Likwidacja - Nadia Szagdaj | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n126 ocen 92 opinii\nWydawnictwo: Dragon Cykl: Kaja Danielewicz (tom 1) kryminał, sensacja, thriller\nKaja Danielewicz (tom 1)\n92 opinii 126 ocen 0 dyskusji\n"Likwidacja" to pierwszy tom z Kają Danielewicz.\nPoznajemy Kaję, która postanawia spotkać się w życiu realnym z Danielem. Chłopakiem poznanym na portalu randkowym. Niestety wizja cudownie spędzonego czasu pęka jak bańka mydlana, kiedy on wyznaje jej, że ma żonę.\nKaja by ukoić ból i poczucie oszukania wybiera się do baru gdzie poznaje Monikę. O zgrozo znajomą Daniela. Między dziewczynami rodzi się nić porozumienia, a może coś więcej. Kiedy Kaja dowiaduje się, że Monika ma problemy z byłym mężem postanawia jej pomóc. Jaka to będzie pomoc? Czy takiej pomocy oczekiwała Monika?\nPoznajemy mroczną stronę Kai dla której najważniejsze motto to likwidacja każdego kto stanie jej na drodze.\nDo czego dojdzie w efekcie końcowym jej działań?\nPrzyznaje, że sam początek książki nie był zbyt wciągający, ale im dalej tym lepiej. Okazuje się, że nasza bohaterka to zdeczka poryta babka. Co tylko dodawało pikanterii całej historii. Poszczególne etapy odkrywały przed nami karty kim jest Danielewicz i o co jej tak naprawdę chodzi. Miałam wrażenie, że prawie wszystkie postacie w książce są złe i trzeba je ukarać. Co dawało klimatycznosci. Jak detektyw dążyłam do rozszyfrowania naszej gwiazdy. Jednak było kilka naiwnych wątków i zbędnych zapełniaczy.\nDobry kryminał z dobrze rozbudowanym wątkiem psychologicznym naszej bohaterki.\nW efekcie końcowym książka kończy z dużym plusem i koniecznie sięgnijcie po kolejny tom, który jest...\nKaja by ukoić ból i poczucie oszukania wybiera się do baru gdzie poznaje Monikę. O zgrozo znajomą Daniela....\nLiwkidacja Nadii Szagdaj miała być odskocznią od monotonności szarego, zwykłego kryminału. Książka miała być swoistą trampoliną która ochroni mnie od miałkości, nijakości i przewidywalności, jednak tak się nie stało. Znam dobrze możliwości autorki, ale tym razem czuję się mocno zawiedziony. Pomysł wydaje się nawet ciekawy, lecz gorzej jest z jego wykonaniem i nie tylko….Pełno w ,,Likwidacji ‘’ potknięć, chociażby pierwsze takie poważne- zwabienie przez Kaję Macieja- to zakrawa na żart, w końcu przecież ją widział w mieszkaniu Moniki, a że był pijany i cóż z tego to żadne wytłumaczenie, człowiek mający pamięć to twarzy nie da nabrać się na taki tani , wyświechtany numer. Czemu zasugerowałem, że Maciej miał dobrą pamięć. W końcu był policjantem i pewne wrodzone cechy i nabyte tylko i wyłącznie przez życie udoskonalamy wykonując taki a nie inny zawód/ czy też hobby w życiu.\nTakich potknięć jest w książce całkiem sporo. Nie zgadza się także do końca charakter poszczególnych postaci, zbyt szybko oni nabierają cech , bądź robią rzeczy które zaprzeczają całemu ich wcześniejszemu wizerunkowi. Plątanina i mieszanina niewiadomo czego. Kolejny chwyt tani, po na topie- problem związków jednopłciowych. Liczyłem, że Szajdaj ma więcej pomysłów na książkę i nie będzie się czepiać na siłę tego co wszyscy. Co jest w polskich książkach nie tak ?\nWieczne spory polityczne pomiędzy lewicą, a lewicą która udaje prawicę, dodając do tego różnego rodzaju oszołomów bawiących się w patriotyzm tudzież otwartych na wszystko to co nowoczesne, pseudo-tolerancyjne ect itp. itd. Rozmachiwanie seksualnością, tworzenie problemów których tak naprawdę nie ma , były, ale nie ma, nadmuchiwanie balonika który pewnego dnia pęknie i stworzy atmosferę inną od przewidzianej. Przemoc domowa od wczesnego dzieciństwa po życie dorosłe, zmieniają się tylko kaci. Ofiary. Oprawcy. Zamiana w obie strony…..Problem z polska pijaną policją, demony z przeszłości które nie pozwalają nam spokojnie zasnąć. Szukanie wrażeń emocjonujących rozrywających spodnie tudzież biustonosz szukając czegoś na portalach szumnie nazwanych randkowych, paplających coś o wielkiej miłości, a wiadomo, że większości chodzi tylko o jedno o seks, pozostała reszta szuka prawdziwej miłości takiej wiecie od początku do końca, niektórym się udaje, ale nielicznym. Polski kociołek bogaty we wszystko. Liczyłem na zupełnie coś innego. Kolejną sprawą, a raczej postacią która do mnie nie przemawia do wszechwiedzący, wszystkowidzący, niezwykle inteligentny Benek. Człowiek ten wydaje mi się zwyczajnie nierealny. Autorka nadaje mu nadczłowieczych cech które nie mają podstaw ani poparcia w przeszłości , tak napisała i tak ma być i koniec. Nie ma na to żadnych podstaw, nie pokusiła się aby stworzyć legendę napisać temu człowiekowi życiorysu, tak jak tworzyli to inni – rozwiązał sprawę taką i taką, tyle lat w zawodzie, pracował tu i tam i tak dalej i tak dalej…..tutaj tego nie ma. Człowiek który jest sławny, który jest upierdliwy, dokładny aż do bólu, policjant który podejmując trop szuka do końca….nawet do końca swoich dni…..trochę to takie dziecinne…..\nPoprawność polityczna czy jej brak.( normalność nazwijmy rzeczy po imieniu ). Czytając Nadię Szagdaj mogę przypuszczać, że wszystkie osoby które tworzą związki jednopłciowe przeżyły w swoim życiu traumę, i ona zadecydowała , że dokonali takiego, a nie innego wyboru w swoim życiu. Ja tak to rozumiem. Idąc dalej osoby które są homoseksualne mają problemy psychiczne, coś nie styknęło, gdzieś wyłączono prąd i dalej nie idzie, rozum ratując się idzie na skróty…. Było zwarcie i trzeba radzić sobie inaczej jadąc na agregacie tudzież wyłączając część instalacji odpowiedzialnych za to bądź tamto i nasz korytarz jaźni, świadomości, podświadomości jedzie swoim torem, idzie swoim korytarzem który wygląda tak a nie inaczej, wytwór naszej myśli……dotyczy to także osób dla których żeby życie miało smaczek raz dziewczyna raz chłopaczek…….wychodzi na to, że ludzi zupełnie bez odchyłów , różnego rodzaju zaburzeń, czy też odchyleń do normy nie ma. W sumie można się kłócić i stawiać tezy, a co jest tą normalnością ?\nLikwidacja. Książka niezwykle…..słaba, chociaż poruszająca wiele poważnych spraw m.in. szereg zaburzeń psychicznych. Tworząc późniejszy obraz ludzi którzy mają demony w głowie z przeszłości tworzą świat który widzimy na co dzień. Chore umysły tworzą wyimaginowany świat ? Nie, ten świat jest prawdziwy, realny, ale patrząc na niego przez swój pryzmat, patrząc swoimi oczami, a wcześniej pojmując go swoim umysłem, który nie jest aż tak rozregulowany widzimy paradoks. Szaleńcy się skrzętnie ukrywają ? Nie, tylko albo nie chcemy albo nie możemy nic z tym zrobić dostrzegając szaleństwo w oczach innych. Szaleńcy uchodzą za normalnych ,wartościowych mało tego wybitnych ludzi, jednostki, tworząc grupy ludzi sięgających po władzę. Normalni bez siły przebicia, tłamszeni są wyśmiewani, poniżani, nazywani głupcami, szaleńcami, ciemnotą i zacofaniem, trącący średniowieczem. W szaleństwie jest metoda, między szaleńcem a geniuszem jest cienka linia, ale pamiętajmy, że w końcowym efekcie szaleniec nie dopnie wszystkiego na ostatni guzik i jego dzieło okaże się bublem, za który zapłacą inni, zapłacą wszystkim co mają najcenniejszego. Taki też obraz przedstawia/ moim zdaniem/ Nadia Szagdaj. Zmanierowane społeczeństwo, pełne wypaczeń, pełne traumatycznych wydarzeń z przeszłości, a które to nie dają nam o sobie zapomnieć. Dlatego szukając szczęścia ,sposobu na życie uciekają w używki- alkohol, szybki , wyuzdany seks, narkotyki, Internet, zastępując swoje prawdziwe życie tym wirtualnym. Zakupy, galerie handlowe, lans, instagramy, facebook, i innego rodzaju płycizny które są iluzją , nawet nie są namiastka prawdziwego życia, nie mówiąc już o prawdziwym szczęściu którego nawet nie dotknęli, nie mówiąc już, że nie mieli i mieć nie będą okazji aby go poczuć i trwać w nim. Nieosiągalne dla tych ludzi jest wszystko to o czym być może nie marzą, bo nawet niektórym skończyły się marzenia , a nawet nie wiedzą czego tak naprawdę chcą w swoim życiu, gdzieś tam błądzą i plączą się, bełkocząc coś, mając pełną gębę pustych frazesów, rodzina, małżeństwo, wspólny dom, dostając szansę szukają szczęścia tam gdzie go nie znajdą. Mając okulary na nosie szukamy ich w śmietniku bądź w klozecie…niech da nam to do myślenia……\nReasumując. Jest kiepsko, mogło być naprawdę wyjątkowo …….inaczej……..sięgam po drugi tom, może finał coś odmieni i inaczej spojrzę na tą książkę mając cały obraz i historię przed oczami…może…\nLiwkidacja Nadii Szagdaj miała być odskocznią od monotonności szarego, zwykłego kryminału. Książka miała być swoistą trampoliną która ochroni mnie od miałkości, nijakości i przewidywalności, jednak tak się nie stało. Znam dobrze możliwości autorki, ale tym razem czuję się mocno zawiedziony. Pomysł wydaje się nawet ciekawy, lecz gorzej jest z jego wykonaniem i nie...\n"Likwidacja" to książka, w której Kaja postanawia spotkać się z Danielem "na żywo" po długim pisaniu na portalu randkowym. W tym celu jedzie do Opola. Randka okazuje się totalną klapą gdyż mężczyzna jest żonaty. Postanawia iść do klubu, w którym poznaje Monikę - znajomą Daniela. Kaja postanawia pomóc nowej koleżance, która ma problem z byłym mężem, ale ta pomoc nie jest bezinteresowna...\nKsiążkę przeczytałam w dwa dni. Z jednej strony ciekawa fabuła z wieloma nasuwającymi się pytaniami. Czytając, stopniowo odkrywamy intencje bohaterki, choć i tak nie są one do końca jasne. Szkoda jest mi Moniki, gdyż poznając nowe osoby, nie wiadomo kim tak naprawdę one się okażą, jakie mają intencje wobec nas, a zakończenie dość interesujące. Jestem ciekawa co wydarzy się dalej, a tymczasem czas na drugą część...\n"Likwidacja" to książka, w której Kaja postanawia spotkać się z Danielem "na żywo" po długim pisaniu na portalu randkowym. W tym celu jedzie do Opola. Randka okazuje się totalną klapą gdyż mężczyzna jest żonaty. Postanawia iść do klubu, w którym poznaje Monikę - znajomą Daniela. Kaja postanawia pomóc nowej koleżance, która ma problem z byłym mężem, ale ta pomoc nie jest...\nKsiążkę miałam okazję przeczytać dzięki Book Tourowi zorganizowanemu przez Andzelike Jaczynska z bloga Czytam dla przyjemności. Likwidację ciężko mi zaliczyć do konkretnej kategorii. To trochę taka powieść obyczajowa (przynajmniej na początku) kryminał, thiller, dreszczowiec. Trochę tez w niej dramatu. W książce przewijają się trzej główni bohaterowie: Kaja, Monika i Daniel. Akcja dzieje się w Opolu i Wrocławiu. Kaje i Daniela poznajemy kiedy po internetowej korespondencji na portalu randkowym postanawiają spotkać się w realu. Kaja przyjeżdża do Daniela do Opola i dowiaduje się że Daniel jest żonaty. Pomimo tego że nie jest zadowolona z nieudanej randki przyjmuje zaproszenie mężczyzny na spędzenie wieczoru w klubie wraz z jego znajomymi. Tam poznaje koleżankę Daniela Monikę. Dziewczyny od razu nawiązują nić porozumienia. Szczególnie Monika jest zafascynowana nową znajomą i to do tego stopnia że zaprasza ją do siebie na nocleg. Gdzie ich znajomość przeradza się nie tylko w przyjaźń ale w coś więcej.... Monika zwierza sie przyjaciółce z problemów z byłym mężem który ciągle ją nachodzi i powoduje awantury i który odebrał jej opiekę nad czteroletnim synkiem. Kaja postanawia jej pomóc w pozbyciu się męża i to "doslownym". Niestety w życiu nie ma nic za darmo. Monika będzie musiała się odwdzięczyć przyjaciółce za przysługę. Kim jest tajemnicza Kaja? (O której tak mało wiemy na początku), Czemu zależy jej na znajomości z Damielem? Jak Monice przyjdzie zapłacić przyjaciółce za pomoc w pozbyciu się exmeza? Jeśli chcecie się dowiedzieć to gorąco zachęcam do przeczytania książki. Autorka stworzyła w swojej powieści mroczny klimat pełen niedopowiedzen i znaków zapytania oraz ciekawych bohaterów. Akcja początkowo bardzo się wlecze ale myślę że to był specjalny zamiar autorki to potem nabiera rozpędu także cały czas coś się dzieje. Zakończenie natomiast jest pełne zaskoczenia i nie do końca dla mnie jasne. Obstawiam, że będzie ciąg dalszy. Jeszcze raz gorąco polecam tą zaskakującą powieść.\nKsiążkę miałam okazję przeczytać dzięki Book Tourowi zorganizowanemu przez Andzelike Jaczynska z bloga Czytam dla przyjemności. Likwidację ciężko mi zaliczyć do konkretnej kategorii. To trochę taka powieść obyczajowa (przynajmniej na początku) kryminał, thiller, dreszczowiec. Trochę tez w niej dramatu. W książce przewijają się trzej główni bohaterowie: Kaja, Monika i...\nMiłość rożne ma oblicza. Jednak trzeba pamiętać, że związek dwojga osób to nie więzienie, to nie zmuszanie do bycia ze sobą. Kiedy jedna ze stron zaczyna dominować, zaczyna tworzyć tylko jeden świat - jej, a ta druga strona musi się dostosować, bo jest emocjonalnie szantażowana to już nie jest miłości to zastraszenie, a wręcz przemoc psychiczna.\nKaja i Lidka tworzą parę. Dla świata zewnętrznego nie istnieje ich miłość, ich wspólne życie. Lidka Maj znana piosenkarka nie chce aby życie prywatne w znaczący sposób zniszczyło jej karierę, więc dla opinii publicznej ma narzeczonego Adama (który w rzeczywistości jest gejem) i udają szczęśliwą parę. W cieniu stoi Kaja lekarz sądowy oraz partner Adama Marcin. Wszystko trwa do czasu, kiedy w wypadku samochodowym gnie Lidka. Ktoś zamiast pomóc, robi jej zdjęcie we wraku samochodu a ona w tym czasie umiera. I tak o to rodzi się chęć zemsty, a zemstę tą skrupulatnie dzień po dniu planuje Kaja. Wciąga w nią postronną osobę Monikę. Nauczycielkę języka polskiego, rozwódkę, nad którą znęcał się psychicznie i fizycznie mąż policjant, a po rozwodzie odebrał jej syna. I jest jeszcze Daniel... .\nTrzeba przyznać, że autorka stworzyła niesamowitą postać Kai. Z jednej strony kochająca, chroniąca swoich bliskich przed wszelkim złem, z drugiej strony sama to zło utożsamia. Zimna, wyrachowana, aby osiągnąć swój cel idzie dosłownie po trupach według idealnie ułożonego planu. Nawet jeżeli coś nie pójdzie po jej myśli - szybka kalkulacja i wprowadzenie planu B prowadzi ją do osiągnięcia tego co zamierza. Zwłaszcza, że jako lekarz sądowy, patolog potrafi zatrzeć za sobą wszelkie ślady. Brawa dla autorki za poruszenie tematów, które jakby to ładnie ująć są dość kontrowersyjne, chodzi tutaj o miłość osób tej samej płci, przemoc domową czy hejt.\nNa akcje składa się wiele elementów: takich jak tajemnice z przeszłości, odkrywanie uczyć, które do tej pory bohaterowie skrywali głęboko na dnie duszy i serca - dobrze do siebie dopasowanych, które tworzą jedną zaskakującą całość. I ten wątek przyjaźni, która wstawiona jest na ciężką próbę. Czy ją przetrwa? A zakończenie to mistrzostwo świata, bo ja się tego nie spodziewałam. Bardzo, ale to bardzo wciągający kryminał, który POLECAM!!! Czekam na kolejną część.\nKaja i Lidka tworzą parę....\nBardzo ciekawa opowieść. Kaja poznaje Monikę, wplątuje ją w intrygę, którą idealnie obmyśliła.\n„Likwidacja” Nadii Szagdaj nie jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Nie do końca wiem czy to bardziej kryminał czy thriller, ale po początkowym trudnym wkręceniu się w fabułę poszło szybko i intrygująco.\nAutorka opisała historię Kai, która miała spotkać się z mężczyzną poznanym przez aplikację randkową. Jednak na jaw wyszły szczegóły sprawiające, że to jednak nie z Danielem odbyło się spotkanie…\nNiezła intryga, uczucia, hejt, homoseksualizm, morderstwo, fascynująca główna bohaterka oraz zaskakujące zakończenie.\nObszerniejsza recenzja już wkrótce.\nAutorka opisała historię Kai, która miała spotkać się z mężczyzną poznanym przez aplikację randkową. Jednak na jaw wyszły szczegóły sprawiające, że to...\nKsiążka przeczytana dzięki BT. Nawet mama zdążyła przeczytać w święta. Poruszone niełatwe tematy - obsesyjna miłość kobiety do kobiety, zemsta. Główna bohaterka po stracie ukochanej zabija kilka osób. Na drodze staje kobieta zmagająca się z byłym mężem ( damskim bokserem) który chce odebrać jej dziecko. Czy będzie to kolejna "ofiara" ? Czy Tylko zabijanie może być sposobem na lepsze jutro? Sprawdźcie sami! Przeczytaj i oceń! Ja polecam.\nKsiążka przeczytana dzięki BT. Nawet mama zdążyła przeczytać w święta. Poruszone niełatwe tematy - obsesyjna miłość kobiety do kobiety, zemsta. Główna bohaterka po stracie ukochanej zabija kilka osób. Na drodze staje kobieta zmagająca się z byłym mężem ( damskim bokserem) który chce odebrać jej dziecko. Czy będzie to kolejna "ofiara" ? Czy Tylko zabijanie może być sposobem...\nTo moje pierwsze spotkanie z Nadią Szagdaj i na pewno nie ostatnie. „Likwidacja” to bardzo interesujący thriller psychologiczny. Akcja rozkręca się powoli, poznajemy poszczególne postaci, pojawiają się niełatwe i kontrowersyjne tematy, napięcie rośnie.\nKsiążkę czytało mi się szybko, przyjemnie i dużym zaciekawieniem. Zakończenie mocno mnie zaskoczyło i dało nadzieję na kolejną część.\nKsiążkę czytało mi się szybko, przyjemnie i dużym zaciekawieniem. Zakończenie mocno mnie zaskoczyło i dało nadzieję na...\nPowieść zdecydowanie dla wszystkich fanów ciekawych kryminałów. Nie ukrywam, że gdzieś w połowie przemknęło mi przez głowę rozwiązanie, które lekko zahaczyło o prolog, ale fabuła jest tak fajnie przez autorkę poprowadzona, że czyta się tę historię z przyjemnością (pamiętajmy, że to kryminał) i ciekawością. Jak zawsze w takich opowieściach ogromną rolę odgrywają tu wszyscy bohaterowie, a drugoplanowi bardzo często mają znaczący wpływ na całość.\nŚwietnie się czyta, akcja pędzi rozdział po rozdziale, a we mnie, mimo wszystko, główna bohaterka - Kaja, wzbudziła mnóstwo sympatii. Co by nie mówić, okazała się mistrzynią w swoim fachu.\nPolecam na chwilę odpoczynku, bo to ciekawa powieść.\nPowieść zdecydowanie dla wszystkich fanów ciekawych kryminałów. Nie ukrywam, że gdzieś w połowie przemknęło mi przez głowę rozwiązanie, które lekko zahaczyło o prolog, ale fabuła jest tak fajnie przez autorkę poprowadzona, że czyta się tę historię z przyjemnością (pamiętajmy, że to kryminał) i ciekawością. Jak zawsze w takich opowieściach ogromną rolę odgrywają tu wszyscy...\nDodaj cytat z książki Likwidacja


Artykuły gospodarstwa domowego inaczej – do czego wykorzystuje je szef kuchni? – Geodezja i miernictwo\nOpublikowano 8 miesięcy temu: 30 września, 2020 30 września, 2020 miernictwo.pl Przeczytasz w: 5 minut/y\nA to już wiesz? VPL-VW590, VPL-VW790 i VPL-GTZ380\nProdukt ułatwi wykonanie uromaków, czyli sushi w wersji z ryżem na wierzchu – wystarczy owinąć folię wokół maty bambusowej, na której ułożymy nori wraz z ryżem i innymi składnikami. Dzięki niej zwinięcie całości w kształtny rulon będzie łatwe, a maty nie będzie trzeba oczyszczać z ziarenek ryżu. Jeśli mamy problemy z uformowaniem kotleta de volaille, tak aby podczas smażenia nie wypłynęło masło, folia spożywcza na rolce będzie wybawieniem. Po zrolowaniu mięsa z farszem, zawińmy w nią całość, mocno dociskając. Tak uformowany “cukierek” odstawmy na dłuższą chwilę i rozwińmy przed smażeniem. I voilĂ – idealne kotlety gotowe!\n– Ĺťyjemy coraz szybciej i ciągle brakuje nam czasu, także na gotowanie. Dlatego warto szukać nowych, praktycznych rozwiązań i osiągnąć profesjonalny efekt przy użyciu niedrogich produktów, które mamy w kuchni, pod ręką. Okazuje się, że woreczki strunowe albo folia spożywcza mogą nam posłużyć nie tylko do przechowywania jedzenia, a filtry do kawy sprawdzą się nie tylko przy poszukiwaniu porannej dawki kofeiny. Nie bójmy się niekonwencjonalnych rozwiązań i ułatwiajmy sobie życie. Szczególnie w kuchni, która czasami przypomina prawdziwe pole bitwy. Walczmy więc ze sprytem i (praktycznym) orężem w ręku – podsumowuje Marta Krokowicz, Brand Manager marki Paclan.\nA to już wiesz? Co grozi naszym dzieciom podczas zabawy w parku?\nArtykuły gospodarstwa domowego inaczej – do czego wykorzystuje je szef kuchni? https://www.miernictwo.pl/artykuly-gospodarstwa-domowego-inaczej-do-czego-wykorzystuje-je-szef-kuchni\n#Top Inwestycje Komunalne #polsk #marcu #kontek #Europejskim Kongresie Gospodarczym\n#oraz #boko #rym #oil ventures #jest\n#lub #ilo #bokie #Estimate #jest\n14 maja, 2018 31 maja, 2018 miernictwo.pl\n22 sierpnia, 2017 22 sierpnia, 2017 miernictwo.pl\n#ekonomist #nisk #aba #obni #ndash\nNowe rozwiązania od New Work\n360° Workspace Solution firmy New Work to platforma stworzona na potrzeby właścicieli nieruchomości, pozwalająca na maksymalizację rentowności powierzchni biurowej.\nMieszkanie w stanie deweloperskim- standard na rynku pierwotnym.\nMieszkania w stanie deweloperskim to wciąż rynkowy standard. Klienci preferują zakup mieszkań niewykończonych, ponieważ to oznacza przede wszystkim możliwość elastycznego dopasowania prac do posiadanego budżetu i swobodę ara\nPanattoni wzmacnia e-commerce w Trójmieście. Aż 52 000 m kw. dla Globalway\nKontenerowe budownictwo modułowe w Polsce staje się coraz bardziej popularne.\nWedług danych Eurostatu, aż 83% Polaków ma mieszkanie na własność. Dla porównania, w Niemczech niewiele ponad 50% społeczeństwa decyduje się na zakup własnego „M”. Zdecydowanie wolimy kupować mieszkania, niż wynajmowa�\nJuż można zobaczyć urządzony apartament w prestiżowym budynku Centreville we Wrocławiu. To przykład nowoczesnego i eleganckiego wnętrza. Pokazowe mieszkanie zostało przygotowane na październikowe dni otwarte, które odbędą\nOstatnia wolna powierzchnia w Retro Office House trafiła w ręce firmy New Voice Media, która zdecydowała się na zwiększenie swoich biur o dodatkowe 200 mkw. Tym samym wrocławski biurowiec należący do LC Corp SA sukcesem zakoń\npodziaĹ geodezyjny mapa, jeziora w polsce mapa, mapa wĂłd polski, ile kosztuje podzielenie dziaĹki, nizina mazowiecka mapa, opis nizin, autograf fotogrametria, ile kosztuje wytyczenie dziaĹki budowlanej, mapa nizin polski, typy genetyczne jezior, jak wydzielic dzialke, mapa klas ziemi, mapa hydrogeologiczna polski, pasy geomorfologiczne, geodeta cennik 2012, mapa polski z podziaĹem na dziaĹki, geologia pdf, mapa hydrologiczna wielkopolski, mapa wysokoĹciowa polski, karpaty zewnÄtrzne, ti 89 titanium sklep, podziaĹ geodezyjny polski, PĂłĹwysep skandynawski mapa, krainy geograficzne Francji, mapa polski z numerami dziaĹek, mapa dziaĹek z numerami, oznaczenia map geodezyjnych, mapy polski geodezyjne, pasy geomorfologiczne polski, mapa z podziaĹem geodezyjnym


Komunikacja pionowa – Baza wiedzy o zrównoważonym biurze\nKomunikacja pionowa w każdym budynku stanowi kręgosłup jego struktury i układu funkcjonalnego. W budynkach biurowych z jednej strony trzon komunikacyjny musi pełnić funkcję szybkiej i efektywnej drogi dostępu dla pracowników, będąc przy tym reprezentacyjną wizytówką, świadczącą o prestiżu firm zajmujących poszczególne piętra. Trzony komunikacyjne muszą charakteryzować się zatem zarówno funkcjonalnością, łatwością dostępu, jak i dobrym designem i walorami estetycznymi.\nW dobie promocji zdrowego trybu życia coraz bardziej powszechnym staje się zachęcanie użytkowników do korzystania ze schodów jako naturalnej formy aktywności fizycznej. Chodzenie po schodach z powodzeniem może zastąpić ćwiczenia na siłowni, wzmacniając tym samym mięśnie oraz poprawiając pracę układu krążenia. W zależności od sposobu poruszania się po schodach, możemy wzmocnić naszą kondycję, pozytywnie wpłynąć na kształt sylwetki, a nawet aktywować mięśnie rąk.\nIstotną rolę w promocji ruchu i aktywności fizycznej odgrywa we współczesnych realizacjach identyfikacja wizualna. Na ścianach często pojawiają się inspirujące grafiki oraz motywujące hasła. Projektując wystrój klatek, warto przewidzieć czytelny i atrakcyjny sposób oznakowania pięter, zaprojektować grafiki na ścianach oraz zastosować nowoczesne materiały wykończeniowe i przyjazną dla oka kolorystykę.\nZ uwagi na komfort oraz szybkość pokonywania wysokości – windy nadal stanowią podstawowy środek transportu pionowego. Dobór ich liczby oraz gabarytów w nowo projektowanych budynkach powinien zostać poprzedzony stosownymi obliczeniami natężenia ruchu. Budynki podlegające certyfikacji BREEAM i LEED powinny spełnić odpowiednie wymagania dotyczące czasu i szybkości pracy wind. Projektując trzony windowe należy mieć na względzie również dostępność dla osób niepełnosprawnych. Istotnymi aspektami, branymi pod uwagę w przypadku projektowania udogodnień dla osób niepełnosprawnych, poza tak oczywistymi kwestiami jak wymiary kabin (min. 110×140 cm), są takie elementy, jak czytelność oznakowania (np. sygnalizacja optyczna i dźwiękowa, odpowiednia barwa i jaskrawość drzwi przystankowych), dostępność (np. zapewnienie odpowiedniej przestrzeni manewrowej przed kabiną i w jej wnętrzu) czy ergonomia użytkowania (np. elementy sterujące umieszczone w zasięgu ręki osoby na wózku, tj. ok. 0,9-1,1 m nad podłogą). Należy pamiętać o tym, że rozróżnia się trzy niepełnosprawności: fizyczną, zmysłową i umysłową.\nNajistotniejsze aspekty związane z komunikacją pionową:\nWarto zachęcać użytkowników budynku do przemieszczania się za pomocą schodów, ponieważ ma to niezaprzeczalnie pozytywny wpływ na ich kondycję zdrowotną. W tym celu należy zapewnić atrakcyjny design, czytelną identyfikację wizualną, przyjazną kolorystykę i dobór materiałów, odpowiednie oświetlenie oraz właściwą geometrię biegów i balustrad.\nOdpowiednia identyfikacja wizualna zawierająca motywujące hasła i grafiki może skutecznie zachęcać pracowników do aktywności fizycznej, w tym również do chodzenia po schodach.\nKomunikacja pionowa powinna być przyjazna dla osób niepełnosprawnych (rozmiar kabin windowych, czytelne i dostępne panele sterowania, odpowiednie oznakowanie, itp).\nNa drogach komunikacji ogólnej powinno znajdować się jak najmniej barier utrudniających ruch zarówno osobom sprawnym, jak i tym z niepełnosprawnością ruchową.\nSystem kontroli dostępu zapewniający bezpieczeństwo najemcom powinien być jednocześnie przyjazny i czytelny dla osób wizytujących budynek po raz pierwszy, co wpłynie na poczucie komfortu.\nLobby windowe na każdej kondygnacji powinno być tak rozplanowane, aby umożliwiało wygodne zmieszczenie oczekujących na windy oraz zapewniało najkrótszą i najbardziej czytelną drogę dostępu do przyległych lokali.\nLobby windowe należy projektować korzystając z trwałych i estetycznych materiałów oraz przyjaznej dla oka kolorystyki.


Porównanie adapterów do haków w samochodach amerykańskich\nStrona główna » Poradniki » Porównanie adapterów (kul z przetyczką) do haków w samochodach amerykańskich\nHak holowniczy Dacia Logan 2013-\nW tym wpisie porównujemy ze sobą adaptery do haków w samochodach amerykańskich. Co to takiego? Są to kule holownicze z tzw. przetyczką, które da się zamontować w kwadratowych gniazdach haków amerykańskich. Po zamontowaniu zabezpiecza się je przed wypięciem specjalnym bolcem oraz zawleczką. Jeśli jesteś posiadaczem samochodu z rynku amerykańskiego, który został wyposażony w hak (a ty chciałbyś go użytkować), konieczne będzie zastosowanie odpowiedniego adapteru. Stosowane bowiem w hakach amerykańskich kule różnią się od tych używanych na naszym podwórku i w całej Europie (inna średnica główki haka).\nPorównanie adapterów do haków amerykańskich: Podstawowe różnice\nZachęcamy do przyjrzenia się bliżej rynkowi, ponieważ w sprzedaży występuje kilka rodzajów wspomnianych adapterów. Różnią się od siebie następującymi parametrami:\nDługością (będzie się to przekładało na odległość kuli od zderzaka)\nRodzajem zastosowanej kuli (kula z gwintem lub przykręcana na dwie śruby)\nNiektóre adaptery posiadają dodatkowo opcję kasowana luzu w gnieździe\nNajpopularniejsze przetyczki wyposażone są w kwadrat o wymiarach 51 x 51 mm. W sprzedaży dostępne są również adaptery o wymiarach kwadratu 32 x 32 mm. Względem otworu mocującego kula może być podwyższona lub obniżona (na rynku dostępne są adaptery USA z obniżeniem od 2 cm do ponad 10 cm), co pozwala dostosować kulę do wysokości zawieszenia naszego pojazdu. Jeśli chodzi o odległość kuli do otworu mocującego bolec zabezpieczający, ta może wynosić od kilkunastu do ponad 20 cm. W dzisiejszym zestawieniu porównamy ze sobą adaptery polskiej firmy Auto-Hak, która ma w swojej ofercie największa liczbę adapterów USA o różnych parametrach.\nPorównanie adapterów do haków amerykańskich: Produkty marki Auto-Hak\nAH1 to podstawowy i najczęściej stosowany adapter USA w ofercie polskiego producenta, firmy Auto-Hak ze Słupska. Obniżenie kuli wynosi 30 mm, zaś odległość kuli od otworu mocującego 285 mm. Producent zastosował w nim uniwersalną kulę z gwintem na śrubę M22 (po zużyciu bądź uszkodzeniu można ją zastąpić nową). Adapter pasuje do standardowych gniazd o wymiarach 51 x 51 mm. Parametry produktu:\nNumer katalogowy: AH-1\nMax. masa przyczepy: 3500 kg\nMax. nacisk na kulę: 100 kg\nSiła D: 16,13 kN\nMasa kuli: 3,0 kg\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 185 mm\nObniżenie kuli: 30 mm\nWymiary kwadratu: 51 x 51mm\nAH2: https://www.dobrehaki.pl/koncowka-haka-usa-kula-z-przetyczka-obnizana-p-2561.html AH2 to kolejny adapter USA w ofercie polskiego producenta, firmy Auto-Hak. Obniżenie kuli jest dużo większe niż u poprzednika (115mm). Odległość kuli od otworu mocującego wynosi 215 mm. Producent zastosował w nim kulę z gwintem na śrubę M22 (po zużyciu bądź uszkodzeniu można ją zastąpić nową). Parametry produktu:\nNumer katalogowy: AH-2\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 215 mm\nObniżenie kuli: 115 mm\nAH3: https://www.dobrehaki.pl/koncowka-haka-usa-kula-z-przetyczka-przedluzana-krotka-p-2560.html Adapter o symbolu katalogowym AH3 dla odmiany posiada kulę podwyższoną względem otworu mocującego o 2,5 cm. Jest to najkrótszy adapter USA produkowany przez pliską firmę Auto-Hak. Odległość główki od bolca zabezpieczającego wynosi 165mm. Zastosowana kula: na gwint i śrubę M22. Parametry produktu:\nNumer katalogowy: AH-3\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 165 mm\nPodwyższenie kuli: 25 mm\nAH4: https://www.dobrehaki.pl/koncowka-haka-usa-kula-z-przetyczka-przedluzana-dluga-p-2559.html W porównaniu do pozostałych produktów Auto-Hak adapter o numerze katalogowym AH4 posiada najbardziej wydłużoną kulę. Odległość główki haka do bolca zabezpieczającego wynosi aż 25 cm. Obniżenie kuli jest niewielkie, dwucentymetrowe. W adapterze tym zastosowana została wymienna, standardowa kula z gwintem na śrubę M22. Parametry produktu:\nNumer katalogowy: AH-4\nSiła D: 14,00 kN\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 250 mm\nPodwyższenie kuli: 20 mm\nAH5: https://www.dobrehaki.pl/adapter-haka-usa-kula-z-przetyczka-autohak-ah-5-mozliwosc-kasowania-luzu-w-gniezdzie-p-8755.html AH5 jest adapterem USA nieco innym niż wymienione powyżej. Zamiast kuli z gwintem zastosowano w nim standardową odkuwkę przykręcaną doczołowo dwiema śrubami. Podobna stosowana jest w w wielu samochodach dostawczych i terenowych. Dodatkową zaletą tego adapteru jest możliwość skasowania luzu w gnieździe (spowodowanego intensywnym użytkowaniem). Można to zrobić za pomocą dołączonego do zestawu klucza imbusowego. Parametry produktu:\nNumer katalogowy: AH-5\nMax. masa przyczepy*: 3500 kg\nMax. nacisk na kulę: 140 kg\nSiła D: 17,17 kN\nMasa kuli: 10,0 kg\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 210 mm\nAH10: na specjalne zamówienie AH10 to ostatni adapter do haków amerykańskich w ofercie firmy Auto-Hak. W odróżnieniu do poprzedników pasuje do mniejszych, rzadziej stosowanych, gniazd. Przekrój kwadratu wynosi w tym przypadku 32 x 32 mm. Hak ma też mniejszy maksymalny uciąg, który wynosi 2000 kg. Pozostałe parametry:\nNumer katalogowy: AH-10\nMax. masa przyczepy: 2000 kg\nMax. nacisk na kulę: 85 kg\nMasa kuli: 2,5 kg\nOdległość od otworu mocującego do środka kuli: 130 mm\nWymiary kwadratu: 32 x 32 mm\nPorównanie adapterów do haków amerykańskich: Jak dobrać właściwy?\nAby dobrać odpowiedni adapter, konieczne będzie dokonanie kilku pomiarów. Należy zmierzyć:\nWielkość gniazda mocującego\nOdległość między otworem blica zabezpieczającego a krawędzią zderzaka\nOdległość między podłożem a środkiem gniazda mocującego przetyczkę\nPo dokonaniu pomiarów można dobrać odpowiednią kulę (adapter), pamiętając o dwóch rzeczach:\nWg przepisów musi zostać zachowana minimalna odległość zderzaka od kuli, która wynosi 65 mm\nChcąc bezpiecznie holować przyczepę, kula powinna się znajdować na wysokości między 35 a 42 cm\nJeśli macie problem z dobraniem odpowiedniego adapteru, nasi fachowcy chętnie służą pomocą. Można się z nami kontaktować na kilka sposobów: telefonicznie, mailowo lub za pomocą czatu.


Jedzenie bez glutenu – na co trzeba uważać? – DiSystem mój system\nJedzenie bez glutenu – na co trzeba uważać?\n12/11/2018 Michał Zdrowie Możliwość komentowania Jedzenie bez glutenu – na co trzeba uważać? została wyłączona\ndieta bezglutenowa odżywianie zdrowe jedzenie\n← System BMS – efektywność i oszczędność\nObawiasz się, że chorujesz na horobę Hashimoto? Nie ignoruj tych objawów →


Wygląda na to, że możemy spać spokojnie. Pięciominutowy fragment "Ghost in the Shell" rozwiewa wszelkie wątpliwości [WIDEO] - WP Film\nWygląda na to, że możemy spać spokojnie. Pięciominutowy fragment "Ghost in the Shell" rozwiewa wszelkie wątpliwości [WIDEO]\nJeśli jeszcze macie obawy związane z ekranizacją „Ghost in the Shell” Ruperta Sandersa, fragment nadchodzącego filmu skutecznie powinien je rozwiać.\nDo sieci trafił właśnie bez mała pięciominutowy fragment otwierający film w reżyserii Ruperta Sandersa. Widzimy w nim, podobnie jak w animacji z 1995 roku, akcję, w której biorą udział Major Motoko Kusanagi (Scarlett Johansson) i funkcjonariusze Sekcji 9.\nPowyższe wideo zawiera wszystkie sekwencje, które znalazły się w dotychczasowych materiałach promocyjnych. Jednak do tej pory trudno było powiedzieć coś sensownego na ich temat. Stąd być może decyzja Paramount Pictures, aby tydzień przed premierą zaprezentować je jako spójną całość i rozwiać wątpliwość fanów oryginału. Niecałe pięć minut materiału to oczywiście za mało, aby wydawać wyroki. Jednak wszystko wskazuje, że możemy spać spokojnie. Czuć ducha oryginału, sekwencje walk są dynamiczne i prezentują się widowiskowo, cieszy również wykorzystanie tradycyjnych efektów specjalnych w postaci upiornej robo-gejszy (polecamy poniższe wideo).\nNie da się ukryć, że od samego początku ekranizacja filmu Mamoru Oshiiego wzbudza ogromne kontrowersje. „Ghost in the Shell” z 1995 roku ma status dzieła kultowego, wymienianego jednym tchem obok takich arcydzieł cyberpunka jak „Łowca androidów”, „Akira” czy „Matrix”, dla którego był jedną z głównych inspiracji. Oczekiwania są więc olbrzymie, a twórcy od samego początku czują presję fanów oryginału, dla których słynne anime to świętość.\nNajwiększe poruszenie wywołała decyzja związana z obsadzeniem Scarlett Johansson. Fani zarzucili twórcom tzw. whitewashing, czyli zatrudnianie białych aktorek i aktorów w rolach przeznaczonych dla przedstawicieli innych ras czy mniejszości etnicznych. Zdaniem wielu komentatorów filmowcy popełnili błąd, obsadzając w roli Japonki rodowitą Amerykankę. Z oburzeniem spotkała się również informacja o tym, że w „Ghost in the Shell” zostanie wykorzystana technologia CGI do nadania niektórym białym postaciom bardziej azjatyckiego wyglądu.\nW odpowiedzi na te zarzuty Max Landis, scenarzysta filmowy i komiksowy, stwierdził, że bez udziału Scarlett Johansson film mógłby w ogóle nie powstać. Zdaniem Landisa osoby, którym nie podoba się „wybielanie” „Ghost in the Shell”, nie mają pojęcia o prawach, jakimi rządzi się branża. Artysta podkreślił, że w tym momencie Johansson jest jedną z nielicznych aktorek, której światowa sława może zapewnić tej ekranizacji sukces. A obsadzanie głównej roli Azjatką, tylko dlatego, by zachować zgodność z materiałem źródłowym, nie ma żadnego sensu.\nSprawa odbiła się głośnym echem w mediach, kiedy w sieci pojawiła się petycja, w której żądano usunięcia aktorki z filmu.\nAkcja „Ghost in the Shell” rozgrywa się w połowie XXI wieku. Główną bohaterką jest Major (Scarlett Johansson), cyborg o ludzkim mózgu, dowódca w tajnej organizacji Sekcja 9, specjalizującej się w zwalczaniu przestępczości wykorzystującej nowoczesne technologie. Teraz przed funkcjonariuszami czeka największe wyzwanie w historii. Jednostka stanie przed obliczem wroga, którego jedynym celem jest wymazanie postępów technologii wirtualnej firmy Hanka Robotic’s.\n„Ghost in the Shell” trafi na polskie ekrany już 31 marca.


Autor Wątek: Zdziczałe (Przeczytany 81676 razy)\n« Odpowiedź #450 : 2009-01-30, 21:56 »\nPocisk rozerwał serce i płuca na strzępy\nRomuald Snarski z Guz w gminie Kowale Oleckie twierdzi, że myśliwy zastrzelił jego psa, mimo że zwierzę było w kagańcu i w pobliżu zabudowań. Łowczy kół myśliwskich „Dzik” i Sarna” nie wierzą w wersję rolnika. Sprawę wyjaśnia policja.\nDo zdarzenia doszło w niedzielę, 18 stycznia około godz. 16, gdy Waldemar Snarski wyszedł z domu, aby obejrzeć bele słomy leżące w pobliżu jego gospodarstwa. Towarzyszył mu 4,5 letni pies Roki (mieszaniec podobny do owczarka niemieckiego). Zwierzę było w kagańcu.\n— Chciałem, aby Roki przy okazji pobiegał sobie po polu — mówi Romuald Snarski. — Byłem od niego jakieś 40 metrów, gdy przy drodze obok znaku z nazwą wsi zatrzymał się samochód. Wysiadł pasażer i nim się zorientowałem padł strzał, który zabił mojego psa. Sprawca szybko wsiadł do samochodu, który natychmiast odjechał drogą w kierunku Kowali Oleckich. Trochę spanikowałem, bo to już mój trzeci pies zastrzelony przez myśliwych. Zapadał zmrok i nie dostrzegłem numerów rejestracyjnych ani nie rozpoznałem marki samochodu. Chyba była to japońska terenówka, ale nie jestem pewien.\nStrzał był bardzo celny. Według oświadczenia lekarza weterynarii, który wykonał badanie sekcyjne pies miał ranę postrzałową w lewej i prawej okolicy klatki piersiowej. Pocisk roztrzaskał żebra oraz rozerwał płuca i serce psa. Romuald Snarski zapewnia, że strzał padł z zaledwie około stu metrów od zabudowań.\n— To wszystko z zemsty — twierdzi rolnik. — Mam z myśliwymi ciągle jakieś komplikacje, bo przeganiam ich z moich stawów, przy których polują na kaczki. Mówią, że to ich teren łowiecki i mają prawo strzelać. Dzieją się tu dantejskie sceny, bo widziałem, jak strzelają nawet przez okno samochodu. Nocami jeżdżą ze szperaczem i świecą światłem, wypatrując zwierzyny, a to jest zabronione.\nŁowczy nie wierzą\nw wersję mężczyzny\nUstawa o ochronie zwierząt dopuszcza uśmiercanie zdziczałych psów i kotów przebywających bez dozoru i opieki człowieka na terenie obwodów łowieckich w odległości większej niż 200 metrów od zabudowań mieszkalnych. Muszą one jednak stanowić zagrożenie dla ludzi oraz dla zwierząt gospodarskich lub dziko żyjących. Z kolei prawo łowieckie zabrania strzelania do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca, w którym odbywa się zebranie publiczne lub w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań mieszkalnych. Gospodarstwo Romualda Snarskiego leży na styku obwodów łowieckich dwóch Kół Myśliwskich „Dzik” i Sarna”. Łowczy obu kół nie wierzą, ze zajście przebiegało według relacji właściciela psa.\n— Żaden myśliwy nie odważyłby się strzelić do psa, który jest w pobliżu właściciela — mówi łowczy Koła Myśliwskiego „Dzik” Artur Warsewicz. — To raczej nierealne i dlatego nie bardzo wierzę w wersję wydarzeń przedstawianą przez tego mężczyznę. Prawnie myśliwy ma obowiązek strzelać do włóczących się szkodników, którymi są też psy i koty, ale przepisy zabraniają jakiegokolwiek strzelania w obecności osób postronnych, gdzie mogłoby być jakieś zagrożenie.\nPodobne zdanie ma łowczy Koła „Sarna” Jerzy Machnacz.\n— Daję sobie rękę obciąć, że sytuacja opisana przez rolnika nie mogła mieć miejsca — twierdzi łowczy. — Może kaganiec założono psu po śmierci, na potrzeby fotografii. Jeśli właściciel psa twierdzi, że zastrzelono mu już trzeciego psa, to można podejrzewać, że po prostu ich nie wiąże. Znam dużo historii, w których pies jest kością niezgody pomiędzy myśliwym a właścicielem, ale nikt nie strzela blisko zabudowań.\nObaj łowczy dodają, że w ich kołach żaden myśliwy nie był nigdy posądzony o zastrzelenie psa niezgodnie z przepisami ani o używanie sztucznego światła podczas polowań. Jednocześnie dodają, że wielu rolników nie dba o swoje czworonogi, które bardzo często biegają z dala od gospodarstw w poszukiwaniu jedzenia. Najczęściej atakują sarny, ale także zwierzęta domowe, w tym nawet krowy. Ich zdaniem do lasów trafiają również psy wywożone przez mieszkańców miast.\nPolicja ma mało\ndanych o zdarzeniu\nNatomiast Romuald Snarski nie daje za wygraną i zgłosił sprawę na policję, która prowadzi postępowanie sprawdzające.\n— Mężczyzna uważa, że psa mogli zabić myśliwi złośliwie — informuje Tomasz Jegliński z oleckiej policji. — Podał nawet nazwiska trzech osób, które o to podejrzewa. Sprawa jest trudna, bo mamy bardzo mało danych.\nW ubiegłym roku w powiecie oleckim policja prowadziła sześć podobnych postępowań. Jednak dotyczyły one użycia broni pneumatycznej lub wiatrówki. W dwóch przypadkach postępowanie zakończyło się aktem oskarżenia wobec dwóch mieszkańców Rogojn i Drozdówka, którzy postrzelili psy, należące do innych osób.\n« Odpowiedź #451 : 2009-01-31, 11:21 »\nno coz... nie raz bywaja sytuacje ze mysliwi moruje psa, ktory jest dwa kroki od wlasciciela, czasem nawet na smyczy...\n« Ostatnia zmiana: 2009-02-26, 09:55 autor peGaz »\n« Odpowiedź #452 : 2009-01-31, 13:53 »\nO tym przypadku wyżej myśliwi piszą,ze na wsi żaden pies nie nosi kagańca,więc wersja właściciela psa jest niewiarygodna,a pismaki rozdmuchują sprawę\n« Odpowiedz #452 : 2009-01-31, 13:53 »\n« Odpowiedź #453 : 2009-02-04, 03:19 »\nREQUIEM DLA MIŚKA\nTa niedziela zaczęła się cudownie. Pogoda jak marzenie, ciepło\ni lekki halny. Jeszcze jedno muśnięcie lata - pomyślałem. Oczywiście\npociągnęło mnie w las.\nSamotnie, bo młodzież wylegiwała się\nw łóżkach, pojechałem ku Cioskowi i\nna tamtejsze Podlaski. Zanurzyłem się w\nleśny półmrok. Grzyby były, ale niewiele.\nPowoli idę pod Cioska, ale sytuacja się\nnie zmienia. Rozglądam się wkoło i nic.\nZ bocznego duktu wyłonił się pies.\nDuży, czarny na grzbiecie, dołem podpalany,\nmądre orzechowe oczy. Uśmiech\ni przyjaźnie machający ogon. Podbiegł do\nmnie i obwąchał. - Cześć Misiek! Pozdrowienia\nod mojego Argosa - powiedziałem\nna głos. Kolejny uśmiech. Misiek ma\nobrożę, a u metalowego kółka wiszą trzy\nogniwka łańcucha. - Urwał się do suczki -\nprzebiega myśl. Wyciągam rękę, ale pies\nunika z nią kontaktu. - Nie, to nie - mówię.\nPies robi w tył zwrot i rusza w głąb duktu.\nPo chwili zawraca i podbiega do mnie,\nznów zawraca - najwyraźniej chce, bym\nposzedł za nim. Ruszam więc. Tak przechodzimy\njakieś 200 metrów. Naraz pies\nprzystaje i merda ogonem patrząc w dół\nstoku. Przystaję i ja - rozglądam się wokół,\na potem podążam wzrokiem za jego spojrzeniem.\nJeden odziomek, dość spróchniały, a na\nnim pyszni się kolonia wspaniałych opieńków!\n- Dzięki Misiek! - wołam do niego\ni rzucam się na grzyby. Po pięciu minutach\nmam niemal pełny koszyk. Misiek\nbobruje po krzakach - rozglądam się za\nnim i dopadam kilku ślicznych podgrzybków,\nktóre zrywam i wkładam do koszyka\nw ślad za opieńkami. Pies znikł. Wołam\n„Misiek!” i „Ciapek!” - ale odpowiada mi\ncisza lasu przerywana szumem wiatru na\nszczycie Cioska, krakanie kruka i skwir jastrzębia.\nZnowu wracam do grzybów. Rozglądam\nsię i czeszę las w promieniu pół\nkilometra. Ale nie znajduję już nic. Misiek\ndoprowadził mnie do jedynego miejsca, w\nktórym znajdowały się grzyby!\nNic tu po mnie, robię zwrot i idę\ndo domu, po drodze zrywając jeszcze\ncztery kozaczki. Naraz na przeciwległym\nstoku Grani słyszę ostre szczeknięcia. Raz\ni drugi. W chwilę później ciszę leśną przerywa\nhuk wystrzału. - O żesz ty! - przelatuje\nmi przez głowę - to jakiś myśliwy,\nduży kaliber, dwunastka! Odgłos strzału\njest wyraźny: to nie ostre, złośliwe szczeknięcie\nsztucera czy wysoki trzask szesnastki\nTo głuchy grzmot kniejówki czy\nboka, kaliber 12, tego nie sposób pomylić\nz czymś innym. W sekundę później z\ntej samej strony dobiega do mnie przeraźliwy\npsi skowyt bólu i przerażenia. Nie\ntrzeba wielkiej wyobraźni, żeby domyślić\nsię, co tam się stało. Skowyt gaśnie, ale za\nto słyszę ludzkie głosy. - Staaaaszeeeek!!! -\ndrze się ktoś. A potem seria słów nienadających\nsię do powtórzenia. Jakiś niedzielny\n„polowac” strzelił do psa, myśląc, że to\ndzik czy sarna. - Bydlak - cedzę przez zęby\nz nienawiścią - zabiłeś, draniu, Miśka, a\nbodaj cię piekło pochłonęło! Życzę ci tego\nWracam do domu zatruty żalem. Ból za\nmostkiem, szum w uszach. Tak jest zawsze,\nkiedy ogarnia mnie bezsilna wściekłość.\nŻal mi Miśka, którego zamordował jakiś\nniedzielny snajper. I to w chwili, kiedy na\nniedzielnej mszy ksiądz podnosił Najświętszy\nSakrament...Jakaż to ironia losu.\nŻal mi zwierząt, których jest mało, a\njeszcze są wybijane w okrutny sposób\nprzez myśliwych, licencjonowanych morderców,\ni kłusowników, niejednokrotnie\npijanych i raniących zwierzęta, które potem\ndługo umierają w straszliwych męczarniach;\nmyśliwych idących potem przez\nmiasto obwieszonych truchłami zamordowanych\nprzez siebie zajęcy czy ptaków.\nJakby było się czym chwalić... To było\nmoże naturalne w epoce lodowej, ale nie w\nXXI wieku. Pocieszam się tym, że Misiek\nnie umierał długo. Nie potrafię tym ludziom\nwybaczyć. Nie potrafię...\nTeraz myślę, że ten pies uratował mi\nzdrowie, a nawet życie, bo ten strzelec\nod siedmiu boleści walił do wszystkiego,\nco się w lesie poruszało. Zamiast do\ndzika, strzelił do psa. A co\nby było, gdyby tam był człowiek?\nZałożę się, że też wygarnąłby\ndo niego. Podłość tych\nniedzielnych strzelców jest\nprzerażająca, ale jeszcze bardziej\nprzeraża plaga kłusownictwa.\nPolicja ich nie ściga,\nbo kłusownictwo w naszym\nkraju jest „czynem o znikomej\njak wiele innych przestępstw.\nSłużba leśna też niewiele\nmoże, a narażanie się kłusownikom\ni złodziejom drewna,\nktórzy teraz stanowią całą\nmafię, grozi leśnikom i ich\nnajbliższym utratą życia\ni mienia. Oto do czego doszliśmy\nw naszej Rzeczypospolitej...\nMożna tylko zwrócić się\nz apelem do grzybiarzy i turystów\nlasy: UWAŻAJCIE NA\nSIEBIE, bo w każdej chwili\nmoże was spotkać taka przygoda.\nJa miałem szczęście, ale\nktoś może mieć go mniej...\n« Odpowiedź #454 : 2009-02-25, 19:12 »\n« Odpowiedź #455 : 2009-02-25, 19:13 »\nDobrze, że taka strona powstała. Trzeba ją porozwysyłać.\n« Odpowiedź #456 : 2009-09-14, 22:29 »\nHmmm .... " mądrości " myśliwych:\nmożna strzelać do psów zdziczałych i koniec !\nJeżeli ZDZICZEJE pies rasowy i się go kropnie to nikt nie ma prawa nic zrobić myśliwemu który takiego psa zastrzelił ...to jest proste jak pier...\ngoni to kłusuje i stanowi zagrożenie dla zwierzyny którą TY masz zafajdany obowiązek chronić !!\nZ racji ustawy (nawet dwóch) i statusu P.Z.Ł. ..no i oczywiści (moje ulubione stwierdzenie ) ETYKI ŁOWIECKIEJ\nups...oki tylko się nie denerwuj :mg:\nzdziczały ...hmmm u mnie to oznacza martwy\nmamy jeszcze jakieś żywe w obwodzie ale to dlatego ze ostatnio nie mam czasu a nie wszyscy strzelają do goniących :mg:\nodstrzał psa to nie polowanie\nmożesz ciągnąć pod horyzont\nWskazuję luki a to co innego ...skoro coś nie jest zabronione jest dopuszczone..haha\nOkrutna to logika ale tak jest ...\nOczywiście cała ta dyskusja dla etycznego myśliwego ma charakter czysto akademicki, bo etyczny myśliwy dbający o dobry wizerunek łowiectwa, oprócz wielu różnych spraw o których zawsze pamięta, dodatkowo zwykle w bagażniku wozi ze sobą szpadel albo przynajmniej saperkę, dzięki której pozwala właścicielowi psa pozostać w błogiej nieświadomości i nie gasi jego nadziei na powrót zbłąkanego pieska.\nWierzcie mi tak jest lepiej.\nCieszy chociaż to,że takie jednostki zaczynają być piętnowane - to tylko kropla,ale zawsze.\n« Odpowiedź #457 : 2009-09-22, 15:30 »\nMordercy spuszczeni ze smyczy\nPsy w lasach. Właściciele tatrzańskich dolin Chochołowskiej i Lejowej chcą zakazać im wstępu. Na problem narzekają też leśnicy\nDo Tatrzańskiego Parku Narodowego psów wprowadzać nie wolno. Do tej pory można było jednak wybrać się na spacer z czworonogiem do Doliny Chochołowskiej czy Doliny Lejowej. Obie bowiem, choć znajdują się w TPN, należą do prywatnej Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie. Teraz i właściciele tej wspólnoty zamierzają wprowadzić zakaz wprowadzania psów. Podjęli już uchwałę, która zakłada, że restrykcje zaczną obowiązywać od przyszłego sezonu wakacyjnego.\nBo nie mają kagańców\nDlaczego górale nie chcą już psów w dolinach? – Nie ma jakichś dramatycznych sytuacji, by pies płoszył zwierzynę, bo do doliny są wprowadzane na smyczach, ale obserwujemy, że właściciele czasem mocno popuszczają smycz, czym utrudniają spacer innym turystom. Nie zakładają też psom kagańców – wylicza powody Jan Piczura ze wspólnoty. Na razie zakaz ma obowiązywać na gruntach wspólnoty znajdujących się w obrębie TPN (ponad 2,2 tys. hektarów).\nPiczura nie wyklucza, że jeśli właściciele psów będą lekceważyć nakaz prowadzenia swojego czworonoga na uwięzi, zakaz zostanie rozszerzony o pozostałe 900 h bezpośrednio przylegających do parku.\nLas budzi bestie\nNa problem z pupilami turystów narzekają też strażnicy z TPN. Zdarza się, że mimo zakazu ludzie wchodzą z psami na teren parku. Przez dwa miesiące wakacji Straż Leśna TPN wystawiła osiem mandatów.\n– Psy w lesie to klęska – mówi Stanisław Czubernat, wicedyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego. – Płoszą zwierzynę i wtedy dorosłe osobniki np. nie wracają już na miejsce, gdzie porzuciły swoje młode. A najgorsze jest to, że właściciel takiego psa, który zagryzł małe zające, najbardziej zmartwiony wydaje się być tym, iż jego pies zmoczył sobie łapki.\n– Dopóki nie zmieni się mentalność ludzi i nie zrozumieją, jak poważny jest to problem, nie rozwiążemy tej sprawy – mówi Edward Wlazło, komendant Straży Leśnej TPN.\nDlatego leśniczy i strażnicy zapowiadają surowe egzekwowanie kar. – Coraz częściej przekonuje się, że dopóki ktoś nie zapłaci kary, nic sobie nie robi z nakazów i zakazów. Dopiero uderzenie po kieszeni skutkuje zmianą nastawienia – ubolewa leśniczy Witold Ciechanowicz z Nadleśnictwa Gdańsk.\nTrójmiejscy leśniczy uruchomili kilka tygodni temu specjalny blog (www.pieswlesie.blogspot.com). Prezentują w nim, jak okrutnie dla leśnych zwierząt kończy się kontakt nawet z najmniejszym kundelkiem. Jedno ze wstrząsających zdjęć przedstawia sarnę z brzuchem rozprutym zębami psa. Zwierzę zdychało w męczarniach przez kilkadziesiąt minut.\nWedług Ciechanowicza co miesiąc ofiarą psów w okolicach Gdańska pada kilka saren. – Zimą, gdy zwierzętom trudniej uciekać, psy zabijają nawet 50 saren miesięcznie – mówi leśniczy.\n– W każdym kanapowcu drzemie drapieżnik, a najlepsza tresura może zawieść w konfrontacji z nagle ujawnionym instynktem łowieckim – tłumaczy Anna Malinowska, rzecznik Lasów Państwowych. – W lesie nawet w małym kundelku budzi się bestia, która jest groźna dla leśnych zwierząt.\nWałęsające się po lesie psy, które zagrażają zwierzętom, myśliwi mają prawo zastrzelić.\nPrzepis stał się jednak także przyczyną wielu kontrowersyjnych sytuacji, o których często informują media.\nNa forum www.zabilimipsa.pl swoje historie opisali właściciele psów, którym łowcy zastrzelili pupila, gdy tylko na chwilę stracili go z oczu w trakcie spaceru po przylegających do lasu łąkach.\nDlatego na swojej stronie internetowej domagają się m.in. wyraźnego oznaczenia tablicami ostrzegawczymi terenów łowieckich, na których używa się broni palnej. Żądają również ograniczenia prawa do odstrzału zdziczałych kotów i psów lub robienia tego w sposób zorganizowany pod nadzorem władz.\nArtur Barciś, aktor, właściciel trzech jamników\nDla mnie oczywiste jest, że psy do lasu wyprowadzam na spacer tak jak do parku, czyli na smyczy i w kagańcu. Jednym z powodów jest to, że się boję, iż mi uciekną. Raz już się tak zdarzyło i odnalazłem je trzy dni później w schronisku. Ale chodzi też o bezpieczeństwo innych użytkowników lasu, na przykład spacerujące tam dzieci albo żyjące w lesie zwierzęta. Tym, dla których wyprowadzanie psa do lasu na smyczy i w kagańcu nie jest oczywiste, radzę sobie wyobrazić, czy chcieliby, aby ich dziecko spotkało w krzakach wilczura lub amstafa.\nKatarzyna Skrzynecka, piosenkarka, właścicielka cocker spaniela\nMyślę, że to, w jaki sposób pilnuje swojego czworonoga, zależy od właściciela. Sama na dalsze wypady, gdzieś w puszczę, nie zabieram psa bez smyczy. Chodzi o to, żeby nie był on zagrożeniem dla żyjących tam zwierząt. Jednak nie tylko, także i o to, by i jemu samemu nie stała się krzywda, na przykład by nie złapał jakiejś choroby od dzikiego zwierzęcia. Ale nie widzę powodu, by w lesie gdzieś pod miastem, gdzie wszyscy chodzą z dziećmi i psami na spacery, mój pies musiał być na smyczy. Mimo że nie jest na uwięzi, mam nad nim kontrolę, bo porusza się wyłącznie przy mnie.\nKiedy myśliwy może strzelić\nZgodnie z przepisami ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. wraz z późniejszymi zmianami myśliwi mogą zastrzelić na terenie lasu psa lub kota tylko wówczas, gdy łącznie wystąpi kilka przesłanek:\nMyśliwy musi mieć upoważnienie wydane przez zarządcę danego obwodu łowieckiego.\nZwierzę musi być bez opieki i wykazywać odznaki zdziczenia.\nPies czy kot musi znajdować się na terenie lasu i ponad 200 m od zabudowań mieszkalnych.\nZwierzę musi stanowić zagrożenie dla zwierząt dziko żyjących, w tym łownych, a więc musi się znajdować na terenie, gdzie zwierzyna taka przebywa.\nŁowczy twierdzą, że takim samym problemem jak bezpańskie zwierzęta są także psy wyprowadzane przez właścicieli do lasu bez smyczy.\nProblem w tym ze każdy właściciel psa czy kota myśli ze jego podopieczny to aniołek i nawet nie dopuszcza innej myśli i uważa że smycz czy kaganiec to jakaś średniowieczna tortura. Co jest ważne to nie jak się czuje pies i jego właściciel ale jak się czują inni ludzie którzy z tym psem bez smyczy i kagańca muszą obcować. Czy to na ulicy, czy w parku czy w lesie. (...) Nawiasem mówiąc wychowałem się w rodzinie myśliwego i z psami.\nMyślę, że wystarczyło napisać, że wychował się Pan w rodzinie myśliwego. My chyba po innych lasach chodzimy, inne kraje zwiedzamy i inne psy mamy. Nie przeczę, że w psie MOŻE obudzić się instynkt. Tyle, że NIE MUSI. Trzeba włożyć trochę (przyjemnego) wysiłku w tresurę. (...) Szkoda, że w artykule nie napisano ileż to saren ginie z rąk myśliwych, którzy zabijają, oczywiście, tylko z konieczności regulacji.\nEgoizm i głupota to dwa motory naszych poczynań. A przy tym każdy uważa, że jest najmądrzejszy. Ludzie płaczą jak umiera ich piesek i kotek, ale szkody i strachu innych ludzi już nie mają na względzie.\nWięcej na blog.rp.pl/zwierzeta\n« Odpowiedź #458 : 2010-01-21, 23:49 »\nOto jak panowie myśliwi reagują na pomoc psom w schroniskach i na akcje edukacji właścicieli psów oraz sterylizacji,kastracji psów:\nDla mnie człowiek jest o wiele ważniejszy niż pies.Może trzeba zastanowić się nad uśpieniem części tych psów?\nBoję się ludzi, którzy bardziej od ludzi kochają zwierzęta\ndla mnie sprawa prosta psy ktore nie maja wlascicieli - uspic, zlikwidowac schroniska a kase przekazac organizacja pomagajacym ludziom...\ni psy sie mecza i opiekunowie..\nTyle energii i kasy w bzdety , które można rozwiązać jednym strzałem a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na pełną edukację przynajmniej jednego dzieciaka z bidula w porządnej płatnej szkole wyższej z internatem . To ma sens a certolenie się z kundlami to bzdet .\nwiesz dobrze, że ta spectroska o pieseczki to bzdety a jest kupę ważniejszych rzeczy.\nNikt nie potrzebuje łaski Aniela dopóki nie zostanie mu ona zaoferowana. Zrób coś dla ludzi , nie zajmuj się bzdetami, szkoda Twojej naprawdę wspaniałej wrażliwości, chęci niesienia pomocy i kreatywności która zamiast w bzdurnej sprawie mogłaby się przydać w pomocy wielu konkretnym potrzebującym ludziom. Mnie, jako egoisty, dla którego ważne są tylko moje interesy, fascynują ludzie skłonni do bezinteresownych poświęceń dla innych. Naprawde podziwiam, nie mam takiego daru , bardzo żałuję.\nRozczulanie się nad pieseczkami uważam za niedojrzałość.\nP.s. Kocham psy , miałem kilka, bardzo o nie dbałem, niczego im nie brakowało, łącznie z możliwością wybiegania się w lesie (Mea culpa). Nie pozwoliłbym nikomu psa skrzywdzić, traktowałem je niemalże jak członka rodziny. Ale pies to tylko pies i jeżeli ma być jakiś ład i porządek to musi być kwestia piesków w lesie humanitarnie i niedrogo załatwiona. Byćmoże przez kastrację głupich i nieodpowiedzialnych właścicieli , żeby głupota nie była dziedziczona. ))\nNie wiem więc,czy w ogóle warto z nimi rozmawiać...\n« Odpowiedz #458 : 2010-01-21, 23:49 »\n« Odpowiedź #459 : 2010-01-24, 19:39 »\nNie warto. xD\n« Odpowiedź #460 : 2010-01-30, 13:48 »\nPsy zagryzają sarny z okolic Radomia\nNieżywą samicę znaleziono przy ul. Nadrzecznej, mniej jest saren w całej dolinie Kosówki. Zniknęło stado żyjące w skansenie. - Zabijają je psy, nie tylko te bezdomne - mówią przyrodnicy\nDwa dni temu internauta zaglądający na stronę Klubu Przyrodników Regionu Radomskiego zawiadomił ekologów, że przy ul. Nadrzecznej, niedaleko rzeki Kosówki, leżą zwłoki sarny. Według niego ślady świadczyły o tym, że łania została rozszarpana przez zwierzęta.\n- Pojechaliśmy na miejsce. Widok był szokujący. Sarna została pożarta od środka, musiała długo konać - mówi Jacek Słupek z Klubu Przyrodników Regionu Radomskiego. Nie ma wątpliwości, że sprawcami śmierci dzikiego zwierzęcia były psy. I to nie te bezpańskie, ale puszczane wolno przez okolicznych mieszkańców.\n- Skąd taki wniosek? Bo niestety nie jest to pierwszy tego typu przypadek w tej okolicy - mówi Słupek. Kilka lat temu na terenie Muzeum Wsi Radomskiej pojawił się kierdelek saren. Zwierzęta żyły w skansenie, czasami widywali je pracownicy i goście. Ale stada już nie ma. Okazało się, że na teren muzeum przedostały się psy z okolicznych gospodarstw przy ul. Starokrakowskiej, Szydłowieckiej czy z Wośnik, i to one zagryzły zwierzęta. Pracownicy Muzeum Wsi Radomskiej potwierdzają, że jeszcze w ub.r. widzieli na terenie skansenu sarny, tej zimy nie ma po nich śladu.\nZmniejszyło się też stadko saren, które żyje w dolinie Kosówki. Ostatnie liczenie wykazało, że kierdelek został pomniejszony o dwa osobniki i z ośmiu zwierząt pozostał już tylko jeden rogaś i pięć kóz. Nie wiadomo też, co stało się z młodymi. Jeszcze jakiś czas temu kilka kóz było kotnych, tymczasem przyrodnicy nie widzieli ich podczas liczenia przy samicach. Są pewni, że to także sprawka psów.\n- Niestety, podobna sytuacja jest i w innych dzielnicach peryferyjnych miasta. Ostatnio obserwowaliśmy sarnę w dolinie Pacynki, a wokół cały czas krążył olbrzymi pies - relacjonuje Słupek. Według niego problem tkwi w braku odpowiedzialności właścicieli za swoich czworonogów.\n- Bo nie w niechęci do saren. Akurat te zwierzęta spotykają się z bardzo przychylnym nastawieniem. Tyle że właściciel, puszczając wolno psa, nie zdaje sobie sprawy, że stwarza zagrożenie dla dzikich i coraz rzadziej spotykanych w naszych lasach zwierząt - mówi przyrodnik.\nUważa, że konieczne jest przeprowadzenie odłowu wolno biegających psów oraz wyciągnięcie konsekwencji wobec ich właścicieli. - Potrzebne są też działania edukacyjne. Należałoby też rozważyć ponowne wprowadzenie podatku od posiadania psa. Może to sprawiłoby, że właściciele czuliby się bardziej odpowiedzialni za swoje czworonogi. Jak nic nie zrobimy, to żeby zobaczyć sarnę, będziemy jeździć daleko za Radom - uważa przyrodnik.\nKilka dni temu w zagajnikach między ulicami Północną i Starą Wolą Gołębiowską przyrodnicy znaleźli 23 wnyki i kilometr drutu przygotowanego do założenia pułapek na dzikie zwierzęta. Sidła zostały zdemontowane, a o sprawie powiadomiono policję. W poprzednich latach spacerowicze i przyrodnicy także znajdowali pułapki zastawiane na zwierzęta w dolinie Mlecznej i Kosówki oraz w Krzewieniu. W jeden z drutów najprawdopodobniej wpadł zając, o czym świadczą widoczne ślady zwierzęcia desperacko walczącego o uwolnienie.\nMyśliwi piszą że są wstrząśnięci i tak wkurzeni ze już z samego rana mimo mrozów pójdą " likwidować kundle " a wszystkie zdjęcia powinno się umieszczać z dopiskiem: " zamordowali mi sarnę " - nie zwrócono uwagi jednak na ważny fragment tekstu:\nUważa, że konieczne jest przeprowadzenie odłowu wolno biegających psów oraz wyciągnięcie konsekwencji wobec ich właścicieli. - Potrzebne są też działania edukacyjne. Należałoby też rozważyć ponowne wprowadzenie podatku od posiadania psa. Może to sprawiłoby, że właściciele czuliby się bardziej odpowiedzialni za swoje czworonogi.\n« Odpowiedź #461 : 2010-01-30, 18:42 »\nSkoro są tacy wstrząśnięci, niech pójdą po rozum do głowy i wezmą się za edukację wieśniaków. Zlikwidują raz na zawsze przyczynę, a nie wciąż kolejne skutki ludzkiej głupoty, pazerności i prymitywizmu. Chyba, że im w to graj...\n« Odpowiedź #462 : 2010-01-30, 19:21 »\nWedług nich na zmianę prawną,systemową i na zmianę ludzkiej mentalności potrzeba z 50 lat ... odstrzał jest nie efektywny i nie rozwiązuje sprawy ale sprawia,ze myśliwy czuje się dowartościowany tym,że " uratował ' sarnę,zająca,bażanta ...\nW kwestii kłusujących psów i strzelających do nich myśliwych.To my jako myśliwi jesteśmy sobie sami winni.PZŁ niby taka duża organizacja a tak na prawdę dezoorganizacja.Garstka ludzi którzy dawno nie widzieli szamponu do włosów potrafi sie zorganizować i narobić tyle szumu że przerywane są wielkie inwestycje a my nie możemy wywalczyć raz na zawsze sprawy związanej z głupimi psami.Wystarczy żeby panowie z samej góry wydali trochę moich i waszych pieniążków na edukację społeczeństwa a nawet finalizować jeden ale porządny reportaż i do tego wywalczyć zaostrzenie kar dla właścicieli psów a wszystko było by jasne i klarowne.Wystarczy że jakby się udowodniło że akurat tego pana pies zagryzł kozę i dostałby za to np.2 tyś kary to by sami właściciele dbali żeby ich zapchleńce siedziały w kojcach .Wystarczy tylko chcieć ....\nPs.Sam mam psy i koty ale wyjątkowo nie przejmuje się głodującymi psami .Bardziej mnie martwi to że ludzie a zwłaszcza dzieci w Polsce głodują. I jakby ci wszyscy co tak walczą o tego biednego pieska wzięli by pod swoja jedno głodne dziecko to by to dziecko najedzone poszło by spać.Polecam to wszystkim ekooszołomom co się schabowymi ze świnki zajadają a resztę żywności marnują.\n« Odpowiedź #463 : 2010-01-30, 19:36 »\nCytat: lis w 2010-01-30, 19:21\nWedług nich na zmianę prawną,systemową i na zmianę ludzkiej mentalności potrzeba z 50 lat\nIm szybciej zaczną, tym wcześniej skończą\n« Odpowiedź #464 : 2010-01-31, 17:36 »\nI kolejny artykuł o psach wklejony przez myśliwych:\nzamieścili to w temacie: " myśliwy jest dobry ....... i gotowy do wszystkiego - potrafi także pomagać zwierzynie "\nTej zimy koło zużyje 20 ton karmy, na co wyda około 19 tysięcy złotych. Połowa tej sumy to dotacja z gmin i starostwa. Resztę dołożą myśliwi głównie ze sprzedaży upolowanych tuszy zwierzęcych oraz składek członkowskich. Podobne akcje dokarmiania prowadzą także pozostałe lokalne koła łowieckie.\nskoro mają dofinansowanie do dokarmiania to może niech przeznaczą jakąś skromną część tego na te biedne,głodne dzieci bez węgla na zimę,zamiast pierniczyć o likwidacji schronisk i przeznaczaniu tych pieniędzy na owe dzieci.\nW Słupsku psy rozszarpały sarnę\nNa rozszarpaną przez psy sarnę w pobliżu działek w Słupsku natrafił nasz internauta\nDzisiaj o godz. 13.30 koło płotu kompleksu działek im. Nowotki za strzelnicą Gryfa (drugi kompleks, za autodromem Szkoły Policji) znalazłem zabitą sarnę - napisał do nas internauta Warcisław.\n- Gdy podchodziłem, uciekł od niej duży, szary pies. Nie był agresywny, nie szczekał, odbiegł na kilkadziesiąt merów i czekał, kiedy pójdę, by mógł dokończyć posiłek - relacjonuje internauta.\n- Ten pies wyglądał jak duży husky. Mało prawdopodobne by był to wilk.\nChoć pies nie był agresywny naszym czytelnikom wybierającym się w rejon działek zalecamy ostrożność.\nPsy zagryzły sarnę\nW sobotę rano znaleziono na jednej z uliczek osiedla domów\nletniskowych w Zalesiu k. Wilkas szczątki sarny. Wszystkie okoliczności wskazywały, że zwierzę zostało zagryzione przez wałęsające się psy.\nJak podkreślili nasi rozmówcy - to nie były bezpańskie psy, a jedynie pozbawione właściwej opieki i świadomie wypuszczane poza ogrodzenia przez właścicieli domków.\n- To sprawa dla straży gminnej, a może nawet policji- twierdził jeden z właścicieli domków. - Wałęsające się psy są widywane prawie każdego dnia.\nOkazało się, że strażnicy gminni w sobotę nie pracują i sprawę uprzątnięcia szczątków sarny zgłosiliśmy wójtowi gminy Andrzejowi Sierońskiemu.\nWięcej na ten temat w "Gazecie Giżyckiej", w poniedziałek 01. 02. 2010r.\nCzyli to są ponoć psy puszczane luzem,nie bezdomne ani zdziczałe - i dlatego należy coś zrobić w kwestii właścicieli psów i ich odpowiedzialności za psy,najlepiej dać po dupie finansowo - jak jeden z drugim zapłaci z tysiąc zł.to na drugi raz zastanowi się czy puścić psa luzem " żeby się sam wyżywił ",można by było zrobić też coś żeby sprawdzać czy pies ma zapewnione godziwe warunki ( czy nie jest głodny ),tylko jak to zrobić? ...\nmoże ludzie po takich karach dłużej by się zastanowili czy chcą mieć psa? - boję się tylko tego ze wtedy psy byłyby masowo wyrzucane,porzucane i zabijane ...\nMyśliwi piszą że nie ma żadnej alternatywy dla odstrzału psów i kotów,gdyż wszelkie metody zapobiegania bezdomności i rozrodowi psów są nieskuteczne i zbyt drogie a mentalności ludzkiej się nie zmieni więc jedynym i niezbędnym wyjściem z sytuacji jest odstrzał psów i kotów ... ponoć w innych krajach UE bezpańskie psy są bezwzględnie likwidowane i nie ma sentymentów ...\nPonoć w ubiegłym sezonie łowieckim psy zagryzły nawet 7 tysięcy saren,myśliwi zaś ok.10 tyś. - kto tu więc zabija więcej?.\n« Odpowiedz #464 : 2010-01-31, 17:36 »\n« Odpowiedź #465 : 2010-02-19, 00:19 »\nKolejne teksty o tysiącach psów które mordują myśliwym sarny:\nMnie tylko bulwersuje jedna rzecz: dlaczego ciągle nakręca się oddźwięk na psy ( jacy to mordercy,itp ) a prawie nigdzie nie mówi się o ich właścicielach oraz o rozwiązaniach ustawowych które miałyby rozwiązać problem bezdomności zwierząt i puszczania ich luzem?\na,pamiętam - społeczeństwo jest niereformowalne,jak twierdzi MŚ i PZŁ i nic się nie da zrobić a wszystko co się robi jest nieefektywne i drogie a kula tańsza ...\nDopóki nie wprowadzi się odpowiednich rozwiązań systemowych i wysokich kar finansowych,dopóty nic się w tej materii nie zmieni - a odstrzał psów to nie rozwiązanie problemu.\nTen fragment tekstu mnie rozbawił:\nLudzie myślą, że my tylko strzelamy do zwierząt (w języku myśliwych strzelanie nazywamy "pozyskiwaniem", to lepiej brzmi), a tymczasem my się nimi opiekujemy.\nGm. Gościno: Myśliwy zastrzelił psa. " Ręka mi nie zadrżała"\n- Psa spotkała najsurowsza kara, ale inaczej nie można - bez wahania stwierdził myśliwy, opisując, jak zabił wielkiego owczarka.\nW środę w pobliżu Sikorzyc natknął się na psy. Zwierzęta zmasakrowały kilka saren. - Zastrzeliłem psa, który rozszarpał dwie sarny i nie mam z tego powodu wyrzutów - poinformował nas myśliwy. - Prawo zezwala na strzelanie do wałęsających się psów - dodaje.\nCzy był to jedyny przypadek zaatakowania przez te psy zwierzyny płowej, jaki był w tym udział człowieka i dlaczego myśliwy zdecydował się na tak drastyczny krok?\nO tym przeczytasz w piątek 19 lutego w papierowym wydaniu "Głosu Koszalińskiego" oraz w serwisie e-kiosk.\nI jeszcze o psach,kotach i innych zwierzętach w Niemczech:\nDla zainteresowanych,jak robią to sąsiedzi.\nWild und Hund 2006 kwiecień\nBaden-Wurttemberg-myśliwi mają obowiązek strzelać do wszystkich dzikich psów i kotów 500metrów od zabudowań\nBayern-to samo ale już 300metrów\nBerlin-koty wszystkie 300m,psy trzeba zgłosić specjalnym służbą.\nBrandenburgia-koty i psy 200m od zabudowań\nHessen-od 01 do 31.03 absolutnie wszystkie psy i koty 500m\nMaclenburg-Vorpommern-koty i psy 200\nNiedersachsen-zdziczałe koty i psy 200m proszą o ostrożność przy podjęciu decyzji.\ndo tego używanie wszelkich rodzajów pułapek żywo jak i martwo łownych.\nTrucie,gazowanie lisich nor w miejscach wyznaczonych przez koła łowieckie.\n« Ostatnia zmiana: 2010-02-19, 20:49 autor lis »\n« Odpowiedź #466 : 2010-02-25, 21:47 »\nKolejne teksty o " psach mordercach ":\nMyśliwi piszą że w komentarzach już nikt nie broni " kundli " i teraz wszyscy są za ich zabijaniem bo dowodów jest tyle że zamkną one usta wszystkim " szumowinom " a sami już jutro skoro świt pójdą mścić jelenie i sarny bo takie zachowanie się psów to oznaka ' niedoboru ołowiu we krwi ' ...\nNajsmutniejsze jest to,że nadal nikt nie dąży do rozwiązania problemu systemowo,tylko myśliwi chcą mieć nadal prawo do egzekwowania swoich przywilejów ( bo myśliwy może ale nie musi zabijać psy ) - gdyby panowie " miłośnicy i obrońcy zwierząt ' naprawdę kochali zwierzęta to dążyliby do tego aby rozwiązać ten problem w taki sposób aby obie strony nie ucierpiały\noczywiście myśliwi twierdzą że oni mają obowiązek dbać tylko o dobro dzikich zwierząt a psy ich nie obchodzą - w takim razie nie powinni sobie przywłaszczać miana przyrodnika czy ekologa bo los dzikich zwierząt ich obchodzi,a jakże - ale tylko dlatego żeby mięli na co polować.\n« Odpowiedź #467 : 2014-04-18, 14:05 »\nZdziczałe zwierzęta to nic innego jak efekt ich zaniedbania przez ludzi. Zostają one porzucone na własny los i nikt nie che się nimi zająć. Każdy dzień jest dla nich walką o przetrwanie. Myślę, że nie powinniśmy ich unikać, lecz starać się im pomóc. Wiadomo, że prawdopodobnie nie powrócą one do normalnego sposobu zachowania się, nie oznacza to jednak, że zasługują one na śmierć.\n« Odpowiedź #468 : 2014-04-29, 12:09 »\nWiele fundacji prozwierzęcych wylapuje takie psy i z nimi pracuje doprowadzając je do normalnosci. Ale, przecież najlatwiej wystrzelac. A najtrudniej sterylizowac suczki zeby nadmiaru niechcianych szczeniąt po prostu nie bylo.


Akademia Edukacji i Rozwoju Majki Jeżowskiej Akademia Majki Jeżowskiej\nBlog » Strona główna » „Uczeń oporny”- czyli co robić, gdy motywacja do nauki schodzi na dalszy plan?\nJakie jest twoje dziecko? Co myślisz o nim w kontekście uczenia się? Czy jest zaangażowane, chętne do pracy? Czy jest żądne wiedzy? Jeśli tak, ogromnie ci zazdroszczę, ponieważ twoje dziecko jest wyjątkowe. Zachęcam cię jednak do pozostania z nami. Być może zainspirujesz się i twoje wspieranie aktywności dziecka będzie jeszcze skuteczniejsze. Jeśli jednak na powyższe pytania odpowiedziałeś „nie”, głowa do góry! Nie jesteś sam. Mało tego, śmiem twierdzić, że dzieci, które niechętnie podchodzą do nauki w szkole czy w domu jest więcej. Dlaczego tak się dzieje? Skąd ten opór? By odpowiedzieć na te pytania zatrzymajmy się chwilę na tobie i twoich przekonaniach. Dziecku, szczególnie temu młodszemu bardzo zależy\nna aprobacie i relacji z rodzicem. Jest ono świetnym obserwatorem, trochę gorzej idzie mu\nz interpretacją tego, co widzi i odbiera z zewnątrz. Zajrzyj więc w głąb siebie i zastanów się, jakie są twoje przekonania na temat dziecka. Często mimo woli dopuszczamy do siebie przekonania, które są etykietami np.” Moje dziecko jest leniwe”, „Moje dziecko jest SUPERzdolne”, „Moje dziecko zawsze się miga” itp. Taki sposób myślenia na temat drugiego człowieka, a w tym przypadku na temat twojego dziecka sprawia, że trudniej jest ci spojrzeć na nie holistycznie, a więc jak na osobę o wielu potrzebach, pragnieniach, obawach, zainteresowaniach. Zmiana przekonań pozwoli pogłębić relację i lepiej zrozumieć podejmowane przez dziecko decyzje. Warto pamiętać, że dziecko zawsze chce dobrze, że jego intencje są czyste. Jeśli wydaje nam się, że robi coś złośliwie, na przekór, wbrew sobie czy innym powinniśmy zagłębić się w jego i swoje potrzeby.\nTo, co w pierwszej chwili przychodzi mi na myśl w kontekście potrzeb dziecka, to potrzeba autonomii. Już niemowlęta manifestują tę potrzebę, pomimo, że są jeszcze całkowicie zależne od matki. Za potrzebą autonomii kryje się potrzeba wybierania własnych celów i wartości, a także sposobów ich realizacji. Autonomia jest też blisko spokrewniona z potrzebą wolności, przestrzeni, spontaniczności i niezależności. Być może dziecko, które odmawia pracy w szkole, czy wykonywania zadań domowych czuje zbyt dużą presję, za którą stoi poczucie ograniczenia autonomii. Dzieci różnią się pod względem potrzeby autonomii. Jedne łatwiej poddają się schematom i odgórnej organizacji czasu i przestrzeni. Inne gotowe są bronić własnej autonomii jak niepodległości. Warto to uwzględnić. Być może stworzenie dziecku przestrzeni do samostanowienia wesprze jego motywację wewnętrzną? Kolejną niezwykle ważną potrzeba dziecka jest potrzeba sensu, którą zaspokaja stawianie celów. Jeśli dziecko nie widzi sensu w uczeniu się jakichś treści, nie będzie tego robiło. Inne potrzeby, które mogą mieć wpływ na chęć uczenia się to potrzeba łatwości. Dzieci chcą sobie radzić. Chcą, by to co robią szło im sprawnie i szybko, by spotykało się z aprobatą otoczenia. Gdy coś zaczyna sprawiać im trudność stają się sfrustrowane i zniechęcone. Szczególnie, gdy ich wysiłek zostanie negatywnie oceniony. Warto pamiętać, że to, co motywuje nas do działania to nie poczucie porażki, a poczucie sukcesu. Ostatnią potrzebą, o której postanowiłam wspomnieć jest potrzeba bezpieczeństwa. Pamiętajmy, że dziecko jest całością, na którą składa się wiele aspektów.\nA jak wyglądają potrzeby rodzica? Dlaczego chcemy, by nasze dziecko się uczyło? Chcemy zapewnić mu dobrą przyszłość, a za takim stwierdzeniem stoją: potrzeba sprawczości, wpływu, bezpieczeństwa (obawiamy się, że nie zapewniając dziecku należytej edukacji nie poradzi sobie ono w przyszłości), kontroli (choć potrzeba ta jest ściśle związana z poczuciem bezpieczeństwa i stoi w opozycji do potrzeby autonomii dziecka). Wreszcie niezwykle ważną jest dla rodzica potrzeba poczucia kompetencji, za którą może kryć się obawa przed wstydem (gdy obawiamy się, że ewentualne niepowodzenia dziecka wywołają falę krytyki skierowaną przeciwko rodzicowi). Strategie zaspokajania potrzeb rodzica i dziecka mogą być różne. Być może napiszę jeszcze o tym w innym artykule. Teraz jednak chcę was prosić, byście wybierając strategie szukali wspólnie takich, które będą zaspokajały potrzeby obu stron. I pamiętajcie, że żądanie\ni nacisk zawsze budzą opór, nawet gdy przedmiotem nacisku jest rozwiązanie najbardziej korzystne. Dlatego tak często dzieciaki buntują się, by w rezultacie i tak podjąć decyzje zbieżne z naszymi oczekiwaniami.\nA teraz pomyślcie o swoim dziecku. Czy ono nie zachowuje się podobnie? Poczucie przymusu budzi niechęć a za nią ciągnie się cała gama strategii unikania i zabita zostaje motywacja do nauki. Co robić? Musimy wzbudzić zarówno w sobie, jak i w dziecku poczucie sensu poprzez stawianie celów. Dobrze przygotowana lekcja pod względem metodycznym zaczyna się od odpowiedniego postawienia celu- „To czego się dzisiaj nauczymy jest ważne ponieważ…”, „Będzie nam to potrzebne do…”, itp. Podobnie jest z nauką w domu. Dzieci często nie widzą sensu w nauce czytania (skoro są audiobooki), ćwiczenia pisma (skoro wszystkie ważne rzeczy pisze się na komputerze), wkuwaniu na pamięć pewnych treści (skoro można wszystko wyszukać w Internecie), itp. To, co powinniśmy zrobić , to stawiać cele. W proces stawiania celów warto zaangażować dziecko. „Jak myślisz, dlaczego uczysz się akurat tego? Do czego może ci się\nto przydać?” Należy pamiętać, by cel był realny i stanowił dla dziecka wyzwanie.\nTo bardzo cenna umiejętność pozwalająca na wytrwałość i podtrzymująca motywację nawet\nw obliczu trudności.\nNa zakończenie najbardziej kontrowersyjna teza. Wielu nauczycieli i rodziców boi się oddawania odpowiedzialności za efekty uczenia się dzieciom. Wydaje nam się, że to my za nie odpowiadamy, że to jest obszar naszych starań. Wysyłamy dzieci na zajęcia dodatkowe (czasami nawet wbrew ich woli, ale dla ich dobra), tworzymy grafiki i harmonogramy, nadmiernie kontrolujemy. Dlaczego? Zajrzyjmy do punktu drugiego- odsyłam do wglądu\nw potrzeby. Jakkolwiek byśmy się nie starali, to dziecko się uczy, nie my! To od niego zależy, czego i w jakim czasie się nauczy. To ono zostanie ocenione. Dlatego to ono powinno ponosić odpowiedzialność za swoje działania i decyzje. To jeden z najlepszych sposobów na realizowanie potrzeby dziecięcej autonomii. To też nauka na całe życie, ponieważ pokazuje, jakie konsekwencje maja nasze wybory. Uczy wyciągania wniosków i przewidywania skutków. Nie chodzi o całkowite wycofanie się, ale o stworzenie przestrzeni, w której dziecko ma wpływ na czas nauki, partię materiału, porę ale także ma świadomość, co stanie się,\njeśli będzie stosowało strategie unikania. Najbardziej wspierającym działaniem jest wsłuchanie się w potrzeby dziecka, wyrażenie swoich obaw i zaproszenie do wspólnego poszukiwania rozwiązań.\nA jeśli chcesz wiedzieć jak pracować z motywacją do nauki po wakacjach sprawdź nasz webinar Motywacja dziecka po wakacjach – jak ją podtrzymać i nie zabić?!\nprevious post: Przedstawienie z okazji nadchodzącej wiosny “Wstawaj, to już wiosna”


Bez różnicy na rodzaj opryskiwacza, jaki posiadamy, musimy pamiętać, iż optymalne wykorzystanie jego możliwości jest możliwe wyłącznie przy prawidłowo działających podzespołach. Części do opryskiwacza Amazone stanowią niezastąpione rozwiązanie, jeżeli chodzi o potrzeby w ramach regularnych konserwacji czy serwisu maszyny. Dzisiaj nie...\nNiezmiernie zróżnicowane ceny potrafią obowiązywać w poszczególnych przedsiębiorstwach, jeśli chodzi o wynajem kontenerów zgierz. W związku z tym rozsądnym rozwiązaniem będzie podjęcie kontaktu z co najmniej kilkoma firmami, dzięki czemu klient będzie miał świadomość, która posiada najbardziej konkurencyjną ofertę. Równie ważne znaczenie...\nPodróżowanie nieraz wiąże się z pewnymi niebezpieczeństwami, na które każdy kierowca musi koniecznie się przygotować. Pożądane byłoby będzie sprawdzić ludzi, którzy od dawna interesują się kwestią pomocy drogowej na niezwykle ruchliwych drogach. Na nieszczęście niekiedy każdemu zdarza się sytuacja, w jakiej potrzebuje dodatkowej pomocy...


“Szkło pod powieką” na Styl.pl\n“Paulinka” jest z tego pierwszego pokolenia, które narodziło się po tym, jak Polska odzyskała niepodległość w 1918 roku. Mieli być wolni i realizować wielkie cele. Co z tego wyszło? Z Anną Jakubowską, ps. “Paulinka” rozmawia Patrycja Bukalska.\nAnna Jakubowska, ps. “Paulinka”, pamięta gorące lato roku 1939. Jej świat – jeszcze świat dziecka – załamał się wtedy po raz pierwszy. Apokalipsą stała się dla niej walka w Powstaniu Warszawskim. Była młodą dziewczyną, nastolatką. Kolejny raz spojrzała śmierci w oczy, będąc ofiarą stalinowskiej represji.


Eufemia - znaczenie imienia Eufemia Eufemia - znaczenie imienia Eufemia\nHISTORIA IMIENIA EUFEMIA\nJest to imię żeńskie pochodzenia greckiego. Składa się ze słów eu – dobry i phemia – wróżba, oznacza zatem „dobrą wróżbę” czy „pomyślny znak”. W Polsce imię to notowano już w XIII wieku. Nosiły je m.in. księżniczki piastowskie. Często imię to zdrabniano jako Ofka.\nEufemia posiada rzadko spotykaną umiejętność budowania głębokich relacji z otoczeniem. To także urodzona dyplomatka i negocjatorka, która bez większego problemu potrafi przekonać innych do swoich racji. Doskonale łączy romantyzm z realizmem, z jednej strony będąc marzycielką, z drugiej jednak robiącą wszystko by te marzenia nie zostały tylko w jej głowie, a ziściły się. Bywa bardzo uparta i rzadko słucha rad innych ludzi.\nW miłości jest dość wymagająca, więc z pewnością nie zakocha się w byle kim. Lubi mężczyzn zadbanych, a jednocześnie inteligentnych i mających ciekawą osobowość. Sama jest partnerką wierną, zmysłową i troskliwą. Dobrze gotuje, choć zazwyczaj nie ma na to czasu ponieważ realizacja planów zajmuje jej całe dnie.\nJako numerologiczna trzydziestka trójka, Eufemia kocha miłością bezwarunkową i szczerą. Dba o relacje z najbliższymi, a w razie potrzeby poszłaby za nimi w przysłowiowy ogień. Ma świetną intuicję i nosa do ludzi. Trudno nią więc manipulować czy ją oszukać.\nZawodowo Eufemia sprawdzi się w branżach wykorzystujących zdobyte doświadczenie życiowe. Sprawdzi się także w firmach rodzinnych oraz w zawodach, gdzie konieczny jest kontakt z ludźmi.\nznaczenie: „dobrze wróżąca”, „obiecująca”\ngłówne cechy: dyplomatka, ma intuicję, zmysłowa, inteligentna\nznak zodiaku: Byk lub Skorpion\nZDROBNIENIA IMIENIA EUFEMIA\nEufemka, Eufemi, Femi, Femka, Femcia, Femusia, Femunia, Eufi, Eufemcia, Emka\nPRZYSŁOWIA Z IMIENIEM EUFEMIA\n„Przedmiot, który lubi Eufemia, to oczywiście organiczna chemia”\nZNANE OSOBY O IMIENIU EUFEMIA\nEufemia Odonicówna – księżna wielkopolska, żona Władysława opolskiego\nEufemia Oleśnicka – córka Konrada III Starego, żona elektora saskiego Albrechta III\nEufemia Opawska – córka Mikołaja II Opawskiego, żona Siemowita III mazowieckiego\nEufemia Opolska – córka księcia opolskiego Władysława Opolczyka\nEufemia Pomorska – córka księcia pomorskiego Świętopełka II Wielkiego, żona księcia rugijskiego Jaromara II\nEufemia Pomorska – córka Sambora II Tczewskiego, żona Bolesława II Rogatki\nEufemia Pomorska – córka Mściwoja II Pomorskiego, żona Adolfa von Holstein\nEufemia Pomorska – córka Bogusława IV, królowa Danii\nEufemia Przemysłówna – księżniczka wielkopolska, klaryska wrocławska\nEufemia Raciborska – dominikanka w Raciborzu, córka księcia Przemysława Raciborskiego\nEufemia Węgierska – córka króla Węgier Andrzeja I, żona księcia morawskiego Ottona I Pięknego\nEufemia Włodzimierzówna – córka Włodzimierza II Monomacha, żona króla węgierskiego Kolomana\nEufemia z Ross – królowa Szkocji\nEufemia von Adlersfeld-Ballestrem – hrabina, pisarka\nIMIĘ EUFEMIA W INNYCH JĘZYKACH\nangielski – Euphemia\nbiałoruski – Jaúchimija\nbułgarski – Evfímija\nczeski – Eufemia, Ofka\nduński – Eufemia, Effi\nfiński – Eufemiia\nfrancuski – Euphémie\ngrecki – Efimia\nhiszpański – Eufemia\nlitewski – Eufemija\nłaciński – Euphemia\nmacedoński – Efimija\nniemiecki – Eufemia\nportugalski – Eufemia\nrosyjski – Evfímija\nsłowacki – Eufémia\nwęgierski – Eufémia\nwłoski – Eufemia\nNa kolejnych stronach znajdziesz ciekawostki dotyczące imienia Eufemia:\nstrona 2: śmieszne znaczenie imienia Eufemia\nstrona 3: święta Eufemia\nstrona 4: imię Eufemia w piosenkach\nstrona 5: imię Eufemia po chińsku\nstrona 6: numerologia dla imienia Eufemia


Skuteczne leczenie niepłodności czy in vitro? | invitro.info.pl\na może jest inne, lepsze wyjście\nWszystko o in vitro?\nMarzenia o posiadaniu dziecka to realna potrzeba wielu małżeństw. Wiele osób cierpli na bezpłodność z różnych powodów – można składać winę na choroby, na cywilizację, na antykoncepcje, ale to zrzucanie winy niewiele można pomóc tym, którzy doświadczają tego nieszczęścia. Można też mówić, że in vitro jest grzechem, można protestować w obronie życia, ale na niewiele to się zdaje. Celem tej strony jest wskazanie pewnej drogi, którą można pójść, aby osiągnąć szczęście. Być może tym szczęściem będzie upragnione dziecko, a być może doświadczenie jeszcze czegoś więcej.\nStatystyki dotyczące metody in vitro wcale nie są rewelacyjne. Jak każde dane należy również umieć prawidłowo przeczytać, ale przede wszystkim zrozumieć tragedię tych, którym się nie udaje. Możemy przecież poznać jak wyglądają statystyki dla programu realizowanego w Warszawie, gdzie udział brało blisko 2000 par (dokładnie 1997). Według ratusza na świat przyszło 275 dzieci. Nie wiemy czy wszystkie urodzenia dotyczą tej metody. Nie wiemy też nic o stanie zdrowia dzieci.\nCo wynika z tych liczb? Otóż 1997 minus 275, daje nam wynik 1722 pary. To będą pary, którym się nie udało. Można więc powiedzieć, że 3444 osoby (mąż i żona, kobieta i mężczyzna) dalej przeżywają swoją tragedię. Nie udało się nic osiągnąć. Ale czy te osoby, którym się udało są zdrowe? Czy ich bezpłodność została wyleczona? Niestety nie. Dlatego nie można mówić o in vitro, że jest to metoda leczenia. Bardziej tutaj pasuje określenie, że jest to sztuczne zapłodnienie. Zwolennicy powiedzą: i co z tego, że sztuczne, ale finał może być szczęśliwy.\nJeżeli nie in vitro to co?\nOsobom, które starają się o swoje dziecko trzeba wskazać drogę, udzielić pomocy. Podpowiedzieć, gdzie tej pomocy można szukać. Dlaczego ludzie decydują się na in vitro? Bo w wielu przypadkach usłyszeli, że jest to ich jedyna deska ratunku, ostatnia szansa, której trzeba spróbować.\nZdarza się jednak, że osoby obserwujące to z boku, zadające różne pytania dostrzegają mankamenty tzw. leczenia i diagnostyki. Jeżeli zgłaszamy się do kliniki, która leczy bezpłodność i w ofercie tej kliniki istnieje metoda in vitro to biorąc pod uwagę wysokość dofinansowania możemy być przekonani, że w interesie tej kliniki jest wykonać ten zabieg. Niestety pieniądze robią tutaj sporą różnicę.\nZapraszam do wysłuchania świadectwa lekarza, który kiedyś pracował w takiej klinice. Można dowiedzieć się ciekawych rzeczy. Warto to zobaczyć. Lekarz ten wskazuje również inną możliwość.\nLekarz pracujący kiedyś przy zabiegach in vitro.\nJak zawsze znajdziemy grono zwolenników i przeciwników różnych metod leczenia. Tak samo jest w przypadku leczenia niepłodności, chociaż nazywanie in vitro leczeniem wielu uznaje za niestosowne. I trzeba przyznać, że jest w tym trochę racji, gdyż celem zabiegu nie jest wyleczenie ale spowodowanie ciąży.\nPrzeciwnicy naprotechnologii mówią, że to stara metoda wymyślona jakieś 30 lat temu i że nie jest to jakiś wielki wyczyn – analizuje się przyczynę niepłodności i jak można ją usunąć to się ją leczy. Jeżeli jednak nie można jej usunąć to niestety nie dojdzie do zapłodnienia. Niestety tym argumentem jednocześnie przyznaje się, że in vitro jest sztucznym zapłodnieniem dla tych, których wyleczyć nie można.\nProblem jest w tym, że w wielu przypadkach pary od razu skazuje się na kosztowny zabieg in vitro. To prawda, że w niektórych przypadkach jest on w dużej mierze dofinansowany, ale oprócz samego zabiegu pozostają jeszcze ogromne koszty związane z utrzymaniem tak poczętej ciąży.\nRodzice mają prawo do dziecka.\nTo nie ulega żadnej wątpliwości, że celem związku kobiety i mężczyzny jest również wydanie potomstwa. To bardzo piękne zadanie, które Bóg składa na ręce człowieka. „Bądźcie płodni” – czytamy w Biblii. Tak więc Bóg nie chce abyśmy cierpieli z powodu braku dzieci. Może być problematyczne to, że czasami nie wierzymy, że to właśnie On jest Dawcą Życia. Staramy się własnymi siłami sprawiać wielkie rzeczy, a tymczasem okazuje się, że sami niewiele możemy.\nNie wiem czy Ty, która / który czytasz moje słowa jesteś osobą wierzącą czy nie. Na tym etapie to nie jest ważne. Ważne jest to, że zawsze, w każdej chwili masz szansę poznać Tego, który Jest Obecny. Masz szansę poznawać Boga niezależnie od tego w jakim miejscu jesteś, w jakiej jesteś sytuacji. A musisz wiedzieć jedno: On nie zrezygnuje z Ciebie tak łatwo. Jest gotowy za każdym razem oddać swoje życie. Zapraszam do wysłuchania świadectwa pewnej kobiety.\nJeżeli Pan domu nie zbuduje na próżno trudzi się ten, kto go wznosi – mniej więcej tak możemy przeczytać w Biblii (cytuję z głowy więc warto sięgnąć do źródła).\nA jeżeli myślisz o sobie, że jesteś daleko od Niego, że nie masz szansy na zbliżenie, że nie opcji, aby On wysłuchał modlitwy grzesznika, to dowiedz się, że jest inaczej. Jest bardzo inaczej. Wyobraź sobie chłopca, który ma 100 cukierków. Wyszedł na plac zabaw i niestety zgubił mu się jeden. Co robi chłopiec? Szuka tego jednego? Raczej nie, sięga do kieszeni i czuję, że nic się nie stało, że ma jeszcze 99 cukierków, a może 98 bo kolejnego zjadł. U Boga to wygląda inaczej. Wspomnij przypowieść o zagubionej owieczce. Ma ich całą masę, ale gdy zginie Mu jedna idzie jej szukać. Pokazuje w ten sposób, że ta jedna jest ważna, że nie spocznie aż znajdzie. Tak więc szuka. Może dlatego tutaj jesteś.\nA teraz jeden z ulubionych moich kaznodziejów: o. Adam Szustak.


W analogicznych warunkach bardzo ciekawie zachowywaly sie zasadowe ogniotrwale wyroby magnezytowe – Budowa i deska tarasowa\nW analogicznych warunkach bardzo ciekawie zachowywały się zasadowe ogniotrwałe wyroby magnezytowe, które mimo działania na nie gazów o charakterze kwaśnym nie obniżały własności mechanicznych. Natomiast wyroby krzemionkowe, szamotowe, a także betony ognioodporne oparte na cemencie portlandzkim, tak w – atmosferze S02 jak i H2S, w podwyższonych temperatur-ach ulegały silnej korozji, a tym samym wykazały nieprzydatność do pracy jako wykładzina ogniotrwała, np. pieców i reaktorów w przemyśle kwasu siarkowego. Powodem niszczenia omawianych wyrobów są niekorzystne zmiany ich tekstury i struktury, wywołane przez siarczany powstające w wyniku reagowania tlenków siarki z alkaliami i tlenkami ziem alkalicznych, obecnymi w tworzywie. Mała porowatość i szczelność obmurza ogniotrwałego obok odporności na działanie tlenków siarki stanowi ważny warunek jego trwałości. W urządzeniach wykładanych wyrobami ogniotrwałymi temperatura robocza, jak już wspomnian o, dochodzi do 1700°C a nawet, wyżej. W wymienionych, a nawet niższych temperaturach pracy następuje zazwyczaj mięknięcie materiałów, tj . powstawanie w nich wraz z podwyższeniem temperatury coraz większych ilości związków płynnych, powodujących stan materiału zwany ,,piroplastycznym . [patrz też: ława drutowa, bostal, lepiszcza bitumiczne ]\nTagged bostal, lepiszcza bitumiczne, ława drutowa\nPowiązane tematy z artykułem: bostal lepiszcza bitumiczne ława drutowa\nBudownictwo i architektura : 750 metrów sześciennych wydobytego betonu zmieniło ten nazistowski bunkier w galerię i dom\nW stolicy kultury, takiej jak Berlin, gdzie. Pop-up. sklepy pojawiają się w opuszczonych magazynach, lokalne marki pojawiają się w sklepach przepełnionych squatterami, a nocne kluby w elektrowniach, właściwe jest tylko,… Read More Budownictwo i architektura : 750 metrów sześciennych wydobytego betonu zmieniło ten nazistowski bunkier w galerię i dom\nŚcianki szczelne wykonuje się przeważnie z szeregu wbitych w ziemię grubych bali drewnianych, łącząc je ze sobą. Najpierw wbija się tzw. pale kierunkowe w odległości co 2 do 4 m,… Read More Scianki szczelne wykonuje sie przewaznie z szeregu wbitych w ziemie grubych bali drewnianych