności, podatki żeby zostały nam jeszcze pieniądze na godne życie. Co więc powoduje, że bronimy się przed oszczędzaniem to jest złe przeświadczenie, że przy tych cenach, które dziś są, oraz arobkach nie ma możliwości wprowadzenia żadnych oszczędności.Nawet jeśli jest to realne to jest tobardzo czasochłonny i trudny dlatego dla kilku groszy nie warto nawet sobie tym zawracać głowy.\nBezrobocie jest obecnie zjawiskiem powszechnym. Utrata pracy często wiąże się później z wielomiesięcznym oraz nierzadko bezskutecznym jej poszukiwaniem. Jakie podłoże ma ta niezwykle zła sytuacja, z jakiego względu tracimy posady? Decyduje o tym napewno uprzemysłowienie się przedsiębiorstw produkcyjnych. Dzięki fachowym urządzeniom produkcja trwa kilka razy …\nGeneralny porządek przed przeprowadzką\nPrzymierzasz się w najbliższym czasie do przeprowadzki? W takim przypadku zacznij sprzątanie! Dlaczego? W ten sposób będziesz mieć później mniej pracy! Wiele osób w obliczu organizacji przeprowadzki w ogóle porzuca jakiekolwiek sprzątanie, zostawiając wszystko na czas pakowania. To jednak błąd – wtedy, często w mocno …


RECARLO - Kolczyki białe złoto Recarlo - ZIE/KB+135B\nWymiary elementu ozdobnego: długość do 0,8 cm, szerokość do 0,5 cm.\nPięknie zdobione złote kolczyki z fasetowanym brylantem w kształcie serca. Kolekcja Recarlo dla W.KRUK. Szlachetne 18-karatowe białe złoto oraz delikatne klejnoty to niezwykłe połączenie, dodające elegancji, energii i blasku każdej kobiecie. Ponadczasowa biżuteria Recarlo, która może stanowić przepiękny prezent dla kobiet lubiących niestandardowe rozwiązania i ozdoby w klasycznym wydaniu.\nPierścionek białe złoto RECARLO\nBransoleta białe złoto RECARLO


Kozaczek.pl » Katy Perry » Wypacykowana Katy Perry (FOTO)\nkaty perry/Loaded Magazine\nKaty Perry kontynuuje swój "przemarsz" przez zachodnie magazyny. Tym razem gości w Loaded Magazine.\nStyl, w jakim się prezentuje, nie odbiega od jej standardowych wystąpień. Jednak mocno wypacykowana Perry z papierosem w dłoni nie budzi naszego entuzjazmu.\nZ nowości na temat gwiazdki - dowiedzieliśmy się, że umie tak złożyć serwetkę, by powstał z niej kształt przypominający penisa albo inny - podobny do dwóch piersi. Na wiarę możemy przyjąć stwierdzenie wyczytane w magazynie, że piosenkarka jest świetna w łóżku.\nWyzwolona, odważna i trochę już nudna.\nJak się Wam podoba Katy w magazynie Loaded?\nOwen Wilson i Kate Hudson biorą ślub!\nMegan Fox wykorzystała Roberta Pattinsona


Idziemy do Mamy | Starosadeckie.info\nOpublikowano: Sierpień 10, 2017 o 7:54 am / przez Admin / komentarze (1)\nTo już ostatnie dni, żeby zapisać się na XXXV PPT na Jasną Górę. Dlaczego warto iść?\nJuż 17 sierpnia spod tarnowskiej katedry wyruszy na Jasną Górę jubileuszowa XXXV Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę. Odbywają się ostatnie spotkania przedpielgrzymkowe poszczególnych grup. Tegorocznym pielgrzymom towarzyszyć będzie biblijne pytanie „Kim On właściwie jest?”.\nSierpień 10, 2017 o 8:43 am JB\nZachęcam aby podjąć ten szlak i wyruszyć pieszo na Jasną Górę !!!


czasy wojenne (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach(EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\nTemat: czasy wojenne\n-22% Polacy w armii kajzera\nod 34.90 zł zobacz oferty z 11 księgarni - premiera: 2014-03-12\nRyszard Kaczmarek, autor głośnych "Polaków w Wehrmachcie", tym razem przedstawi historię żołnierzy-Polaków, którzy walczyli w szeregach armii pruskiej w czasie I wojny światowej. Opowieść o nich nosi rys tragiczny – dla Polaków... (więcej)\n-20% Byczyna 1588\nod 20.00 zł zobacz oferty z 11 księgarni - premiera: 2017-11-23\nBitwa pod Byczyną rozegrała się 24 stycznia 1588 roku pomiędzy wojskami pretendenta do tronu polskiego po śmierci Stefana Batorego, arcyksięcia austriackiego Maksymiliana III Habsburga, a armią Rzeczypospolitej dowodzoną przez hetmana... (więcej)\n-45% Kronika Sarmacji Europejskiej. Księga Pierwsza. Część I, II i III\nod 6.60 zł zobacz oferty z 5 księgarni - premiera: 2018-10-27\nUWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. REPRINT. Alessandro Guagnini (w Polsce znany jako Aleksander Gwagnin, ur. 1534 w Weronie, zm. 1614 w Krakowie) – polski historyk, żołnierz i dziejopis pochodzenia włoskiego. Urodził się... (więcej)\n-45% Kronika Sarmacji Europejskiej. Kronika Sarmacji Europejskiej. Księga Druga. Część I i II\nod 5.50 zł zobacz oferty z 5 księgarni - premiera: 2018-10-27\n-45% Kronika Sarmacji Europejskiej. Księga Dziewiąta. Część I, II i III. Księga Dziesiąta. Część I, II i III\nod 6.60 zł zobacz oferty z 6 księgarni - premiera: 2018-11-29\nUWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu REPRINT. Alessandro Guagnini (w Polsce znany jako Aleksander Gwagnin, ur. 1534 w Weronie, zm. 1614 w Krakowie) polski historyk,... (więcej)\n-45% Kronika Pawła Piaseckiego Biskupa Przemyskiego\nod 6.60 zł zobacz oferty z 6 księgarni - premiera: 2018-10-27\nUWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu REPRINT. Paweł Piasecki herbu Janina, (1579-1649) – sekretarz królewski Zygmunta III Wazy (ok. 1613-1627), archidiakon warszawski... (więcej)


English matters: Guide to the Movies | Wyznania książkoholiczki\nKto z nas nie lubi oglądać filmów? Dobry film to naprawdę pożywienie dla duszy. Co prawda, nigdy nie mogą się równać z książką, jednak niejednokrotnie nie mamy tyle czasu, żeby coś poczytać, więc posiłkujemy się dobrym filmem. A żeby taki powstał potrzeba naprawdę wiele puzzli, które pozwolą złożyć go w idealną całość. Chyba każdy z nas ma swój ulubiony film i lubi go z jakiegoś konkretnego powodu, który może się nie spodobać komuś innemu. Ludzie mają różne gusta. Mało jest magazynów, w których możemy poczytać na temat filmów, przynajmniej ja się chyba z żadnym nie spotkałam, dlatego kiedy zobaczyłam wydanie English matters na temat filmów ani na chwilę się nie zastanawiałam. Nie dość, że to świetny sposób na naukę, to jeszcze dowiem się co nieco o lubianych przeze mnie aktorach.\nSpecjalne wydanie English matters ukazuje nam filmy pod wieloma względami. Przeczytamy tutaj np. o nagrodach, aktorach i aktorkach, reżyserach, filmach niemych bądź o kultowych ekranizacjach. Mnie bardzo spodobał się też artykuł Outtakes, w którym zostały zadane pytania o różne kwestie, np. gdzie jest największe kino na świecie, jaki był najlepiej sprzedający się film albo dlaczego ludzie jedzą popcorn, gdy oglądają filmy. Ja byłam naprawdę zachwycona tym, co otrzymałam w środku magazynu i z zainteresowaniem czytałam każdy artykuł. Są one napisane w tak przystępny i przejrzysty sposób, że aż nie spostrzeżesz się kiedy już skończyłeś czytać wszystkie artykuły. Te specjalne wydania, które oferuje nam English matters są naprawdę bardzo ciekawe i jak do tej pory to chyba są moimi ulubionymi. Niedawno miałam przyjemność poczytać o kuchni brytyjskiej, co również bardzo mi się spodobało, a kwestia filmów jest dla mnie bardzo ciekawa i aż miło się o tym czyta, widząc znane i lubiane przez siebie twarze. Jakość artykułów jest naprawdę wysoka, a język przyjemny, a przy tym można się wiele nauczyć. Tym razem słownictwo jest głównie związane z filmowymi kwestiami, jednak dalej to świetny sposób na naukę języka angielskiego.\nJak zwykle pod koniec każdego artykułu znajdziemy słownictwo, które mieliśmy podkreślone w tekście. Zazwyczaj tłumaczone są ważniejsze frazy, które są utarte w języku angielskim, ale też często znajdziemy tłumaczenie słów, które mogłyby sprawić trudność przy czytaniu. Ja jestem naprawdę bardzo zadowolona z takiego sposobu nauki. Jeśli jest się wzrokowcem to nauka poprzez czytanie jest po prostu idealna. Wiem to, bo przetestowałam na sobie i odkąd czytam English matters mam o wiele bogatsze słownictwo. Za każdym razem, kiedy recenzuję te magazyny to przypominam, że trzeba znać angielski chociaż na podstawowym poziomie, żeby przeczytać cały artykuł i nauczyć się nowego słownictwa. To nie jest magazyn, od którego zaczyna się swoją naukę z angielskim. Jest on dla uczących się tego języka, więc jest idealnym uzupełnieniem przy nauce np. w szkole. Ja jestem z niego naprawdę bardzo zadowolona i jestem przekonana, że Wy również będziecie, gdyż naprawdę po nauce z English matters widać efekty.\nZa możliwość przeczytania English matters: Guide to the Movies dziękuję wydawnictwu Colorful Media!\nAutor: AT o 09:49\nEtykiety: 2013, 7/10, angielski, Colorful Media, egzemplarz recenzyjny, English matters, Języki nie gryzą, języki obce, magazyn, Movies\nWydaje się na prawdę ciekawe. Fajnie jest czasami obejrzeć jakiś dobry film i dowiedzieć się o nim coś więcej.\nTak w ogóle to gdzie można kupić English matters, bo jeszcze się z nim nigdzie chyba nie spotkałam?\nAT 4 lutego 2014 10:03\nZ tego, co wiem to magazyny można kupić na stronie wydawnictwa lub w Empiku. ;)\nUnknown 4 lutego 2014 10:34\nLektura tego numeru już za mną. I muszę się z Tobą zgodzić, artykuły są naprawdę ciekawe, chociaż zastanawiałam się dlaczego w rankingu reżyserów nie pojawił się świetny Tim Burton.\nA te mini słowniki pod każdym tekstem to rzeczywiście fantastyczny dodatek. :)\nMery Orzeszko 4 lutego 2014 12:40\nA ja tego nigdzie nie widziałam. Kiedy ukazał sie ten numer?\nSezon Literacki 4 lutego 2014 14:04\nTe wydania specjalne są rewelacyjne! Naprawdę fajnie, że ktoś wpadł na taki pomysł i wydaje czasopisma językowa, bo to świetnie wzbogaca naukę i to nie tylko angielskiego, bo przecież i o kulturze i historii można się czegoś dowiedzieć. Mam ten filmowy numer, ale jeszcze go nie czytałam ;-)\nUnknown 4 lutego 2014 14:38\nFajny sposób na naukę angielskiego:)\nSuza 4 lutego 2014 16:12\nJeszcze nie czytałam "English matters", ale kiedyś na pewno to nadrobię. Chętnie zacznę właśnie od tego numeru. :)\nUnknown 4 lutego 2014 18:47\nTen numer posiadam, ale jest jeszcze przede mną. Ciągle nie mam czasu :<\nUnknown 5 lutego 2014 14:44\nWłaśnie od niedawna zastanawiam się czy nie zacząć nauki z tymi magazynami. Ale nie wiem czy nie byłyby one dla mnie zbyt trudne. W szkole uczę się angielskiego od paru lat tylko na poziomie podstawowym (niby nie sprawa mi on trudności), ale chciałabym rozszerzyć swoje umiejętności, tylko czy nie lepiej zacząć od czegoś łatwiejszego?\nMyPaperParadise 5 lutego 2014 19:15\nPodobał mi się ten numer :) Magazyny ogólnie są świetne! :)


Dzień Ziemi w naszym Liceum! – Sms-Lo\nDzień Ziemi w naszym Liceum!\nPosted 24 kwietnia 2018 admin\n23 kwietnia 2018r. obchodziliśmy Dzień Ziemi. Zajęcia dla młodzieży przygotowały Pani Magdalena Wasilewska i Pani Ewa Kajak. W warsztatach aktywnie uczestniczyli uczniowie klas pierwszych i drugich. W sali chemicznej młodzież uczestniczyła w warsztatach pt. “Woda dla Afryki”. Zajęcia odbyły się w ramach szkolnego klubu UNICEF. Uczniowie dowiedzieli się, jak wygląda sytuacja dostępu do wody na świecie.\n– przekazanie uczniom wiedzy na temat znaczenia wody w życiu człowieka\n– uświadomienie młodzieży, że są regiony świata, gdzie dostęp do wody jest bardzo ograniczony\n– ukształtowanie wśród młodego pokolenia postaw proekologicznych związanych z oszczędzaniem wody.\nZ kolei w sali geograficznej młodzież obejrzała filmy pt. “3 sekundy” oraz “WWF i nielegalny handel”. Filmy ukazywały negatywną działalność człowieka w przyrodzie. Miały one uwrażliwić naszą młodzież na problem ginących gatunków zwierząt.\nFilmy pokazały problem kłusownictwa, m.in. na słoniach i nosorożcach w Afryce, ogromną skalę przemytu i nielegalnego handlu produktami z tych zwierząt. Młodzież mogła też zapoznać się z tematem nielegalnych turystycznych pamiątek wytwarzanych z różnych okazów roślin i zwierząt.\n⟵Zakończenie klas trzecich!\nLekcja w Katedrze Hydrobiologii i Zoologii Bezkręgowców UŁ!⟶


Fish SPA - peeling rybkami - Biosphere\nFish pedicure - peeling rybkami na Ursynowie\nZabieg Fish SPA to naturalny peeling dla Twoich stóp i dłoni. Chcielibyście spróbować pedicure robionego przez… rybki? To niezwykle przyjemny zabieg, bardzo popularny na Zachodzie. W Warszawie dostępny jest właśnie u nas. Rybki Garra Rufa delikatnie i skutecznie usuną Wasz martwy lub zniszczony naskórek. Dobrze wpłynie to na prawidłowe funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Poprzez stymulację rybek poprawi się też Wasze samopoczucie. Gorąco polecamy! W pierwszej kolejności stopy są dokładnie myte płynami niezawierającymi szkodliwych dla rybek substancji chemicznych i wycierane delikatnym ręcznikiem. Następnie siada na wygodnym siedzisku i wkłada stopy do specjalnego akwarium, w którym znajdują się setki małych rybek, a one natychmiast zabierają się do pracy, usuwając za pomocą przyssawek martwy naskórek, nie naruszając przy tym zdrowej skóry. Podczas zabiegu odczuwalny jest przyjemny mikromasaż, który usprawnia krążenie, odpręża, usuwa zmęczenie. Zabieg jest całkowicie bezbolesny, gdyż rybki nie posiadają zębów, a jedynie przyssawki. U osób szczególnie wrażliwych może wywołać napady śmiechu, ponieważ rybki podczas swojej "pracy" łaskoczą. Zabieg Fish Pedicure jest najdoskonalszym, najbezpieczniejszym i najdelikatniejszym, a przede wszystkim naturalnym sposobem na peeling stóp. Dzięki niemu stopy stają się nie tylko ładniejsze, ale także zdrowsze, gładsze, mniej zmęczone i narażone na otarcia.\nZabieg zapewni Państwu delikatny peeling skóry stóp. Poprawiając przy tym jej ukrwienie, sprawiając że stanie się lepiej odżywiona i zdrowsza. Bardzo ważną informacją jest fakt, iż rybki wydzielają niezwykle przydatny enzym – DITRANOL, który działa na komórki skóry stymulująco, wspomagając jej regenerację i odbudowę.\nZabieg Fish SPA jest w 100% bezpieczny i zdrowy! Woda w akwariach jest non stop filtrowana na trzy sposoby: mechaniczny, biologiczny oraz za pomocą lampy UV C, co zapewnia likwidację do 99,9% wszystkich drobnoustrojów, jednoczenie zapewniając rybkom bezpieczne dla nich środowisko. Rybki pochodzą z legalnych hodowli, są przebadane i zdrowe, woda w której pływają jest całodobowo całkowicie przefiltrowana wiele razy. Stanowisko do mycia stóp przed zabiegiem jest każdorazowo dokładnie myte oraz dezynfekowane. Woda w naszych akwariach jest dużo bezpieczniejsza niż w publicznych basenach i miejskich wodociągach. Przez 3 lata funkcjonowania stanowiska Fish SPA mieliśmy samych zadowolonych klientów. Zapraszamy na zabiegi!\nCennik zabiegu FISH PEDICURE\n129 Fish spa 30 min. 40 zł\n130 Fish spa + masaż stóp od 50 min. 80 zł\nFish pedicure w Biosphere


Zamiennik tuszu C6578A (HP 78) Kolor marki FullPrint o symbolu oem (K)C6578A o pojemności 42 ml. Jego wydajność to 450 stron. W tym przypadku koszt druku jednej strony wynosi 0.17 zł. Produkt dostępny natychmiast. Nie został jeszcze oceniony.\nPozostało: 5godz. 23min.\nOryginalne tusze i tonery do drukarek © tuszmarkt.pl ®. Wszystkie prawa zastrzeżone (283)


Nie taka straszna Bestia z ławki obok [tom 1] -\n15 stycznia 2019\t1\tprzez Monika Kilijańska\nSzkolną ławkę mam już dawno za sobą, ale pamiętam niejednego asa, który mógłby być bohaterem mangi podobnej do Bestii z ławki obok. W końcu szkoła to nie tylko nauka, a przede wszystkim życie towarzyskie!\nHaru Yoshida to pierwszoklasista-widmo. Podobno istnieje, przynajmniej w dokumentach szkolnych, więc jest chociaż powód, by przekazać mu lekcje, skoro sam na zajęcia nie chadza. To nie dbający o to co myślą sobie o nim inni nastolatek o długich, zmierzwionych włosach. Jego pomysły są jakby z innego świata: potrafi wyskoczyć z okna na drugim piętrze budynku, pobić kogoś na przerwie, jak już się zjawi w szkole, bo źle spojrzał, przygarnąć kurczaka. Jednak nawet on, człowiek bez uczuć, którego wzroku spode łba i nieprzewidywalnego zachowania boi się większość uczniów, trafia na kogoś, kto nie tylko będzie w stanie stawić mu czoła, ale jeszcze… w kim się zakocha!\nTonari no kaibutsu-kun, czyli Bestia z ławki obok to typowa komedia osadzona w szkolnych realiach. Klasowy kujon, bo prymuska to za mało by określić charakter Mizutani, przynosi lekcje szkolnemu wagarowiczowi-rekordziście. Do tej pory w jej głowie była tylko nauka, lecz dziwnym trafem ten niereformowalny leser, o którego sile, wybuchowości i porywczości krążą wręcz legendy, doznaje olśnienia i Haru odczytuje gest Mizutani jako objaw przyjaźni.\nBa, z miejsca się w niej zakochuje. O dziwo w całkiem męsko-damski, a nie tylko platoniczny sposób. Dotąd jedyne relacje z ludźmi stanowiła przecież dla niego znajomość z wyrostkami, które wyciągały od niego kasę czy dość luźna miłość braterska. Czy Mizutani wystarczy uroku i konsekwencji, by utrzymać Haru w szkolnej ławce? I czy szkoła jest gotowa na jego przyjęcie?\nJak na typową mangę o szkolnym życiu kreska w Bestii z ławki obok jest dobra. Mamy tu masę rastrów, białe tła, skupienie na postaciach nie na szczegółach, małe kadry. Mimo wszystko dobrze się je ogląda, bo postacie są naprawdę dobrze dopracowane, bez zbędnych uproszczeń ani nadmiernych ozdobników.\nNagoja to nie tylko imię koguta, którego pokochał Haru, kto wie czy nie bardziej niż samą Mizutani. To także miasto w południowej części wyspy Honsiu, którego aglomerację zamieszkuje około 9 mln ludzi, co czyni ją trzecią co do wielkości w Japonii, po Tokio i Osace. Nagoja została niemal całkowicie zniszczona podczas II wojny światowej, jednak szybko ją odbudowano i dziś jest jednym z nowocześniejszych miast w Japonii. To właśnie w Nagoi grasowała Godzilla we wszystkich trzech częściach kinowej produkcji i z tego miasta pochodzi twórca m.in. Dragon Ball’a czy Dr. Slumpa, Akira Toriyama.\nPrzyjemna i całkiem wesoła manga o szkolnym życiu i perypetiach wiecznie nieobecnego na lekcjach cudownego dziecka, Haru oraz idealnego kujona, Mizutani. Czy tak różne postawy życiowe, jakie oni przedstawiają, mogą być podstawą do zbudowania zdrowej relacji? I to nie tylko tej czysto przyjacielskiej?\nHaru – wieczny wagarowicz, Mizutani – klasowa kujonka i Nagoja – szkolny drób. Dokładniej kogut. Dziwne? Jeśli tak uważacie, to musicie poznać dziwniejsze zestawienia, bo takich w tej mandze nie brakuje. Polecam ten ciekawy czytelniczy powrót do szkolnej ławki.\nTagikomedia shojo szkolne życie


...i to się nadaje do prasy...: Tak to widzę...\n... czyli Mateusz Skwarczek / Fotografie. Wystawa świetnej fotografii mojego kolegi Mateusza zwanym w skrócie Mateo w Pałacu Sztuki. Choć wszyscy sobie pokpiwali że w piwnicy i jeszcze do zdobycia co najmniej dwa piętra Pałacu Sztuki, to ja twierdzę że w takim tempie Mateo jeszcze chwila i z wystawą następną trafi na Wawel. Zdjęcia dla mnie świetnie dobrane, z rożnych dziedzin życia sport, portret, wydarzenia, portret miasta. Trochę taki przekrój jego pracy zawodowej. Pracując jako fotoreporter dla GW spotykał się wielokrotnie z różnymi zdarzeniami, ludźmi sprawami ważnymi. Z każdej takiej historii przywoził ciekawe kadry które później mogliśmy oglądać w Gazecie. Patrząc od lat na to co robi mogę powiedzieć że nie oglądałem żadnej pracy Mateusza poniżej bardzo przyzwoitego poziomu. A to jest bardzo istotne w naszej pracy Właśnie pewien niezachwiany poziom. Na szczęście jego wrażliwość nie pozwoliła mu na rzucanie się na mody w fotografii, chwilowe trendy i niezbyt mądre rozwiązania kompozycyjne. Dlatego myślę że jego wydawca czy edytor wysyłając go na obsługę zapewne śpi spokojnie i nie zaprząta mu głowy myśl " co tam mi fotoreporter wyrzeźbi " Naprawdę świetna wystawa którą polecam każdemu interesującym się porządną fotografią prasową !!!\nA ja, jak i moi przyjaciele z Loży Szyderców Krakowskiej Witryny Fotograficznej mamy ogromną satysfakcje patrząc na jego zdjęcia. Większość jego krakowskich kadrów były bowiem pierwszy raz publicznie pokazywane w naszej Witrynie.\nUWAGA !!! 30 października o 18.00 w Klubie pod Gruszką na kolejnym spotkaniu KTF Mateusz będzie pokazywać swoją wystawę opowiadając historie na temat powstawania zdjęć ! Zapraszam !!!\nMateo !! Znając Ciebie spieszę od razu napisać że to żadna laurka co piszę. Wiesz dobrze że gdyby jakikolwiek kadr był poniżej Twojego poziomu natychmiast bym to wypunktował. Wiesz że ze mnie złośliwa bestyja. Ale Kadry bronią się same czego Ci naprawdę z serca gratuluję !!!\n" Tak to widzę Mateusz Skwarczek/Fotografie " w Pałacu Sztuki w Krakowie.\nZawsze cieszy mnie kiedy laudację w piwnicy Pałacu wygłasza się na drzwiach a za nimi nogami przebierają kelnerzy z winem...\nKatalogi wystawy zostały rozebrane natychmiast prawie jak śpiewniki na Lekcji śpiewania...\nNo , no Mateo wysoko mierzy. Gratulacje składa Pani dyrektor Muzeum Narodowego. Mateo ale na muzeum jeszcze masz czas...\nDyskusjom nad zdjęciami nie było końca...\nJakaś cholera w pomarańczowej czapuni trochę przeszkadzała....\nOczywiście najważniejsze na każdym wernisażu to goście . A gości było sporo...\nKrakauera Konrada Myslika znają chyba wszyscy w Naszej Ukochanej Konserwie...\nCroatia z... oczywiscie Krzysiem...\nKoledzy z branży i z pogotowia...\nCroatia z Bartkiem to prawdziwe gwiazdy...\nByły oczywiscie zdjęcia z artystą...\n... jak również zdjęcia rodzinne... ( czego ten Bartek tam szuka ? )\n... a czego szuka u tej pięknej kobiety ????\nMateo ! tera z po tej wystawie niestety przechodzisz juz do średniego wieku artystów rozdający artystom młodego pokolenia autografy...\nA dyskusje cały czas trwały...\nMateo nie przejmuj się. Następnym razem Ty na szczycie...\nAutor: Maro o piątek, października 18, 2013


Biuro FlyingAtom Kielce - FlyingAtom - Sieć Kantorów Kryptowalut\nBiuro FlyingAtom Kielce\nOtwarte właśnie biuro FlyingAtom Kielce to najnowszy punkt kantoru kryptowalut w Polsce. Po instalacji w tym mieście Bitomatu, teraz przyszedł czas na placówkę stacjonarną. Dzięki uruchomieniu biura oraz postawieniu bankomatu, znacząco poprawiła się sytuacja klientów w tym regionie. Nie trzeba już jeździć na wymianę do Krakowa, czy jeszcze dalej do Warszawy. Tak jak w innych naszych biurach, można w tej placówce dokonać wymiany PLN na Bitcoina, Ethereum, DASHa oraz Litecoina. Transakcje do 15 000 euro można dokonać bez weryfikacji swoich danych. W biurze znajdziecie też wybrany asortyment z naszego sklepu FlyingAtom Shop. Biuro FlyingAtom Kielce może też być punktem odbioru złota, srebra i diamentów inwestycyjnych zamówionych w FlyingAtom Gold.\nKantor FlyingAtom Kielce mieści się w budynku Dekom Kielce – Dal Hotel przy ulicy Piotrkowskiej 12, 25-510 Kielce. Kantor kryptowalut znajduje się na ósmym piętrze budynku. Kieleckie biuro jest otwarte od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00 – 18:00. W weekendy oraz w innych godzinach można również umówić się na transakcję, ale dopiero po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym lub mailowym. Kontakt do naszego pracownika Mariusza w tym mieście to: 886-900-680 lub kielce@flyingatom.com.