Męsko - damskie - old.samczeruno.pl\nGłówna Męsko - damskie\nMęsko - damskie (400)\nwtorek, 10 luty 2015 21:51\nNie bez powodu śmierć w naszej kulturze uczyniono tematem tabu - unikanie myślenia o niej, jest strategicznym błędem każdego mężczyzny. Panie nie lubią mężczyzn, zastanawiających się nad nią i sensem życia, uważając ich za niepraktycznych, zdziecinniałych - prawdziwy facet ma pracować na rodzinę, myśleć o jej dobrobycie i szczęściu, a nie filozofować o głupotach.\nPrawdziwy facet, czyli głupek\nPrawdziwy facet z kobiecych snów ignoruje fakt, że znajduje się na wirującej w kosmicznej, pełnej samotności pustce planecie, gdzie rodzące się na niej istoty próbują sobie jakoś wytłumaczyć sens swego istnienia, wymyślić jakiś cel - a te sprytniejsze ten cel wymyślają, by inne im płaciły za nadzieję uniknięcia wymyślonych, pośmiertnych kaźni (nie służysz tym ludziom) i wiecznemu szczęściu (służysz i płacisz). A że cwaniaków wielu, więc stworzone przez nich zastępy wiernych mordują się i okaleczają.\nKobieta nie chce by jej mężczyzna był szczęśliwy - ona co najwyżej chce, by był szczęśliwy z nią, czyli żeby był od niej uzależniony emocjonalnie. To daje jej poczucie kontroli, władzy - daje pewność że mężczyzna nie zostawi jej z dzieckiem, oraz pracując będzie poświęcał pieniądze na rzecz rodziny. To są bardzo proste sprawy; jeśli mężczyzna byłby szczęśliwy ot tak, sam z siebie, wtedy kobieta traci nad nim kontrolę. Co może wtedy zrobić? Obrazi się, zrobi awanturę? Facet nadal jest zadowolony, nie da się go rozbić emocjonalnie - nie zależy mu. Trzeba rozmawiać, negocjować, starać się, być miłym i serdecznym - nie można wrzeszczeć, żądać, zachowywać się jak mała córeczka wobec tatusia, któremu mięknie serce na widok łez niewinnego, ale już uczącego się jak wykorzystywać swą słabość niebożęcia.\nPłytki emocjonalnie gówniarz\nMężczyzna który nie uzależnia swojego nastroju od presji kobiety, nazywany jest przez nie gówniarzem, emocjonalnie niedorozwiniętym, pustym i płytkim dupkiem, gnojem - jednocześnie sprawia, że kobieta staje się pobudzona seksualnie, zostaje podrażniona jej ambicja i ego, nabrzmiewa chęć udowodnienia sobie i całemu światu, że "ucywilizuję tego chama". Dotyczy to znacznej większości kobiet, które moszczą sobie gniazdko z zakochanym w nich słabym mężczyźnie, a marzą o silnym, bo tylko taki potrafi sprawić, że kobiecie wilgotnieją nie tylko piękne oczy. Słaby mężczyzna to ten, który utożsamił swoje szczęście z jedną kobietą - natura kobiet ukształtowana przez tysiąclecia walki o przetrwanie, gardzi mężczyzną który szybko się zakochuje, bo to oznaczało niski poziom testosteronu. Tylko wysoki dawał większe szanse na przeżycie, wyższą pozycję społeczną. Ktoś kto ma wysoki poziom tego hormonu, odczuwa ciągłe napięcie - idzie zawsze do przodu, wchodzi w ryzykowne sytuacje oraz kopuluje z kim się da, by zmniejszyć bolesny poziom stresu wywołany testosteronem. Taki facet nie da się uzależnić od jednej kobiety, ponieważ poziom napięcia zmusza go do szukania nowych podniet, które skuteczniej go uspokajają niż stała, nudna partnerka.\nNie trzeba się odwoływać do psychologii ewolucyjnej, by zrozumieć ten fenomen. Co różni polny kamień od diamentu? Dostępność. Diament jest cenniejszy, ponieważ jest rzadki - polne kamienie są wszędzie. Cenimy i kochamy to, co jest trudno dostępne. Facet który szybko się zakochuje, czyni z kobiety bożka, jest bezwartościowy - bo takich facetów są setki milionów. Wystarczy mu pokazać udo, a już chce się żenić i płodzić dzieci. Co wolisz, polny kamień czy diament? Ano właśnie.\nKochanie, słabość w praktyce\nJeśli facet mocno kocha, czyli utożsamił swoje poczucie zadowolenia i szczęścia z kobietą, wtedy można nim dowolnie manipulować. Kobieta robi cichy tydzień, a facet jest totalnie rozpieprzony. Po tygodniu bezsennych nocy na kanapie kupuje kwiaty i przeprasza na kolanach, często ze łzami w oczach, nawet jeśli nie jest niczemu winien. Został uwarunkowany jak pies Pawłowa - od tej pory wie, że każda kłótnia skończy się długotrwałym stresem i cierpieniem psychicznym, więc unika ich jak może, byle uniknąć dyskomfortu. Myśli ze jest sprytny, a właśnie przegrał swój związek. Tak się kończy słuchanie mamusi i babci, czerpanie wiedzy z seriali tworzonych przez rozwodników i narkomanów, ich opowieści że kobieta kocha tylko wtedy, gdy mężczyzna kocha, przynosi kwiaty i nie łajdaczy się po nocach. Szkoda że życie nie potwierdza tych bajek.\nWydawałoby się że kobieta jest w raju - kontroluje emocjonalnie męża, jego zasoby, więc powinna być zadowolona - a tu klops, natura robi kobiecie psikusa. Mężczyzna który dał się zniewolić, staje się nieatrakcyjny. Organizm kobiety gdy zdominowała faceta, wycofuje seks; koniec, kropka. Zaczyna się dramat którego nie rozumie ani facet, ani kobieta która "czuje" że facet jej nie pociąga, a nawet drażni i denerwuje. Po jakimś czasie pojawia się kochanek, a kobieta w ten sposób mści się za brak szczęścia, który miał dać mąż.\nMusisz nadać sam znaczenie\nNa śmierć można spoglądać w kategorii depresji, poczucia przygnębienia - tak się ją zresztą kojarzy, i z tego powodu unika jak ognia. Można też zrozumieć, że jej istnienie jest błogosławieństwem, jeśli rozumiesz jak ten fakt wykorzystać w swoim życiu.\nNożem można zarżnąć człowieka, ale można też obrać ziemniaki na obiad. Można się więc go panicznie bać, albo czuć sympatię - to my nadajemy znaczenie wszystkiemu, i odpowiednio do niego reagujemy. Jeśli chcesz reagować miło i przyjemnie, musisz wybrać odpowiednie podejście, skupić się na pozytywnej stronie danego zagadnienia. To właśnie odróżnia optymistów od pesymistów - każdy wybiera jedną stronę (negatywną bądź pozytywną), oraz na tej emocjonalnej podstawie buduje pojęcie o życiu - a później nawraca na swoją interpretację innych.\nTłumienie zwiększa wewnętrzne ciśnienie\nGdy przypominam sobie swe związki - a widzę to dopiero teraz, im było lepiej tym bardziej narastał we mnie wewnętrzny, nieuświadamiany strach. A to co nieuświadomione, zawsze dąży do przejawienia się w naszym życiu. Kobieta może odejść - rok z życiorysu zaliczyłem, każde następne odejście boli mniej - człowiek przyzwyczaja się do każdej trucizny. Może zdradzić - boli latami, a jeśli z kimś nam znanym, przyjacielem z którym musisz wspólnie pracować czy przebywać? Całe życie pełne rozpaczy. Może umrzeć, ciężko zachorować, stracić urodę albo zdrowie psychiczne. To są przecież życiowe sprawy, o których nie chcemy myśleć. Ale im bardziej je w sobie tłumimy, by nie zepsuć sobie humoru, tym mocniej działają na nas od wewnątrz, tym większe w "środku" ciśnienie. Przejawia się to w postaci stresu, a wtedy wystarczy iskra byśmy wybuchnęli. Oskarżamy drugą stronę że jest winna naszej eksplozji, obwiniamy szereg spraw, które nie powinny wywołac takiej reakcji, kiedy tak naprawdę winę ponosi nieświadomy - bo stłumiony - strach o to że druga osoba zniknie, odejdzie od nas zostawiając po sobie zgliszcza i ból. Im jest fajniej, tym większy strach - w filmach o tym nie mówią, bliscy też nam o swych lękach nie powiedzą, bo się wstydzą żeby nie wyszło, że są nieszczęśliwi, że źle wybrali, są nieudacznikami. Grają więc szczęśliwych, by mieć z tego różne korzyści, a choćby takie że inni zazdroszczą, stawiają ich za wzór.\nKobiece marzenia o facecie który kocha ponad wszystko, są nierealne - mężczyzna który kocha ponad wszystko, dla którego kobieta jest absolutnie wszystkim, to emocjonalny wrak, ruina człowieka wypełniona nie dającym się w żaden sposób opanować lękiem przed stratą tej, która jest wszystkim (czyli zadowoleniem). A lęk to agresja, nienawiść i pogarda, a z czasem choroby, bo organizm w stresie się nie regeneruje. Mamę oszukasz, ZUS oszukasz, ale własnej podświadomości nie oszukasz - co bardzo dokładnie opisuję w swojej książce "Stosunkowo dobry".\nWszystko pochłonie bezwzględny czas\nJeśli poważnie zaczniesz myśleć o śmierci, warto wyobrazić sobie taką scenę - w ziemi leży trumna, w której gnije nasze ciało. Później patrzymy na trumny naszych dziewczyn, żony bądź żon, rodziców, dziadków - oraz dzieci i naszych wnuków. Nazwisko przepadło gdzieś w galimatiasie porodów następnych pokoleń, nasze zdjęcia i wspomnienia o nas zaginęły w jednej z wielu wojen o Boga, ropę i interesy świń na szczytach władzy... co pozostało? Pamięć? Nie ma. Geny? Resztki gdzieś tam, hen daleko w zarysach koncepcji białka. Czy ja to geny? Nie. Więc nie zostanie nic, absolutnie nic. Tyle się nastarałeś, świnie podkładałeś dla awansu, donosiłeś, potępiałeś, wrzeszczałeś, osądzałeś, sadziłeś się, wyszydzałeś singli i bezdzietnych... wszystko przepadnie. Ot i Twój cały sukces.\nDopiero z tego punktu widzenia można zrozumieć, że ziemskie sprawy i owszem, są ważne - ale nie najważniejsze. Każdy nasz wysiłek, kłótnie, strach o żonę, dzieci, zazdrość... wszystko za jakiś czas zniknie, przepadnie. Nie wzywam do zaprzestania wszelkiej aktywności, ale do ujrzenia wszystkich spraw z dystansu - który zrodzić może piękne i smaczne owoce. Jeśli masz dystans, to przestaje Ci szalenie zależeć, przestajesz być śmiertelnie zdeterminowany. Wiesz że każda piękna chwila kiedyś minie, przepadnie, a za jakiś czas nic po niej nie zostanie. Stajesz się bardziej spokojny, wyluzowany, przestajesz przykładać za dużą wagę do takich spraw jak zazdrość o swoją kobietę, strach o swoje dobra i społeczne etykietki - bo wszystko minie tak samo, jak minęły Twoje dzieciństwo. Wyobraź sobie siebie jako starca, który nie czuje już pożądania - czy ma znaczenie że Twoja żona kilka razy puściła się z sąsiadem? Nie ma. To jest właśnie mądry punkt widzenia. Przestajesz się szarpać z życiem, walczyć o szczęście - które jest nawykiem cieszenie się z pierdół. Jak można walczyć o nawyk? Jak ktoś może Ci go zabrać? Nie ma takiej mocy i siły. Szczęście jest zawsze Ci dostępne, blokuje Cię jedynie wierzenie, że do osiągnięcia szczęścia trzeba mieć określone przedmioty. Nie trzeba.\nGdy nie naciskasz, nie wywierasz presji, nie boisz się - to naprawdę widać. Ludzie lubią ludzi z dystansem, nawet ironicznym, zwłaszcza do siebie. Znika stres, pojawia się luz, poczucie spokoju. A co z seksem? Kobiety mówią że kochają zdesperowanych na ich punkcie facecików, ale pożądają tych, którzy za nimi nie szaleją. To pobudza ambicję kobiety, zaciekawienie, a wraz z tymi postawami pojawia się seks, odwieczna waluta w rozrachunkach damsko męskich. Dlatego wykorzystaj śmierć i to co ona niesie ze sobą, by się psychicznie wzmocnić, urosnąć w siłę, nabrać emocjonalnej masy mięśniowej.\nponiedziałek, 02 luty 2015 22:09\nŁzy kobiety są porażką mężczyzny?\nPraca z człowiekiem który doświadcza rozstania, może odbywać się na wielu poziomach. Przykładem jest ostatni przypadek, gdzie mój znajomy w wyniku nieporozumień z małżonką wyprowadził się z mieszkania, oraz wniósł o rozwód.\nMogła poznać milionera\nCała sprawa jest do bólu typowa - kobieta czuje się coraz bardziej nieszczęśliwa, odczuwa narastające poczucie dotkliwego braku, spełnienia, a winę za swoje własne, bolesne emocje i myśli zrzuciła na męża, co objawiało się w postaci awantur, ciągłego podsrywania i poniżania za pomocą ironii i kpinek, przerywane atakami gwałtownego płaczu, obwiniania i użalania się nad sobą - mogła przecież być żoną milionera, żyć wygodnie. Wprawdzie żadnego nie poznała, ale gdyby nie podły, zły mąż na pewno by poznała i była teraz szczęśliwa. Wniosek wydaje się więc prosty - mąż nie tylko zniszczył jej życie, ale i zabrał potencjalne miliony od milionera z wyobraźni, więc nie tylko można, ale wręcz trzeba zabrać mu wszystko co w życiu zdobył, oraz zniszczyć.\nTakie zachowanie wydaje się jej logiczne, gdyż według tego co wszyscy włącznie z mamusią, babcią i serialami mówią kobiecie od dziecka, mężczyzna ma dać szczęście, a bardzo popularna wśród Pań jest złota myśl: "łzy kobiety są porażką mężczyzny" - a niektórzy Panowie w uniesieniu erotyczno miłosnym, nawet to na kolanach przysięgają. Równie dobrze mogliby obiecać wycieczkę na księżyc, która jest znacznie łatwiejsza do zrealizowania, niż uczynienie kobiety szczęśliwą. Ludzkie poczucie szczęścia bądź rozpaczy, nie zależy od sytuacji zewnętrznej, stanu posiadania i nawet zdrowia - jest tylko i wyłącznie nawykiem, który jeśli nie został w nas wytrenowany przez rodziców (w większości nie został, rzadko który rodzic o tym wie), trzeba go samemu wyćwiczyć, co nazywa się rozwojem osobistym. Bogaci, piękni i sławni też popełniają samobójstwa z rozpaczy - a są przecież biedni, którzy potrafią się cieszyć z tego co mają, np. ja jestem takim przykładem. Gdy uświadomiłem sobie że poczucie satysfakcji nie zależy od moich finansów, zacząłem tworzyć nawyk zadowolenia i go powtarzać. Taka praca przynosi szybko efekty w postaci radości i zadowolenia - chociaż nawyk ten trzeba długo ugruntowywać, oraz być czujnym by nie rozpadł się w wyniku presji "normalnych ludzi" z zewnątrz.\nTo wszystko opisałem bardzo dokładnie w mojej książce "Stosunkowo dobry". Oczywiście z czasem zacząłem mieć pieniądze, co dobitnie mi udowodniło że najpierw muszę się poczuć bogaty, a za tym uczuciem idzie sytuacja realna, chociaż często ze sporym opóźnieniem. Długo utrzymywany stan emocjonalny przyciąga podobnej jakości przeżycia - a jaki jest stan emocjonalny człowieka, który chłonie tragedie z portali i wiadomości telewizyjnych? Dlatego trzeba sobie dozować informacje, bo zmieniają się one w nawyki, a później one za pomocą emocji sterują - dosłowie sterują - naszym życiem. Jaki nawyk, takie życie - więc nawyki trzeba samemu tworzyć, a nie pozwalać by ktoś je nam tworzył.\nInni ludzie zainteresowani są tylko swoim zyskiem, więc nawyk jaki Ci stworzą, zawsze będzie dla Ciebie niekorzystny. Masz być chory, głupi i nieszczęśliwy, bo tylko wtedy można Cię hodować jak bydło - korzysta religia (obietnica nieba dla bojących się żyć i umierać), korporacje (kupujesz chłam elektroniczny, ciuchy, papierosy, wódę i leki, bo zdrowie siada od stresu wzbudzanego złymi informacjami), państwo (można Cię wysłać na wojnę, wmawając że inni są wrogami). Przy tym wszystkim musisz czuć się mądry - i niedoceniony. Przekonanie o swej mądrości to jest coś, co każdy pasożyt kocha najbardziej. Ono nie pozwala Ci dostrzec, jak jesteś strzyżony.\nWampirowi trzeba otworzyć lufcik\nZauważ że w podaniach o wampirach, musisz wyrazić zgodę by do Ciebie weszły. Twoją zgodą jest wpuszczanie do siebie (czyli swojej podświadomości) negatywnych, przerażających informacji. Wampir ssie krew, która jest symbolem siły życiowej - po takiej sesji telewizyjnej, chcesz już tylko spać; straciłeś energię, która normalnie powinna dać Ci radość, poczucie siły i żywotności. Nie da Ci jej jednak, bo została zmarnowana na to byś najedzony, w ciepłym i bezpiecznym domu denerwował się programem o biedzie w afryce. Im nie pomogłeś, sobie zaszkodziłeś, wyżyjesz się na żonie i dzieciach, zjebiesz kogoś na necie; Aleś Ty mądry!\nNie można dać sobie wmówić, że brak majątku czyni nieszczęśliwym - i owszem, pokazuje się takie obrazki, kojarząc uśmiech z pięknymi przedmiotami, ale tak naprawdę majątek to głównie większy komfort. Cichsza, wygodniejsza jazda autem, przestrzeń w domu, odgrodzenie od rozkrzyczanego motłochu. Ale przecież bogaci płacą duże pieniądze za survival i niewygodne, stresujące sporty. Czyli komfort jest fajny, ale do czasu - później nudzi i znowu szuka się czegoś innego, co ma dać szczęście. Najpierw marzyliśmy o pieniądzach, później szukamy tego czegoś w adrenalinie, studentkach z małych miasteczek, które za kawalerkę i pensję umilą czas, a co dalej? Modna sekta, pójście w ekstremalne zachowania i perwersje? Bo szczęścia jak nie było, tak nie ma. Nie piszę tego by zniechęcić do pieniędzy, ale nie chcę by widzieć w nich swoje szczęście. One są tylko dla wygody, ale nie mogą stanowić o naszym szczęściu i satysfakcji z życia, bo wtedy wypełni nas strach, poczucie biedy i nieszczęścia. Pieniądze są jak kobiety - lubią tych, którzy nie padają im do stóp. Wszystkie cudowne uczucia, szczęście, satysfakcja i chęć do życia, jest za darmo - jest nawykiem. Nie kupisz tego za pieniądze, bo one mają nam służyć, a nie być bożkiem.\nW tle storpedowanego, powoli idącego na dno małżeństwa, na horyzoncie zdarzeń majaczy koleżanka małżonki, która uświadamia mojemu znajomemu jak żona go źle traktuje, jak bardzo swymi czynami i tym co mówi, nie zasługuje na niego - oraz zdradza niektóre z tajemnic niewiernej, jak się okazało, żony. Oczywiście koleżanka jest bardzo nieszczęśliwa, w życiu jej nie wyszło, dusi się w złym związku, naciska znajomego by załatwił jej sesję ze mną. Odmawiam, gdyż natychmiast czuję że coś mi tu nie gra. Impuls niechęci który odczuwam, interpretuję jak na faceta przystało - sądzę że chce wykorzystać zaradnego gościa, dać mu dupy i szybko wyrwać skoro się "zwolnił", a przy okazji dowartościować się że wygrała batalię o chłopa z "przyjaciółką". Namawiam żeby natychmiast zerwał z nią znajomość, bo seks jest zbyt łatwo dostępny, by przez niego komplikować niejasne do końca sytuacje - zwłaszcza przed rozwodem, gdzie ludzie nie grają fair, delikatnie mówiąc.\nJak pomóc człowiekowi, który w wieku gdzie już osiągnął stabilizację i powinien spokojnie żyć, musi zaczynać od zera? Można pomóc konwencjonalnie, mówiąc przy wódeczce że żona jest suką, a koleżankę trzeba konkretnie przelecieć. Jaki uzyskamy efekt? Czy cierpienie się zmniejszy? Na chwilę tak, przytopione w wyborowej i zduszone śledzikiem, ale już następnego dnia wróci gonitwa myśli, rozpacz i żal, do których może dołączyć poczucie winy - oraz potężny kac, wymioty i biegunka, owoce z drzewa nie najwyższych lotów coachingu. Sytuacja nieszczególna nie tylko dla klienta, ale i dla trenera - po pięciu latach takich coachingów, umarłbym na marskość wątroby, albo wcześniej z powodu zadławienia wymiocinami w wannie.\nSposoby i sposobiki\nMożna robić ćwiczenia z NLP, które podobno pomagają przy sprawach małego kalibru, a przy większych - przynajmniej jak wynika z mojego doświadczenia - są śmiesznie nieskuteczne, a w przypadku korzystania z usług coacha, dotkliwie drogie. Gdy nie działają, usłyszysz że za mało ćwiczyłeś - i być może jest w tym sporo prawdy, ale człowiek który dostanie potężny cios, musi dostać kompetentną i szybką pomoc, a nie rok ćwiczyć, kiedy co chwila płacze i dostaje drgawek czy nawet mdleje. To tak jakby cięko rannemu w wypadku dawać witaminę C - działa, jest zdrowa, ale klient umrze. Tu trzeba chirurga i konkretnego sprzętu, czasem piły czy wiertarki. Spróbuj w momencie dowiedzenia się o zdradzie swej ukochanej, robić pozytywne obrazy w głowie, umieszczać je w różnych kontekstach, manipulować ich kolorem i wielkością... powodzenia!\nMożna skorzystać z pomocy charyzmatycznego człowieka - są tacy. Co Ci powie, to szybko w to uwierzysz i poczujesz ulgę, bo to co powie, zastąpi wszystkie Twoje obecne myśli i emocje. Niestety, po jakimś czasie motywacja którą daje ten człowiek, z racji oddalenia od niego - zniknie, a na jej miejsce wrócą lęki i koszmary. Wtedy szukasz z nim kontaktu, a to już kosztuje - i możesz być wykorzystany nie tylko do płacenia. W naturze urok i charyzma cechuje drapieżniki, które w ten sposób polują na swe ofiary. Jeśli natura daje Ci coś, co sprawia że ludzie Ci ufają, to dostajesz to w konkretnym celu, najczęściej niemoralnym. Urok to najczęściej pajęczyna wszelkiej maści oszustów, bawidamków, no i moja, ale ja jestem ten dobry. Chyba.\nNadaj nowe znaczenie\nIdealnie jest sprawić, by człowiek sam zmienił punkt widzenia - sprawić by zrozumiał i nadał nowe znaczenie temu, co go spotkało. By tak się stało, trzeba to wszystko jasno i wyraźnie wytłumaczyć, chociaż powiem wprost - nie każdy jest w stanie to sobie przyswoić. Nie jest tak jak uczy polityczna poprawność, ludzie nie są tacy sami - niektórzy, większość, są na poziomie niewiele wyższym od zwierzęcego. To nie oznacza że są źli, ani głupi - mogą być profesorami, znać kilkanaście języków, pomagać ludziom - oni po prostu nie są w stanie nadawać innych znaczeń pewnym sytuacjom. Nie umieją i kropka, podobnie jak psychopata nie może być sam z siebie dobry (może udawać).\nLudzie różnym sytuacjom nadają określone znaczenia. Jeśli coś boli, to jest złe; jeśli jest przyjemnie, to jest dobre. Chemia w jedzeniu jest po to, by było smaczne. Gdyby jej nie było, kto by je kupował? Ludzie chcą poczuć smak, i wynikającą z niego przyjemność. Rzadko kto myśli o konsekwencjach tych krótkich chwil przyjemności, jaką cenę za nie zapłaci.\nAle ból po ciężkiej sesji na siłowni, czy jeszcze większy ból po treningu bokserskim, ma już zupełnie inne znaczenie - boli, ale ludzie są zadowoleni. Są, ponieważ wiedzą że ból jest konieczny w procesie wzrostu mięśnia bądź umiejętności bojowych. Ból staje się schodkiem do zysku (ładne ciało, endorfiny po treningu, lepsza pozycja towarzyska, bo szydercy nie lubią pastwić się nad bokserami), a jeśli ktoś poważnie podchodzi np. do sportów walki, ból staje się najważniejszym trenerem i wsparciem - jeśli coś źle zrobił, został o tym powiadomiony bólem. Kolejnym razem zrobi tak jak trzeba, przez co wygra bójkę i oszczędzi sobie upokorzeń i utraty zdrowia związanych z przegraną. Podobnie smaczne snickersy i energetyki z pozoru są dobre, jednak są trucizną niszczącą ciało - a nic poza ciałem w tym świecie nie masz. Jak zniszczysz ciało, trudno będzie osiągnąć cokolwiek. Można być szczęśliwym z cukrzycą i bez zębów, ważąc sto pięcdziesiąt kilogramów, ale jest to niezmiernie trudne. Wykończony toksynami organizm, produkuje tylko stres.\nBól daje konkretny, przeliczalny zysk\nStracie która dotyka człowieka, trzeba nadać nowe, prawdziwe znaczenie. Podam Ci trzy, ale w ramach ćwiczenia wymyśl nowe.\n1. Zaczynasz rozumieć, że Ty jako człowiek - to nie jedna istota, a co najmniej dwie. Świadomość i podświadomość, zwana też czasem duszą. Świadomie możesz wiedzieć że rozwód był konieczny, że dał Ci wolność i otworzył drzwi na nowe możliwości, ale nadal Cię szarpie - to nie Ty cierpisz, a Twoja podświadomość. Świadomość tego że dwie oddzielne istoty zamieszkują Twe ciało, może być szokująca - ale jest też wstępem do poznania siebie, do odkrycia niezwykłych możliwości jakie każdy z nas posiada. Społeczeństwo jako masa, nienawidzi takiej wiedzy, wyśmiewa ją i wyszydza jak może - bo jeśli to zrozumiesz, wyrośniesz ponad tłum, będziesz mądrzejszy i sprawniejszy. Będziesz rozumiał że Twoje szczęście nie zależy od nowego telewizora, a od pracy nad sobą. Wtedy otoczenie nazwie Cię złodziejem i nienormalnym, by móc w jakiś znany sobie sposób wyjaśnić przyczyny Twych sukcesów, oraz codziennego, nieudawanego uśmiechu na ustach.\n2. Ukazuje Ci że popełniłeś błąd, inwestując całego siebie w coś, co jest zmienne i kiedyś minie, przepadnie w mrokach dziejów. Coś co jest kruche, zawsze może się złamać - a jeśli nie, to zawsze będziesz się tego bał. Nie ma innej opcji - albo czegoś nie masz i cierpisz (większość ludzi rojąca marzenia o wygranej w lotto i późniejszej libacji), albo masz i boisz się tego utracić, tym mocniej im więcej masz z tego przyjemności. Swoje uczucia i serce inwestować można jedynie w coś, co nie podlega rozkładowi, upływowi czasu i nie zostanie strzaskane porywami losu. Taka inwestycja jest bezpieczna, nie trzeba się bać o jej utratę oraz jest całkowicie darmowa. To siła która stworzyła świat, nazywana Bogiem, przy czym nie ma znaczenia czy istnieje, czy też nie. Jeśli wierzysz w tę siłę, czujesz ją w sobie, wiesz że ona - czyli uczucie miłości i szczęścia - jest niezależne od wszystkiego. Możesz stracić dom, pieniądze, nogi, żonę i dzieci, a nadal będziesz czuł szczęście. Jeśli natomiast tego nie stracisz, będziesz żył bez lęku o utratę. I to dopiero jest pięknym, cudownym życiem gdy naprawdę się nim cieszysz.\n3. Cierpienie jest jest żadnym wyróżnieniem, Boskim namaszczeniem - chociaz tak chcą je widzieć Ci, którzy na tej podstawie czują się ważni, wybrani - lepsi od innych. Cierpienie oznacza tylko i wyłącznie to, że nadałeś złe znaczenie danej sytuacji. Z tego punktu widzenia, ktoś kto bezustannie cierpi nie jest błogosławionym i świętym męczennikiem, ale osobą która nie rozumie pewnych spraw - nikim więcej. Jeśli chce zrozumieć, jest mądra. Jeśli odrzuca z agresją, boi się być zwykłym, nie cierpiącym człowiekiem. Cierpienie jest więc utrzymywane jako coś, co ma zwiększyć ważność, pozwolić poczuć się lepszym od motłochu - bo się więcej i mocniej cierpi. Cierpienie jest znakiem, który mówi nam że idziemy w złym kierunku. Trzeba więc coś zmienić, a nie brnąć dalej w ślepy zaułek.\nCierpienie zmniejsza się bądź znika\nJeśli ktoś rozumie te proste sprawy, może poradzić sobie z cierpieniem bez specjalnych technik i ćwiczeń, poszukiwania słuchaczy w których można się wypróżniać ze swych bolączek, najchętniej za darmo. Cierpienie może być traktowane jak wycisk na siłowni, powodując nawet zadowolenie. Jeśli by Cię nie oderwano teraz od czegoś, do czego nienaturalnie się przywiązałeś (odrywanie powoduje cierpienie, złudne uczucie jakbyś coś tracił), byłbyś odrywany "na raty", latami albo dekadami. Lepiej raz a szybko. Po jakimś czasie okaże się, że możesz żyć bez tego wszystkiego, co teraz uważasz za niezwykle konieczne do szczęścia. To nieprawda - do szczęścia potrzebujesz jedynie nawyku cieszenia się małymi rzeczami.\nA co z moim znajomym? Okazało się że "przyjaciółka" jego małżonki działała dwutorowo - ją namawiała na rozstanie, obgadywała znajomego, a jemu samemu wmawiała jaka żona jest zła i podła. Gdy dowiedziała się że będzie sprawa rozwodowa, całkowicie zerwała kontakt z moim znajomym - przedtem było dwadzieścia sms-ów dziennie, kilka rozmów i kuszenie tłustymi łydkami. Cel osiągnięty, małżeństwo rozbite. Ot, życie.\nczwartek, 22 styczeń 2015 22:21\nGdy zacząłem analizować związki i je opisywać na blogu, zaczynałem jako lubiany przez kobiety, naiwny romantyk. Miałem do Pań żal że są materialistkami, a przez moje narzekania wyraźnie przebijało pragnienie ich posiadania.\nRózga na rozdęte serialami kobiece ego\nUwielbienie bądź nienawiść do Pań, jest w zasadzie tym samym, gdyż oznacza że tak czy siak, ale myślisz i koncentrujesz się na nich, pragniesz ich. Jeśli czegoś nie potrzebujesz, nie myślisz nawet o tym, a co dopiero mówić o silnych emocjach. Skoro od miłości do nienawiści jeden krok, w drugą stronę działa to tak samo. Zauważ że nasze kochane Panie, wcale nie obawiają się nienawiści; one przeraźliwie boją się obojętności i ignorowania.\nSkąd pewność, że to najdotkliwsza rózga na kobiece ego? Z ich podwórka, one doskonale wiedzą że gdy są ignorowane, bardzo źle się czują - każdą tkanką swego serca, pragną uwagi i zainteresowania. Ludzie walczą z innymi w taki sposób, jakiego doświadczyli na własnej skórze - stąd wiedzą że to naprawdę boli. "Chcę zapomnieć", "zapomniałam", czyż nie takie właśnie stwierdzenia płyną najczęściej z ust Pań? No cóż, zapomnieć można tylko szablonowego mężczyznę, Ryśka z Klanu, a nie takiego który wzbudzał silne emocje (pal licho jakie). Robienie tego co chce kobieta, w naiwnej, wykształconej oglądaniem komedii romantycznych i radami mamusi nadziei że zyskamy tym jej względy, jest najkrótszą drogą do krainy zapomnienia.\nPuszyste żądzą clitoris\nKobieta pożąda gdy jej serce płonie, więc tylko niestabilne zachowania, mogą ten ogień paliwem emocji utrzymać. Uroczy kryminalista, oszust matrymonialny, kalibabka i uczuciowy malwersant to osoby, które budzą w kobiecie żar emocji, więc chociaż umysł kobiety ciągnie do bezpiecznej przystani, gdzie wtulona w zaśmierdziały, turecki sweter misia sobie beztrosko pochrapuje, to dusza lgnie do tego, który bierze ją jak swoją rzecz, źle traktuje, wyśmiewa i jest absolutnie odporny na jej gierki i manipulacje. Skąd ta odporność? Z wewnętrznej pogardy do kobiety, z pewności że kobieta jest tylko seksownym ciałem skrywającym egoistyczne, emocjonalnie niedorozwinięte dziecko. Gdy kobieta coś mówi, płacze, awanturuje się, nasz ogier nie przejmuje się tym, uważając to za niewarty zainteresowania bełkot. Tę właśnie "odporność", Panie nazywają czymś magnetycznym, pociągającym, magicznym, mówią "nie mogę go rozgryźć" - bo budzi to w nich chęć walki i rywalizacji. Silny samiec od tysięcy lat, to lepsze geny i przyszłość dla dziecka, więc organizm uruchamia seks, potężne uczucia i hormony zadowolenia, by nieszczęsnego samca związać ze sobą; najpierw do puszystego żądzą clitoris, a później (jak najszybciej, póki się nie znudzi) do potomstwa.\nDlaczego taki mężczyzna jest pożądany? Ponieważ wzbudza emocje, rozbudza nadzieję na zmianę brutala w słodkiego (z czasem do porzygania), ułożonego Reksia domowego, czyli daje szansę na zasmakowanie poczucia władzy - kiedy tak się stanie, kobieta zacznie się nudzić, a w końcu gardzić ciepłym misiem w kapciach. Jeśli kobieta gardzi, winą za swoje uczucia obarcza samca (miał dać szczęście, wszyscy tak mówią od komedii romantycznych, poprzez harlekiny do stereotypów kulturowych), więc zdradza by się w ten symboliczny, podstępny, z natury kobiecy sposób na nim zemścić za "swoją krzywdę". Zmiana innego człowieka pod siebie i swoje potrzeby jest wielką rozkoszą; jest najczystszą esencją władzy. Spokojny chłopak nigdy nie wzbudzi takich emocji, które kobieta utożsamia z byciem żywą, z ekstazą. Dlatego mądry facet nie daje się nabrać na kobiece szlochy, baśnie o złym facecie który bije i nie szanuje. Czemu nie odejdzie? Bo ma nadzieję na wygraną, na zmianę mężczyzny. Podejmuje grę w której musi przegrać, ale ona jeszcze tego nie wie. Chce kosztem drugiego człowieka, zrobić sobie dobrze - i płacze by dodatkowo coś ugrać na własnej manipulacji od zatroskanego otoczenia. Jest Ci źle, to odejdź. To naprawdę jest takie proste.\nPiękne ciało daje władzę\nAle wróćmy do opowieści o mnie. Panie oczywiście protestowały, zapewniając że liczy się tylko wnętrze, ale dupy bezrobotnemu dawać nie chciały - na szczęście czytały, komentowały. To bardzo dowartościowuje, gdy czyta się mężczyznę którego celem jest kobieta. Ma się wtedy poczucie władzy, świadomość że wystarczy ruszyć paluszkiem, a facet jest mój; tak w istocie było. Gdy masz coś, na kim innym zależy, rozdajesz karty - tym czymś są piękne ciała Pań, w których nie tylko ja przecież pragnąłem pomyszkować. Właśnie dlatego Panie tak dbają o ciało, modę, ponieważ atrakcyjność daje władzę nad mężczyzną, a to niezwykłe, jedyne w swoim rodzaju poczucie przyjemności, władzy, gdyż można wtedy kierować mężczyzną, liczącym na wiadomą nagrodę za wierną służbę u stóp pięknej Pani. Im potężniej kobieta zachwyca się swoją kobiecą siłą, tym większa rozpacz się pojawia gdy traci urodę, a wraz z nią milkną zachwyty Panów.\nStraszne jest życie człowieka, który utożsamił swoje szczęście z atrakcyjnością ciała; gdy zniknie uroda, oddala się poczucie przyjemności, a na jej miejsce wprowadza się na stałe depresja, rozpacz i żal. U Pań zaczyna się rozpaczanie, że chociaż urody nie ma to mogły być pieniądze i wygodne życie, a nie męka ze starym, sapiącym dziadem. Kobieta wyobraża sobie wtedy, że mogła wyjść za milionera, po czym zaczyna święcie wierzyć w tę wykutą w kuźni harlekinowych mrzonek wizję; dlaczego? By móc pozbyć się męża (a dobytek zatrzymać dla siebie, dość częste sprawy), albo móc na nim się wyżywać, wylewać z siebie cały swój strach i złość w postaci jadu i przemocy, usprawiedliwiając się tym że jest zraniona i nieszczęśliwa przez męża. Jeśli kobieta za młodu stawiała na swoją dobrotliwość, rozwijała poczucie szczęścia niezależne od ciała, innych ludzi itd. (rozwój osobisty), będzie z wiekiem coraz radośniejsza i żywsza, a jej więdnące z wiekiem ciało będzie coraz pełniejsze wewnętrznego piękna. Jeśli stawiała na ciało, będzie w piekle na ziemi. Przeciętna kobieta w wieku 45 lat to przeważnie ruina z żylakami, nadwagą, mniej lub bardziej widoczną grzybicą od cukrów; wtedy trzeba zerwać ze starym trybem życia, gdzie Panowie pomagali za jeden uśmiech, a nastawić się na zupełnie inne, daleko mniejsze możliwości pasożytowania na męskiej chuci, bo i chętnych brak.\nDuma albo szczęście, wybieraj\nTo ciężka sprawa, gdyż opanowanie np. nawyku kilkunastu lat palenia papierosów jest straszne, a co dopiero mówić o czterdziestu latach nawyku, gdzie uśmiech dawał natychmiastową gratyfikację, a Panowie prześcigali się w podlizywaniu i pomaganiu - pozostaje więc obwinianie świata (ludzie są źli i głupi, bo nie chcą służyć za darmo), żal i pogrążanie się w telewizyjnych serialach, a później w kościele na modłach, jedynej odskoczni od koszmaru życia - kaźni który zgotowała sobie sama cierpiąca. I jak pomożesz takiej osobie? Nie dasz jej nowego ciała, możesz za to dać wiedzę jak się zmienić - ale tacy ludzie nie chcą się zmieniać, bo to jest trudne. Muszą więc cierpieć, by dzięki temu zrozumieć że źle pokierowali swoim życiem, źle zainwestowali. Jak ktoś jest chorobliwie dumny, nie chce uznać że postawił na złego konia w gonitwie życia, ratunku dla niego już nie ma.\nDla zachowania wizji siebie jako mądrej osoby która nigdy nie mogła się pomylić, zniszczy swe życie. Kto ma pokorę i dość męczarni, może zacząć się zmieniać, czego początkiem jest uznanie że się źle wybrało - a cierpienie powoli, konsekwentnie zacznie zanikać, odsłaniając nowy obraz siebie i życia, piękniejszy niż wszystko co możemy sobie obecnie wyobrazić. Zmieni się tylko nasz sposób patrzenia, nic więcej - ale to w zupełności wystarczy. Różnica między rozpaczą a cichym, spokojnym szczęściem, leży tylko w sposobie patrzenia, postawie wobec życia. Kto utożsamił swoje szczęście z czymkolwiek co przemija, musi cierpieć gdy tego nie ma, a gdy dostanie pojawia się strach, że to straci. A ludzie myślą że wraz z wygraną w totka, zaczną być szczęśliwi - nic z tego. Jak uczy doświadczanie, to tylko wstęp do najbardziej ponurego rozdziału życia.\nOdpicowany złom na erotycznym rynku\nWróćmy na chwilę do tych 45 letnich wraków - Panie oponują że mają dzieci, pracę, nie mają czasu oraz pieniędzy na kosmetyki. To wszystko nieprawda. By mieć zdrowe, silne i jędrne ciało, wystarczy dużo mniej jeść (rezygnacja z pieczywa), oraz robić po pięć, dziesięć minut dziennie proste ćwiczenia - przysiady, pompki, mostki, rozciąganie. Można wspomóc organizm nauką relaksacji, gdzie organizm głęboko odpoczywa od codziennego stresu, regenerując się. Można korzystać z terapii oczyszczających (lewatywa, oczyszczanie wątroby) i za pomocą soków. To wszystko jest śmiesznie tanie, ale trzeba chcieć zrezygnować z porannych bułeczek, pączków, ciastek, batoników, fast foodów - ale się nie chce. Więc jeśli się nie chce, to się wygląda i czuje źle. Albo przyjemność płynąca ze zdrowia i atrakcyjności, albo przyjemność płynąca z ciastek i obfitych obiadów. To Twój wybór, oraz Twoje konsekwencje. Zamiast windy - schody, zamiast dwóch przystanków, spacer. Można? Oczywiście że tak. Tim Ferris w sowjej książce "4 godzinne ciało" udowodnił, że ćwicząc wymachy kettlami piętnaście minut na tydzień, można zbudować całkiem niezłą siłę i ciało. Naprawdę nie da się wyrwać piętnastu minut na dobę raz w tygodniu? Dla kogo ten kit?\nPóźniej odkryłem internet, a że całkiem nieźle piszę, zacząłem się umawiać na szybkie randki w celu wiadomym. Na początku byłem pełen poczucia winy, grzeszności, wstydu, ale z czasem te uczucia minęły, a ja zacząłem się świetnie bawić. Poobsiadałem portale randkowe, czaty, nawiązałem znajomość z kolegami, którzy też tak polowali, dzięki czemu wymienialiśmy się Paniami; polowaliśmy w wilczych stadach, potęgując szansę na sukces. Zawsze gdy o tym piszę, Panie pokrzykują że były to dziwki i hiviary - nic bardziej mylnego. Przez moje łoże przewinął się kwiat Warszawskiej kobiecości, od dresiar przez biznesłomenki, artystki do urzędniczek. To całkiem normalne, fajne babki, które musiały ukrywać że lubią seks. Musiały, ponieważ społeczeństwo które uwielbia seks, potępia za to kobiety. Społeczna hipokryzja jest gigantyczna - tym większa przyjemność z łamania wszelkich tabu, śmianie się w nos straszącym piekłem i chorobami hipokrytom, którzy sami już tu i teraz żyją w swoim prywatnym piekle.\nGdy zacząłem opisywać to, co dzięki temu zrozumiałem, pojawili się faceci którzy widząc że mam już jakąś wiedzę, zaczęli mi się zwierzać. Było to okropne (wysrywano się we mnie bez litości), ale bardzo potrzebne doświadczenie, które uświadomiło mi że tak naprawdę wszystko co wiemy o kobietach, to mity i kłamstwa. Zacząłem to wszystko opisywać, więc pojawiły się już konkretne reakcje otoczenia. Jedni nienawidzili, drudzy coraz chętniej czytali. Panie już otwarcie atakowały, a skala ich agresji mnie zaskoczyła. Przecież nikomu nie robię krzywdy, prowadząc bloga i opisując moje doświadczenia - skąd więc tak skrajne emocje? Pojawili się Panowie, którzy także byli agresywni - to jak później zrozumiałem, ludzie którzy swój ożenek i potomstwo uważają za wielki sukces życiowy, dzięki któremu czują się lepsi.\nJeśli ktoś jak ja pisze że właściwie stali się ofiarami hormonów, że seks jest w istocie bardzo tani (nie trzeba się dla niego żenić, pozbywać dorobku życia), a rozmnażają się nawet bakterie, czują się tym osobiście obrażeni. To ci goście z brzuszkami, którzy gardzą singlami i bezdzietnymi, na tej pogardzie budując swoje poczucie życiowego sukcesu. "Jestem kimś bo mam dzieci i żonę, nową fabię z salonu". Gratuluję, ale skoro jesteś taki szczęśliwy, skąd tyle złości? Uszanuj mój wybór, ja Twój szanuję.\nCzłowiek w życiu powinien iść za głosem serca, więc jeśli pragnie dzieci, niech je ma - ale jeśli czuje w środku opór, niech nie wierzy że to się później zmieni - a jak się nie zmieni, tylko pogłębi? Ty cierpisz, dziecko także wyczuwa cierpienie, nawet skrywane za parawanem miłych słówek, mamy więc rodzinny dramat, bo ktoś dał się zastraszyć drwinkom zazdrosnych mędrków. Większość rodzin to wytwórnia patologii, bo dzisiejszy, pełen przemocy i zła świat, to są przecież dzieci z takich rodzin - jak szczęście i dobro może zrodzić zło? Oni tylko oddają to, co dostali od rodziców w dzieciństwie. Niestety, wychowanie dziecka to nie tylko pieniądze i dbanie o podstawowe potrzeby, ale nauka swoim własnym przykładem, a tu już wiele rodzin daje kompletnie dupy. Jeśli rodzice są nieszczęśliwi, zakompleksieni, sfrustrowani, to dziecko właśnie to a nie słodkie słówka dostaje w pakiecie - i różnie przejawia. Jedno będzie całe życie lękowcem, inne będzie miało depresję, kolejne przemieni strach w przyjemniejszą społecznie formę, czyli agresję i zostanie bandytą, politykiem albo korwinowcem.\nJak smakuje Bestia?\nJednak z puli Pań syczących, część z nich była ciekawa jak smakuje łóżkowe tango z bestią, potworem który zagląda nie tylko do umysłu kobiet, ale i pod ich sukienkę; korzystałem, bo niby dlaczego nie? Okazało się że istnieje część kobiet (bardzo mała), która mi zakomunikowała że mam rację. Niektóre z Pań mówiły mi wprost, jakie jeszcze konkretnie stosują manipulacje. To niezwykła rzadkość, by kobieta się nie tylko do tego przyznała, ale żeby w ogóle była świadoma co robi. Większość Pań żyje jak robot, nieświadoma tego że w określony i zaprogramowany w dzieciństwie sposób reaguje. Uczucia i myśli których doświadczają, uważają za swoje, co oczywiście jest nieprawdą. Emocje i myśli są wynikiem wychowania i socjalizacji, wytwarzania nawyków, więc nie tylko można, ale i trzeba je zmieniać (jeśli są dla nas niekorzystne). Takie życie przypomina sen, a raczej senny koszmar. To właśnie one najgłośniej krzyczą, potępiają i osądzają inne kobiety, by na ich tle poczuć się lepszą - jak ktoś czuje się nikim, tylko w ten sposób umie chociaż na chwilę poczuć się "na górze". Głównym jednak celem obrzucania gównem są prostytutki, które uniemożliwiają szantażowanie męża brakiem seksu.\nPłacisz dwieście złotych, i trzymane migreną małżonki od miesiąca napięcie znika - trzeba zacząć od nowa. Gorzej że mężczyzna wtedy widzi, że dla seksu nie trzeba zapisywać mieszkania małżonce, oddawać oszczędności, bo seks jest śmiesznie tani. Więc niemal wszystkie Panie jednym głosem przekonują, że dziwka to najgorsze, najohydniejsze co istnieje - bo za dwieście złotych daje to, za co naiwni faceci płacą dobytkiem życia. Prostytutka psuje pobożnym, "normalnym" małżonkom świetny interes, jakim często jest krańcowa eksploatacja oszołomionego pragnieniem cipki mężczyzny. Dlatego od lat głoszę dobrą nowinę wszystkim spragnionym i głodnym mądrości, uciskanym braciom samcom - cipki są właściwie za darmo, tylko trzeba wiedzieć jak się do nich dobrać. Ponieważ ja wiem, już się nie dam nabrać. Być może ten fakt budzi tak niezdrowe emocje, skierowane przeciwko mnie, Państwa uniżonemu słudze.\nKłamstwo źródłem wiedzy o życiu\nJednak szczytem było poznanie ludzi, którzy opowiadali mi jak wewnętrznie rozbite małżeństwo, nienawidzące się i zdradzające, ćwiczy w domu najdrobniejszy szczegół, by inni myśleli że się kochają na zabój - a romantyczki widząc to płaczą, wierząc że szczęście w związku istnieje, a to że one go nie czują, to na pewno wina męża. Szczęście to nawyk, nic więcej; nawyk cieszenia się życiem. Nikt nie może nam go dać, albo zabrać. Jeśli nie masz nawyku cieszenia się życiem (trzeba go wyćwiczyć powtarzaniem), jesteś żebrakiem i nędznym cwaniaczkiem, który wykorzystuje ludzi i sytuacje, by poczuć w sobie te mityczne, opiewane w harlekinach i komediach romantycznych szczęście. Dlatego właśnie spotyka Cię cios za ciosem - bo wykorzystujesz ludzi, niszczysz ich, chcąc wycisnąć jak cytrynę. Czym się różnisz od złodzieja, mordercy? Zabijasz w ludziach wiarę w świat, więc mordujesz duszę a nie ciało - a wszystko dlatego, bo nie chce Ci się rozwijać swego nawyku cieszenia się drobnostkami; lepiej liczyć że pomachasz nóżką, a jakiś samiec przyjdzie i wtłoczy w Twe żyły endorfiny, a w portfel pieniądze na kosmetyczkę i waciki. Pusty! Płytki! Zraniła Cię kobieta! Emocjonalnie niedorozwinięty gówniarz! Być może... To już całkiem zburzyło mur dawnych wierzeń, dzięki czemu mogłem wyruszyć dalej, ku samemu jądru wiedzy.\nNa tym etapie zarabia się najlepsze pieniądze, ma dostęp do dużej ilości inteligentnych ludzi, czyli dla zdolnego człowieka otwiera się wiele możliwości. Ale ponieważ ciągle czułem w sobie ból i głód, nie doznałem głębokiego spełnienia, wkraczałem w ten świat coraz głębiej, rozumiejąc coraz więcej rzeczy które mnie oszołomiły.\nZwiązek wyzwala hormony przyjemności\nLudzie wchodzą w związki dla przyjemności, oraz dla uniknięcia nieprzyjemności bycia pogardzanym singlem. Związek to taka sama przyjemność jak ciastka, papierosy, alkohol i narkotyki - na poziomie ciała są to te same związki chemiczne, które warunkują stan zadowolenia. Związek daje największy haj, więc dlatego miliardy ludzi żyje marzeniem o nim. Chcą się poczuć dobrze, nie wiedząc że za chwilę satysfakcji zapłacą dwudziestoma chwilami ciężkiego kaca. No cóż, w życiu za darmo jest tylko ser w pułapce na myszy. Właśnie dlatego byłem lubiany i proszony o coachingi (jak się to teraz modnie nazywa), ponieważ ludzie chcieli szybciej i sprawniej zdobyć porcję przyjemności, w postaci seksu bądź związku - chcieli też nauczyć się, jak ją utrzymać na dłużej. To i większość spraw o których piszę, bardzo dokładnie wytłumaczyłem w książce "Stosunkowo dobry".\nTaki coaching jest dość prosty. Omawiamy jak działa kobieta, że kieruje się przy wyborze mężczyzny podświadomością, ma wzorce które preferują silniejszego psychicznie mężczyznę, czego trzeba się nauczyć (najlepiej trenując samoocenę, udawanie nie ma sensu). Proste sprawy jak się nie dać zdominować, budować granice, tworzyć miksy emocji (raz złość później czułość) by wzbudzać zainteresowania, oraz jak działać, by nie przegrać mieszkania i życia w sądzie. Coachingi które robiłem, można traktować chociażby jako coachingi alkoholowe. Siadamy i rozmawiamy jak pić, żeby euforia trwała jak najdłużej, kac był jak najmniejszy, wymioty ograniczyć do minimum a biegunkę dotrzymać w jelitach do domu. To wszystko działa na takiej samej zasadzie - i jest kłamstwem, ponieważ to co później zrozumiałem, to fakt że człowiek jest sumą programów (wzorców), które można zmieniać. Oczywiście czytałem o tym już dużo wcześniej, ale istnieje duża różnica między informacją a jej pełnym uświadomieniem.\nWycisnąć jak najwięcej serotoniny\nCoaching to próba zwiększenia wydajności, wyciśnięcia więcej przyjemności - skazana z góry na porażkę. I to jest straszny błąd, gdyż jeśli nawet nauczyłem kogoś jak mieć więcej wilgotnych spotkań z Paniami, to jednocześnie go unieszczęśliwiłem. Jeśli ten człowiek utożsami swoje poczucie zadowolenia z seksem, podświadomie będzie rósł w nim strach i złość. Pomyślmy na spokojnie - im więcej razy coś powtarzasz, tym mocniejszy staje się nawyk. Jeśli dawniej paliłeś kilka fajków dziennie, po roku będziesz palić paczkę. By utrzymać zadowolenie na stałym poziomie, trzeba coraz więcej dostarczać bodźca (papierosów, alkoholu, ciastek, seksu itd.). Czyli żyjąc seksem, wielką przyjemnością, przyzwyczajasz się do niego, potrzebując coraz więcej seksu, oraz coraz bardziej perwersyjnego, gdyż zwykły nie budzi już takiego dreszczu emocji co dawniej. Najczęściej idzie się w kierunku mężatek, gdyż daje to masę adrenaliny). Ale z czasem Twoja wydajność będzie spadać... można stać się impotentem, zachorować na prostatę, złapać chorobę weneryczną, co wtedy? Czeka Cię długotrwały, bolesny odwyk. Im mocniej kochasz seks, tym większa będzie rozpacz, poczucie bezsensu zycia pozbawionego największej przyjemności. Póki jeszcze możesz kopulować, strach przed tym zaczyna się w Tobie kumulować, powodując niewidoczny (na początku) stres. Zaczynasz też na bardzo głębokim, nieświadomym (póki co) poziomie, nienawidzić kobiet - za to że Twoje zadowolenie jest od nich zależne, że musisz grać, kłamać by zdobyć swój narkotyk, czyli seks. Ponieważ przez wiele lat medytowałem, uświadomiłem sobie wszystkie te sprawy, dzięki czemu łagodnie przeszedłem od korzystania z wdzięków Pań, do właściwie niewymuszonego celibatu.\nZnam cenę tego sportu, co mocno tłumi moje pożądanie. Ale zawsze mam w sobie głęboki szacunek do tych wszystkich Pań, dzięki którym mogłem wejrzeć w głąb siebie, poznać to co mną kieruje, odkryć mój potencjał. Gdy teraz patrzę na kobietę, widzę dzieło sztuki, podziwiam ich emocjonalną energię, ciało i emanację - rozkoszuję się nimi tak, jak wschodami słońca, które budzą we mnie niezwykłą radość i poczucie bliskości. Wchłaniam nie tylko wzrokiem ich esencję, widząc w kobiecie Boskie piękno. Wszyscy przecież jesteśmy aktorami, grającymi przypisane nam role.\nJeśli więc Ci pomagam w tych sprawach, jednocześnie wpycham Cię w szpony depresji, tylko na razie tego nie widzisz. Ale zobaczysz. Gdy to zrozumiałem, zupełnie zmieniłem linię nauczania moich samców - teraz uczę jak nauczyć się kochać siebie, odczuwać do siebie życzliwość; jak się z samym sobą poczuć dobrze. Gdy uda Ci się to zrobić, a nie jest to łatwy proces, gdyż dziesiątki lat byłeś uczony nienawidzenia siebie, pojawi się duża przyjemność, spokój, poczucie pogodzenia z samym sobą. Wtedy każda ze światowych rzeczy, nigdy Cię nie pochłonie tak, by jej utrata albo strach przed nią, niszczył Ci życie. To jedynie słuszna linia rozwoju, a bardzo możliwe że poznam jeszcze wyższe stopnie wiedzy. Wtedy kolejny raz przyznam że się myliłem. Gdy zdobędziesz, uchwycisz przyczółek życzliwości do siebie, już nigdy nic w świecie Cię tak mocno nie zrani, nie skrzywdzi, nie rozpieprzy w proch. Ani pieniądze, ani nierealne oczekiwania wobec ludzi i świata, ani kobieta, ani żadna rzecz która z tego świata pochodzi.\nśroda, 14 styczeń 2015 21:19\nMój znajomy po zaobrączkowaniu, usłyszał od małżonki, nabierającej wraz z "poczuciem bezpieczeństwa" masy tłuszczowej i bezwzględności, stanowczy rozkaz - koniec z medytacją i temu podobnymi głupotami. Koniec z gówniarstwem, najwyższa pora przestać być małym chłopcem, dojrzeć i nałożyć spodnie. Prawdziwy mężczyzna nie medytuje, nie dba o swoją Duszę - tylko o swoje ciało i pracę, by można pokazać fajne mięcho w audi koleżankom, zrobić dzióbka z dziećmi i mężem w cieniu piramid i obsranego wielbłąda, by wszyscy na fejsie pisali że świetnie wyglądacie, co w dzisiejszym świecie jest oznaką szczęścia; niech singielki płaczą i rozpaczają, oglądając zdjęcia szczęśliwej (na zdjęciu) mężatki. Z upływem czasu i przyrostem masy małżonki, nawet dbanie o ciało jest nazywane niedojrzałością emocjonalną, parawanem skrywającym kobiecy strach o atrakcyjność męża, którego zasoby złowić może młodsza, ładniejsza kobieta.\nPiękno jest w nas, nie na zewnątrz\nMedytacja w wydaniu kolegi (jak to teraz widzę), była zaawansowaną relaksacją. Człowiek siada na krześle, koncentrując się na przedłużanym wydechu (wdech 3s, wydech ok. 7s, proszę spróbować) i swoim ciele. Mięśnie pod wpływem uwagi powoli się odprężają, myśli zwalniają, pojawia się bardzo przyjemne wrażenie ciężaru i ciepłoty ciała - nasz umysł doświadcza spokoju, cichej radości, a wraz z praktyką (po ok. pół roku systematycznego treningu) pojawia się zrazu niedostrzegalne, ale coraz to potężniejsze uczucie cichego, czystego szczęścia - które polega na tym, że nasza uwaga (koncentracja) przeskakuje z nierzeczywistych, sztucznie wykreowanych przez media i otoczenie problemów (wygląd ciała, pozycja społeczna, brak przedmiotów dających przyjemność) na realne odczucia ciała.\nRóżni się ono znacznie od tego, co wzbudza nasze pozytywne emocje (zakochanie, stan euforii po alkoholu czy narkotykach, dyskoteka, obicie komuś widowiskowo mordy gdy inni z podziwem patrzą) - jest znacznie piękniejsze, kojące, pozostawiające po sobie zaspokojenie i satysfakcję, a nie coraz większy głód doznań i emocji. Ten stan można opisać tylko słowem "piękno" - każde inne zafałszuje te jedyne w swoim rodzaju odczucie. Te piękno to przestrzeń w nas samych, ukojenie i pewność że znaleźliśmy swoje miejsce, że jest naprawdę dobrze - bez względu na to, co dzieje się po drugiej stronie lustra (stan ciała, finansów, pozycja społeczna). Jest pięknie, dobrze, cudownie... chce się żyć, lęk znika, pojawia się siła, energia, chęć do życia, poczucie wielu możliwości. Człowiek zaczyna smakować życie, bawić się nim na luzie; dramat zmienia się w komedię romantyczną, obserwowaną z pewnej odległości.\nSztuka relaksu i medytacji, to przede wszystkim nawyk - im częściej powtarzany, tym uczucia nim wyzwalane są głębsze, oraz można je znacznie szybciej wywoływać. Na początku człowiek siedząc czuje się strasznie - chce się gdzieś iść, pojawia się niecierpliwość, wszystko zaczyna drapać i swędzieć, każda myśl staje się pretekstem do przerwania ćwiczenia.\nKtoś kto rozumie, że przez to trzeba po prostu przejść (jak trzeba czasem iść do dentysty), da sobie radę. Z czasem ogarnia nas coraz większy spokój - a przynajmniej w moim przypadku, po kilku latach stosowania, umiałem stan odprężenia wywoływać samą tylko myślą. Ponieważ byłem młody (i głupi), nie miałem wiedzy i zrozumienia o procesach które się we mnie wtedy odbywały, zrezygnowałem pod wpływem pewnych dziwnych doświadczeń z praktyki. Największa ściema to wiara ludzi, że wszystko co piękne i cudowne jest na zewnątrz. Bóg ma być w kościele z cegieł, a szczęście gdy się ohajtasz i wygrasz szóstkę w totka - tymczasem wszystko co naprawdę najlepsze (łącznie z Bogiem i szczęściem) jest w Tobie, czyli jest nawykiem odczuwania który trzeba WYTRENOWAĆ. Oczywiście niniejsze słowa oburzą Panie, kapłanów, korporacje, czyli wszystkie te siły, które na Twoim braku wiedzy o sobie potężnie zarabiają.\nRelaksacja daje zdrowie ciała (organizm może się odbudowywać, regenerować), umysłu (wyluzowanie, spokój) - daje też człowiekowi wolność, której nie zna i nie pozna w swym tragicznym życiu większość ludzi, utożsamiająca swoje szczęście ze związkami, przedmiotami, przemijalnymi i nietrwałymi rzeczami. Medytacja daje szczęście wywoływane nawykiem - nie można człowiekowi zabrać tej umiejętności, wymusić jej oddania. Jak ukraść człowiekowi nawyk, pamięć neuronalną? Myślisz o odprężeniu i radości, a ono natychmiast się pojawia (w NLP nazywa się to kotwicą). Im więcej razy przechodziłeś całą tę sekwencję (medytacja i odprężenie), tym potężniejszym jest to nawykiem. Jedyne co wtedy można zrobić, to przekonać albo zmusić człowieka by tego nie robił - a nawyk z czasem będzie tracił swą siłę. Jednak można go odzyskać i szybko wdrożyć.\nLudzi można nauczyć reagowania agresją, wściekłością (sporty walki, żołnierz, pies obronny), ale można też nauczyć reagowania spokojem, radością i poczuciem spełnienia - jeśli ktoś posiądzie tę umiejętność, staje się społecznie niezwykle potężny; nie można na niego wpływać krytyką ani komplementem, ponieważ ma własne "zasilanie", czyli sam umie wyprodukować z siebie poczucie szczęścia. To wielkie zagrożenie dla każdej osoby, która chciałaby w jakikolwiek sposób na nim żerować. Dopóki ten ktoś ćwiczy umiejętność bycia szczęśliwym (bo to się ćwiczy, a nie o to żebra u ludzi), jest nadczłowiekiem. Jeśli przestanie, stanie się zależny od otaczających go ludzi, straci swą wolność. Każde poklepanie po pleckach, będzie go drogo kosztować (nie tylko emocjonalnie, ludzie żyrują kredyty, a później latami płaczą po sądach, że nie wspomnę o samosądach dokonywanych siekierą).\nNiezależność daje wolność i poczucie godności\nJeśli małżonka będzie chciała na nim coś wymusić, mąż może uciec w stan relaksu i cichego szczęścia. A wymuszenie udaje się tylko wtedy, gdy ofiara cierpi, boi się jakiejś straty (seksu, świętego spokoju, rodzinnej sielanki) - by przestać cierpieć, mąż robi to co chce jego oprawca w mini. Kobiety instynktownie wyczuwają, że medytujący i szczęśliwy mąż jest dużo bardziej niebezpieczny, niż agresywny kryminalista - ponieważ poza kobietą ma swój własny świat, jest niezależny od jej humorów. Nie można nim kierować i manipulować za pomocą wrzasków, płaczu, szantażu emocjonalnego - nie można też odejść, licząc że się zapije i potnie - bo wejdzie w stan medytacji, a trenowany latami nawyk wyciągnie go z niemal każdego ciosu od życia.\nMoże dlatego mam takie powodzenie u kobiet, chociaż jestem tylko ociupinkę przystojniejszy od diabła? Kobiety podskórnie czują, że jestem "ciężki przypadek", więc walczą o satysfakcję uzyskiwaną z pokonania takiej obwarowanej twierdzy... a by wygrać uruchamiają seks, życzliwość, zrozumienie; wszystkie wunderwaffe kobiet, używane od wieków by wygrać z silniejszym cieleśnie mężczyzną. To najpierw mnie podniecało, korzystałem z tego, ale teraz mnie ogranicza, krępuje, dusi. Kobiety kochają zdobywać to, co silne - a ja jestem silny, bo czuję i wiem że to nie związek ma dać mi szczęście, a moja praca nad własnym nawykiem. Szczęście mogę dać sobie sam, nie muszę do tego używać kobiety, która może później postawić warunki i mnie szantażować. Dopóki mam źródło, jestem niezależny. Jeśli zastąpię je na pocałunki i ciasną cipkę ślicznotki, stanę się niewolnikiem który będzie żył w lęku o odejście przyjemności - a ja nie chcę tak żyć. Trochę już przeżyłem, więc nikt mi nie wciśnie kitu że mężczyzna do szczęścia potrzebuje kobiety - mężczyzna do szczęścia potrzebuje tylko i wyłącznie chęci, by pracować nad sobą, nad swoimi nawykami (czyli podświadomością).\nNajpierw związek ze sobą, później reszta\nKażda prawdziwa, rasowa kobieta dąży do zasypania źródła szczęścia, by zdobyć władzę absolutną - a gdy to się uda, pojawia się u naszej władczyni męskiego mięsa depresja, ponieważ brak celu do zdobycia sprawia że organizm przestaje być pobudzony, znika energia, seks, chęć do życia - a kobieta szuka winnego, i zawsze chłop nim będzie, bo tak najwygodniej. I tak źle, i tak niedobrze. Dlatego nigdy nie dopuszczam do sytuacji, gdy kobieta cierpi na męki egzystencjalne - taki ze mnie dobry Samarytanin :) Sensem życia człowieka, jest porozumieć się ze swoją emocjonalną częścią (zwaną podświadomością albo Duszą), co oznacza związek idealny. Emocje wspierają Cię w każdej chwili życia, zamieniając je w raj. I najpierw trzeba to załatwić (lata pracy, ale warto), a później brać się za rzeczy, które z łatwością mogą nas zniszczyć. Jeśli nie masz w sobie własnej, bezpiecznej przystani, kobieta z całą pewnością Cię zniszczy - Ona albo strach przed jej utratą.\nWidziałem pięknego duchem mężczyznę, a teraz widzę wykastrowanego wieprzka, który w imię codziennego obiadu, seksu raz na miesiąc (przy wypłacie, co z czasem też minie) - pozbawił się najważniejszej w życiu rzeczy. Żona może odejść, dzieci znienawidzą, zdrowie może paść, ale nawyk wdzięczności i szczęścia musi być trenowany dzień w dzień, latami, przez całe życie. Kto rozumie te zależności, przetrwa każdy życiowy wstrząs; KAŻDY. Kto nie rozumie, jest jak łódeczka. Póki nie ma dużych fal, świeci słońce - ale w każdym momencie może nadejść sztorm, zatopić łódeczkę bądź zniweczyć każdy dystans który przebyła.\nTrening czyni człowieka wolnym\nMam worek bokserski na dworzu, i nie mogę zainstalować go w domu - więc minus dziesięć stopni, wiatr, śnieg, deszcz, a ja codziennie trenuję. Jestem wypity, nażarty tak, że nie mogę się ruszać, nawet chory - wychodzę te kilka minut poćwiczyć. Bo ktoś kto mnie napadnie, nie da mi taryfy ulgowej bo jestem nażarty czy pijany. Nie zrozumie że właśnie przeżywam jakiś dramat, bolą mnie jajka, mam dołka i się wściekam że mnie nie stać na nowy samochód; zaatakuje. A ja muszę mieć nawyk walki i reagowania bez względu na to, co się w moim ciele czy umyśle wyprawia. Muszę się tego nauczyć, wyćwiczyć nawyk, zdobyć umiejętność - oraz modlić się bym nigdy tego nie musiał sprawdzać w praktyce. Podobnie jak napad, możesz zostać zdradzony - i nastąpi to w takim momencie, kiedy będziesz najsłabszy. Wtedy zrozumiesz że inwestując całego siebie w związek, postąpiłeś nierozważnie - bo wszystko co dałeś, stracisz, a to potężny ból na wiele lat.\nBędąc w związku, nawet najlepszym - musisz zrozumieć że kobieta może jednego dnia zapewniać że Cię kocha, a drugiego odejść, zdradzić Cię. Nie możesz się tego bać, a jedynym sposobem by się nie bać, jest pewność że dasz sobie radę gdy cała otaczająca Cię rzeczywistość (żona, obiadki, dzieci, dom, pieniądze) runie z hukiem. Jeśli wiesz że Cię to zniszczy, boisz się - a strach zniszczy wszystko. Będziesz panikował, gniewał się, wrzeszczał, pojawi się zazdrość, awantury... u podłoża tych zachowań będzie zawsze strach. By tak się nie stało, naucz się chociażby treningu autogennego, zalecanego przez psychiatrów. Jeśli masz w sobie trochę wariata, idź za moimi wskazówkami (np. z mojej książki "Stosunkowo dobry") gdzie uczę Cię, że warto codziennie ćwiczyć nawyk wdzięczności, szczęścia. Trzeba ćwiczyć, pracować, wykształcać potężny nawyk codziennie. Inaczej fale życie Cię pochłoną, zatopią, rozpieprzą i zniszczą.\nWolność i swoboda, sól w oku otoczenia\nJeśli zrozumiesz to co piszę, a są to bardzo proste sprawy, staniesz się jak żywy człowiek w falującym tłumie trupów. Wszystkie sznurki za które pociągano byś tańczył jak Ci zagrają, zostaną przecięte. Zacznie znikać strach, poczucie winy, smutek... nie można się bać, jeśli szczęście jest w Tobie, jeśli umiesz je w sobie wyzwalać samą swoją decyzją. Nie będziesz zależał od przedmiotów, ludzi, okoliczności, znikną pęta które Cię wiązały, co mogłeś nazwać życiowym sukcesem i stabilizacją - ale gdy doświadczysz mocy nawyku, gdy go potężnie wzmocnisz, zrozumiesz że wszystko czym się chełpiłeś, było rzygowinami i niczym więcej.\nZwykły facet po rozstaniu z kobietą, strasznie cierpi. Dół, depresja, sraczka i wódka codziennie, a są i gorsze rzeczy, pobicia, więzienie czy zabójstwo. Gdy faceta ktoś silny zaczepi, zwyzywa np. na ulicy przy innych, latami będzie to przeżywał i cierpiał w środku. Nawet spotkanie kogoś wyższego, przystojniejszego, bogatszego - kto nas olewa albo ignoruje czy nami gardzi, może być przyczyną wielkiego cierpienia. Ale Ty już nie będziesz na to podatny, ponieważ nawyk wdzięczności i radości wyprze wszelkie inne stany emocjonalne. Wyrób nawyk czucia szacunku do siebie, życzliwości do siebie - to wszystko da się wytrwałym powtarzaniem wyćwiczyć, tak jak ćwiczy się negatywne emocje u żołnierza, by atakował i nie myślał że za chwilę straci nogi w interesie tłustych świń na szczytach władzy.\nczwartek, 08 styczeń 2015 22:30\nKiedy za małolata dostałem w mordę, zafascynował mnie proces dziejący się w mojej tłuczonej jak mielone głowie; wiedziałem że muszę oddać, że dam sobie radę, ale strach był silniejszy. Jedna część mnie chciała oddać, a druga, niestety znacznie mocniejsza, uciekać - byłem poddany popularnej torturze rozciągania końmi emocji i rozsądku.\nGdy dziewczyna robiła mnie w konia tak ewidentnie, że nawet ja się na tym poznałem, wiedziałem że muszę skończyć znajomość - ale pragnienie łaskotek w jądrach i gorące jak piaski pustyni pocałunki, tłumiły skutecznie zdrowy rozsądek.\nEmocja zawsze wygra z logiką\nOczywiście czytałem o podświadomości, ale nie uświadamiałem sobie tego, co to tak naprawdę dla mnie znaczy. Myślę że trzeba osiągnąć jakiś wiek (u mnie to było po trzydziestce), by mocno uświadamiać sobie takie sprawy, głęboko poczuć co to dla nas oznacza. Myśl (muszę się bić) i emocję (bałem się zemsty osiedlowej grupy) traktowałem jako coś jednego, jako wyraz siebie.\nMusiało minąć wiele lat czytania, medytowania, bym uświadomił sobie że tak naprawdę te czerstwe, rubaszne i w sumie sympatyczne ciało zwane Markiem, zamieszkują trzy oddzielne osobowości. Jedna to świadomość, logika, żelazne fakty, czyli wiedza że jak się nie będę bił, to będę lamusem którego słabość będą chcieli wykorzystać inni - a druga to podświadomość (zwana przez niekórych duszą), czyli system pamięciowo - skojarzeniowo - emocjonalny o inteligencji trzylatka, który nie rozróżnia czasu i nie umie wyciągać wniosków - ten system bał się panicznie bójki, bólu, przegranej. Trzeci pasożyt w moim ciele to obserwator - mogę obserwować swoje myśli, ich szalony tętent w swej nieszczęsnej, ubijanej kopytami namiętności głowie (umysł świadomy), oraz emocje, skojarzenia, odruchy (podświadomość) - a więc skoro mogę je widzieć, nie mogę nimi być. Tę trzecią część zostawmy w spokoju, ponieważ nie mam najmniejszego pojęcia czym ona jest, chociaż to właśnie ona teraz obserwuje co piszę.\nTak naprawdę wszystkie moje dziewczyny były całowane, pieszczone i rozkosznie wykorzystywane przez Trzech Muszkieterów - monogamia jest więc mitem. Czy to nie zabawne? Ciało Marka nieobyczajnie podryguje jak królik na kobiecym ciele, gryzie, sapie, trzepocze językiem w jamie ustnej spryciuli, chcąc wycisnąć maksimum endorfin ze swego układu wydzielania dokrewnego - a tak naprawdę w trakcie kochania się mamy trzech cwaniaczków, z których dwóch jest jakby na gapę. Obserwator - bezstronny, chłodny podglądacz. Świadomość, umysł, ego - wiadomo, zboczuś; podświadomość, cwaniaczek na krzywy ryj, erotoman. Liczba trzy jest symboliczna; jest nas trzech w jednym ciele, a Panie mają trzy sekretne róż - przestrzenie, gdzie mogą ugościć me trawione żądzą ciało.\nJest wiele definicji szczęścia i spełnienia w życiu. Myślę że stan satysfakcji pojawia się wtedy, gdy świadomość i podświadomość chcą tego samego, podążają w jednym kierunku - wtedy intelektualne decyzje mają wsparcie emocji, potężną ochronę i napęd. W książce "Stosunkowo dobry" opisałem na przykładzie chociażby osobowości mnogiej, jak potężną moc ma podświadomość - to niemalże cuda, chociaż dokładnie opisane przez psychiatrię. Ponieważ przez te wszystkie lata przeczytałem większość książek nie tylko o podświadomości, chciałem napisać coś absolutnie łatwego w odbiorze, coś - co zrozumie nawet głąb kapuściany. Może to megalomania, ale sądzę że się udało. Mam nieopisaną satysfakcję, gdy ktoś kto uważał się za życiowego frajera nagle uświadamia sobie, jaką bombę atomową w sobie nosi. Trudno wierzyć w swoje frajerstwo, gdy się zrozumie jaką ma się moc, siłę.\nEmocje są silniejsze niż logika - to emocje i nawyki nami kierują, a nie umysł świadomy, za to umysł te nawyki wytwarza i daje im siłę, wzmacnia je powtarzaniem, skupianiem na nich swej uwagi. Np. fanatyk złych wiadomości telewizyjnych, tworzy w sobie wzorzec strachu poprzez powtarzanie reakcji lękowej, a z czasem strach przejmuje nad nim kontrolę - zamieniając życie w piekło, wkraczając w każdą życiową szufladkę (związki, finanse, zdrowie). Znam wielu fanów tragicznych newsów, które tak naprawdę są ćpaniem - organizm poddany lękowi wytwarza stan szoku, otępienia. Jeśli ktoś nie radzi sobie z myślami, emocjami, obejrzy telewizję i najnowsze newsy, przejmie się tym co dzieje się po drugiej stronie kuli ziemskiej, po czym jego organizm wytworzy stan otępienia w odruchu obronnym. Jedni ćpają, inni palą, kolejni piją wódę, a są tacy co lubię się "podładować" jakąś tragedią, zgonami, wypadkami.\nJak podświadomość może Ci pomóc w życiu? Gdy trzeba dać w mordę, zaleją Cię takie emocje, że zrobisz to w sposób absolutnie wydajny, kosztem najmniejszych strat dla siebie. Nie chcę żeby wyszło że się chwalę, bo nie ma absolutnie czym, ale już po kilku latach ćwiczenia (worek bokserski, pompki, podciągnięcia codziennie) i postanowieniu że już nikt bezkarnie mnie nie uderzy, w przypadku zagrożenia momentalnie niszczyłem agresora, który miał nade mną przewagę siły i agresji - kiedy ja się bardzo bałem. No cóż, zrobiłem to kilka razy. Podświadomość potrafi w sposób niezwykle potężny zwiększyć siłę, wytrzymałość na uderzenia, trudno opisać te wzmocnienie, bo i niewiele pamiętam.\nSzacunek do siebie czyni Cię niewidzialnym dla wrogów\nNiekoniecznie jednak musi dojść do bójki - doprowadzenie do niej jest niezależnie od wyniku walki porażką. Podświadomość ma takie możliwości, że agresor nagle poczuje że jesteś spoko, i po prostu odpuści. To już wyższa szkoła jazdy, ale są ludzie którzy umieli tak "ustawić" podświadomość, by właśnie w taki sposób ich broniła. Ktoś kto naprawdę lubi siebie, w ogóle nie sprowokuje nikogo do napaści - ale pojęcie lubienia siebie jest często mylone z pychą, dumą, wyglądem ciała czy zadowoleniem z siebie. Szacunek i życzliwość do siebie, to przede wszystkim selekcja informacji jakie w siebie wpuszczasz swoją uwagą - ktoś kto naprawdę się lubi, nigdy nikogo nie osądza, nie obraża się, wybacza wszelkie krzywdy, nie przejmuje się telewizyjnymi i sąsiedzkimi tragediami, które rujnują zdrowie i szczęście ludzkie - a przede wszystkim nie ma w sobie nawet miligrama poczucia winy, które przyciąga kłopoty jak piwko Państwa ulubionego felietonistę. Mądry człowiek nigdy nie wpuści w sferę swych emocji negatywnych emocji, nie pozwoli by się zagnieździły, wzmocniły i na nim pasożytowały.\nGdy ktoś Cię źle traktuje, do wiedzy (umysł) że ta osoba nie pasuje do Ciebie, dołączą emocje (podświadomość) dyskomfortu na samą myśl o tej osobie. I po temacie wieloletniej miłości, zaczynasz radośnie od nowa, mając czyste emocjonalnie konto - a teraz spójrz jak kończą inni ludzie po rozstaniu; chlanie miesiącami, rozpacz, nienawiść, narkotyki, bójki. Lećmy dalej - jeśli ktoś będzie Cię prowokował, nie zareagujesz jak chce prowokator, ponieważ odczujesz w sobie rozbawienie. Ktoś kto nie ma kontaktu z podświadomością, nie umie jej zmieniać, rozmawiać z nią, poczuje gniew, żal - i kłopoty karno - zdrowotne gotowe. Ale to dopiero początek cudów.\nJako młody człowiek, przebywając z bogatszymi, bardziej poważanymi w grupie kolegami czy innymi, bardziej znaczącymi ludźmi, towarzyszyło mi gdzieś w tle ciągłe uczucie bycia gorszym, niekochanym, słabym. Gdy byłem z dziewczyną, czułem że jestem brzydki, nieatrakcyjny. Gdy ktoś się źle spojrzał, coś powiedział nieprzyjemnego, wypełniały mnie bolesne uczucia bycia zranionym, rozżalonym - więc atakowałem (pyskowaniem, pięścią w ostateczności), a gdy nie mogłem pojawiało się silne przygnębienie, niepowstrzymana niechęć do życia, tęsknota za śmiercią i unicestwieniem, które jest w istocie pragnieniem by nieprzyjemne emocje nas zostawiły w spokoju. Oczywiście takie uczucia pochodzą z podświadomości, właśnie tak ukształtowanej przez nasz umysł.\nMyślałem że jestem nienormalny, więc oczywiście to ukrywałem. By sobie pomóc, korzystałem z tego co znałem, w więc wchodziłem coraz mocniej w katolicyzm, oraz proponowane mi przez otoczenie metody ratunku przed złymi, bolesnymi uczuciami. Ale to wszystko jeszcze mocniej mnie rujnowało, gdyż w świecie nikt nie chce Cię z tego wewnętrznego bólu wyleczyć - bo straciłby źródło utrzymania. Zarabia się na stanie chorobowym a nie zdrowiu, więc wszystko co Ci polecają, może pomóc jedynie na chwilę. Paliłem kilkanaście lat (nie palę dziesięć lat), piłem (ba! piję nadal), ćpałem, medytowałem, modliłem się, miałem dwuletni okres kiedy masowo zaliczałem dziewczyny z czatów, portali randkowych itd. - to wszystko miało swój urok, ale i konsekwencje. Jeśli coś powtarzasz tysiące razy, a ciągle czujesz się źle - to jest to złe.\nDrapieżniki Cię nie zbawią\nNagle wydało mi się to wszystko bardzo oczywiste - religia Cię nie zbawi, bo zbawiony nie potrzebuje usług korporacji religijnej. Po co pośrednik, jak masz bezpośredni kontakt z mocą stwórczą? Dlatego pośrednik robi wszystko co w jego mocy, byś tego kontaktu nie miał - bo Twój sukces oznacza ich biedę, utratę władzy i wpływów. Mogą się wyrzynać w walce o wyznawców i wiążącą się z tym władzę oraz bogactwa, ale w tym jednym są zawsze zgodni; Boskość i moc stwórczą trzeba ukryć, zohydzić, skojarzyć z wielkim cierpieniem tak, by ludzie niby tego chcieli, ale jednocześnie się panicznie bali, bo niewielu chce konać w nieludzkich mękach jak rzekomo skonał Jezus. Podobnie jest z lekami - gdyby Cię trwale wyleczyli, te wszystkie profesory i koperty od pacjentów i firm farmaceutycznych by się skończyły - te potężne siły do tego nie dopuszczą. Niesprawne kolano od kilkunastu lat ćwiczeń wyleczyłem zmielonymi skorupkami z jajek - praktycznie darmowa terapia. Pamiętam słowa ortopedy po obejrzeniu wyników tomografii - mam się oszczędzać, na rower już raczej nigdy nie wsiądę (miałem potworne bóle), a teraz co? Ćwiczę codziennie, tak jak lubię. Kopnięcia, boksowanie (ruchy tnące), przysiady - kolano wprawdzie lekko skrzypi, ale silne i nic nie boli.\nPóźniej zacząłem pracować z ludźmi, by ze zdziwieniem spostrzec, że nie tylko ja tak mam. Okazało się że wcale nie noszę wielkich cierpień w sobie, bo są znacznie "lepsi" - a co najlepsze, udają na zewnątrz że są szczęśliwi. Całe życie patrzyłem na pokazywane mi obrazki szczęśliwych ludzi, czując się znacznie gorzej - oni są szczęśliwi, a ja? Nie umiem, nie potrafię, czyli jestem nieudacznikiem. Byłem jak Radziecki czieławiek, któremu pokazywano obrazki murzynów z USA jedzących korę z drzew. Oszustwo jest niezwykle subtelne, nie do podważenia w żaden sposób. Ludzie udają szczęście z wielu względów. Na pewno jest to wzbudzenie zazdrości w innych, by myśleli że im się nie udało, nie powiodło w życiu - więc ci też udają szczęście. W efekcie wszyscy są szczęśliwi, a na zwykłej drodze można dostać konkretne manto od przeważnie szczęśliwych szaleńców na drodze, a świat jest ciągle w konflikcie, unurzany w podłości i występku.\nJestem szczęśliwy! Bo się uśmiecham do fotki!\nJak nie możesz kogoś pobić, opluć bo boisz się konsekwencji, wzbudzasz zazdrość - która jest sprawieniem że druga osoba cierpi, boli ją. Szpanowanie to legalna przemoc, ale jeśli rozumiesz dlaczego ktoś udaje, że powodem jest strach i poczucie bycia nikim, przestajesz natychmiast cierpieć - to po prostu społeczna gra. Obecnie do subtelnego bicia po pyskach używa się fejsa, wstawiając przeszczęśliwe fotoski ze srającym wielbłądem, a w tle potężne piramidy i nieodłączny uśmiech. Jesteśmy szczęśliwi! Jesteśmy na wakacjach!\nSwoją podświadomość jak mówią specjaliści, trzeba sobie wychować. Warto wytworzyć różnymi technikami (polecam swym uczniom lustro i bogging) odpowiednie nawyki, schematy, zrezygnować ze starych, szkodliwych. Ale w ciągu lat pracy z podświadomością zauważyłem jedno - możesz pracować nad nią latami, naprawdę dużo zmienić, ale jest jej rdzeń czy część, którego według mojej wiedzy zmienić się nie da. I tu już trzeba ustąpić.\nDobro rodzi dobro, zło rodzi zło\nLudzie wchodzą w związki by osiągnąć przyjemność, najczęściej płynącą ze spełnienia obywatelskiego obowiązku. Hajtają się, mężczyzna płodzi dwójkę dzieciątek, buduje dom i sadzi drzewo, małżonka wraz z utratą jędrności skóry i piersi popada w coraz większą rozpacz, obwinia męża za swój nawyk bycia nieszczęśliwą, żałuje że nie wyszła za miliardera bo chociaż wygodniej by żyła... standard. To nawet nie musi być przyjemność, a wystarczy uniknięcie nieprzyjemności, jaką dzień w dzień z rozkoszą sprawiają nam znajomi i rodzina "znalazłaś kogoś?", "kiedy dzieci?", "zostaniesz starą panną".\nPrzecież jeśli człowiek skacze z wysokiego piętra w trakcie pożaru, to nie robi tego dla przyjemności, tylko by uniknąć uduszenia czy spalenia żywcem - podobnie ma się sprawa z założeniem rodziny. To nie jest sport dla każdego, a wmawia się nam że każdy powinien tak żyć. To skąd ci wszyscy sfrustrowani, nieszczęśliwi ludzie? Z radosnych, spełnionych rodzin? Jak dobro może ukształtować złość, gniew, rozpacz i nienawiść?\nLiczą się Twoje wzorce, nie słowa\nTo nieważne czy tata jest naukowcem, wie co mówić jak zaprogramowany robot - ważne czy tatuś czuje się spełniony, czy reaguje spokojem i twórczym podnieceniem na kłopoty - wtedy tak reagować będzie dziecko, bo takie zachowanie skopiuje i uczyni swoim. Jeśli tata mówi mądre rzeczy, cytuje mądre czy święte książki a skacze w stresie, wychowa wariata. I co z tego że masz wiedzę, skoro o szczęściu i zachowaniu decyduje podświadomość?\nPo latach obserwacji siebie, zrozumiałem chyba najważniejszą rzecz w swoim życiu - zanim stworzę zgodny, harmonijny związek z kobietą, muszę najpierw stworzyć taki związek ze sobą, czyli ze swoją podświadomością. Jeśli Ty jako umysł chcesz w jedną stronę, a emocje w drugą, będziesz cierpiał - a gdy cierpisz, Twoja podświadomość przyciąga cierpienie ukryte w pazłotku rzekomego szczęścia. Poznasz osobę z którą będziesz tak niekompatybilny, że zaznasz tylko cierpienia. Jestem szczęśliwy! Wrzaśnie obrażony czytelnik. Nie, jesteś na haju hormonalnym zakochania, który im większy, tym większe rozczarowanie i rozpacz po sobie zostawia - co jest celowym działaniem podświadomości. Jestem dziesięć lat w związku i jestem szczęśliwy, chamie! Powtórnie wrzaśnie urażony czytelnik. Łgasz mój drogi, łgasz przed sobą i przede mną. Szczęście to stan, gdzie nie musisz już niczego udowadniać, o co więc walczysz bluzgami i donosami, szczęśliwcze?\nHormonalny szał pieprzenia\nGdy masz inne pomysły na życie niż podświadomość, pojawia się rozpacz, smutek, ból, rozdarcie. Skoro nie masz wsparcia emocji, wszystko co dotkniesz zmieniasz magiczną mocą niezadowolenia w gówno, a i sama podświadomość się nie spełni, jeśli i Ty za nią nie pójdziesz. W tej sytuacji tworzenie z kimś relacji, gdzie trzeba emanować szczęściem, jest wielką pomyłką. Bo jeśli nie masz szczęścia, to wchodzisz w relacje by je brać - a ponieważ przyciągasz do siebie osoby nieszczęśliwe, one też chcą od Ciebie szczęścia. W efekcie gdy minie szał pieprzenia i zakochania, pojawiają wzajemne pretensje, rozczarowanie, a później idzie już samo - walka, nienawiść, zazdrość, i jeśli kredyt hipoteczny pozwoli - rozwód.\nTrzeba sobie ułożyć związek z podświadomością - uznać co można zmienić, by lepiej reagować, ale też dać podświadomości w kilku jej ulubionych działaniach wolną rękę; czyli doprowadzić do kompromisu. To niestety wymaga lat pracy, a ludzie chcą wszystko na już - więc cierpią. Jeśli kilkadziesiąt lat się dołowałeś, stworzyłeś potężny nawyk - żeby go zmienić, trzeba poświęcić sporo czasu. Są techniki znacznie go skracające, ale to i tak trwa. To nie jest sport dla frajerów, tylko dla bystrych, konkretnych kolesi co chcą zapier... a nie liczyć że wygrana w totka da im szczęście. No cóż, nie da.\nNajważniejszy związek w życiu\nZwiązek z Twoją podświadomością, jest najważniejszy. Żona Cię zostawi gdy zbankrutujesz, dzieci mogą się wypiąć, zdrowie minie - ale podświadomość jest z Tobą na jawie i śnie, zawsze Cię bezwarunkowo kocha. Mało tego, ona może Ci wszystko zwrócić w dwójnasób. Możesz mocniej kochać, mieć więcej pieniędzy, być szczęśliwszy... największy nawet upadek nie oznacza końca, jest wezwaniem by porzucić zewnętrzny świat, i skupić się na sobie, na swej podświadomości. To Twój najwierniejszy przyjaciel, najukochańszy i najwierniejszy stróż... nikt nigdy tak mocno Cię nie pokocha. Dlatego musisz o tę cudowność dbać, dopieszczać, karmić najpiękniejszymi myślami, wizjami; napoić sztuką, muzyką wyższych sfer, nażyźnić szacunkiem i miłością. Wtedy Ona Ci odda po stokroć to, co jej dałeś - czyli to, na czym skupiałeś uwagę. Jeśli na poczuciu dobrobytu, dostaniesz bogatwo którego nie zniszczy komornik, podatki ani złodziej. Jeśli poczucie ochrony, przejdziesz przez Targówek nocą przebrany za transwestytę i nie tknie Cię żadna cuchnąca gównem, wódką i musztardą pięść.\nponiedziałek, 05 styczeń 2015 22:40\nKochany syndrom wieku średniego\nW pamięci utkwiła mi scena z "Pitbulla", gdzie chory na wieńcówkę policjant grany przez Janusza Gajosa, chciał sobie coś udowodnić; wbiegł po schodach na górę, mało nie przypłacając tego zawałem. Nie potrafił się pogodzić ze swoją chorobą, ograniczeniem możliwości ciała, świadomością pogłębiającej się wraz z chorobą słabości - potężne emocje strachu i buntu przeciw swej rzeczywistości, wymusiły ten niemalże samobójczy zryw w poszukiwaniu straconej mocy ciała, wizji siebie jako silnego mężczyzny.\nUpadek wyzwala wielkość\nZwróciłem na tę scenę uwagę nie bez powodu; sam chorując, byłem coraz bardziej przerażonym świadkiem pogarszania się mojej mobilności. W odruchu ratowania wizji siebie jako człowieka wolnego, mogącego się przemieszczać i decydować o swym życiu, próbowałem takim właśnie zrywem udowodnić sobie, że jeszcze mogę się przemieszczać. To był akt rozpaczy przed nowym, wymuszonym trybem życia, chęć powrotu na stare śmieci, do znanego i bezpiecznego obrazu swych możliwości. Podobnie jak w serialu, nie udało mi się osiągnąć zamierzonego celu. Zostałem brutalnie zmuszony do przyjęcia nowej wizji siebie, swoich nowych - bardzo ograniczonych możliwości. To mnie na kilka lat załamało, ale nie złamało; nauczyło pokory, przycięło wyhodowaną na mirażach kłamstw pychę, stłumiło silny impuls do gardzenia i osądzania innych ludzi, co przychodziło mi zastanawiająco łatwo.\nDopiero teraz widzę, jak bardzo choroba mnie wzmocniła, jak wydobyła dłutem prób i cierpień z kamienia piękną, silną istotę. I gdy świadomość siły zaczeła przeważać nad poczuciem rozpaczy, bezsilności i niemożności, zrozumiałem że każde nieszczęście ma w sobie dwojaki potencjał. Może nas pogrążyć w żalu, poczuciu nieszczęścia i tragedii, albo wydźwignąć w nieznane otoczeniu wysokości. Proces przeistaczania się słabego w silne, to najpierw porzucenie obrazu siebie - można tego dokonać samemu za pomocą medytacji, terapii, pracy nad sobą (bardzo trudne), albo zostaje to wymuszone przez okoliczności (chorobę, tragedię, niepomyślny los).\nNowy, piękniejszy obraz siebie\nDopiero gdy porzucisz wszystko co znane i wydawałoby się że Twoje, tworzysz miejsce na nowy obraz - i od Ciebie zależy czy będzie to bohomaz, czy dzieło sztuki. Choroba, związane z nią upokorzenia, utrata wszelkiej stabilności i ciężka sytuacja rodzinno - finansowa zmusiła mnie do panicznej pracy nad sobą, zdobywania wiedzy - i wszystko co zrozumiałem, przekonało mnie że choroba mnie wzmocniła, wypunktowała ukryte do tej pory, wydobyte przez ból i strach najmocniejsze strony. Wtedy rzekomo nieuleczalna choroba zaczęła odpuszczać, upewniając mnie że była próbą dla mego charakteru, trampoliną do wyższego zrozumienia samego siebie.\nStarość jest właśnie takim procesem, który zmusza Cię do porzucenia bezpiecznego gniazda w którym wprawdzie jest ciepło, miło, jedzenie jest wkładane do dzióbka - ale szybować możesz dopiero wtedy, gdy zostaniesz z niego wyrzucony. Starość jest wielką szansą dla tych ludzi, którzy utknęli w maraźmie fałszywego poczucia bezpieczeństwa, toną w bagnisku nudnej stabilizacji. Szansa ta może być wykorzystana do zniszczenia siebie, wygłupów z prowincjonalnymi cycatkami, albo zbudowania nowego obrazu, pełnego szczęścia, spełnienia i satysfakcji. Starość nie jest smrodem, chorobami i niedołężnością, ale wielką szansą dla Ciebie. Jest jak pieniądze, które możesz wydać na piękne przeżycia, albo opłacić miastowych by stłukli autora niniejszych słów za bluźnierstwa. Jeśli Ci się uda, przestawisz zwrotnicę z cieszenia się tym co jest na zewnątrz i Cię pobudza (seks, narkotyki, alkohol, wszystko co oszałamia), na wewnętrzny proces spalania nieprawdy w rozkosz.\nRzeżączka sztandarem buntu\nTak jak Pan Gajos w serialu, reagują ludzie wchodzący w symboliczny, czterdziesty rok życia. Pogrążają się w przygnębieniu i depresji, pijaństwie, ewentualnie mszczą się na społeczeństwu za swój ból zostając trollami - to ci biedni. Bogaci odreagowują stereotypowym kabrioletem i studentką marketingu z Końskich obok siebie, otaczając się młodymi, cwanymi ludźmi, bawiąc się tak jakby jutro świat miał przestać istnieć, a metrykę pochłonie ogień. Nazywa się to kryzysem wieku średniego, syndromem czerwonego Ferrari albo syndromem Gauguina.\nNajczęściej reagują nagłym zrywem, by upewnić się co do swej przemijającej młodości. Kończy się to różnie; chorobą weneryczną, długami, bankructwem, wybitymi zębami, rozbitą rodziną, ciążą małolatki - tak się dzieje w przypadku osób, które aktywnie reagują na ból, a ci którzy nauczeni są spychać wszystko w głąb siebie, zapłacą za to przeróżnymi chorobami. Stłamszona, niewyładowana emocja rozsadza człowieka od środka. Ludzie którzy się poawanturują, są znacznie zdrowsi niż milczący i mściwi, którzy często płacą za to rakiem. A później otoczenie się dziwi - taki dobry człowiek, a tak strasznie konał. Niestety, z zewnątrz widać tylko maskę, a nie to co ktoś w sobie kryje, dokarmia i kultywuje. Ktoś kto chowa w sobie urazę, trzyma swój organizm w permanentnym stanie alarmowym, gdzie unieruchomiona jest regeneracja - organizm szykuje się do walki bądź ucieczki, więc "cała para" idzie w organy odpowiedzialne za chwilową wydajność siłową organizmu - a cała reszta leży i kwiczy, co jest zaproszeniem dla wszystkich możliwych plag. Proponuję poczytać o tym w internecie, by zrozumieć jak każda zła wiadomość medialna na której się skupiamy nas realnie niszczy, rujnuje nam zdrowie i przyszłość. To są fakty medyczne.\nPrzeklęta, błogosławiona habituacja\nDlaczego ci ludzie cierpią? Jest tylko jedna odpowiedź - Ponieważ utożsamili poczucie przyjemności z młodym ciałem, oraz wiążącymi się z nim przyjemnościami - i skoro te się starzeje, uważają że stracili szanse na wyszalenie się, przyjemności. Gdyby jednak dzień w dzień kopulowali, upijali się i spędzali czas na zabawie, teraz by przeważnie byli w jeszcze gorszym stanie - w życiu człowieka niezmienne sa tylko śmierć, podatki i habituacja, czyli wszystko co dziś Cię podnieca, jutro podnieci mniej, a za miesiąc nie wywrze na Ciebie praktycznie żadnego wpływu. Człowiek nie może tak samo ciągle reagować - a więc skoro ma mniej przyjemności z jakiejś czynności, musi zwiększyć oddziaływanie czynności. Dziś podnieca Cię jej kolano, jutro pełna nagość, za lat kilka spodnie wypełni Ci jej najlepsza koleżanka, w której nieznanych, tajemniczych przestrzeniach chciałbyś wziąć endorfinowy prysznic.\nCo daje młodość? Duże możliwości seksualne, wydajność w piciu i jedzeniu, dużo szybszą regenerację organizmu, TEORETYCZNIE większy dostęp do młodych dziewczyn, możliwość wybrania innej drogi życia (gdy obecna okazała się porażką) - i to by było tyle. Ten cały dramat łysiejących facetów z brzuszkami, rozbija się o przyjemność której ma być mniej. Tak myśli człowiek, który został oślepiony przez media, "mądrości" rodzinne i rzekomo obiektywne fakty. Jest to częściowa prawda - faktycznie, przyjemności będzie mniej, ale cały ten dramat prowadzi Cię albo do depresji i rozpaczy, albo zrozumienia bardzo ważnej rzeczy: Przyjemność nie zależy od ciała, tylko od koncentracji umysłu i nawyków.\nChwila euforii, dwa dni biegunki\nPrzyjemność, szczęście, poczucie satysfakcji, spełnienia, radości i spokoju w środku siebie jest nawykiem, który trzeba bezustannie ćwiczyć i wzmacniać. Każda z rzeczy która miała Ci dać szczęście, dawała ekscytację na chwilę a później spychała w dół - żadna nie dała Ci trwałej satysfakcji, bo gdyby dała nie cierpiałbyś. Ciało daje przyjemność, ale za chwilę tej ekscytacji płacisz dwudziestoma chwilami przygnębienia. Naprawdę mam Ci pisać o kacu papierosowym czy alkoholowym, że nie wspomnę o narkotykowym? Ile płaciłeś za chwilę ekstazy po amfie, wódce czy papierosach - albo obżarstwie, które także jest silnym nałogiem?\nBy czuć się spełnionym i szczęśliwym, nie musisz mieć młodego, bardzo sprawnego fizycznie ciała. Możesz mieć stare ciało, być pomarszczonym staruszkiem - ale odczuwać piękne uczucia w sobie, czuć się spełnionym co jest ćwiczonym codziennie nawykiem. W tym samym czasie młodzi, piękni ludzie upijają się, kolczykują jak bydło, kopulują jak króliki by zefirek chwilowej ekstazy, przegnał z horyzontu uczuć ciężkie cumulusy przygnębienia.\nMogę raz, ale dobrze\nMam 36 lat, i wyraźnie widzę zmiany w sprawności swego ciała. Gdy miałem dwadzieścia lat, mogłem trzy razy zacisnąć stopy w rozkoszno - bolesnym skurczu będąc w Pani, a teraz po jednym razie chce mi się spać. Kiedyś mogłem jeść do oporu słodycze, a dziś nadwaga i wahania cukru tak mnie przestraszyły, że jestem na diecie. Mogłem spać po ciężkiej imprezie kilka godzin, a budziłem się lekki i radosny jak skowronek - teraz z racji na żołądkowo jelitowe scenerie, liczę trwożliwie każdy toast. Mogłem biegać po mrozie w koszulce, a teraz muszę mieć dobry, Turecki sweter i kurtkę - a i tak mnie trzęsie. Jadłem co chciałem i byłem szczupły, a teraz ciężkie ćwiczenia od lat (boksowanie i kalistenika) z trudem trzymają mnie w wadze 85 kg. W święta potańcowałem z ciastami, tu skubnąłem, tam polizałem - i już dwa kg na wadze więcej.Tragedia!\nAle nigdy bym nie wrócił do lat młodości. Teraz widzę dużo więcej, łączę przyczyny ze skutkami, odkryłem kilka ciekawych rzeczy o świecie. Drżę z rozkoszy na myśl, co uświadomię sobie w przeciągu najbliższych lat - jeśli będę żył oczywiście, statystycznie mam spore szanse, ale jestem zawsze przygotowany na śmierć - co pozwala mi mocniej smakować chwilę teraźniejszą. Wcześniej cierpiałem z byle powodu, nie rozumiałem zagrożeń i tego w co grają ze mną ludzie - a teraz to wszystko widzę jasno i wyraźnie. W życiu nie zamieniłbym świadomości że szczęście jest we mnie - a nie na zewnątrz, na szybszą regenerację po pijaństwie. Zresztą oczyszczanie wątroby (olej i sok z cytryny), potrafi ją przywrócić i znacznie wzmocnić - nawet gdy ma się kilkadziesiąt lat.\nBądź stosunkowo dobry\nSzczęście i spokój w środku siebie, to efekt nawyku. To trzeba wyćwiczyć dokładnie tak samo, jak wojsko ćwiczy opanowanie żołnierza w trakcie walki. Gdy obok w huku eksplodujących pocisków Twoi koledzy zamieniają się w kotlety mielone, fruwają strzępki tkanek, tryska krew i gówno rozrywanych patriotów, musisz zachować spokój - spokojnie wycelować, strzelić i zamienić takiego samego ogłupionego ideologią nieszczęśnika jak Ty w tatar. Wtedy dostaniesz order, rentę i protezę nóg które straciłeś w walce o Boga, honor, ojczyznę i ropę naftową sukinsynów na szczycie piramidy żywieniowej tej nieszczęsnej, niebieskiej planety.\nPowtarzanie stwarza nawyk - jeśli więc chcesz być szczęśliwy, musisz powtarzać nawyk radości. Każde rajcowanie się tragediami, śmierciami i konfliktami, tworzy nawyk zamartwiania się - więc musisz zdecydować, jaki nawyk ma kierować Twym życiem. To Twój wybór, nikt inny nie może kontrolować Twojego skupienia uwagi. Możesz czytać np. moją książkę "Stosunkowo dobry" która wytłumaczy Ci jak działa Twoja podświadomość, a możesz też czytać najnowsze newsy pełne zbrodni, gwałtów, tragedii. Twój wybór, Twoje konsekwencje.\npiątek, 02 styczeń 2015 22:24\nJak sprawić kobiecie przyjemność? Dobrze dobranym komplementem spójnym z tonem głosu, mową ciała i uśmiechem. Taki komplement powiedziany w odpowiednim czasie i miejscu, potrafi zdziałać cuda; otwiera serce, uda a czasem nawet portfel pięknej Pani.\nI gdyby Panią spytać czy ją uszczęśliwił, ochoczo by potwierdziła. Poczuła przyjemność, więc ktoś kto ją wywołał staje się dobrym, szlachetnym człowiekiem. Jest to prawda, ale tylko wtedy gdy ktoś patrzy wyjątkowo krótkowzrocznie. To takie same dobro, jak rezygnacja z leczenia bolącego zęba, a pieniądze nań przeznaczone wydajemy na imprezę. Jest przyjemnie? Jest. Ale gdy spojrzeć z pewnej wysokości, sprawa nie wygląda już tak różowo. Ząb za tydzień, dwa nie będzie już dawał się wyleczyć, więc trzeba będzie go wyrwać, a i nacierpimy się porządnie. Nowy implant będzie kosztował już krocie, a i po imprezie może być więcej ząbków do wymiany, albo i transfuzja jak ktoś dostaje małpiego rozumu po wódce. O ile w przykładzie z zębem przyczynę i skutek dzieli niewiele czasu, więc widać co się dzieje - to już z komplementem gehenna rozciągnięta jest w czasie, więc umknie młodszemu, bądź mniej bystremu obserwatorowi.\nJeśli ktoś utożsamił swoje poczucie zadowolenie z wyglądem i wynikającym z niego komplementem, jest emocjonalnym samobójcą - tylko o tym póki co nie wie. Zauważ że każdy nawyk się zwiększa; im więcej razy coś powtarzasz, tym silniejszy nawyk powstaje. Ucząc się jeździć autem, nic nie kontrolowałeś; sprzęgło myliło się z hamulcem a lewarek skrzyni biegów z kolanem dziewczyny. Ale im dłużej jeździsz, tym mocniej automatyzuje się ta czynność; w końcu możesz prowadzić samochód w ogóle o tym nie myśląc, co widać na naszych pięknych autostradach.\nProstytucja nasza codzienna\nIm więcej razy doświadczasz komplementu i następującej po nim przyjemności, tym mocniejszy jest to nawyk - powtarzasz więc całą sekwencję zachowań wyłudzających podziw sprawniej i wydajniej, by otrzymać komplement od innego człowieka.\nJedni się chwalą, drudzy popisują, trzeci kozaczą by wzbudzić podziw w swej grupce znajomych, kolejni każą nagrywać smartfonem jak pierdzą, srają albo piją butelkę wódki za jednym razem. Są też tacy, którzy jak ja ten narkotyk wyciskają z czytelników swoim pisaniem - komplement daje mi przyjemność, ale mnie uzależnia, pozbawia indywidualności, własnej mocy z której rezygnuję na rzecz stałego dopływu ochów i achów. Bo co się stanie, gdy zrozumiem że się myliłem? Zmienię swoje teorie, a wtedy ci którzy komplementowali zaczną krytykować - pozbawiając mnie tej ciepłej mgiełki hormonalnego haju. Wtedy muszę zrezygnować z prawdy którą w sobie czuję, na rzecz przyjemności płynącej z komplementów, oraz znienawidzić tych, dla których się kurwię i sprzedaję siebie. Mogę też zaakceptować brak przyjemności i przyjąć cios krytyki, kładąc nacisk na swoje uczucia, prawdę którą czuję i wyrażam - co ma swoją cenę. Jednak zauważyłem że nie jest tak źle - komplemenciarze zmieniają się w krytyków, a krytycy w komplemenciarzy, więc suma sumarum nic nie tracę, czasem nawet sporo zyskuję. Człowiek uzależniony od przyjemności codziennie się kurwi, sprzedaje - a potępia i gardzi prostytutkami, samemu sprzedając swoją wizję, swoją indywidualność za klepanie po pleckach. Prostytutka sprzedaje tylko ciało, a te można umyć - duszy której głosu się wyparłeś, już tak łatwo nie oczyścisz.\nCiężkie, koszmarne życie\nWłaściwie większość naszych kontaktów z ludźmi polega na wyłudzeniu, wykombinowaniu tego hormonalnego narkotyku wywoływanego komplementem od innego człowieka - tak nas zaprogramowano; komplement daje przyjemność (wyrzut hormonów przyjemności) a krytyka ból (hormony stresu), więc żyjemy tak by znaleźć jak najwięcej tej przyjemności. Życie większości ludzi jest temu absolutnie podporządkowane - ale każde działanie ma swoje konsekwencje, cenę. Niektórzy mają dość tej wyczerpującej gry i ceny jaka się z nią wiąże, albo nie umieją w nią grać, więc szukają innego sposobu życia - są takie, ale by je zrozumieć warto przeczytać moją książkę "Stosunkowo dobry".\nJeśli zależy Ci na poczuciu przyjemności (komplementach, uznaniu w grupie), to musisz cały czas udawać, zachowywać się w określony (akceptowany przez grupę) sposób, czesto tłumić swoje emocje i dażenia by się przypodobać innym. Pochłania to olbrzymie ilości energii, sprawiając że życie staje się ciężkie, bolesne i pełne nierealnych problemów. Ktoś kto wyjdzie z tej gry, zachowuje swoją energię emocjonalną którą odczuwa jako poczucie niezwykłej lekkości, błogość w ciele. Tego nie da Ci żaden komplement. Wolność od udawania i gierek międzyludzkich daje prawdziwą wolność, wielką ulgę tak mocną, że chce się po prostu żyć, oddychać i tańczyć, a najbardziej ponury widok staje się zabarwiony tym szczęściem, ekstazą. Czasami widać mocno zarośniętych kolesi, którzy uciekli do lasu od zgiełku cywilizacji - i ktoś mający pieniądze, dobre towarzystwo imprezowe, prowadzący "normalne życie", nie jest w stanie zrozumieć "głupka". Jednak ten rzekomy wariat odcinając się od społecznej gry, odczuwa bezustannie przyjemność o którą inni muszą walczyć, sprzedawać się - jest na haju, nic nim nie szarpie, nie żyje w sinusoidzie gdzie za chwilę haju (narkotyki, alkohol, papierosy, związki, seks) płaci się setką chwil rozpaczy i bólu w środku.\nZrozumie to tylko ten człowiek, który po latach powtarzania schematów impreza - zaliczanie - koko - poczuje do tego wszystkiego obrzydzenie. Całe życie mija na bezustannym pobudzaniu hormonów przyjemności, co z czasem wydaje się niezwykle puste, żałosne i rozpaczliwe. Młody człowiek zachłyśnięty wielkim miastem, pieniędzmi, tego nie zrozumie - i dobrze, tak ma być. Niech doświadcza, niech wie że jest coś poza tym piekłem na ziemi, że można uciec ale niekoniecznie do lasu i srania w łopianach, tylko do swego wnętrza, do pogodzenia się z samym sobą, pójścia za swym głosem wewnętrznym którego nie słychać w łomocie głośnej muzyki, wrzasków naćpanych cycatek które tylko w ten sposób umieją zwrócić na siebie Twoją uwagę, produkt narkotykopodobny.\nKoniecznie trzeba też wspomnieć o zjawisku habituacji, czyli im dłużej podajesz bodziec (komplementy), tym słabsza reakcja układu nerwowego (przyjemność). Im dłużej pijesz, tym więcej potrzebujesz alkoholu by się upić.\nDewocja na starość jako trik\nCo z tego wynika? Musisz mieć więcej przyjemności niż ostatnio, by wywołać podobną reakcję. Wczoraj wystarczyło powiedzieć że fajnie wyglądasz, dziś trzeba dodać że masz ciekawą fryzurę, byś poczuła się lepsza. Ale jak sprawić, by ktoś chciał nas komplementować szczerze? Trzeba to wymusić swoją pozycją wobec osoby w jakiś sposób od nas zależnej (pracownik, ktoś słabszy od nas w grupie towarzyskiej), albo tak manipulować rozmową i sytuacją by chciał tak zrobić. A przecież ciało się starzeje, traci na urodzie i jędrności... chcesz więcej, ale ciało które wywoływało komplementy wzbudza coraz mniej zachwytu. Kobieta która uzależniła się od przyjemności płynącej z komplementów, jest skazana by było jej coraz mniej, aż w końcu źródełko wysycha - i co dalej? Rozpacz, żal, zgorzknienie, silne poczucie że życie jest niesprawiedliwe.\nWtedy kobieta może wpaść w dewocję albo filantropię, by przyjemność związana z komplementowaniem jej ciała, zastąpiła przyjemność z komplementowania jej pobożności, czy dobroczynności (np. zajmuje się zwierzętami). Straszny i przerażający jest żywot "zwykłego" człowieka, który idzie w życiu ścieżką wytyczoną mu przez media, mądrości rodzinne i religijne. Jeśli ktoś nie rozumie tych mechanizmów, nawet tego nie zobaczy - przecież nieszczęśliwi ludzie odgrywają szczęśliwych, by nie wydało się że bogactwo ich działań (wyłudzanie zainteresowania innych) jest tylko wielką, smutną nędzą.\nCierpiętnicy, perfekcyjni żebracy\nOsobną kategorią są ci, którzy wyspecjalizowali się we wzbudzaniu współczucia swoimi historyjkami, opowieściami. Zrozumieli że nie mogą wzbudzić podziwu dla siebie (są biedni, nie mają stanowiska, pozycji), więc nauczyli się wzbudzać zainteresowanie swym cierpieniem. Często są to absolutni profesjonaliści w swoim fachu, świetnie żyjący także materialnie z naiwności ludzkiej. Pomagać trzeba umieć, wiedzieć komu podać rękę, by jej nie chciał później odgryźć. Człowieka można wykorzystać emocjonalnie - a gdy nasz cierpiętnik widzi jakie to proste, także materialnie. By bronić się przed wykorzystaniem emocjonalnym, trzeba po prostu lubić i mieć szacunek do siebie - żadne inne rady nie działają. Jeśli kochasz siebie, to omijasz sytuacje gdzie czujesz się winny, nieszczęśliwy. Cierpiętnik (czyli wampir emocjonalny, nazywajmy sprawę po imieniu) zawsze sprawia, że czujesz się winny czy winna. Wtedy bagatelizujesz fakt, że w trakcie rozmowy (cierpiętnik się żali, wygaduje, wypróżnia w Ciebie) źle się czujesz. Gdy lubisz siebie, wypracujesz ten szacunek pracą nad sobą, zrywasz rozmowę - bo szanujesz swoją podświadomość (sferę emocji), i nie chcesz jej zabrudzać cudzymi brudami. Szlachetny i dobry cierpiętnik jest wtedy bardzo oburzony, zdenerwowany, często Ci ubliża, może nawet zaatakować nożem... Taki to dobry człowiek z niego. W swojej praktyce pracy z ludźmi nauczyłem się jednego - nikt tak lekko Cię nie zdradzi, niż swoim zdaniem nieszczęśliwy, niesprawiedliwie w życiu traktowany i rozżalony na swój los człowiek. Im większy cierpiętnik, tym większe grzeszki potrafi tym usprawiedliwić. Skoro on cierpi, niech inni płacą - a ja już nie chcę, więc cierpiętników unikam jak ognia. Trzeba oczywiście rozróżnić kogoś kto cierpi sytuacyjnie (temu warto pomóc), a tego który z cierpienia uczynił swój sposób na życie.\nJeśli naprawdę kochasz kobietę, dawanie jej komplementów jest szkodzeniem jej - jeśli patrzysz z wysoka, mądrze. Im więcej sprawisz jej teraz radości komplementem, tym większy jej smutek i rozpacz później. Z bardzo wysokiego punktu widzenia, upokorzenia i porażki których doświadcza kobieta są dla niej dobre - ponieważ nie mogąc dostać od życia przyjemności, szuka przyczyn cierpienia. To oczywiście niewielki odsetek zbiorowości, ludzie doświadczani cierpieniami pograżają się w nienawiści do wrogów, wyobrażają zemstę, odwet - ponieważ nie umieją zobaczyć wyjścia z sytuacji, albo po prostu nie chcą, gdyż się go boją; nowe zawsze wzbudza lęk. Dlatego człowieka ze starych pozycji trzeba wykurzyć, by szukał gdzie indziej. Sam nie wyjdzie. Jeśli się broni i nie chce, trzeba go zostawić w jego wprawdzie cuchnącym, ale znanym szambie, szanując jego decyzję. Z tego punktu widzenia, ktoś kto nas obraża i źle się zachowuje jest naszym dobroczyńcą, a ten który daje przyjemne odczucia, niszczy nas. To można spostrzec dopiero po dłuższym czasie, gdy nauczymy się obserwować siebie - z tego punktu widzenia dokładnie widzę, że wszystko mnie złego spotkało, doprowadziło mnie do obecnych przemyśleń które znacznie więcej mnie uszczęśliwiają, niż klepanie po plecach i komplemenciki. Nie oznacza to że jak mi ktoś da po buzi, to mu nie oddam - jak najbardziej oddam, ale emocjonalnie nie będę go osądzał, nienawidził.\nMożna wyjść z gry\nNiewielka część ludzi cierpiących, czy to rozumowo, czy intuicyjnie uświadomi sobie, że żaląc się i histeryzując nic nie osiągną - miliardy ludzi tak robią, zamieniają swoje życie w piekło po czym umierają. Robienie z siebie ofiary i rozpaczanie nie sprawi że ktoś przyjdzie, utuli i da milion dolarów. Rozpacz rodzi tylko jeszcze większą rozpacz, ponieważ każda myśl i emocja utrzymywana w głowie, przeradza się w potężny nawyk - a nawyk steruje naszym życiem. Nawyk rozpaczania jest coraz silniejszy, więc coraz głębiej wkraczasz w piekielny świat swych wyobrażeń, myśli i emocji. To piekło na ziemi, ale Ty sam podkładasz drewno pod ten ogień. Ponieważ gra społeczna mnie bolała, chciałem zrozumieć czy można coś z tym zrobić, wyjść z tego bagna - i okazało się że można, ale trzeba dużo się nauczyć, oraz jeszcze więcej pracować nad sobą, zmieniając swoje wzorce myślowe, samoocenę, pozbywając się z siebie toksyn made in religia, rodzice i społeczeństwo.\nWiedząc o tym wszystkim, nie żebram o komplementy u ludzi - bo wiem że przyjemność musi płynąć ze mnie, nie może być zależna od innych; nie tylko dlatego że będę z siebie robił durnia by wyłudzić jeszcze więcej komplementów (wzbudzanie podziwu, zainteresowania, udając kogoś kim nie jestem), ale wiem że to jest jak z każdym nałogiem; za chwilę przyjemności płaci się dwudziestoma chwilami rozpaczy. Poza tym ktoś kto da mi przyjemność, wystawia zawsze rachunek, nie ma nic za darmo w życiu. Nie mam już na to najmniejszej ochoty.\n2015 rokiem zapieprzu nad sobą\nDlatego chciałbym zaproponować, by w 2015 roku postawić na ostry trening, uczynić go rokiem tylko dla siebie; potraktować jak inwestycję, która będzie procentować całe życie. Postawiłem na rozwijanie uczucia wdzięczności, które odpowiednio zastosowane, uczyni dla nas cuda większe niż Donek.\nSpójrz w lustro, po czym zacznij tak naprawdę szczerze dziękować sobie: "Dziękuję Marek". Za co? A czy musi być zawsze za coś? Nie musi - po prostu dziękujesz, bez żadnego powodu. Po jakimś czasie ćwiczeń poczujesz, że faktycznie jesteś sobie wdzięczny. Zaczniesz zupełnie inaczej na siebie patrzeć, z zaufaniem i przyjemnością zamiast z pogardą i niechęcią. To samo w sobie będzie małym cudem, w który trudno uwierzyć. To bardzo wysokiej jakości przyjemność, która sprawi że nie będziesz musiał o nią żebrać u ludzi, prowadzić z nimi gierki by uznali Cię za fajnego (przyjemność), i jednoczesnie nienawidzić, bo mogą skrytykować (poczucie nieprzyjemności, stres). Ja osobiście robię tak - chodzę po pokoju z książką na głowie (wytwarzam nawyk wyprostowanych pleców, zawsze się garbiłem) i szybko powtarzam słowo "dziękuję". Po jakichś dziesięciu minutach zaczynam wpadać w trans, niezwykłe skupienie umysłu - słowo dziękuję znika, a zastępuje je uczucie wdzięczności. Wtedy umieszczam je w kontekście wszystkich złych (moim zdaniem) zdarzeń w życiu, wszystkich osób które nie lubię i do kórych mam żal. Po takiej sesji czuję się wspaniale, cichy i pełen energii - już nie wytracam swej siły na walkę z tym, czego zmienić nie można. Mogę się bawić życiem. Oczywiście stary wzorzec lękowy wraca, ale za każdym razem nieco słabszy. Podgryzam go więc codziennie jak mogę.\nTrening ważniejszy od żony i rodziny\nTo najważniejszy trening w życiu, ważniejszy niż ćwiczenia ciała, i panika że grypa zabierze pół kilo masy. Ciało kiedyś się skurczy, osłabnie, ale nawyk może się tylko wzmacniać; nawyk się nie starzeje i nie marszczy. Żona odejdzie z mieszkaniem, dzieci zapomną czy znienawidzą, majątek rozkradną, zdrowie przepadnie... ale nawyk wdzięczności, radości i lekkości zostanie. Wolność to nie tylko możliwość przemieszczania się, ale przede wszystkim stan umysłu który jest z Tobą na jawie i śnie. Trzeba go wypracować, nikt Ci go nie da; praca, praca i jeszcze raz praca nad sobą.\nUważnie się przyjrzałem temu, co życzę ludziom. Trzeba uważać co się ludziom życzy - ponieważ podświadomość zawsze odnosi to do naszego życia; w końcu myśl i emocja rodzi się w naszej głowie, więc i na jej nosiciela wpływa.\nNie trzeba być geniuszem, by zauważyć jak nasze ciało się napina w reakcji na myśl negatywną, a jak odpręża i relaksuje gdy doświadcza uczucia pozytywnego. Jeśli ktoś ciągle myśli negatywnie, nie powinny dziwić ciężkie choroby. Kropla drąży skałę, nieprawdaż?\nŻyczę szczęścia, pomyślności i zdrowia, czasem pieniędzy. Zrozumiałem jednak, że nie wolno mi tego ludziom życzyć. Dlaczego? Im więcej w Tobie pragnienia szczęścia, tym więcej strachu że ktoś Ci uniemożliwi jego doświadczenie, oraz złości i nienawiści do tych którzy mogliby Ci przeszkodzić. Im większe pragnienie szczęścia, tym mocniej jest człowiek psychicznie rozbity. Szokujące, prawda? Inaczej Cię uczono - mnie też. Ale życie uczy znacznie lepiej, niż wszelkie pseudo mądrości szkolne.\n"To mój dzień!" Czyżby?\nOstatnie pół roku funkcjonuję tak, że składam kulinarne przysięgi, gdzie dokładnie określam co i ile wolno mi zjeść (i chlapnąć). Ponieważ słowo jest dla mnie ważne, wszystko pięknie działa. Ale już dwa tygodnie przed końcem przysięgi marzę o tym, jak będzie cudownie gdy się skończy - i dam sobie trzy, cztery dni niczym nieskrępowanego konsumpcjonizmu. Wiem że to tylko mrzonka, że jedzenie nie może dać szczęścia, ale uczucia wiedzą swoje. Gdy budzę się rano w dniu wolności, cały aż dygoczę z ekscytacji. "To mój dzień"! Postanawiam sobie solennie; "dziś będzie ostra jazda". Wstaję i zawadzam o klamkę - zwykle bym się zaśmiał, ale teraz zależy mi na szczęściu, chcę żeby wszystko było wspaniale, więc czuję rozżalenie, gniew i wściekłość. Skąd ból? Skąd ten niesprawiedliwy cios? Przecież to ma być "mój dzień", a boli mnie ręka.\nScenariusz który nałożyłem na nowy dzień, zaczyna się sypać - więc nienawidzę wszystkiego co go niszczy (nieszczęsne drzwi), oraz zaczynam się bać wszystkich tych, którzy mogą zagrozić zaplanowanemu przeze mnie szczęściu. Z rozbawieniem obserwuję, jak jestem agresywny i napastliwy - to na wypadek gdyby mi dopieprzyli, taki wyprzedzający atak, oraz trochę strach, wkurzenie że mogą mi zepsuć "Mój dzień". Wystarczy przecież przykra uwaga, jakiś krzyk a ja się nasrożę; plan się sypnie. Boję się tego, jestem wpieniony na ludzi którym sam dałem moc zniszczenia mego planu na szczęście. To właśnie obserwuję u Pań na święta, gdzie wszystko ma być cudownie; byle opóźnienie, odstępstwo od planu kończy się nerwicą, płaczem i wrzaskami. A przecież jest to zwyky dzień, tylko ludzie dla wygody uznali że w tym dniu wypełniamy określony ceremoniał. To tylko zwykły dzień, ale w umyśle nakładamy na niego spore oczekiwania i nadzieje.\n"Malutka" walczy o szczęście\nTak więc jest jeszcze ranek, a już jestem znerwicowanym wrakiem. Co będzie dalej? Kupno ciastek które mi kompletnie nie smakują, upojne chwile przy filmach porno (gdzie wcale nie jest przyjemnie po dłuższym "poście") a wieczorem z poczuciem rozżalenia walę whisky w pysk; Poczuciu euforii i głośnej muzyce towarzyszy rozpacz, że za tę chwilę ekstazy zapłacę całym jutrzejszym dniem. Miałem rację, jak zwykle... dzień spędzam na toalecie. Ale zanim zasnę po pijaństwie, muszę kilka godzin chodzić. Nie jestem w stanie położyć się spać, gdy kręci mi się w głowie; chodzę więc na zimnie i trzęsę się nie tylko z zimna. Po trzech dniach takich atrakcji, marzę o kolejnej przysiędze gdzie moje życie nabierze rytmu, jednostajności, a słowo dane samemu sobie wyzwoli mnie od wyrobów cukierniczych, alkoholowych i innych.\nKilka takich doświadczeń przekonało mnie, że chęć bycia szczęśliwym rodzi nieszczęście. Czytam na portalu randkowym profil dziewczyny, która jak pisze, od teraz bierze sprawy w swoje rączki; chce być szczęśliwa, chce walczyć ze światem o swe szczęście. Nie muszę jej widzieć, by wiedzieć co to oznacza. Gdy randkowałem przez kilka lat, poznałem ten typ kobiet - im mocniej pragną szczęścia i rodziny, tym bardziej zdesperowane i znerwicowane są. To się wyczuwa momentalnie, i nie jest to przyjemny dla mnie widok - agresywne i bezczelne pytania o wielkość mego mieszkania, wysokość zarobków są już dla mnie tylko zwykłą koleją rzeczy. Są chłopaki które wykorzystują ten stan emocjonalny obiecując małżeństwo, ale ja nigdy tego nie zrobiłem. To jej prywatny horror, piekło w które wpędza brak mądrości. No ale jak to wytłumaczyć kobiecie? Nic nie zrozumie, uzna Cię za emocjonalnie pustego gówniarza. Musi przecierpieć swoje, wtedy pod wpływem bólu albo coś zrozumie, albo jeszcze mocniej zamknie się w swym świecie, gdzie winni braku szczęścia są Inni, głupi i puści. Straszny jest los człowieka, który zabetonował się w swych przekonaniach, nie dopuszczając do ich przewietrzenia, że nie wspomnę o solidnym przemeblowaniu.\nZabawa w lepszego i gorszego\nJeśli już się uda, zdobędziesz "szczęście" utożsamione z jakąś rzeczą (samochód, konsola, smartfon), albo człowiekiem (zakochanie), czy ideą (ktoś Cię pochwali, doceni), albo "uduchowieniem" (skuteczna modlitwa do jednego z tysięcy bogów) - automatycznie rośnie Twój strach, niechęć do tych którzy mogą ten stan ekscytacji zabrać, oraz pogarda do tych, którzy nie są tacy jak Ty. Bo to co nazywasz szczęściem, wcale nim nie jest - to podniecenie i poczucie bycia lepszym, po którym zawsze przychodzi rozpacz. Trzeba to przeżyć wiele razy, nim się zrozumie istotę tego przeklętego mechanizmu. Ktoś kto ma mercedesa, czuje się lepszy od biedaków ze starociami; śmieje się z nich, mówi "trzeba było się uczyć", pogardza. Ale jednocześnie boi się, że spotka na ulicy kogoś w ferrari, wtedy on poczuje się śmieciem i zerem. Ktoś kto ma piękną dziewczynę, czuje się lepszy od tych, którzy żyją z pasztetami, albo są singlami. Im mocniej gardzi innymi, tym większy strach że jego kobieta odejdzie, umrze, a wtedy on sam poczuje się zerem, ponieważ tak właśnie oceniał ludzi.\nKtoś dumny ze swej inteligencji, tytułów, gardzi głupkami i debilami, jednocześnie bojąc się że przyjdzie ktoś bardziej utytułowany - i go skrytykuje. Może też przyjść ktoś w ogóle bez tytułów i wykazać mu głupotę, co będzie jeszcze bardziej upokarzające. Im więcej więc gardzi plebsem, tym większy strach że zostanie uznany za głupiego. Ktoś kto się modli, daje pieniądze na swój kult, czuje się uduchowiony - jeśli używa tego poczucia do osądzania innych, gardzenia że żyją jak bezbożne świnie, to rośnie w nim strach że może zachować się "nieduchowo". Strach ten czasem przybiera formę natrętnych myśli, utożsamianych z diabłem.\nNie życzę Ci pomyślności\nTak rozumianego szczęścia nie mogę Ci życzyć, bo to jakbym dał Ci w pysk. A co z pomyślnością? Dobrą passą w życiu? Miałem w życiu kilka takich sytuacji, że raz po raz spotykały mnie zdarzenia, gdzie wszystko mi się udawało. Ponieważ mam dość nieźle wyćwiczony zmysł obserwacji siebie, wyraźnie widziałem jak wraz z uzależnieniem się od pomyślności, wzrastał mój poziom stresu, strach że to się skończy. Im było lepiej, tym większy strach i czekania na cios od życia który zakończy pasmo sukcesów. Pomyślność więc mnie niszczyła, dewastowała mój życiowy spokój i poczucie spełnienia. Walka o pomyślność jest biciem i opluwaniem samego siebie.\nNo a zdrowie? Też nie będę Ci go życzył. Zdrowie to nie zawsze, ale najczęściej czuły wskaźnik tego, jak sam siebie traktujesz. Jeśli mamy kogoś kto czuje frustrację, a nauczył się zmniejszać jej poziom papierosami i objadaniem, zdrowie opuszcza. Im gorzej będzie się czuł, tym większą będzie miał motywację do porzucenia grzesznych nawyków, do zdobywania wiedzy o odżywianiu, wpływie stresu na ciało i umysł. Tak właśnie rzuciłem słodycze (no dobra, potężnie ograniczyłem), gdyż przy 101kg czułem się strasznie. Jeśli widzę grubasa który mi wmawia że to jest cool, wiem że bezczelnie łże. Po kilkunastu latach palenia coraz częściej się dusiłem, miałem czarne zęby i obrzydliwie cuchnąłem - co mnie zmusiło do rzucenia palenia, nie chciałem dalej żyć jak niewolnik ciągłego pragnienia dymka. I teraz załóżmy że mam magiczną moc; Bądź zdrowy! Krzyknę, a ciało się uzdrowi. I co dalej? Zerwiesz z nałogami, poszukasz przyczyny która Cię do nałogów zachęciła? A w życiu. Dopiero teraz pójdziesz w tango. Tym uczynkiem powstrzymam Twój rozwój osobisty, zrobię Ci po prostu świństwo. Są ludzie którzy nie palą, nie piją - prowadzą zdrowy tryb życia (sport, wege, suplementy), a też chorują. I zawsze gdy poznawałem taką osobę, widziałem że gardzą tymi którzy żyją grzesznie. Gardzą grubasami, palaczami, pijakami, głupcami. Pogarda którą odczuwasz wobec kogokolwiek, jest zawsze odczuwana w Tobie - gardząc kimś, gardzisz sobą. Podświadomość zawsze to zrealizuje, pozostaje tylko ciekawostką fakt w jaki sposób - czy chorobą, wypadkiem, posypaniem się życia osobistego? Nie wiem.\nNauczyciel nieudacznik chlejus\nJak wiecie, od dłuższego czasu marzę o hyundaiu sonacie. Jako nauczyciel pozytywnego myślenia, zdaję sobie sprawę ze swej przewagi nad większością ludzi. Jeśli kolejny człowiek płaci mi pieniądze, mówi że po sesji ze mną znacznie mu się poprawiło w życiu, czuję się naprawdę mocny. Naturalną koleją rzeczy powinienem gardzić tymi, którzy tych w zasadzie prostych rzeczy nie rozumieją - budować na tym poczuciu swą ważność. Ale jest jedno ale - skoro jestem taki mądry, dlaczego nie umiem zdobyć tego auta? Kosztuje trzy dychy, wielu ludzi kupuje droższe meble do kuchni. Dlaczego nie mogę do końca poradzić sobie z chorobą? To boli, kłuje, ale tylko wtedy gdy się nadymam poczuciem ważności. I to mnie zwyczajnie ratuje przed pychą, bo za nią zawsze kroczy upadek, porażka i zniszczenie. Ja bez tego auta mogę żyć, ale z poczuciem swej mądrości długo nie pociągnę - strach rósłby w tempie geometrycznym. Całe życie spędzałem w strachu, nie chcę w nim żyć, a musiałbym gdybym zdecydował się na poczucie własnej wielkości.\nWłaśnie tak człowieka chroni jego Boskość w nim samym. Człowiek myśli że życie go nienawidzi, a tak naprawdę go wspiera.\nCzego więc życzyć wam w te święta? Tego co zawsze życzę. Znalezienia spełnienia w sobie niezależnego od okoliczności, ludzi, przedmiotów i stanu ciała. Wesołości, gdyż nic tak nie rujnuje murów pychy i głupoty jak dobrej jakości humor. Fajnych ludzi którzy wspierają, motywują do rozwijania wiedzy o sobie, ale żebyście się do nich nie przyzwyczajali, nie budowali na nich swego szczęścia; przyjaciele przychodzą i odchodzą. Wtedy zdrowie, szczęście i pomyślność same przyjdą, zachęcone przepiękną, świąteczną atmosferą w zaśnieżonym domku Twego serca.\nZdrada; tak się mszczą kobiety\nSerene Glo Review 21.07.2019 18:25