I may look calm but in my mind i’ve killed you three times. - Hope Valley\nI may look calm but in my mind i’ve killed you three times.\nNicholas McCallisterNicholas McCallister\nAnd when then phone call finally ends\nPost Nicholas McCallister » 14 lut 2021, 00:15\nZnacie to uczucie kiedy coś was przytłacza, a potem gdziekolwiek nie spojrzycie wasz problem pojawia się dosłownie wszędzie? Like w ogóle nie daje wam o sobie zapomnieć? Tak właśnie działo się z McCallisterem, który oglądał kolejną komedię romantyczną z rzędu i kolejna była praktycznie tej samej tematyki zakochany/a w swoim przyjacielu. Był zbyt leniwy na to by uprzednio patrzeć na opis filmu i po prostu włączał je randomowo, teraz bardzo tego żałując.\n— Do dupy z wami wszystkimi.. — Krzyknął, rzucając popcornem w telewizor. Oblizując palce z soli, chwycił za pilota, wyłączając ten szajs. Teraz tak to nazywał, a zapewne jutro wróci do tego wielce ciekawy jak się zakończyło.\nSłysząc głośno tupanie po schodach odliczał kiedy jego matka wparuje do pokoju. I nie mylił się bo już po trzech sekundach, wpadła jak rozwścieczony doberman, krzycząc że próbuje spać po ciężkim dniu w pracy, a jej jakże niewdzięczny syn nie pozwala jej zasnąć. Przewracając oczami, wykonał gest zamykania ust na kłódkę i gdy tylko wyszła z pokoju, opadł na pościel po chwili podnosząc się by zgasić lampkę a jego spojrzenie padło na ramkę ze zdjęciem i bransoletkę wiszącą na niej. Unosząc kąciki ust, podciągnął się, chwytając za ramkę. — Jak bardzo musisz mnie teraz nienawidzić, co? — Obserwując uważnie małego chłopaka, uśmiechniętego od ucha do ucha, zaśmiał się cicho. Niewiele pamiętał z tamtego dnia, a w zasadzie tylko tyle że ich mamy zabrały ich do parku na lody i w trakcie złapał ich tak ogromny deszcz, że przemokli do tego stopnia że po prostu z nich kapało. O tym mogły świadczyć ich przemoczone ubrania i oklapnięte włosy na zdjęciu. — O ile w ogóle mnie pamiętasz. — Wzdychając ciężko, musnął lekko zdjęcie wargami, odstawiając je ponownie na szafkę. Nim jeszcze zgasił światło, ponownie rzucił na nie okiem. — Dobranoc, Val.\nDźwięk budzika gwałtownie wyrwał go ze snu tak że wylądował z hukiem na podłodze. — Kurwa! — Jęknąwszy z bólu, podniósł się z ziemi i wyłączając budzik szybko się przebrał i już po chwili biegł w kierunku księgarni byleby tylko nie być spóźnionym. Jeszcze tego brakowało żeby go zwolnili za spóźnianie się. Sam nienawidził spóźnialskich, więc gdyby to było powodem utraty jego pracy chyba by sobie strzelił w łeb, ale oczywiście był idealnie na czas.\nZ tego wszystkiego zapomniał całkowicie jaki jest dziś dzień, przypominając sobie dopiero gdy dostał powiadomienie z instagrama od przyjaciela z życzeniami. To mu również przypomniało o tym, że Dylan ma dzisiaj randkę z tym całym policjantem. Czy on przypadkiem nie narzekał na niego jeszcze kilka dni wstecz? Co nagle się stało, że chłopak zmienił zdanie i postanowił się z nim umówić w Walentynki? Nie było innego dnia?\nReszta dnia w pracy leciała jak krew z nosa i w pewnym momencie Nicholas miał już naprawdę dosyć. Chciał jedynie wyjść stąd i iść posiedzieć w ich ulubionym miejscu. W samotności. Bo jego przyjaciel miał randkę. Randkę z mężczyzną. Z mężczyzną który nie był nim. Jeszcze tego brakowało by Cullen trzymał z wrogiem który mu podpierdala miłość jego życia. Ciekawe czy tak nie przestałby z nim rozmawiać gdyby to jemu kradł chłopaka sprzed nosa!\n— Żeby jasny szlag trafił tego McNuggetsa! — Wyrzucając resztkę papierosa do małego strumyku, wzdrygnął się kiedy nagle obok niego usiadł jakiś człowiek.\nPatrzył na niego dziwnie, jakby miał cztery pary rąk. Whomst? I wtedy do niego dotarło. — Jeżeli to sprawka Lexa i chce mnie z tobą wyswatać to obiecuję, że go wyja— — Ale zaraz, zaraz..on nawet nie mówił mu gdzie jest. Unosząc brew, wskazał na chłopaka po chwili zabierając głos. — Coś za jeden?\nmów mi: hhh\nPost Valentine Evans » 14 lut 2021, 01:49\nBył w drodze od blisko trzech godzin, a każdy ruch kierownicą wykonywał niemal machinalnie. Z przyzwyczajenia, którego jeszcze nie zdołał się pozbyć, zerknął na siedzenie obok, szukając przelotnie spojrzeniem swojego jedynego towarzysza drogi, którego nie było z nim już od jakiegoś czasu. Nim przeniósł znów spojrzenie na drogę, w oczy rzuciła mu się leżąca na desce rozdzielczej paczkę papierosów, pamiątka, jaką zabrał ze sobą z Miami; uważał „kradzież” za zbyt mocne słowo. To dobry moment na postój, prawda? Minął tabliczkę informującą go, że właśnie wjeżdża do miejscowości o nazwie Hope Valley. Patrząc na okolicę pomyślał, że gdyby nadzieja była miejscem, byłaby właśnie tą dziurą gdzieś na południu Florydy. Maleńką, ale - jak wnioskował po zabudowie - ciągle rozrastającą się. Zatrzymał się na moment w przydrożnej restauracji by kupić kawę. Bez niej nie da rady jechać dalej, a planował dotrzeć dziś do Tampa, był zatem zaledwie w połowie drogi.\n- Witaj kochaniutki, jesteś sam? W taki dzień? - zagadnęła do niego starsza latynoska, która przyjmowała od niego zamówienie.\n- W taki dzień? - zapytał, marszcząc czoło. Dopiero gdy zerknął na dekoracje, cicho się zaśmiał. Był luty? Życie na Florydzie wiązało się z wiecznym latem. - Och. Tak, ale przynajmniej to mój dzień, ha ha… Mam tak na imię. Valentine - nie pamiętał, kiedy ostatnio je wymawiał. Niemal zapomniał już jak brzmiało, tak bardzo przywykł do przedstawiania się fałszywymi danymi. Pracodawcy, jakich znajdował, często nie spisywali nawet z nim umów. Zresztą, jemu też niespecjalnie na tym zależało; wolał nie zostawiać po sobie śladów. Pijąc kawę, którą dostał na koszt firmy z okazji „swojego” święta, przyglądał się dwóm zakochanym parom, które podobnie jak on musiały być w trasie. Jego myśli mimowolnie pognały w stronę jednego z niewielu wspomnień z wczesnego dzieciństwa, jakie miał. Dmuchał świeczki razem z innym chłopcem, który obchodził wówczas urodziny, ale chciał by zrobili to razem, bo przecież to był też i jego dzień. Uśmiechnął się delikatnie do wspomnień, obracając między palcami bransoletkę. For my Valentine. Robił to zawsze, gdy o nim myślał, choć nie był pewien dlaczego.\nGdy dopił kawę, chciał już ruszać w dalszą drogę, ale pomyślał, że dobrze mu zrobi rozprostowanie kości. Tak więc upewniając się, że jego samochód jest dobrze zamknięty, postanowił urządzić sobie krótką wycieczkę. Stopy powiodły go w kierunku małego strumyku, jednak jak się okazało, nie był tu sam. Siedział przy nim samotnie jakiś chłopak, wykrzykując coś o nuggetsach. Może powinien był po prostu odejść, ale coś kazało mu do niego zagadać. Za moment i tak stąd odjedzie, i oboje o sobie zapomną, prawda? Usiadł obok niego, czym chyba odrobinę go wystraszył. Potrafił skradać się jak mało kto.\n- Huh? Kim jest McNuggets i co takiego ci zrobił? Nie przyjął kuponu? - zapytał z rozbawieniem wymalowanym na twarzy. Powoli uniósł do góry ręce w poddańczym geście. Nie miał pojęcia kim jest Lex, o którym mówił. - Oops, masz mnie. I’m your valentine - puścił mu oczko i uśmiechnął się do niego zaczepnie, zadowolony ze swojego żarciku, o którym wiedział tylko on. Oh, little did they know. Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, z zadowoleniem znajdując w niej niemal dziesięć. Świetnie, to dużo więcej niż zakładał. Wsunął papierosa między wargi i bez pytania sięgnął po zapalniczkę, która leżała pomiędzy nim, a tym chłopakiem. - Dlaczego siedzisz tu sam? Nie powinieneś świętować tego dnia tak jak wszyscy? - zapytał, powtarzając niejako to, co przed chwilą sam usłyszał, i kompletnie zignorował jego pytanie o tożsamość. Odpalił papierosa, zaciągając się mocno. Zawsze gdy to robił, przypominał sobie o bliźnie jaką miał na lewym przedramieniu. Nie pamiętał kto mu ją zrobił, ale wiedział, że ktoś zgasił wtedy na jego skórze papierosa. Część jego własnych wspomnień była dla niego niedostępna. Instynktownie pociągnął mocniej rękaw bluzy, jakby obawiał się, że nieznajomy dostrzeże którąś z jego licznych blizn. - Zakochany człowiek zaczyna od tego, że oszukuje siebie, a kończy na tym, że oszukuje innych, cały świat zaś nazywa to romansem - daily dose of Oscar Wilde, przynajmniej dla niego samego. Zastanawiał się czy ten chłopak po prostu sobie pójdzie, czy może raczej wepchnie go do tego strumyka.\nYOU ARE MY LOVE - dla każdego, z okazji Walentynek! MEOW MEOW - dla każdego, z okazji Dnia Kota! BOGATE CV MAN UP! CHUDERLAK Czytam książki Boje się burzy\nPost Nicholas McCallister » 15 lut 2021, 23:22\nKim był ten nieznajomy, który przypałętał się do niego jakby co najmniej byli dobrymi znajomymi, którzy postanowili spotkać się przy piwku. Tylko teraz siedzieli nad strumykiem i nie miał pojęcia kim był ten człowiek. Obserwując go uważnie, zaśmiał się na wzmiankę o kuponie. Cóż może i go nie znał, ale suche żarty zawsze go bawiły. Jego dziwne poczucie humoru nie pozwoliło mu tego zignorować.\n— Niestety? McNuggets to podła szuja nie daj się wciągnąć w jego sidła bo ciebie również oszuka na kupon. — Mruknął, patrząc na niego uważnie. Z czym było mu tak do śmiechu i kto przysłał tego nieznajomego by zawracał mu głowę kiedy chciał być sam? Może to Dylan nasłał na niego swojego znajomego mając wyrzuty sumienia, że po raz pierwszy odkąd się poznali nie spędzają urodzin Nicholasa razem? Wolałby by to on tutaj z nim był, by mogli siedzieć w przyjemnej ciszy, wpatrując się w strumień płynącej wody. Miał ochotę przeklinać i krzyczeć na całe gardło. Dlaczego miłość, w której pokładał największe nadzieje tak sobie z niego kpiła? — Czy moja walentynka zdradzi mi chociaż swoje imię? — Spojrzał na niego kątem oka, a potem na papierosy które wyciągnął z kieszeni. — To zabawne, że pytasz mnie o to kiedy sam tutaj ze mną siedzisz, a nawet mnie nie znasz. — Zaśmiał się cicho. Wzruszył ramionami, przenosząc wzrok ponownie na wodę. — See, sometimes we have to let go of someone who matters to us the most not because we want to but because we have to as it’s right thing to do because we care about their happiness more than ours. — Zacisnął mocniej dłoń na telefonie, czując jak do oczu napływają mu łzy. Otarł wierzchem dłoni jedną z nich po chwili odwracając się do nieznajomego. — A ty? Dlaczego poświęcasz swój czas na siedzeniu tutaj ze mną zamiast spędzać go z kimś ważnym? — Uśmiechnął się lekko, a widząc jak ten bardziej ściąga rękawy swojej bluzy, sięgnął po plecak, wyjmując z niej swoją kurtkę. — Trochę pomięta, ale lepsze to niż nic. — Podrapał się nerwowo po karku po chwili sam zarzucając mu ją na plecy. Nie było jakoś bardzo zimno dzisiaj, ale najwidoczniej nieznajomy był zmarzluchem. Oh gdyby tylko wiedział dlaczego chował swoje ciało.\n— Oscar Wilde, Portret Doriana Greya. Jeden na dziesięć..kicha jak pozostała jego twórczość. — Wzruszył ramionami. Może nie darzył nienawiścią poety ani jego twórczości, ale był ulubionym autorem jego ojca, a jako iż Nicholas gardził swoim ojcem tak również wszystkim co ten kochał/uwielbiał/lubił. Nie starajcie się tego zrozumieć, ale jeżeli cokolwiek mu o nim przypominało to on to po prostu starał się wykreślić ze swojego życia. Wilde był przykładem. Sięgając do plecaka po miętówki. Wyciągnął je w kierunku chłopaka, lekko machając opakowaniem. — Pomaga pozbyć się tego nieprzyjemnego posmaku w ustach po paleniu.\nPost Valentine Evans » 16 lut 2021, 01:08\nZaśmiał się cicho. Kimkolwiek nie byłby McNuggets, nieznajomy musiał żywić do niego wyjątkowo nienawistne uczucia. Korciło go by zapytać o jakim rodzaju oszustwa mowa, ale uznał, że lepiej będzie tego nie robić. Chłopak wyglądał na dostatecznie zdołowanego, by nie pozwolić mu o tym zapomnieć choć na moment.\n- Co jeśli już to zrobiłem? - zapytał, uśmieszek jeszcze przez moment nie znikał z jego ust. - Noah - przedstawił się, losując kolejne imię z mentalnej kryształowej kuli. To było tak, jakby każde nowe miejsce było dla niego nowym początkiem, narodzinami niemal. Mógł być kim tylko zechciał, zaczynając swoje życie raz po raz od nowa. Lubił sobie wyobrażać, że postać, którą zostawia za sobą, dostaje kontynuację swojej historii, że nie znika zaledwie po kilku stronach, ustępując miejsca innym bohaterom. Wypuszczając z ust dym, wsłuchiwał się w słowa chłopaka. Och, więc ktoś złamał mu serce? Pospolita historia. Niemniej, ani trochę nie ujmowało to bólu jaki musiał odczuwać. - If I can stop one heart from breaking, I shall not live in vain - odpowiedział na jego pytanie, posługując się kolejnym cytatem, jak to miał w zwyczaju. Był to swoisty wykręt, ucieczka przed udzieleniem jednoznacznej odpowiedzi. Nie spodziewał się takiego gestu ze strony chłopaka i nie ukrywał zaskoczenia z tego powodu. Czasem pozwalał sobie na szczerość. - Och… dziękuję - musiał przyznać, że go zaintrygował. Nie powinien raczej go stąd przegonić? Poprosić, by pozwolił mu w samotności oddawać się rozmyślaniom na temat beznadziejności losu i bezsensowności namiętności? Gdyby to zrobił, Valentine pewnie by odszedł. Wsiadłby za kółko, przekręcił kluczyk w stacyjce i rzucając ostatnie spojrzenie na przydrożny bar, po prostu ruszyłby dalej, zostawiając za sobą dolinę nadziei, która okazałaby się jedynie jeszcze jedną jej niespełnioną obietnicą. Uśmiechnął się odrobinę, czując na kurtce przyjemny zapach perfum, które musiały należeć do tego chłopaka.\n- Nic, czego nie słyszałby za życia - zaśmiał się cicho. Przez sposób w jaki prowadził rozmowy, często spotykał się z niezrozumieniem. Niechęć była dużo bardziej pożądana, tworzyła przestrzeń dla emocji, czegoś prawdziwego.\nKiedy chłopak wyciągnął w jego stronę opakowanie z czymś, co przypominało miętówki, Valentine postanowił uważniej się mu przyjrzeć. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że gdzieś widział już te pełne ciekawości oczy. Wpatrywał się w nieznajomego tak intensywnie, że mogło to niemal zostać odebrane za niegrzeczne. - Wyglądasz znajomo. Jak dawno przeczytane gdzieś słowa lub piosenka usłyszana kiedyś w radio, których nie mogę sobie przypomnieć - powiedział, patrząc na niego jeszcze przez moment, nim sięgnął po opakowanie miętówek, a podziękowania ponownie opuściły jego usta. - Hej, Romeo… Don't waste your love on somebody, who doesn't value it - mruknął, podając mu z powrotem paczkę. Przez dłuższą chwilę zawiesił wzrok na płynącej spokojnie wodzie. Dawno nie był w miejscu, które przynosiłoby podobne ukojenie. Choć gdyby sięgnąć pamięcią rok wstecz, mimo obawy o własne życie, widok jakiego doświadczył również wywoływał w nim spokój. Valentine wyciszał się w pełni tylko pośród piękna pierwotnej dzikości. - Nie jestem walentynką, jakiej byś pragnął, prawda? Ale może nie przeszkodzi ci to w pokazaniu mi tego miejsca, skoro los sprawił, że się tu spotkaliśmy? - zapytał cicho, zerkając ponownie na chłopaka. Jego twarz miała w sobie coś ze szlachetności i musiał przyznać, że był szalenie przystojny.\nPost Nicholas McCallister » 16 lut 2021, 10:33\nTo zabawne jak tak naprawdę kogoś nigdy nie widzieliśmy na oczy potrafimy nienawidzić z całego serca. Może dla kogoś mogłoby się wydawać, że nienawiść Nicholasa do McNuggetsa jest bezpodstawna i dziecinna. McCallister uważał jednak, że ma wiele podstaw by żywić niechęć do mężczyzny. Po pierwsze pojawił się tak naprawdę znikąd, wyrósł jak Filip z konopii, chwytając jego przyjaciela w swoje diabelskie sidła. Spodziewał się tego, że Seo w końcu będzie starał układać sobie życie...z nim kiedy już by się ogarnął i wyznał mu co tak naprawdę do niego czuje. Czasami jednak ktoś jest o krok przed nami i tym kimś był właśnie McKay.\n— Nie pozostaje mi nic innego jak życzyć ci powodzenia bo już przepadłeś. — Uniósł kącik ust. — Noah, Noah..po hebrajsku odpoczynek, spokój..bardzo ładne imię. — Uśmiechnął się szeroko.\nDlaczego akurat ten cytat, skrywający w sobie tak wielką obietnice gdzie zapewne pod koniec tego dnia powiedzą sobie do widzenia i rozejdą się z swoich kierunkach, pozostawiając po sobie jedynie drobne wspomnienie. — W jaki sposób chciałbyś tego dokonać, hm? Oddałem swoje serce już dawno temu w ręce tamtej osoby.. — Prychnął, kreśląc kółko na swojej lewej piersi w miejscu, którym powinno się ono znajdować — Tutaj..tutaj już nic nie ma. I nie będzie. — Wzruszył ramionami, uśmiechając się podle. Nie łudził się, że kiedykolwiek je odzyska. Oddał chłopakowi swoje serce, swoją duszę, swoje wszystko. Teraz musiał pozwolić temu wszystkiemu odejść.\n— Jakby byłby ze mnie nieznajomy gdybym pozwolił ci marznąć? Mnie nie oszukasz..widziałem jak naciągasz na siebie bardziej rękawy, więc szybko zapinaj tę kurtkę bo się przeziębisz. — Spojrzał na niego z troską. Nie znał go, ale nie potrafił patrzeć jak marznie i nie zareagować na to. Nie zrobił mu nic co mogłoby doprowadzić do tego by Nicholas kazał mu spadać. Nie wyglądał na groźnego i gdyby chciał cokolwiek zrobić McCallisterowi to zapewne zrobiłby to gdy ten był pogrążony w myślach. — I prawidłowo. — Ojciec często czytał chłopakowi twórczość Wilde gdy ten był jeszcze dzieckiem. Kiedyś żywił do tego mężczyzny ogromną sympatię i chciał pisać tak jak on dlatego z przyjemnością wsłuchiwał się w głos ojca, zapamiętując praktycznie każde dzieło Oscara. Oh jak bardzo chciałby teraz ich nie pamiętać.\nCzując na sobie palące spojrzenie chłopaka, spojrzał na niego kątem oka, mając na języku pytanie czy miał coś na twarzy, ale ten go wyprzedził. Uśmiechnął się lekko, kręcąc głową. — Wątpię. Pamiętałbym cię. Takich atrakcyjnych twarzy się nie zapomina. Musisz mnie z kimś mylić. — Wzruszył ramionami po chwili sam biorąc dwie miętówki do ust, a resztę chowając ponownie do plecaka. — Zawsze masz cytat na wszystko? — Zaśmiał się cicho, również przenosząc spojrzenie na wodę. Zapadła między nimi cisza, przyjemna rzecz jasna i jedyne co dało się usłyszeć to odgłos płynącej wody i jeżdżące w oddali samochody. To przypomniało mu o jego internetowym przyjacielu od którego nie słyszał już od kilku dni i niepokoił się tym co się z nim działo. Może powinien dziś do niego napisać łudząc się, że ten odpisze?\nDalej wpatrując się jak zahipnotyzowany w strumień wody, wsłuchiwał się w słowa chłopaka. Raz się żyje, prawda?\nBez słowa podniósł się z ziemi, zabierając plecak który narzucił na plecy. Wyciągnął do niego dłoń, uśmiechając się. — Z przyjemnością.\nPost Valentine Evans » 16 lut 2021, 12:23\n- Nie boję się wyzwań. Co oznacza twoje imię? - bardziej od tego jak mogło brzmieć, zainteresowało go właśnie to. Imię wiele zdradzało na temat człowieka. Z jakiegoś powodu, rodzice intuicyjnie wybierali takie, które idealnie pasowało do ich dziecka. Jego prawdziwe imię oznaczało „silny i zdrowy”, i uważał, że był to idealny wyjątek potwierdzający regułę. Daleko było mu do obu tych definicji, choć, gdyby może umiał spojrzeć na to obiektywnie, jego zdanie byłoby zgoła inne.\n- A jednak coś nadal bije w twojej piersi, hm? Nieważne, ile razy zostanie złamane, serce zawsze pragnie więcej. Optymista nazwałby to nadzieją. Osobiście wolę słowo „masochizm” - odparł, uśmiechając się kącikami ust. Bez względu na to, na jak drobne kawałki zostałoby skruszone, potrafiło się odbudować. Valentine, wbrew temu co lubił o sobie myśleć, nosił w sobie cząstkę beznadziejnego romantyka. Wypieranie jej nie sprawiało, że zniknęła. - Nie zamierzam zajmować miejsca tej osoby. Kimkolwiek jest, może jest celem do którego zmierzasz? Ja przypominam bardziej oazę, w której możesz zatrzymać się na moment by nabrać sił do dalszej drogi. Odpoczynek, spokój… sam to powiedziałeś - zrządzenie losu, że tym razem padło akurat na takie imię, prawda? Mimo, że jego znajomości trwały zaledwie mrugnięcie, starał się by ta sekunda między jednym, a drugim była znacząca. Chciał myśleć, że jego obecność, nawet jeśli krótka, mogła zmieniać coś w życiu innych, a przynajmniej na moment wywoływać na ich twarzach uśmiech. Był to jeden z powodów, dla których przybierał te wszystkie maski, pod nimi pozostając nadal introwertykiem bojącym się przywiązania.\n- Zawsze jesteś taki troskliwy wobec obcych? - zapytał, patrząc na niego z ciekawością. Może był to urok walentynek, że kolejny rok z rzędu w okolicy tego święta doświadczał ludzkiej dobroci? Nie chciał robić uwag o tym, że przy tylu stopniach trudno byłoby zmarznąć, zwłaszcza gdy miał w pamięci zeszłoroczne warunki, bo niepotrzebnie ściągnąłby uwagę chłopaka na swoje zachowanie. Zatem posłusznie zapiął kurtkę, a na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech.\nBył ciekaw skąd brała się niechęć nieznajomego do poety. Jednak sposób w jaki uciął temat wskazywał na to, że nie chce go kontynuować, a Valentine nie był kimś, kto ciągnąłby innych za język. Szanował prywatność, która dawała też jego wyobraźni miejsce na dopowiedzenie własnej wersji historii.\n- Widzisz? Już ze mną flirtujesz. Twoje serce nie jest wyjątkiem i też zmierza po więcej - zażartował, uśmiechając się wesoło. Nie potrafił przyjmować komplementów, pewnie dlatego, że po prostu ich nie otrzymywał. Nie tych szczerych. Każde miłe słowo skierowane w jego stronę miało swój cel.\nNie oczekiwał, że przystanie na jego propozycję. Valentine był gotowy ruszyć w trasę w każdej chwili, kawa dostatecznie postawiła go na nogi po porannej ucieczce z Miami. Ale gdy nieznajomy wyciągnął w jego stronę dłoń, chwycił ją bez zawahania. Nie wiedzieć czemu, znów ogarnęło go te dziwne uczucie, jakby już kiedyś się spotkali. Może miało to miejsce w przeszłym wcieleniu?\n- In quoting others, we cite ourselves. Gdzieś to ostatnio przeczytałem - zaśmiał się cicho, nawiązując do jego poprzedniego pytania. Nie puścił jego dłoni, za to pociągnął go za sobą, idąc tak pewnie, jakby doskonale wiedział dokąd zmierzał. - Jesteś stąd? Wygląda na przyjemne miejsce, te całe Hope Valley.\nPost Nicholas McCallister » 16 lut 2021, 22:27\n— Takowe wyzwanie może ciągnąć za sobą przykre konsekwencje. Złamane serce i te sprawy..na pewno jesteś gotów stawić im czoła? Czy to nie zabawne? Pomimo uprzednich uprzedzeń jak może się to skończyć, pokusa bierze górę nad rozsądkiem? Nicholas, z greckiego ten, który zwycięża dla ludu. — Prychnął rozbawiony. Czasami imiona tak bardzo nie pasowały do ludzi, a Nicholas był tego idealnym przykładem. Jeżeli jego rodzice nie byli pijani przy wyborze tego imienia to nie był w stanie zrozumieć co nakierowało ich by mu takie nadać. Można było powiedzieć, że obydwojga rodzice z imieniem nie trafili. Albo przynajmniej jednego bo ten drugi tylko wymyślił je na poczekaniu.\nPołożył dłoń na piersi, na chwilę milknąc. Przygryzł wargę, czując silne bicie serca. Uśmiechnął się jednak ze smutkiem, kręcąc głową. — Ledwo. Ale dość o moim złamanym sercu, to nie czas na to by o tym rozmawiać. — Walentynki nie były odpowiednim do tego momentem, prawda? Mimo iż nie obchodził tego święta jak każdy inny człowiek, uważając je za zwykłą komerchę tak nie chciał psuć tego dnia nieznajomemu. W końcu nie znał jego historii, nie wiedział dlaczego tu jest, dlaczego postanowił poświęcić mu swój cenny czas. Jeżeli jednak tamten nie miał nic lepszego do roboty to przynajmniej Nicholas mógł chociaż trochę postarać się by ten dzień był dla niego lepszy. A rozmowa na temat złamanego serca zdecydowanie nie wchodziła w grę.\nUśmiechnął się nikle. — Nie. Nie zawsze, zwykle moja troska jest kierowana do bliskich mi przyjaciół. Nie mogę jednak patrzeć obojętnie jak marzniesz i nie zareagować. Nie mógłbym spać z myślą, że byś mi się tutaj przeziębił, a ja mogłem temu zapobiec ale to zbagatelizowałem. — Patrzył na niego twardym spojrzeniem, jeżeli taki można było w jego wykonaniu nazwać i dopiero złagodniał kiedy widział jak ten zapina kurtkę. Była na niego odrobinę za luźna i Nicholas może na dłużej zawiesił na nim swój wzrok, podziwiając to jak dobrze w niej wyglądał. Przyłapując się jednak na tym, odwrócił szybko wzrok, odchrząkując.\nPosłał mu szeroki uśmiech kiedy ten chwycił jego dłoń i pomagając mu się podnieść, szybciej zabiło mu serce kiedy ten nie puścił jego dłoni. — Nie sądziłem, że kiedyś trafię na kogoś równie zainteresowanego i używającego tylu cytatów. Jesteś moją bratnią duszą, Noah? — Ze śmiechem dał się pociągnąć w kierunku w jakimkolwiek chłopak go prowadził. Dzisiaj było mu wszystko obojętne, nawet dałby się zaprowadzić na piechotę do Londynu, jeśli miał tak przyjemnego towarzysza. — A sądziłem, że to ja będę oprowadzał ciebie? — Śmiejąc, dorównał mu kroku, dalej trzymając jego dłoń w objęciach swojej. — Nie daj się zwieść. To tylko pozory. To miejsce to nic innego jak jedno wielkie chciałbym już stąd uciec. Skoro jednak dopiero tutaj przyjechałeś jak mniemam? Może tobie się tutaj spodoba, każdy ma inne gusta, a ja początków z Hope Valley nie wspominam zbyt dobrze, ale to rozmowa na inny dzień. Lubisz podróżować?\nPost Valentine Evans » 17 lut 2021, 01:12\n- Nawet w złamanym sercu jest coś pięknego. To nie tylko tęsknota za tym, co się utraciło, ale i przypomnienie tego, co było dla nas kiedyś ważne… Nicholas? Jak z dziecięcego ten, który przynosi prezenty? - zaśmiał się cicho. Nicholas i Valentine, którzy spotkali się w walentynki, podczas gdy drugi z nich urodził się właśnie w dzień imienin tego pierwszego. Gdyby tylko podał mu prawdziwe imię, mogliby razem śmiać się z tego zbiegu okoliczności.\n- Zatem twoi bliscy muszą mieć niebywałe szczęście, skoro jesteś tak życzliwy nawet wobec nieznajomego - mruknął, uśmiechając się delikatnie. Ta stanowczość w jego spojrzeniu nie była przytłaczająca, choć Valentine skłamałby twierdząc, że na moment go nie onieśmieliła czy że jego serce przez chwilę nie zabiło szybciej.\n- Och, no nie wiem. A jestem? Twoją bratnią duszą? - rzucił zaczepnie, również się śmiejąc. Nie wiedział dlaczego czuł się w tym momencie tak lekko. Może kawa była zbyt mocna, a kofeina w jego żyłach sprawiała, że za moment odleci? A może to towarzystwo sprawiało, że powoli coraz bardziej się ośmielał. Przecież nie zdążył jeszcze przybrać nowej tożsamości, ledwie pozostawiwszy za sobą poprzednią. W momentach przejściowych, między śmiercią, a kolejnymi narodzinami, był najbardziej odsłonięty. - Ummm, nie. Gdybyś to ty oprowadzał mnie, nie odkrylibyśmy niczego nowego. Pewnie dobrze znasz tę okolicę, więc podświadomie będziesz zmierzać w znane sobie miejsca. Gdzie w tym frajda, jeśli się nie zgubimy? - tak naprawdę nie wiedział niczego ani o swoim nieoczekiwanym towarzyszu, ani tym bardziej o tym miejscu. Wiele ryzykował, ale podświadomie czuł, że nic mu z nim nie grozi. - Nieszczególnie, choć życie to jedna wielka podroż, więc to oznaczałoby, że nie lubię samego życia - odparł wymijająco. Może właśnie tak było, ale dzielenie się rozterkami nie przyniosłoby w tej sytuacji ukojenia, a jedynie wprowadziło niepotrzebnie niezręczną atmosferę. - Jesteś pewien, że to rozmowa na inny dzień? Co jeśli mamy dla siebie tylko ten jeden? - zapytał, uśmiechając się do niego. - Byłem już w miejscach, które krzyczały porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie. Myślisz, że nazwaliby te nadzieją, gdyby nikt jej tu nie odnalazł? Wszystko przychodzi do nas w odpowiednim czasie… Może musisz jeszcze trochę poczekać na swój? - nie wiedzieć czemu, przypomniały mu się słowa, które napisał mu niemal przed rokiem ktoś dla niego ważny. Ważniejszy, niżby tego chciał. Uznał, że może ten chłopak też znajdzie w nich pewnego rodzaju pocieszenie. - Ten las wygląda przerażająco za dnia... Oddałbym wszystko, by przyjść tu po zmroku. Lubisz się bać? Nie, nie wyglądasz mi na takiego. Niech zgadnę… Płaczesz w domowym zaciszu do ekranizacji książek Nicholasa Sparksa, choć nikt o tym nie wie, lubisz róże i ciąży ci nieodwzajemniona miłość? Nie mów mi czy trafiłem. Lubię wymyślać o innych historie i myśleć, że są prawdziwe - zaśmiał się, machając wesoło ich złączonymi dłońmi, nieświadomie splatając ze sobą ich palce. Chłopakowi zdawało się to jednak nie przeszkadzać. Nie poczuł nawet, kiedy sam ośmielił się na tyle, by się tak rozgadać. - Nietrudno wywnioskować, że nie przepadasz za tym miejscem. Pomyślmy… - mruknął, przystając na moment. Tym razem złapał go też za drugą z dłoni i powoli przeniósł je obie na oczy Nicholasa, przysłaniając mu tym samym widok. - Kiedy je zabiorę, znajdziemy się w dowolnym miejscu na Ziemi. Co to za miejsce i dlaczego?\nPost Nicholas McCallister » 17 lut 2021, 23:55\n— Bądź przypomnienie tego co mogło się mieć gdyby miało się więcej odwagi. I tak źle i tak niedobrze. — Wzruszył ramionami. — Dokładnie tak, ten który przynosi prezenty. Nie jestem największym fanem tego imienia, przynosi ze sobą zbyt wiele wspomnień. Myślałem nad jego zmianą..co powiesz na Gadiel? — Spojrzał na niego kątem oka. Lubił czasami sprawdzać imiona, które potencjalnie mógłby użyć by zmienić swoje dotychczasowe. Gadiel, jak bardzo mu się podobało..tak zupełnie do niego nie pasowało w szczególności kiedy nie był religijny. Nicholas przypominało mu wiele razy o jego dawnym przyjacielu i nieważne jak bardzo chciałby pogodzić się z tym, że tamte czasy już nie wrócą, że nie będzie już nigdy Valentine i Nicholasa, Nicholasa i Valentine, tak dokładnie szóstego grudnia nie pozostawało mu nic innego jak dołować się samotnie w swoich czterech ścianach z butelką alkoholu, wpatrując w ich jedyne zachowane zdjęcie. Potrafił tak spędzić kilka dobrych godzin..dopóki matka nie wracała, nie zabierała mu butelki i nie wyśmiewała go za jego słabości.\n— To nic szczególnego, naprawdę. Podejrzewam, że ty również nie machnąłbyś na to ręką. Zważywszy na to, że siedzisz tutaj ze mną, że przysiadłeś się do mnie i ba, nawet zaproponowałeś być dzisiaj moją walentynką. — Zaśmiał się cicho, skupiając swój wzrok na uśmiechu chłopaka, niby delikatnym a tak bardzo przyciągającym uwagę.\nPatrząc na niego z uśmiechem, wzruszył ramionami. Czy byli bratnimi duszami? Tego nie wiedział, ale nieznajomy wzbudzał w nim zainteresowanie. Zdecydowanie chciał poznać go bardziej, dowiedzieć się co lubi..gdzie zmierzał dalej, chcąc szukać swojego miejsca na ziemi. — Tego nie wiem. Czy masz na tyle odwagi by się o tym przekonać? - Jego śmiech przyjemnie rozbrzmiewający w jego uszach wywoływał w nim potrzebę usłyszenia go jeszcze raz i kolejny dopóki całkowicie by się od niego nie uzależnił. Niestety, nic z tych wszystkich rzeczy nie było możliwe..w końcu to wszystko było tylko na jeden dzień, prawda?\n— Daję ci w takim razie wolną rękę. Prowadź mnie, mój przewodniku. Pokaż mi Hope Valley jakiego jeszcze nie widziałem. — Dał ciągnąć mu się w nieznane. Czy powinien się obawiać? Tylko głupiec pozwoliłby nieznajomemu prowadzić się gdzieś, nawet nie wiedząc gdzie. A skoro Nicholas był głupcem, często podejmującym ryzykowne decyzje to jak mógłby odmówić tym razem? W końcu..żyje się tylko raz.\n— Mam nadzieję iż w końcu odnajdziesz miejsce w którym będziesz mógł powiedzieć dalszym podróżom do widzenia, że staniesz w nim i powiesz to właśnie to miejsce którego szukałem. Powiedz Noah, jak długo już podróżujesz? Jeśli nie masz nic przeciwko oczywiście, nie chcę byś czuł się niekomfortowo.\nPrzytakując głową, popatrzył na niego przez chwilę nim ponownie spojrzał przed siebie. — Tym bardziej powinniśmy z niego korzystać i zrobić coś co zapamiętamy do końca życia i z przyjemnością będziemy wracać do tego wspomnieniami, a rozterki życiowe zdecydowanie tym nie są. Może masz rację..wszystko przychodzi w odpowiednim czasie. — Uśmiechnął się na samo wspomnienie tych słów. Sam ich kiedyś użył, do kogoś bardzo ważnego. — To zabawne, użyłem kiedyś podobnych słów do kogoś mi bardzo ważnego. Kogoś, kto zasługuje na szczęście najbardziej na świecie. — Kogoś komu oddałby każdy nawet najdrobniejszy skrawek swojego szczęścia. Nie miał go co prawda za wiele, ale może nawet ta odrobina przyniosłaby jego róży cudowne życie?\n— Pozostawię więc odpowiedź na to pytanie tobie. A ty? Wnioskując po tym, że chciałbyś zobaczyć ten las po zmroku mam rozumieć, że lubisz się bać? — Uśmiechając się na widok ich złączonych dłoni, próbował unormować szaleńcze bicie swojego serca. Był wdzięczny, że chłopak tyle mówił bo inaczej mógłby je usłyszeć.\nWidząc nic innego niż ciemność przed oczami, przymknął powieki przez chwilę wyobrażając sobie deszczowy Londyn, u boku jego przyjaciela. Pamiętny dzień, mieli akurat po osiem lat i bawili się na placu zabaw. W pewnym momencie chłopak zapatrzył się na uśmiech Valentine do tego stopnia, że oberwał huśtawką w czoło, nabijając sobie ogromnego guza. Cóż, początkowa troska przyjaciela szybko przemieniła się w jego głośny śmiech. Warto było i zapewne podstawiłby się ponownie bez wahania pod huśtawkę byleby tylko słyszeć jego śmiech. — Londyn, pomimo iż równie krzywdzące miejsce, niosło ze sobą wiele szczęśliwych wspomnień.\nKiedy chłopak zabrał jego dłonie i Nicholas ponownie mógł otworzyć oczy, czuł nieprzyjemne uczucie w środku. Bitter? To mało powiedziane. — Niestety nadal jesteśmy w Hope Valley. — Patrząc mu w oczy, ponownie splótł ich palce, uśmiechając się. Zmiana tematu? Jak najbardziej. — W którym kierunku zmierzamy teraz, kapitanie?\nPost Valentine Evans » 18 lut 2021, 22:30\n- Czymże jest nazwa? To, co zwiemy różą, pod inną nazwą równie by pachniało - uśmiechnął się, przypomniawszy sobie, że ktoś go w ten sposób nazywał. Od lat nie posługiwał się swoim prawdziwym imieniem, więc nie uważał jego zmiany za coś złego. Unikał wypowiadania go, podobnie jak i świętowania własnych urodzin. Nie chodziło o to, że nie miał z kim ich spędzać. Odkąd pamiętał, ten dzień wywoływał w nim ogromny gniew i ból, przypominając nie tylko o stracie ostatniego członka rodziny, ale i o czymś jeszcze. Czymś, czego jednak nie pamiętał, nieważne jak bardzo usiłowałby sobie przypomnieć. - Gadiel? Piękne, choć moim zdaniem wyglądasz bardziej jak Liam. Z irlandzkiego wojownik o silnej woli, obrońca. Mógłbyś też nazywać się Lorcan, dziki, cichy, ale także odważny wojownik. Mmm, tak. Zdecydowanie Lorcan - czy się z nim droczył? Niewykluczone, praktycznie niczego o nim nie wiedział. Ale czuł, że jest dobrą osobą. Bezpieczną przystanią, w której można się schronić w czasie sztormu. Miał nadzieję, że się nie mylił.\n- To nie czyni mnie od razu bezinteresownym. Co jeśli jestem zwyczajnym egoistą, który dotrzymując towarzystwa tobie, jedynie zapełnia własną pustkę? - mruknął, zapatrując się przez moment w jakiś bliżej nieokreślony punkt przed sobą. Nie trwało o jednak szczególnie długo, bo odgonił nadchodzące myśli jednym mrugnięciem i ponownie spojrzał na nowego znajomego. - Walentynki to tylko kolejna broń kapitalizmu, uświadamiająca nam naszą samotność, o której nauczyliśmy się nie myśleć w inne dni. Dlatego, na przekór, bądźmy dziś samotni razem - odparł, a na jego twarz znów powrócił delikatny uśmiech. Czy miał odwagę by się o tym przekonać? Tak. Czy miał jej na tyle by zostać tu dłużej? Nie. Prędzej czy później, Valentine stąd odjedzie, zostawiając za sobą kolejną osobę, w której życiu odegrał zaledwie epizodyczną rolę. - Czy to kolejne wyzwanie? Jak mógłbym odmówić - z jego piersi ponownie wyrwał się cichy śmiech. Evans nigdy nie mówił „nie”. Skoro życie już dawno brutalnie go skopało, wykorzystywał teraz to co jeszcze mu pozostało do sprawdzenia, co jeszcze może przynieść. Czasami byli to groźni ludzie chcący zrobić mu krzywdę, a czasami był to miły chłopak z Florydy oferujący mu swoją kurtkę. Życie rzeczywiście było pudełkiem czekoladek.\n- Pytasz mnie o wiek czy o to ile jestem w drodze? Co do drugiego, kilka godzin. A pierwsze musisz zgadnąć. Jeśli uda ci się odgadnąć prawidłowo za pierwszym razem, pomyślę o jakiejś nagrodzie - dodał, puszczając mu oko. Tak jakby miał cokolwiek do zaoferowania oprócz słów wylewających się z jego ust. - Wiesz, możesz mieć rację. Chyba jest jedno takie miejsce, do którego chciałbym dotrzeć. Szukam go już od jakiegoś czasu, ale podejrzewam, że zaprowadzić może mnie do niego wyłącznie przypadek - mówiąc to, przypomniał sobie o zdjęciu jednej z plaż, jakie wysłał mu rok temu jego przyjaciel. Jeśli jego podróż miałaby mieć jakiś cel, byłaby nim właśnie ta plaża. Może stojąc w tamtym miejscu, oddychając tym samym powietrzem co on, poczułby, jakby był obok niego. Jakby był prawdziwy. - Naprawdę? Więc muszę mieć rację. Obaj musimy ją mieć… To ktoś dla ciebie ważny? Nie próbuj mnie oszukać, widzę jak się uśmiechasz - zaczepiał go, śmiejąc się cicho. Ten chłopak był inny od osób, jakie do tej pory spotkał. Skłamałby twierdząc, że go nie zaintrygował.\n- Może lubię, może nie. Żadna z nocy nie jest równie straszna co ta w naszej własnej głowie - odparł, po raz kolejny, wymijająco. Valentine taki już był, rzadko kiedy mówił wprost. Dziś jednak został zaskoczony nieoczekiwaną znajomością, dlatego przez jego słowa przebijała się nuta szczerości.\nLondyn. Nie myślał o nim od lat, wypierając z umysłu traumatyczne wspomnienia. Niestety wraz z nimi utracił też i te nieliczne dobre, a przypomnienie ich sobie, biorąc pod uwagę, że był wtedy dzieckiem, nie było proste. Podświadomie pomyślał o bransoletce, która towarzyszyła mu odkąd sięgał pamięcią. Czy miał jakiś związek z tym miejscem? - Czyli chcesz po prostu trafić do miejsca, w którym poczujesz się szczęśliwy? Znakomicie. Znam takie jedno i tak się składa, że jest tuż za rogiem! - rzucił entuzjastycznie, uśmiechając się szeroko. Może to czysty przypadek, a może zrządzenie losu, ale po kilku kolejnych krokach, ich oczom ukazała się polana. Nie była zbyt wielka, ale z pewnością urokliwa. Na tyle, na ile potrafią być lasy na Florydzie. - A nie mówiłem? Właśnie tutaj, dotarliśmy do celu. Panie i panowie, dziękujemy za wspólną podróż linią Nicholas i Noah, życzymy przyjemnego pobytu lub dalszej podróży - oznajmił, naśladując komunikaty odtwarzane w publicznych środkach transportu. Będąc na środku polany, postanowił usiąść na trawie, więc pociągnął za sobą chłopaka, którego dłoń nadal trzymał. Może zrobił to nieco zbyt energicznie, bo ten praktycznie na nim wylądował. - Oops, a gdzie ostrzeżenie o twardym lądowaniu? - zaśmiał się. Z tej perspektywy mógł przyjrzeć się dobrze oczom Nicholasa, które były naprawdę piękne. Co więcej, zaskoczyło go to, że zareagował na tę nieoczekiwaną bliskość tak spokojnie. Choć od niej nie stronił, zawsze odczuwał przed nią pewną barierę. Tym razem jednak towarzyszył mu dziwny spokój, a także niezrozumiałe, mocniejsze bicie serca.\nPost Nicholas McCallister » 22 lut 2021, 20:43\nSpojrzał na niego z rozbawieniem spod przymrużonych powiek. Zdecydowanie nie pasowało do niego żadne z wymienionych imion i mentalnie wzdrygnął się na myśl, że los mógł go bardziej pokarać i rodzice uznaliby któreś z nich za idealnie do niego pasujące. No, thank you. — Nie wiem czy się ze mnie nabijasz czy mówisz poważnie. Bez urazy, ale imię Liam..kojarzy mi się z jednym z członków tego dawniej popularnego zespołu One Direction, a Lorcan? Czy takie imię poważnie istnieje? Brzmi jak imię, które można by nadać wilkołakowi w grze. Wolę chyba jednak pozostać przy Nicholasie, przynajmniej miał spoko pracę. — Zaśmiał się, przewracając oczami. Liam było jednym z powszechniejszych imion w Londynie, gdziekolwiek nie spojrzeć na imię w telewizji..czy to w serialu, czy w wiadomościach co drugie to Liam.\n— Dlaczego miałbym cię w jakikolwiek sposób za to winić? Każdy potrzebuje w życiu czyjejś obecności..nawet na chwilę bo inaczej samotność by nas zgubiła. A tego raczej byśmy nie chcieli, prawda? — Spojrzał na niego lekko się uśmiechają. — Ty pomagasz mi swoją obecnością, ja pomagam tobie. Ja będę odczuwał pustkę po twoim odejściu, ty jak się mogę domyślać również..skoro potrzebujesz czyjejś obecności by ją zapełnić. Obydwoje z tego korzystamy, ty wykorzystujesz mnie do jej zapełnienia, ja wykorzystuję ciebie. — Wzruszył ramionami, patrząc na niego intensywnie. — To czyni nas obu egoistami. — Bingo, idealnie opisałeś moje zdanie na temat tego święta. Te wszystkie..randki, nie randki, kwiaty, czekoladki. Udawany szajs nic więcej skoro jedynie dają sobie te wszystkie prezenty tylko jeżeli jest jakaś okazja. Co ich powstrzymuje przed kupnem ukochanej osobie drobnego kwiatka ot tak albo pójścia na długi, romantyczny spacer. — Prychnął. Walentynki to jedna wielka podpucha nic więcej, a ludzie zdawali się dostawać pierdolca na punkcie tego święta. — Oh..zatem nie pozostaje nam nic innego jak się o tym przekonać. — Uśmiechnął się. Może odrobine szybciej zabiło mu serce gdy wyobrażał sobie jak potencjalnie ten niewinnie wyglądający chłopak mógłby być jego bratnią duszą. Po chwili jednak zmarszczył brwi, kręcąc kilkakrotnie głową. Co on mówił..przecież już dawno odnalazł swoją bratnią duszę, a bynajmniej on tak sądził. Szkoda tylko, że jego przyjaciel był totalnie ślepy i niczego nie zauważał. A może nie był? I po prostu nie robił żadnych niepotrzebnych nadziei Nicholasowi? To wszystko było zbyt skomplikowane.\nGłos chłopaka wyrwał go z myśli i przez chwilę nie odzywając się, wodził wzrokiem po jego twarzy, doszukując się szczegółów, które mogłyby świadczyć o jego wieku. — Hmm, ekspertem nie jestem i nie dam sobie ręki uciąć, ale wydajesz mi się być w podobnym wieku do mnie. Obstawiam..noże dwadzieścia dwa? — Uśmiechnął się lekko. Nie miał żadnych zmarszczek, cerę miał nieskazitelną taką za którą Nicholas by zabił. Innymi słowy chłopak przed nim był piękny i młody. — Oh? Zechcesz podzielić się tym miejscem? Nie twierdzę, że jestem dobry w podróżach, a wręcz przeciwnie. — Zaśmiał się krótko, przytakując. — Naprawdę ważny. Straszny z niego ryzykant, który zdecydowanie uwielbia mnie zamartwiać. Nie słyszałem od niego dobrych kilka dni i w mojej głowie nie ma nic innego niż to czy jadł, czy dobrze spał czy nie wpakował się w żadne kłopoty. Jak już go spotkam to przywiążę go do kaloryfera i będzie przy nim siedział bo włosy mi przez niego osiwieją przed trzydziestką. — Automatycznie przejechał po swoich włosach, krzywiąc się. Chciałby jeszcze trochę mieć swój..może nienaturalny ale jakiś fajny kolor i nie martwić się zakrywaniem siwizny co dwa dni. — Czy ty również masz kogoś kto doprowadza cię do ciągłych zmartwień i jedyne nad czym zastanawiasz się to czy jeszcze żyje? — Przygryzł policzek, marszcząc brwi. Od tamtego dnia, rok temu kiedy jego internetowy przyjaciel wylądował w Montanie, każdego dnia wyczekiwał aż ten do niego napisze. Niepokój rósł każdego dnia, czasem zdarzało się, że odpisywał po dwóch dniach, czasem po tygodniu. Ile dałby by móc towarzyszyć mu w każdej wycieczce. By móc go chociaż poznać i pobyć z nim tylko kilka godzin. Szkoda iż nie wiedział, że osoba o której mówił szła obok niego. — Może tak, może nie. — Wzruszył ramionami, marszcząc brwi. — Wątpię, nie ma tutaj miejsce które mogłoby uszczęśliwić. — Prychnął, rozglądając się po polanie na której się znajdowali. — No nie wiem..czy byłbym na twoim miejscu taki szczęśliwy gdyby coś weszło mi w ga—WOah — Czując nagłe pociągnięcie i spowolnioną reakcję, prawie że zgniótł chłopaka swoich ciałem gdyby nie wolna ręka, którą jakimś cudem zdążył się podeprzeć.\nPodnosząc wzrok, przełknął ciężko ślinę. Był za blisko zdecydowanie za blisko, na tyle że mógł policzyć rzęsy chłopaka. Piękny, tylko to pchało się w jego myśli kiedy pochłonięty był obserwowaniem go. Mrugając kilkakrotnie, odepchnął się lekko, siadając obok chłopaka. — Nikt nie ostrzegał o turbulencjach. — Zaśmiał się. Miał nadzieję, że to zagłuszy bicie jego serca. — Jesteś głodny, Noah? Mam jeszcze jedzenie z pracy. Przez natłok obowiązków nie miałem czasu na przerwę. — Skrzywił się, otwierając plecak i wyjmując z niego pudełko z jedzeniem. — Dobrze ci zrobi przed dalszą podróżą. — Uśmiechnął się, kładąc mu je na kolanach.\nPost Valentine Evans » 23 lut 2021, 14:05\n- One Direction? Naprawdę? - spojrzał na niego z wyrazem dezaprobaty. - Mogłeś wybrać Hemswortha albo Neesona, a wybrałeś Payne’a? Co za rozczarowanie - zacmokał, tym razem już wyraźnie się z niego nabijając. Czasem, gdy obserwował mijających go ludzi, lubił nadawać im imiona i wymyślać historie. W przypadku Nicholasa, pozostawiłby mu te same imię. A historia? Och, tej to dopiero był ciekaw. Gdyby tylko mógł zostać tu na dłużej, może nawet spróbowałby ją poznać. -Prawda? Kto nie lubi wręczać ludziom prezentów - powiedział ze śmiechem. Chłopak nie miał na co narzekać. Gdyby tylko powiedział mu, jak naprawdę ma na imię, pewnie by się z nim zgodził, że te jego miało dużo gorsze znaczenie.\nObecność na chwilę to było jedyne na co Valentine sobie pozwalał. Kiedy tylko czuł, że zaczyna się przywiązywać, odpalał silnik i uciekał jak najdalej, nie oglądając się za siebie. Tak było bezpieczniej. Przez moment poczuł się onieśmielony tym intensywnym spojrzeniem swojego towarzysza do tego stopnia, że omal nie odwrócił spojrzenia. Momentalnie zaczął się zastanawiać czy przypadkiem nie powiedział mu o sobie zbyt wiele, ale udało mu się zdusić panikę w zarodku. Na szczęście chłopak ciągle mówił, więc może niczego nie zauważył, jeśli przypadkiem ze stresu zaczął zachowywać się dziwnie. - Ooooch, czyżby ktoś tutaj był romantykiem? To rzadkość w tych czasach - mruknął, uśmiechając się zaczepnie. Dogadałby się z jego internetowym przyjacielem, z niego też był niezły romantyk. Valentine zbyt szybko został oddarty ze złudzeń i przekonał się o tym, że jedyne co przynosiła ze sobą miłość to cierpienie. Dlatego trzymał uczucia na wodzy, a wszelkie romanse ucinał po jednej, wspólnie spędzonej nocy. Na kolejne słowa Nicholasa odpowiedział uśmiechem. Gdyby tylko nie bał się tak relacji międzyludzkich, może dałby się skusić i zechciał go bliżej poznać, by przekonać się czy faktycznie mają ze sobą więcej wspólnego.\nPokręcił głową z niezadowoloną miną. Dwadzieścia dwa? Nie tak źle, był blisko. Ale nie zamierzał zdradzać mu prawdziwego wieku. Przez moment wahał się którą opcję wybrać: „staruszka” o młodej twarzy czy uciekiniera z domu. - Byłeś blisko, ale nie. Mam trochę więcej. Ale podejrzewam, że faktycznie musimy być w podobnym wieku - oboje pewnie byli gdzieś między dwudziestym, a trzydziestym rokiem życia, choć uwierzyłby Nicholasowi, gdyby powiedział mu, że ma trzydziestkę. Nie wyglądał staro, raczej dojrzale. - Pokazałbym ci je, gdybym tylko wiedział gdzie się znajduje - zaśmiał się. Tym razem tajemniczość nie była celowa. Wiedział tylko, że to gdzieś na Florydzie, więc wyglądało na to, że będzie musiał zadowolić się samą myślą przebywania w tym samym stanie co jego przyjaciel. Choć może tak było lepiej? Gdyby ten zechciał go szukać, pewnie by spanikował i uciekł, a ich znajomość od razu dobiegłaby końca.\n- Nie do końca. To znaczy… jest ktoś, kto jest dla mnie ważny, ale ta osoba nie pakuje się tak często w kłopoty. Całe szczęście - uśmiechnął się delikatnie. Często o nim myślał, częściej niż powinien. Może dlatego ostatnio odzywał się rzadziej. Potrzebował się zdystansować, szczególnie teraz, gdy byli potencjalnie blisko siebie, a pokusa spotkania była silna. Och, gdyby tylko wiedział, że chłopak na myśl o którym tak się uśmiecha trzyma właśnie jego dłoń. - Nie gniewaj się na niego. Na tego chłopaka - bo zamki używane przez Nicholasa właśnie na to wskazywały. - Czasem ryzyko nie jest kwestią wyboru. Jestem pewien, że nie chce celowo cię martwić, szczególnie jeśli wie, że się o niego troszczysz - mówił z doświadczenia. Był w jego życiu czas, gdy celowo podejmował ryzyko, kusząc los. Ale z jakiegoś powodu udało mu się przetrwać to wszystko i nie chciał by to, jak i poświęcenie pewnych osób, poszło na marne.\nKompletnie nie przemyślał tego, że tak się to może skończyć, ale żaden z nich nie ucierpiał podczas starcia z ziemią. No, może Valentine został lekko zgnieciony, na własne życzenie, jednak Nicholas wykazał się refleksem i nie wgniótł go całkowicie w ziemię. Jak mógł się z tego nie śmiać? Coś równie głupiego nie zdarzyło mu się od dziecka, gdy wygłupiał się z… Ugh, gdyby tylko pamiętał cokolwiek innego oprócz uczuć, jakie mu wówczas towarzyszyły, może przypomniałby sobie kto to był. - Huh? Jedzenie? - czyżby mieli teraz urządzić sobie tutaj piknik? - Och to bardzo uprzejme, dziękuję, ale nie jeste- ups, zdradził go burczący znienacka brzuch, który odezwał się wyczuwając coś dobrego. Zaśmiał się cicho, próbując ukryć zawstydzenie. Ostatni raz jadł chyba wczorajszego ranka. - Skoro sam nie zdążyłeś zjeść, to może zjemy razem, hmm? - zaproponował. Nieważne w jak trudnej sytuacji się znajdował, nie umiał się czymś nie podzielić. No i było mu głupio przyjmować czyjąś pomoc. Otworzył pudełko i chwycił za widelec, nawijając na niego trochę makaronu. - Mmm, wygląda smacznie - mruknął i z uśmiechem podsunął jedzenie Nicholasowi do ust. - No, dalej, Jamie Oliver. Nie daj się prosić.


Krakowski Szlak Techniki – obiekty na trasie, atrakcje, ciekawostki, adresy\nLubię to i wiem, że Wy też lubicie alternatywne sposoby zwiedzenia dobrze znanych miejsc. I Krakowski Szlak Techniki właśnie czymś takim jest. To propozycja spaceru mniej więcej sześciokilometrowego prowadzącego obrzeżami Starego Miasta, przez Kazimierz i Podgórze z finałem na Zabłociu. A po drodze siedemnaście zabytkowych obiektów związanych z transportem, energetyką, gazownictwem, przemysłem oraz ochroną pożarową i przeciwpowodziową Krakowa. Najstarsze powstały w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku, najmłodsze przed drugą wojną światową.\nW bonusie sporo ciekawostek i niejedno zaskoczenie. Na przykład czy wiedzieliście, że po Bulwarze Kurlandzkim jeszcze w późnym PRL-u jeździły pociągi towarowe? Albo gdzie na Zabłociu mieszkał Oskar Schindler?\nPropozycja spaceru to słowo-klucz, bo Krakowski Szlak Techniki nie jest ortodoksyjnym szlakiem turystycznym. A fakt, że nie narzuca jedynej słusznej trasy to moim zdaniem jego duża zaleta i trochę też wada. Tylko od fantazji spacerowicza zależy jaką drogę obierze – i to jest super! Obejście wszystkich miejsc ujętych w Krakowskim Szlaku Techniki w wersji saute (to jest oglądając je tylko z zewnątrz) zajmie minimum dwie godziny. Ale niektóre można również zwiedzać w środku. Na trasie są cztery muzea, teatr oraz manufaktura, która organizuje pokazy z udziałem publiczności.\nALE! Jest też druga strona medalu: w przestrzeni miejskiej nie ma ani grama informacji o kolejnych zabytkach techniki, a i oznaczenia (tabliczki – zębatki) nie zawsze wpadają w oko. Trudno więc Krakowski Szlak Techniki przejść idąc przed siebie na spontanie. No ale od czego jest mój blog? Listę wszystkich obiektów Krakowskiego Szlaku Techniki wraz z adresami znajdziecie na końcu artykułu. A teraz krok po kroku opowiem Wam, co ciekawego czeka po drodze.\n➙ CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trasa turystyczno-kulturowa Bronowice Małe – Mydlniki. Też Kraków, ale mało znany.\n1. Stacja kolejowa Kraków Główny\nPierwszy pociąg w historii Krakowa odjechał rankiem 13 października 1847 roku. Nie do Warszawy (bo po co miałby? Przecież wtedy formalnie była to Rosja), ani nie do Lwowa (Kolej galicyjska im. Karola Ludwika połączy miasta kilkanaście lat później). Pierwszy pociąg z Krakowa odjechał w stronę Górnego Śląska: do Mysłowic i był – jak to się ładnie mówi – skomunikowany z połączeniami do Wiednia i Wrocławia.\nMoże i w pierwszym rozkładzie jazdy z Krakowa odjeżdżały tylko dwa pociągi dziennie, ale za to z jakiego dworca! Neorenesansowy gmach powstawał trzy lata według projektu Petera Rosebauma. Ponoć był jednym z piękniejszych i bardziej nowatorskich w naszej części Europy (nowością było, że odprawa podróżnych odbywała się w jednym miejscu). Kolejne rozbudowy pochłonęły arkadowy portal, wieżyczki i attykę. Dzisiejszy gmach nie bardzo przypomina tamten dworzec, zresztą od 2014 roku nie korzystają już z niego pasażerowie.\nCiekawostka dla czytelników spoza Krakowa: to coś na pierwszym planie to pomnik Ryszarda Kuklińskiego, nie bez złośliwości nazywany pomnikiem wybrzuszonej tramwajowej szyny.\n2. Przekop Talowskiego\nTo mój ulubiony punkt na Krakowskim Szlaku Techniki i między nami mówiąc najładniejszy obiekt inżynieryjny w mieście. Ale inaczej być nie mogło skoro do budowy dwupoziomowego skrzyżowania kolejowo-drogowego zatrudniono najbardziej odjechanego galicyjskiego architekta przełomu wieków – Teodora Talowskiego.\nO Talowskim można by długo, ale gdybym miała w kilku słowach, to ten pan stronił od prostych rozwiązań w architekturze. Zamiast tego mieszał style i bawił się detalami. Projektując przekop ulicy Lubicz ani na moment nie spuścił z tonu, łącząc boniowany piaskowiec z ażurowymi ornamentami: balustradkami, fikuśnymi latarniami i koronami (!!!) na czubkach toczonych kolumienek. Bystre oko wypatrzy też monogram FJ. To nie przypadkowy ukłon w stronę cesarza Franciszka Józefa. Otwarcie wiaduktu w 1898 roku zbiegło się bowiem z pięćdziesiątą rocznicą objęcia przez niego tronu.\nCiekawostka dla ciekawskich: okucia powstały w zakładzie Józefa Goreckiego, którego najsłynniejszą realizacją jest krzyż na Giewoncie.\nA to z kolei najstarszy obiekt Krakowskiego Szlaku Techniki – pierwsze piwo w browarze na ulicy Lubicz uwarzono w 1840 roku! I nadal piwo się tu warzy, choć już nie na skalę przemysłową i nie Okocim, które na Lubicz produkowano prawie sto lat.\nBrowar kilka lat temu przeszedł gruntowną rewitalizację, która zmieniła Pałac Goetzów, Obciąg Piwa (hehe), Słodownię, Susznię Słodu, a nawet kotłownię w kompleks mieszkalno-biurowo-usługowy. Można swobodnie spacerować po jego terenie. Warto, bo zabytkowa tkanka i tajemnicze machiny browarnicze zostały całkiem udatnie wkomponowane w nowe budynki.\nCiekawostka dla ciekawskich: Kilka lat po tym jak Carlsberg zamknął produkcję (2001 rok) udało mi się przeniknąć do wnętrza. Mam kilka zdjęć z Pałacu Goetzów, w którym pracowałam jako wolontariuszka przy organizacji jakiejś wystawy. Było to tak dawno temu, że nie pamiętam już szczegółów. Pamiętam za to, że pałac był ogołocony z wyposażenia, otoczeniem zarządzały gołębie, a po wodę do sprzątania ich gówien i kurzu trzeba było biegać na drugą stronę dziedzińca do budynku gospodarczego. W środku był zdezolowany tapczan i śmierdziało meliną. Tyle wspomnień.\n4. Elektrownia Teatru Miejskiego\nGdy powstała nazywano ją „domem machin” – bardzo romantycznie, musicie przyznać. Prądotwórcze urządzenia (w 1893 roku właściwie synonim aparatury magicznej) architekt Jan Zawiejski ukrył w wyszukanej neorenesansowej formie, która przypomina włoską willę.\nW czasie gdy ulice Krakowa wciąż były oświetlane gazem, a w domach wieczory spędzało się przy naftowej lampie, scenę i wnętrza Teatru Miejskiego rozświetlały żarówki, a nadwyżkami energii elektrycznej doświetlano inne teatry.\nW 1906 roku machiny stanęły. Do teatru doprowadzono prąd miejski. Dawna elektrownia to obecnie Scena Miniatura Teatru im. Juliusza Słowackiego.\n5. Kuźnia Ludwika Zieleniewskiego\nNie wygląda, ale tak było. Nowoczesny przemysł w Krakowie narodził się na rogu ulic świętego Marka i świętego Krzyża. To tu w 1851 roku zaczęła działać pierwsza krakowska wytwórnia przemysłowa: C.K. Uprzywilejowana Krajowa Fabryka Maszyn Rolniczych i Narzędzi Ludwika Zieleniewskiego. W skład parku maszynowego wchodziły m.in. maszyna parowa o zawrotnej mocy 12 koni mechanicznych, gwoździarka i wiertarka. Do dziś dotrwała się tylko zrujnowana Kuźnia i pałac Zieleniewskich obok.\nFabryka w tym miejscu działała do 1886 roku, później przeniosła się na Krowoderską po to by na początku dwudziestego wieku skończyć na Grzegórzkach. A nie, przepraszam, od 2009 roku Zakłady im. L. Zieleniewskiego przeniosły się do Niepołomic. I nadal działają! To jedna z najstarszych firm branży budowy maszyn w Polsce.\n6. Strażnica pożarowa\nW gorące lipcowe popołudnie 1850 roku na ulicy Krupniczej zapalił się młyn, a od niego kolejne budynki. W kwadrans zostały po nich zgliszcza. Wydawało się, że sytuacja jest po kontrolą, ale to był dopiero początek pożogi, która do historii Krakowa przeszła jako wielki pożar. Spłonęły prawie całe Gołębia, Wiślna, Bracka, Grodzka, kościoły Dominikanów i Franciszkanów oraz Pałac Wielopolskich, między innymi. Straty byłyby mniejsze gdyby pożar miał kto gasić, tymczasem Kraków w 1850 roku dysponował trzema sikawkami i okrągłym zerem strażaków.\nZmienić to się miało dopiero dekadę później, gdy Wiedeń dał zgodę na utworzenie Towarzystwa Ubezpieczenia od Ognia Florianka – pierwszej ochotniczej straży ogniowej. Ale strażnicę pożarową na Westerplatte Maciej Moraczewski projektował już dla zawodowców. Efektowny neogotycki gmach z wieżyczką oddano do użytku w 1879 roku i do dziś służy straży pożarnej w niemal niezmienionej postaci.\n7. Most kolejowy nad starym korytem Wisły\nKrakowski Szlak Techniki pełen jest obiektów, które z biegiem lat zmieniły przeznaczenie lub definicję. Przykładem tego drugiego jest przeprawa kolejowa nad ulicą Dietla, która gdy powstawała w 1863 roku technicznie była mostem. Pod przęsłami o rozpiętości jedenaście koma osiem metra płynęła Wisła.\nAle potem prezydentem Krakowa został Józef Dietl – wielki entuzjasta przyrodolecznictwa (to jego staraniem krakowskie Swoszowice zmieniły się w uzdrowisko; BTW warto się tam wybrać na spacer!) i wróg wilgoci, której źródła bezlitośnie rugował z tkanki miejskiej Krakowa. Jego ofiarą padło między innymi starorzecze Wisły, które kazał zasypać. W jego miejsce Kraków dostał ulice Dietla i Starowiślną, a most kolejowy został wiaduktem.\n8. Przepust drogowy w nasypie kolejowym\nNatomiast przepust drogowy na Miodowej od zawsze (to jest od okolic 1855 roku, bo dokładna data powstania nie jest znana) służy temu samemu: skracaniu drogi z Grzegórzek na Kazimierz. U jego wylotu jest Nowy Cmentarz Żydowski (nowy tylko z nazwy), na który bardzo warto się wybrać.\n9. Elektrownia krakowska\nTo przez nią dom maszyn utracił swoją magiczną funkcję! Otwarty w 1905 roku zespół hal elektrowni krakowskiej zaprojektował Jan Rzymkowski, a rok później użyto tu pierwszej przetwornicy wirującej. Od tamtej pory Kraków wkroczył w erę prądu przemiennego trójfazowego.\nSzczytowym osiągnięciem Elektrowni Miejskiej w Krakowie było 90 000 megawatogodzin. Ponieważ z fizyki jestem noga i to w dodatku lewa, więc nie wiem czy to dużo czy ile, ale wiem, że w 1957 roku to była blisko połowa zużycia energii elektrycznej Krakowa.\nNiedługo potem elektrownia rozpoczęła proces przemiany w elektrociepłownię, po to by w 1984 roku zakończyć działalność. Ale część obiektów nadal wykorzystywane jest przez branżę energetyczną.\n10. Zajezdnia tramwajowa\nPierwszą i przez kilkanaście lat jedyną linię tramwajową w Krakowie otwarto jesienią 1882 roku. Obsługiwały ją wąskotorowe tramwaje konne, a trasa wiodła od Mostu Podgórskiego do Dworca Głównego (tramwaj przejeżdżał m.in. Bramą Floriańską!). Z tego roku pochodzi też najstarsza hala zajezdni tramwajowej na Kazimierzu, później dobudowywano kolejne.\nDziś cały kompleks jest częścią Europejskiego Szlaku Dziedzictwa Przemysłowego (ERIH), a poza tym działa w nim fantastyczne Muzeum Inżynierii Miejskiej, które gromadzi historyczne obiekty techniki. Krakowski Szlak Techniki to jego dziecko. Aktualnie Muzeum się remontuje, końca prac wyglądajcie w drugiej połowie 2021 roku.\nO innych obiektach na Europejskim Szlaku Dziedzictwa Przemysłowego pisałam tutaj.\n11. Gazownia miejska\nBlask gazowych latarń oficjalnie rozświetlał Kraków od 22 grudnia 1857 roku. Rok wcześniej na – nomen omen – Gazowej rozpoczęto budowę miejskiej gazowni. Inwestorem było Niemieckie Kontynentalne Towarzystwo Gazowe z Dessau, które tym sposobem zagwarantowało sobie dwadzieścia pięć lat wyłączności na gaz w Krakowie. Tylko, że ich usługi to była kpina ze słynnej pruskiej solidności.\nTowarzystwo nie inwestowało w rozwój sieci. Gaz był kiepski, przez co dawał marne światło. Za to płacić za niego trzeba było słono. Jakby tego było mało, latarnie zapalały się dopiero po 22 (!!!), a czasem nie odpalano ich wcale i to przez kilka dni z rzędu.\nMagistrat chciał się więc Towarzystwa Dessauskiego pozbyć, jak by to dziś ujęto, as soon as possible. Tylko że Dessauczycy rezygnować z Krakowa ochoty nie mieli. Za wykup zakładu krzyknęli cenę dla władz miasta nie do przełknięcia. Jak tak, to Kraków wypowiedział umowę na oświetlenie ulic. Zużycie gazu z miejsca spadło o jedną czwartą, a to był dopiero początek, bo do strajku przyłączyli się też mieszkańcy masowo wypowiadając umowy. To ostatecznie zmiękczyło Towarzystwo. W 1886 roku Kraków przejął gazownię i jeszcze osiemdziesiąt lat produkowano tu gaz w procesie suchej destylacji węgla.\nSzkoda, że nie zachował się żaden z cylindrycznych zbiorników. Gazometry miały pomysłowe teleskopowe dachy, które dynamicznie reagowały na poziom wypełnienia. Im więcej w zbiorniku było gazu, tym jego ciśnienie unosiło dach wyżej.\n12. Przyczółki Mostu Podgórskiego\nTo kolejne miejsce na Krakowskim Szlaku Techniki, które dostało drugie życie. Kładkę Ojca Bernatka oparto na przyczółkach nieistniejącego od lat Mostu Podgórskiego. Wspartą na kamiennych filarach przeprawę z zalanego żywicą i obitego ołowianą blachą modrzewia otwarto w 1850 roku. Zamknięto siedemdziesiąt lat później – Most Podgórski był tak wyeksploatowany, że dalsze użytkowanie groziło katastrofą.\nLudowi, rzecz jasna, decyzja władz nie przypadła do gustu. Tym bardziej, że na otwarcie mającego zastąpić Podgórski Mostu Piłsudskiego trzeba było jeszcze chwilę poczekać („chwila” trwała osiem lat). W 1926 uruchomiono tymczasową przeprawę dla pieszych, ale los Mostu Podgórskiego był już przesądzony. Ostatecznie rozebrano go w 1936 roku.\n13. Most Piłsudskiego\nA to moim zdaniem najładniejszy z krakowskich mostów na Wiśle. Ma kratownicową konstrukcję (uwielbiam!), co na plus wyróżnia go w towarzystwie płaskich i ascetycznych typów pokroju Most Dębnicki czy Grunwaldzki. Jest też najstarszym zachowanym w oryginalnej formie mostem wiślanym w Krakowie. A po niedawnym remoncie wygląda jak milion dolarów.\nRzetelność każe dodać, że Most Piłsudskiego otwarto w 1933 roku, ma 146 metrów długości, a jego żelazną nitowaną konstrukcję wykonano w znanych nam Zakładach im. L. Zieleniewskiego. Co ciekawe, w jezdni od razu ułożono tory tramwajowe, które przydały się dopiero po wojnie.\n14. Bulwary wiślane\nKrakowski Szlak Techniki prezentuje największe w historii miasta przedsięwzięcie wodno-inżynieryjne: kochane przez krakowian, uwielbiane przez turystów bulwary wiślane. Wybudowane w latach 1907-13 według projektu inżyniera Romana Kajetana Ingardena. Niby koń bulwar jaki jest każdy widzi, a jednak geneza powstania najpopularniejszego spacerniaka Krakowa może zaskoczyć.\nPo pierwsze, gdy jeszcze w czasach Galicji powstawała koncepcja budowy, to rekreacja Krakowian, jeśli w ogóle była brana pod uwagę, to na szarym końcu powodów. Najważniejszym było zabezpieczenie Krakowa i Podgórza (wtedy jeszcze osobnych miast) przed powodzią. Po wtóre uregulowane koryto Wisły w Krakowie miało stać się częścią kanału żeglugowego Dunaj – Odra – Wisła – Dniestr. Ten punkt nigdy nie doczekał się realizacji. Jednak dla mnie największym zaskoczeniem było, że bulwary wiślane początkowo służyły przemysłowi.\nNa przykład taki Bulwar Kurlandzki na wysokości dzisiejszej ulicy Podgórskiej był jedną wielką rampą przeładunkową, do której przybijały barki i dojeżdżały pociągi z surowcem do gazowni i elektrowni miejskich na Kazimierzu.\nTe pociągi to nie były jakieś zakładowe wąskotorówki, tylko regularne składy towarowe, które bulwarami dojeżdżały niemal pod Wawel. Bo tory kończyły się na wysokości ulicy Skałecznej. Na bulwarach była też stacja kolejowa Kraków Grzegórzki, po której nie został nawet ślad. Linia ostatecznie została wyłączona z ruchu w latach osiemdziesiątych, ale jeszcze w okolicach 2005 na wysokości Galerii Kazimierz tory wystawały z trawy!\n➙ CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krakowskie Dębniki. Miasteczko w sercu wielkiego miasta (i raj miejskich spacerowiczów)\n15. Elektrownia podgórska\nObiecuję, że to już ostatnia elektrownia na Krakowskim Szlaku Techniki. Dzięki jej otwarciu w 1900 roku podgórzanie cieszyli się elektrycznym oświetleniem ulic sporo wcześniej niż Kraków. Po włączeniu Podgórza do Krakowa w 1915 roku jej rola była coraz mniejsza i mniejsza, aż w 1926 roku elektrownię podgórską zamknięto. Jednak budynki szybko dostały drugie życie zmienione w Miejski Dom Noclegowo-Kąpielowy. W czasie wojny budynek wykorzystywany był do przygotowywania transportów ludności żydowskiej do obozów koncentracyjnych.\nŻycie numer trzy nastąpiło po wojnie, gdy zaadaptowano ją na stację pogotowia ratunkowego. Obecnie jesteśmy świadkami czwartego wcielenia elektrowni podgórskiej jako Muzeum Tadeusza Kantora – Cricoteka.\n16. Fabryka Emalia Oskara Schindlera\nKrakowski Szlak Techniki wyprowadził nas na Zabłocie, które od kilku lat konsekwentnie zmienia się z dzielnicy przemysłu w dzielnicę bloków. Ale, ale, coś tu pozostaje niezmienione: kompleks budynków przy Lipowej 4. W 1937 roku zainaugurowała tu działalność Fabryka Naczyń Emaliowanych „Rekord”, która niedługo po wcieleniu Krakowa do Generalnej Guberni dostała się pod pieczę niejakiego Oskara Schindlera.\nJego Deutsche Emailwarenfabrik, prócz naczyń, produkowała wojskowe menażki, zapalniki pocisków armatnich i bomb lotniczych oraz łuski do pocisków. Biznes kręcił się pierwszorzędnie, a Schindler znacznie rozbudował fabrykę. To za jego czasów powstał m.in. budynek administracyjny wzdłuż pierzei Lipowej. I pewnie powiększałby zakład dalej, gdyby w 1944 roku Niemcom nie zaczęło palić się pod nogami i nie zarządzono ewakuacji do Czech. Schindlerowi udało się przenieść nie tylko fabrykę, ale i całą załogę: tysiąc dwustu Żydów.\nPo wojnie kompleks przejęła Wytwórnia Podzespołów Telekomunikacyjnych TELPOD, a w 2010 roku otwarto tu dwa muzea. W budynku administracyjnym oddział Muzeum Krakowa Fabryka Emalia Oskara Schindlera, a w halach produkcyjnych Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK.\nSprawdź, kiedy można zwiedzić oba muzea nie wydając na to ani grosza!\nA to Lipowa już po wyprowadzce Telpodu, ale jeszcze przed rewitalizacją. Zdjęcia zrobiłam w okolicach 2006 roku.\nCiekawostki dla ciekawskich: 1. Oskar Schindler przez pewien czas mieszkał za rogiem, w willi przy Romanowicza 9 (aktualnie w stanie daleko posuniętego rozkładu). 2. Hale fabryczne na rogu Lipowej i Romanowicza to dawna Fabryka Józefa Goreckiego, której – przypomnę – zawdzięczamy krzyż na Giewoncie i balustradki na przekopie Talowskiego (+ dziesiątki innych kutych dekoracji w Krakowie i nie tylko). ALE! Oba elementy powstały jeszcze w poprzedniej siedzibie fabryki, na świętego Wawrzyńca 26.\n17. Krakowska Huta Szkła\nNaprzeciwko Fabryki Schindlera do lat dziewięćdziesiątych działała huta, która w ręcznym formowaniu szkła nie miała sobie równych. Nazywano je – po prostu – szkłem krakowskim i prócz wyrafinowanej formy wyróżniało się niesłychanie żywymi kolorami. Najważniejszy projektant: Jerzy Słuczan-Orkusz.\nObecnie na terenie zrewitalizowanej huty działa Centrum Szkła i Ceramiki Lipowa 3, które organizuje pokazy dla publiczności ręcznego formowania szkła. Jak się wybiorę, to napiszę coś więcej.\nKrakowski Szlak Techniki – spis zabytków na trasie:\nStacja kolejowa Kraków Główny (plac Jana Nowaka Jeziorańskiego 3)\nWiadukty kolejowe i przekop Talowskiego (nad ulicą Lubicz)\nBrowar (ul. Lubicz 17)\nElektrownia Teatru Miejskiego (plac Świętego Ducha 1)\nKuźnia Ludwika Zieleniewskiego (ul. Świętego Krzyża 16)\nStrażnica pożarnicza (ul. Westerplatte 19)\nMost kolejowy nad starym korytem Wisły (u zbiegu ulic Dietla i Grzegórzeckiej)\nPrzepust drogowy (ul. Miodowa 51)\nElektrownia krakowska (ul. Świętego Wawrzyńca 23)\nZajezdnia tramwajowa (ul. Świętego Wawrzyńca 15)\nGazownia miejska (ul. Gazowa 16)\nPrzyczółki mostu Podgórskiego (Kładka Ojca Bernatka)\nMost Piłsudskiego (u wylotu ulic Krakowskiej i Legionów Józefa Piłsudskiego)\nElektrownia podgórska (ul. Nadwiślańska 2-4)\nFabryka Emalii Oskara Schindlera (ul. Lipowa 4)\nKrakowska Huta Szkła (ul. Lipowa 3)\nKorzystałam z broszury Krakowski Szlak Techniki (Kraków 2016), stron mim.krakow.pl, wmgaz.pl, bazakolejowa.pl i psp.krakow.pl oraz książki Nieznany Portret Krakowa Barbary Zbroi i Konrada Myślika (Wydawnictwo WAM).\nWIĘCEJ PROPOZYCJI ZWIEDZANIA KRAKOWA\nTagi\t#atrakcje turystyczne Krakowa\t#bezpłatne atrakcje Kraków\t#co za darmo zrobić w Krakowie\t#Europejski Szlak Dziedzictwa Przemysłowego\t#Fabryka Emalii Oskara Schindlera\t#Kraków\t#Oskar Schindler\t#Podgórze\t#szlaki tematyczne\t#szlaki turystyczne Krakowa\t#Teodor Talowski\t#Zabłocie\t#zabytki techniki


Sony, Sony Ericsson, Sony Ericsson Live with Walkman / 31/07/2020 10/08/2020\nJak drukować z Sony Ericsson Live with Walkman\nW tym artykule omówimy pięć sposobów drukowania z Sony Ericsson Live with Walkman. Najpierw zobaczymy, jak ręcznie wybrać drukarkę.\nNależy pamiętać, że zakładamy, że Sony Ericsson Live with Walkman można wydrukować.\nJeśli tak, skontaktuj się ze sprzedawcą swojego Sony Ericsson Live with Walkman!\nDrukuj bezpośrednio z dokumentu na swoim Sony Ericsson Live with Walkman\nDrukowanie dokumentu z Sony Ericsson Live with Walkman jest stosunkowo proste.\nStamtąd naciśnij strzałkę w dół po prawej stronie przycisku „Zapisz jako PDF”: wybierz preferowaną drukarkę. W przypadku, gdy nie możesz znaleźć danej drukarki, musisz kliknąć „Wszystkie drukarki”. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, możesz drukować wzdłuż błękitnego koła, które wygląda jak drukarka z Sony Ericsson Live with Walkman.\nJak korzystać z aplikacji “PrinterShare” z Sony Ericsson Live with Walkman\nOto jak ręcznie wybrać drukarkę za pomocą Sony Ericsson Live with Walkman za pomocą aplikacji PrinterShare.\nUruchom ponownie Sony Ericsson Live with Walkman\nUżyj Wi-Fi, aby drukować za pomocą Sony Ericsson Live with Walkman\nMoże być również używana jako przenośna drukarka fotograficzna lub drukarka błyskawiczna do Sony Ericsson Live with Walkman.\nWiększość kompaktowych drukarek fotograficznych może drukować tylko obrazy o wielkości kilku centymetrów za pomocą Sony Ericsson Live with Walkman.\nRadzimy zawsze sprawdzić ten koszt przed zakupem Sony Ericsson Live with Walkman.\nKompaktowe drukarki fotograficzne z Sony Ericsson Live with Walkman\nWiększość kompaktowych drukarek fotograficznych ma podobną konstrukcję, zwykle bardzo wygodną w użyciu z Sony Ericsson Live with Walkman.\nKompaktowe drukarki fotograficzne często mają wiele opcji połączeń, w tym USB, co może być bardzo wygodne w przypadku Sony Ericsson Live with Walkman.\nPowinny być bardzo przydatne do dołączenia do Sony Ericsson Live with Walkman, jeśli są dostępne.\nTypowa kompaktowa drukarka może drukować w rozdzielczości 600 dpi na papierze 2 × 3 i obsługuje Sony Ericsson Live with Walkman, iOS i Windows 8, może być zainstalowany na Twoim Sony Ericsson Live with Walkman.\nUżyj kompaktowej drukarki w Sony Ericsson Live with Walkman\nKompaktowa drukarka fotograficzna to samodzielna drukarka atramentowa zaprojektowana do wykonywania kilkucentymetrowych odbitek z aparatów cyfrowych lub Sony Ericsson Live with Walkman.\nKorzystaj z Google Cloud Print z Sony Ericsson Live with Walkman\nGoogle Cloud Print to usługa Google, która umożliwia użytkownikom drukowanie z dowolnej aplikacji obsługującej Cloud-Print (internetowej, stacjonarnej, mobilnej, takiej jak Sony Ericsson Live with Walkman). Wymaga to połączenia drukarki z Google Cloud („Cloud”).\nZ drugiej strony konieczne jest, aby Twoje dokumenty zostały przesłane w całości do Google, co może powodować problemy z ochroną danych, w zależności od sposobu korzystania z Sony Ericsson Live with Walkman.\nTechnologia HTTPS jest również używana do wysyłania zadań drukowania do drukarki. Jeśli Twój Sony Ericsson Live with Walkman obsługuje ten tryb, wyświetli listę dostępnych drukarek tylko w tej samej podsieci, do której podłączony jest smartfon.\nSony Ericsson Live with Walkman nie wyświetli listy tych drukarek po odłączeniu od sieci lokalnej. Zintegruj tę drukarkę w chmurze („chmura”) z innymi produktami Google, ponieważ Sony Ericsson Live with Walkman Google Cloud Print integruje się z mobilnymi wersjami Gmaila i Dokumentów Google, umożliwiając użytkownikom drukowanie z urządzeń przenośnych.\nGoogle Cloud Print pojawia się jako opcja drukowania na stronie podglądu wydruku przeglądarki internetowej Google, Google Chrome, która powinna być dostępna na ekranie głównym Sony Ericsson Live with Walkman.\nGłówne problemy z prywatnością w Google Cloud Print na Sony Ericsson Live with Walkman\nDokumenty drukowane przez Google Cloud Print z Twojego Sony Ericsson Live with Walkman są wysyłane na serwery Google w celu dostarczenia do drukarki.\nMożesz uzyskać pełną pomoc w Google Cloud Print. Upewnij się, że możesz wysyłać swoje dokumenty na serwery druku Google ze swojego Sony Ericsson Live with Walkman!\nHowToDo Rocks > Sony > Sony Ericsson > Sony Ericsson Live with Walkman > Pięć sposobów na drukowanie z Sony Ericsson Live with Walkman\nJeśli Archos Diamond Alpha wpadnie do wody\nJeśli Nokia 9 Pureview wpadnie do wody\nZmienić temat na Doro Primo 413\nAnonimowe blokowanie połączeń w Huawei Y7


Ubezpieczenia domu - Ubezpieczenia Lubawa\nUbezpieczenie od zdarzeń losowych umożliwia zabezpieczenie domu lub mieszkania od zdarzeń losowych. Także ochrony mienia na zewnątrz np. garażu, ogrodzenia. Wewnątrz budynku obejmuje stałe elementy i ruchomości, np. mebli, sprzętu AGD. Zdarzeniami losowymi jest powódź, pożar, uderzenie pioruna, huragan, grad, zalanie, osuwanie się ziemi, dewastację i inne.\nUbezpieczenie od kradzieży z włamaniem jest popularną w rankingu polisą, która chroni przed dewastacją i kradzieżą mienia. Szczególnie mebli, sprzętu AGD oraz elektronicznego.\nUbezpieczenie OC w życiu prywatnym zabezpiecza przed wypłatą odszkodowania osobom trzecim za wyrządzone przez nas szkody. Mogą one powstać w wyniku zalania, budowy czy związane z używaniem sprzętu sportowego.\nUbezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków jest ofertą, która gwarantuje wypłatę odszkodowania przy doznanym uszczerbku na zdrowiu. Również wskutek śmierci spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem.\nAssistance domowy to pakiet, który pozwala skorzystać z pomocy specjalistów np. hydraulika, ślusarza. W razie wystąpienia szkody lub awarii, opisanej w warunkach ubezpieczenia domu.\nUbezpieczenie domków letniskowych przed zniszczeniem w związku z wystąpieniem zdarzeń losowych oraz od kradzieży z włamaniem.\nUbezpieczenie mienia podręcznego dotyczy utraty, bądź zniszczenia np. torebki czy plecaka. Zabezpieczy również zawartość bagażu klienta – telefon, dokumenty czy okulary.\nUbezpieczenie jachtów żaglowych i motorowych. Według ogólnych warunków ubezpieczenia obejmuje także sprzęt pływający. Należą do niego: kajaki, rowery wodne, deski surfingowe i windsurfingowe oraz mienie osobiste członków załogi.\nPotrzebujesz ubezpieczyć mieszkanie? Zastanawiasz się czy pakiet assistance jest dla Ciebie? Zapraszamy do naszego biura ubezpieczeń w Lubawie bądź skontaktuj się z nami przez formularz kontaktowy\nKategorie Ubezpieczenia domów i mieszkań Tagi agd, assistance, assistance domowe, dom, elektronika, grad, grupa otwarta, jacht, jan straszewski, lubawa, meble, mienia, mieszkanie, nieszczęśliwy wypadek, nnw, oc, oc w życiu prywatnym, odszkodowanie za zalane mieszkanie, polisa, polisa lubawa, powódź, pożar, ryzyka, straszewski, straszewski lubawa, tanie, tanie oc, tanie oc lubawa, tanie ubezpieczenie, ubezpieczenia, ubezpieczenia lubawa, ubezpieczenia straszewski, ubezpieczenie, ubezpieczenie elektroniki, ubezpieczenie jachtu, ubezpieczenie mebli, ubezpieczenie od kradzieży, utrata, włamanie, zalane mieszkanie, zalanie, zdarzenia losowe, zdarzenie losowe, życie Nawigacja wpisu


CHOROBA PILOTA LUB STRAJK ZAŁOGI – CZY PRZYSŁUGUJE CI PRAWO DO ODSZKODOWANIA? - KANCELARIA ADWOKACKA\nCHOROBA PILOTA LUB STRAJK ZAŁOGI – CZY PRZYSŁUGUJE CI PRAWO DO ODSZKODOWANIA?\n24 września 2019 In Odszkodowania By soniakonieczniak\nJak pisałam w poprzednim poście, w przypadku gdy nasz lot został odwołany lub jego opóźnienie wyniosło ponad 3 godziny, mamy prawo do żądania od przewoźnika wypłaty odszkodowania w zryczałtowanej wysokości 250 euro, 400 euro lub 600 euro, w zależności od długości lotu.\nPrzewoźnik może uwolnić się od odpowiedzialności, gdy opóźnienie lub odwołane było spowodowane okolicznościami nadzwyczajnymi, które są od niego niezależne.\nCzy okolicznościami takimi są choroba pilota, w związku z którą zaistniała konieczność oczekiwania na wymianę załogi lub strajk załogi przewoźnika?\nW mojej praktyce często spotykam się z tym, że przewoźnicy odrzucają reklamacje pasażerów, kiedy lot został zakłócony wobec strajku załogi lub choroby jej członka. Czy przewoźnicy mają rację? Otóż, nie zawsze.\nZa nadzwyczajne okoliczności sądy uważają zdarzenie zewnętrzne, niezależne od przewoźnika, któremu przewoźnik nie może zapobiec poprzez podjęcie odpowiednich racjonalnych środków i którego nie da się w żaden sposób przewidzieć. W przypadku choroby załogi lub strajku nie zawsze zachodzą takie okoliczności. Przyczyny te są przecież związane z działalnością przedsiębiorstwa.\nWiele razy udało mi się uzyskać korzystne dla pasażerów wyroki w sprawach związanych ze strajkami lub chorobą załogi. Każda sytuacja powinna być indywidulanie przeanalizowana a to przewoźnik musi udowodnić, że dana okoliczność była od niego niezależna i nie mógł jej zapobiec.\nJeżeli Twój lot został zakłócony z powodu którejś z powyższych przyczyn skontaktuj się z adwokatem, aby przeanalizować czy przysługuje Ci roszczenie o odszkodowanie.


Dwaj Johannowie z rodu Schaffgotschów - Jelonka.com\nPoniedziałek, 16 września 2019, 7:24\nAktualizacja: Wtorek, 17 września 2019, 12:55\nPałac Schaffgotschów w Cieplicach, zbudowany przez Johanna Nepomucena Gotarda/fot. Internet\nNie wszyscy wiedzą, że było dwóch hrabiów Johannów Nepomuków Gotardów Schaffgotschów.\nJeden był synem Johanna Antona Gotarda Schaffgotscha, od 1708 roku hrabiego cesarstwa. Miał on jedenaścioro rodzeństwa: dwie siostry Marię Annę Jadwigę, urodzoną w 1719 roku i Teresę Jadwigę, urodzoną w 1725 roku, oraz ośmiu braci - Józefa Juliana Gotarda urodzonego i zmarłego w 1704 roku, Karola Gotarda urodzonego w 1706, Franciszka a Paulo urodzonego w 1711 roku, Leopolda Gotarda urodzonego w 1714 roku, Filipa Gotarda (późniejszego biskupa wrocławskiego) urodzonego w 1715 roku, Antoniego Gotarda, urodzonego w 1721 roku, Emanuela Gotarda urodzonego w 1733 roku i Czesława Gotarda późniejszego proboszcza katedry we Wrocławiu urodzonego w 1725 roku.\nJohann Nepomuk był czwartym w kolejności dzieckiem hrabiego Johanna Antona Schaffgotscha. Urodził się 15 maja 1713 roku, a w związku z tym, że pierwszy jego brat już dawno nie żył, był trzecim w kolejności do objęcia funkcji ordynata fideikomisu Chojnik, założonego przez jego ojca w 1733 roku. Hrabia na cześć jego urodzin, 16 maja ustawił przy moście na rzece Kamiennej figurę św. Jana Nepomucena, którą jeszcze przed narodzinami syna zamówił w Świdnicy w styczniu 1713 roku.\nWybranie imienia synowi i ustawienie figury św. Jana Nepomucena z pewnością nie było przypadkowe. Johann Nepomuk nie miał szans na objęcie schedy po ojcu, dlatego rodzice Johann Anton i Anna Teresa hrabina Kolowrat – Krakowsky – Novohradsky wybrali mu karierę wojskową. Mając niespełna 20 lat wyprawił się do Palestyny, gdzie w 1732 roku został uwięziony przez Turków. Dopiero trzy lata później powrócił do ojczyzny. W czasie wojny o Śląsk w 1740 roku wstąpił do armii cesarskiej, a po jej zakończeniu wstąpił do armii pruskiej. Zrobił karierę polityczną. Był pruskim ministrem stanu i wojny. W tym czasie jego brat przyrodni Karol Gotard Schaffgotsch zarządzał całym majątkiem rodowym. Johann Nepomuk Gotard wstąpił do Zakonu Maltańskiego, w którym pełnił najpierw funkcję komtura, a w końcu baliwna. Zmarł w 1775 roku.\nDrugim Schaffgotschem o tym imieniu był Johann Nepomuk Gotard, syn Karola Gotarda i Marii Anny hrabiny von Hatzfeldt – Gleichen, urodzony 22 czerwca 1732 roku, to jest w roku, kiedy jego stryj został uwięziony na Bliskim Wschodzie przez Turków. Może z tego powodu Ordynat rodu Schaffgotschów nadał imię swojemu synowi i następcy dla upamiętnienia przyrodniego brata.\nTego drugiego Johanna Nepomucena można nazwać wielkim budowniczym. To za jego czasów odbudowano spalony pałac w Cieplicach do stanu, który widzimy do dzisiaj. W kościele św. Jana Chrzciciela ufundował boczne ołtarze św. Judy Tadeusza i błogosławionego Czesława (być może na cześć swojego brata Czesława Gotarda, który zmarł w 1781 roku), obok kolumny Trójcy Świętej postawił figury św. Huberta i św. Sebastiana. Zbudował wejście do krypty grobowej przy kościele Jana Chrzciciela, przebudował kościół św. Marcina w Sobieszowie, kościół św. Trójcy w Podgórzynie i kościół św. Jana Chrzciciela w Sosnówce, a także ufundował chrzcielnicę w kościele Jana Chrzciciela w Cieplicach. Zbudował ołtarz główny w tym kościele i galerię w Parku Zdrojowym. W 1786 roku od króla pruskiego otrzymał tytuł dziedzicznego ziemskiego ochmistrza na Śląsku, który od tej pory przynależał Schaffgotschom. W 1802 roku, król uhonorował go Orderem Orła Czarnego. Hrabia zmarł w 1808 roku.\nDo 1945 roku w Pałacu Schaffgotschów znajdowała się galeria obrazów, portrety różnych osobistości, w tym licznych Schaffgotschów. Liczyła ona około 300 płócien. Po wojnie dzieła te trafiły w części do Muzeów, a w części do Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi skąd po likwidacji polskiego Hollywood trafiły do Muzeum Sztuki Współczesnej w tym mieście.\nW Muzeum Narodowym w Warszawie znajdują się dwa portrety przedstawiające hrabiego Johanna Nepomucena Gotarda Schaffgotscha. Identyfikację, którego z hrabiów o tym samym imieniu przedstawiają portrety ułatwia ubiór postaci na jednym z nich. Na nim hrabia ma na sobie strój baliwa Zakonu Maltańskiego, co oznacza, że na płótnie widnieje postać Johanna Nepomucena Gotarda Schaffgotscha, syna Johanna Antona Gotarda Schaffgotscha, przyrodniego brata Karola Gotarda Schaffgotscha, stryja młodszego Johanna Nepomucena Gotarda Schaffgotscha, który był synem Ordynata fideikomisu Chojnik.\n~xq 16-09-2019 8:06\nCiężko połapać się kto jest kim,ale lektura ciekawa.Moze warto by lokalne władze czyniły starania o zwrot tego co zostało wywiezione po wojnie i rozdysponowane po muzeach czy uczelniach.\n~jajko koguta 16-09-2019 9:03\nMam wrażenie że Jelonka zatrudniła jakiegoś niemca, aby wciąż i wciąż poprzez takie artykuły, przypominał nam Polakom, żeby broń Boże nie zapomnieli że przez 3 wieki rządzili tu niemcy ( a może i nadal rządzą, kto wie, w końcu niemcy do dziś nie akceptuja oficjalnych granic po II WŚ) Ale to nie są niemieckie tereny tylko pierwsze były Polskie , potem trochę Czeskie i na koniec jak szwaby zaczęły wojenkę uprawiać to ZAGRABILI te tereny. A czytając te wypociny "historyczne" ma się wrażenie jakoby niemcy to prawowici i od tysiącleci właściciele tych terenów! Zwolnijcie tego niemca droga redakcjo i wspierajcie to co Polskie a nie zaborcę niemieckiego! Amen.\n~zaboberek 16-09-2019 9:17\n~jajko koguta (9:03)\nNie wydaje mi się,aby Twój wpis można było zaliczyć do mądrych.Lepiej by było abyś popracował nad ortografią.\n~Mieszkaniec 16-09-2019 13:24\nJajo ma rację. Przypominam że jeden z tych hrabiow brał udział w kampanii wrześniowej przeciwko Polsce. Niech zabierają wszystkie swoje dzieła i won za Nyse Łuzycką.\n~jajko koguta 16-09-2019 14:45\nJak masz braki w wiedzy historycznej to odsyłam do książek panie mądry...gdzie ty widzisz błędy ortograficzne? że niemcy napisałem z małej to cię razi???\n~pr 22-09-2019 19:48\nod 1392 roku do 9 maja 1945 roku Śląsk był pod obcym panowaniem, Czechów, Austriaków i Niemców.\n~Oyo 16-09-2019 9:07\nDwóch Jochanow czyli dwóch Iwanow\n~Mieszkaniec 16-09-2019 15:07\n~` 16-09-2019 16:22\n~Mieszkaniec 16-09-2019 16:44\nNie będę z Tobą wchodził w dyskusję\n~dwa jaja koguta chyba że ... 16-09-2019 19:18\nDlaczego niektórych z jednym jajem boli prawda ? Czego się boją ? Że im te ostatnie jaja Niemcy utną ? Przecież to i tak zbuki !\n~marek kanarek 16-09-2019 21:12\n~dwa jaja koguta chyba że ... (19:18)\nPrawda???? chyba niemiecka bismarkowa polityka ci w głowie namieszała:)\n~mateusz 22-03-2020 12:09\nSzanowny Panie Stanisławie ( Firszt). Proponuję wszystkim mieszkańcom Jeleniej Góry przedstawić dzieje tych ziem. Troche je znam, ale Pan to zrobi lepiej. Przecież tych ziem nie zabrano nam siłą. Ziemie te utraciliśmy na własne życzenie. Pozdrawiam


Jakie zalety ma dbanie o czystość swojego samochodu w środku i na zewnątrz, jak właściwie dobrać dywaniki na podłogę? - crestonecollision.com\nWielu kierowców nie specjalnie się jakoś przejmuje pilnowaniem czystości swego samochodu, doskonale to zresztą będzie widać zarówno na nadwoziu jak i w środku. Jednak na dłuższą metę tego typu zaniedbania nie są dobre, ponieważ mogą doprowadzić do szybszego niszczenia pojazdu, a poza tym nie będą wyglądać zbyt ładnie. Z tego też powodu powinno się chociaż trochę przypilnować wyglądu swojego samochodu, już nie tylko ze względu na to, co pomyślą sobie inni, ale głównie po to, żeby czuć się dobrze samemu.\nA tak naprawdę cały komplet akcesoriów potrzebny do tego, aby pojazd ładnie się prezentował, czyli dywaniki gumowe volvo (zobacz dywaniki), pokrowce na fotele czy kosmetyki do mycia nie powinny kosztować więcej niż 200-300 złotych, więc ich koszt nie jest jakiś wielki. A przy ich pomocy da się faktycznie doskonale ochronić swój pojazd w środku i na zewnątrz i sprawić, że będzie on wyglądał znacznie ładniej. Z tego też powodu warto zastanowić się nad takim zakupem, szczególnie że nie ma obecnie żadnych problemów z kupieniem tego, co się będzie potrzebować.\nWe wnętrzu jednym z ważniejszych akcesoriów będą dywaniki gumowe mazda - to właśnie one zabezpieczają podłogę przed zabrudzeniami i wodą.\nJeśli wciąż nie udało Ci się wyszukać niczego ciekawego, to sprawdź pod adresem (https://interauto.com.pl/), tu z pewnością odnajdziesz to, co okaże się dla Ciebie w tym momencie użyteczne.\nZwłaszcza zimą odgrywa to istotną rolę, gdyż wtedy wchodzi się do samochodu z bardzo dużą ilością śniegu lub błota. Jeżeli dywaników by nie było, to wszystko to zostawałoby na podłodze i byłyby duże problemy z pozbyciem się tego brudu. Dywaniki gumowe citroen wystarczy wyciągnąć, wytrzepać albo umyć i założyć z powrotem (przykładowe dywaniki). W zimie ważne jest to, żeby dywaniki były zrobione z gumy, która nie przepuszcza wody.\nFlota samochodowa ma dla przedsiębiorstw zajmujących się transportem podstawowe znaczenie, dlatego nie można się dziwić, że zazwyczaj takie przedsiębiorstwa starają się o nią możliwie jak najlepiej zatroszczyć, zyskując dzięki temu gwarancję, że sprostają wymaganiom swoich konsumentów. Na szczęście, zaawansowane pojazdy ciężarowe prezentują faktycznie bardzo wysoki poziom. Dużą popularnością cechują się używane samochody ciężarowe. Dlaczego?\nNajlepiej, jakby posiadały wysoki rant ochronny, zabezpieczający wodę przed rozlaniem się do środka samochodu. Latem bez problemów zakładać można dywaniki zrobione z weluru, spora ilość kierowców twierdzi, że z takimi znacznie wygodniej im się prowadzi i że są znacznie przyjemniejsze i wygodniejsze.\nPublikowany post, to nieprawdopodobnie wciągający materiał? Jeśli również tak uważasz, to kliknij na odmienny temat, a oryginalna witryna sprawdzi się tu niezwykle.\nLecz tak naprawdę najistotniejsze będzie, aby w ogóle mieć jakiekolwiek dywaniki na podłodze, tak samo jak pozostałe przydatne akcesoria.


Pakura | Mieć wszystko gdzieś - Senpuu.net - Wszystko o Naruto Shippuuden i Boruto\nPakura | Mieć wszystko gdzieś\naktualności newsy wiadomości pakura Polubiono Polub\nNaruto Shippuuden #285\nKolejny filler. Tym razem bliżej poznajemy hisotrię Pakury, użytkowniczki Elementu Żaru. I... Powiem Wam, że jestem tak wykończona dzisiejszym dniem, że nie mam siły wymyślać tego opisu. Po prostu obejrzyjcie i sami się przekonajcie o czym jest odcinek ^^\nNaruto Shippuuden #285 - Napisy (v.1.0)\nNaruto Shippuuden #285 - Online HD\nPowoli popadniemy w rutynę, ponieważ Kishimoto również i w tym rozdziale (#607) serwuje nam retrospekcje. Tym razem są to ostatnie strony wspomnień i ostatnich kilka, na szczęście, przenosi nas z powrotem na teatr walki, gdzie pierwsze skrzypce będzie grał Madara z Naruto. Na drugim planie zapowiada się walka między Kakashim i Tobim. Być może wspólnik Madary pozna odpowiedź na nurtujące go przez całe życie pytanie? Zobaczymy.\nNiestety nie mamy też dobrych wieści, bowiem za tydzień mangi nie będzie... Ech... życie. A w końcu zapowiada się jakaś większa jatka :(.\nPolubień: 28 Komentarzy: 54 24 Październik 2012\n07 Listopad 2012 11:44\n@kate15: dopoki beda fillery to raczej nic nie bedzie sie działo...\n02 Listopad 2012 22:14\nJa już obejrzała 2 kolejne odc i nie były aż tak wciągające jak się zapowiadały...:)ale warto poczekać na kolejne bo jestem pewna że będzie się coś działo:)\njeden z moich rysunków z młodych lat :3\n01 Listopad 2012 12:48\nanime jest normalnie. i jest dzisiaj podwójny odcinek "Nieznana historia: Tsunade, Raikage i hazard"\n31 Październik 2012 19:51\nmam pytanie. W tym tygodniu chaptera nie ma a co z anime?\n30 Październik 2012 17:15\nodc o Pakurze był niezły jednak bywały leprze\n27 Październik 2012 23:16\nPełna oferta już niebawem? Nie mogę się doczekać.\n27 Październik 2012 23:13\n@Naruto0001: daj nam kilka dni na odpowiedź - trwa jeszcze dopracowywanie sklepiku - jak ruszymy z pełną ofertą to na pewno się tego dowiesz (a nastąpi to już niebawem!)\n27 Październik 2012 22:54\nZauważyłem, że sklepik jest ponownie otwarty.\nJakich produktów opróch mangi można się spodziewać?\nKiedy będzie jakaś dostawa?\n27 Październik 2012 18:33\n@shimetsu: raczej wątpliwe - zauważ, że Oro był w gruncie rzeczy dobry jak był młodszy tylko mu się trochę sfiksowało ;)\n27 Październik 2012 15:08\n@Mencio a wiemy cos o tym? wiemy tylko, ze rodzice umarli, gdy byl maly, moze byli rownym ZUEM jak Oro :D\n27 Październik 2012 11:12\n@kuszumai: ale też wiele dobrego z kobiet powstaje ;) - więc nie można generalizować. Poza tym np taki jubilat Orochimaru wcale nie powstał ze złej kobiety czy cos. Co do tomika - był konkurs :P\n26 Październik 2012 22:13\nRany, znowu Yondaime się pojawia, więc będzie trzeba kupić ten tom. -_-\nWszelkie zło powstaje wskutek jakiejś kobiety.\n26 Październik 2012 20:57\nZostała jeszcze bardziej wciągnięta w Edo Tensei, ponieważ zaczęła sprzeciwiła się .\n26 Październik 2012 20:33\nDobra widze , że moim zadaniem będzie zmienić temat ;D xDD i mam pytanie. Pakura się wydostała z edo tensei czy została jeszcze bardziej wciągnięta w to jutsu ?\n26 Październik 2012 14:09\n@PainNagato: niekoniecznie - może Tobi też poznał sekret tego jutsu? Nie wiemy czego Madara go naumiał.\n@Kala_Negheta Tobi dysponuje tylko drugim wymiarem, a fantastyczny świat to genjutsu które Tobiemu pokazał Madara, więc Tobi nie może przenieść Kakashiego do fantastycznego wymiaru.\n25 Październik 2012 19:29\nNo chyba nie, zważywszy na to, że Madara chciał się tym ożywić a umarł przecież ze starości...\nTeż sie nad tym zastanawiałem,i mysle ze nagato mógł go przywołać przez rinne tensei,ponieważ miał rinnegan madary,więc jakos to połączone jest chyba.Ale prawda jest taka,ze Masashi Sama pewnie o tym nie pomyślał,więc nie warto tego drążyć :3\n25 Październik 2012 18:51\nSzkoda że Nie ma więcej retrospekcji, jak Tobi zwerbował Nagato czy było to po śmierci Yahiko, oraz jak dołączyli pozostali członkowie Brzasku, w jaki sposób poznał Itachiego i wymordowali cały klan ? Interesuje mnie też sytuacja z Kisame i kontrola Yagury co było z wioska ? Co stało się z Orochimaru w Akatsuki ? Oraz jak skrzętnie ukrywał się Tobi i czy pozostali członkowie Akatsuki o nim wiedzieli ? Bo wiedzieli o nim pewnie : Nagato, Konan, Kiasme, Itachi a co z resztą i Orochimaru bo ten pewnie posiada dużą wiedze o Tobim ? A tu akcja przeniosła się na pole walki ponownie czekałem na dłuższe retrospekcje.\n25 Październik 2012 18:34\nJa mam pewną koncepcję. Sądzę iż Obito 'wciągnie' Kakashiego do tego swojego 'fantastycznego' świata i Hatake spotka Rin, Minato, Obito i swojego ojca. Jednak i tak w jakiś sposób Obito zrozumie że Madara jest bad i go machnie jakąś zajezacną techniką wraz z qmplem i Naruto. A! I jeszcze Naruś pewnie sie sklonował i poszedł szukać Tsunade która pewnie zginie w przeciagu paru chapów. Mógł też zrobić drugiego klona który poleciał za Saskiem i w końcu zobaczymy ich wielki napier**ling :> Jestę Geniuszę...\n25 Październik 2012 17:00\nSprostujcie mnie, bo nie pamiętam szczegółów, ale Rinne Tensei mogło ożywiać chyba tylko tych, których samo zabiło...?


Co jest największym wyzwaniem dla każdego przedsiębiorcy? Oczywiście pozyskiwanie nowych klientów. W dobie rosnącej konkurencji, wcale nie jest to takie proste. Dodatkowo, wątpliwości mogą pojawiać się wtedy, kiedy działamy …\nWielka Brytania to rynek z bardzo dużym potencjałem. Przekonują się o tym polskie firmy, które rozpoczęły tam swoją działalność. Zapotrzebowanie na świadczone przez nich usługi rośnie z roku na …


Radomianka mistrzynią świata!\nWielkim sukcesem zakończył się start Joanny Gabryluk w mistrzostwach świata ju jitsu w Grecji. Radomianka w Atenach wywalczyła złoty medal.\nW drodze na najwyższy stopnień podium Joanna Gabryluk pokonała cztery rywalki. Radomianka okazała się lepsza od dwóch przeciwniczek z Rosji i dwóch z Grecji. Wszystkie walki zakończyła przed czasem.\nDzięki temu Joanna Gabryluk udowodniła, że jest najlepsza zawodniczką na świecie w swojej kategorii wagowej i wiekowej.\nJoanna Gabryluk ju jitsu\n~ Precz z Kaczyzmem, Ziobrystami i Giwinostami ! Stop dręczenia kotów ! Banksterom też mówimy NiE.


Jak wybrać badanie? | INVICTA Genetics\nOdpowiednią diagnostykę pomoże zaplanować specjalista genetyki klinicznej. Po przeprowadzeniu wywiadu i przeanalizowaniu sytuacji pacjenta, określi on, jakie badania warto wykonać. Analiza przeprowadzona może być z krwi lub śliny. Coraz częściej w Internecie dostępne są zestawy wysyłkowe. Pacjent może zamówić je do domu, samodzielnie pobrać próbkę śliny i odesłać do laboratorium. Warto jednak przed zakupem dokładnie przyjrzeć się laboratorium, które przeprowadza badanie.\nPodejmując decyzję, warto zwrócić uwagę na doświadczenie laboratorium oraz stosowane w nim metody. Badania genetyczne są najdynamiczniej rozwijającą się gałęzią diagnostyki medycznej. Metodyki badań stosowane w tej dziedzinie 10 lat temu, dziś zostały już wyparte przez ich kolejne generacje. Im nowsze narzędzie biologii molekularnej jest stosowane, tym lepsza jakość wykonywanych badań. Najwyższą jakość badań genetycznych uzyskuje się kiedy laboratorium zatrudnia wysoce wyszkoloną kadrę oraz posiada niezależną pracownię biologii molekularnej, wyposażoną w najnowszej generacji sprzęt. W takich warunkach metodyki są na bieżąco aktualizowane, a czas oczekiwania pacjenta na wynik zostaje skrócony do zaledwie kilku dni. – precyzuje dr Sebastian Pukszta, Laboratoria Medyczne INVICTA.\nObecnie metodą uznawaną za najbardziej wiarygodne narzędzie analizy DNA jest sekwencjonowanie następnej generacji (ang. next generation sequencing).


Wyrodny wnuczek. Napadł …własną babcię - Głos Wojewódzki\nHome kraj Wyrodny wnuczek. Napadł …własną babcię\nWyrodny wnuczek. Napadł …własną babcię\nW sobotę tuż po godzinie 20:00 do jednego z domostw na terenie gminy Proszowice przez wybitą szybę okna w piwnicy wszedł mężczyzna z chustą na twarzy. Przy użyciu noża myśliwskiego zagroził pozbawieniem życia 71-letniej gospodyni zmuszając ją do wydania mu kluczyków do pojazdu, którym odjechał z posesji.\nCzłonkowie rodziny poszkodowanej powiadomili o zdarzeniu komendę z Proszowicach skąd skierowano na drogi patrole zarządzając obławę. Pojazd jakim poruszał się młodociany sprawca został w pewnym momencie zauważony przez policjantów na terenie gminy Koniusza.\nFunkcjonariusze przy użyciu sygnałów świetlno-dźwiękowych podjęli próbę zatrzymania kierującego, który jednakże nie reagował na polecenia policjantów. Po kilkuminutowym pościgu pojazd został zatrzymany w Proszowicach. Kierowca został zatrzymany i doprowadzony do jednostki Policji, gdzie usłyszał zarzut rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia oraz niezatrzymania się do kontroli drogowej.\nJak się okazało, podejrzany to… 16-letni wnuk napadniętej kobiety. Przesłuchano go w obecności rodziców. Trwają uzgodnienia czy sprawca będzie odpowiadać w trybie określonym ustawą o postępowaniu w sprawach nieletnich czy w trybie kodeksu postępowania karnego.


wtorek, 4.8.2020 14:00\t, komentarze: 0 , odsłony: 1701\nNa wydarzenie obowiązują wcześniejsze zapisy. Ilość miejsc ograniczona - 100 osób. Zapisy w MOKiB ul. Piastowska 40 w godz. 8.00-16.00 lub iwona.szuba@mokib.pl. Informacji udzielamy pod nr tel. 74/ 837 15 96. Bardzo prosimy o przychodzenie na koncerty z wypełnionym we wszystkich punktach (nazwa imprezy, numer telefonu, imię i nazwisko oraz podpis) oświadczeniem o stanie zdrowia. W ten sposób umożliwią nam Państwo sprawną obsługę. Oświadczenie do pobrania w MOK-u ul. Piastowska 40 w godz. 8.00-16.00 lub w linku poniżej:


حكيم طراد - Arabska Wikipedia | WikiRank\nInformacje dotyczące oceny artykułu z Wikipedii "حكيم طراد" w języku arabskim.\nArtykuł "حكيم طراد" w arabskiej Wikipedii posiada 22.6 punktów za jakość (stan na 1 marca 2021 roku).\nOd czasu utworzenia artykułu "حكيم طراد" jego treść była napisana przez 10 autorów w arabskiej Wikipedii oraz edytowana przez 10 autorów we wszystkich wersjach jézykowych.\nLokalny (Arabski): Nr 2959 w maju 2010 roku\nGlobalny: Nr 374584 w maju 2010 roku\nLokalny (Arabski): Nr 47417 w styczniu 2008 roku\nGlobalny: Nr 3898550 w styczniu 2008 roku\nOcena jakośći i popularności artykułu "حكيم طراد" w jezyku arabskim.\nZnormalizowane wskaźniki jakośći artykułu "حكيم طراد" (w Arabskiej Wikipedii)\nLokalna (w Arabskiej Wikipedii) i globalna historia rankingu popularności artykułu "حكيم طراد"\nLokalna (w Arabskiej Wikipedii) i globalna historia rankingu Zainteresowania Autorów (ZA) artykułu "حكيم طراد"\nWzór jakośći dla artykułu حكيم طراد AR