Drozdy. Dotyk przeznaczenia [Chuck Wendig] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00016 004337 21552836 na godz. na dobę w sumie\nDrozdy. Dotyk przeznaczenia - ebook/epub\nAutor: Chuck Wendig Liczba stron: 270\nISBN: 978-83-7758-425-5 Data wydania: 2013-05-08\nChuck Wendig DROZDY DOTYK PRZEZNACZENIA - FRAGMENT -\nTytuł oryginału: Blackbirds Projekt okładki: Andrzej Brzezicki Redakcja: Marzena Cieśla Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz Konwersja do formatu elektronicznego: Robert Fritzkowski Korekta: Sławomira Gibka Copyright © Chuck Wendig 2012. All rights reserved. For the Cover illustration © FogStock/Aisha Harley © iStockphoto/Oleg Gekman © Stockbyte © for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013 © for the Polish translation by Miłosz Urban ISBN 978-83-7758-425-5 Wydawnictwo Akurat Warszawa 2013 Wydanie I\n1 ŚMIERĆ DELA AMICO Reflektory samochodu omiatają podniszczone hotelowe żaluzje. Wpadające do pokoju światło pozwala Miriam dostrzec jej odbicie w brudnym lustrze. Wyglądam jak zakurzony śmieć na poboczu drogi, myśli. Zaplamione podarte dżinsy. Obcisły biały T-shirt. Tlenione blond włosy z odrostami, jak ciemne korzenie wychodzące z żyznej ziemi. Opiera ręce na biodrach i porusza nimi raz w jedną, raz w drugą stronę. Wierzchem dłoni wyciera rozmazaną szminkę w miejscu, gdzie pocałował ją Del. – Miało być jasno – mówi na głos, przepowiadając przyszłość. Włącza lampę przy łóżku. Obskurny pokój zalewa szczynowatożółta poświata. Zaskoczony nagłą iluminacją karaluch nieruchomieje pośrodku podłogi. – Sio – mówi dziewczyna. – Spadaj. Daruję ci życie. Robal nie każe sobie powtarzać. Znika pospiesznie pod rozkładanym łóżkiem. Wraca do swojego odbicia w lustrze. – Wszyscy mówili, że jestem nad wiek dojrzała – mruczy. – Dziś naprawdę tak się czuję. W łazience szumi prysznic. Już niemal czas. Siada na brzegu łóżka i pociera oczy. Ziewa. Dobiega ją odgłos odkręcanych kurków. Rury ukryte w ścianach jęczą i drżą, jakby gdzieś obok przejeżdżał pociąg. Miriam zgina i prostuje palce u stóp. Paluch głośno strzela. Del nuci w łazience. Jakieś szmiry, gówniane szlagiery country. Ona nienawidzi country. Ta muzyka to głuchy, dudniący puls konfederackiego południa. Hej, zaraz! Przecież jesteśmy w Karolinie Północnej. Czy Karolina Północna też należała do Konfederacji? Nieważne. Południe. Konfederacja. Wielkie, piękne zadupie. Czy to ma jakieś znaczenie? Otwierają się drzwi łazienki i do pokoju, w obłoku pary, wchodzi Del Amico. Kiedyś mógł być atrakcyjny. Nadal jest, raczej tak. W słabym świetle. Trzydzieści kilka lat, szczupły i prosty jak trzcina. Żylaste ramiona, mocne łydki. Tanie marketowe bokserki opinają jego kościste biodra. Ma mocną szczękę i ładną brodę, myśli Miriam. I nie drapie zarostem. Mężczyzna uśmiecha się do niej szeroko i oblizuje zęby – białe i błyszczące niczym perły. Język przesuwa się po nich z cichym piśnięciem. Dziewczyna czuje zapach mięty. – Płyn do płukania – wyjaśnia Del, wydymając policzki i dmuchając w jej stronę. Wraca do wycierania głowy starym ręcznikiem. – Znalazłem pod zlewem. – Ekstra – odpowiada. – Wiesz, wpadłam na pomysł nowego koloru: karaluchowaty brąz. Del nieruchomieje i wygląda spod ręcznika. – Co? Jakiego koloru? O co ci chodzi? – No wiesz, Crayola robi teraz kredki w tylu dziwacznych kolorach. Umbra palona. Sjena palona. Blanszowany migdał. Sraczkowata żółć. I tak dalej. Powiedziałam tylko, że karaluchy mają własny kolor. Jest inny. Powinni go opatentować. Dzieciaki by go pokochały. Del śmieje się, choć nie rozumie, o czym mówi. Wyciera się, a potem nagle nieruchomieje. Patrzy na nią, jakby na trójwymiarowym obrazku usiłował znaleźć ukryty kształt. Ogląda ją całą, od stóp do głów. – Powiedziałaś, że będziesz czekać na mnie… wiesz, przygotowywać się – mamrocze. Miriam wzrusza ramionami. – Aaa… Nie. Jeśli mam być szczera, nigdy nie jestem dostatecznie gotowa. Przykro mi. – Ale… – zaczyna Del i urywa. Chce to powiedzieć. Ma już na końcu języka. Jego usta układają się w odpowiednie słowa, zanim w końcu wyrzuca je z siebie: – Jesteś ubrana. – Bystrzacha. – Miriam kiwa głową i z uznaniem unosi kciuk. – Del, mam złą wiadomość. Nie jestem dziwką, a co za tym idzie, dzisiaj nie będzie pieprzenia. Ani dzisiaj, ani jutro. Bo chyba już jest jutro, co? Tak czy inaczej, żadnego posuwanka. Del zaciska pięknie wyrzeźbioną szczękę. – Obiecałaś. Należy mi się. – Biorąc pod uwagę, że jeszcze mi nie zapłaciłeś, i dodatkowo mając na uwadze, że prostytucja w tym stanie jest nie do końca legalna, choć legalizacja czy delegalizacja moralności to dla mnie bzdura, gówno ci się należy, Del. – Ja pierdolę… – mruczy. – Lubisz słuchać własnego głosu, co? – No pewnie. – Lubi. – Jesteś kłamczuchą. Kłamczuchą z wulgarnym jęzorem. – Moja matka zawsze powtarzała, że mówię jak marynarz, ale wiesz, nie w sensie „ahoj, ziemia na horyzoncie”, tylko raczej „spierdalać mi z tym gównem”. No i racja, jestem kłamczuchą. Paskudną kłamczuchą. Aż mi się dymi z uszu. Del stoi zdezorientowany i nie wie, co począć. Ale ona widzi, że zbiera się w sobie. Płatki nosa falują mu wściekle jak bykowi gotującemu się do szarży. – Kobieta powinna okazywać więcej szacunku – cedzi przez zaciśnięte zęby. Ze złością ciska ręcznikiem w kąt. Miriam parska. – Cała ja. Mam maniery jak pieprzona księżniczka. Del sapie głęboko, podchodzi do konsolki i zakłada zegarek, nic niewartego timeksa. Chwilę później widzi, co położyła na blacie obok. – Co to ma…? Łapie zdjęcia, chwyta je wszystkie naraz i przegląda pospiesznie. Kobieta i dwie małe dziewczynki. Te same dzieci na placu zabaw. Kobieta na czyimś weselu. – Znalazłam je w samochodzie – wyjaśnia Miriam. – To twoja rodzina, prawda? Ciekawe, jak to godzisz z… no wiesz, bierzesz prostytutkę, hm, to znaczy domniemaną prostytutkę do motelu. Dobry mąż czy tatuś nie powinien chyba wywijać takich numerów, co? Zresztą, co ja tam wiem. Z drugiej strony, może właśnie dlatego schowałeś zdjęcia na samym dnie schowka? Prawie jak lustro: ty nie widzisz ich, one nie widzą ciebie. Prostuje się gwałtownie, ściskając nerwowo zdjęcia w dłoni. – Kim jesteś, żeby mnie oceniać? – syczy. Miriam lekceważąco macha dłonią. – Daj spokój, przecież cię nie oceniam. Po prostu czekam. No, a skoro już tak sobie czekamy, pewnie powinnam ci powiedzieć, że jeździłam za tobą już od kilku tygodni. Del mruży oczy, jakby gorączkowo szukał jej w pamięci. Miriam mówi dalej: – Wiem, że lubisz dziwki. Cichodajki i profesjonalistki. Każdy rozmiar! Jesteś z tych gości, co zjedzą wszystko, co im dać na talerz. Zawsze coś nowego, żeby nie było nudno w życiu, ale to ci się chwali. Wiem też, że poza inklinacją w kierunku stosunkowo nudnych zachowań seksualnych, znajdujesz przyjemność w biciu kobiet. Cztery prostytutki. Dwie z podbitymi oczami, jedna z raną na brodzie i czwarta z rozciętą dolną wargą… Del porusza się jak błyskawica. Ciasno zaciśnięta pięść trafia ją w prawe oko i posyła na łóżko. Pękają naczynia krwionośne. Miriam widzi najpierw fajerwerki, a potem ciemność. Cofa się, stękając z bólu. Nie wie, czy znów jej nie uderzy albo czy nie zacznie dusić. Kiedy zamiera, zwinięta, gotowa kopać, gryźć czy wbić mu łokieć w gardło, orientuje się, że po uderzeniu nie posunął się nawet o centymetr. Stoi. Po prostu stoi i się trzęsie. Wściekły, smutny, rozbity; Miriam nie potrafi rozróżnić. Czeka, co zrobi. Del się nie rusza. Nawet na nią nie patrzy – wbija wzrok w nieokreślony punkt, gdzieś daleko przed sobą. Miriam bardzo ostrożnie sięga do stolika nocnego i, żeby sprawdzić godzinę, odwraca budzik – stary zegarek z czarnymi cyframi na białych tabliczkach, które co minutę przeskakują, pokazując aktualny czas. Za każdym razem rozlega się ciche kliknięcie. – Za dwadzieścia pierwsza – informuje go. – To znaczy, że zostały ci trzy minuty. – Trzy minuty? – Mężczyzna marszczy brwi, próbując rozgryźć zasady jej gry. – Tak jest, Del. Trzy minuty. Nadszedł czas, żebyś się zastanowił, czy chcesz jeszcze coś powiedzieć. Podzielić się przemyśleniami. Może uchronić od zapomnienia jakiś przepis babci? Zdradzić miejsce ukrycia skarbu piratów? Poetyckie pożegnanie ze światem? Wiesz, coś w rodzaju: „Albo ta tapeta, albo ja, któreś musi odejść!” – Macha dłonią. – Okej, wiem, cytat z Oscara Wilde’a. Przesadziłam, przepraszam. Moja wina. Del ani drgnie, ale wyraźnie tężeje. Wszystkie jego mięśnie napinają się jak postronki. – Ubzdurałaś sobie, że mnie zabijesz? – pyta w końcu. – To sobie wymyśliłaś? Miriam cmoka językiem. – Nie, proszę pana. Nic takiego nie miałam na myśli. Poza tym żadna ze mnie morderczyni. Jestem raczej biernie agresywna niż agresywna. Coś w rodzaju: poczekamy, zobaczymy. No, rozumiesz, sęp, a nie sokół. Mierzą się wzrokiem. Ona czuje trochę strachu, mdłości i ekscytacji. Klik. Zero przeskoczyło na 1. – Chcesz mnie znowu uderzyć – mówi. – Przyszło mi to do głowy. – Pomyślałeś: walnę ją, a potem przelecę, zasłużyła sobie. Wszystko pięknie, pod warunkiem, że dasz radę przygotować Małego Wacusia do wyścigu. Widziałam tabletki w schowku. Leżały obok fiolki Oxycontinu. – Lepiej się już zamknij. Miriam celuje w niego palcem. – Mimo wszystko muszę ci zadać to pytanie. Czy żonę i córki też bijesz? Waha się. Miriam nie ma pojęcia, co to oznacza. Poczuł wyrzuty sumienia? A może nigdy nawet mu do głowy nie przyszło, żeby tknąć palcem te małe, niewinne główki i myśli teraz, co by się stało, gdyby się dowiedziały? – Zresztą nieważne. Teraz to bez znaczenia – stwierdza Miriam. – Odpowiedź nic nie zmieni. Jestem po prostu ciekawa. Posuwasz dziwki i lejesz je po twarzy i, jak ustaliliśmy, nie dostaniesz nagrody Tatusia Roku. Ale chciałabym po prostu poznać twój charakter, zrozumieć jego głębię… Del nie wytrzymuje i bierze zamach. Żałosny, szeroki sierp, sygnalizowany, zanim się jeszcze poruszył. Równie dobrze mógł wysłać telegram, że zaraz uderzy. Miriam odchyla się. Pięść mija jej nos, ale ona czuje pęd powietrza. Prostuje nogę, trafia go piętą w krocze. Mężczyzna zatacza się do tyłu. Jego kość ogonowa grucha głucho o ścianę. Jęczy i łapie się za tyłek. – Raz ci się udało, dupku! – syczy dziewczyna. – A teraz już nawet nie potrafisz trafić, złamasie. Klik. Mija kolejna minuta. Czterdzieści dwie po północy. – Sześćdziesiąt sekund – informuje go. Del wciąż nic nie rozumie. Nikt tego nigdy nie załapał na czas. – Zamknij się – jęczy. – Pierdolona dziwka. – Dobra, powiem ci, co się teraz stanie. Zaraz usłyszysz trąbienie na parkingu… Na zewnątrz ktoś trąbi. Najpierw raz, drugi, a potem jeszcze trzeci, przeciągle, jakby kierowca chciał wyrazić zniecierpliwienie. Del przenosi wzrok z Miriam na okno, a potem znów na nią. Widziała już takie spojrzenia. Mężczyzna ma oczy zwierzęcia zamkniętego w klatce. Nie wie jeszcze, gdzie uciekać, ale to na nic, bo i tak by nie uciekł. Jest uwięziony. Nie może tylko jeszcze zrozumieć jak i dlaczego. – Pewnie się zastanawiasz, co teraz? – Pstryka palcami. – Gdzieś na zewnątrz ktoś zacznie krzyczeć. Może to ten gość, co trąbił? Nie wiem, w sumie może wrzeszczeć ten ktoś, na którego trąbił. To bez znaczenia. Dlatego że… Przerywa, żeby mógł usłyszeć wrzaski na parkingu. Niezrozumiałe słowa, jak okrzyk neandertalczyka. Del wytrzeszcza oczy. Miriam układa palce jak pistolet i celuje w budzik. Odsuwa kurek – kciuk – i strzela. – Bum – mówi i… Klik. Zegar wskazuje czterdzieści trzy minuty po północy. – Chorujesz na padaczkę, Del? Mężczyzna drży, potwierdzając, że choruje. To tłumaczy wszystko, co ma się wydarzyć. Del nieruchomieje, zaskoczony, jakby zakłopotany, a potem… Jego ciało tężeje. – I oto nadchodzi – mówi Miriam. – Wybicie, bramka, koniec sezonu! Atak epilepsji niczym fala przejmuje nad nim władzę. Del Amico wypręża się, zamiera, a potem pada, o włos mijając narożnik komódki. Charczy. Podnosi się na kolana, ale po chwili wygina w łuk i dotyka łopatkami miękkiej wykładziny. Miriam pociera powieki. – Wiem, co sobie myślisz – mówi, patrząc w jego oczy, wytrzeszczone, jakby miały zaraz wystrzelić. – Chryste, dlaczego ta zdzira nie wetknie mi portfela między zęby? Nie mogłaby mi pomóc? A może się mylę? Może myślisz: e tam, miałem już wcześniej napady i żyję? Bo przecież nie da się naprawdę połknąć języka, co nie? Czyli że to jakaś bajka jest? Albo wyobrażasz sobie, że jestem prawdziwą wiedźmą, która posiada magiczne moce? Krztusi się. Ma czerwoną twarz. Potem siną. Miriam wzrusza ramionami. Wykrzywia usta i z ponurą fascynacją przygląda się rozwojowi wydarzeń. Mimo że nie widzi tego po raz pierwszy. – No cóż, mój drogi, agresywny przyjacielu. To jest twoje przeznaczenie. Zakrztusisz się własnym ozorem i przekręcisz w tym gównianym, zapomnianym przez Boga motelu. Gdybym tylko mogła, coś bym zrobiła. Ale nie mogę. Pomyśl, gdybym wcisnęła ci portfel między zęby, pewnie wepchnęłabym ci język jeszcze głębiej. Wiesz, moja babcia zawsze powtarzała: „Miriam, takie życie. Nic nie poradzisz, taki los”. I, Del, musisz zrozumieć. Takie życie. Na poszarzałych ustach Dela pojawiają się bąbelki piany. Naczynka krwionośne pękają, zalewając jego oczy czerwienią. Dokładnie tak, jak zapamiętała. Napięte ciało nagle flaczeje. Mężczyzna przestał walczyć. Mięśnie wiotczeją, a kark nieruchomieje pod dziwacznym kątem. Upada policzkiem na podłogę. Potem, nie bacząc na majestat śmierci, spod łóżka wybiega karaluch. Wykorzystując wydętą górną wargę Dela jak stopień wspina się do nosa i wciska swoje małe, tłuste ciało w dziurkę. Znika wewnątrz. Miriam nabiera głęboko powietrza i trzęsie się z obrzydzenia. Chce coś powiedzieć, wyrazić, jak jej przykro, ale… Nie może tego powstrzymać. Wybiega do łazienki i wymiotuje do sedesu. Przez jakiś czas nie podnosi się z kolan, z głową zwieszoną nad muszlą. Biała porcelana emanuje uspokajającym chłodem. Czuje zapach mięty. Czysta woń taniego płynu do płukania ust. Często tak się zdarza. Zupełnie, jakby razem z nimi umierała jakaś część niej; część, którą się potem krztusiła, aż w końcu wyrzygiwała i spuszczała w toalecie. I, jak za każdym razem, doskonale wie, co sprawi, że poczuje się lepiej. Na czworakach wraca do pokoju, przechodzi nad stygnącym ciałem Dela i sięga po swoją torbę rzuconą obok łóżka. Grzebie w niej przez chwilę, aż w końcu trafia na to, czego szukała. Wyjmuje paczkę marlboro light. Stuka w denko pudełka, ustami łapie wysuniętą końcówkę filtra. Zapala. Wciąga dym do płuc i wydmuchuje nosem. Jak para z nozdrzy smoka, myśli. Mdłości słabną, jakby oczyszczający odpływ zepchnął je z powrotem na otwarty ocean. – Znacznie lepiej – mruczy, jakby ktoś jej słuchał. Może duch Dela? A może tylko karaluch? Potem wraca do torby i wyjmuje z niej swój Numer Dwa: czarny notatnik z czerwonym długopisem wepchniętym pod spiralę spinającą arkusze. Zapisała już niemal wszystkie strony. Zostało tylko dziesięć pustych kartek. Tylko dziesięć. Potężne pole do popisu, z wielkim potencjałem: niespisana przyszłość, która już została opisana. – Hej, zaraz – mówi. – Zaczynam być nieostrożna. Nie mogę zapomnieć o… Wstaje, podnosi spodnie Dela i sięga do kieszeni po jego portfel. W środku jest niecałe pięćdziesiąt dolców i karta kredytowa. Wystarczy, żeby ruszyć dalej, zjeść coś ciepłego i dotrzeć do kolejnej dziury. – Dzięki, Del, co za łaska. Opiera poduszkę o wezgłowie łóżka i sadowi się wygodnie. Otwiera notatnik i zaczyna pisać. Kochany Pamiętniku, znów to zrobiłam…\n2 O PADLINOŻERCACH I DRAPIEŻNIKACH Droga I-40. Pierwsza piętnaście w nocy. Właśnie przestało padać. Nawierzchnia lśni w mroku. W powietrzu unosi się zapach mokrego asfaltu, który Miriam kojarzy się z wyciągniętymi, bladymi dżdżownicami unoszącymi się w płytkich kałużach. Mijają ją kolejne samochody, szumiąc i piszcząc oponami. Wszystko oświetlają reflektory aut pędzących w jedną stronę i czerwone tylne światła aut pędzących w przeciwnym kierunku. Miriam stoi na poboczu od dobrych dwudziestu minut i zastanawia się, dlaczego nie jest łatwiej. Proszę bardzo, czeka na poboczu, w białej obcisłej bluzce – obcisłym, białym, mokrym T-shircie, bez stanika pod spodem – i macha na przejeżdżające samochody. Idealnie łatwa panna, blachara pierwsza klasa, myśli sobie. A mimo to nikt się nie zatrzymuje. Mija ją rozpędzony lexus. – Żałosny kutas – mówi na głos. Obok mignął biały SUV. – Megażałosny kutas. Z oddali widzi pordzewiałą półciężarówkę. To jest to, myśli. Ktokolwiek jeździ takim starym rzęchem, na pewno nie odpuści okazji zaliczenia szybkiego przydrożnego numerka. Pickup zwalnia; kierowca musi się przyjrzeć. Po chwili przyspiesza. Rozlega się przeciągłe trąbienie, a przez otwarte okno leci pusty kubek po frytkach i niewiele brakowało, a trafiłby ją w głowę. Wieśniak odjeżdża, rycząc klaksonem. Miriam prostuje środkowy palec i wrzeszczy: – Udław się własnym kutasem i zdechnij, złamasie! Spodziewa się, że kierowca odjedzie. Tymczasem: czerwone światła. Półciężarówka hamuje. Zatrzymuje się i na wstecznym zjeżdża na pobocze. – Cholera – przeklina Miriam. Tylko tego jej brakowało. Jest niemal pewna, że ze środka wyskoczy gość podobny jak dwie krople wody do zmarłego przed chwilą Dela Amico i zacznie się drapać po brzuchu przez podkoszulek. Z auta wysiada jednak dwóch chłopaków około dwudziestki. Uśmiechają się. Niedobrze. Jeden ma mięśnie strażaka i jasne złe oczy wyglądające spod blond czupryny. Drugi, niższy, wręcz kurdupel. Grubawy, piegowaty. Na głowie czapka drużyny sportowej uniwersytetu stanowego i dwa kaprawe oczka wytrzeszczone spod daszka. Czyste ciuchy białych chłoptasiów z przedmieść. Miriam kiwa głową. – Niezła bryka. Wyklepany przystanek? – Mojego starego – odpowiada Blondynek, cały czas idąc w jej stronę. Drogą przejeżdżają kolejne auta. Kurdupel – tak ochrzciła w myślach drugiego – toczy się tak, żeby zajść ją od tyłu. – Mimo wszystko fajna fura – powtarza. – Podwieźć cię? – pyta Kurdupel zza jej pleców. W jego głosie próżno szukać sympatii. – Nieee. – Macha reką. – Dzięki. Tak sobie stoję i z nudów sprzedaję palca przejeżdżającym samochodom. – Jesteś z Północy – zauważa Blondynek. Śmiesznie, bo sam nie mówi z południowym akcentem. Nie przestaje taksować jej wzrokiem. – Całkiem ładniutka Jankeska. Miriam zaczyna masować skronie. Przez chwilę chce wciągnąć tych dwóch pustogłowych błaznów w dowcipną wymianę zdań, jednak, niestety, jest wycieńczona i słaba, a podbite oko boli coraz mocniej. – Słuchajcie. Wiem, jak to idzie. Znam już te gadki. Myślicie sobie, że dzisiaj „zamoczycie”. Może nawet obaj naraz. Albo tylko mnie poobijacie, sprawdzicie, czy mam jakąś kasę. Znam to. Jak każdy padlinożerca potrafię rozpoznać drapieżnika, gdy przede mną stoi. Ale wiecie co? Ja po prostu nie mam czasu na takie zabawy. Jestem cholernie zmęczona. Nie żartuję. Jestem wycieńczona. I tyle. Pakujcie dupy do tej swojej drezyny i spieprzajcie stąd. Sio. Blondynek podchodzi bliżej. Nie dotyka jej, ale staje tak, że ich nosy dzieli kilka centymetrów. – Podoba mi się, że wiesz, co robić z ustami – kpi. – Ostatnie ostrzeżenie – mówi Miriam. – Widzicie, że mam podbite oko i ubzduraliście sobie, że jestem nikim, ale czasem bywa tak, że dziewczyna dostanie po twarzy, bo na to pozwoli, bo życie bywa cholernie skomplikowane. Ale wystarczy na dziś. Raz i to wszystko. Kapujecie? Najwyraźniej nic nie rozumieją, bo Kurdupel kładzie swoje serdelkowate paluchy na jej biodrach. Miriam reaguje błyskawicznie. Odrzuca gwałtownie głowę i trafia Kurdupla w nos… Kurdupel ma teraz około pięćdziesięciu lat, jest tłustszy niż kiedykolwiek, ma czerwony nos i wrzeszczy na jakąś kobietę w żółtej sukience. Pot leje mu się po twarzy, a krzycząc, pluje śliną. Nagle uderza swoją tłustą łapą w blat kuchenny – to atak serca: stopniowo obejmuje całą połowę ciała, pogrążając nerwy w świdrującym bólu. …a on zaczyna wyć jak zarzynane prosię. Miriam sięga za siebie i ściska go za krocze, podkręcając dźwięk. Blondynek patrzy zaskoczony. Miriam zdaje sobie sprawę, że czas ucieka. Pluje mu w twarz, kupując sobie jeszcze kilka sekund, po czym wali go pięścią w nos i poprawia uderzeniem w krtań… Rak go pożera, zmieniając jelita w oślizgłą, poprzerastaną guzem masę. Ale jest stary, zbliża się do osiemdziesiątki. Leży na szpitalnym łóżku, otoczony pikającymi, syczącymi i tykającymi maszynami. Jest z nim rodzina. Mały chłopiec trzyma go za dłoń. Stara kobieta nachyla się nad nim i całuje w czoło. Inna kobieta, w okolicach czterdziestki, z blond włosami związanymi w ciasny kucyk, spogląda na niego ze spokojem i głaszcze po klatce piersiowej, potem drugi raz i proszę – staruszek krzyczy, sra krwią i umiera. Kurdupel próbuje ją uderzyć. Bierze zamach jak otyły leniwy niedźwiadek. Miriam odsuwa się na czas i jego tłuste łapsko przecina powietrze. Uderza go łokciem prosto w zmasakrowany, krwawiący nos i posyła na ziemię. Blondynek, cały czerwony, wciąż nie może nabrać powietrza. Mimo to skacze na nią z gracją sunącej lawiny kamieni. Miriam odchyla się, schodzi mu z drogi, lecz nie cofa kolana, na które nadziewa się kroczem. Blondynek stęka, wzdycha ciężko, a potem pada na ziemię. – Myśleliście, że wyszłabym na drogę, gdybym nie umiała się bronić? – wrzeszczy na leżących chłopaków. Podnosi garść brudnego żwiru z pobocza i ciska nim w Blondynka. Ten, jęcząc, usiłuje osłonić głowę. Dziewczyna charka i spluwa mu flegmą na włosy. Niesiona falą wściekłości zrywa jeszcze czapkę z głowy Kurdupla i wyrzuca ją na ulicę. – Dupki! Wtedy nagle zalewa ich jasne, białe światło. A z tyłu pojawia się masywny kontur. Sapnięcie hydraulicznych hamulców. Na pobocze za jej plecami zjeżdża ciężarówka – potężny osiemnastokołowiec, tym razem bez naczepy. Pod szerokimi oponami chrzęści żwir. Miriam osłania oczy. Oślepiona reflektorami dostrzega jedynie sylwetkę kierowcy. Chryste, myśli. Pieprzony Frankenstein! Gdzie są cholerni łowcy nagród, kiedy człowiek ich potrzebuje? Frankenstein trzyma w dłoni łom. – Wszystko w porządku? – pyta potężny mężczyzna. Jego głos dudni mimo głośno pracującego silnika ciężarówki. – Jak najbardziej. Przyjacielska sprzeczka! – Miriam musi krzyczeć, żeby ją usłyszał. Nie może dostrzec jego twarzy, lecz widzi, że Frankenstein przygląda się Kurduplowi i Blondynkowi. W końcu wzrusza ramionami. – Podwieźć gdzieś? – Mnie czy tych dwóch jęczących durni? – Ciebie. – Raz kozie śmierć – mruczy dziewczyna i rusza w stronę szoferki.\nWYWIAD Miriam popija wodę z butelki. Cholera, dlaczego to nie wódka, myśli. Nad głową słyszy trzepot skrzydeł wróbli, które obsiadły dach – ciemne kształty, kotłowanina. Odpala kolejne marlboro. Bawi się popielniczką. Przesuwa ją po stole tam i z powrotem – jak kot, który bawi się myszą. Puszcza kółka dymu. Przebiera palcami, bębni paznokciami – niektóre są obgryzione tak krótko, że bardziej się nie da – o blat stołu. W końcu drzwi się otwierają. Do środka wchodzi chłopak, pod pachą trzyma notatnik i kilka kartek papieru, na ramieniu przewieszoną torbę z laptopem, na szyi kołysze się cyfrowy dyktafon. Ma potargane włosy. Odsuwa sobie krzesło. – Przepraszam – mówi. Miriam wzrusza ramionami. – Nie szkodzi. Paul, tak? – Tak, Paul. – Wyciąga dłoń. Miriam wpatruje się w nią, jakby była brudna. Z początku nie rozumie, o co jej chodzi, ale w końcu go oświeca. – Ach! No tak. Racja. – Naprawdę chciałbyś wiedzieć? – pyta. Paul cofa dłoń i delikatnie kręci głową, że nie. Siada bez słowa. Wykłada notatnik, kilka kopii swojej gazetki – nagłówki w stylu listów z żądaniem okupu, druk na papierze w kolorze fluorescencyjnej fuksji, jaskrawy cytrynowy, oczojebny limonowy – i ostrożnie stawia dyktafon na środku stołu. – Dzięki, że zgodziłaś się na ten wywiad – mówi. Dzieciakowi z nerwów drży głos. – Nie ma sprawy. – Zaciąga się papierosem. Potem wydmuchuje dym w jego kierunku i mówi: – Nie mam problemów, żeby o tym mówić. To żaden sekret. Tyle że nikt nie chce słuchać. – Ja słucham. – Wiem. Masz, o co prosiłam? Wyjmuje pomiętą brązową torebkę i ze stuknięciem stawia ją na blacie. Dziewczyna pstryka palcami. – Hej, samo się nie rozpakuje! Paul szybko odwija papier i wyjmuje butelkę szkockiej, Johnny Walker red label. – Dla mnie? – pyta Miriam i teatralnie unosi dłoń. – Och, naprawdę, nie musiałeś… Odkręca butelkę i pije z gwinta. – Nasza gazetka… nazywa się „Punkt Oporu”… mamy coś około stu czytelników. Jakoś tak. Poza tym niedługo pojawimy się w internecie. – Witaj w przyszłości, co nie? – Wyciera palcami wilgotną szyjkę butelki. – A tak generalnie, to mało mnie to obchodzi. Natomiast z tobą bardzo chętnie porozmawiam. Uwielbiam rozmawiać. – Super. Siedzą naprzeciwko siebie i mierzą się wzrokiem. – Nie jesteś dobrym reporterem. Słabo ci idzie z wywiadami – stwierdza po chwili. – Przepraszam. Po prostu nie spodziewałem się kogoś takiego. – Niby jakiego? Milczy. Przygląda jej się uważnie. Z początku Miriam ma wrażenie, że jest na nią napalony, że może chciałby ją przelecieć. Ale nie, to nie to. Ma wyraz twarzy człowieka, który przygląda się dwugłowemu cielęciu albo wizerunkowi Maryi Panny na toście. – Wuj Joe twierdził, że jesteś wyjątkowa – wyjaśnia. – Twój wuj Joe. Zapytałabym, co u niego, ale… – Było dokładnie tak, jak powiedziałaś. Miriam nie jest zaskoczona. – Dotychczas nie pomyliłam się ani razu. I tak dla twojej wiadomości, lubiłam twojego wuja. Spotkaliśmy się w barze. Byłam pijana. Wpadł na mnie. Zobaczyłam, jak zabija go atak serca. Pieprzyć to, pomyślałam, i powiedziałam mu o wszystkim. Każdy najmniejszy szczegół, bo w tym jest pies pogrzebany. W tych cholernych szczegółach. Powiedziałam mu tak: Joe, pojedziesz na ryby. Za rok. Dokładnie rzecz biorąc, za trzysta siedemdziesiąt siedem dni. Wzięłam serwetkę i pododawałam wszystko, żeby podać dokładną datę i czas. Powiedziałam: będziesz stał w swoich woderach. Akurat będziesz miał branie. Nie, nie największa i nie najlepsza, ale na pewno duża ryba. Nie wiem, jaki gatunek, bo, kurwa, nie jestem rybologiem… – Chyba ichtiologiem. – Filologiem też nie jestem, ale mam to w dupie. On powiedział, że to pewnie będzie pstrąg. Tęczowy. Albo okoń. Zapytał jeszcze, jaką przynętę będzie miał na haczyku, a ja powiedziałam, że wygląda jak błyszcząca moneta, taka spłaszczona przez pociąg, jak się ją położy na szynach. Wyjaśnił, że to się nazywa spinner i że na spinnera łowi się pstrągi. No ale przecież, nie jestem ikt… uhh… ikoti… rybologiem. Strząsa popiół do popielniczki i zdusza niedopałek. – Mówię mu: Joe, będziesz stał sobie w wodzie, trzymał tę rybę w ręce, będziesz się uśmiechał i gwizdał nawet, chociaż nikt nie będzie cię słyszał. No i będziesz wymachiwał tą rybą, żeby pokazać ją niebiosom i pozostałym zwierzakom i właśnie wtedy to się stanie. Gdzieś oderwie się kawałek skrzepu i ruszy tętnicą jak pocisk lufą. Bum! Prosto w mózg. Stracisz czucie, powiedziałam. Przewrócisz się do wody. Nikt tego nie zobaczy, żeby ci pomóc. Umrzesz, a twoja ryba ucieknie. Paul milczy. Przygryza usta zębami bielutkimi jak u nastolatka. – Tak właśnie go znaleźli – potwierdza. – Z kijem w ręku. Miriam chichocze. – Z kijem w ręku. Paul patrzy na nią zaskoczony. – Nie łapiesz? Z kijem? W ręku? No wiesz, tak jakby z wackiem? – Zrezygnowana macha dłonią i wyjmuje kolejnego papierosa. – Pieprzyć to. Joe by się uśmiał. Joe lubił dwuznaczne dowcipy. Zaraz łapał puentę. – Spałaś z nim? – pyta chłopak. Miriam udaje szok. Wachluje się dłonią, jakby zaraz miała zemdleć z oburzenia. – Jak mogłeś, Paul? Co ty sobie w ogóle o mnie myślisz? Jestem wcieleniem czystości i wstrzemięźliwości. – Nie kupuje tego. Zapala papierosa i znów robi lekceważący gest. – Chłopcze, dawno temu wyrzuciłam klucz do pasa cnoty. Wrzuciłam go do rzeki, nie inaczej. A skoro tak, to posłuchaj, Paul: nie, nie pyknęłam twojego wuja. Piliśmy razem. Aż do zamknięcia baru. Potem on poszedł w swoją stronę, a ja w swoją. Dopóki mnie nie znalazłeś, nie wiedziałam nawet, czy mi uwierzył. – Powiedział mi o waszym spotkaniu mniej więcej miesiąc przed śmiercią – wyjaśnia Paul, przeczesując dłonią poczochrane włosy. Wpatruje się gdzieś w dal, szukając tej chwili w pamięci. – Wierzył ci. Bardzo ci wierzył. Powiedziałem, żeby tamtego dnia nie jechał na ryby. A on tylko wzruszył ramionami i powiedział, że naprawdę ma na to ochotę i że skoro ma w ten sposób umrzeć, to niech tak będzie. Myślę, że zdążył się oswoić z tą myślą. Paul sięga nad stołem i włącza dyktafon. Przygląda jej się uważnie. Czy szuka jej akceptacji? Boi się, że skoczy na niego i zrobi mu krzywdę? – W takim razie – zaczyna – powiesz mi, jak to działa? Miriam nabiera głęboko powietrza. – To coś, co mam? – Tak. Właśnie. – No cóż, Paul. To coś, co mam. Otóż, są pewne zasady. - koniec darmowego fragmentu - zapraszamy do zakupu pełnej wersji\nWydawnictwo Akurat imprint MUZA SA ul. Marszałkowska 8 00-590 Warszawa tel. 22 6211775 e-mail: info@muza.com.pl Dział zamówień: 22 6286360 Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Drozdy__Dotyk_przeznaczenia-ebookRO/p0204607i020" target="_blank" title="Drozdy. Dotyk przeznaczenia [Chuck Wendig] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Drozdy. Dotyk przeznaczenia [Chuck Wendig] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Trampki › Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne\nTenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne\nPrezentowane Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Ten typ obuwia pełni rolę obuwia przeznaczonego na użytek codzienny. Tak również jest w kwestii butów New Balance. Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne bezbłędnie komponuje się z różnorakimi męskimi stylami. Z tej.. więcej »\nPrezentowane Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Ten typ obuwia pełni rolę obuwia przeznaczonego na użytek codzienny. Tak również jest w kwestii butów New Balance. Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne bezbłędnie komponuje się z różnorakimi męskimi stylami. Z tej przyczyny ci gentlemani, którzy chcą pobawić się modowymi trendami, zainteresują się tym obuwiem. Poniżej przedstawiliśmy dla Państwa pełny opis kwestii technicznych:\nTenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne. New Balance Ml574 Tenisówki i trampki Męskie Szary.\nPrzedstawiane w tym miejscu trampki męskie charakteryzują się nadzwyczajną trwałością, jaką osiągnięto dzięki wykorzystaniu tworzyw najwyższej jakości do ich stworzenia. Jeżeli wciąż nie masz w swojej garderobie trampki męskie albo obuwie Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne nie spełnia Twoich oczekiwań - zobacz nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Tenisówki i trampki Ml574 New Balance szary wygodne


Wysłany: 2008-12-16, 21:01\n"Granice" Zofii Nałkowskiej, której do dziś dnia nie przeczytałem, a wypożyczyłem jakieś trzy tygodnie temu. Jakby nie ten temat to zapomniałbym, że książkę należy już oddać.\ntrylogię K-Pax oglądałam film ale nie miałam zielonego pojęcia że był na podstawie książki.\nWysłany: 2008-12-16, 22:16\nHeh, bywa, że człowiek pożycza coś a potem nagle napada go inna książka lub cała seria i nie ma głowy do czytania tego, po co może znów sięgnąć w bibliotece. Ja tak ostatnio mam. Wypożyczyłem cztery ksiązki i chyba uda mi się tylko jedna przeczytać a i to dlatego, że od dawna na nią miałem ochotę a tu potrzeba odpowiednich warunków, bo to "Droga" McCarthy'ego.\nO, człowiek z szeroko pojętej okolicy. Jestem z Mielca (to widać, słychać i czuć? eee... to już kiedyś było... ).\nWysłany: 2008-12-17, 09:55\nJestem z Mielca\nBliziutko! W Mielcu byłam ostatnio na Festiwalu Muzycznym, w sumie tylko na koncercie organowym Lecaudaya, ale zdecydowanie warto było. Dużo się u Was dzieje\nWysłany: 2008-12-17, 16:53\nTarnów, Tarnów uber alles.\nDzisiaj oddałem "Granicę" i wypożyczyłem "Proces" Kafki, który chciałem przeczytać miesiąc temu, tak samo jak i rok temu, tylko że jak już kolega Nieznany napisał, dopadła mnie inna książka, i inna, itd.\nWysłany: 2008-12-17, 22:03\nOwszem, dzieje się, koncerty w ramach Festiwalów Muzycznych bywają genialnie. To może spotkamy się na którymś z kolejnych koncertów w lecie lub na jesieni.\nA żeby nieco ontopicznie, to ostatnio wypożyczyłem z biblioteki... książki.\nWysłany: 2008-12-18, 11:06\nTo może spotkamy się na którymś z kolejnych koncertów w lecie lub na jesieni.\nKto wie? Wszystko jest możliwe\nWypożyczyłam "Malutką Czarownicę" Otfrieda Preusslera. Może i cofam się w rozwoju, ale książeczka jest prawie na 40 minut lektury, a to akurat na przerwę w pisaniu pracy.\nWysłany: 2009-01-08, 20:30\nPodczas ostatniej wizyty w bibliotece wypożyczyłam:\nMałgorzata Musierowicz - "Tygrys i Róża" oraz "Frywolitki 2"\nGail Carson Levine - "Ella zaklęta"\nJuliusz Verne - "Tajemnicza wyspa"\nMichelle Paver - "Wędrujący duch" i "Pożeracz dusz"\nJakoś ostatnio polubiłam odwiedzanie tego miejsca ;-)\nWysłany: 2009-01-10, 11:56\nDuma i uprzedzenie -Jane Austen\nAnka- Elżbieta Jodko -Kula.\n110 ulic- Małgorzata Gutowska -Adamczyk\nNajpiękniejszy dar- Laurlene McDaniel\nŚwiadectwo dojrzałości- Barbara Jeżewska\nFilip Szalony - Lech M. Jakób . ;D\nWysłany: 2009-01-10, 13:13\nJakoś ostatnio polubiłam odwiedzanie tego miejsca\nZnaczy się, miód na moje serce\nNic nie wypożyczam, nic nie czytam, niedługo stanę się analfabetką\nWysłany: 2009-01-10, 13:21\nOj Aniu, Tobie na pewno to nie grozi!\nJa wprawdzie byłem dziś w bibliotece i wziąłem dwa tomy Krucjaty Eugeniusza Dębskiego, jednak nie wiem czy będę miał czas je przeczytać. Tyle jeszcze książek stoi na półce nie przeczytanych. Jak zdążę zanim przyjdzie termin zwrotu to przeczytam. Inna rzecz, ze opis fabuły jest jakiś taki nie w moim guście..\nWysłany: 2009-01-10, 13:31\nA co ja mogę w moim grajdołku wypożyczyć? Ta moja miejska biblioteka to niedługo za muzeum będzie mogła robić i wreszcie będzie miała kasę ze sprzedaży staroci z przed kilkudziesięciu lat\nWysłany: 2009-01-16, 08:46\nJa wypożyczyłam 2 książki z serii o Monku oraz ksiazkową wersje K-PAX'a oraz jej dwie następne cześci\nWysłany: 2009-01-16, 17:11\nNie znosze bibliotek\nDzis wyszłam tylko z Kwiatami zła Baudelaire'a (;\nWysłany: 2009-01-16, 21:02\nBaudelaire trochę drażni swoją rygorystycznością formy i natrętnym niekiedy symbolizmem, niemniej jednak jest fascynujący. To jest w pewnym sensie bratnia dusza Wilde'a ;-).\nBędę musiał do niego zajrzeć, całkowicie o nim zapomniałem.\nTylko wątpię, żebym znalazł w mojej małej, wiejskiej bibliotece "Kwiaty zła" :/.


Komplet Sweet Sensations - Porges - rozmiar S/L | Bielizna erotyczna \_ Komplety erotyczne | safe4you.pl\nKomplet Sweet Sensations - Porges - rozmiar S/L\nPorges składa się z seksownego biustonosza oraz równie kuszącej dolnej części bielizny. Komplet ten sprawi, że każda noc z partnerem będzie wyjątkowa. Kuszący stanik doda Ci seksapilu. W połączeniu z falbanką i pończochami na dole jest to idealny zestaw.\nCzerwień to kolor pasji i miłości.\nPrzywdziej ją, a odmienisz się, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.\nPiękny kształt dwuczęściowego kompletu nie pozostawia wątpliwości – teraz też jesteś damą i panujesz niepodzielnie w królestwie zmysłów i namiętności.\nZaproś go do gry w której ustanawiasz zasady.\nAle graj fair – on nie ma szans w tym starciu.\nRozmiar: uniwersalny S/L (34-42)\nBielizna wykonana jest z bardzo elastycznego i rozciągliwego materiału, dzięki czemu bez problemu dopasowuje się do ciała.\nZestaw: stanik, majteczki z paskami do pończoch\nOpinie o Komplet Sweet Sensations - Porges - rozmiar S/L\nNa żywo prezentuje się jeszcze lepiej niż na zdjęciach. Kolor jest przepiękny a sama bielizna idealnie leży. Cena jest w 100% akceptowalna. Obsługa też na bardzo wysokim poziomie. Zamówienie było u mnie na następny dzień.


Weksle - wPolityce.pl\nNajświeższe w temacie weksle\nNASZ NEWS. Prokuratura przedłużyła śledztwo ws. Durczoka NASZ NEWS. Nowe fakty dotyczące śledztwa w sprawie weksli Kamila Durczoka. Kiedy akt oskarżenia trafi do sądu?\nSąd łaskawy dla Durczoka! Dziennikarz nie trafi do aresztu Znów mu się upiecze? Sąd łaskawy dla Kamil Durczoka. Celebryta nie zostanie aresztowany, ale ma wpłacić 200 tys. poręczenia\nDlaczego nie aresztowano Durczoka? Zaskakujące uzasadnienie! Dlaczego nie aresztowano Durczoka? Jest zaskakujące uzasadnienie sądu: Powaga czynu bezdyskusyjna, ale prokurator nie wykazał obawy matactwa


Rusztowania aluminiowe | Hege sukienki na kazda okazje - attentif sklep internetowy\nsobota, 24/10/2020 | 3:48 CEST\nYou are here: Home / Vera lucci sklep / Rusztowania aluminiowe\nPrzewożenie szeregu rusztowań budowlano-remontowych w okolice miejsca docelowego nie jest sprawą łatwą. Można by rzec, że jest to zadanie należące do bardziej skomplikowanych, gdyż nawet drobne, z pozoru niewinne niedopatrzenie może mieć w rezultacie bardzo zgubne konsekwencji. Moja firma zajmująca się wypożyczaniem i transportem rusztowań zawsze kładzie olbrzymi nacisk na należyte zabezpieczenie przewożonego materiału, aby zagwarantować nie tylko bezpieczeństwo transportowanym rusztowaniom, lecz również, aby zadbać właściwie o dobro kierowców samochodów poruszających się po drogach czy też zwykłych przechodniów. Ostatnio dostaliśmy spore zlecenie, które mieliśmy wykonać w możliwie jak najkrótszym czasie, natomiast rozwaga podpowiadała nam, aby spokojnie rozdysponować naszym czasem i czasem klienta, aby cała akcja przewozowa odbyła się całkowicie bezpiecznie. Rusztowania aluminiowe, które przewoziliśmy, zostały podzielone na trzy transporty. Klient został powiadomiony o aspektach związanych z bezpieczeństwem i na szczęście uzbroił się w cierpliwość.\n3 czerwca 2017Spawanie aluminium Posted in Attentif sklep internetowy\n21 listopada 2017System wentylacyjny Posted in Lazurowa sukienka\n2 lutego 2018Sztukateria elewacyjna Posted in Attentif sklep internetowy\nRusztowania aluminiowe Reviewed by admin on 27 lutego 2017 .\nPrzewożenie szeregu rusztowań budowlano-remontowych w okolice miejsca docelowego nie jest sprawą łatwą. Można by rzec, że jest to zadanie należące do bardziej skomplikowanych, gdyż nawet drobne, z pozoru niewinne niedopatrzenie może mieć w rezultacie bardzo zgubne konsekwencji. Moja firma zajmująca się wypożyczaniem i transportem rusztowań zawsze kładzie olbrzymi nacisk na należyte zabezpieczenie przewożonego materiału, aby […]