Równość co do natury? - strona 3 - Trójca - Forum Watchtower\nNapisano 2005-04-24, godz. 19:34\nNie wiem, dlaczego w moich postach dopatrujesz się arogancji z mojej strony wobec Ciebie.\nBezstronny czytelnik tego forum śmiem twierdzić , że tak tego nie odczyta .\nGrzesiek, jeśli poczułeś się obrażony to ja Cię przepraszam . Bóg mi świadkiem , że nie miałem zamiaru Cię obrazić .\nTo ostatnie zdanie w poprzednim poście do Ciebie miało formę, internetowego żartu , myślałem i dalej tak myślę, że jesteś mężczyzną z poczuciem humoru .\nGrzesiek , przybij piątkę na zgodę .\nP.s. ja na gest pojednania puszczam w niepamięć to, co napisałeś na temat mojego mózgu .\nNapisano 2005-04-24, godz. 22:09\nJako, że jak wspomniałem jestem początkującym filozofem proponuję zapozanać się z artykułem profesora filozofii Williama Lane Craiga, który troszkę więcej pisze o teorii czasu.\nPatmos, piszesz, że chrześcijaństo głosi, że Bóg istniał przed stworzeniem czasu, ale to jest teza, "wydedukowana" przez czzytelników Biblii, czy slusznie? Sama Biblia mówi tylko o stworzeniu świata "rzeczy widzialnych i niewidzialnych", czy czas do nich należał? To jest już kwestia przyjęcia pewnych założeń filozoficznych. Są tacy, którz twierdzą, że czas może istnieć bez wszechśwata. Nie jest to nauka stricte biblijna, to tylko interpretacja. Co do materii, zgoda, Bóg stworzył wszystko - o tym mówi Biblia. Ale czas? To już inna bajka.\nNapisano 2005-04-24, godz. 22:33\nGonzalo ,, wielki inkwizytorze ,,\nAle się uśmiałem po przeczytaniu twojego postu .\nGdybym był Jezusem to za ucznia nie powołałbym Cię .\nOdpowiedź znajdziesz w jednym z swoich postów.\nGonzalo , dokonałeś niedozwolonego zabiegu, jakim jest napisanie , że ja odnoszę naukę o modelu Boga jako Trójcy tylko do Nowego Testamentu w wymianie polemicznej swoich poglądów z poglądami Grześka . Byłoby to czymś dziwnym z mojej strony i niedopuszczalnym skoro jak oboje wiemy Chrześcijaństwo , nie odrzuciło Starego Testamentu i na bazie obu Testamentów naukę o Bogu afirmuje . Zwróć uwagę Gonzalo , że podobny zabieg zmieniający częściowo merytorykę mojego pytania dokonał też Grzesiek , też zawęził naukę o modelu Boga jako Trójcy do Nowego Testamentu . Pytam czy Chrześcijaństwo naukę o Bogu czerpie tylko z NT ?\nFaktem jest , że w jednym poście pytam Grześka ,\n[ W takim razie proszę Cię o przedstawienie wyższości modelu Boga, jaki jest przedstawiony w NT nad modelem Boga, jaki jest przedstawiony w ST] .\nTo sprecyzowanie treści mojego pytania wynikło z kuriozalnego błędu, jaki dokonał Grzesiek , który dla obrony modelu Boga jako Trójcy gotów był odrzucić ST lub przeciwstawić go NT, co jest nie do pomyślenia w Chrześcijaństwie, jeśli chodzi o naukę o Bogu .\nRozumiem też teraz, dlaczego prosiłeś Grzesia o wykazanie wyższości jednej koncepcji Boga (tej z NT) nad inną (tą z ST). Ty po prostu nie wierzysz w żadną z nich i uważasz, że różne koncepcje Boga wzajemnie się znoszą,\nGonzalo , powiem tak jako odpowiedź na twój zarzut wobec mnie .\nCzasem warto dożyć takiego dnia, kiedy będąc świadom tego, co mówię czy piszę wyrażam mój stosunek do Boga . Jest jeden model Boga, który w pełni akceptuję i o takim Bogu zawsze mogę każdemu opowiadać .\nDalej tak o mnie piszesz , że ja twierdzę .\na Pismo jest sprzeczne .\nOdpowiadając ściśle: trójca jest ‘sprzeczna’ z ST, ponieważ Jezus jest z nim ‘sprzeczny’\nGonzalo powiedz , kto o tej sprzeczności napisał , jak myślisz ?\nPozdrawiam czujnego inkwizytora .\nNapisano 2005-04-25, godz. 18:39\nMoja własna filozofijka:\nBóg ze swej natury jest pozaczasowy (Craig też postanowił mimo wszystko nie rewoltować tradycyjnej metafizyko-teologii, a poza tym pasuje mu to do fizyki relatywistycznej).\nStworzenie świata, co oczywiste, nie zmieniło Boskiej natury (tu Craig zdaje się [?] mieć inne zdanie)\nA zatem Bóg nadal jest pozaczasowy.\nPojawił się jednak nowy fenomen: pozaczasowy Bóg ingeruje w historię, jak?\nNa to pytanie ma odpowiedzieć teoria X.\nTeoria ta nie dotyczy jednak natury czy też sposobu istnienia Boga, ale jego sposobu działania wobec stworzenia!\nNo dobrze, ale czy ‘sekwencja działań’ nie oznacza bycia w czasie?\nNie, oznacza przejawianie się w nim, lecz nie istnienie.\nCraig zdaje się rozumować inaczej (nie odróżniając sposobu istnienia od sposobu działania wobec jakiegoś bytu) i ze sposobu działania Boga wobec stworzeń wnioskuje o Jego naturze. (Ponieważ Bóg działa w czasie, więc musi sam być czasowy.).\nTo tak, jakby z faktu istnienia górnictwa wnosić, że natura ludzka podobna jest do kreciej (skoro obydwa gatunki ryją), tudzież twierdzić, że nie może ona być duchowa (bo przecież duch nie byłby w stanie drążyć korytarzy w ziemi i po co w ogóle miałby to robić?). Albo inne porównanie: ponieważ Bóg przemawiał do Izraela po hebrajsku, więc na niebiańskim dworze też obowiązuje jakiś język.\nPoza tym, Craig nie mówi o naturze Boga samej w sobie, ale o naszym sposobie postrzegania Go (przed stworzeniem – pozaczasowy, a po stworzeniu – czasowy). God ought to be considered as timeless sans creation and temporal subsequent to creation.\nMr Craig, czy natura Boga uległa w międzyczasie zmianie?\nNapisano 2005-04-25, godz. 19:12\nOd wielkiego inkwizytora\nDobrze, że się nie przejąłeś moim postem.\nAle musisz przyznać, że ciąg twoich sylogizmów prowadził do dziwnych wniosków.\nCo do pytania o koncepcje Boga z ST i NT, to wszystkim tu wiadomo, że Grzesiek jest ortodoksem z KK i coś takiego, jak przeciwstawianie sobie tych dwóch źródeł objawienia na pewno nie przyszłoby mu do głowy. Poza tym, o ile dobrze pamiętam i kojarzę, podobny dylemat ‘Bóg ST czy Bóg NT’ postawiłeś już wcześniej w innej dyskusji.\nNo a różnicy pomiędzy sprzecznym a ‘sprzecznym’ nie będę wyjaśniał, bo jest ona wyrażona nawet graficznie.\nNapisano 2005-04-25, godz. 19:55\nGonzalo, po pierwsze przykładami jakie podałeś rozczarowałeś mnie bardzo. Nie trafione i nie adekwatne do problemu w ogóle.\nTwoja teza, że sekwencja działań w czasie nie oznacza istnienia w nim, lecz "przejawianie sie", i zarzut, że Bóg zmienił w międzyczasie naturę, jak nic stawia mi przed oczy doktrynę o wcieleniu Chrystusa, gdzie istota duchowa zmienia swoją naturę i aby mieć kontakt ze stworzeniem staje sie człowiekiem (Bogo-człowiekiem). Według ciebie takie uczestnicto nie świadczyłoby w ogóle o byciu człowiekiem, ale o "przejawianiu sie" jako człowiek.\nAle pomińmy te dywagacje. Nie wierzę w tą teorię wcielenia, więc nie będę się na nią powoływał.\nProblem jest w tym, że głosi się, że Bóg istnieje poza czasem. Może ja tego nie rozumiem, ale istniejąc poza czasem, nie widzę możliwości, aby ingerował w wydarzenia mające w nim miejsce. Może pomożesz mi to zrozumieć? Podejmując jakiekolwiek działanie, Bóg wkracza w czas, można oczywiście spekulować, że może dla niego czas płynie inaczej (teoria względności i "jeden dzień jak tysiąc lat"), ale to nie zmienia faktu, że aby działać we wszechświecie Bóg musi istnieć w czasie? Czu źle to rozumiem?\nNapisano 2005-04-25, godz. 21:02\nJa staję po stronie Gonzala. Posłużę się taką analogią: Bóg oddziałuje w czasie, ale również i w przestrzeni, co nie oznacza przecież, że sam podlega przestrzeni (no... chyba że ktoś ma jakieś pomysły co do tego, ile Bóg zajmuje litrów w tejże przestrzeni).\nI tu wychodzi brak umiejętności abstrakcyjnego myślenia i niedopuszczania do siebie myśli, która nie mieści się w naszej logice i w naszych ludzkich metodach poznawczych. Dla Was wszystko musi się dziać w obrębie 3 wymiarów + 1, którym jest czas i koniec. Proszę tego nie odbierać jako pogardę, gdyż każdy człowiek ma zupełnie inne dary, których nie mają inni, a nie ma również czegoś, co mają inni (ja też mam bardzo wiele braków), nie mniej jednak brak wam tego, skoro tak zacięcie negujecie taką możliwość. Wyobraźcie sobie człowieka, który urodził się sparaliżowany, nie może się ruszać, nie może widzieć, nie może słyszeć. Jedyne co może, to myśleć. Dla niego przestrzeń 3D byłaby istną abstrakcją i on też z pewnością negował by to tylko dlatego, że nie mógł tego zobaczyć, doświadczyć. Jego świat by się zamykał tylko w przestrzeni 1D, którym jest czas.\nTak to jest: im bliżej nieskończoności, tym dalej od logiki!\nNapisano 2005-04-26, godz. 00:23\nMoim zdaniem rozmowa zeszła na tory, których człowiek nie jest w stanie dociec i zrozumieć. Jak i wiele innych. Każdy może dowolnie spekulować i widzieć co chce. Podobnie jak na tym obrazku.\n(Jeśli twoja przeglądarka nie widzi obrazka kliknij poniżej i poczekaj chwilę na otwartej stronie (około 20 sekund).)\n2. Dwa oblicza?\n3. Człowieka w kapeluszu z "dymkiem" myśli wychodzącym z jego głowy?\nNiestety rozważanie tematów teologicznych, pełne jest takich obrazów.\nNapisano 2005-04-26, godz. 05:27\nGrześ nie przesadzaj. Wśród antytrynitarian są tak samo zwolennicy "bezczasowego" Boga. To ma niewiele wspólnego z wyznawaną doktryną. Mało tego, to nam np. niektórzy z trynitarian zarzucają, że Bóg musiał być pluralny, bo przed stworzeniem nie miałby kogo kochać, stosując w tym miejscu ukryte założenie, że Bóg musi być niesiony strumieniem czasu. Pisałem na ten temat w polemice z J.Zabiełłą w artach: http://thaleia.pl/in...iazabiello.html\nTak więc, z tą logiką i jej brakiem, to ostrożnie :-).\nNapisano 2005-04-26, godz. 06:31\nNie sądzę Grzegorzu, że brak mi zdolności abstrakcyjnego myślenia. Raczej twierdzę, że to przyjmowanie tradycyjnych założeń jest obrazem jego braku. Wielu bowiem przyjmuje pewne twierdzenia nie zastanawiając się w ogóle nad implikacjami tych założeń. Tradycyjna doktryna Trójcy posiada jeden istotny błąd. Przenosi ona FUNKCJONALNE relacje pomiędzy Ojcem, Synem i Duchem (pomijam kwestię czy jest odrębną osobą od Ojca) na relacje WEWNĄTRZ Trójcy. Mówi się o ZRODZENIU Syna w wieczności i POCHODZENIU Ducha od Ojca i Syna, także w tej wieczności. (poza czasem) Jeżeli jednak Bóg istnieje poza czasem takie relacje pomiędzy osobami są niemożliwe. Nie można w ogóle mówić o żadnych relacjach. Bóg po prostu JEST, TRWA, choć i to słowa nieadekwatne, bo nawiązują do czasu. Jaka jest bowiem różnica pomiędzy POCHODZENIEM, a ZRODZENIEM dla istoty, która istnieje poza czasem w jej relacjach "wewnątrztrójcowych"?. Naleganie na to rozróżnienie, ma tylko sens gdy postrzegamy te terminy tak jak były użyta w NT, a woęc FUNKCONALNIE, kiedy określały działania danych osób, pojęć w naszej rzeczywistości, w naszym czasie.\nNapisano 2005-04-26, godz. 07:21\nArku, trochę mnie chyba nie zrozumiałeś, bo ja tutaj nie krytykuję antytrynitarian, tylko te pojedyncze jednostki (niezależnie od tego, czy są trynitarianami, czy nie), które nie dopuszczają możliwości bycia Boga ponad czasem. Ponadto ja tym razem tutaj nie wypowiadałem się na temat braku logiki przez kogokolwiek, a jedynie braku umiejętności abstrakcyjnego myślenia (aczkolwiek zawężanie swojego rozumowania do poziomu "to nie jest prawdą, bo to mi się wydaje nie logiczne" jest błędem logicznym). Różnica jest zasadnicza.\nNapisano 2005-04-26, godz. 07:48\nOK, to zwracam honor :-).\nNapisano 2005-04-26, godz. 08:31\nNo, no, widzę że tu się wywiązała miła dyskusyjka w czasie mojej nieobecności.\nAle ja jeszcze do Artura w sprawie wczorajszego posta.\nNie znam filozofo-teologa, który by twierdził, że Bóg jest ze swej natury ‘uczasowiony’. Nie twierdzą tak również autorzy, o których pisze Craig (Lucas argues that a personal God could not be timeless and that if God is eternal, then time must be infinite as well. But Hackett argues convincingly that a personal God need not experience a temporal succession of mental states. He could apprehend the whole content of the temporal series in a single eternal intuition. God could know the content of all knowledge - past, present, and future - in a simultaneous and eternal intuition. Sturch argues that in order to avoid an infinite temporal regress of states of consciousness, God's knowledge must be timeless.) Teza taka wymaga po prostu zbudowania nowej metafizyki. Można by jeszcze pokombinować z definicją ‘czasu’ i wymyślić jaką inną niż ‘miara zmian’.\nAnalogiczny problem widzę w następujących tezach: gdyby Bóg był wyłącznie duchem, to nie mógłby oddziaływać na przedmioty materialne, bo niby jak? Gdyby Bóg nie był przestrzenny, to nie mógłby działać w przestrzeni, bo niby jak?\nMożna się oczywiście spierać, jak Bóg to robi, ale nie ulega wątpliwości, że to potrafi, chociaż (prawie) nikt nie twierdzi, że jest bytem materialnym czy przestrzennym. Podobnie jest z czasem.\nŻeby był uczasowiony, w Bogu musiałaby zachodzić jakaś zmiana, a co się może zmieniać w bycie najdoskonalszym?\nGdyby Bóg był uczasowiony, to również dla niego istniałaby przyszłość, a w takim przypadku można by mówić co najwyżej o jego wszechdomyślaniu się (ale nie wszechwiedzy) i o jego bezwarunkowej chęci niesienia pomocy (ale nie o mającej wszystko pod kontrolą opatrzności).\nOprócz moich poglądów każesz mi jeszcze bronić moich metafor. Proszę bardzo:\n1. Z podobieństwa sposobów lub środowisk działania wnosi się o podobieństwie natur dwóch bytów. Rozumowanie wątpliwe.\n2. Tezę o posiadaniu natury innej niż ta faktycznie przejawiana uznaje się za nieuprawnione dywagacje i ucina brzytwą Ockhama. Też błąd.\n3. W obydwu wypadkach zachowanie bytu (czyli przejawianie się jego natury) wyznaczone jest przez środowisko (czyli natury bytów), [w] którym się przejawia, a nie przez jego własną naturę.\nNapisano 2005-04-26, godz. 11:06\nmam nadzieję, że mnie jeszcze słyszysz.\nDobrze, że się zastrzegłem przy definiowaniu ‘natury’ jako charakterystycznego dla danego bytu sposobu działania. W katechizmie KK znalazłem bowiem następujący kawałek:\nNo i jestem skonfundowany. Co prawda tak rozumiana ‘natura’ i tak zapewnia definicyjną równość z Ojcem, ale wydaje się także czymś o wiele ważniejszym: oznacza chyba numeryczną identyczność z Ojcem co do treści. Syn ma nie tylko taką samą naturę co Ojciec, on ma tę samą naturę co Ojciec. A zatem, Syn jest nie tyle równy Ojcu co do natury, co tożsamy z nim co do natury.\nPozdrawiam z metafizycznym zawrotem głowy\nNapisano 2005-04-26, godz. 15:48\nGdyby miał tylko taką samą moglibyśmy mówić o tryteizmie, doktryna Trójcy mówi jednak właśnie o tej samej naturze.\nNapisano 2005-04-26, godz. 18:45\nNapisano 2005-04-26, godz. 20:02\nNie sądzę Grzegorzu, że brak mi zdolności abstrakcyjnego myślenia. Raczej twierdzę, że to przyjmowanie tradycyjnych założeń jest obrazem jego braku.\nChyba nie bardzo wiesz, co to jest abstrakcyjne myślenie! Poza tym prawda nie dzieli się na prawdę przestarzałą i prawdę nowoczesną. Prawda jest zawsze prawdą Nikt rozsądny nie będzie szukał nowych rozwiązań tylko na podstawie wniosku, że tradycyjne rozwiązanie jest przestarzałe, więc nie może być prawdziwe.\nWielu bowiem przyjmuje pewne twierdzenia nie zastanawiając się w ogóle nad implikacjami tych założeń. Tradycyjna doktryna Trójcy posiada jeden istotny błąd. Przenosi ona FUNKCJONALNE relacje pomiędzy Ojcem, Synem i Duchem (pomijam kwestię czy jest odrębną osobą od Ojca) na relacje WEWNĄTRZ Trójcy. Mówi się o ZRODZENIU Syna w wieczności i POCHODZENIU Ducha od Ojca i Syna, także w tej wieczności. (poza czasem) Jeżeli jednak Bóg istnieje poza czasem takie relacje pomiędzy osobami są niemożliwe.\nDlaczego niemożliwe? Bo nie możesz sobie tego wyobrazić?\nNie można w ogóle mówić o żadnych relacjach. Bóg po prostu JEST, TRWA, choć i to słowa nieadekwatne, bo nawiązują do czasu. Jaka jest bowiem różnica pomiędzy POCHODZENIEM, a ZRODZENIEM dla istoty, która istnieje poza czasem w jej relacjach "wewnątrztrójcowych"?. Naleganie na to rozróżnienie, ma tylko sens gdy postrzegamy te terminy tak jak były użyta w NT, a woęc FUNKCONALNIE, kiedy określały działania danych osób, pojęć w naszej rzeczywistości, w naszym czasie.\nNie bardzo rozumiem. Wyjaśnij sie precyzyjniej.\nNapisano 2005-04-26, godz. 21:15\nCzy zawszy to co postrzegamy naszym umysłem jest prawdą?\nIle tu widzicie czarnych kropek?\nCzy my ludzie niekiedy nie stosujemy podobnych iluzji słownych i filozoficznych, tworzonych na wzór iluzji optycznych?\n"Wszystko pięknie uczynił w swoim czasie, nawet wieczność włożył w ich serca; a jednak człowiek nie może pojąć dzieła, którego dokonał Bóg od początku do końca.\nNapisano 2005-04-27, godz. 06:09\nTe tradycyjne założenia (Bóg poza czasem), mają pewne ważne implikacje, o których wspominałem i wydaje mi się, że wielu sobie ich nie potrafi nawet uświadomić, co jest obrazem braku zdolności abstrakcyjnego myślenia.\nMoże teraz jest to bardziej zrozumiałe.\nNapisano 2005-04-27, godz. 10:39\nJeśli chodzi o równość natur Ojca i Syna to bardzo ciekawi mnie prawiadłowe zrozumienie tekstu z Listu do Filipian.\nJezus był w postaci Bożej. No właśnie czy to nie dowodzi że miał postać a co za tym idzie naturę Boga? Chociaż niedowierzam w Trójcę, to daje mi do myślenia.\nPozdrawiam wszystkich dociekających.


Pretty Eyes XV | Miłość to magia\nGłówna > 2017 > Marzec > 12 > Pretty Eyes XV\nGdy udało mi się reaktywować ten blog, miałam wielkie ambicje przywrócić jego dawną świetność, ale cóż, studiowanie psychologii i inne życiowe problemy zajmują większość mojego czasu. A gdzieś na boku próbuję napisać coś niezależnego, nie związanego z D&H, ale różnie z tym bywa. Ale cóż, na chwilę obecną leżę na łóżku z zerowymi chęciami do podniesienia się z niego (lenistwo, żadna depresja) i pomyślałam, że jeśli ktoś wiernie trwa przy moich wypocinach, to pora opublikować coś nowego, po prawie roku… ^^\nBył zaskoczony jej wybuchem. Spodziewał się reakcji podobnej do tej sprzed kilku godzin, ale zamiast tego siedziała przed nim typowa Hermiona. Wściekła i gotowa odrzucić wszelką pomoc, żeby działać na własną rękę.\n- I co zrobisz? – zapytał łagodnie. – Wystawisz swoją szyję i pozwolić poderżnąć sobie gardło?\n- Może i tak, co za różnica? Przynajmniej zejdzie wam z głów jeden niepotrzebny problem. – dopiła szybko kawę i zaczęła zakładać buty.\n- Jakbyśmy nie chcieli zająć się tą sprawą, na pewno byśmy tego nie zrobili.\n- To dlaczego się zajęliście? – rzuciła mu wściekłe spojrzenie. – Z pewnością przekracza to zakres waszych obowiązków. Nie trzeba mnie niańczyć dalej. Najwyżej mnie w końcu dopadnie. Mam już tego po prostu dość!\nRęce się jej trzęsły i nie mogła zapiąć paseczków przy butach. Draco patrzył na nią ze zmarszczonymi brwiami. Zaczęła zakładać płaszcz.\n- I co zamierzasz zrobić? – zapytał spokojnie, ale podszedł trochę bliżej. Wiedział doskonale, co zamierza zrobić.\n- Wyjść stąd, powiedzieć Ryanowi, że zwalniam was z obowiązku pilnowania mnie, zabrać od ciebie swoje rzeczy i zadekować się u Maxa na czas poszukiwania nowego mieszkania.\nI ruszyła do drzwi. Malfoy natychmiast znalazł się obok niej i zatrzasnął drzwi w momencie, kiedy zdążyła je trochę uchylić.\n- Nigdzie nie pójdziesz. Nie pozwolę ci.\nW jej oczach buzowała wściekłość. Wyglądała, jakby chciała go uderzyć, ale było mu to obojętne. Mogła go bić i robić co chce. Nie zamierzał jej tak po prostu puścić wolno i oddać się w ręce jakiegoś wariata.\n- Niby co ty masz do powiedzenia? – warknęła, ciągnąc za klamkę. – Nic cię ze mną nie łączy. Wręcz cię zmusili, żebym u ciebie zamieszkała. Nie chciałeś tego wszystkiego.\n- Być może nie chciałem, ale skoro się w to już wpakowałem, to zamierzam w to dalej brnąć!\nZnów zaczęła ciągnąć za klamkę, tym razem z większą siłą, dlatego on mocniej naparł na drzwi.\n- Puść te cholerne drzwi, chcę wyjść! – wrzasnęła mu prosto w twarz. – Jaki masz w ogóle sens kontynuowania tego!?\n- Może i nie mam żadnego! – warknął. – Może po prostu nagle zaczęło mi na tobie zależeć i chcę dalej w to brnąć, dlaczego tego nie rozumiesz, głupia dziewczyno!?\nJej spojrzenie było pełne wściekłości. Zaczęła szarpać drzwi z całych sił, a gdy on wciąż nie odpuszczał, zaczęła go tłuc pięściami gdzie popadnie. Złapał ją za nadgarstki, uwięził jej ręce za jej plecami i przygwoździł do drzwi całym swoim ciałem.\n- Uspokoisz się, czy mam na rzucić na ciebie drętwotę? – syknął jej do ucha. Czuł jej przyśpieszony oddech. Tkwili w tej pozycji dobrych kilka minut, aż jej oddech się uspokoił. Dopiero wtedy Draco lekko zluzował uścisk na jej nadgarstkach, ale nie odsunął się w razie, gdyby zachciało się jej próbować kolejnej ucieczki. – Możemy normalnie porozmawiać, czy dalej będziesz się wściekać?\n- Puść mnie, to boli. – powiedziała, patrząc gdzieś w bok. Wiedział, że ją boli. Nie należał do słabeuszy, a w złości siły zawsze przybywało.\n- Puszczę cię pod warunkiem, że wrócisz na kanapę i normalnie ze mną porozmawiasz.\n- Nie zamierzam z tobą rozmawiać.\n- To przynajmniej wróć na kanapę.\n- Wrócę, jak mnie puścisz.\nPuścił ją. Spojrzała na niego wściekle, ale usiadła na kanapie. Draco westchnął przeciągle, przeczesując palcami włosy. Na jej nadgarstkach widniały czerwone ślady.\n- Jesteś najgłupszym stworzeniem, jakie zdarzyło mi się spotkać.\n- Nie sądzę, żeby to miał być główny temat rozmowy, o której wspomniałeś. – powiedziała chłodno. Draco oparł się o drzwi i spojrzał na nią uważnie.\n- Masz rację, ochrona ciebie zupełnie nie należy do zakresu naszych obowiązków. Weź jednak pod uwagę, że to nie ja za tym siedzę. To była decyzja Ryana. To on tym wszystkim kierował. To on decydował o wszystkim od samego początku. On podjął decyzję o ochronie ciebie. Ja jestem tylko pionkiem w jego grze. Wykonuję jego rozkazy, muszę to robić. – podkreślił przymus wykonywania poleceń szefa. – Mogłem się nie zgodzić, owszem. Mogłem powiedzieć nie, i miałbym święty spokój, to chcesz powiedzieć, prawda?\nHermiona niechętnie kiwnęła głową.\n- Mogłem. Ale z jakiegoś powodu nie chciałem. Nie wiem, dlaczego. Chyba uznałem, że nie mogę odmówić. A może po prostu zaczynałaś mnie kręcić. – rozłożył ręce w bezradnym geście. – Nie wiem. Nie pamiętam motywów swojego działania. Ale po prostu się zgodziłem. A skoro się zgodziłem, a ty tylko podobasz mi się z każdym dniem coraz bardziej, to jak mam tak po prostu pozwolić ci odejść i pozwolić się zarżnąć jakiemuś wariatowi?\nByła pod wrażeniem jego szczerości, szczególnie w tak niespodziewanym momencie. Jej złość powoli opadała, wciąż jednak nie wiedziała, co powinna zrobić.\n- Ty masz po prostu pozwolić się chronić.\n- Nie czytaj mi w myślach!\n- Nie mogłem się powstrzymać. – na jego ustach zabłądził uśmiech. – Twoje oczy aż krzyczały.\n- To nie znaczy, że masz mi plądrować moje myśli. – burknęła i podsunęła kolana pod siebie, żeby je objąć. Schowała tam głowę. – Ja po prostu chcę trochę spokoju.\n- Zamierzasz uciekać, czy mogę już bezpiecznie usiąść? W przeciwieństwie do ciebie, nie spałem ani momentu minionej nocy.\n- Nie będę uciekać. Podejrzewam, że i tak przy wyjściu byłby ktoś, kto zaraz by mnie złapał. – powiedziała ponuro. Obserwowała, jak Draco odsuwa się od drzwi i powoli kieruje się w stronę kanapy. Usiadł jak najdalej od niej.\n- Nie planuję żadnych nieczystych ruchów, nie obawiaj się. – powiedział cicho, a w jego głosie wyczuła nagły chłód. – Moje wyznanie nic tutaj nie zmienia.\n- Czy wzmożona ochrona oznacza, że nie będę miała własnej sypialni?\n- Nie zamierzam spać z tobą na jednym łóżku.\n- Zdążyłem się już tego domyśleć. Powiększymy pokój tak, żeby zmieściły się w nim dwa łóżka.\n- A co zresztą mojego pokoju? Przyzwyczaiłam się do jego wystroju.\n- Wszystko się przeniesie.\n- Będę mogła wrócić do poprzedniego wyglądu? Pan Killer i tak wszystko wie, a ja chcę przynajmniej wrócić do bycia sobą. Hermioną.\n- Zapytam Ryana, ale myślę, że się zgodzi.\n- To idziemy do Ryana, miałem ci tylko powiedzieć, co ustalono. Obiecuję, że nic nie powiem o twoim nagłym wybuchu agresji.\n- Idź się wypchaj pierzem.\n- Ochroniarze Ryana zajęli się już potrzebnymi poprawkami w dworku Malfoy’a i, gdy Draco i Hermiona tam dotarli, wszystko już na nich czekało gotowe. Malfoy rozmawiał z Gregiem, ustalając wszystko, a ona siedziała z tyłu z zaciśniętymi zębami. Wciąż była wściekła.\nMyślała też o tym, co Draco powiedział, a wręcz wywrzeszczał jej w twarz w wściekłości. A może po prostu nagle zaczęło mu na niej zależeć. Co to znaczy nagle? Od wczoraj? Od tego momentu? Od jakiegoś czasu? Widziała w nim zmianę już kilka tygodni temu, widziała to po jego oczach, ale nie spodziewała się, że Malfoy będzie w stanie jej to powiedzieć z taką rozbrajającą szczerością prosto w twarz, i to w takim momencie. Po nim bardziej by się spodziewała ukrywania tego i wymijających odpowiedzi, jak podczas wczorajszej imprezy. Zastanawiała się, co to teraz zmieni w ich stosunkach. Powiedział, że nie planuje żadnych nieczystych ruchów, ale co to miało znaczyć? Że będzie zachowywał się jak zawsze, ale nie bardziej? Czy odwrotnie, zupełnie znikną jakiekolwiek oznaki czułości, jakie zdążyły się pojawić ostatnio.\n- … nie znaleźliśmy nic.\n- Czego nie znaleźliście? – wtrąciła dziewczyna, słysząc urywek rozmowy.\n- Podsłuchu lub innych podejrzanych rzeczy. Dom jest czysty. Dlatego Ryan pozwolił ci wrócić do bycia sobą. – Greg spojrzał w lusterko i posłał jej uśmiech. – Jak się z tym czujesz, Hermiono?\n- Dziwnie. – powiedziała szczerze. – Ledwo przyzwyczaiłam się do Leny, znów wracam do siebie. Jak sądzisz, kiedy koleś znów zaatakuje?\n- Pewnie wtedy, kiedy będzie miał na to okazję. Podczas naszej nieobecności w dworku, zawsze ktoś ma się tam zjawić i pilnować. Także okazji prędko mieć nie będzie.\n- Rozumiem. – powiedziała, i wróciła do patrzenia za okno.\nTo wszystko było bardzo pokręcone.\nKilka dni później Draco i Hermiona spacerowali po alejkach dużego sklepu spożywczego, szukając produktów na planowany obiad i na resztę tygodnia, kiedy poczuła, jak Draco ją szturcha.\n- Czy to nie ten twój kochaś? – zapytał z wrednym uśmiechem, pokazując jej, żeby spojrzała w lewo, co zaraz zrobiła. Zaledwie kilka metrów od nich stał Oliver. A obok niego stała kobieta, którą Hermiona niegdyś poznała. Poczuła nagły dreszcz, przebiegający po jej plecach.\nCat. Kobieta, której córka wpadła na nią z lodem. W tym samym sklepie. Z Oliverem u jej boku. Nie było wątpliwości, że są razem. Oboje nosili na palcu serdecznym lewej ręki obrączki. I wtedy wszystko złożyło się w całość. Cat wydawało się, że mąż ją zdradza. Oliver zdradzał swoją żonę. Cat się dowiedziała, że jej mąż był z jakąś kobietą nad jeziorem. Oliver zabrał Hermionę nad jezioro. Przełknęła ślinę. Nagle zaschło jej w gardle. Wiedziała, że jeśli Cat tylko spojrzy w prawo, to ją zobaczy. I rozpozna, bo Hermiona wróciła do swoich poprzednich włosów.\n- Draco, musimy się zmywać, inaczej może być źle. – powiedziała błagalnie, patrząc na niego proszącym wzrokiem.\n- Już za… – zaczął, ale nie zdążył dokończyć.\n- Hermiona! – usłyszeli oboje.\n- … późno.\nW ich stronę z uradowaną miną szła Cat. Ciągnęła za sobą struchlałego Olivera. Hermiona wyczuwała nadchodzącą katastrofę.\n- Jak miło cię zobaczyć! – Cat ją uściskała. Oddała uścisk trochę niezręcznie. – Jakoś tak nagle… zniknęłaś. Coś się stało?\n- Sprawy zawodowe, tak wyszło. – powiedziała wymijająco.\n- I miesiąc miodowy, jak sądzę? – Cat mrugnęła do niej porozumiewawczo, ujmując jej lewą rękę.\nZapomniała. Zupełnie zapomniała o złotej obrączce. Wciąż ją nosiła. Nie zwróciła w ogóle na to uwagi. Nie zwróciła też uwagi na to, czy Malfoy wciąż nosi swoją.\n- No cóż… w sumie tak. – odpowiedziała z wymuszonym uśmiechem.\n- A to zapewne szczęśliwiec? – Cat zwróciła się do Malfoy’a. Ten z kolei wydawał się cieszyć każdą sekundą tej sytuacji. Elegancko przywitał się z brunetką i przedstawił. – Mnie jest również miło. Och, przepraszam, to mój mąż, Oliver.\n- Oliver. – podał rękę Malfoy’owi, potem Hermionie. Dziewczyna poczuła się nagle taka mała pod jego spojrzeniem. Miał znajomy dotyk, ale chciała, żeby ją puścił. Pozwoliła Draco poprowadzić rozmowę, a sama skupiła się na unikaniu wzroku byłego kochanka. Nigdy by się nie spodziewała, że znów go spotka, a tym bardziej w takiej sytuacji. I że będzie wtedy w towarzystwie Draco.\n- Draco, musimy już iść, mamy jeszcze coś do załatwienia, prawda? – powiedziała bardzo cicho, zwracając się do blondyna. Posłał jej tajemnicze spojrzenie.\n- No tak, musimy jeszcze skoczyć do urzędu. – wyjaśnił Cat. – Moja żona miała duży problem ze zmianą nazwiska, ale w końcu wywalczyłem swoje.\n- Draco! – Hermiona spojrzała na niego karcąco, cała czerwona na twarzy, a Cat zaczęła się śmiać.\n- Cóż, musimy się jeszcze spotkać. Tu masz mój numer telefonu, mam nowy, jak coś to dzwoń, umówimy się jakoś… – Cat podała jej wizytówkę i paplała tak przez jeszcze dłuższą chwilę, podczas której Hermiona ciągle malała i malała pod spojrzeniem Olivera. Dopiero gdy ku jej uldze w końcu się pożegnali i odeszli, odetchnęła z ulgą.\n- To było straszne. – powiedziała.\n- Ja tam się dobrze bawiłem. – roześmiał się, po czym objął ją ramieniem. – Widzę, że przyzwyczaiłaś się do obrączki.\n- Właśnie sama to ogarnęłam. – szybkim ruchem zdjęła złoto z palca i wrzuciła do portfela. – Dlaczego mi nie powiedziałeś?\n- Nie zwróciłem na to większej uwagi. Jak widzisz, swoją też nadal mam na palcu. – pokazał jej lewą dłoń. – Ale też pora się jej pozbyć. Udawanie małżeństwa z Granger dobiegło końca. – i wrzucił swoją obrączkę do portfela Hermiony. – Wolność!\n- Jesteś głupi, Malfoy. – warknęła i spojrzała na listę zakupów. – Skup się na zakupach, proszę.\n- Skup się na zakupach, skup się na zakupach. – przedrzeźniał ją, a potem wyciągnął rękę i zmierzwił jej grzywkę.\n- Weź się odwal. – burknęła, poprawiając włosy.\nMalfoy tylko się roześmiał i poszedł przodem.\nKochana, nawet nie wiesz jak się cieszę, że znów zaczęłaś pisać! Zaglądałam tu regularnie z nadzieją na nową notkę i za każdym razem rozczarowanie. Rozdział świetny, jak zawsze. Coraz większa ciekawość, kto kryje się za tym wszystkim. Proszę Cię, nie rób znowu takiej długiej przerwy!\nPoprzedni wpis: Pretty Eyes XIV


Guardiola będzie miał nowego asystenta. W przeszłości był jego podopiecznym - Polsat Sport\nGuardiola będzie miał nowego asystenta. W przeszłości był jego podopiecznym\n05.06.2020, 16:15 Piłka nożna\nTrener Manchesteru City, Pep Guardiola.\nJak donosi hiszpańska "Marca", Pep Guardiola od nowego sezonu będzie miał w Manchesterze City nowego asystenta. Będzie nim Juanma Lillo, ostatnio prowadzący chiński Qingdao Huanghai.\nArnautovic zaczął... pędzić i sprzedawać. Legalnie!\nGuardiola i Lillo znają się od 25 lat. W przeszłości pracowali już razem, ale wówczas to Lillo był "szefem" Guardioli. Prowadził wtedy meksykański klub Dorados Sinaloa, w którym Guardiola w 2006 roku zakończył piłkarską karierę.\nGłównym asystentem Guardioli w ostatnich latach w ekipie "Obywateli" był Mikel Arteta. Hiszpan rozpoczął jednak pracę jako pierwszy szkoleniowiec, pod koniec grudnia 2019 roku podpisując czteroletni kontrakt z Arsenalem.\n🚨🚨🚨 💣 ¡¡Juanma Lillo será segundo de Guardiola en el City!! https://t.co/wt65dSNRUE\nOprócz pracy w Chinach, 54-letni Lillo trenował między innymi kluby hiszpańskie czy kolumbijskie, a także japoński Vissel Kobe, w którym gra Andres Iniesta. Był także między innymi asystentem selekcjonera reprezentacji Chile.\nGuardiola prowadzi "Obywateli" od 2016 roku. Wcześniej trenował Bayern Monachium, Barcelonę i drugą drużynę "Dumy Katalonii". Jako szkoleniowiec Manchesteru między innymi dwukrotnie sięgnął po mistrzowski tytuł w Premier League.\nHISZPANIAJUANMA LILLOMANCHESTER CITYPEP GUARDIOLAPIŁKA NOŻNA\nCzytaj więcej: Sensacyjny kierunek Guardioli. Wybierze pracę w reprezentacji?\nCzytaj więcej: Atak na piłkarzy Benfiki. Dwóch z nich jest w szpitalu


Eye-shadoow: Isana After Shave Balsam Sensitiv\nAn gie 2 września 2015 11:09\nNie miałam jeszcze, muszę mu się przyjrzeć :)\nNawet nie wiedziałam, że Isana ma balsamy po goleniu. Na pewno go kupię, akurat (w sumie to zawsze) używam pianki z tej firmy o tym samym zapachu ;)\nChabrowe wariacje 3 września 2015 00:28\nNie miałam go - muszę dopisać do listy zakupowej ;)\nLadyinBlack 3 września 2015 06:45\nNie kiałam okazji ho testować, ale skoro tak dobrze go opisujesz na pewno wypróbuję :) Tylko problem w rym, że ja mało balsamów używam :(\nScrealieve Rebel 3 września 2015 07:56\nIsana - kojarzy mi się tylko i jedynie z Rossmann'em, a powód wiadomo.\nOnAlwaysTogether 3 września 2015 08:28\nJULS PIE 3 września 2015 08:51\nCześć pisałaś w komentarzu u Nas na blogu (http://lifee-friends.blogspot.com), żebyśmy odpowiedziały na twój komentarz u Ciebie na blogu bo u Nas możesz przegapić, tak wykonujemy Desingi blogów, wystarczy wejść do nas na bloga, do zakładki design, gdzie znajdziesz więcej informacji na ten temat, zapraszamy!\nNaturalne metody 3 września 2015 09:08\nCHętnie wypróbuję,nie miałam okazji jeszcze używać tego balsamu;')\nTas ia 3 września 2015 09:51\nCiekawa recenzja, ja moją skórę traktuję balsamem z Avonu, który ma tylko jedną wadę, a mianowicie zbyt intensywnie pachnie :/\nMagdalena Sobolewska 3 września 2015 10:51\nTe rossmannowe rzeczy często są lepsze. Ja lubię szampony i odżywki z ISANY ;)\nJagoda Węgrzyn 3 września 2015 12:20\nŚwietna recenzja! Na pewno wypróbuję :D\nMakeup by BlueYellowEyes 4 września 2015 08:47\nO super :) Może też wypróbuję :)\nby vanys 4 września 2015 08:48\nNaprawdę dobra recenzja, akurat jutro się wybierałam po balsam to chyba się skuszę na ten :)\nKarolina. 4 września 2015 11:18\nŚwietny post :) muszę wypróbować coś z tych rzeczy :) masz bardzo interesujący blog dlatego zostaje na dłużej ;) obserwuje i liczę na to samo :) zapraszam do mnie caroliv-blog.blogspot.com\nmint queen ♥ 4 września 2015 12:22\nDzięki za polecenie! Na pewno wypróbuję :D\nmój blog ---> mietowacytadela.blogspot.com\nclarkys 4 września 2015 12:30\nNie spodziewałabym się, że produkt z Isany może być dobry. Muszę koniecznie wypróbować ten balsam :)\nWiktoria Komenda 4 września 2015 12:48\nChyba przyda mi się :)\nMagic World 4 września 2015 13:50\nTeż czegoś takiego szukalam :))\nhappy 16 4 września 2015 22:52\nciekawy wpis, mam nadzieję że uda mi się go znaleźć i wypróbować :)\nAlexandra K 5 września 2015 00:13\nPaulina Krótkiewicz 5 września 2015 00:36\nja już od dawna szukałam balsamu, takiego jak ten. fajnie, że cena nie jest zbyt wygórowana, to na pewno się skuszę. ;)\np.s. obserwuję i zapraszam do obserwowania mnie\nNatalia Górniak 5 września 2015 05:57\nWidzę, że nieźle się sprawdza! Muszę sobie taki zakupić bo widzę, że cena jest przystępna :)\nkwietniowaa a 6 września 2015 05:07\nJa borykam się z podrażnieniami po goleniu, nigdy w życiu nie pomyślałabym, że ten produkt będzie na tyle dobry, namowiłaś mnie na wypróbowanie! Mam nadzieję, że i u mnie się sprawdzi;>\nJagoda Wróbel 6 września 2015 14:55\nDosia Domi 7 września 2015 07:41\nNie miałam go jeszcze, ale na pewno go kupię po Twojej recenzji ^^\nMania . 7 września 2015 08:48\nŚwietny blog ! Już wiem, że będe wpadać tu częsciej :)\nobs / obs ? Jesli tak zacznij i daj znać :)\npomyslnadom 8 września 2015 02:23\nBardzo lubię produkty marki Isana, niska cena i dobra jakość, z chęcią przetestuję ten balsam :)\nThe Dzoana 8 września 2015 08:20\nnatka pietruszki 8 września 2015 09:36\nJeeju, szukałam tego <3 Musi być super :) Chętnie wypróbuję :)\nNika ;P 8 września 2015 10:44\nObserwuje :D też może wypróbuje ;)\nKlaudia ;) 9 września 2015 02:05\nCeny nie zawsze maja odzwierciedlenie w jakosci. Przyklad - zwykle trampki i conversy. "Dzialaja" tak samo a roznica jest kwestia kilkudziesieciu zlotych ;)\nMarsowe Love 9 września 2015 09:05\nNa pewno zwrócę na niego uwagę podczas najbliższej wizyty w Rossmannie :) So tej pory nie zawracałam sobie głowy takimi kosmetykami, ale może najwyższa pora to zmienić! Buziaki, Ala\nwikss 9 września 2015 09:42\nDalena Daily 9 września 2015 14:33\nzachęciłaś mnie opisem i ceną! :D\nAsssiek 10 września 2015 11:14\nRaczej po goleniu używam balsamu do ciała a nie jakiegoś po goleniu, ale chętnie spróbuję czegoś nowego. Szkoda, że nie ma takiego o zapachu lawendowym (kocham ten zapach) ^^\npathy 11 września 2015 07:29\nzawsze po depilacji używałam zwykłego balsamu, ale może pora to zmienić;)\nJustyna Parucka 12 września 2015 23:40\nMam go i mi po nim szybko włosy odrastają :/ Obserwuję i liczę na rewanż. Pozdrawiam jusinx.blogspot.com.\nJoanna Ruminska 15 września 2015 10:02\nSuper, tani i jak piszesz dobry :) Jak bede w Polsce to chyba skorzystam z tego :)\nGlobalnie 18 września 2015 02:22\nKilka razy widziałam go na półkach, ale jeszcze nigdy nie miałam\nfriday 24 września 2015 12:50\nŚwietny post, wielu dziewczynom się przyda ;)\nSylwia VamppiV Błach 30 września 2015 23:42\nSeductive Eye 4 października 2015 01:20\nNie wiedziałam, że Isana ma w swojej ofercie takie produkty P:0 Fajnie, że o nim napisałaś :)\nMartyna TakaSobie 5 października 2015 08:11\nFajny post ;) Ale kosmetyki to nie moja bajka ^^ Zapraszam do mnie http://moje-szczescie-marti.blogspot.com/\nMerrydolll.blogspot.com 11 października 2015 04:18\nEmmanuelle Pawłowska 19 listopada 2015 08:20\nmam z tej serii piankę, muszę przetesrtować ten balsam :)\nKREJZOLCIA90 1 stycznia 2016 05:49


Placu zabaw przy ul. Chorzowskiej 47 | Bytom\nPlacu zabaw przy ul. Chorzowskiej 47\nSzanowni Mieszkańcy, Minęły czasy, kiedy plac zabaw ograniczał się jedynie do trzepaka i starej opony. Na szczęście istnieje wiele możliwości, aby dzieci mogły nie tylko korzystać z uciech zabawy, ale i rozwijać swoją wyobraźnię, sprawność fizyczną oraz edukacyjną. I to cieszy Nas – Rodziców, Dziadków, Opiekunów najbardziej, gdy widzimy jak Nasze pociechy wraz z rówieśnikami mogą odkrywać świat.\nRozbudowa placu zabaw przy ul. Chorzowskiej 47 jest w trakcie realizacji. Jak widać na załączonych fotografiach, zestaw zabawowy „GIBLARTAR” został oddany do użytku dla Naszych Milusińskich ❤ Pozostaje Nam czekać na pozostałe urządzenia – piaskownice oraz huśtawki, które zamontujemy po uregulowaniu sytuacji prawnej działki sąsiadującej.\nDokładamy wszelkich starań żeby dopiąć wszystko na ostatni guzik, dlatego prosimy – uzbrójcie się Kochani w cierpliwosć. W kolejnych dniach dostarczymy piasek z atestem pod urządzenia, dla lepszego komfortu i bezpieczeństwa.\nA zatem miłej zabawy i do zobaczenia wkrótce!


Oprogramowanie dla gastronomii : Informatyka\nBy ułatwić pracę, nie tylko w dużych korporacjach, ale również w małych punktach usługowych takich jak bary czy restauracje, wymyślone oprogramowanie dla gastronomii. Znacznie usprawnia ono pracę w nawet największych punktach gastronomicznych w wielu punktach gastronomicznych, poczynając od małych barów, po duże ekskluzywne restaurację. Oprogramowanie dla gastronomii, przede wszystkim mają za zadanie wspomóc działanie tradycyjnych kas fiskalnych.\nZa pomocą dotykowych ekranów, jest możliwe wystawienie nie tylko rachunków za obiad czy kolację ale również dokonywania rezerwacji stolików. Takie oprogramowanie dla gastronomii, znajduje swoje szerokie zastosowanie również w przypadku dużych sieci restauracji. Taki program pozwala na monitorowanie całego systemu za pomocą połączenia internetowego. Cały program opiera swoją pracę na serwerze. Dzięki temu możliwe jet szybkie raportowanie wszelkich wiadomości czy informacji z właściwego systemu.


Porażające! Kolejna dewastacja miejsca kultu na Pomorzu\nNieznani sprawcy zdewastowali figurę Matki Bożej przy Źródle Marii w gdyńskiej dzielnicy Wielki Kack. Zniszczono korpus rzeźby i fragment jej podstawy. Figurę ktoś oblał czarną farbą lub smołą, widoczne są również obtłuczenia. O sprawie napisali aktywiści społeczni z gdyńskiej dzielnicy Wielki Kack. To kolejna bulwersująca sprawa dewastacji miejsca kultu na Pomorzu.\nNa razie nie wiadomo nic o sprawcach zdarzenia. Dlatego wszyscy świadkowie lub ci, którzy mogą pomóc w ujęciu sprawców, proszeni są o kontakt z Parafią św. Wawrzyńca w gdyńskim Wielkim Kacku, albo z komendą miejską policji w Gdyni i komisariatem w dzielnicy Karwiny (nr tel. 58 6621455).\nKapliczka z pomnikiem znajduje się w gdyńskiej dzielnicy Wielki Kack, nieopodal potoku nazywanego również „Źródłem Marii”. Według legendy, postawiono ją w tym miejscu jako wotum dziękczynne. To wstawiennictwie Najświętszej Marii Panny przypisywano cud, jakim miało być uratowanie wszystkich uczestników groźnego wypadku kolejowego, który zdarzył się na pobliskiej linii kolejowej. W 2006 roku starą figurę zastąpiono nową, którą wystylizowano na pierwszy posąg. Oryginalną rzeźbę odrestaurowano i umieszczono w kruchcie bocznej kościoła św. Wawrzyńca w Wielkim Kacku.\nTa sprawa to kolejny bulwersujący akt wandalizmu w miejscach katolickiego kultu na Pomorzu. Zaledwie kilka dni wcześniej nieznani sprawcy zdewastowali cmentarz Ofiar Hitleryzmu na gdańskiej Zaspie. Z muru okalającego nekropolię wyrwane zostały 34 betonowe krzyże. Sprawę odkrył mężczyzna, który pracuje w gdańskim Zarządzie Dróg i Zieleni, który zauważył, że uszkodzono ponad 30 betonowych krzyży z muru okalającego gdańską nekropolię.\nW marcu ubiegłego roku zniszczono figurę Jezusa w kapliczce przy ulicy Czyżewskiego w Gdańsku. Dewastujący zadali sobie dużo trudu, żeby wyjąć i zniszczyć figurę, musieli przeskoczyć przez płot i wybić szybę. Rozbitą figurę pozostawiono na chodniku.\nJeszcze bardziej makabryczna historia zdarzyła się w grudniu 2015 roku, kiedy sprofanowano grób ks. prałata Jana Gustkowicza, zasłużonego dla Gdańska duchownego. Rozbito płytę nagrobną i skradziono z trumny zachowany fragment czaszki.\nTa sprawa była elementem całej serii podobnych zdarzeń. Przez kilka ostatnich lat na trójmiejskich cmentarzach ginęły ciała z grobów. Policja podejrzewała nawet, iż sprawca nie działa w pojedynkę, a za wszystkim może stać cała szajka przestępców, której przypisywano w mediach satanistyczne motywy. „Kolekcjonerami kości” z Pomorza zajmowała się specjalnie powołana do tego komórka policji, która skupiała się tylko i wyłącznie na tej sprawie.\nJakiś czas temu zdewastowano grób proboszcza w Gdańsku-Nowym Porcie. Tydzień temu zniszczono ogrodzenie na cmentarzu gdańszczan poległych w II Wojnie Światowej. Dzisiaj zdewastowana figurka Maryi. Coś niepokojącego dzieje się w Trójmieście pic.twitter.com/SosWURJtIV\n— Karol Handzel (@k_handzel) January 7, 2018\nW listopadzie ubiegłego roku udało odnaleźć sprawcę, który – jak się okazało – działał sam. Jednocześnie odnaleziono dziewięć worków z fragmentami ludzkich kości. Poszukiwanym od kilku lat złodziejem, który okradał trójmiejskie nekropolie, był 54-letni mężczyzna, który najprawdopodobniej cierpi na zaburzenia psychiczne.\nCzy i tym razem mamy do czynienia z pojdenczym sprawcą, czy może z całą grupą, która celowo niszczy miejsca kultu na Pomorzu?


Gra Pięć z rzędu Online. Zagraj za darmo\nGra Pięć z rzędu\nZagraj w grę Pięć z rzędu Online:\nOpis gry Pięć z rzędu\nZasada jest bardzo prosta: upewnić się, że w wielu pięciu kwadratów tego samego koloru. Warto zauważyć, że bloki mogą być umieszczone po obu stronach lubisz, co najważniejsze uzyskać rękę kontrolować kości z klawiszy. . Zagraj w grę Pięć z rzędu online.\nParametry techniczne gry Pięć z rzędu\nGra Pięć z rzędu dodaje: 18.11.2010\nGra rozgrywana jest: 7846 razy\nGry takie jak gry Pięć z rzędu\nPobierz grę Pięć z rzędu\nWstaw grę Pięć z rzędu na swojej stronie:\nAby wstawić grę Pięć z rzędu na swojej stronie, skopiuj kod i wkleić go do kodu HTML swojej witryny. Ponadto, jeśli lubisz gry Pięć z rzędu, kopiowania i wysłać link do znajomego lub wszystkich swoich przyjaciół, akcja gry ze światem!\nZ gry Pięć z rzędu, a także grać w gry:


Księga Urantii CZĘŚĆ III: Historia Urantii; Przekaz 99, Społeczne problemy religii\n(1086.1) 99:0.1 RELIGIA wtedy dosięga szczytów swej służby społecznej, kiedy najmniej ma powiązań ze świeckimi instytucjami społeczeństwa. W czasach minionych, kiedy reformy społeczne ograniczały się głównie do dziedzin moralnych, religia nie musiała się dostosowywać do szerokich przemian systemów ekonomicznych i politycznych. Głównym problemem religii było dążenie do zastąpienia zła dobrem, w obrębie istniejącego porządku społecznego, związanego z kulturą polityczną i ekonomiczną. Religia miała zatem pośrednio dążyć do utrwalenia ustalonego porządku społecznego, miała pomagać w zachowaniu istniejącego typu cywilizacji.\n(1086.2) 99:0.2 Jednak religia nie powinna być bezpośrednio zainteresowana zarówno stwarzaniem nowego porządku społecznego jak i zachowaniem starego. Prawdziwa religia przeciwstawia się przemocy, jako metodzie rozwoju społecznego, ale nie oponuje inteligentnym wysiłkom społeczeństwa, zmierzającym do adaptacji zwyczajów i przystosowania instytucji społecznych do nowych warunków ekonomicznych i nowych potrzeb kulturowych.\n(1086.3) 99:0.3 W wiekach minionych religia sporadycznie aprobowała reformy społeczne, ale w wieku dwudziestym konieczność zmusza religię do przystosowania się do szerokiej i nieustannej przebudowy społeczeństwa. Warunki życiowe zmieniają się tak szybko, że instytucjonalne przekształcenia muszą być znacznie przyspieszone, dlatego też religia musi odpowiednio szybciej przystosowywać się do tego nowego i wciąż zmiennego porządku społecznego.\n(1086.4) 99:1.1 Wynalazki mechaniczne, razem z szerzeniem się wiedzy, przekształcają cywilizację; aby zapobiec katastrofie kulturowej konieczne są odpowiednie dopasowania ekonomiczne i zmiany społeczne. Ten nowy, nadchodzący porządek społeczny, nie ustabilizuje się zadowalająco przez całe tysiąclecie. Gatunek ludzki musi się pogodzić z korowodem zmian, przystosowań i ponownych przystosowań. Ludzkość maszeruje w kierunku nowego, nie objawionego przeznaczenia planetarnego.\n(1086.5) 99:1.2 Religia musi stać się potężnym czynnikiem, oddziałującym na stabilizację moralną i rozwój duchowy, funkcjonując dynamicznie pośród tych wciąż zmiennych warunków i nigdy niekończących się dostosowań ekonomicznych.\n(1086.6) 99:1.3 Społeczeństwo Urantii zasadniczo nie może się spodziewać osiągnięcia stabilizacji, tak jak w wiekach minionych. Statek społeczny wypłynął z bezpiecznych zatok ustalonych tradycji i rozpoczął rejs po szerokich morzach ewolucyjnego przeznaczenia, a dusza ludzka, jak nigdy dotąd w historii świata, musi uważnie prześledzić swe mapy moralności i starannie obserwować kompas przewodnictwa religijnego. W tych niebezpiecznych czasach, przechodzenia od jednego stadium cywilizacji do innego, z jednego poziomu kultury na inny, najwyższą misją religii, jako czynnika społecznego, jest stabilizacja ideałów ludzkości.\n(1087.1) 99:1.4 Religia nie ma nowych obowiązków do spełnienia, ale jest pilnie wzywana do funkcjonowania, jako światły przewodnik i doświadczony doradca we wszystkich nowych i gwałtownie zmieniających się sytuacjach ludzkich. Społeczeństwo staje się bardziej mechaniczne, bardziej spójne, bardziej złożone i krytycznie współzależne. Religia musi działać i zapobiegać temu, aby te nowe i bliskie, wzajemne zależności, nie stawały się wsteczne czy nawet niszczące. Religia musi działać, jako kosmiczna sól, która zapobiega zniszczeniu kulturowego posmaku cywilizacji przez fermenty postępu. Tylko dzięki działaniu religii, nowe zależności społeczne i przewroty ekonomiczne mogą przynieść wyniki w postaci trwałego braterstwa.\n(1087.2) 99:1.5 Humanitaryzm bez Boga, mówiąc po ludzku, jest szlachetnym gestem, ale prawdziwa religia jest jedyną siłą, która potrafi trwale wzmocnić reakcję jednej grupy społecznej na potrzeby i cierpienia innych grup. W przeszłości religia instytucjonalna mogła pozostać bierną, gdy wyższa warstwa społeczeństwa głuchła na cierpienia i ucisk bezbronnej warstwy niższej, jednak w dzisiejszych czasach te niższe klasy społeczne nie są już tak skrajnie nieświadome czy politycznie bezbronne.\n(1087.3) 99:1.6 Religii nie wolno się mieszać organicznie w świecką pracę rekonstrukcji społecznej i reorganizacji ekonomicznej. Jednak musi ona aktywnie dotrzymywać kroku wszelkiemu postępowi cywilizacji, musi dokonać konkretnych i energicznych, nowych przekształceń swych nakazów moralnych i przykazań duchowych swej rozwojowej filozofii ludzkiego życia i transcendentalnego trwania. Duch religii jest wieczny, ale forma jego wyrażania musi być odnowiona za każdym razem, kiedy korygowany jest słownik języka ludzkiego.\n(1087.4) 99:2.1 Religia instytucjonalna nie może dostarczyć inspiracji i przewodnictwa w tej, nadchodzącej, ogólnoświatowej przebudowie społecznej i reorganizacji ekonomicznej dlatego, że stała się ona, niestety, mniej czy więcej organiczną częścią porządku społecznego i systemu ekonomicznego, który ma zostać przebudowany. Tylko prawdziwa religia osobistego doświadczenia duchowego może działać pożytecznie i kreatywnie w obecnym kryzysie cywilizacji.\n(1087.5) 99:2.2 Religia instytucjonalna znalazła się teraz w impasie błędnego koła. Nie może przebudować społeczeństwa, bez przebudowy najpierw samej siebie; będąc z kolei tak bardzo integralną częścią ustalonego porządku, nie może przebudować siebie, dopóki społeczeństwo nie zostanie radykalnie przebudowane.\n(1087.6) 99:2.3 Ludzie religijni muszą działać w społeczeństwie, w gospodarce i polityce, jako jednostki, nie jako grupy, partie czy instytucje. Grupa religijna, która pozwala sobie podobnie funkcjonować, na uboczu działalności religijnej, natychmiast staje się partią polityczną, organizacją ekonomiczną czy instytucją społeczną. Zbiorowość religijna musi ograniczyć swe wysiłki do popierania spraw religijnych.\n(1087.7) 99:2.4 W zadaniach przebudowy społecznej ludzie religijni nie są lepsi niż niereligijni, za wyjątkiem tego, że ich religia przydaje im spotęgowanej kosmicznej dalekowzroczności i wyposaża ich w tę wyższą wiedzę społeczną, która się rodzi ze szczerego pragnienia kochania Boga ponad wszystko oraz kochania każdego człowieka jako brata w niebiańskim królestwie. Idealny porządek społeczny to taki, w którym każdy kocha swego bliźniego jak siebie samego.\n(1087.8) 99:2.5 W przeszłości mogło się wydawać, że instytucjonalny Kościół służy społeczeństwu, gloryfikując ustalony porządek polityczny i ekonomiczny, jednak musi on szybko zaprzestać tej działalności, jeżeli ma przetrwać. Jego jedyna, właściwa postawa polega na nauczaniu nie stosowania przemocy, na popieraniu doktryny pokojowej ewolucji w miejsce rewolucyjnej przemocy, na popieraniu pokoju na Ziemi i dobrej woli między ludźmi.\n(1088.1) 99:2.6 Współczesna religia ma trudności w dostosowaniu swej postawy do szybko zachodzących przeobrażeń społecznych, tylko dlatego, że pozwoliła sobie stać się tak gruntownie tradycjonalistyczną, zdogmatyzowaną i zinstytucjonalizowaną. Religii żywego doświadczenia nie trudno jest utrzymać się na przedzie wszystkich tych społecznych przekształceń i ekonomicznych przewrotów, pośród których zawsze działa jako stabilizator moralny, przewodnik społeczny i pilot duchowy. Prawdziwa religia przenosi z jednej epoki do drugiej wartościową kulturę oraz tę wiedzę, która jest zrodzona z doświadczenia poznawania Boga i dążenia do bycia jemu podobnym.\n(1088.2) 99:3.1 Wczesne chrześcijaństwo było zupełnie wolne od wszelkiego angażowania się w sprawy państwowe, zobowiązania społeczne i koligacje ekonomiczne. Dopiero później, zinstytucjonalizowane chrześcijaństwo stało się organiczną częścią struktury politycznej i społecznej cywilizacji Zachodu.\n(1088.3) 99:3.2 Królestwo nieba tak samo nie jest porządkiem społecznym jak i ekonomicznym; to jest wyłącznie duchowe braterstwo rozpoznających Boga jednostek. Faktycznie, takie braterstwo jest samo w sobie nowym i zadziwiającym fenomenem społecznym, któremu towarzyszą zdumiewające następstwa polityczne i ekonomiczne.\n(1088.4) 99:3.3 Człowiek religijny nie jest pozbawiony współczucia w obliczu cierpień społecznych, nie pozostaje niepomny na niesprawiedliwość w państwie, nie odwraca się od ekonomicznego myślenia, ani nie pozostaje nieczuły na tyranię polityczną. Religia wpływa na przebudowę społeczną bezpośrednio, gdyż uduchowia i idealizuje pojedynczego obywatela. Pośrednio, na cywilizację kulturową wywiera wpływ postawa tych poszczególnych ludzi religijnych, kiedy stają się aktywnymi i wpływowymi członkami różnorodnych grup społecznych, moralnych, ekonomicznych i politycznych.\n(1088.5) 99:3.4 Osiągnięcie wysoko zaawansowanej cywilizacji kulturowej wymaga, po pierwsze, idealnego typu obywatela a potem odpowiedniego mechanizmu społecznego, w którym tacy obywatele mogą kontrolować instytucje ekonomiczne i polityczne zaawansowanego społeczeństwa ludzkiego.\n(1088.6) 99:3.5 Kościół, ze względu na nadmierny, fałszywy sentyment, długo pielęgnował upośledzonych i nieszczęśliwych, i to było dobre, ale ten sam sentyment prowadził do nierozsądnego zachowywania zdegenerowanych rasowo grup, które ogromnie opóźniły postęp cywilizacji.\n(1088.7) 99:3.6 Chociaż wielu indywidualnych reformatorów społecznych żarliwie odwraca się od religii instytucjonalnej, są oni mimo wszystko gorliwie religijni w propagowaniu swych reform społecznych. I tak się dzieje, że motywacja religijna, osobista i raczej nierozpoznana, odgrywa wielką rolę w dzisiejszym programie rekonstrukcji społecznej.\n(1088.8) 99:3.7 Wielką słabością całej tej nierozpoznanej i nieświadomej działalności religijnej jest to, że nie potrafi ona skorzystać z otwartej krytyki religijnej i tym samym wkroczyć na korzystne dla siebie poziomy autokorekty. Faktem jest, że religia się nie rozwija, jeżeli nie jest karcona przez konstruktywny krytycyzm, umacniana przez filozofię, klarowana przez naukę i odżywiana lojalną wspólnotą.\n(1088.9) 99:3.8 Zawsze istnieje wielkie niebezpieczeństwo, że religia zostanie wykrzywiona i zboczona w pogoni za fałszywymi celami, tak jak w czasie wojny każdy walczący naród prostytuuje swą religię w celu propagandy wojskowej. Pozbawiona miłości gorliwość zawsze jest szkodliwa dla religii, podczas gdy prześladowania zmieniają kierunek działania religii, która wtedy wkracza na pewne drogi socjologiczne czy teologiczne.\n(1089.1) 99:3.9 Religię można zachować niezależną od bezbożnych, świeckich przymierzy, tylko przez:\n(1089.2) 99:3.10 1. Krytycznie korygującą filozofię.\n(1089.3) 99:3.11 2. Uwolnienie od wszystkich koligacji społecznych, ekonomicznych i politycznych.\n(1089.4) 99:3.12 3. Twórczą, pocieszającą i miłość krzewiącą wspólnotę.\n(1089.5) 99:3.13 4. Stopniowe poszerzanie wnikliwości duchowej i uznawania wartości kosmicznych.\n(1089.6) 99:3.14 5. Zapobieganie fanatyzmowi, dzięki zrównoważeniu, jakie niesie naukowe nastawienie umysłu.\n(1089.7) 99:3.15 Ludziom religijnym, jako grupie, nigdy nie wolno zajmować się niczym innym niż religią, chociaż pojedynczo każdy człowiek religijny, jako indywidualny obywatel, może zostać wybitnym przywódcą jakiegoś społecznego, ekonomicznego czy politycznego ruchu przebudowy.\n(1089.8) 99:3.16 W interesie religii jest tworzyć, podtrzymywać i inspirować taką kosmiczną lojalność u każdego obywatela, jaka go będzie wiodła do sukcesów w rozwoju wszystkich tych trudnych, lecz pożądanych służb społecznych.\n(1089.9) 99:4.1 Prawdziwa religia niesie wizję ludzkiego braterstwa i sprawia, że człowiek religijny staje się społecznie atrakcyjny. Jednak formalizacja grup religijnych częstokroć niszczy te właśnie wartości, dla których lansowania grupa została zorganizowana. Ludzka przyjaźń i boska religia pomagają sobie wzajemnie i w znacznym stopniu oświecają człowieka, jeżeli jego rozwój w każdej z nich jest zrównoważony i zharmonizowany. Religia nadaje nowe znaczenie wszystkim związkom grupowym — rodzinom, szkołom i klubom. Przydaje nowych wartości zabawie i wywyższa wszelkie przejawy dobrego humoru.\n(1089.10) 99:4.2 Wnikliwość duchowa przeobraża kierowanie społeczeństwem; religia zapobiega utracie wizji prawdziwych celów we wszelkich ruchach społecznych. Religia, razem z dziećmi, jest wspaniałym czynnikiem jednoczącym życie rodzinne, pod warunkiem, że jest żywą i rozwijającą się wiarą. Nie można mieć życia rodzinnego bez dzieci; można je przeżyć bez religii, ale takie upośledzenie przysparza wielu problemów temu, intymnemu związkowi ludzkiemu. W wyniku dekadencji, powstałej na skutek przejścia od starych lojalności religijnych do wyłaniających się nowych znaczeń i wartości, w początkowych dekadach dwudziestego wieku życie rodzinne cierpi najbardziej, obok osobistego doświadczenia religijnego.\n(1089.11) 99:4.3 Prawdziwa religia jest pełnym treści sposobem dynamicznego życia, twarzą w twarz z powszednią rzeczywistością codzienności. Jeśli jednak religia ma stymulować indywidualny rozwój charakteru i pomagać w integracji osobowości, nie może być standaryzowaną. Jeśli ma stymulować ewaluację doświadczenia ludzkiego i pełnić rolę wartości pociągającej człowieka, nie może się poddawać stereotypom. Jeśli religia ma pomagać w osiąganiu najwyższych lojalności, nie może być sformalizowana.\n(1089.12) 99:4.4 Niezależnie od przewrotów, jakie mogą się wiązać ze społecznym i ekonomicznym rozwojem cywilizacji, religia jest autentyczna i wartościowa wtedy, kiedy pomaga jednostce przejść to doświadczenie, w którym zasadniczo panuje prawda, piękno i dobroć, gdyż to jest prawdziwa, duchowa koncepcja najwyższej rzeczywistości. A dzięki miłości i czczeniu religia nabiera znaczenia, jako braterstwo z człowiekiem i synostwo z Bogiem.\n(1090.1) 99:4.5 Raczej to, w co ktoś wierzy, niż to, co ktoś wie, determinuje zasady postępowania i dominuje w działaniu człowieka. Czysta, faktami poparta wiedza, wywiera bardzo mały wpływ na przeciętnego człowieka, jeśli nie zostanie ożywiona przez uczucia. Ożywienie przez religię jest jednak superuczuciowe, jednoczy całe ludzkie doświadczenie na poziomach transcendentalnych, dzięki kontaktowi z duchowymi energiami życia ludzkiego i poprzez wyzwolenie tych energii.\n(1090.2) 99:4.6 W psychologicznie niespokojnych czasach dwudziestego wieku, pośród przewrotów ekonomicznych, krzyżujących się prądów moralnych oraz burzliwych fal socjologicznych, powstałych z cyklonicznych przemian epoki naukowej, tysiące mężczyzn i kobiet uległo zwyczajnej dezorientacji; ludzie są niespokojni, nerwowi, pełni lęku, niepewni i niestabilni; potrzebują jak nigdy dotąd w historii świata pocieszenia i stabilizacji, jaką daje solidna religia. W obliczu osiągnięć naukowych i mechanicznego rozwoju bez precedensu, wciąż trwa stagnacja duchowa i chaos filozoficzny.\n(1090.3) 99:4.7 Nie ma niebezpieczeństwa, kiedy religia staje się coraz bardziej sprawą prywatną — doświadczeniem osobistym — pod tym warunkiem, że nie utraci ona swej motywacji dla bezinteresownej i oddanej służby społecznej. Religia ucierpiała na skutek wielu oddziaływań wtórnych: gwałtownego mieszania kultur, przeplatania wyznań, osłabiania autorytetu duchownych, zmian życia rodzinnego, jak również urbanizacji i mechanizacji życia.\n(1090.4) 99:4.8 Wielkie duchowe niebezpieczeństwo, jakie zagraża człowiekowi, polega na jego niekompletnym rozwoju, kłopotliwym położeniu nieukończonego wzrostu, na odwróceniu się od ewolucyjnej religii strachu bez natychmiastowego zrozumienia objawionej religii miłości. Nowoczesna nauka, zwłaszcza psychologia, osłabiła tylko te religie, które są w znacznym stopniu zależne od strachu, przesądów i emocji.\n(1090.5) 99:4.9 Dezorientacja zawsze towarzyszy zmianom i niewiele będzie spokoju w świecie religii, zanim się nie skończy wielka batalia pomiędzy trzema, wymienionymi poniżej, rywalizującymi ze sobą filozofiami religii:\n(1090.6) 99:4.10 1. Uduchowionym wierzeniem (w opatrznościowe Bóstwo) wielu religii.\n(1090.7) 99:4.11 2. Humanistycznym i idealistycznym wierzeniem wielu filozofii.\n(1090.8) 99:4.12 3. Mechanistycznymi i naturalistycznymi koncepcjami wielu nauk.\n(1090.9) 99:4.13 Te trzy częściowe podejścia do rzeczywistości kosmosu muszę być w końcu zharmonizowane, poprzez objawieniowe przedstawienie religii, filozofii i kosmologii, co obrazuje trójjedną egzystencję ducha, umysłu i energii, wychodzących od Rajskiej Trójcy oraz osiągających czasowo-przestrzenne zjednoczenie w Bóstwie Najwyższego.\n(1090.10) 99:5.1 Chociaż religia jest czysto osobistym doświadczeniem duchowym — poznaniem Boga jako Ojca a w następstwie tego doświadczenia poznaniem człowieka jako brata — wymaga ona z kolei dostosowania swego „ja” do innych „ja”, a to już dotyczy społecznego czy grupowego aspektu życia religijnego. Religia jest w pierwszym rzędzie dostosowaniem wewnętrznym czy osobistym, dopiero później staje się sprawą służby społecznej czy dostosowania grupowego. Człowiek jest istotą towarzyską i ten fakt siłą rzeczy powoduje powstawanie grup religijnych. Co się dzieje z tymi grupami religijnymi, zależy w dużej mierze od ich inteligentnego kierownictwa. W prymitywnym społeczeństwie grupa religijna nie zawsze wyraźnie odróżnia się od grup ekonomicznych czy politycznych. Religia zawsze była czynnikiem utrwalającym obyczaje i stabilizującym społeczeństwo. I nadal jest to prawdą, pomimo, że wielu współczesnych socjalistów i humanistów naucza czegoś innego.\n(1091.1) 99:5.2 Pamiętajcie zawsze, że prawdziwa religia jest znajomością Boga jako waszego Ojca i człowieka jako waszego brata. Religia nie jest niewolniczym wierzeniem w groźbę kary, czy w magiczne obietnice mistycznych nagród w przyszłości.\n(1091.2) 99:5.3 Religia Jezusa jest najbardziej dynamicznym czynnikiem, jaki kiedykolwiek ożywiał gatunek ludzki. Jezus zburzył tradycję, zniszczył dogmaty i powołał ludzkość do realizacji jej najwyższych ideałów w czasie i wieczności — aby być doskonałym, nawet tak jak Ojciec w niebie jest doskonały.\n(1091.3) 99:5.4 Religia niewiele ma możliwości funkcjonowania, dopóki grupy religijne nie zostaną odseparowane od wszystkich innych grup, tworząc tym samym społeczne stowarzyszanie członków duchowego królestwa niebiańskiego.\n(1091.4) 99:5.5 Doktryna o zupełnej deprawacji człowieka zniszczyła większość możliwości religii, gdy idzie o wywoływanie tych reperkusji społecznych, które podnoszą na duchu i posiadają inspirujące wartości. Jezus usiłował przywrócić człowiekowi godność, kiedy głosił, że wszyscy ludzie są dziećmi Boga.\n(1091.5) 99:5.6 Jakiekolwiek wierzenie, które powoduje uduchowienie wierzącego, wywołuje również znaczne reperkusje w życiu społecznym takiego człowieka religijnego. Doświadczenie religijne niezawodnie rodzi „owoce ducha”, w życiu codziennym śmiertelnika prowadzonego przez ducha.\n(1091.6) 99:5.7 Tak naturalnie, jak ludzie się dzielą swymi wierzeniami religijnymi, tworzą oni również swojego rodzaju grupy religijne, które w końcu obierają wspólne cele. Pewnego dnia ludzie religijni się spotkają i zaczną efektywnie współpracować, raczej na bazie jedności idei i celów, niż na bazie prób nawiązywania współpracy w oparciu o psychologiczne opinie i teologiczne wierzenia. Cele raczej, niż doktryny, powinny jednoczyć ludzi religijnych. Ponieważ prawdziwa religia jest sprawą osobistego doświadczenia duchowego, nieuniknione jest, że każdy indywidualny człowiek religijny musi mieć swoje własne, osobiste zrozumienie realizacji tego doświadczenia duchowego. Niech określenie „wiara” odnosi się raczej do indywidualnej relacji do Boga, niż do formułowania doktryn określających to, na co pewna grupa śmiertelników może się zgodzić, jako na wspólną postawę religijną. „Masz wiarę? Miejże ją sam dla siebie.”\n(1091.7) 99:5.8 To, że wiara zajmuje się tylko pojmowaniem wartości idealnych, ukazuje defi- nicja z Nowego Testamentu, która mówi, że wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy i dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy.\n(1091.8) 99:5.9 Człowiek prymitywny niewiele dbał o nazywanie słowami swoich przekonań religijnych. Jego religia była raczej wytańczona niż wymyślona. Człowiek współczesny wymyślił wiele doktryn i stworzył wiele analiz wiary religijnej. W przyszłości ludzie religijni muszą żyć swą religią, poświęcić się szczerej służbie na rzecz braterstwa ludzkości. Najwyższy już czas, aby człowiek posiadł doświadczenie religijne tak osobiste i tak wysublimowane, aby mogło być ono realizowane i wyrażane tylko przez „doznania zbyt głębokie dla wypowiedzenia słowami”.\n(1091.9) 99:5.10 Jezus nie wymagał od swych wyznawców, aby się okresowo zbierali i recytowali słowne formuły, określające ich wspólne wierzenia. Zarządził jedynie, że powinni się zbierać, aby faktycznie coś robić — wziąć udział we wspólnej wieczerzy na pamiątkę jego obdarzającego życia na Urantii.\n(1091.10) 99:5.11 Jaki wielki błąd robią chrześcijanie, gdy prezentując Chrystusa, jako najwyższy ideał duchowego przywództwa, ośmielają się żądać od świadomych Boga mężczyzn i kobiet, aby negowali historyczne przywództwo rozpoznających Boga ludzi, którzy przyczynili się właśnie do ich narodowego czy rasowego oświecenia w epokach minionych.\n(1092.1) 99:6.1 Sekciarstwo jest chorobą religii instytucjonalnej a dogmatyzm jest zniewoleniem duchowej natury człowieka. Jest znacznie lepiej mieć religię bez Kościoła, niż Kościół bez religii. Zamieszanie religijne dwudziestego wieku, samo w sobie, nie świadczy o dekadencji duchowej. Dezorientacja poprzedza zarówno rozwój jak i upadek.\n(1092.2) 99:6.2 Uspołecznienie religii ma swój konkretny cel. Celem grupowych działań religijnych jest przydawanie widowiskowości lojalnościom religijnym; rozwijanie przyciągających człowieka własności prawdy, piękna i dobroci; ożywianie atrakcyjności najwyższych wartości; poszerzanie zakresu bezinteresownej służby dla wspólnoty; gloryfikowanie potencjałów życia rodzinnego; lansowanie edukacji religijnej; dawanie rozumnych rad i duchowego przewodnictwa oraz zachęcanie do grupowego nabożeństwa. I wszystkie żywe religie zachęcają do przyjaźni pomiędzy ludźmi, utrwalają moralność, pomagają we wzajemnej opiece i ułatwiają szerzenie się istotnej, świętej prawdy swych indywidualnych posłannictw wiecznego zbawienia.\n(1092.3) 99:6.3 Jednak, gdy religia zostaje zinstytucjonalizowana, jej siła czynienia dobra jest uszczuplona, podczas gdy możliwości czynienia zła są znacznie pomnożone. Niebezpieczeństwa religii sformalizowanej są następujące: utrwalenie wierzeń i krystalizacja opinii; akumulacja nabytych praw, razem ze wzrostem zeświecczenia; tendencja do standaryzacji i skostnienia prawdy; odwracanie religii od służby Bogu do służby Kościołowi; inklinacja przywódców do stawania się administratorami zamiast duszpasterzami; tendencja do formowania sekt i konkurencyjnych odłamów; zaprowadzenie despotycznej władzy kościelnej; stwarzanie arystokratycznej postawy „ludzi wybranych”; popieranie fałszywych i przesadzonych idei świętości; rutynizowanie religii i petryfikacja nabożeństwa; tendencja do czczenia przeszłości przy ignorowaniu wymagań współczesnych; zaniedbanie czynienia aktualnych interpretacji religii; zaangażowanie się w funkcje instytucji świeckich. Taka religia tworzy zło, polegające na powstawaniu uprzywilejowanych kast religijnych; staje się ona nietolerancyjnym sędzią ortodoksji; zawodzi w dotrzymywaniu kroku zainteresowaniom przedsiębiorczej młodzieży i stopniowo traci zbawcze posłanie świętej prawdy wiecznego zbawienia.\n(1092.4) 99:6.4 Formalna religia ogranicza ludzi w ich osobistych inicjatywach duchowych, zamiast ich uwolnić do podniosłej służby twórców królestwa.\n(1092.5) 99:7.1 Chociaż Kościoły i wszystkie inne grupy religijne powinny trzymać się z dala od wszelkich funkcji świeckich, równocześnie religia nie powinna robić nic w celu krępowania czy opóźniania społecznej koordynacji instytucji ludzkich. Życie wciąż musi się rozwijać w pełni swej treści; człowiek musi iść naprzód doskonaląc filozofię i wyjaśniając religię.\n(1092.6) 99:7.2 Nauki polityczne muszą wpływać na przebudowę ekonomii i gospodarki metodami zapożyczonymi od nauk społecznych, jak również dzięki wizjom i motywacjom dostarczanym przez życie religijne. W całej przebudowie społecznej, religia dostarcza stabilizującej lojalności dla transcendentalnego celu, osadzonego poza i ponad celem bezpośrednim i doczesnym. Pośród dezorientacji gwałtownie zmieniającego się otoczenia, człowiek śmiertelny potrzebuje tego pożywienia, jakie mu daje rozległa, kosmiczna perspektywa.\n(1093.1) 99:7.3 Religia inspiruje człowieka do życia na Ziemi odważnie i radośnie; łączy cierpliwość z pasją, wnikliwość z gorliwością, współczucie z siłą oraz ideały z energią.\n(1093.2) 99:7.4 Człowiek nigdy nie może mądrze rozsądzić kwestii doczesnych, czy przewyższyć samolubności interesów osobistych, chyba, że obmyśla w obecności wszechwładzy Bożej i porównuje z rzeczywistościami Boskich znaczeń i duchowych wartości.\n(1093.3) 99:7.5 Ekonomiczna zależność wzajemna oraz społeczne powiązania doprowadzą w końcu do braterstwa. Człowiek jest z natury marzycielem, ale nauka go tak otrzeźwia, że religia może go teraz zaktywizować, przy znacznie mniejszym niebezpieczeństwie wytrącenia reakcji fanatycznych. Uwarunkowania ekonomiczne wiążą człowieka z rzeczywistością a osobiste doświadczenie religijne stawia tego samego człowieka twarzą w twarz z wiecznymi rzeczywistościami wciąż poszerzającego się i rozwijającego się obywatelstwa kosmicznego.\n(1093.4) 99:7.6 [Przedstawione przez Melchizedeka z Nebadonu].


Grupa Szara WAPM: O nas\nPonownie ruszymy dopiero\nza 236 dni i 11 godzin!\nDrodzy Pielgrzymi i Przyjaciele Grupy Szarej!\nPielgrzymka w grupie Szarej to klimat i doświadczenie modlitwy, śpiewu i ciszy, niezwykłe widoki o wschodzie słońca i radość z tego co proste - z kromki chleba, łyku wody, uśmiechu czy podania ręki. Pielgrzymka to coś, co zmieniło i zmienia cały czas życie ludzi, którzy wyruszali na szlak.\nSzara to harcersko-jezuicka grupa pielgrzymkowa, która w ramach Warszawskiej Akademickiej Pielgrzymki Metropolitalnej, przemierza w dniach 5-14 sierpnia trasę Warszawa - Jasna Góra. Zazwyczaj liczy ona około 150 pątników, z których mniej więcej połowa to harcerki i harcerze z różnych organizacji. Grupę prowadzą jezuici, a współorganizatorami są harcerki i harcerze. Grupa czerpie ze źródeł niemal pięćsetletniej ignacjańskiej tradycji i duchowości, łącząc je z harcerskim stylem, który charakteryzuje gotowość pełnienia służby, otwartość na drugiego, zdyscyplinowanie, a równocześnie naturalność, spontaniczność, żywiołowość i pogoda ducha. Pielgrzymkowa grupa Szara jest czytelnym przykładem wychowania religijnego w skautingu. Łączy w sobie przygodę i wyzwania, a jednocześnie pozwala wcielać w życie wartości i ideały. Jest doświadczeniem spotkania Boga w braterskiej wspólnocie, w modlitwie i w służbie drugiemu człowiekowi.\nOd dwóch lat jestem przewodnikiem grupy Szarej, ale także jako jej uczestnik mogę powiedzieć, że pielgrzymka, a szczególnie grupa Szara, to dla mnie konkretni ludzie, na których zawsze mogę liczyć. To również długie godziny rozmów na tematy ważne i nie tylko… Pielgrzymka to spotkanie - z Bogiem, z drugim człowiekiem i z samym sobą. Spotkanie w prawdzie, bo na trzydziestym kilometrze kolejnego męczącego dnia nie ma miejsca na udawanie. Wtedy ma się okazję doświadczyć niezwykłej gościnności gospodarzy, którzy otwierają przed nami swoje gospodarstwa, ale przede wszystkim serca.\nLudzie pielgrzymują od dawna. Patrząc na Jezusa, szczególnie w Ewangelii wg św. Lukasza, widzimy, że wędruje On do Jeruzalem by tam zginąć i zmartwychwstać. W drodze spotyka ludzi, uzdrawia, przemawia, ożywia, rozmawia, opowiada historie, zbiera uczniów, karmi głodnych, uwalnia spętanych. Nasze życie jest drogą do Jeruzalem niebieskiego (nie tylko do Jeruzala!), do domu Ojca, z którego wyszliśmy i wracamy z własnej woli. Przez ten świat przechodzimy zaledwie, ale chcemy to robić jak najpiękniej i najlepiej. Pielgrzymka z Warszawy na Jasną Górę ma nam w tym pomóc.\nIdea wędrowania jest bliska także jezuitom (Towarzystwo Jezusowe) - zakonowi z prawie 500-letnią tradycją. Jak sama nazwa wskazuje wierzymy, że Jezus chce byśmy szli razem z Nim i pomagali odkrywać Go w bliźnich. Sam założyciel jezuitów, św. Ignacy Loyola, ongiś hiszpański rycerz z Kraju Basków był przez całe swe życie wytrwałym pielgrzymem, a jego droga rozpoczęła się od pragnienia pójścia do Jerozolimy, by tam spotkać Jezusa w jego ojczystej ziemi. Jezuici są zakonem bez klasztorów - naszym polem pracy są miejsca, gdzie inni nie dochodzą, czasem nawet takie, gdzie wydaje się, że Pana Boga nie ma. Służymy głównie wśród ludzi, nie mając nawet wspólnych modlitw, by ich regularność nie przeszkadzała w pracy apostolskiej, która wzywa w różnych porach dnia i nocy. Od wieków więc towarzyszymy pielgrzymom swą posługą i modlitwą.\nHarcerze też mają świadomość znaczenia drogi. Przechodzą ją najpierw zdobywając kolejne wtajemniczenia i stopnie. Wiele przebywają w naturze, gdzie nie można inaczej dotrzeć niż pieszo. Potęga przyrody uczy nas o Bogu - jak wielkiego mamy Ojca i Stworzyciela. On na nas czeka i liczy na naszą czujność, by odpowiadać na Jego wezwania. Wędrujemy uważnie patrząc na wszelkie znaki. Nasze życie to wędrówka pełna przygód, ale i przeszkód do pokonania. Dlatego pielgrzymowanie na Jasną Górę jest zaprawą i wyczuleniem na Boże znaki dawane przez innych i przez wezwania do służby. W grupie wędrują głównie harcerki i harcerze w wieku szkoły średniej, którzy nazywają siebie "Wędrownicy". Pełnią w grupie przeróżne służby: medyczną, porządkową, administracyjną, śpiewają i głoszą konferencje, prowadzą modlitwy.\nks. Paweł Witkowski, jezuita\nPrzewodnik harcersko-jezuickiej grupy Szara


TVP bez prezesa – Wprost\nDodano: 20 września 2010, 14:19 / Zmieniono: 20 września 2010, 14:19 0\nSąd rejestrowy uznał zawieszenie do 27 listopada prezesa TVP Romualda Orła i członka zarządu TVP Przemysława Tejkowskiego. Do Krajowego Rejestru Sądowego nie wpisano jednak powołanego w ich miejsce p.o. prezesa TVP Włodzimierza Ławniczaka. Decyzja sądu oznacza, że TVP zarządza obecnie dwóch równoprawnych członków zarządu: Włodzimierz Ławniczak i Paweł Paluch.\nO decyzjach sądu rejestrowego poinformował Maciej Gieros z biura prasowego Sądu Okręgowego w Warszawie. Decyzje sądu rejestrowego są konsekwencją sierpniowego nadzwyczajnego posiedzenia Rady nadzorczej TVP, która dokonała zmian w zarządzie spółki.\nUchwały Rady nadzorczej kwestionowali nie tylko dwaj zawieszeni członkowie zarządu, ale także czterech z pięciu członków Rady nadzorczej. Według nich posiedzenie Rady, na którym dokonano zmian w zarządzie, zostało zwołane bez zachowania przewidzianych prawem terminów.


19-latka z zakazem kierowania! - Express Elbląg - najszybszy portal informacyjny w Elblągu\n19-latka z zakazem kierowania!\nDo potrącenia doszło 29 kwietnia br. na oznakowanym przejściu dla pieszych przy ulicy Pocztowej w Elblągu. Przed pasami zatrzymał się mercedes, który przepuszczał 26-latkę.\nSąsiednim pasem nadjechało renault, którym kierowała 19-latka. Młoda kierująca nie zatrzymała się i uderzyła pieszą. Kobieta z ogólnymi obrażeniami ciała trafiła do szpitala. Sprawa została przekazana do sądu. Wyrok już się uprawomocnił.\nKierująca została uznana za winną. Ma zapłacić 1 500 zł grzywny. Sąd postanowił również, że nie może kierować pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym przez półtora roku. Tym samym musi jeszcze raz zdawać egzamin na prawo jazdy.\nkierowca bombowca 07.09.2019, 16:53\nNa fejsbuczku pisała jaki prezent dostała od taty\nMuzyk 64 06.09.2019, 15:44\nstefixxx 07.09.2019, 16:55\njakie grubo????? jakby Ciebie jebła to byś stękał co to za wyrok!!!


Gazeta CLI 20/05/2019 14:00\n10 maja do rąk czytelników trafił najnowszy tomik przewodniczącego Lipnowskiej Grupy Literackiej Sławomira Ciesielskiego. Jest to ósma już publikacja autora wszechstronnego i jak pokazały najnowsze „Slaviki” zaskakującego\n– Dzisiaj nie napisałbym wielu z tych słów, ale postanowiłem opublikować je takimi, jakie zostały przeze mnie napisane dwadzieścia lat temu, bo tyle lat ta publikacja powstawała – zdradza Sławomir Ciesielski. – Slaviki pokazują więc także, jak zmieniłem się na przestrzeni lat. Zapisywałem te małe formy literackie, haiku na karteczkach, w zeszytach, teraz postanowiłem opublikować. Inspiracją dla mnie była lektura „Haiku” Czesława Miłosza.\nSławomir Ciesielski zapisywał więc spostrzeżenia, przemyślenia, doznania. Wszystko w formie haiku. I tak zapisał dwa zeszyty i nazwał je „Slavic haiku” i „Slavic haiku 2”. A teraz opublikował zbiór niepowtarzalny i unikatowy w dosłownym znaczeniu. Haiku naszego autora, skępianina, szefa Lipnowskiej Grupy Literackiej, wieloletniego nauczyciela nieco różnią się od wzorca i, jak sam poeta przyznaje, mentalnie one odpowiadają japońskiemu haiku, ale nabrały formy europejskiej i słowiańskiej. I dlatego zachwycające dzieło Ciesielskiego z haiku stało się trafnie „Slavikami”.\n– Slaviki działają na wzrok, słuch, smak, odwołuję się w nich do sytuacji życiowych, spostrzeżeń, filmów, muzyki, roślinności, ale też etyki, obyczajności – mówi Sławomir Ciesielski. – Ujawnia się w nich pewnie trochę natura belfra, ale przecież wiele lat byłem nauczycielem.\n„Slaviki” wiążą się bezsprzecznie z imieniem autora i są słowiańską formą haiku, czyli japońskiej formy wiersza ujętej krótko, o różnej tematyce, ale zawsze z wyraźną puentą, zawsze skłaniającą do refleksji, zatrzymania się i zastanowienia nad czymś zwyczajnym, ale niezwyczajnym.\nAutorowi udało się tą niecodzienną formą literacką niewątpliwie pozytywnie zaskoczyć swoich czytelników, ale przede wszystkim krótko i niezwykle trafnie skomentować rzeczywistość. „Slaviki” czytają się doskonale, warto sięgnąć, zatrzymać się, zastanowić, niektóre zapamiętać, bo przecież jak napisał Ciesielski trafnie „Tak na wspak zabija” czy „Dzięki miłosierdziu bożemu wszyscy ludzie poszli do nieba tylko Bóg został na ziemi”. Polecam szczególnie nie tylko ze względu na treść, ale także na wyjątkową formę.\n„Slaviki” to ósma publikacja Sławomira Ciesielskiego. Pierwszy tomik wierszy „W kolejce do nieba” szefa Lipnowskiej Grupy Literackiej ukazał się w 1989 roku.\nPromocja najnowszego zbioru odbyła się 10 maja w lipnowskiej bibliotece publicznej. Nad przebiegiem wieczoru autorskiego czuwały bibliotekarki: Dorota Trojanowska i Iwona Kowalska, gościem honorowym był wydawca publikacji prof. Mirosław Krajewski, nie mogło zabraknąć autorki wstępu do do „Slavików” Bożeny Ciesielskiej i licznego grona literatów i gości. Sala pękała w szwach, co świadczy o wyjątkowości autora i jego dzieła.\nZbiór jest dostępny w lipnowskiej bibliotece.\nTak na wspak, czyli Slaviki komentarze opinie


Samorząd Województwa Mazowieckiego / Wydawnictwa / Pismo Samorządu Województwa Mazowieckiego / Mazowsze serce Polski nr 5/20 / Sposób na stres\nKlaudia Siwek, psycholog i...\nZamiast na lęku i...\nW dobie koronawirusa kryzysowych momentów nie brakuje. Ale i taktyk, jak sobie z nimi radzić. To np. koncentracja na działaniu albo relaks. Ważne, by nie przeoczyć granicy stresu i nie dać się porwać trudnym emocjom.\nDorota Mądral: W ostatnich tygodniach nasz świat wywrócił się do góry nogami. Dlaczego tak źle znosimy narodową kwarantannę?\nKlaudia Siwek: Ogromnym źródłem stresu, ale często nie do końca uświadamianym, jest nagła zmiana codziennego życia, rytuałów oraz ról. Nasz umysł lubi strukturę, schematy. Lubimy też mieć perspektywę nawet niedalekiej przyszłości. Powtarzalność daje nam poczucie bezpieczeństwa, ale też odciąża umysł. Nie musimy codziennie rano robić nowego planu dnia, zastanawiać się nad kolejnością czynności wykonywanych zaraz po wstaniu z łóżka. Żyjemy w określonym rytmie tygodnia, weekendów, planów urlopowych. I nagle wszystkie struktury się chwieją. Duża część dorosłych pracuje w domu, choć nigdy wcześniej tego nie robiła. Dzieci nie chodzą do szkoły, a rodzice stali się korepetytorami. Nie możemy spotkać się ze znajomymi i przyjaciółmi. Rodzice nie mogą pobyć bez dzieci, a one bez dorosłych, tylko w gronie rówieśników. Ten stan wymaga poukładania na nowo naszych schematów i rytuałów. To duże wzywanie.\nD.M.: By mieć rękę na pulsie, czytamy i słuchamy różnych wiadomości na temat epidemii. Przez to jeszcze bardziej się nakręcamy i stresujemy.\nK.S.: Mogą nam się udzielać emocje, które pojawiają się w stresogennych sytuacjach, zwłaszcza gdy jesteśmy w grupie czy tłumie przeżywającym np. niepokój. Gdy czytamy komentarze w internecie pod informacjami o kolejnych zakażonych możemy się poczuć jak w takim tłumie. Dobrze byłoby tego nie robić. To jednak działanie instynktowne, a wiedza daje nam poczucie, czasami złudne, kontroli nad sytuacją. Z natłokiem informacji w sytuacji zagrożenia radzimy sobie słabo. Wypatrujemy ich i karmimy nimi swój lęk. A w silnym niepokoju nasz mózg emocjonalny odcina się od tej jego części, która jest racjonalna i logiczna. I dlatego trudno nam wybrać i analizować rzetelnie wiedzę.\nD.M.: Czyli śledzenie non stop kolejnych doniesień medialnych przyniesie nam więcej szkód, niż pożytku?\nK.S.: Dobrze jest limitować sobie czas, jaki poświęcamy informacjom o pandemii. Warto też opierać się na naukowych przekazach. A w rozmowie z innymi nie poruszać wyłącznie tematu wirusa. Starajmy się koncentrować na innych aspektach naszego życia.\nD.M.: Czy da się w ogóle „włączać” pozytywne myślenie, gdy czujemy długotrwały lęk o najbliższych, przyszłość, zdrowie, pracę…?\nK.S.: Zmiana sposobu myślenia podczas przeżywania silnego stresu jest trudna. Nasza uwaga i myśli skupiają się wokół emocji i gdy się boimy, wyszukujemy automatycznie sygnałów zagrożenia. Ale mając świadomość takiego procesu, możemy próbować skierować naszą uwagę na inne obszary. Możemy pomyśleć np. o tym, co lubimy i robić to, co sprawia nam przyjemność. Zachowamy wtedy równowagę między niepokojem, który wciąż może być obecny a innymi emocjami. Trzeba tu odróżnić zdrową umiejętność regulowania emocji od hurra optymizmu. Często myślenie pozytywne za wszelką cenę wynika z zaprzeczania rzeczywistości i unikania przeżywania lęku.\nD.M.: Czyli, zamiast na lęku i bezradności, skupiajmy się na relaksie albo bliskich.\nK.S.: Kluczowa jest świadomość swoich emocji. Czyli mogę mieć poczucie zagrożenia, ale nie pozwalam, żeby mnie ono porwało jak rzeka. Mogę pomyśleć o tym, czego się obawiam, ale też zostawić obawy i pomimo tego koncentrować uwagę na czymś innym.\nD.M.: Jest więc szansa na to, że stres wpłynie na nas korzystnie?\nK.S.: Stres jest reakcją na sytuacje wymagające mobilizacji i uruchomienia różnych zasobów. Jeśli zdarzenie stresujące odbieramy jako wyzwanie, możliwość nauczenia się czegoś nowego, to wtedy będą takiemu stresowi towarzyszyć inne emocje, niż gdy będziemy go traktować jako zagrożenie. Taka zmiana perspektywy jest bardzo pomocna.\nD.M.: Jest jakaś uniwersalna metoda na stres?\nK.S.: Nie ma, gdyż wywołuje go wiele rozmaitych sytuacji. Ale jest za to kilka strategii radzenia sobie ze stresem, tj. skoncentrowanie na: działaniu, emocjach i unikaniu. Stosujemy je w zależności od potrzeby.\nD.M.: No dobrze. Gdy koncentrujemy się na działaniu, to…\nK.S.: … staramy się wpłynąć na zdarzenie tak, by stało się mniej stresujące. W aktualnej sytuacji może to być podejmowanie różnych działań chroniących siebie i innych przed zarażeniem. Może to pomóc nam zaadaptować się do zmienionych warunków. Działania na rzecz swojego bezpieczeństwa i szukanie rozwiązań pozwalają uniknąć paniki.\nD.M.: A skupienie się na emocjach?\nK.S.: To działania, które pomagają nam w przeżywaniu emocji związanych z sytuacją. Płacz, krzyk, rozmowa, poszukiwanie wsparcia i bliskości to sposoby, które pomagają obniżyć poziom napięcia, a często też zmienić perspektywę. Obecność innych osób, zwłaszcza bliskich, powoduje wydzielanie oksytocyny, która tłumi aktywność ciała migdałowatego, redukując poziom lęku i zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Niektórzy badacze mówią, że poczucie bezpieczeństwa nie wynika z braku zagrożenia, ale z istnienia bliskich więzi dających poczucie oparcia.\nD.M.: I wreszcie strategie oparte na unikaniu…\nK.S.: To takie działania, dzięki którym staramy się nie myśleć o stresującej sytuacji. Są to wszystkie sposoby odwracające naszą uwagę i myśli. Mogą to być różne absorbujące zajęcia, słuchanie muzyki, gry komputerowe angażujące umysł, ale emocji możemy też unikać poprzez środki psychoaktywne czy alkohol. Strategie unikania są często sposobem na przeżycie czasu oczekiwania na wyniki badania albo kiedy poziom emocji jest tak silny, że nie potrafimy go wyregulować. Działają jednak tylko w krótkiej perspektywie. Stosowanie ich przez długi czas nasila stres, ponieważ unikanie emocji powoduje wzrost napięcia, a unikanie działania sprowadza na nas często realne problemy.\nD.M.: Co robić, gdy nie panujemy nad emocjami w stresie?\nK.S.: Warto ustalić priorytety. Trzeba pamiętać, że stres odczuwamy, gdy jesteśmy w sytuacji przekraczającej nasze możliwości. Gdy w aktualnej sytuacji musimy pracować w nowych warunkach, uczyć dzieci, dbać o rodziców, dom i rozsądnie planować zakupy, to może warto coś odpuścić. Np. ugotować prosty obiad, odłożyć sprzątanie, pozwolić dziecku dłużej oglądać bajki. Delegujmy zadania. Bądźmy wyrozumiali dla siebie i innych, obniżmy poprzeczki. Zastanówmy się, co jest ważne, a co może poczekać do czasu „po wirusie”. A gdy już domowe sposoby nie pomogą, to zwróćmy się o pomoc do psychologa.


L293D Atemga8L Basom - Brak reakcji mostka H. - Elektronika - FORBOT\nPrzez Gunslinger, Wrzesień 14, 2014 w Elektronika\nSpięte jak na schemacie, z różnicą że na schemacie uciekło mi połączenie VCC1 do 4.5V (3 AA).\n+9V to zasilacz od pegazusa 500mA\n$regfile = "m8def.dat"                                      '\nConfig Portd = &B01111111\nPortd = &B11111000\nConfig Timer1 = Pwm , Pwm = 8 , Compare A Pwm = Clear Down , Compare B Pwm = Clear Down , Prescale = 8\nPwm1a = 128                                                 'Max 255\nPwm1b = 128                                                 'Max 255\nPwm1a = 25\nPwm1a = 50\nPwm1a = 75\nPwm1a = 150\nPwm1a = 175\nPwm1a = 200\nPwm1a = 225\nPwm1b = 25\nPwm1b = 50\nPwm1b = 75\nPwm1b = 150\nPwm1b = 175\nPwm1b = 220\nPwm1b = 225\nEfekt: nic się nie dzieje. Atmega zimna. L293D wytwarza trochę ciepła. Silniki stoją (2 silniczki "modelarskie").\nTe dwa malutkie silniczki, tzw. modelarskie (czyli te co w małych autkach z marketów), uciągnie bez problemu. Chyba że L293D pożera min 70% energii.\nSprawdzałeś przy odpiętych silnikach czy L293D reaguje na komendy procesora? Czy np. na kanałach 1Y 2Y pojawia się odpowiednio (przykładowo) 5V i 0V? Silnik może nie działać ze względu na zasilanie, ale też ze względu na to że mostek nie reaguje na komendy procka więc warto by wyeliminować możliwość występowania błędu po tej stronie.\nBTW możesz podłączyć ten silnik wprost do tego zasilacza (o ile dla tych silników 9V jest ok) i sprawdzić miernikiem ile pobierają prądu.\nMiałem miernik ale się uwalił. Przez szkołę nie miałem czasu, ale wróciłem dziś. Na początek 3 nowe baterie, dalej nic. Następnie wpadłem na pomysł odpięcia zasilacza i dla testu zmostkowaniu zasilania silników i elektroniki. Silniki ruszyły, ale idą cały czas pełną parą.\nSchemat mogę wykonać, zdjęcia też. Mam drugi h, atmegę mogę wypiąć, stykówkę i 75 kabli. Można spróbować.\n[ Dodano: 19-09-2014, 20:50 ]\nSchemat jak u góry. Oczywiście z pominiętym VCC1 do +4.5. Spiąłem układ od nowa na stykówce. Tym razem tylko jeden silnik. Układ daje też oznaki życia, ale inne. Silnik ten ledwo buczy przez jakieś 5s i przez drugie tyle stoi. Konfiguracja taka sama jak na lutowanej płytce, a efekt inny. Nie wiem o co chodzi.\n1. Narysuj ten schemat po Bożemu (w programie Eagle...), przynajmniej się czegoś nauczysz, a nam Forumowiczom będzie się lepiej czytało takie schematy.\n2. Zrób zdjęcie i wrzuć je na Forbota (nie na inne strony).\n3. Napisz jeszcze bardziej prostszy program do włączenia silnika w jedną stronę (obojętnie którą), np. na 2 sekundy i 2 sekundy przerwy (silnik się nie kręci).\nPo tym jak to wykonasz zobaczymy co się da zrobić.\nJuż chyba wiem gdzie problem. Spiąłem tak, silnik stoi. Wypinałem podstawkę (miałem wlutowaną podstawkę, podstawkę, a w niej procek), silnik ruszył i stanął. Wpiąłem sam procek w podstawkę, ruszył, pochodził z 10s, stanął. Rzuciłem płytką z 5cm, znowu ruszył. Użyłem taniego PCB, za cholerę ni chciało lutować i musiały powstać zimne luty.\nZa bardzo nie rozumiem opisu ale udało się w końcu uruchomić silnik, tak aby działał jak chcesz? (w tym przypadku 5 sec - kręci, 5 sec - stoi).\n5s w jedną, 5s w drugą. Działa, ale płytka (ta lutowana) jest wrażliwa na ruch. Nie działo, rzuciłem nią z 5cm działa, porusze nie działa. PCB było tanie, i za cholerę nie chciało lutować. Musiały powstać gdzieś zimne luty. Jak nie będzie już przerywać, to wrócę do PWM.\nPrzez BarteQxQ, 7 godzin temu w Arduino i ESP\nPrzez Leniwy, w niedzielę o 16:49 w Sprawdzanie schematów\nPrzez ElectricBird, w niedzielę o 20:06 w Elektronika


Eleven | Cobu Design\nCobu Design/Produkty/Fotele obrotowe/Eleven\nEleven to fotel, który czyta i rozumie ludzkie ciało. Ergonomiczne kształty fotela i oparcie wykonane z przewiewnej membrany, są gwarancją komfortowego siedzenia przez wiele godzin. Eleven to 11 funkcji, dostosowanych do indywidualnych potrzeb użytkownika. Nieskomplikowana obsługa mechanizmów: regulacji wysokości oparcia, głębokości i wysokości siedziska, a także podparcia lędźwiowego, sprawia, że Eleven jest fotelem przyjaznym dla użytkowników. Fotel występuje w wersji menadżerskiej z zagłówkiem EL 103, a także w wersji pracowniczej EL 102.\nEleven to jeden z modeli promowanych pod nazwą Black & White, co oznacza, że występuje w dwóch wersjach kolorystycznych:\nBlack - z ramą oparcia i panelem siedziska w kolorze czarnym\nWhite - z ramą oparcia i panelem siedziska w kolorze białym


Wierzysz w Boga? - Tokio Hotel\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 11:06 Temat postu: Wierzysz w Boga?\nNo to Darkens atakuje na nowym/starym/innym/drugim forum.\nPo raz kolejny xD\nWięzienie dla kobiet w Aberdeen, korytarz numer 105, cela 64.\n- Nazywam się Keira. Trafiłam tutaj przez przypadek. Zabiłam nie tego gościa co trzeba, ale to długa historia... - Opowiadała jedna z kobiet w celi. Cztery słuchaczki, siedzące na łóżkach z zaciekawieniem słuchały jej opowieści. - To było czternastego czerwca, 2000 roku. Byłam pod wpływem narkotyków. Wszystko działo się tak szybko, nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Co najgorsze, wsypnął mnie ojciec, który o wszystkim wiedział. Tak właśnie tutaj trafiłam. Skazali mnie na 20 lat. Zostało jeszcze 13. A wy? – Dziewczyna opowiadała wpatrując się w podłogę. Za bardzo się niczym nie przejmowała.\n- Ja tu jestem za handel narkotyków. – Powiedziała czarnowłosa dziewczyna, zeskakując z piętrowego łóżka. – Tajniaki mnie zgarnęły. Zostały mi jeszcze 2 lata. Potem wyjeżdżam za granicę i zaczynam wszystko od początku. Bez prochów, bez heroiny. Nowe życie. Po dwóch latach sprzedaży najbardziej zanieczyszczonego towaru na rynku i po trzech odwykach. – Dokończyła. - Ej, a może ty nam coś opowiesz. – Szturchnęła mnie łokciem po chwili milczenia. Nie chciałam opowiadać... Przecież moja przeszłość nie jest taka prosta jak ich! Nie zabiłam przypadkowego człowieka, ani nie handlowałam narkotykami.\n- Może potem opowiem. – Odpowiedziałam, nie chcąc urazić żadnej z dziewczyn. Potem każda zajęła się sobą, a do mnie powróciły wspomnienia.\nNapisane na naboju\nPowiedz tak by nacisnąć na spust\nCassie nacisnęła na spust*\nJestem tam i trzymam pistolet, a on tylko stoi przemawiając do mnie i wcale nie prosząc o litość. Zobojętniała na twój ból, na twoje łzy i na cierpienie. Serce biło coraz mocniej, umysł nie funkcjonował tak, jak powinien. Ja, jakbym nie rozumiała jego słów, które wtedy wydawały mi się puste, strzeliłam. Strzeliłam, chociaż tak naprawdę nie chciałam tego. Strzeliłam, bo musiałam. Strzeliłam, bo ktoś mi kazał. Dopiero kiedy wszystko ucichło, wszystko jakby skończyło się razem z tobą, kiedy było już po wszystkim, a ja nadal trzymałam w ręce broń, wszystko do mnie dotarło. To co zrobiłam, to kim dla mnie byłeś. I zapomniałam o całej przeszłości, o tym jak mnie raniłeś. Wszystko się przestało liczyć.\nWszystkie głowy pochylone w ciszy\nBy zapamiętać jej ostatnie zdanie\nOdpowiedziała mu wiedząc co się stanie\nJej ostatnie słowa wciąż unoszą się w powietrzu\nW powietrzu *\n- Bo ja... ja nie chciałam... Naprawdę. Uwierz mi Bill, to był impuls, ale wiesz, że cię kochałam. Naprawdę... - Powiedziałam na głos. Nie wiedziałam dlaczego to robię. Wszystkie oczy zwróciły się ku mnie, a ja opowiadałam dalej. – Proszę cię, wybacz mi! Wiem, że już nie będzie tak jak dawniej!\n- Dziewczyno, uspokój się. Co ty wyprawiasz? – Odezwała się, nawet nie wiem która.\nRzuciłam się na ziemię i zaczęłam walić pięściami w podłogę. Inne kobiety z celi próbowały mnie uspokoić, ale ja nie przestawałam.\nNo, a potem zostałam przeniesiona do celi, kilka korytarzy dalej. Oddział psychiatryczny, z którego już nie wyszłam nigdy. Kilka lat mojego zasranego życia, które straciło już swój sens spędziłam tutaj i kilka równie zasranych lat, które jeszcze mi zostały, prawdopodobnie przesiedzę w brudnej, śmierdzącej celi. A wyrok ciągnie się dalej w nieskończoność. Trzy razy już go odbyłam, ale wszyscy uważają, że jestem niebezpieczna dla środowiska. Tak naprawdę środowisko jest dla mnie niebezpieczne, ja się tylko bronię, a oni o niczym nie mają pojęcia, bo po co słuchać psychopatki. Nie mam się tutaj nawet do kogo odezwać, jedynie mogę porozmawiać z sumieniem, które mnie wtedy ruszyło i przez kratki z koleżanką z naprzeciwka, z którą chyba trudno się dogadać. Na psychiatrę nie mam co liczyć, bo dla niego, jak i dla wszystkich, my nie jesteśmy ludźmi. Interesuje go tylko to, czy wzięłam dzisiaj tę garść tabletek, które mi przepisał. Ale kiedyś się spotkamy, Bill. W piekle. Bo przez ciebie tutaj jestem i dla ciebie to robię.\nJak wielu zginie?\nJa, ja powiem tak\nTłumaczenie tekstu piosenki Cassie-Flyleaf.\nOstatnio zmieniony przez Darkness dnia Sobota 26-05-2007, 14:45, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 12:28 Temat postu:\nŁadnie napisane, przyjemny styl.\nLekko się czytało.\nPomysł też niezły z tym więzieniem i zabójstwem.\nAle nie powaliło mnie totalnie na kolana.\nZnalazłam tylko jeden błąd, gdzieś po kropce nie było dużej litery.\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 13:19 Temat postu:\nDobra, prosiłaś, żebym napisała, więc...\nZa dedykację Cię zgwałcę, ale to wiesz, nie?\nWczoraj czytałaś mi te swoje pierwsze na skypie, pieprzyłaś, że to było beznadziejne, ja zaprzeczałam. Owszem, piszesz lepiej, nawet bardzo.\nWyszło Ci lekko tajemniczo, lekko brutalnie, lekko narkotykowo (haaa xD), bardzo ładnie.\nMasz lekki styl, taki co można czytać nie męcząc się.\nNo i przede wszystkim.\nTo Ci po prostu ładnie wychodzi.\nBardzo mi się podobało, choć w sumie, nie było jakieś nadzwyczajne\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 13:24 Temat postu:\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 13:55 Temat postu:\nWiesz, na początku, było bardzo, bardzo fajnie. Na prawdę, podobało mi się i chłonęłam tekst... Ale, ale, posypało się po pierwszym cytacie. Później już takie wymuszone te opisy, jakieś nienaturalne... Nie wiem, nie podobało mi się.\nI ostatni fragment też niczego sobie, acz coś mi tam zgrzytało.\nOgólnie rzecz biorąc, jedna z lepszych, chociaż nawet nie wiem, czy nie najlepsza Twoja praca.\nRozwijaj się, tak jak teraz.\nCzekam, aż mnie powalisz, a wiem, że to kiedyś nastąpi.\nOstatnio zmieniony przez Arasoi dnia Sobota 26-05-2007, 14:46, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 14:27 Temat postu:\na nie sypnął? xD wsypnął brzmi głupio xD jak już to wsypał xD\nPoza tym, kwestia Keiry nie przypadła mi to gustu. Opowiadała to tak, jakby należała do Anonimowych Alkoholików.\nZdania w wypowiedziach dziewczyn były chyba zbyt krótkie, nawet JA nie mówię tak lakonicznie xD\nA tu tak sucho, jak schemat.\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 16:13 Temat postu:\nPomysł jest ciekawy, nie oklepany.\nWykonanie też ok - masz świetny styl!\nWysłany: Piątek 25-05-2007, 16:47 Temat postu:\nPóźniej już takie wymuszone te opisy, jakieś nienaturalne... Nie wiem, nie podobało mi się.\nTu zgodzę się z Arasoi.\nNiektóre zdania były dziwnie zbudowane.\nDopiero kiedy wszystko ucichło, wszystko jakby razem z tobą się skończyło, kiedy już było po wszystkim, a ja trzymałam nadal w ręce broń, wszystko dotarło do mnie.\nNie sądzisz, że bardziej naturalnie byłby:\nDopiero kiedy wszystko ucichło, wszystko jakby skończyło się razem z tobą, kiedy było już po wszystkim, a ja nadal trzymałam w ręce broń, wszystko do mnie dotarło.\nOczywiście zakładam, że te powtrzórzenie "wszystko" jest celowe.\nBo nie reprezentujesz poziomu kogoś, kto nieumyślnie zrobiłby trzy powtórzenia w jednym zdaniu.\nOgólnie właśnie coś przeszkadzało, nie mogłam się wczytać.\nI mam dosyć psycholi, jak na jeden dzień.\nWysłany: Sobota 26-05-2007, 14:44 Temat postu:\nAirelle - Dziękuję. Pomysł narodził się niedawno, jak się kąpałam. Faktycznie, chyba nie było jeszcze opowiadania o tej tematyce.\nhelcia - Helću, to chyba mnie będziesz długo gwałciła za te wszystkie dedykacje xD Fajnie, że ci się chociaż tak troszeczke, ociupinke, tak pyci, pyci podobało, bo zależy mi na twoim zdaniu. Kocham\nSalida - Łoj, postarałaś się kobito xD Nie wiem co mam rozumować z tego komentarza. Podobało się? Nie podobało się?\nArasoi - Wezmę sobie to do serca i będę pisała właśnie tym stylem co na początku.\nLadyMakbet - Szkoda, że ci się nie podobało. Może następnym razem się spodoba. Ej, a co z naszym bestsellerem xD?\nkluseczka- O, dziękuję.\nGłupia Barbie - Szkoda, że i Tobie nie spodobało się, ale już lecę poprawić ten błąd.\nWysłany: Sobota 26-05-2007, 20:43 Temat postu:\nNie takie zwykłe...\nChociaż nie było to takie mega super.\nAle dobry, dobry kierunek.\nPozdrawiam i weny. Czekam na nowe.\nWysłany: Sobota 26-05-2007, 20:45 Temat postu:\nCoś mi w wykonaniu nie pasowało.\nJakieś takie no nie wiem, nie dopracowane (?)\nNiektóre fragmenty brzmiały dziwnie, w pewnym momencie zajechało mi onetowskim blogiem. Któreś ze zdań takie było.\nCzytałam masę takich opowiadań.\nMoże nie identyczny, ale podobnych.\nZabójstwo, więzienie, psychol.\nZbyt suche, wymuszone.\nChoć tragicznie nie było.\nWidać, że potrafisz i chcesz.\nChce przeczytać jakieś inne Twoje opowiadanie...\nWysłany: Niedziela 27-05-2007, 11:55 Temat postu:\nTy wiesz, żę ja kocham wszystko co ma związek z kryminałem, więzieniem itd. xD\nTo opowiadanie też mi się podobało *.*\nTak pierwsze wrażenie po przeczytaniu to mi trochę przypominało Prisona, a przecież fabuła zupełnie inna.\nAle ładnie było.\nI jeszcze jedna z moich kochanych piosenkek... Flyleaf *.*\nI teen... Kochom Cię, słońce\nWysłany: Niedziela 27-05-2007, 14:12 Temat postu:\ncela, paka, nabój i narkotyki\nstrasznie mi się podobało może nie powaliło dokładnie ale trzeba przyznać że było ciekawie choć dla niektórych może wydawać się mało zrozumiałe ja po prostu to zrozumiałam i nawet nie przeszkadzało mi, że było takie krótkie bo miało w sobie coś innego a czytało się tak lekko i przyjemnie, że kiedy się skończyło to pozostało takie nienasycenie Pozdrawiam\nWysłany: Niedziela 27-05-2007, 14:39 Temat postu:\nNo więc przeczytałam.\nPodobało mi sie tak średnio.\nMoże nie skupiłam się zbytnio?\nCzytało mi sie tak rach ciach i po krzyku.\nAle nie rozumiem, dlaczego ona zabiła Billa?\nTo mnie nurtuje xD\nTam w pierwszym akapicie bym zmieniła kilka zdań, ale ogólnie pozytywnie\nWysłany: Poniedziałek 28-05-2007, 20:26 Temat postu:\nLuthies - Postaram się jeszcze wyłapać te błędy. A z tym stylem to mi to już któryś raz mówisz, Luthonie Dzięki\nIncia - Tematyka chyba faktycznie inna Bo już się troche znudziły romansidła.\nGabrielle - Onetowskim blogiem? O matko. To aż tak źle było? Nie no, nie wiem dlaczego wszystkim się kojarzy to z historyjkami o lasce Toma. Przecież np. Blogi Anki RB czy Black Swan są świetne.\nAsiulla - O, to nowość. Ja żadnego takiego opowiadania jeszcze nie czytałam... No może podobne, ale tutaj cała akcja kręci się w więzieniu i w okół więzienia.\nBlack Rose - A wiesz, że po części zostałam zainspirowana Prisonem xD? Ale to tylko troszeczke. Kryminały górą. Moc domestosa z Tobą. Kocham\nmroczny anioł - Mało zrozumiałe...hmm... to szkoda, że nie czytałaś moich poprzednich opowiadań xD Łoo. W tych to nikt się nie mógł połapać xD\nWunderschön - A no właśnie, ciekawe dlaczego ona zabiła Bidona... Może trzeba by było ją zapytać xD? Kurde, mówiłam, że moje nie zrozumiałe są opowiadania xD