Z Niepokalaną: DEKLARACJA DOKTRYNALNA BP FELLAYA Z 15 KWIETNIA 2012 : DOWÓD ZDRADY – II\nDEKLARACJA DOKTRYNALNA BP FELLAYA Z 15 KWIETNIA 2012 : DOWÓD ZDRADY – II\nDOWÓD ZDRADY – II\nSobór Watykański II, nazywany przez kardynała Suenensa i kardynała Ratzingera "Rokiem 1789 w Kościele" i "anty-syllabusem" jest teraz akceptowany przez bp Fellaya "w świetle Tradycji."\nCZĘŚĆ DRUGA : DEKLARACJA DOKTRYNALNA Z 15 KWIETNIA 2012\nI. OKOLICZNOŚCI TOWARZYSZĄCE DEKLARACJI\nZanim przejdziemy do analizy Deklaracji Doktrynalnej (DD), którą bp Fellay przedstawił kard. Levada dnia 15 kwietnia 2012, przypomnijmy jakie zdarzenia bezpośrednio wyprzedziły jej redakcję:\n- Dnia 16 marca 2012 kard. Levada odpowiedział na list bp Fellay odmawiając Preambuły Doktrynalnej (PD2) biskupa Fellaya ;\n- Dnia 15 kwietnia 2012 bp Fellay przedstawia swoją Deklarajcę Doktrynalną (DD) ;\n- Dnia 13 czerwca 2012, Rzym odrzuca Deklarację Doktrynalną (DD) i przedstawia nową Preambułę Doktrynalną (PD3).\n1. List kardynała Levada’y z 16 marca 2012.\nW liście tym kard. Levada wyraża biskupowi Fellayowi swój « smutek » z powodu « [jego] « odmowy przyjęcia tekstu tej Preambuły [z 14 września 2011] która została [mu] przedstawiona ».\nKardynał zaczyna od odrzucenia tego, co nazywa « rozwiązania alternatywne» proponowane przez Bractwo, to znaczy Preambułę Doktrynalną (PD2) ułożoną w całosci przez Bractwo 30 listopada 2011.\nNastępnie stwierdza, że rozwiązania « nie wystarczą aby roztrzygnąć problemy doktrynalne będące podłożem pękniecia między Stolicą Apostolską a Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X, ponieważ nie dotyczą one bezpośrednio kontrowersyjnych punktów odnoszących się do części doktrynalnego nauczania Soboru Watykańskiego II i następującego po nim papieskiego Magisterium ».\nCytuje Benedykta XVI, z czasów uchylenia « ekskomuniki » w 2009, który zarzucał Bractwu « zamrażanie autorytetu nauczania » okresu sprzed Vaticanum II, który zresztą « zawiera całą doktrynalną historię Kościoła » (sic).\nOdnosi się on przede wszystkim do paragrafu III Preambuły doktrynalnej o « jednolitości Magisterium » która, jego zdaniem, wyklucza wszelką opozycję między aktualnym magisterium, a poprzednim, bo uważać inaczej « objektywnie oznacza uplasowanie swojego własnego osądu ponad samo Magisterium ».\nNastępnie Kardynał zaczyna straszyć :\n«Odmowa Preambuły doktrynalnej jednoznacznie zatwierdzonej przez Ojca Świętego, jest de facto także odmową wierności Papieżowi i aktualnemu Magisterium Kościoła (cf. nn. I i II Preambuły doktrynalnej), co pociąga za sobą zerwanie jedności z Biskupem Rzymu i kanoniczne konsekwencje z tego wynikające, według tego, co nakazują kanony 751 i 1364 Kodeksu Prawa Kanonicznego ».\nInnymi słowy, kardynał grozi ogłoszeniem Bractwa «schizmatycznym» i ponownym użyciem ekskomuniki, jeżeli bp Fellay nie powróci do Preambuły przedstawionej przez Rzym.\nW końcu zaprasza bp Fellaya « do refleksji nad poważnymi konsekwencjami [jego] stanowiska, gdyby okazało się ono definitiwnie potwierdzone», do « ponownego rozważenia » jego odmowy Preambuły doktrynalnej, oraz daje mu miesiąc na ostateczną odpowiedź.\nPrawdę mówiąc, kardynał Levada ma rację, że wymaga od bp Fellaya, żeby wypowiedział się na temat « kontrowersyjnych punktów » dotyczących « magisterium » soboru i posoborowego.\nW rzeczywistości problemy te nie zostały poruszone w PD2 biskupa Fellay.\n2. Reakcja bp Fellay na list kardynała Levada’y.\nOd tego momentu bp Fellay jest podzielony między odmową pójścia dalej i pragnieniem bycia uznanym przez Rzym.\na. Bezpodstawny optymizm : Rzym się zmienił !\nBiskup Fellay okazuje błogi optymizm, uwidaczniający się w jego Edytorialu Cor Unum 101 (marzec 2012), które zasługuje na poddanie szczegółowemu przeglądowi.\nZaczyna on od retropspektywy zdarzeń z ostatnich lat, które zniechęcają do ufania Rzymowi .\nDyskusje doktrynalne w latach 2009-2011 raczej go rozczarowały :\n« Brak ewaluacji dyskusji doktrynalnych ze strony Rzymu » (…) « Dyskusje zakończyły się, to prawda, nieco gwałtownie ».\nCo do treści dyskusji, przyznaje on, że doktrynalna zgoda z Rzymem jest niemożliwa :\n«Nasi eksperci wyraźnie pokazali sprzeczności jakie istnieją między, z jednej strony, nauczaniem Kościoła sprzed Soboru, a z drugiej, nauczaniem Vaticanum II i jego następstw. »\nNastępnie wymienia nowe propozycje Rzymu (15 września 2011) i odpowiedzi Bractwa :\n«Otrzymaliśmy propozycję [Preambułę doktrynalną], która próbowała wprowadzić nas w system hermeneutyki ciągłości. (...) Po raz pierwszy w dniu 1 grudnia, po raz drugi w dniu 12 stycznia, pisaliśmy do Rzymu, że niemożliwe jest dla nas podpisanie tekstu, który zawiera takie niejasności ».\nA jednak bp Fellay nadal nie rozumie (?) czego rzeczywiście chce Rzym :\n«Propozycja dana przez tę samą Kongregację: uznaje Bractwo, przyznając mu prawny status prałatury personalnej, pod warunkiem podpisania niejednoznacznego tekstu, o którym mówiliśmy w ostatnim Cor Unum [nr 100]. To jest zaskakujące, ponieważ dyskusje wyrażały głęboką niezgodę na temat prawie wszystkich poruszanych punktów.»\n«To jest zaskakujące » : Bp Fellay ma trudności z zauważeniem, że jeżeli Rzym zaakceptował, że Bractwo przedstawia swoje stanowisko podczas dyskusji, ale nie więcej, to tylko dlatego, że czekał na nową fazę, nowe negocjacje z Preambułą doktrynalną do podpisania w perspektywie statusu prawnego.\nNastępnie bp Fellay proponuje fałszywe rozumowanie (sofizmat), w którym przedstawia swoją nową strategię w stosunku do Rzymu.\nPo uspokojeniu wszystkich stwierdzeniem, że « wiara [jest] pierwsza i przed wszystkim », mówi on, że « sytuacja Kościoła może zmusić nas do działań względnie ostrożnych i odpowiednich do konkretnej sytuacji». Inaczej mówiąc, jeśli « konkretna » sytuacja się zmienia w Rzymie, my musimy również zmienić nasze stanowisko vis-a-vis Rzymu.\nWymienia to, co Kapituła z 2006 powiedziała à propos negocjacji z Rzymem :\n«Kapituła z 2006 r. okresliła bardzo jasną linię postępowania dotyczącą naszej pozycji w stosunku do Rzymu. Dajemy pierwszeństwo wierze, z naszej strony nie starając się o praktyczne rozwiązanie PRZED uchwaleniem kwestii doktrynalnych. »\nTo co jest tutaj szokujące, to to, że bp Fellay nazywa warunkiem sine qua non Kapituły zwykłą « linię postępowania », a więc podlegającą zmianom według okoliczności, co zresztą zrobi: będzie się starał o «praktyczne rozwiązanie przed uchwaleniem kwestii doktrynalnych. » !\nPróbując przekonać, że trzeba zmienić nasze podejście do Rzymu, stara się pokazać zmianę na lepsze « konkretnej » sytuacji w Rzymie, dokonując «historycznej obserwacji obecnej sytuacji Kościoła».\nStosuje więc porównanie roku 2006 (z powodu Kapituły) do roku 2012, próbując udowodnić, że w Rzymie nastąpiła zmiana, która wymaga także naszej zmiany.\nPodaje jako « dowód » tej zmiany « fakty » nie zbyt przekonywujące, bo on sam używa ekspresji jak « chociaż mało widoczne », « nawet nieśmiałe », « udaremnione » « pod korcem », « nawet, jeśli ich zastosowanie pozostawia do życzenia » etc.\nMówi o « dwoistym ruchu sprzecznym i nierównym», który jest niczym innym, jak walką między konserwatorami i modernistami, ale pamiętajmy o tym, że wszyscy ci konserwatorzy i ci moderniści są soborowcami !\nCzuły jest na pochlebstwa swoich « nowych przyjaciół w Rzymie », i mówi : « młodzi biskupi jasno okazują nam sympatię … Może w Rzymie widać te rzeczy najwyraźniej ! My mamy teraz przyjacielskie kontakty z najważniejszymi dyskateriami, również w otoczeniu Papieża ! »\nSłuchając tego opisu ma się wrażenie, że soborowy kościół jest w trakcie umierania, że się rozkłada … ! Bp Fellay stwierdza nawet, że ten « [odnowicielski ] ruch nie może być zatrzymany ».\nOraz, szczyt złudzenia, posuwa się on do oświadczenia, że : «Opatrzność Boska wyraża się poprzez prawdziwe fakty» (sic), to znaczy, że wydaje on osąd, jakoby Opatrzność się wyrażała poprzez to, co on sam właśnie wymienił, a co jest mało pocieszące, wielce mieszane, wcale nie przekonywujące.. Jak zwykle, posługuje się «nadprzyrodzonym » w celu przepchnięcia swoich własnych decyzji !\nI w ten sposób dochodzi do swojej konkluzji :\n« Jeżeli to jest prawda, a jestem o tym przekonany, to wymaga to od nas przyjęcia nowej pozycji w stosunku do oficjalnego Kościoła. W tym kontekscie należy sobie postawić pytanie w sprawie uznania Bractwa przez oficjalny Kościół… Nasi nowi przyjaciele w Rzymie twierdzą, że odziaływanie takiego uznania byłoby niezwykle mocne w całym Kościele, jako potwierdzenie ważności Tradycji dla Kościoła. »\nDalej, aby wyciszyć we własnych szeregach opozycję w stosunku do układów [z Rzymem – przyp. tłum.], stara się działać uspakajająco:\n«Jednakże, taka konkretna realizacja wymaga dwóch punktów absolutnie niezbędnych dla naszego przetrwania: pierwszy polega na tym, aby nie wymagano od Bractwa koncesji dotyczących wiary i tego, co za tym idzie (liturgii, sakramentów, moralności, dyscypliny). Drugi – żeby Bractwu przyznano prawdziwą wolność i autonomię działania, co pozwali mu żyć i konkretnie się rozwijać. Są to konkretne okoliczności, które wskażą, czy przyszedł czas na "zrobienie kroku " w kierunku oficjalnego Kościoła. Dziś, mimo rzymskiego zbliżenia z 14 września i z powodu dodanych warunków, to nadal wydaje się niemożliwe».\nWidać jednak, że jest on raczej optymistą:\n« Przyjdzie czas, gdy Bóg zechce. Nie możemy również wykluczyć, że - ponieważ wydaje się, że Papież położył wielki nacisk na tę sprawę - dozna ona nagłego rozwikłania. » (Cor Unum 101, marzec 2012)\nZauważmy, że gdy bp Fellay mówi o przyjęciu « nowego stanowiska w stosunku do oficjalnego Kościoła », to czy nie ma to oznaczać, że gotów jest zmienić stanowisko Bractwa?\nOn się zadawala postawieniem tylko dwóch warunków w celu zapewnienia naszego « przetrwania », nie więcej : (1) nie będzie ustępstw doktrynalnych z naszej strony i (2) wolności, aby żyć i się rozwijać. Można się zapytać gdzie się podziała krytyka soborowych błędów ?\nZobaczymy dalej, że nawet te dwa warunki nie mogą być przestrzegane, bo bp Fellay w swojej Deklaracji zacznie od robienia poważnych ustępstw doktrynalnych, a wolność działania, o której marzył, została poważnie naruszona przez jego akceptację nowego Kodeksu.\nNastępnie powtarza on, że korzystne warunki zostały podane, aby odpowiedzieć Rzymowi pozytywnie :\n« …gdyby istniała zmiana sytuacji Kościoła w odniesieniu do Tradycji, mogłoby to wymagać zmiany odpowiadającej konkluzji [próby układu ] nie koniecznie zmieniając cokolwiek z naszych zasad ! ...Ale nie ma wątpliwości, że od 2006 roku, jesteśmy świadkami rozwoju w Kościele, rozwoju ważnego i mocno interesującego, choć ledwie widocznego ».\nZdanie «gdyby istniała zmiana », jest niejasne … bo może ono znaczyć, że na tę zmianę trzeba jeszcze czekać, albo, że już nastąpiła.\nAle po obejrzeniu listy wymienionych przez biskupa Fellaya pozytywnych zmian, nie można uniknąć wniosku, że dla niego, oczekiwana "zmiana" Rzymu już zaistniała !\nJaka jest ta "zmiana"? Według biskupa Fellaya dotyczy ona jedynie zmiany postawy Rzymu w stosunku do nas, a nie zmiany samego Rzymu !\nOczywiście, obecny Rzym może zmianić "postawę" wobec Bractwa, ale ta zmiana jest wyraźnie polityczna i dyplomatyczna, nie doktrynalna, i zawsze ma na celu doprowadzić nas do przyjęcia soborowych reform ...\nBiskup Fellay nie może mówić o doktrynalnych zmianach w Rzymie, bo nikt mu w to nie uwierzy ! To tu własnie leży zasadnicza różnica między biskupem Fellayem i Kapitułą z 2006 na temat oczekiwanej zmiany Rzymu zanim nastąpią prace nad praktyczną umową.\nJasne jest więc, że wg. bp Fellaya doktrynalna zmiana Rzymu musi pozostać na boku i, że zostanie ona rowiązana, ale później, po zawarciu układu praktycznego …\nb. Dylemat uczynienia właściwego wyboru.\nBiskup Fellay stoi teraz w obliczu dylematu konieczności dokonania wyboru między : z jednej strony odmową powrotu do Preambuły Rzymu, którą odrzucił, a z drugiej – opcją kontynuowania negocjacji i przedstawienia nowego dokumentu doktrynalnego, ale kardynał Levada, wymaga powrotu do istoty idei zawartych w rzymskiej Preambule z 14 września 2011.\nZerwanie negocjacji w tym punkcie wymaga od bp Fellaya nie mniej, ni więcej, lecz heroicznego aktu, może trudnego do wykonania, ale jeszcze możliwego. (*)\n(*) Pamiętamy, że w tym kluczowym momencie biskup Fellay prosił abyśmy się modlili w naszych domach szczególnie w intencji odsunięcia "poważnego zagrożenia" dla Bractwa.\nMożna pomyśleć, że, jeśli biskup Fellay poprosił o modlitwy o odsunięcie "poważnego zagrożenia", to dlatego, że przygotwywał się raczej do odmowy rzymskiej Preambuły doktrynalnej i w konsekwencji tego sądził, że narażamy się na ewentualne sankcje. Takie przynajmniej wrażenie odnieśliśmy wtedy, a które jaśniej uwidacznia się dzisiaj.\nCo zrobi więc biskup Fellay?\nJeśli potwierdzi odmowę rzymskiej Preambuły doktrynalnej, może będzie musiał się zmierzyć z "sankcjami" modernistycznego Rzymu, jak mu groził kardynał Levada ;\nJeśli "przeredaguje swój tekst", przedstawiając nowy dokument wystarczająco niejednoznaczny, mogący spodobać się Rzymowi i jego [bp Fellaya] ludziom, do uznania kanonicznego pozostanie tylko jeden krok.\nAle jedno jest pewne : Ostateczna decyzja biskupa Fellaya będzie zależeć od jego najgłębszych motywacji.\n(a) Opcja odrzucenia\nJeśli wybierze pierwszą opcję, tę odrzucenia Preambuły przedstawionej przez Rzym, to dlatego, że uważa, iż nie istnieją możliwe koncesje doktrynalne.\nOstatecznie, czyniąc tak, potwierdzi tylko ostrą krytyką, jaką wymierzył w tę Preambułę w drugim Liście z dnia 12 stycznia 2012 r., w którym przedstawił, punkt po punkcie, poważne doktrynalne problemy tego dokumentu. Uczynić inaczej byłoby przeczeniem sobie samemu ! Więc nie pójdzie na kompromis doktrynalny i uratuje jedność Bractwa i Tradycji.\nOczywiście, ta odmowa wystawi nas na nowe « ekskomuniki » i zadeklarowanie nas « schizmatykami »… Lecz bp Fellay nie powinien lękać się nowych « potępień » ze strony modernistycznego Rzymu, bo byłyby one tylko pozorne, wszak nieważne.\nOto co myślał abp Lefebvre na temat « sankcji » pochodzących od modernistycznego Rzymu w swojej Konferencji prasowej, na dzień przed konsekracjami , w roku 1988 :\n« Osservatore Romano opublikuje ekskomunikę, deklarację schizmy, oczywiście. Co to wszystko ma oznaczać ?\nEkskomunikowani przez kogo ? Przez modernistyczny Rzym, przez Rzym, który nie ma doskonałej wiary katolickiej. (…)\nJesteśmy więc ekskomunikowani przez modernistów, przez ludzi, którzy zostali potępieni przez poprzednich papieży. Więc jakie to ma znaczenie. Jesteśmy skazani przez ludzi, którzy są skazani, i którzy powinni być publicznie potępieni. To pozostawia nas obojętnymi. To oczywiście nie ma żadnej wartości. Deklaracja schizmy, schizmy z czym, z Papieżem następcą Piotra? Nie, schizmy z modernistycznym Papieżem, tak, schizmy z ideami, które Papieża wszędzie rozsiewa, ideami Rewolucji, ideami nowoczesnymi , tak. Jesteśmy w schizmie z tym. " (15 czerwiec 1988 r.)\nW roku 2012 Rzym nadal jest zajęty, i jeszcze bardziej, przez modernistów i liberałów, niż w roku 1988, chyba , że biskup Fellay chce abyśmy "uwierzyli w niewiarygodne", a mianowicie, że sytuacja [w Rzymie] zmieniła się na dobre ... ! Zobaczymy dalej, że Rzym się nie zmienił, ale, że zmienił się biskup Fellay !\nBo stawką jest właśnie to : "marchewką", którą obiecuje Rzym w tych negocjacjach jest na ich końcu praktyczny układ, ale "kijem" jest teraz groźba nowych sankcji, jeżeli nie zaakceptuje się jego Preambuły doktrynalnej.\nA zatem, jeśli biskup Fellay utrzyma nasze stałe stanowisko doktrynalne, to znaczy stanowisko arcybiskupa Lefebvre’a, które było jeszcze prawie jego własnym (przynajmniej w konkluzjach ) w styczniu 2012 roku, Bractwo będzie pewne możliwości kontynuowania obrony Tradycji i zwalczania soborowych błędów z realną wolnością.\n(b) Opcja kontynuacji.\nJeśli biskup Fellay wejdzie w proces kanonicznego uznania, samym tym faktem zaakceptuje postawienie się w sytuacji proszącego : będzie chciał czegoś od Rzymu. Ustawi się więc w pozycji niższości w stosunku do swoich rozmówców i w konsekwencji, będzie musiał, prędzej czy później, podążać za wymaganiami modernistycznego Rzymu, a nie za swoimi własnymi ! (*)\n(*) Jeżeli porównamy sytuację biskupa Fellaya w 2012 r. z sytuacją abp Lefebvre’a z 1988, arcybiskup Lefebvre stał na pozycji wyższości w negocjacjach z Rzymem, bo to jego groźba konsekrowania biskupa ruszyła Papieża i kardynała Ratzingera.\nTa druga opcja, jaka staje przed biskupem Fellayem, to znaczy - kontynuacja, zakłada, że przełożony generalny koniecznie będzie musiał przedstawić Rzymowi nowy dokument doktrynalny.\nRzeczywiście, jeśli chce on uzyskać za wszelką cenę kanoniczne uregulowanie, musi postąpić tak, jak tego żąda od niego kardynał Levada, to znaczy, najpierw zaakceptować istotę zasad rzymskiej Preambuły z 14 września 2011 r., Preambuły, którą już odrzucił !\nPonieważ bp Fellay oficjalnie oświadczył, że ten dokument z 2011 jest nie do zaakceptowania, nie może teraz do niego powrócić w sposób szczery i otwarty.\nJedynym wyjściem na spodobanie się Rzymowi, jest napisać to samo, ale w sposób bardziej ukryty i niejasny, tak, aby wszyscy byli zadowoleni: Rzym i członkowie Bractwa. Innymi słowy, konieczne jest ponowne napisanie nowej deklaracji doktrynalnej, która przeformułuje w sposób pozornie bardziej tradycyjny złe zasady Preambuły z dnia 14 września 2011 roku.\nCzy biskup Fellay nie wiedział, że jeśli chcemy kanoniczne uznanie modernistyczny Rzym będzie wymagał od nas ustępstw doktrynalnych ? Trudno uwierzyć, że bp Fellay nie przewidział tego...\nZwłaszcza, że na koncu konferencji teologicznej z Rzymem nie doszło do układu doktrynalnego. Dla Rzymu te konferencje nie miał innego celu, niż "wyjaśnienie stanowisk i motywacji każdej ze stron " (cf.Uwaga Wstępna), nie więcej.\nRzym poprostu czekał na koniec konferencji z przedstawieniem roszczeń doktrynalnych. Prędzej czy później, to było nieuniknione, że władze rzymskie zażądają od Bractwa ustępstw doktrynalnych. (*)\n(*) Zauważmy, że Rzymowi zawsze było łatwo dać kanoniczne uznanie (co nie kosztuje ich wiele ...), pod warunkiem, że Bractwo przyjmie Sobór i reformy, które nie można negocjować.\nAle czy dla bp Fellay także istnieją punkty doktrynalne, na temat których nie można negocjować ? Co jest dla niego najwazniejsze: kanoniczne uznanie czy wierność doktrynie ?\nc. Decyzja została podjęta : kontynuujemy !\nOstateczną decyzję podjętą przez bp Fellaya, my ją znamy :\n- odkłada na bok swoją Preambułę z 30 listopada 2011 (PD2) ;\n- i przedstawia w Rzymie swoją Deklarację doktrynynalną (DD) z dnia 15 kwietnia 2012, który jest tylko "wznowieniem" nieco zmodyfikowanym Preambuły Rzymu z 14 września 2011! (*) Biskup Fellay dokonał w niej poważne ustępstwa dotyczące wiary katolickiej. Zobaczymy, że ten tekst, najpierw zaakceptowany przez Rzym, który przygotowywał się do podpisania umowy z biskupem Fellayem w dniu 13 czerwca 2012 roku, zostanie ostatecznie odrzucony in extremis tego dnia. (Przeanalizujemy to później.)\nPamiętamy, że pierwsza publiczna reakcja Rzymu po przysłaniu Deklaracji biskupa Fellaya była raczej życzliwa. Ojciec Lombardi, dyrektor Biura Prasowego, 18 kwietnia skomentował w Radio Vatican :\n"Ta odpowiedź, według świadectwa tych, którzy ją widzieli, bardzo się różni od poprzedniej (...) Można powiedzieć, że zrobiliśmy krok do przodu, to znaczy, że nowa odpowiedź jest raczej zachęcająca".\nZayważmy, że Ojciec Lombardi z pewnością widział Deklarację i że jego śziadectwo ma charakter oficjalny i trzy razy wyraził o niej pozytywną opinię.\nA zatem dwa aspekty oficjalnie motywują decyzję biskupa Fellaya do dania pozytywnej odpowiedzi Rzymowi zaprezentowaniem mu swojej Deklaracji doktrynalnej z dnia 15 kwietnia 2012 roku:\n"Pozytywny" aspekt: biskup Fellay mówi (błędnie), że ma miejsce "zmiana w sytuacji Kościoła w odniesieniu do Tradycji" ; jest to pierwszy argument, którego używa dla uzasadnienia prośbydo Rzymu o kanoniczne uznanie i kontynuowanie dalszych dyskusji w tym celu. Jeśli Rzym się "zmienił", my także musimy się zmienić! Bractwo będzie musiało wprowadzić w życie "nowe stanowisko w stosunku do oficjalnego Kościoła".\n"Negatywny" aspekt : obawy przed ewentualnymi sankcjami Rzymu. Mamy tutaj manipulację. Przed nami biskup Fellay dramatyzuje sytuację i podkreśla niebezpieczeństwo sankcji dla uzasadnienia swojego wyboru. (Wrócimy do tego.)\nDopuszczalne jest pytanie czy te oficjalne racje przedstawione przez Menzingen są naprawdę szczere. Poprawa sytuacji w Rzymie wyraźnie nieistnieje. A co do strachu przed sankcjami to, od 1988 roku nie działa on już na nas. Dlaczego słynny list z 1988r. wszystkich przełożonych Bractwa Świętego Piusa X domagający się ekskomuniki także dla nich jako zaszczytu małby być uznanu za "przestarzały" ? Czy mielibyśmy "się bać " sankcji, których domagaliśmy się wcześniej?\nTe dwa powody przedstawione przez Menzingen brzmią fałszywie.\nJedno jest pewne: biskup Fellay chce za wszelką cenę praktycznego porozumienia z Rzymem i próbuje to uzasadnić jak się da, niezręcznie. Dla niego, mimo jego zaprzeczeń, jasne jest, że praktyczne porozumienie stoi teraz przed obroną wiary. To tłumaczy dlaczego w swojej Deklaracji doktrynalnej z 15 kwietnia 2012 robi poważne ustępstwa doktrynalne.\nBractwo zapłaci drogo za konsekwencje decyzji bp Fellay przedstawienia jego Deklaracji doktrynalnej.\nII. DEKLARACJA DOKTRYNALNA (DD) BP FELLAYA Z 15 KWIETNIA 2012.\nA. ANALIZA DEKLARACJI, OGÓLNIE\nNie cały miesiąc po liście z groźbami kardynała Levada’y z 15 kwietnia 2012, bp Fellay przedstawia Rzymowi swoją Deklarację doktrynalną (DD). (*)\n(*)Należy zauważyć, że Deklaracji tej nie towarzyszy żaden wyjaśniający załącznik. Trzeba przyjąć, że jest tak dlatego, iż jej autorowi wydaje się ona wystarczająco "jasna" i nie wymagająca żadnych sprecyzowań ... Deklaracja ma datę 15 kwietnia, ale została oddana w Rzymie dnia 17-go.\nNie jest to już, jak Preambuła doktrynalna z 30 listopada 2011 (PD2), dokument w całości zredagowany przez Fellay i zastępujący rzymską Preambułę.\nBiskup Fellay, wobec odrzucenia przez Rzym jego PD2, zadowolił się powtórzeniem Preambuły Doktrynalnej (PD1) Rzymu z 14 września 2011, zmieniając ją nieco.\nBiskup Fellay jest jednak prawdziwym autorem Deklaracji doktrynalnej z dnia 15 kwietnia 2012 r., chociaż dla jej zredagowania opierał się w dużej mierze na złym tekście rzymskim z 2011.\nZaczął od nadania mu innej nazwy : ". Deklaracji Doktrynalnej ". Ale nie dajmy się temu zwieść, to jest w około 95% tekst PD1 kardynała Levada’y z dnia 14 września 2011 roku! (*)\n(*)Wybór tytułu " Deklaracja Doktrynalna", mówi biskup Fellay w swojej Uwadze wprowadzającej ten dokument do Cor Unum 104, jest "zapożyczony z abp Lefebvre’a, z 1988 roku, ponieważ nie chcieliśmy, powtórzyć tytułu "preambuły doktrynalnej ", której treść odrzuciliśmy w naszej odpowiedzi z dnia 12 stycznia." Szczerze mówiąc, obie te deklaracje mają bardzo niewiele wspólnego ... ponieważ ich treść jest zupełnie inna! (Cf: odpowiedź na zarzuty)\nPonadto, należy zauważyć, że w przeciwieństwie do ostatnich wyjaśnień biskupa Fellaya chcącego zminimalizować odziaływanie swojej Deklaracji, wybór tytułu "Deklaracja" nadaje dokumentowi większą wagę i bardziej ostateczny charakter, w odróżnieniu od terminu "Preambuła ", który oznacza wprowadzenie do jednego lub większej liczby kolejnych tekstów,mających potem nastąpić.\n1. UWAGA BP FELLAYA Z COR UNUM N° 104.\nPismo Cor Unum nr 104 (marzec 2013 r.) opublikowało Uwagę wprowadzającą bp Fellaya, w której próbuje on wyjaśnić członkom Bractwa "kontekst", jaki towarzyszył redagowaniu jego Deklaracji Doktrynalnej z dnia 15 kwietnia 2012 roku.\nZaczyna on od przypomnienia odmowy kardynała Levada’y (w jego liście z dnia 16 marca 2012 r.) Preambuły doktrynalnej (PD2) przedstawionej przez Bractwo w dniu 30 listopada 2011 r., zastępującą Preambułę doktrynalną (PD1) przedstawioną przez Rzym w dniu 14 września 2011 roku.\nWyjaśnia, że dla kardynała Levada’y odrzucenie przez Bractwo Preambuły doktrynalnej, zatwierdzonej przez Benedykta XVI, «równe jest zerwaniu jedności z Papieżem, co pociąga za sobą sankcje kanoniczne grożące za schizmę».\nDlaczego biskup Fellay nie odrzuca tego błędnego argumentu kardynała Levada’y? Czy ma poczucie "winy" z powodu odrzucenia tej Preambuły?\nA przecież nie trudno odpowiedzieć na argument kardynała. Jeśli Bractwo odrzuciło Preambułę Rzymu, to zrobiło to z poważnych powodów doktrynalnych. Biskup Fellay nie może się teraz wycofać i zaakceptować jej pod zarzutem zaprzeczania sobie i popełnienia ciężkiego grzechu, bez względu na groźby Rzymu! Być "w jedności" z Benedyktem XVI za sprawą tej Preambuły, równa się zerwaniu jedności ze wszyskimi Papieżami sprzed Vaticanum II oraz z Kościołem katolickim.\nNastępnie biskup Fellay chce wyglądać na "stanowczego", gdy mówi, że w jego stosunkach z Rzymem prowadzą go "zasady wiary". I dodaje, że "rezygnacja z tych zasad w celu otrzymania ... kanoniczne uznanie, zawsze była wykluczona " i że "nigdy nie dojdzie do praktycznego porozumienia, jeśli warunki sine qua non podane przez nas wiele razy, zarówno w różnych przyjętych postawach, jak i w drugiej odpowiedzi dla Kongregacji Wiary (12 stycznia 2011 r.) " nie zostaną spełnione.\nPiękne mówić to dzisiaj ... ale aby uwierzyć w to, co biskup Fellay powiedział tutaj, trzeba osądzać jego czyny, a nie jego słowa. Warunki sine qua non może i były określone wiele razy, ale Deklaracja doktrynalna biskupa Fellaya, zobaczymy to, zignoruje te warunki.\nI co on zrobi z warunkiem sine qua non ustanowionym przez Kapitułę Generalną w 2006, który wymagał, aby uniknąć "niemożliwego układu czysto praktycznego. " Kapituła z 2006 stwierdziła również: "Dzień w którym Tradycja odzyska wszystkie swoje prawa " problem pojednania nie będzie miał racji istnienia i Kościół odzyska swoją młodość " (abp Lefebvre) " ? Widzieliśmy, że biskup Fellay jednym zamachem odsunął ten warunek, nazywając go "niewykonalnym".\nWedług niego, kardynał Levada zarzucał Bractwu odrzucenie « wszystkich akt Magisterium od 1962 », zarzut, który bp Fellay uważa za « fałszywy ». (*)\n(*) Prawdę mówiąc, trudno znaleźć choć jeden dokument "magisterium " soborowego i posoborowego, który byłby całkowicie ortodoksyjny i do którego można się odnieść bez rezerw... Może Humanae vitae, i to jest wszystko! Chcielibyśmy wiedzieć, co myśli na ten temat bp Fellay.\nPóźniej, mówi on o swojej " krawędzi ", dzięki której, jak mówi, chce uniknąć skrajnych stanowisk przyłączenia i sedewakantyzmu, ponieważ nie chcemy być "ani heretykami, ani schizmatykami."\nPotem chce umniejszyć znaczenie swojej Deklaracji twierdząc, że "nawet jeśli dokument z kwietnia  zostałby zatwierdzony [przez Rzym], nie wystarczyłoby to do uzyskania kanonicznej normalizacji", że Deklaracja "nie zawierała w pełni naszej myśli na temat Soboru i obecnego Magisterium " , i że chciał nią tylko uzupełnić rozmowy doktrynalne w punkcie dotyczącym "oskarżenia o schizmę".\nWidzieliśmy już co myślał abp Lefebvre o oskarżeniach o « schizmę » kierowanych do nas przez modernistyczny Rzym, ale zdaje się, że bp Fellay jest prawdziwie dotknięty tym fałszywym oskarżeniem, bo wygląda na to, że bierze je na poważnie… Czy to, co jest tylko « pozorne » on bierze za prawdziwe ?\nDalej wyjaśnia on, że jego «przykłady podporząkowania autorytetowi magisterium same w sobie » , nie wykluczają jego «sprzeciwu wobec wielu aktów dokonujących się obecnie ».\nZobaczymy dalej, w analizie Deklaracji, że to nierealne wyjaśnienie bp Fellaya nie daje się utrzymać.\nObiera postawę obronną mowiąc, że "wielu wybitnych członków Bractwa nie zrozumiało naszej myśli w ten sposób i widziało w niej niejasność, a nawet przystanie do tezy hermeneutyki ciągłość ".\nJeżeli weźmiemy te słowa dosłownie, trzebaby uznać, że ci "wybitni członkowie" nie znają teologii ... Faktem jest, że nigdy wcześniej nie widziało się tak wielu księży i wiernych z Tradycji tak poważnie przeciwnych Przełożonemu generalnemu Bractwa z powodu jego działań. Czy nie jest to znak, że za ich reakcją stoi więcej niż zwykłe niezrozumienie, a prawdziwy problem?\nPrzełożony Bractwa próbuje przekonać kapłanów, mówiąc, że odrzucenie przez Rzym tej Deklaracji jest dowodem, że nie była ona "przystaniem do hermeneutyki ciągłości". I "zapomina" wspomnieć, że ta Deklaracja została najpierw zatwierdzona przez Rzym - od kwietnia 2012 do początków czerwca 2012 - i że Rzym przygotowywał się do jej podpisania dnia 13 czerwca, gdy zdarzenia ostatniej chwili spowodowały, że papież zmienił zdanie.\nNastępnie biskup Fellay próbuje odwrócić uwagę, mówiąc o przemieszczeniach, zmianach i uzupełnieniach w nowej Deklaracji Rzymu z dnia 13 czerwca 2012 r., chociaż ważne byłoby przeanalizowanie jego własnego dokumentu, tego z 15 kwietnia 2012, aby stwierdzić czy jest on zgodny , lub nie ze stałym stanowiskiem Bractwa.\n(Odpowiemy na fałszywość tego stwierdzenia na końcu tej drugiej części)\nBiskup Fellay podsumowuje ujawniając "ekskluzywnie", że poinformował abp Di Noia, dnia 28 sierpnia 2012, że "wycofuje " swoją propozycję z kwietnia 2012, "która może teraz służyć, jak powiedział, za podstawę do pracy ".\nPo co mówić to teraz, gdy Rzym odrzucił Deklarację ?\nI niezależnie od tego, że została ona odrzucona i potem wycofana jako podstawa dp pracy, biskup Fellay musi odpowiadzieć za jej treści. Musi on wyjaśnić, jak mógł przedstawić taki dokumentu jako stanowisko doktrynalne Bractwa !\nPosumowuje stwierdząc, że jako wyrażające stanowisko Bractwa pozostają tylko te  dokumenty:\n- dwa listy, z 30 listopada 2011 i 12 stycznia 2012,\n- Deklaracja Kapituły generalnej z 14 lipca 2012,\n- sześć warunków ustanowione przez Kapitułę na przed wszelkim uznaniem kanonicznym.\n(Przeanalizujemy później to stwierdzenie bp Fellaya)\n2. NIEJASNOŚCI DEKLARACJI DOKTRYNALNEJ\nW sprawie podjętej przez bp Fellaya decyzji o przedstawieniu Deklaracji doktrynalnej, mamy prawo postawić sobie dwa pytania :\na) Dlaczego bp Fellay porzucił Preambułę doktrynalną (PD2) z 30 listopada 2011, trochę kulawą, ale poprawną w konkluzjach i zastąpił ją Deklaracją Doktrynalną (DD) z 15 kwietnia, zdecydowanie gorszą i pełną niejsności ?\nb) Czy preambuła kardynała Levada’y nadawała się do zmiany w takim stopniu, aby uczynić ją dopuszczalną w Deklaracji Doktrynalnej bp Fellaya z 15 kwietnia 2012 ?\nZ odpowiedzi na te dwa pytania i ze szczegółowej analizy Deklaracji Doktrynalnej wyniknie świadectwo poważnej zdrady naszego doktrynalnego stanowiska oraz pewność naszego obowiązku potępiania nowoczesnych błędów.\na. W odpowiedzi na pierwsze pytanie, możemy stwierdzić, że porzucenie przez bp Fellaya jego Preambuły (PD2), tej z 30 listopada 2011, ukazuje poważne ustępstwo przed wrogami Tradycji.\nPD2, chociaż są w niej dwa pominięcia i niedopuszczalne odwołanie się do Lumen gentium, opierała się jednak głównie na tradycyjnych dokumentach. Biskup Fellay chciał przejąć inicjatywę, zmienić strategię, i przejść z pozycji "oskarżonego " na pozycję "oskarżyciela" wprowadzających nowości [fr. des innovateurs].\nLecz teraz bp Fellay całkowicie zmienia swoje stanowisko : woli podążać inną drogą, drogą kompromisów i ustępstw.\nCałkiem zwyczajnie powraca on do Preambuły Rzymu z września 2011.\nOto jak biskup Fellay wyjaśnił swoją strategię pełną niejasności i dwuznaczności, bardziej godną złego polityka niż człowieka Kościoła, kiedy mówił o swojej Deklaracji Doktrynalnej :\n"Apropos odpowiedzi jaką wysłałem 17 kwietnia do Rzymu [Deklaracji doktrynalnej] (...) istnieją (w tym dokumencie) deklaracje, które są tak bardzo na krawędzi, że jeżeli patrzycie ze punktu, lub zależnie od tego czy założycie czarne, czy różowe okulary, widzicie je tak, lub tak (...) Ale jeśli chce się ją krzywo czytać, zrozumie się ją krzywo. "( Brignoles, 4 maja 2012 –Wiadomości Chrześcijańskie, Nr 135 )\nJesteśmy bardzo daleko od jasnych wypowiedzi Naszego Pana, Katolicyzmu i naszego Założyciela !\nInnymi słowy, jeśli biskup Fellay powiedział, że jego Deklarację można rozumieć "krzywo", w "czarnych okularach", to dlatego, że dokument jest niejednoznaczny.\nI on potwierdza tę dwuznaczność, stwierdzając: " jeśli chce się ją krzywo czytać, zrozumie się ją krzywo ".\nCzy Pismo nie mówi: "niech wasze tak będzie tak, a wasze nie będzie nie, wszystko inne pochodzi od złego." (Mt 5, 37), a także "Os bilingue detestor - Nienawidzę rozdwojony język" (Prz 8, 13)? Bóg nienawidzi dwuznaczności, niejasności, dwuznaczeń.\nPonieważ dwuznaczność jest właśnie tym: to jest wyrażenie, które ma dwie interpretacje, jedną dobrą i jedną złą. Niejednoznaczny tekst jest więc nie do przyjęcia, ponieważ nie mamy prawa do promowania błędu pozwalając na podwójną interpretację.\nTa dwuznaczność jest jeszcze bardziej naganna, gdy chodzi o doktrynę katolicką, która jest zawsze "bezkompromisowa". Jak można wybrać niejasność w materii dotyczącej wiary i zbawienia dusz? Ze względu na poważne konsekwencje, nie możemy pozwolić sobie na proponowanie tekstu o podwójnym sensie .\nOto dlaczego Kościół potępia nie tylko wyrażenia otwarcie błędne, jak herezje, ale również niejasne wyrażenia, jak się to stało w przypadku skazania niektórych dekretów Synodu w Pistoi.\nCzy można sobie wyobrazić dokumenty tradycyjnego Magisterium wypełnione takimi dwuznacznościami? (*)\n(*)Możemy zastosować tę samą zasadę do nowej mszy: jej autorzy pomyśleli ją właśnie tak, aby była wieloznaczna, aby miała sens protestanckiej wieczerzy. Natomiast jest to niewyobrażalne w stosunku do tradycyjnej Mszy, która nie ma tej dwuznaczności, a która musi mieć katolicki sens.\nOdnosi się to również do niektórych dokumentów Vaticanum II, które są złe i nie do przyjęcia ze względu na ich niejasności.\nWieloznaczność jest jeszcze bardziej naganna, gdy istnieje poważne zobowiązanie do uczynienia wyznania naszej Wiary, jak to właśnie jest w przypadku z "Deklaracji doktrynalnej" biskupa Fellaya. Czyż nie chodzi tu właśnie o "zadeklarowanie" naszej Wiary, a nie o ukrycie jej, lub promowanie błędu?\nb. W dpowiedzi na drugie pytanie: ewidentne jest, że Preambuła doktrynalna (PD1) kardynała Levada’y z 14 września 2011 r. nie nadaje się do takiej zmiany, by mogła się stać "dopuszczalna". (*)\n(*) Podobny błąd dotyczy dokumentów Soboru Watykańskiego II, o których niektórzy mówią, że wystarczy je "poprawić", aby stały się "dopuszczalne". Zdrowy rozsądek podpowiada nam, że niektóre dokumenty soborowe są tak skorumpowane, że poprawianie nie uczyni ich dobremi. Powinno sie je po prostu odrzucić.\nPierwszy powód, dla którego uważamy, że Preambuła doktrynalna z 14 września 2011 r. nie nadaje sie do zmodyfikowania jest taki, że sam bp Fellay tak uważał !\nGdyby Preambuła nadawała się do « poprawienia », dlaczgo bp Fellay nie zrobił tego 30 listopada 2011 lub w styczniu 2012 ?\nCzy biskup Fellay nie odrzucił tej Preambuły w swoim liście z dnia 30 listopada 2011 r.? Następnie obalił ją PUNKT PO PUNKCIE w swoim liście z dnia 12 stycznia 2012 r., w którym mówi, że jej przyjęcie wiązałoby się ze "szkodliwą dwuznacznością i siałoby konfuzję", bo - jak powiedział - ona "narzuca nam wszystkie nowości, których trwające trudności, wątpliwości i zastrzeżenia już przedstawiliśmy."\nJeśli nie przejść obok zasady niesprzeczności, wg. której twierdzenie i jego przeciwieństwo nie może być prawdą w tym samym aspekcie, biskup Fellay zaprzeczyłby sam sobie i stracił wiarygodność, gdyby przyjąłby 95% dokumentu, który punkt po punkcie sam obalił z pomocą tak silnych argumentów!\nKtóremuż to « bp Fellayowi » należy wierzyć ? Temu z listopada 2011 i stycznia 2012 z jego PD1, czy temu z kwietnia 2012 z jego DD ?\nWysunie się objekcję, że biskup Fellay usunął szkodliwe elementy z Preambuły doktrynalnej (PD1) Rzymu i tak przerobił ją w swoją Deklarację Doktrynalną, która powinna była odpowiadać tak Rzymowi, jak i Bractwu.\nOdpowiemy szczegółowo na to później, pokazując punkt po punkcie, że bp Fellay swoją Deklaracją nie zmienił w sposób istotny Preambuły Rzymu ; dokonał jedynie małych zmian.\nDrugi powód, dla którego uważamy, że Preambuła doktrynalna (PD1) nie nadaje sie do przerobienia, to fakt, że zredagowali ją w Rzymie nasi wrogowie. Jej autorzy, niejasnościami i podstępem otwarcie chcieli doprowadzić Bractwo do akceptacji soborowych reform poprzez «hermeneutykę ciągłości ».\nJej język jest może « staranniejszy » niż w przeszłości, co ma służyć przypodobaniu się, lecz i tak pełno tam neo-modernistycznej trucizny.\nTrudno uwierzyć, że bp Fellay nie widział trucizny w rzymskim tekście, którym się posłużył tworząc swój własny. Jest on nie tylko inteligentny, ale również jego wykształcenie w Ecône i doświadczenie zdobyte w badaniu nowoczesnych błędów nie pozwala sądzić, że nie zdawał sobie sprawy z problemu.\nNiewybaczalny błąd biskupa Fellaya polega na jego przeświadczeniu, że uda mu się "przekształcić" Preambułę z 14 września 2011 r. w jego własną Deklarację, nie zmieniając - wedle życzenia kardynała Levada’y - "substancji " tej Preambuły !\nPóżniejszym dowodem na to, że ta Deklaracja nie była dobra jest opozycja jaką spowodowała, opozycja niespotykana dotąd w Tradycji, czego nie było w przypadku Preambuły doktrynalnej z 30 listopada 2011 (PD2)! Jeśli "drzewo" było "dobre", dlaczego wywołało takie gwałtowne reakcje?\nBiskup Fellay i jego doradcy mieli kłopot z "badaniem stanu" tej wewnętrznej opozycji w stosunku do Deklaracji doktrynalnej, ponieważ nigdy nie zrozumieli (?), że ta reakcja w Tradycji nie wynikała z "uprzedzeń ", ale z odmowy wielu [osób] do identyfikowania się z tym tekstem "pachnącym" modernizmem. Odmawiali sobie przyznania, że jej treść jest nie do przyjęcia.\nI jeszcze dzisiaj, mimo pewnych "strategicznych" wycofań, biskup Fellay uparcie powtarza, że nie było żadnego problemu z treścią jego Deklaracji, a zdecydował się na jej "wycofanie" tylko ze względu na przeciwne jej reakcje w Tradycji, ale jej nie "odwołał".\n3. RACJE JAKIMI BP FELLAY UZASADNIA SWOJĄ DEKLARACJĘ\nNie mając możliwości czytania w [cudzym] sumieniu, nie możemy być pewni wewnętrznych motywacji biskupa Fellaya, kierujących nim podczas redagowania tej złej Deklaracji Doktrynalnej, ale możemy badać oficjalne powody podane przez niego w celu wyjaśnienia tego czynu. Wiele mogą nam także wyjaśnić publiczne działania przełożonego generalnego Bractwa.\nW Nocie wyjaśniającej dla Cor Unum 104 przedstawiającym Deklarację Doktrynalną, bp Fellay uzasadnia swój wybór zastąpienia PD2 z 30 listopada 2011 Deklaracją całkowicie wieloznaczną i niejasną, aby przypodobania się Rzymowi :\nObawa przed sankcjami.\nFałszywa koncepcja Kościoła.\na. Obawa przed sankcjami .\nMówiliśmy już o możliwości rzymskich « sanksji » zapowiedzianych przez kardynała Levadę w jego liście z dnia 16 marca, jeżeli Bractwo nie powróci do Preambuły z 14 września 2011.\nOnieśmielanie [nas] przez modernistyczny Rzym powiodło się ! Strach, zwłaszcza, jeśli okaże się "bliski" często prowadzi ludzi do ustąpienia ... (*)\n(*) Czy można usprawiedliwiać biskupa Fellaya za takie zachowanie i ustąpienie może pod wpływem strachu (?) przed sankcjami?\nWszelki strach nie zwalnia od odpowiedzialności moralnej, zwłaszcza, gdy chodzi o publiczne wyznanie Wiary, jak to jest w tym przypadku, w przeciwnym razie nigdy nie byłoby męczenników ...\nSkąd tyle lęku ze strony biskup Fellay i jego asystentów przed możliwymi "sankcjami"?\nByć może pochodzi to w pierwszym rzędzie z faktu , że od zniesienia "ekskomuniki" w 2009 roku, biskup Fellay zaczął czuć się trochę "zgodny z prawem ", a teraz jest "przerażony" perspektywą ponownego "potępienia" przez oficjalny Kościół.\nCzy biskup Fellay tak bardzo chce swojego uznania przez oficjalny Kościół, że nie zniesie, aby to przyłączenie spełzło na niczym na skutek nowych "sankcji" ?\nW przeciwieństwie do abp Lefebvre’a, którego "ekskomunika" w 1988 roku pozostawiła obojętnym, biskup Fellay przydaje zbyt wielką wagę "skazaniom " przez Rzym.\nJeśli jego nałogowy "legalizm" sprawia, że już czuje się "winny" z powodu pozostawania na marginesie oficjalnego Kościoła, tym bardziej będzie chciał uniknąć ponownego "skazania" przez oficjalny Kościół!\nCzy on uważa, że te możliwe nowe "skazania" byłyby ważne gdyby odmówił powrotu do Preambuły Rzymu ? Należy wierzyć, że tak, sądząc po stwierdzeniach pochodzących z Noty wprowadzającej jego Deklarację Doktrynalną do Cor Unum 104 :\n"Kardynał Levada dodaje, że nasze odrzucenie Preambuły doktrynalnej zatwierdzonej przez Benedykta XVI równe jest zerwaniu jedności z Biskupem Rzymu, co prowadzi do kanonicznej kary za schizmę. (...) [DD] miała jedynie je uzupełnić o szczególny punkt: oskarżenie o schizmę "\nW każdym razie, jego prawa ręka, ksiądz Pfluger, wyraźniej mówi o tym poczuciu "winy" Bractwa spowodowanym brakiem uznania przez Kościół soborowy:\n"Jeśli chodzi o nas, my również cierpimy z powodu wady, jaką jest nasza kanoniczna nieprawidłowość. Nie tylko stan Kościoła posoborowego jest wadliwy, ale nasz również. (...) Nie można kwestionować zobowiązania do aktywnego działania w celu przezwyciężenia kryzysu. A praca ta zaczyna się u nas chęcią przezwyciężenia naszego nienormalnego stanu kanonicznego. "(Kirchliche Umschau, 17 Październik 2012)\nTakie poczucie winy dalekie jest doskonałej analizie dokonanej przez ksiądza R. de Cacqueray na temat "gróźb" Rzymu.\n"Zrozumiałe jest zatem, że ten niekończący się piruet przestanie robić na nas wrażenie i zdyskredytuje w naszych oczach tych, którzy z taką swobodą posługują się kijem i marchewką ... Zostać ekskomunikowanym, a następnie "od-ekskomunikowanym" i znowu być zagrożonym ekskomuniką, skończy się na tym, że mało będą nas obchodzić te ‘coups de théâtre’ i te volte-face.\nMamy tyle powodów, by uważać te niesprawiedliwe wyroki za nieistniejące i nieważne! One w naszych oczach nie mają wagi. Po pierwsze, pamiętamy dobrze rok 1988. To ekskomuniką została nagrodzona zapowiedziana usługa oddana przez arcybiskupa Marcela Lefebvre'a w świętemu Kościołowi, zapewniająca mu czterech znakomitych biskupów katolickich, za pośrednictwem których przekaz kapłaństwa katolickiego się wzmacnił. My, zuważyliśmy przy tej okazji, w jaki sposób, przez misterium nieprawości, maltretuje się najlepsze sługi Kościoła. " (Fideliter 208, lipiec-sierpień 2012)\nOto co abp Lefebvre myślał o kościele soborowym:\n"Kościół, który potwierdza takie błędy (wolność sumienia ...) jest zarówno schizmatycki i heretycki. Ten soborowy kościół nie jest więc katolicki. Jeżeli papież, biskupi, kapłani i wierni przystają do tego nowego kościoła, oddzielają się od Kościoła katolickiego. "(Ecône, 29 czerwca 1976).\nTo smutne stwierdzić, że biskup Fellay, zamiast wybrać bezkompromisowość Wiary i możliwość pozornego i nieważnego "skazania" , woli się starać o pozorną "legalność " i ostatecznie ulega lękowi. Nie można powiedzieć, że takie zachowanie jest bohaterskie ...\nA najgorsze jest to, że odpowiadając Rzymowi "pozytywnie" - jak zobaczymy – ustępuje on w podstawowych kwestiach doktryny.\nWszystko to zdradza jego brak przekonania do naszego stanowiska doktrynalnego, ponieważ akceptuje "pod warunkiem" w swojej Deklaracji doktrynalnej trzy filary "kościoła soborowego": sobór, nową Mszę i nowy Kodeks !\nb. Fałszywa koncepcja Kościoła\nJeśli biskup Fellay zgadza się odpowiedzieć pozytywnie Rzymowi swoją Deklaracją doktrynalną, to dlatego, że za tą decyzją stoi racja "doktrynalna" : dla niego Kościół soborowy jest Kościołem katolickim, to jest Mistyczne Ciało Chrystusa !\nTo jest bardzo obszerny temat, który zasługuje na dłuższe obalanie, ale wystarczy tutaj go przedstawić i pośpiesznie odeprzeć to mylne rozumowanie.\nProblemem polega na tym, że bp Fellay identyfikuje ludzi kościoła, pałace, świątynie, zewnętrzną wystawność "soborowego Kościoła " z Kościołem katolickim ... On często nazywa "kościół soborowy" (termin, którego już nie używa), "konkretnym" kościołem, "prawdziwym". (*)\n(*)Określenia bp Mgr Fellay nie są teologiczne i zresztą nie wiele znaczą, bo możemy powiedzieć, że fałszywe kościoły także są "konkretne" i "prawdziwe"… !\nOkreślenie "kościół soborowy", utworzone przez kardynała Benelliego w liście do arcybiskupa Lefebvre’a, 25 czerwca 1976, zdradza modernistyczny i masoński projekt stworzenia prawdziwego "nowego kościoła", który nie jest Kościołem katolickim.\nCzy biskup Fellay zapomniał, że Kościół katolicki identyfikują widoczne przymioty teologiczne, a nie zewnętrzny przepych?\nBiskup Fellay wyraźnie powiedział na konferencji w seminarium Św. Proboszcza z Ars : "Utożsamianie oficjalnego Kościoła z nowoczesnym Kościołem, to błąd, bo mówimy o konkretnej rzeczywistości. "(Flavigny, 16 lutego 2009)\nChociaż abp Lefebvre miał całkiem inne stanowisko :\n"Widzialny Kościół poznaje się po przymiotach, które on zawsze dawał dla swojej widzialności : on jest jeden, święty, powszechny i apostolski. Pytam was: gdzie są prawdziwe cechy Kościoła? Czy są one bardziej w oficjalnym kościele (nie chodzi o widzialny Kościół, ale o Kościół oficjalny), czy u nas, w tym co reprezentujemy, czym jesteśmy? Oczywiste jest, że to my zachowujemy jedność wiary, która zniknęła z oficjalnego Kościoła. Przymioty te nie istnieją u innych ... To nie my wychodzimy z Kościoła, ale moderniści. A powiedzieć ''wyjść z widzialnego Kościoła'', znaczy pomylić się zrównując oficjalny Kościół z widzialnym Kościołem. My całkowicie należymy do Kościoła widzialnego, do społeczeństwa wiernych pod zwierzchnictwem papieża, ponieważ nie odrzucamy autorytetu papieża, ale to, co on robi ... Wyjść zatem z oficjalnego Kościoła? W pewnym stopniu, tak, oczywiście. "(Konferencja dla księży, Ecône, 9 wrzesień, 1988)\n"To my jesteśmy widzialnym Kościołem. (...) To inni nie są już jego częścią " (Wywiad w Le Choc, nr 6, Paryż 1989).\nA zatem, jeśli będziemy kierować się "logiką" bp Fellaya : ponieważ "kościół soborowy" i Kościół katolicki są identyczne, musimy się starać o "pojednanie" z obecnym Rzymem. Biskupowi Fellayowi udaje się nawet dać temu "pojednaniu" motyw zarówno "dogmatyczny" i moralny (sumienie), w przeciwnym razie ciężko zgrzeszymy.\nBiskupowi Fellayowi udaje się nawet dać temu "pojednaniu" motyw zarówno "dogmatyczny", jak i moralny (sumienia), w przeciwnym razie ciężko zgrzeszymy.\nB. ANALIZA DEKLARACJI DOKTRYNALNEJ SZCZEGÓLNIE\n1.Tekst Deklaracji Doktrynalnej\nAby dokonać szybkiego porównania między Deklaracją doktrynalną (DD) z dnia 15 kwietnia 2012 r. i Preambułą doktrynalna (PD1) Rzymu z 14 września 2011 r., podkreśliliśmy tekst dodany przez biskupa Fellaya.\nZanaczymy także później, co biskup Fellay usunął z Preambuły doktrynalnej Rzymu, na podstawie której napisał swoją Deklarację.\nOto pełny tekst Deklaracji Doktrynalnej (DD) przedstawionej przez biskupa Fellaya w Rzymie dnia 15 kwietnia 2012:\nI. Przyrzekamy być zawsze wierni wobec Kościoła katolickiego i rzymskiego Papieża, jego najwyższego Pasterza, Wikariusza Chrystusa, następcy Piotra i głowy Ciała biskupów.\nII Oświadczamy, że przyjmujemy nauczanie Magisterium Kościoła w dziedzinie wiary i moralności, przyznając każdemu doktrynalnemu twierdzeniu wymagany stopień przylgnięcia, według nauczania zawartego w nr 25 Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium Soboru Watykańskiego II. (Cf. również nową formułę Wyznania wiary i Przysięgi wierności, aby przyjąć urząd wypełniany w imieniu Kościoła, 1989; cf. CIC kanony 749, 750 1 i 2, 752, CCKW kanony 597, 598 1 i 2, 599.)\n2. Uznajemy autorytet Magisterium, któremu jako jedynemu powierzone jest zadanie autentycznej interpretacji Słowa Bożego pisanego czy przekazanego (Cf. Pius XII, encyklika Humani generis) w wierności Tradycji, pamiętając, że „Następcom Piotra został obiecany Duch Święty nie po to, aby oni przez Jego objawienie głosili jakąś nową naukę, ale aby z Jego asystencją święcie zachowywali i wiernie objaśniali przekazane przez Apostołów Objawienie, względnie spuściznę wiary”. (Vaticanum I, Konstytucja dogmatyczna Pastor aeternus, Dz. 3070. )\n3. Tradycja jest żywym przekazem Objawienia „usque ad nos” ( Sobór Trydencki, Dz. 1501: „Wszelka prawda zbawienna i wszelka zasada moralna (Mat. XVI, 15) jest zawarta w księgach napisanych i w tradycjach niepisanych, które, otrzymane przez Apostołów z ust samego Chrystusa albo przekazane jak z ręki do ręki przez Apostołów pod natchnieniem Ducha Świętego, dotarły aż do nas.”) i Kościół w swoim nauczaniu, w swym życiu i w swoim kulcie, uwiecznia i przekazuje wszystkim pokoleniom to, czym jest i wszystko to, w co wierzy. Tradycja rozwija się w Kościele z asystencją Ducha Świętego, (Cf. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, 8 i 9, Denz. 4209-4210.) nie jako nowość sprzeczna, (Vaticanum I, Konstytucja dogmatyczna Dei Filius, Dz. 3020: „Dlatego należy nieprzerwanie zachowywać takie znaczenie świętych dogmatów, jakie już raz określiła święta Matka Kościół, a od tego znaczenia nigdy nie można odejść pod pozorem lub w imię lepszego zrozumienia. Niech więc wzrasta i na różne sposoby mocno się rozwija rozumienie, wiedza oraz mądrość wszystkich razem i każdego z osobna, zarówno poszczególnych łudzi, jak i całego Kościoła, ze wszystkich pokoleń i wieków, ale tylko w swoim rodzaju, to znaczy w tej samej nauce, w tym samym znaczeniu i w tym samym sformułowaniu (św. Wincenty z Lerynu, Commonitorium, 28).”) ale przez lepsze rozumienie depositum fidei. (Vaticanum I, Konstytucja dogmatyczna Dei Filius, Dz. 3011; Przysięga antymodernistyczna, nr 4; Pius XII, Encyklika Humani generis, Dz. 3886; Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, 10, Dz. 4213.\n4. Cała Tradycja wiary katolickiej musi być kryterium i przewodnikiem w rozumieniu nauczania Soboru Watykańskiego II, który z kolei rzuca światło – to znaczy pogłębia i następnie lepiej wyjaśnia – pewne aspekty życia i doktryny Kościoła, implicite obecne w nim lub jeszcze nie sformułowane pojęciowo. (Jak na przykład nauka sakramentalnego charakteru episkopatu w Lumen gentium, nr 21.)\n6. Z tego powodu, uzasadnione jest popieranie za pomocą słusznej dyskusji naukę i teologiczne wyjaśnienie wyrażeń i sformułowań Soboru Watykańskiego II i późniejszego Magisterium, w przypadku, gdy wydają się być nie do pogodzenia z wcześniejszym Magisterium Kościoła. (Znajdujemy podobną sytuację w historii z Dekretem dla Ormian Soboru Florenckiego, gdzie przekazanie instrumentów jest określone jako materia sakramentu święceń. Jednakże teologowie w sposób prawowity dyskutowali, nawet po tym dekrecie, na temat ścisłości takiego twierdzenia; w końcu kwestia została rozwiązana w inny sposób przez papieża Piusa XII.)\n[przyp. tłum. – polski tekst DD pochodzi z blogu Pelagiusa Asturiensis : http://pelagiusasturiensis.wordpress.com/2013/03/09/soborowa- deklaracja-doktrynalna-niesoborowego-jeszcze-bp-fellaya/ ]\n2. Skreślenia i uzupełnienia w Deklaracji doktrynalnej (DD) biskupa Fellaya.\na. Skreślenia w stosunku do Preambuły doktrynalnej (PD1) proponowanej przez Rzym.\nW swojej Deklaracji Doktrynalnej (DD), biskup Fellay usunął TYLKO JEDEN FRAGMENT I NOTĘ w nr 2, paragrafu III Preambuły doktrynalnej (PD1) kardynała Levada’y:\n- Tekst: "tak, jak przedstawia Katechizm Kościoła Katolickiego (cf. nn. 813-822, 2104-2109..)".\n- Nota na końcu paragrafu pochodzi z Listu Cum Jam Pawła VI, z 21 września 1966, w AAS 58 (1966) 879, w którym wzywał on do widzenia doktryny Soboru Watykańskiego II w ciągłości z poprzednim Magisterium.\nPoza tym CAŁY POZOSTAŁY TEKST Preambuły kardynała Levada’y został zachowany !\nFakt, że niektóre fragmenty zostały przeniesione w inne miejsca daje fałszywe wrażenie, że oba dokumenty zasadniczo się różnią...\nb. Dorzucenia w stosunku do Preambuły doktrynalnej z 14 września 2011 (PD1) proponowanej przez Rzym.\nDorzucenia są następujące :\nW III, 2 - dotyczącym autorytetu Magisterium biskup Fellay dorzucił - "pamiętając, że "następcom Piotra został obiecany Duch Święty nie po to, aby oni prez Jego objawienie głosili jakąś nową naukę, ale aby z Jego asystencją święcię zachowywali i wiernie objasniali przekazane przez Apostołów Objawienie, względnie spuściznę wiary "(Sobór Watykański, Konstytucja dogmatyczna Pastor Aeternus, Dz. 3070). "\nW III, 3 - w odniesieniu do przekazywania Tradycji, do zdania "Tradycja rozwija się w Kościele z asystencją Ducha Świętego" (cf. Dei verbum, 8 i 9), biskup Fellay dorzucił, "nie jako nowość sprzeczną, ale przez lepsze zrozumienie depositum fidei" [ z cytatem z Dei Filius, Soboru Watykańskiego I, Denz. 3020, Przysięga anty-modernistyczna, z Humani generis Piusa XII i z Dei Verbum Soboru Watykańskiego II (sic!)];\nW III, 6 - Biskup Fellay dodał komentarz odnoszący się do Soboru we Florencji, dotyczący "studium i wyjaśnień teologicznych wyrażeń i sformułowań Soboru Watykańskiego II i posoborowego nauczania Kościoła, gdzie wydają się one nie do pogodzenia z poprzednim Magisterium Kościoła ".\nZauważymy bez wysiłku, że tak jedno usuniecie, jak i wymienione dorzycenia nie zmieniają ISTOTY [fr. substance] Preambuły proponowanej przez Rzym.\nTym samym biskup Fellay spełnił to, czego się domagał kardynał Levada w swoim liście towarzyszącym Preambule doktrynalnej : "Kongregacja pozostaje skłonna rozważyć wniosek o wyjaśnienie lub sugestie przeznaczone do poprawienia jakości tych tekstów, przy zachowaniu ich istoty. "\nTen autentyczny fakt, przeczy temu co mówią obrońcy biskupa Fellaya, którzy twierdzą, że Deklaracja Doktrynalna różni się zasadniczo od Preambuły Rzymu.\nUdowodnimy tę sprzeczność analizując Deklarację punkt po punkcie.\n3. Wewnętrzna analiza Deklaracji Doktrynalnej z 15 kwietnia 2012.\nPrzyjżyjmy się teraz szczegółowo tekstowi Deklaracji Doktrynalnej (DD) biskupa Fellaya z 15 kwietnia 2012.\nW każdym punkcie - i aby pokazać uderzającą sprzeczność między "Fellayem 1" i "Fellayem 2" - dodamy krytyki samego biskupa Fellaya, jakie poczynił (30 listopada 2011 i 12 stycznia 2012) w stosunku do Preambuły Rzymu, lecz której prawie cały tekst powtarza w swojej Deklaracji.\nParagraf I mówi o wierności w stosunku do Kościoła i Papieża : «Przyrzekamy być zawsze wierni wobec Kościoła katolickiego i rzymskiego Papieża, jego najwyższego Pasterza, Wikariusza Chrystusa, następcy Piotra i głowy Ciała biskupów. »\nCzy mamy być mu wierni, gdy mówi nam 17 maja 2013 : Cytowane za Watykanem : « (…)Szczególnie jeśli chodzi o chleb i ryby, te rzeczy "nie pomnożyły się" – wyjaśnił - ale "były po prostu bez ograniczeń, tak jak nieograniczona jest oliwa wdowy. Kiedy mówimy "pomożyć" można się pomylić i sądzić, że jest to magiczna sztuczka ... nie, po prostu, jest to wielkość Boga i miłość, która włożyła to w nasze serca: że to, co chcemy, co posiadamy, nie ma końca (…) ».http://www.zenit.org/it/articles/papa-francesco-si-vendano-le-chiese-per-dare-da-mangiare-ai-piu-poveri\nParagrafy I i II Deklaracji są bardzo ważne, ponieważ określają one, że tak powiem, doktrynalne zasady Deklaracji, podczas gdy paragraf III jest praktycznym zastosowaniem tych zasad.\nTen tekst nie stanowi problemu sam w sobie, to znaczy, w normalnych czasach.\nOdpowiemy później, w Odpowiedziach na zarzuty, tym, którzy próbują usprawiedliwiać DD mówiąc, że niektóre fragmenty, jak ten, były w Protokole zgody [z Rzymem] podpisanym, a następnie wycofany przez arcybiskupa Lefebvre’a w 1988 roku.\nPo pierwsze, czy można mówić o "wierności Kościołowi i Papieżowi", bez żadnych ograniczeń, rozróżnień lub sprecyzowań ? Zamiast tego, jak zobaczymy, jest powiedziane, że ta wierność jest przyrzeczona na "zawsze".\nNie przyrzeka się wierności osobom lub instytucjom w abstrakcji, ale zawsze w konkrecie, a tu chodzi o przyrzeczenie wierności na zawsze "soborowemu papieżowi", który, choć jest również szefem Kościoła katolickiego, jest de facto przywódcą "Kościoła soborowego"!\nInnymi słowy, nie można przyrzec wierności osobom, które same nie są wierne Kościołowi katolickiemu i swoim poprzednikom!\nBo czy nam się to podoba, czy nie, to wyznanie wierności usytuowane jest w konkretnym kontekście: kryzysu Kościoła, w roku 2012, w którym odpowiedzialne za kryzys są, ni mniej, ni więcej, ale te same władze, którym biskup Fellay przyrzeka podporządkowanie !\nTo rozróżnienie między papieżem - prawdziwym następcą Apostołów, a - szefem ciągu kościoła modernistycznego i neo-neo-protestanckiego, abp Lefebvre wyraził w swojej słynnej Deklaracji z dnia 21 listopada 1974 w ten sposób:\n"My przylegamy całym sercem, całą duszą do katolickiego Rzymu, strażnika wiary katolickiej i tradycji niezbędnych do utrzymania tej wiary, do wiecznego Rzymu, pani mądrości i prawdy.Odmawiamy natomiast i zawsze odmawialiśmy podążać za Rzymem o tendencji neo-modernistycznej i neo-protestanckiej, jaka wyraźnie się wyraża w Soborze Watykańskim II i po Soborze we wszystkich reformach, które z niego pochodzą. "\nTak właśnie zaczął abp Lefebvre swój List do przyszłych biskupów w 1987 r. mówiąc, że « Tron Piotrowy i stanowiska w Rzymie okupowane są przez antychrystów …»\nDziwnie wygląda Bractwo przyrzekające tutaj wierność władzy "jako takiej", podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z władzami, które działają w kierunku niszczenia tego, co my chcemy budować !\nWreszcie, możemy dodać, że słowo "zawsze" w tej formule jest nieco przesadzone i nie na miejscu, ponieważ nasza wierność wobec obecnego papieża jest uwarunkowana jego wiernością w stosunku do Boga, jego poprzedników [w KK] i Kościoła wszechczasów. Jak można przyrzekać na "zawsze" wierność papieżowi, który zazwyczaj oddala sie od wierności Bogu, swoim poprzednikom i Kościołowi wszechczasów ?\nA zatem, biskup Fellay w Paragrafie I jest co najmniej dwuznaczny, ponieważ nie dokonuje koniecznych rozróżnień między papieżem - głową Kościoła katolickiego, a tą samą osobą - szefem "Kościoła soborowego".\nParagraf II mówi o podporządkowaniu się nauczaniu Magisterium, według soborowej doktryny z nr 25 Lumen gentium:\n«Oświadczamy, że przyjmujemy nauczanie Magisterium Kościoła w dziedzinie wiary i moralności, przyznając każdemu doktrynalnemu twierdzeniu wymagany stopień przylgnięcia, według nauczania zawartego w nr 25 Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium Soboru Watykańskiego II ». (Cf. również nową formułę Wyznania wiary i Przysięgi wierności, aby przyjąć urząd wypełniany w imieniu Kościoła, 1989; cf. CIC kanony 749, 750 1 i 2, 752, CCKW kanony 597, 598 1 i 2, 599.) »\nTen tekst przedstawia dwa problemy :\nNajpierw sam tekst ;\nNastępnie Nota u dołu strony dotyczący akceptacji Wyznania wiary i Przysięgi na wierność z 1989 r., jak i dwa cytaty z nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego.\nJózef Ratzinger i ojciec Congar : od czasu DD bp Fellaya możemy zaakceptować ich doktrynę określoną w tekstach Soboru, "w świetle Tradycji " ! Nie przestajemy się rozwijać...\na. Nr. 25 z Lumen gentium .\nNiektórzy usprawiedliwiają przywołanie n°25 z Lumen gentium, bo był on użyty w Protokole zgody z 1988. (Cf. Zarzuty)\nJako taki, tekst nr 25-ego z Lumen gentium nie byłby problemem, bo jest on w dużej mierze oparty na doktrynie Soborów Trydenckiego i Watykańskiego I, które zostały przywołane.\nAle w kontekście, pozostaje on jednak tekstem do odrzucenia, ponieważ jest częścią soborowej doktryny.\nZarzuca się temu tekstowi z Lumen gentium to, co powiedział ksiądz Alvaro Calderon, profesor seminarium Bractwa w Argentynie:\n"Czy możemy kupić przynajmniej ten tekst ? Z pewnością nie, ponieważ w poprzednim rozdziale, ten sam dokument podporządkował hierarchiczny urząd [fr. l’office hiérarchique ] w sensus fidei, co wymaga rozumienia doktryny nr 25 w bardzo różny sposób od tego, jak to było nauczane przez Sobór Watykański I". (Lampara Bajo del Celemin - Światło pod korcem)\nAle tekst ten stawia także poważny problem w swoim praktycznym zastosowaniu.\nW normalnej sytuacji Kościoła jest całkowicie dopuszczalne (jest to nawet obowiązek), żeby podporzątkować się nauczaniu Magisterium Kościoła.\nAle w obecnej, anormalnej sytuacji Kościoła, gdzie posoborowi Papieże nie nauczają już zdrowej doktryny, zasada ta nie może mieć zastosowania, gdyż byłoby to równe podporządkowaniu się "soborowemu i posoborowemu Magisterium", podpisując im "czek in blanco " !\nCo zresztą będzie wyraźniej wymagane w paragrafie III.\nb. Nowe Wyznanie Wiary i Przysięga Wierności z roku 1989.\nNie trzeba przypominać znaczenia i wagi uczynienia Wyznania Wiary i Przysięgi na wierność.\nTe dwa publiczne akty, często dokonywane bardzo uroczyście, czasem przed Najświętszym Sakramentem, pociagają za sobą poważne zobowiązania sumienia pod groźbą grzechu śmiertelnego, ponieważ bierze się Boga, a nie tylko ludzi, na świadka tego, co wypowiadamy.\nA ponieważ jest to publiczny wyraz naszej wiary i naszego posłuszeństwa w stosunku do prawowitych przełożonych Kościoła, nie może on zawierać niejasności lub dwuznaczności, ponieważ jego ostatecznym celem jest najpierw - prawda o Bogu, który jest powodem naszej wiary, a następnie - nasze posłuszeństwo, które należy się ludziom z powodu Boga.\nTo powiedziawszy , zacznijmy od przypomnienia, że to nowe "Wyznanie wiary" zastąpiło tradycyjne Wyznanie Wiary Soboru Trydenckiego, nazywane inaczej Wyznaniem Piusa IV-go !\nPamiętamy, że bp Fellay w swojej Preambule doktrynalnej (PD2) z 30 listopada 2011 wybrał trydenckie Wyznanie Wiary. Tutaj, w swojej Deklaracji doktrynalnej, robi odwrotnie i przyjmuje nowe Wyznanie wiary!\nCo mówi to nowe Wyznanie Wiary?\nTekst wprowadzający do nowego Wyznania wskazuje sens, jaki trzeba mu dać :\n"Stało się zatem konieczne, aby przygotować odpowiednie teksty do aktualizacji dotyczących ich stylu i treści oraz uczynić je bardziej zgodne z nauczaniem Soboru Watykańskiego II i pochodzących z niego dokumentów. "\nSzczególnie problematyczny jest ostatni paragraf nowego Wyznania :\n"Ponadto, z religijnym posłuszeństwem woli i umysłu, przylegam do doktryn określonych, tak przez Biskupa Rzymu, jak i przez Kolegium Biskupów, gdy sprawują oni autentyczne Magisterium, nawet jeśli nie zamierzają oni głosić go przez ostateczny akt. "\nTen ostatni tekst stanowi problem w jego praktycznym zastosowaniu podczas kryzysu w Kościele, jaki przeżywamy.\nPonieważ soborowe władze nie mogą udowodnić, że dokumenty Soboru Watykańskiego II nie należą do nieomylnego magisterium, odwołują się one do "autentycznego magisterium", które - jak mówią – wymaga również wewnętrznego przyjęcia, woli i umysłu.\nPrawdą jest, że w normalnych czasach Kościół zawsze wymagał od wiernych akceptacji autentycznego Magisterium, bo jesteśmy mu winni także wewnętrzne przyjęcie tego, co nie jest nauczane nieomylnie przez Kościół.\nAle "kościół soborowy" przesadnie dziś wzywa do tego "przyjęcia", a robi to dokładnie dlatego, aby narzucić całe soborowe i posoborowe nauczanie, jako część " autentycznego Magisterium ", chociaż zrywa ono poważnie z autentycznym Magisterium tradycyjnym.\nA zatem przyjęcie tego nowego Wyznania Wiary równe jest podpisaniu « czeku in blanco » na rzecz niszczycieli Kościoła !\nW jaki sposób Bractwo może nadal się sprzeciwiać reformom soborowym, jeżeli biskup Fellay akceptuje tym nowym Wyznaniem podporządkowanie się "aktualnemu magisterium", które nie ma innego celu, niż "być bardziej zgodne z nauczaniem Soboru Watykańskiego II " ?\nAbp Lefebvre, przeciwnie, miał wyraźne zdanie na temat tego, co należy myśleć o tym nowym Wyznaniu wiary, której autorem był nikt inny, jak kardynał Ratzinger:\n"Nowe wyznanie wiary, które zredagowal kardynał Ratzinger, wyraźnie obejmuje akceptację Soboru i jego konsekwencji. (...) Jak moglibyśmy to zakceptować ! "(Le Bourget, 19 listopada 1989)\n"Błędy Soboru i jego reform pozostają oficjalnym standardem konsekrowanym przez wyznanie wiary kardynała Ratzingera z marca 1989." (Podróże duchowe, s. 10-11.)\n"To stawia nas w sprzeczności, ponieważ w tym samym czasie, gdy Rzym daje Bractwu Świętego Piotra, na przykład, lub opactwu Le Barroux i innym grupom, uprawnienia do odprawiania Mszy wszechczasów, w tym samym czasie wymaga się od młodych kapłanów podpisania wyznania wiary, w którym trzeba uznać ducha Soboru. To jest sprzeczność. "(Friedrichshafen, 29 kwietnia 1990)\n"To jest bardzo poważna sprawa. Bo wymaga on [Rzym] od tych wszystkich, którzy sa przyłączeni, lub mogliby być, aby złożyli wyznanie wiary w dokumentach Soboru i posoborowych reformach. Dla nas jest to niemożliwe. "(Fideliter, styczeń 1991, nr. 79 str. 4)\n"Taką, jaka jest, ta formuła [wyznania wiary], jest niebezpieczna. To dobrze pokazuje ducha tych ludzi, z którymi zgoda nie jest możliwa. " (Fideliter Nr 70 s. 16 lipiec 1989 r.; nr 73 s. 12 i nr. 76 s. 11)\nA zatem, przyjąć to nowe Wyznanie wiary i chcieć pozostać wiernym Tradycji, jak mówi abp Lefebvre, jest to sprzeczność, ponieważ Wyznanie wymaga akceptacji Soboru i jego reform.\nWe wspomnianej Nocie, biskup Fellay akceptuje też "Przysięgę na wierność " z 1989 roku, która z kolei oficjalnie zastąpiła w soborowym kościele Przysięgę Anty-modernistyczną !\nPamiętamy, że w jego PD2 z 30 listopada 2011 biskup Fellay wybrał jednak Przysięgę Anty-modernistyczną zamiast Przysięgi na wierność z 1989 roku... A zatem, w kwietniu 2012 , jeszcze raz robi kompletną volte-face !\nA więc, jeśli biskup Fellay odkłada na bok Przysięgę Anty-modernistyczną, która jest jedną z naszych najlepszych broni przeciwko neo-modernistom, dla zaakceptowania nowej Przysięgi z 1989 wyraźnie promującej modernistyczne błędy, to oznacza to znaczne osłabienie oporu Bractwa wobec współczesnych błędów.\nPamiętamy, co biskup Fellay napisał w "Liście do Wiernych", w którym cytował swój własny list do kardynała Castrillona Hoyosa po zniesieniu "ekskomunik" :\n"Jesteśmy gotowi do napisania Credo naszą krwią, do podpisania przysięgi anty-modernistycznej, wyznania wiary Piusa IV; akceptujemy i przyjmujemy za nasze wszystkie sobory aż do Vaticanum II, co do którego mamy zastrzeżenia" . (24 stycznia 2009r.)\nA więc, nie pierwszy raz niestety, biskup Fellay dokonuje sprzecznych oświadczeń. Czasami myśli tradycyjnie, czasami przyjmuje formuły soborowego kościoła, a co jest jeszcze bardziej dwuznaczne - czasem robi jedno i drugie w tym samym dokumencie!\nPonadto, w tej samej nocie do paragrafu II, cytowane są kanony 749 i 750 nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, które odnoszą się do madisterium i powinności przylgnięcia do jego nauczania, tak nieomylnego, jak i autentycznego.\nSygnalizowaliśmy już fakt, że obecne władze uważają soborowe i posoborowe nauczanie za część "autentycznego magisterium" Kościoła. Tak więc, w praktyce, Bractwo nie będzie już mogło ich atakować. Nie zostaje mu zatem nic innego, jak możliwość zaakceptowania ich, najpierw milcząco, a następnie w sposób bardziej wyraźny, jak to już zrobiły przyłączone wspólnoty, jedna po drugiej od roku 1988 roku... Le Barroux jest dobrym przykładem tej ewolucji.\nWidząc więc poważne ustępstwa, jakich dokonał bp Fellay w paragrafie II, mamy prawo zapytać: Gdzie są doktrynalna stanowczość i nadprzyrodzona roztropności, jakie mamy prawo oczekiwać od Przełożonego generalnego Bractwa ?\nGdzie są te, tak zwane, jego "łaski stanu", na które on i jego obrońcy się powołują, żądając od członków Bractwa podporządkowania?\nAle jest jeszcze gorzej: zobaczymy jak biskup Fellay, po zaakceptowaniu w paragrafie II kwestii zasady podporządkowania obecnemu "magisterium", musi zaakceptować w paragrafie III praktyczne zastosowania tych fałszywych zasad.\nParagraf III jest bez wątpienia najgorszym z całego dokumentu.\nTen paragraf, najdłuższy w Deklaracji doktrynalnej, traktuje o zastosowaniach praktycznych dotyczących kontrowersyjnych kwestii odnoszących się do sprawowania władzy papieża i biskupów, a zwłaszcza do autorytetu soborowego i posoborowego Magisterium w związku z Tradycją.\nTo naprawdę w to miejsce, aż do tego kompromisu, chcieli doprowadzić biskupa Fellaya teologowie kardynała Levada’y, ponieważ paragraf ten dotyczy w szczególności najbardziej kontrowersyjny punktów między Bractwem a soborowym Rzymem.\nBiskup Fellay już podkreślił perfidię paragrafu III Preambuły Rzymu w swoim liście z 12 stycznia 2012 r. :\n" Punktem, który powoduje najwięcej problemów jest paragraf III (...) ten paragraf III Preambuły chciałby nas zmusić do zaakceptowania wszystkich punktów, które sprawiają trudności."\nA zatem biskup Fellay był całkowicie świadom poważnego zagrożenia, jakie reprezentował ten paragraf. Jeżeli był tak niebezpieczny, trzeba było odrzucić go w całości.\nNa pierwszy rzut oka wydaje się, że biskup Fellay radykalnie "przekształcił" paragraf III kardynała Levada’y w inny, całkiem nowy sens, z tradycyjnymi oświadczeniami. Ale to tylko tak wygląda ...\nW rzeczywistości, porównując paragraf III biskupa Fellaya z tym kardynała Levada’y w PD1 stwierdza się, że niewiele jest zmian, i że te ostatnie nie mają realnego znaczenia.\nBiskup Fellay podzielił paragraf III na siedem punktów, dodając kwestię nowej mszy i nowych sakramentów.\nPrzyjrzyjmy się teraz szczegółowo poszczególnym punktom tego paragrafu III.\n● 1: AUTORYTET PAPIEŻA I BISKUPÓW\nBiskup Fellay powtarza tutaj słowo w słowo, co było w PD1 Rzymu:\n"Oświadczamy, że przyjmujemy nauczanie dotyczące rzymskiego Papieża i Kolegium biskupów, z jego głową, Papieżem, nauczane przez Konstytucję dogmatyczną Pastor æternus Soboru Watykańskiego I i przez Konstytucję dogmatyczną Lumen gentium Soboru Watykańskiego II, rozdział III (De constitutione hierarchica Ecclesiæ et in specie de episcopatu), wyjaśnione i interpretowane przez Nota explicativa prævia tego samego rozdziału. "\nKomentowaliśmy już powyżej problemy związane z nr 25 Lumen gentium, które jest częścią rozdziału III, który zawiera numery od 18 do 29 włącznie. Numer 25 żąda akceptacji zwykłego magisterium biskupów, co samo w sobie jest zgodne z duchem Soboru Watykańskiego I, ale niemożliwe z powodu obecnego kryzysu, ponieważ biskupi rozumują w duchu Soboru. Natomiat, w innych częściach rozdziału III, istnieje realna sprzeczność między fałszywym, nowym pojęciem (kolegialność) i tradycyjnym nauczaniem Kościoła.\nTo, co tu jest poważne, to to, że biskup Fellay akceptuje, że doktryna w punkcie tak ważnym, jak autorytet Papieża i biskupów, za odniesienie ma zarówno Vaticanum I, jak i Vaticanum II !\nFakt ten nie czyni tego dokumentu "lepszym" , ale wręcz przeciwnie, bardziej niebezpiecznym, siejącym konfuzję, bo te dokumenty [ V 1 i V 2] są ze sobą wyraźnie sprzeczne.\nW rzeczywistości, ten tekst jest mylący, ponieważ nie jest jasne, czy doktryna, wg.której tekst mówi o Papieżu i biskupach jest przypisywana Vaticanum I, czy Vaticanum II...!\nTak więc, w przypadku sporu, trzeba będzie brać pod uwagę nauczanie Soboru Watykańskiego II, ponieważ to obecna władza sprawuje "żywe" Magisterium.\nJeśli istnieje punkt, w którym Watykan II zerwał z Tradycją, to jest nim właśnie nowa, demokratyczna koncepcja dotycząca władzy w Kościele, z błędem "kolegialności". (*)\n(*) Tradycyjna koncepcja nauczała, że autorytet papieża był "monarchiczny".\nHierarchia Kościoła była, że tak powiem, "piramidalna" z Papieżem na szczycie, a potem biskupi i kapłani.\nVaticanum II wybrał inspirowanie się współczesną demokracją i uczynił władzę "konsultacyjną i deliberatywną" na wszystkich poziomach, zmniejszając lub zniszcząc osobisty autorytet papieża, biskupów, a nawet księży w ich parafiach...\nNajgorszym zastosowaniem kolegialności Soboru było ustanowienie dwóch najwyższych władz w Kościele: jedną – samego Papieża, a drugą - Papieża z "kolegium" biskupów, i to w sposób zwyczajny , permanentny, a nie nadzwyczajny, jak to ma miejsce podczas soborów ekumenicznych.\nA więc wymieniona tutaj doktryna z rozdziału III Lumen gentium, przeczy tradycyjnemu nauczaniu na temat najwyższej władzy w Kościele.\nNota praevia dodana na końcu Lumen gentium, aby spróbować wyjaśnić w bardziej tradycyjnym sensie kwestię najwyższej władzy w Kościele i uspokoić konserwatywnych biskupów na soborze, nie skutkuje już dzisiaj, ponieważ nie jest już wymieniona w nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego, jak zauważył to abp Lefebvre :\n"W nowym prawie kanonicznym, są dwie najwyższe władze Kościoła: jest władza papieża, który posiada najwyższą władzę, a następnie [władza] papieża z biskupami. (...)Tego w Kościele nigdy nie widziano. (...) To jest ograniczenie władzy papieża. Więc, nota wyjaśniająca Soboru, praktycznie, nie bierze się jej pod uwagę w nowym prawie kanonicznym ". (Konferencja duchowa w Ecône, 100A, 20 maja 1983)\nTym samym więc, nowy Kodeks nie czyni nic innego, jak tylko oddaje w kanonicznym języku błąd kolegialności nauczanej w Lumen gentium.\nTo tutaj, w rozdziale III Lumen gentium, znajduje się, na najwyższym szczeblu Kościoła soborowy błąd kolegialności, a biskup Fellay akceptuje go, chociaż szczególnie sprzeciwia się on [błąd] doktrynie Pastor Aeternus Vaticanum I !\nOto co jednak mówił sam biskup Fellay w tej kwestii w swoim Liście z 12 stycznia 2012 do kardynała Levada’y:\n"My także potykamy się o (...) kolegialność, która ‘subiectum quoque’ pozostaje terminem wieloznacznym, nawet objaśniona przez Nota praevia (LG 22)."\nA więc, trzy miesiące wcześniej biskup Fellay uznawał, że nawet z Nota praevia, ten fragment nr 25 Lumen gentium jest niedopuszczalny, bo niejednoznaczny, a teraz uważa go za możliwy do zaakceptowania!\nTo jeszcze raz "Fellay 1" kontra "Fellay 2" !\n● N° 2 : AUTORYTET MAGISTERIUM KOŚCIOŁA\nSzczególnie w roli interpretacji Depozytu Objawienia (Pismo Święte i Tradycja) :\n«Uznajemy autorytet Magisterium, któremu jako jedynemu powierzone jest zadanie autentycznej interpretacji Słowa Bożego pisanego czy przekazanego (Cf. Pius XII, encyklika Humani generis.) w wierności Tradycji, pamiętając, że „Następcom Piotra został obiecany Duch Święty nie po to, aby oni przez Jego objawienie głosili jakąś nową naukę, ale aby z Jego asystencją święcie zachowywali i wiernie objaśniali przekazane przez Apostołów Objawienie, względnie spuściznę wiary”( Vaticanum I, Konstytucja dogmatyczna Pastor aeternus, Dz. 3070).».\nPierwsza część, wzięta z PD1, jest tradycyjna i i odnosi się do encykliki Humani Generis Piusa XII.\nNastępnie bp Fellay dodaje ("pamiętając..."), dobrze znany cytat z Pastor Aeternus Soboru Watykańskiego I na temat ograniczeń Magisterium Kościoła, który przypomina, że nie może ono nauczać "nowej doktryny".\nNależy zauważyć, że w Preambule poprawionej przez Rzym dnia13 czerwca 2012 (PD3), kardynał Levada przyjął to uzupełnienie i dodał dalszy ciąg cytatu z Pastor Aeternus, dotyczący obietnicy, że Stolica Apostolska pozostanie "czysta od wszelkiego błędu. "\nTen tekst nie stawia doktrynalnego problemu, bo odnosi się do dwóch tradycyjnych tekstów.\nPozostaje jednak niebezpieczna dwuznaczność: akceptując ten autorytet magisterium, mimo ograniczeń w Pastor Aeternus, w obecnych warunkach zgadzamy się pozostawić w rękach obecnego "magisterium" interpretację Pisma Świętego i Tradycji . Oznacza to, że mamy do niego zaufanie i jesteśmy gotowi podporządkowac sie mu. To pozostawia drzwi szeroko otwarte nowościom, które zechce się mam narzucić ze stwierdzeniem, że są one w ciągłości z magisterium Kościoła.\nJak to z tym jest od Vaticanum II? Czy możemy powiedzieć, że od soboru Pismo święte i Tradycja są interpretowane prawidłowo? Czy możemy mieć nadzieję, że to się zmieni w obecnej sytuacji?\nDowody wskazują nam, że nie, i będzie tak trwać dopóki obecne "magisterium" nadal będzie szło tą drogą\n● N° 3 : « ROZWÓJ » TRADYCJI\nSzczególnie jako « żywy przekaz Objawienia» aż do nas :\n«Tradycja jest żywym przekazem Objawienia „usque ad nos” (Sobór Trydencki, Dz. 1501: „Wszelka prawda zbawienna i wszelka zasada moralna (Mat. XVI, 15) jest zawarta w księgach napisanych i w tradycjach niepisanych, które, otrzymane przez Apostołów z ust samego Chrystusa albo przekazane jak z ręki do ręki przez Apostołów pod natchnieniem Ducha Świętego, dotarły aż do nas.”) i Kościół w swoim nauczaniu, w swym życiu i w swoim kulcie, uwiecznia i przekazuje wszystkim pokoleniom to, czym jest i wszystko to, w co wierzy. Tradycja rozwija się w Kościele z asystencją Ducha Świętego (Cf. Sobór Watykański II, Dei Verbum, 8 i 9), nie jako nowość sprzeczna (Vaticanum I, Dei Filius, Dz. 3020:, ale przez lepsze rozumienie depositum fidei (Vaticanum I, Dei Filius, Dz. 3011; Przysięga antymodernistyczna, nr 4; Pius XII, Humani generis, Dz. 3886; Sobór Watykański II, Dei Verbum, 10.) . »\nJeszcze raz znajdujemy tutaj niejasność, bo przeczące sobie teksty znajdują się jeden obok drugiego.\nPierwszy jest z soboru Trydenckiego, przynajmniej w odniesieniu do tradycji jako przekazu "aż do nas", ale słowo " żywy" zostało dodane w PD1 przez Rzym w 2011 roku.\nDrugi pochodzi z Vaticanum II, który mówi : "Tradycja rozwija się w Kościele z asystencją Ducha Świętego." (Dei Verbum, 8 i 9)\nBiskup Fellay zapożyczył ten tekst z PD1, ale dodał, " nie jako nowość sprzeczna, ale przez lepsze rozumienie depositum fidei ".\nUzupełnienie to zostało jednak zaakceptowane przez Rzym w jego odpowiedzi z dnia 13 czerwca 2012 r., lecz dodali oni: "pod przewodnictwem Magisterium", „którego autorytet działa w imieniu Jezusa Chrystusa” (Dei Verbum, 10)."\nSą tu dwa problemy: (1) fałszywa modernistyczna koncepcja "żywej" Tradycji, która "się rozwija", oraz (2) fakt, że ostatecznie, to obecne Magisterium jest "świadkiem" upoważnionym do tego przekazu.\n(1) Koncepcje " żywego" przekazu Objawienia i Tradycji przez "rozwój" dogmatów są poważnymi błędami, typowo modernistycznymi.\nOto, co powiedział św Pius X w Pascendi, cytując samych modernistów :\n"Ewoluować i zmieniać się, dogmat nie tylko może, ale powinien: (...) Formuły religijne, rzeczywistoście, aby być prawdziwie religijnymi, a nie jedynie teologicznymi spekulacjami, muszą być żywe i nawet życiem uczuć religijnych; to jest kluczowa doktryna w ich systemie, i wywnioskowana z zasady życiowej immanencji ". (# 14)\nUzupełnienie biskupa Fellaya stwierdzające, że postęp Tradycji wyklucza wszelkie "nowości przeciwne", mimo wszystko nie uczyniło tekstu "orthodox", a to z dwóch powodów:\npo pierwsze - ponieważ ten dodatek jest bez znaczenia, jak zobaczymy to w (2) i ponieważ, to obecne Magisterium będzie ostatecznie decydować czy soborowe i posoborowe doktryny reprezentują "nowości przeciwne", czy nie ...\nnastępnie - ponieważ Rzym zaakceptował ten dodatek w odpowiedzi z dnia 13 czerwca 2012 r., podczas gdy wyznają oni modernistyczną koncepcję ewolucji i rozwoju dogmatów.\n(2) Nic zatem nie powstrzymuje aktualnego "magisterium" (którego aytorytet jest akceptowany przez biskupa Fellaya, cf. nr. 2) do stwierdzenia zgodnie z "hermeneutyką ciągłości", że doktryny soborowe reprezentują jednorodny rozwój w stosunku do Tradycji, jak np. doktryna o wolności religijnej.\nRozumiemy więc lepiej, dlaczego bez wyraźnego odrzucenia soborowych błędów, jest niemożliwe i nadzwyczaj nierozsądne decydowanie się na uznanie autorytetu ich "magisterium".\nAle zacytujmy jeszcze "bp Fellaya 1" kontra "bp Fellay 2", który znowu sobie zaprzecza. W liście z dnia 12 stycznia 2012 r. na temat jednorodnego rozwoju Tradycji, powiedział on:\n"To magisterium, wg. swojej praktyki, gdy ogłasza jakąś nowość, musi udowodnić jej ciągłość z Tradycją. Tak postępuje, gdy proklamuje nowy dogmat. Ale tutaj nie tyle doktryna stanowi problem : niektóre teksty Vaticanum II i niektóre późniejsze reformy nie są zgodne z tą doktryną."\nMiędzy tymi dwoma pozycjami sprzeczność jest uderzająca, bo w styczniu 2012 roku bp Fellay wyznał doktrynę katolicką, ale w kwietniu, wyznaje soborową doktrynę !\nKtóry z tych dwóch jest prawdziwym "bp Fellayem" ? Niewątpliwie ten od DD, bo to jest jego najnowsze stanowisko, a więc - ostateczne (bo od tego momenty bp Fellay nie potępił DD. Przeciwnie, przedstawił ją w nocie wyjaśniającej do Cor unum 104).\n● N° 4 : KRYTERIUM INTERPRETACJI MIĘDZY TRADYCJĄ I TEKSTAMI SOBORU WATYKAŃSKIEGO II OGÓLNIE\n«Cała Tradycja wiary katolickiej musi być kryterium i przewodnikiem w rozumieniu nauczania Soboru Watykańskiego II, który z kolei rzuca światło – to znaczy pogłębia i następnie lepiej wyjaśnia – pewne aspekty życia i doktryny Kościoła, implicite obecne w nim lub jeszcze nie sformułowane pojęciowo».\nBiskup Fellay bierze ten tekst z Preambuły Rzymu, nie dokonując żadnych zmian, z wyjątkiem noty dodanej przez niego, a dotyczącej sakramentalnego charakteru episkopatu, nauczanego przez Vaticanum II. Później, w odpowiedzi z dnia 13 czerwca 2012 roku, Rzym nie będzie miał żadnych zastrzeżeń do tego tekstu.\nTutaj stawka jest bardzo poważna: jak mamy rozumieć to stwierdzenie, że "cała" Tradycja jest kryterium interpretacji nauczania Vaticanum II?\nI vice-versa : Czy prawdą jest, że ten sam sobór « pogłębia i wyjaśnia » co nie było implicite [domyślnie, w sposób dorozumiany] obecne w Tradycji ?\nMożna powiedzieć, że chodzi tu o "sobór w świetle Tradycji", ale także o "Tradycję w świetle soboru " !\nW tym paragrafie Deklaracji Doktrynalnej mówi się o tej kwestii w sposób ogólny, to znaczy, kwestię zasady tej podwójnej relacji. W następnym numerze omówi się ją bardziej szczegółowo w stosunku do doktryn nauczanych przez sobór.\nPierwsza część tekstu (Tradycja jako kryterium interpretacji Vaticanum II) będzie prawdziwa, jeżeli rozumie się ją z tradycyjnego punktu widzenia, to znaczy: Tradycja osądza błędne nauczanie Vaticanum II i je potępia.\nAle ten tekst nie jest jednoznaczny, ponieważ nie to chcieli dać do zrozumienia autorzy tego fragmentu... W rzeczywistości, biskup Fellay zapożyczył te zdania z Preambuły Rzymu.\nPo pierwsze, można się zastanawiać, dlaczego mówić o "całej Tradycji". To nie jest tradycyjny termin teologiczny, ponieważ to sugeruje, że nie chodzi tylko o Tradycję sprzed Soboru Watykańskiego II, ale także w trakcie i po soborze, aby przedłużyć ją do dnia dzisiejszego .\nTeraz rozumiemy, dlaczego Benedykt XVI w swoim dekrecie znoszącym "ekskomunikę", stwierdził, że Sobór Watykański II: " obejmuje całą doktrynalną historię Kościoła".\nBo, jak widzieliśmy w nr 3, zgodnie z modernistyczną koncepcją "Tradycja" jest "żywa" i "się rozwija" w sposób ciągły; nie zatrzymała się przed Vaticanum II, ale i teraz stale się rozwija.\nMówić więc o Vaticanum II jako o należącym do "całej Tradycji" jest tylko okrężną drogą do zatwierdzenia "hermeneutyka ciągłości".\nWidzimy tutaj, że biskup Fellay ponownie sobie przeczy. Powiedział on w swoim liscie z dnia 12 stycznia 2012 r., że istniał problem z "zastosowaniem tej zasady [kryterium interpretacji Vaticanum II] do soborowych nowości, które są wyraźnie w zerwaniu lub nieciągłości z Magisterium wszechczasów ", ale od 15 kwietnia 2012 roku, oświadcza w sposób dorozumiany w DD, że soborowe nowości są częścią" całej Tradycji. "\nDruga część jest jawnie fałszywa i szkodliwa.\nJak biskup Fellay może twierdzić, że Vaticanum II jest "światłem, które rzuca światło na życie i doktryny Kościoła", kiedy ten sobór od 50-ciu lat jest źródłem niszczenia stanu łaski w duszach ze względu na poważne sprzeczności z doktryną Kościoła? Tym Sobór atakuje dwa widzialne przymioty Kościoła Katolickiego: świętość i jedność Wiary.\nDoktryny Soboru Watykańskiego II to są raczej liberalne i modernistyczne ciemności, które zasłaniają światło Tradycji Katolickiej!\nPonadto, oprócz kwestii sakramentalnego charakteru episkopatu (który nawiasem mówiąc nie był powszechną doktryną), Sobór Watykański II nie zrobił niczego, co jest dobre dla Kościoła! Ten sobór jest raczej "rakotwórczym nowotworem" , który próbuje zniszczyć Kościół.\nI nie można też powiedzieć, że sobór "pogłębia i wyjaśnia" koncepcje "domyślnie obecne" w Kościele!\nTrzy główne błędy soboru, wolność religijna, kolegialność i ekumenizm nie są zawarte ani w Piśmie Świętym, ani w Tradycji.\nWystarczy się przyjrzeć z bliska modernistycznym schematom, wg. których pracował Sobór, aby zrozumieć, że brakowało im odniesienia do tradycyjnego Magisterium.\nTrzy główne błędy Soboru, wolność religijna, kolegialność i ekumenizm znajdują raczej swoją "inspirację" w Rewolucji Francuskiej z potrójnym hasłem - "wolność, równość i braterstwo"! Co zresztą potwierdził też kardynał Suenens, który nazywał go "rokiem 1789 w Kościele."\nKardynał Ratzinger, w zasadach katolickiej teologii mówi o Gaudium et spes: "(...) pozwólmy sobie tu zaznaczyć, że tekst gra rolę anty-Syllabusa w stopniu w jakim stanowi próbę formalnego pojednania między Kościołem i światem, jakim się on stało od 1789. "\n● N° 5 : KRYTERIUM INTERPRETACJI MIĘDZY TRADYCJĄ I TEKSTAMI VATICANUM II O EKUMENIŹMIE I WOLNOŚCI RELIGIJNEJ\n«Twierdzenia Soboru Watykańskiego II i późniejszego Magisterium papieskiego dotyczące stosunków między Kościołem katolickim a niekatolickimi wyznaniami chrześcijańskimi, jak również społecznego obowiązku religii i prawa do wolności religijnej, których sformułowanie trudne jest do pogodzenia z wcześniejszym doktrynalnymi twierdzeniami Magisterium, muszą być rozumiane w świetle całej i niezerwanej Tradycji, w sposób spójny z prawdami wcześniej nauczanymi przez Magisterium Kościoła, bez akceptowania żadnej interpretacji tych twierdzeń, która mogłaby wykładać doktrynę katolicką jako przeciwieństwo albo zerwanie z Tradycją i tym Magisterium.»\nJesteśmy teraz przed najgorszą częścia najgorszego paragrafu Deklaracji Doktrynalnej, ponieważ czyni ona poważne doktrynalne ustępstwa w stosunku do dwóch wielkich soborowych błędów: ekumenizmu i wolności religijnej!\nTekst biskupa Fellaya powtarza niemal w całości nr 3 z Preambuły Rzymu z 14 września 2011r., z wyjątkiem słów - " których sformułowanie trudne jest do pogodzenia ", zamiast - "może się niektórym wydawać ".\nA zatem biskup Fellay przyjmuje tutaj tekst napisany przez neo-modernistów, którzy mają tylko jeden zamiar, wyraźnie różniący się od naszego: włączyć soborowe doktryny do Tradycji przy pomocy "hermeneutyki ciągłości".\nW wersji poprawionej przez Rzym 13 czerwca 2012, kardynał Levada powtarza oryginalny tekst z 2011roku.\nNr 5 jest logiczną konsekwencją ustępstw dokonanych w nr 4, gdzie biskup Fellay zaakceptował "Tradycję w świetle soboru ! "\nInnymi słowy, jeżeli w nr 4 DD, biskup Fellay przyjął, że sobór wyjaśnia doktryny jeszcze nie sformułowane, to ma to właśnie zastosowanie szczególnie w nr 5, do ekumenizmu i wolności religijnej...!\nCzy biskup Fellay poprosi nas o przyjęcie tego gestu kardynała Bergoglio w świetle Tradycji? Czy potępił ten gest? Nic takiego ani nie słyszeliśmym, ani nie czytali.\nTo, co szczególnie sprawia, że ten nr 5 jest nie do przyjęcia, to to, że dotyczy on bardzo poważnych soborowych błędów, jak ekumenizmu i wolności religijnej ; kolegialność została już zaakceptowana w nr 1.\nPo pierwsze, kiedy biskup Fellay twierdzi, że mowa tu tylko o "sformułowaniu" soborowych doktryn ekumenizmu i wolności religijnej, a nie o samych błędnych doktrynach, sugeruje, że wystarczy "rzucić na nie światło " lub "sformułować" inaczej i staną się one dopuszczalne.\nNastępnie, zwrot zaakceptować interpretowanie soboru i późniejszego Magisterium "w świetle Tradycji", owszem, użyty przez abpa Lefebvre, nie jest dobrym argumentem. Oto, co mówią na ten temat Nouvelles de chrétienté nr 73 marzec-kwiecień 2002 r., str. 4:\nNiektórzy stwierdzą, że sam abp Lefebvre wypowiedział to zdanie: "Akceptuję Sobór interpretowany w świetle Tradycji". Prawdą jest, że abp Lefebvre sformulował je tak przed papieżem Janem Pawłem II w październiku 1978 roku. Ale, to nie on jest jego autorem, ale kardynał Ratzinger. Należy jednak pamiętać, że nie powtarzał go później i że nie było go w Protokole zgody z dnia 5 maja 1988 roku.\nRzeczywiście, arcybiskup Lefebvre zrozumiał, że ten zwrot nie oznaczał tego samego dla modernistycznego Rzymu, co dla nas.Odpowiedź udzielona przez kardynała Ratzingera na "Dubia" o wolności religijnej, a także rozmowy, jakie abp Lefebvre odbył z tymżesz kardynałem przed konsekracjami z 1988 r. dobitnie to potwierdzają : "Jest tylko jeden Kościół, to Kościół Soboru Watykańskiego II. Sobór Watykański II reprezentuje Tradycję." (Słowa kardynała Ratzingera, cytowane przez abp Lefebvre’a na konferencji prasowej w dniu 15 czerwca 1988). "\nA zatem, cytowanie Jana Pawła II w tej dziedzinie jest niebezpieczne, tak, jak i chęć przyjęcia tych słów : "To było także kryterium stosowane przez papieża Jana Pawła II, gdy mówił o" pełnej doktrynie Soboru ", co oznacza, – wyjaśnił - że "doktryna musi być rozumiana w świetle Świętej Tradycji i podana do Magisterium Kościoła Świętego " (Jan Paweł II, przemówienie na posiedzeniu Najświętszego Szkoły w dniu 5 listopada 1979 r.)."(*)\n(*)Cytat z dokumentu: "Kapłani Campos: Ich uznanie przez Stolicę Apostolską", osobistej Administracji Apostolskiej świętego Jana Marii Vianneya.\nBiskup Fellay zrobił więc w 2012 roku to, co Nouvelles de chrétienté uważało w roku 2002 za niebezpieczne. Uznanie Vaticanum II "w świetle tradycji" jest niejednoznacznym, względnym, subiektywnym argumentem stosowanym, aby przekonać rozmówcę tradycyjnego ducha do zaakceptowania Vaticanum II, chociaż jego doktryna i jego interpretacja słów są całkowicie inne niż te soborowego Rzymu !\nJest to więc niebezpieczny argument (aby powtórzyć słowa cytowane w Nouvelles de chrétienté nr 73), bo "akceptować" te stwierdzenia "w świetle Tradycji" nie oznacza tego samego dla nich i dla nas.\nPonieważ, jak zauważył bp Williamson :\n"Pierwsza część tutaj (" musi być rozumiana ... ") jest całkowicie prawdziwa, jeżeli oznacza, że wszelkie soborowe nowości " trudne do pogodzenia" zostaną natychmiast odrzucone, jeśli obiektywnie zaprzeczają poprzedniemu nauczaniu Kościoła". (K. Eleison 300 ° i List otwarty do kapłanów FSSPX)\nA zatem, ta pierwsza część sugeruje, że możliwa jest sprzeczność między soborem i Tradycją, ale zobaczymy, że w drugiej części, wyklucza się jednoznacznie taką możliwość ...\nTruciznę widać wyraźniej w drugiej części, od słów « bez akceptowania … »\nOto co jeszcze o tym tekście mówi bp Williamson :\n"Ale [część pierwsza] jest bezpośrednio zaprzeczona[ gdy jest powiedziane], że żadna soborowa nowość nie może być „interpretowana” jako będąca [sprzeczną lub ] w zerwaniu z Tradycją." (Eleison nr 300 List otwarty do kapłanów FSSPX)\nTymi słowami: "bez akceptowania żadnej interpretacji ...", biskup Fellay wyjaśnia w modernistyczny sposób, co rozumie przez "musi być rozumiane ..." On zabrania odrzucenia czegokolwiek z Soboru, bo byłoby to zerwanie z Tradycją [przyp. tłum – tłumaczenie nie pewne, tekst oryg. = Il interdit de rejeter quoique ce soit du Concile comme étant en rupture avec la Tradition.] Zatwierdza więc tutaj – w domyśle, ale bardzo wyraźnie - hermeneutykę ciągłości Benedykta XVI.\nMożna by zakończyć - aby obalić to główne ustępstwo bp Fellaya na rzecz wolności religijnej - przypominając znaczenie walki, która prowadził abp Lefebvre przeciwko niej w trakcie i po Soborze.To głównie przeciw temu błędowi, napisał książkę " Pour qu’Il règne " na temat Chrystusa Króla; książka napisana wyłącznie w celu obalenia tylko jednego błędu soboru - wolności religijnej!\nA o ekumeniźmie? W tej DD jesteśmy daleko od stanowczości doskonałego opracowania Bractwa z 2004 roku, a zatytułowanego "Od ekumenizmu do milczącej apostazji".\nOczywiste jest, że liberalny "Fellay 2" zwyciężył tradycyjnego "Fellaya 1" ...\n● N° 6 : MOŻLIWOŚCI DYSKUSJI DOKTRYNALNYCH\nTen punkt zajmuje się kontrowersyjnymi zwrotami Soboru Watykańskiego II i posoborowego Magisterium:\n"Z tego powodu, uzasadnione [ fr. légitime ] jest popieranie za pomocą słusznej [fr. légitime] dyskusji naukę i teologiczne wyjaśnienie wyrażeń i sformułowań Soboru Watykańskiego II i późniejszego Magisterium, w przypadku, gdy wydają się być nie do pogodzenia z wcześniejszym Magisterium Kościoła. "\nZwrócmy uwagę, że biskup Fellay dwukrotnie używa terminu " légitime" [przyp tłum. – polskie tłumaczenie zastępuje oba légitime – raz przez ‘uzasadnione’, a drugi raz przez ‘słuszne’]... Dlaczego nie umieścić "konieczne" zamiast słabszego zwrotu "légitime", bo pierwszy zakłada zobowiązanie obu stron, podczas gdy drugie zakłada tylko przydatność lub możliwość dyskusji, które odbędą się tylko wtedy, gdy Rzym tego zechce?\nPrzypomiętamy, że od 1988 roku modernistyczny Rzym obiecał wszystkim przyłączonym "słuszne" [fr.légitimes] dyskusje, ale nigdy nie było żadnej formalnej dyskusji między tymi wspólnotami i Rzymem. W każdym razie, dyskusje te nie zajdą daleko... bo Rzym się zgadza tylko dyskusje na temat punktowych szczegółów, ocalając zawsze "ortodoksję" soboru i "posoborowego Magisterium." A więc, po co życzyć sobie " słusznych dyskusji"?\nSłabość tę potwierdza w tekście użycie słowa "wyrażeń’ia i sformułowań’ia ", co sugeruje, że sformułowania Vaticanum II nie tykają zawartość i treść doktryny, ale odnoszą się tylko do sposobu jej wyrażenia. A zatem jest to w końcu trudność przypadkowa , która wcale nie podważa soborowej doktryny.\nCzy biskup Fellay nie napisał dnia 12 stycznia, kiedy odrzucił PD1, że ponieważ "problem [doktrynalny] nie został rozwiązany, iść dalej byłoby budowaniem na dwuznaczności", a także "co pozostaje ze słusznej [fr.légitime] wolności do dyskusji nad niektórymi punktami soboru, przydzielonej w Nocie wstępnej? Wygląda na to, że nie pozostawia się nam żadnego miejsca na dyskusje. " A teraz wydaje się, że wszystko zostało zniweczone, że możemy przejść do "budowania na dwuznaczności", bez "żadnego miejsca na dyskusję"!\nA propos noty odnoszącego się do soboru we Florencji, który bp Fellay dołączył do nr 6, przełożonemu generalnemu okrutnie brak realizmu, jeśli ma nadzieję uzyskać coś od hipotetycznych nowych dyskusji doktrynalnych z Rzymem, gdy w roku 2011 pokazały one, że porozumienie doktrynalne jest niemożliwe. Tym bardziej, że gdy Bractwo wejdzie już raz "do soborowej owczarni", władze nie będą miały żadnego interesu w podsycaniu "sporu", przynajmniej w zasadniczych punktach.\n● N° 7 : O « WAŻNOŚCI » I « PRAWOWITOŚCI » NOWEJ MSZY I NOWYCH SAKRAMENTÓW\nOto tekst bp Fellaya :\n"Oświadczamy, że uznajemy ważność ofiary Mszy i Sakramentów odprawianych z intencją robienia tego, co Kościół robi według rytów określonych w typicznych edycjach Mszału rzymskiego i Rytuału Sakramentów prawowicie promulgowanych przez papieży Pawła VI i Jana Pawła II. "\nParagraf ten został wzięty prawie słowo w słowo z Protokołu zgody abp Lefebvre’a z 1988 roku, z wyjątkiem wzmianki o "prawowitości promulgowania " nowej Mszy i nowych sakramentów !\nNowy ryt bierzmowania uznany przez bp Fellaya jako "prawowity" i "ważny". Można się zastanawiać, dlaczego FSSPX ponownie, warunkowo bierzmuje !\nW tym fragmencie Deklaracji znajduje się poważne ustępstwo biskupa Fellaya w stosunku do najbardziej destrukcyjnych instrumentów katolickiej pobożności, jakimi są nowe rytuały!\nCo mówił biskup Fellay na temat tej samej fundamentalnej kwestii nowej Mszy zaledwie pięć miesięcy wcześniej, dnia 30 listopada 2011 r. we Wstępie do swojej PD2?\n"Na temat nowej Mszy możemy uznać, że Stolica Apostolska może prawowicie interweniować co do rytów, ale Novus Ordo Missae „zadziwiająco odbiega, w całości, jak i w szczegółach od katolickiej teologii Mszy Świętej takiej, jaka została sformułowana na XXII sesji Soboru Trydenckiego, który ustalając definitywnie ‘kanony’ obrzędu, wznosi nieprzekraczalną barierę kontra wszelkim herezjom, które mogłyby osłabić integralność Misterium”. (Krótka krytyka Nowej Mszy autorstwa kardynałów Ottavianianiego i Bacciego). Uznajemy sakramentalną ważność, ale widzimy w niej zło z powodu braków, które same w sobie tłumaczą wielką część liturgicznej katastrofy. "\nTo jest ortodoksyjne, ale istnieje uderzająca sprzeczność między tym, co biskup Fellay napisał tutaj i tym, co napisał w DD dnia 15 kwietnia 2012 r. !\nCo należy myśleć a propos ważności i prawowitości nowej Mszy i nowych sakramentów ?\nArcybiskup Lefebvre zawsze przyznawał, że kiedy główne warunki dla integralności sakramentów są zachowane, możliwe jest, iż ogólnie rzecz biorąc, Nowa Msza i nowe sakramenty są ważne, choć w poszczególnych przypadkach, są one coraz bardziej nieprawidłowe.\nAle inną rzeczą jest uznać, że te obrzędy są prawowite, bo powiedzieć, jak biskup Fellay, że są one "prawowicie promulgowane" jest równe z zaakceptowaniem tego, że te rytuały są dobre.\nOto, co mówił abp Lefebvre w kwestii prawowitości nowej Mszy:\n"Nie mówimy, że Nowa Msza jest heretycka, ani że jest nieważna, ale odmawiamy twierdzenia, że jest prawowita, że jest doskonale orthodoxe." (Communicantes, sierpień 1985r.)\nNapisano wiele doskonałych studiów teologicznych, które wskazują na poważne braki nowych rytów, aby trzeba było zatrzymywać sie tutaj na powtarzaniu ich.\nNiech wystarczy, że się pochylimy tylko nad kwestią ważności lub prawowitości [fr. licéité lub légitimité ] tych nowych rytów, bo ostatnio biskup Fellay i jego zwolennicy próbują grać słowami, twierdząc, że mówić, iż te nowe obrzędy są "prawowicie" promulgowane nie oznacza, że są one "ważne" ...\nNie wpadając w nominalizm i w brak precyzji znaczeń słówa, zacznijmy od zacytowania definicji podanej w Małym Larousse’sie dla słowa " prawowite " [fr. légitimité] : "przymiot/cecha tego, co zostało ustalone przez prawo, lub w prawie. "\nAle, jeśli prawowitość jest "cechą", tego, co opiera się na prawie, to to coś jest także "prawowite", jeżeli jest zgodne z prawem.\nJeśli przejdziemy do kanonicznego języka, jak to jest w tym przypadku, nie ma różnicy w znaczeniu "prawowite" i "ważne", bo "ważność" sakramentalnego aktu opiera się na "prawowitości" prawa liturgicznego, które go promulguje.\nA zatem, raz przyznane, jak to zrobił biskup Fellay, że nowe obrzędy były "prawowicie promulgowane," rozumie on przez to, że prawa, które je "promulgowały" są dobre, ponieważ w prawie kanonicznym prawo, aby było prawowite, musi być dobre!\nI, jeśli ich promulgacja jest « prawowita », nic nie przeszkadza, aby ich celebracja też była zgodna z prawem i dobra.\nMożna więc wysynąć biskupowi Fellayowi objekcję : jeśli "promulgacja" praw ustanawiających nowe rytuały, jest zgodna z prawem, a więc dobra, dlaczego on nie odprawia nowej Mszy, albo nie udziela nowych sakramentów?\nW rzeczywistości, w sprawie legalności nowych obrzędów, biskup Fellay wpadł w pułapkę z powodu poważnego ustępstwa, jakie dokonał na rzecz Rzymu: przyjęcia nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego! Od tego momentu zmuszony jest być "logicznym" w stosunku do siebie samego. Przyjęcie nowego Kodeksu i odmowa uznania prawowitości promulgacji nowych rytuałów, które są zinstytucjonalizowane w nowym kodeksie, byłoby "niespójne"...!\nBierzmowanie według soborowego rytu\nWszystkie przyłączone wspólnoty przez to przeszły... zaczęły od uznania "prawowitości" nowych rytów, a później ich przełożeni nie wahali się koncelebrować nowej Mszy z Papieżem, jak zrobili to publicznie Dom Gerard, bp Rifan, ksiądz Wach i inni ...\nKiedy więc koncelebracja bp Fellaya w nowym rycie z Papieżem, jeśli ten go poprosi ?\nBiskup Rifan koncelebruje\n● N° 8 : AKCEPTACJA NOWEGO KODEKSU PRAWA KANONICZNEGO\n"Zachowując kryteria wymienione wyżej (III, 5), jak również kanon 21 Kodeksu, przyrzekamy zachowywać powszechną dyscyplinę Kościoła i prawa kościelne, w szczególności te, które są zawarte w Kodeksie Prawa Kanonicznego promulgowanym przez papieża Jana Pawła II (1983) i w Kodeksie Prawa Kanonicznego Kościołów wschodnich promulgowanym przez tego samego Papieża (1990), z wyjątkiem dyscypliny mającej być udzielonej Bractwu Kapłańskiemu Świętego Piusa X za pośrednictwem prawa partykularnego. "\nBiskup Fellay, jak zwykle, zadowolil się zapożyczeniem prawie całego tego punktu z PD1 Rzymu, poza tym, że dodał na początku -"Zachowując kryteria wymienione wyżej (III, 5), jak również kanon 21 Kodeksu ".\nCzy ten dodatek "neutralizuje" idący za nim tekst?\nMy tak nie uważamy, bo wykazaliśmy już, że właśnie punkt III, 5 jest najgorszą częścią najgorszego paragrafu !\nNastępnie, o to co mowi kanon 21 z nowego Kodeksu (1983), cytowany przez biskupa Fellaya na jego korzyść:\n" W wątpliwości nie domniemywa się, że ustawa poprzednia została odwołana, lecz ustawy późniejsze należy odnieść do poprzednich i wedle możności z nimi uzgodnić. "\nInnymi słowy: w przypadku wątpliwości w sprawie uchylenia ustawy starego Kodeksy, nowy Kodeks powinien "bliżyć" lub "pogodzić" obie ustawy. (*)\n(*) Derogacja jest częściowym uchylenie prawa, ale uchylenie jest calkowitym zniesieniem prawa.\nIluzją jest sądzić, że biskup Fellay, akceptując nowy Kodeks, otrzyma możliwość zachowania pewnych praw starego Kodeksu.\nPierwszym powodem jest to, że nowy Kodeks mówi:\n«Kan. 6 - § 1. Z chwilą wejścia w życie niniejszego Kodeksu, zostają zniesione:\n1. Kodeks Prawa Kanonicznego promulgowany w 1917 roku;\n2. również inne ustawy, powszechne lub partykularne, przeciwne przepisom obecnego Kodeksu, chyba że odnośnie do partykularnych co innego wyraźnie zastrzeżono;»\nWidać więć jasno, że w nr 1, stary Kodeks jest wyraźnie uchylony, to znaczy usunięty.\nCzy biskup Fellay, dzięki punktowi nr 2 będzie mógł uzyskać pewne odstępstwa lub wyjątki, dotyczące np. niższych święceń, sub-diakonatu, czy jakiś czysto dyscyplinarnych przepisów? Być może, ale to nie kompensuje jego akceptacji wielu przepisów nowego Kodeksu, które są głęboko sprzeczne z Wiarą i tradycyjną praktyką Kościoła (jak wspomnia o tym arcybiskup Lefebvre).\nA konkretniej, w razie trudnej sytuacji, ostatnie słowo należeć będzie do soborowego Rzymu!\nCzy biskupowi Fellayowi się marzy, że Bractwo bedzie mogło nadal "równolegle" używać starego i nowego Kodeksu? Czy nowy Kodeks byłby dobrym narzędziem do utrzymania Tradycji, chociaż powstał właśnie dlatego żeby wdrażac nowe doktryny? Czy przyłączeni dostali pozwolenie na używanie Kodeksu z roku 1917?\nTo jest kolejna "rejterada" bp Fellaya : zmienia zdanie w ważnym punkcie. Oto, co powiedział na temat nowego Kodeksu we Wstępie do swojej PD2 z 30 listopada 2011:\n"... znajdując w Prawie kanonicznym z 1983 te same niejasności co w Soborze, wyrażamy te same zastrzeżenia i prosimy o możliwość trzymania się Prawa kanonicznego z 1917 r. ze zmianami, dyscyplinarnymi, które są oczywiste."\nA w swoim liście z dnia 12 stycznia 2012 r. z informacją uzupełniającą, biskup Fellay również był bardzo krytyczny w stosunku do nowego Kodeksu:\n"Prawo Kanonicznego z 1983 roku, ponieważ powtarza soborowe nowości, przedstawia te same trudności ", co soborowe błędy i nowa Msza.\nW obu tych tekstach biskup Fellay wciąż jeszcze utrzymuje od roku 1983 niezmiennie i stanowczą pozycję Bractwa na temat nowego Kodeksu: my zachowujemy stary Kodeks z roku 1917.\nAle teraz w DD bp Fellay całkowicie zmienił zdanie! Nie ma już kwestii "dwuznaczności" lub "rezerw" w stosunku do nowego Kodeksu. Pozostaje nam tylko prosić naszych wrogów o "okruchy" z kilkoma wyjątkami, ale będziemy musieli przełknąć truciznę nowego Kodeksu.\nPrzyjrzyjmy się teraz, dlaczego nie możemy z czystym sumieniem przyjąć nowego Kodeksu, nawet z "ograniczeniami", zaproponowanego przez biskupa Fellaya.\nBiskup Fellay jest świadomy szkodliwości nowego Kodeksu, bo nie tylko studiował go, ale jak my wszyscy, widział jego negatywne skutki.\nNowy Kodeks ubrał w "język prawa" wszystkich soborowe błędy. Dlatego byłoby sprzecznością mówić, że odrzucamy sobór, a jednocześnie akceptujemy " ustawodastwo", które organizuje soborowe błędy! W tym sensie nowy Kodeks jest bardziej niebezpieczny niż sam sobór.\nOto co abp Lefebvre wiele razy mówił na temat przewrotności nowego Kodeksu :\n"Więc co mamy o tym myśleć? Cóż, że to [nowe] prawo kanoniczne jest nie do przyjęcia. " (Konferencje duchowe, Ecône, 99B, 14 marca 1983)\n"... Nowe prawo nie wymaga już od mieszanego małżeństwa protestancko-katolickiego podpisania zobowiązania, że dzieci będą ochrzczone w Kościele katolickim, to jest poważne naruszenie wiary, poważne naruszenie wiary (...) W nowym prawie kanonicznym istnieją dwie najwyższe kompetencje Kościoła: jest władza papieża, który posiada najwyższą władzę, a następnie papieża z biskupami. (...) Tego nigdy nie widziano w Kościele. (...) To jest ograniczenie władzy papieża. A więc, nota wyjaśniająca Soboru, praktycznie, nie bierze się jej pod uwagę w nowym prawie kanonicznym ". (Konferencje duchowe, Ecône, 100A, 20 maja 1983)\n"Dzieło, jakim jest [nowy] Kodeks, w pełni zgodne jest z naturą Kościoła, zwłaszcza w takiej formie w jakiej ją proponuje Sobór Watykański II. Znacznie więcej, nowe Prawo może być postrzegane jako próba przedstawienia w kanonicznym języku tej doktryny, tzn. soborowej eklezjologi ... (...) To ucierpi na tym władza papieża i biskupów, ale również kurczy się rozróżnienie między duchowieństwem, to pomniejsza się absolutny i konieczny charakter wiary katolickiej na rzecz herezji i schizmy, i zanikają podstawowe realia grzechu i łaski. "(List do przyjaciół i dobroczyńców nr 24, marzec 1983)\n"Odkryliśmy w nim całkowicie nową koncepcję Kościoła. (...) A definicja Kościoła jest taka (kanon 204): "Wiernymi są ci, którzy przez chrzest wszczepieni w Chrystusa, zostali ukonstytuowani Ludem Bożym i stawszy się z tej racji na swój sposób uczestnikami kapłańskiego, prorockiego i królewskiego posłannictwa Chrystusa, zgodnie z własną każdego pozycją, są powołani do wypełniania misji, jaką Bóg powierzył pełnić Kościołowi w świecie." [...] Nie ma już duchownych. Co stanie się z duchownymi? [...] Nie trudno więc zrozumieć, że jest to ruina kapłaństwa i sekularyzacja Kościoła. [...] To jest to, co zrobił Lutra i protestanci, którzy zsekularyzowali kapłaństwo. To jest coś bardzo poważnego. (...) Czy wiecie, że wg. Kodeksu Prawa Kanonicznego wolno kapłanowi udzielić Komunii protestantowi. (Kanon 844) To jest to, co nazywają "gościnnością eucharystyczną". Chodzi o protestantów, którzy takimi pozostają, a nie o tych, którzy się nawracają. To jest bezpośrednio przeciwstawne wierze ". (Konferencja, Turyn, 24 marca 1984)\n"Znajdujemy tam [w nowym Kodeksie] doktrynę już sugerowaną przez soborowy dokument Lumen gentium, że kolegium biskupów wraz z papieżem ma, jak on najwyższą władzę w Kościele, i to w sposób zwykły i stały. "(List otwarty do zaniepokojonych katolików, 1985, c. 12)\n"Nasze wezwanie na alarm stał jeszcze bardziej gwałtowne na skutek błądzenia nowego prawa kanonicznego, aby nie powiedzieć – jego herezji . "(Tamże, rozdz. 21)\nA zatem, przyjmując nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, biskup Fellay domyślnie akceptuje wszystkie błędy i odchylenia nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, które obejmują:\n- Protestancką koncepcję Kościoła jako "Ludu Bożego\n- władzę dwóch najwyższych organów władzy rządzących Kościołem;\n- Kolegialność na wszystkich poziomach;\n- Sekularyzacja Kościoła;\n- Wymagania i ekumeniczne w szczególności "gościnność eucharystyczna";\n- Nowe przyczyny nieważności małżeństwa;\n- Nowe przepisy dotyczące małżeństwa;\n- Decyzje sądów małżeństwa;\n- Usunięcie Sub-diakonatu, niższych święceń i tonsury;\n- Nowe "kanonizacje";\n- Rozluźnienie prawa dyscyplinarnego;\n- Kontrola biskupów diecezjalnych i Rzymu;\nJeśli przyjmiemy nowe kanonizacje za nowym Kodeksem Prawa Kanonicznego, wkrótce będziemy musieli kupić figury Jana Pawła II do ustawienia ich w naszych kaplic! Na szczęście, mnisi z Flavigny są obok!\nTak więc, zaakceptowanie przez biskup Fellay podporządkowania się nowemu Kodeksowi Prawa Kanonicznego jest największą praktyczną przeszkodą dla Bractwa, jeśli chce ono nadal pełnić swoją funkcję zachowania Tradycji i zwalczania soborowch błędów.\nPo przeanalizowaniu treści Deklaracji Doktrynalnej, zaskakuje nas stwierdzenie, że biskup Fellay tym dokumentem formalizuje akceptację wszystkiego, z czym od zawsze walczyliśmy : sobór, nową Mszę i nowe Prawo kanoniczne.\nOto różnorakie punkty w których bp Felley ustąpił :\nW Paragrafie I, przyrzekł wierność "kościołowi soborowemu" i Papieżowi, szefowi tego samego "kościoła".\nW Pragrafie II, zaakceptował podporządkowanie nauczniu «magisterium » soborowemu i posoborowemu, wg. doktryny n° 25 z Lumen gentium :\nW Pragrafie III, zaakceptował wszelkie najważniejsze kontrowersyjne kwestie :\nKolegialną władzę papieża i biskupów;\nAutorytet "magisterium" z "kościoła soborowego";\n"Rozwój" Tradycji według neo-modernistów;\nkryterium interpretacji między Tradycją i tekstami Vaticanum II w ogóle, to znaczy, "hermeneutykę ciągłości";\n"hermeneutykę ciągłości" jako kryterium interpretacji między Tradycją i tekstami Soboru w sprawie ekumenizmu i wolności religijnej;\nOdłożyć dyskusje doktrynalna na później ;\nAkceptacja « ważności » i « prawowitości » nowj Mszy i nowych sakramentów ;\nAkceptacja nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego .\nNic z tego, czego domagał się Rzym nie pozostało na boku ! Wszystko się tam znalazło !\nMamy wyrażnie, że biskup Fellay dołożył wszelkich starań aby spełnić prośbę kardynała Levada’y, który w liście z 16 marca 2012 roku, zaprosił go do "zastanowienia się nad poważnymi konsekwencjami [jego] stanowiska, w przypadku, gdyby zostało ono ostatecznie potwierdzone" i do " ponownego rozpatrzenie [jego] pozycji. "\nBiskup Fellay potwierdza zatem swoje "nowe stanowisko w stosunku do oficjalnego Kościoła", jak to napisał w Cor Unum 101 (marzec 2012).\nNa skutek tego poważnego kompromisu doktrynalnego, upadają wszystkie bastiony Tradycji ... To jest zdrada tego, który miał jej bronić.\nNie jest niespodzianką, że taki dokument spowodował i nadal powoduje, tyle gwałtownych reakcji wśród tych, którzy nie chcą iść na kompromis z modernistycznym Rzymem.\nZobaczymy w TRZECIEJ CZĘŚCI konsekwencje spowodowane Deklaracją Doktrynalną, konsekwencje bezpośrednie i te w dalszej perspektywie.\nNastępnie, przed zakończeniem, odpowiemy na zarzuty tych, którzy stają po stronie Deklaracji i działań biskupa Fellaya.