Indywidualnie: [ KP] Antonina Meier\n[ KP] Antonina Meier\nMatka od zawsze uczyła ją, że jedyną kartą przetargową kobiety jest wygląd. Jej zadaniem jest oczarować mężczyznę zadbanymi włosami, figurą i nienagannym ubiorem. Swoim zachowaniem ma kusić lecz nie dawać nic na tacy. Lecz najważniejszą zasadą matki stało się: nie kieruj się sercem. Kobieta nie chciała by jej córka cierpiała tak samo jak ona gdy straciła swojego niemieckiego kochanka.\nAntonina dwa lata temu wyszła za mąż za niemieckiego oficera. Małżeństwo zawarte z rozsądku, oparte na przyjaźni i pewnego rodzaju zauroczeniu. Porzuciła swoje marzenia by stać się przykładną żoną u boku swojego wysoko postawionego męża. Zawsze reprezentatywna i uprzejma. Dzielnie znosząca uwagi na temat braku potomstwa. Najszczęśliwsza kobieta na świecie mogąc znów mieszkać w Polsce.\nwątek z Bociek\nBociek 6 kwietnia 2017 18:57\nPoprawił nieco swój mundur. Strzepnął niewidzialne pyłki z rękawa, spojrzał na swoje świeżo wypastowane oficerki i lekko uśmiechnął się pod nosem. Mundur w kolorze feldgrau prezentował się na nim przyzwoicie. Szlify porucznika na pagonach dodawały niejakiej pewności, niewiele znaczące odznaczenia wzbogacały wizualnie mundur. W końcu Krzyż Rycerski II klasy był dosyć…pospolitym odznaczeniem, podobnie jak czarna odznaka za rany. Naprawdę nie było to nic takiego ekskluzywnego…ale też z jednej strony nie każdy z żołnierzy niemieckich miał takie odznaczenia. Pod tym względem mógł czuć się wyjątkowo.\nZabrał od kelnera lampkę szampana i uśmiechnął się w kierunku dwóch młodych kobiet. Zapewne córek jakiś wyższych oficerów. Ewentualnie urzędników, którzy byli tutaj w Krakowie, stolicy Generalnej Guberni. Codzienny widok niemieckich urzędników, oficerów, podoficerów, zwykłych szeregowców nie był niczym wyjątkowym. Nie po przeszło trzech latach okupacji. Ludzie zdążyli się przyzwyczaić do tego, że przechodzi się tuż obok żołnierzy.\nPorucznik odszedł kilka kroków. Zatrzymał się dopiero przy innym oficerze. Majorze Wehrmachtu, człowieku starszej daty, z którym przyjemnie się rozmawiało jeszcze jakieś niecałe pół godziny temu. Mężczyzna wykształcony, który unikał tematów politycznych oraz tych skupiających się na życiu w Krakowie, oraz narzekaniu na Polaków. Po prostu najzwyklejsza rozmowa dotycząca bankietu. Trochę też udało się porozmawiać panom o obecnych tutaj kobietach. Niektóre przykuwały wzrok na dłużej inne na krócej. Jednak chyba większość obecnych tutaj pań miała w sobie coś co pozwalało chociażby na moment zawiesić na niej wzrok.\nWśród nich jednak wyróżniała się jedna kobieta, która towarzyszyła jednemu z niemieckich oficerów. Porucznik nawet nie zorientował się, że patrzy na nią zbyt długo. Że z uwagą obserwuje jej ruchy, że zwraca uwagę na drobne szczegóły. Z zamyślenia wyrwał go głos oraz lekkie szturchnięcie majora, który zorientował się na kogo spogląda jego rozmówca.\n— Nie radziłbym zbytnio się przyglądać – powiedział rozbawiony. – To nie wypada herr Bittner – dodał. Porucznik natomiast odwrócił głowę w kierunku majora.\n— Żona, czy narzeczona tego oficera? – zapytał po chwili milczenia. Upił łyk alkoholu, który od kilku minut miał w kieliszku. Kątem oka spoglądał na tą kobietę, miał wrażenie, że gdzieś już ją widział. Jedyną możliwością na przekonanie się była rozmowa. Jednak wypadałoby żeby przez chwilę była sama. Aby nie była w pobliżu tego oficera. Wystarczyłoby dosłownie pięć minut rozmowy, aby rozwiać wszelakie wątpliwości.\nMajor tylko się uśmiechnął do młodszego znajomego. Pokiwał lekko głową.\n— Oberleutnant zaraz się przekona – odpowiedział. Spojrzał ponad ramię Bittnera na podchodząca w ich kierunku parę. Kobietę, na którą spoglądał porucznik, oraz ów oficera. – Pozwolą państwo, że przedstawię. Oberleutnant Hans Bittner – przedstawił z lekkim uśmiechem. Major Hoffmann był osobą na której twarzy dosyć często gościł uśmiech i nie przypominał w żadnym calu wiecznie poważnych oficerów niemieckich.\n[Mam nadzieję, że takie rozpoczęcie może być :)]\nBociek 7 kwietnia 2017 20:12\nUśmiechnął się delikatnie, ale szczerze w kierunku kobiety. Antonina…czyżby to był przypadek? Chociaż może nie do końca. Może to akurat ta sama kobieta, którą miał okazję poznać. Spojrzał na nią raz jeszcze, ale tylko na moment, gdyż wzrok zaraz przeniósł na jej męża.\nGregor Meier…musze zapamiętać. Porucznik…może coś wiedzieć, może…\n— Miło mi poznać pana, oraz szanowną małżonkę – odpowiedział Hans. Być może z lekkiego zdenerwowania prawy kącik jego ust drgnął. Najzwyklejszy tik nerwowy, albo mięsień, który w tej właśnie chwili odmówił współpracy.\nMiał teraz tylko nadzieję, że nie powie niczego głupiego, co wzbudziłoby chociażby najmniejsze podejrzenia. Milczał przez chwilę, nie wiedząc co mógłby powiedzieć. O czym mógłby zacząć rozmowę. Żarty o Hitlerze odpadały w przedbiegach, narzekać na łapanki nie wypadało… O froncie może lepiej nie… Podczas wojny raczej niewielu zajmuje się sportem w taki sposób, że śledzi wyniki wszystkich meczy. Znaczy się w Rzeszy z tego co wiedział to rozgrywki piłkarskie nadal były organizowane, ligi nie zamknięto, ani nic. Wszystko ładnie pięknie i szafa gra.\n— Porucznik Bittner mówił przed państwa przyjściem o polskich bandytach. Prawdopodobnie natknął się na jakąś ichniejszą bandę – podsunął major. W końcu zbieranina Polaków była odpowiednim tematem do rozmów dla trzech oficerów oraz jednej damy.\n— Doprawdy? – zapytał Meier\n— Tak. W okolicach Lwowa – odpowiedział i upił łyk szampana. Nie miał ochoty opowiadać o tym wszystkim. Nie chciał po raz kolejny opowiadać zmyślonej historyjki. Widząc jednak dyskretne sygnały ze strony majora ciągnął dalej. – Natknąłem się na nich, z moim adiutantem. Jechaliśmy do Lwowa z jakiejś małej mieścinki, kto by spamiętał te polskie nazwy? – uśmiechnął się po raz kolejny. – Nie ważne jest to skąd konkretnie jechaliśmy. Istotniejsze jest to, że Polacy zrobili się zuchwali. Mała grupka słabo uzbrojonych mężczyzn zatrzymała samochód, podstępem bo podstępem, ale zatrzymała. Nawet się nie obejrzałem kiedy przystawili mi broń do głowy. Szybko skalkulowałem jakie mam szanse na wyjście z tego wszystkiego cało… Okazja nadarzyła się dosyć szybko, kiedy Polak, który do mnie mierzył odwrócił wzrok. Zabrałem mu broń, wystrzeliłem w kierunku najbliżej stojących…mój adiutant też – wzruszył ramionami i upił niewielki łyk szampana. – Właściwie na tym historia mogłaby się skończyć. Byli Polacy, nie ma Polaków.\n— Widzę, ze skromnie porucznik do tego podchodzi. To może ja dokończę w wielkim skrócie. Czterech Polaków zabitych na miejscu, ranny adiutant, oraz do tego dwóch złapanych. Porucznik jednak niestety nie wspomniał, czy był to ktoś ważny… - dodał jakby z zawiedzeniem major.\n— Niestety nie wiem. Miałem jednak szczęście…jakaś niewielka grupka żołnierzy jechała tędy, to oni mi pomogli z tymi dwoma. Ale to raczej nie jest zbyt dobra opowieść. Tutaj w Krakowie jest pewnie dużo ciekawiej – uniósł delikatnie prawy kącik ust. – A pani, nie obawia się mieszkać tutaj w tym mieście pełnym podludzi?\n[Nie no, coś ty :D Dobre jest ;)]\nBociek 7 kwietnia 2017 21:53\nUniósł nieznacznie brew. Nikogo nie szanował volksdeutschów…to znaczy się skoro podpisała volks listę to pewnie jej ojciec był Niemcem, ewentualnie dziadek. Mogła też pochodzić ze śląska to wtedy byłaby volksdeutschem bodajże trzeciej kategorii albo i czwartej…nie pamiętał dokładnie jak to było. Ale naprawdę była to rzecz mało istotna w tej chwili. Musiał się jakoś wyrwać od nich, odejść dosłownie na kilkanaście minut od tego towarzystwa. Należało zacząć działać, kiedy jeszcze towarzystwo jest względnie trzeźwe i skoro nie każą się jeszcze wynosić.\n— Nie wiedziałem – odpowiedział cicho. – Ale ja nie neguję, że jest to brzydkie miasto. Tego naprawdę nie powiedziałem. Nawet nie pomyślałem. Architektura miasta jest dosyć…intrygująca – powiedział. Nie żeby się znał na architekturze, ale może to wystarczyło aby zyskać w oczach tych ludzi. W oczach majora zyskał opowiastką o Polakach…\nNie odezwał się kiedy kobieta odchodziła, major tez nic nie powiedział. Dopiero, kiedy zniknęła im z oczu starszy mężczyzna odezwał się do Bittnera.\n— Jakie wrażenia?\n— Normalne. Powiedziałbym, że rasowi aryjczycy – odpowiedział. Spojrzał na zegarek. Wypił resztkę szampana, odłożył kieliszek na tacy przechodzącego obok kelnera. – Przepraszam majora na chwilę – powiedział.\nWyszedł z sali głównej. Przeszedł do hallu i szybko schodami do góry, na wyższe piętro. Po drodze „przez przypadek” wpadł na jakiegoś oficera, właściciela tejże willi, która pewnie należała do jakiegoś bogatego Polaka. Pewnie jeszcze trzy lata temu ówcześni właściciele nie spodziewali się, ze kiedyś stracą ten piękny i obszerny dom.\nSzybko przeprosił i udał się w swoją stronę, do gabinetu właściciela mieszkania oraz organizatora tego bankietu. Szybko wszedł do środka pomieszczenia, przy pomocy jednego z dwóch odlewów klucza. Korzystając z drugiego odlewu klucza otworzył szafkę od biurka, wyciągnął z niej dokument; z kieszeni munduru mikro aparat i zaczął robić zdjęcia dokumentom.\nOstatni raz robię takie rzeczy „sam” - pomyślał. Niby miał szofera, ale tutaj w mieszkaniu nie było nikogo. Nikt nie mówił perfekcyjnie po niemiecku, jeden który mówił dobrze został szoferem. Najzwyklejszym podoficerem, który jest w samochodzie i czeka…\nSfotografował wszystko co go interesowało. Chwała tej polskiej gosposi, która przekazała odpowiednie informacje. Bardzo mu to wszystko pomogło.\nSchował dokumenty na miejsce, zamknął szufladę i spojrzał na biurko. Prawdopodobnie będzie to jedna z najgłupszych rzeczy jakie zrobi…ale ta ręczna notatka, która chyba jest ważna, bo napisane jest coś o jakimś więźniu…ważnym…\nWziął kartkę z biurka i zgiął ją na cztery. Schował aparat do kieszeni, kartkę do kieszeni od bluzy mundurowej. Teraz mógł wychodzić.\nOdczekał chwilę aż ucichną kroki dobiegające z korytarza i wyszedł. Jednak nie zamykał gabinetu na klucz…nie było czasu. Należało pojawić się możliwie jak najszybciej… Albo może i już powinien pozostawić towarzystwo?\nOberleuntnant Hans Bittner był i szybko się zmył. Pewnie niewiele osób sobie skojarzy go… nie doszło do żadnej dekonspiracji, jeśli o to chodzi to może spać bezpiecznie.\nChociaż... może zdąży chociaż raz zatańczyć z Antoniną Meier? Może taniec nieco odświeżyłby mu pamięć?\nBociek 8 kwietnia 2017 13:08\nUśmiechnął się do Antoniny. Najprawdopodobniej zbyt wiele razy uśmiechał się dzisiejszego dnia w tym towarzystwie. Wśród oficerów i ich żona/narzeczonych/kochanek… wśród tej całej Krakowskiej „elity”. Ale w końcu należało robić dobrą minę do złej gry, prawda?\nChociaż w przypadku Bittnera, nie było tak źle, w końcu nikt nie zorientował się (jeszcze), kim tak naprawdę jest i co tutaj robi. Może nigdy zbyt porywającym aktorem nie był i na szkolnych przedstawieniach zazwyczaj nie występował…ale teraz to wydawać by się mogło, że to jest prawdziwy oficer.\n— Majora? – zastanowił się na chwilę. Wypadało jakoś grzecznie odpowiedzieć. – Major… Powiedzmy, że zaginął w ferworze działań mających wyprowadzić go ze stanu trzeźwości – najprawdopodobniej już teraz mógłby sobie za to palnąć kulkę w głowę. Ale chyba to zdecydowanie lepiej brzmiało niż „upija się do nieprzytomności z jakimiś gestapowskimi świniami”.\nWłaściwie to chyba najlepiej byłoby powoli opuszczać towarzystwo i powiedzieć, że jakieś ważne sprawy, że chcą go natychmiast widzieć w jednostce…cokolwiek co zmusiłoby go do wyjścia i pozostawienia gości w błogiej nieświadomości.\nAle chyba nic się nie stanie jeśli poprosi małżonkę Meiera do jednego tańca. Mąż Antoniny nie powinien go za to zabić, w końcu to tylko taniec…poza tym nie widział go w pobliżu a takie samotne stanie pewnie było nudne.\n— Czy zechciałaby pani zatańczyć ze mną? – zapytał, kiedy usłyszał jak orkiestra zaczęła grać coś żywszego. Zgodzi się to będzie fajnie, nie zgodzi się to najwyżej zamieni z nią kilka zdań i sobie pójdzie.\nPrzejdzie do samochodu i kiedy zostawi willę kilkaset metrów za swoimi plecami odetchnie z ulgą bo w końcu pożyje jakiś czas dłużej. Może kilkanaście godzin, może dni…może tygodni. Ba! Może nawet uda mu się przeżyć wojnę! Chociaż obawiał się, ze to ostatnie będzie cholernie trudne do wykonania.\nBociek 9 kwietnia 2017 18:34\nUśmiechnął się lekko z czymś podobnym do…zawstydzenia. Wyglądał trochę tak jakby był dzieckiem i został przyłapany przez rodzica na podjadaniu ciastek.\n— Powiedzmy, że tak – odpowiedział. Przyjrzał się pobieżnie kobiecie. Naprawdę przypominała mu kogoś. Może była jakąś młodszą siostrą któregoś z kolegów? Albo ze znajomych? Może to jakaś jego młodsza sąsiadka? Może ta, która miała wiecznie zdarte kolana? Ale nie, ta dziewczynka, która miała wiecznie zdarte kolana była brunetką i miała na imię Julka. Poza tym Julka miała chyba zielone oczy.\nPrzeszedł na parkiet razem ze swoja partnerką.\nDelikatnie ujął jej dłoń, położył swoją rękę w okolicach je talii i zaczął prowadzić. Prowadził pewnie, z niejaką delikatnością, w rytmie muzyki, którą grała orkiestra. Przez krótką chwilę miał wrażenie, że cała reszta na nich patrzy, ale najprawdopodobniej mu się to wszystko wydawało.\nW końcu nie był jakimś wybitnym tancerzem, który reszcie kradł parkiet, ani też nie był taką łamagą i nie tańczył tak jakby ubijał kapustę. Był raczej przeciętniakiem. Potrafił tańczyć, znał kroki, miał poczucie rytmu i tyle.\nGdzieś kątem oka dostrzegł męża kobiety, odniósł też niejakie wrażenia, że po zakończonym tańcu herr Meier zjawi się piekielnie szybko. Nawet nie zdąży policzyć do trzech a tamten już się pojawi i porwie swoją żonę.\n— Mam wrażenie, że przygląda mi się pani cały czas – powiedział w pewnym momencie. – Zupełnie tak jakby próbowała pani sobie przypomnieć, czy już kiedyś się widzieliśmy, czy może to jest nasze pierwsze spotkanie – dodał z niejakim uśmiechem. Może jakoś tym sposobem rozwieje wątpliwości swoje. Bo Antonina Meier wydawała mu się dziwnie znajoma. Może później zapyta ją o panieńskie nazwisko. Albo zapyta o to, gdzie mieszkała przed wojną.\nChociaż sama może podczas rozmowy to wyjawić. A zbytnie interesowanie się żoną drugiego oficera, oraz jej przeszłością nie było niczym dobrym. No i wzbudzało to zbyt wiele podejrzeń, a tego chciał uniknąć.\nPo tym tańcu wybywa z rękopisem, oraz zdjęciami dokumentów.\nBociek 9 kwietnia 2017 20:14\nNieco uniósł brew. No tak mógł się tego spodziewać. Antonina nie wyglądała na taką osobę, która zapomina cudze twarze, poza tym zauważył, że za każdym razem gdy na niego spogląda próbuje sobie przypomnieć to skąd może go znać. On też to próbował robić.\nKraków. Coś chyba mu zaczęło świtać, ale było to wspomnienie strasznie zamglone, niewyraźne. Może trafniejszym słowem byłoby „kawałek wspomnienia”. Jakaś ulotna chwila sprzed kilku lat zaświtała mu w głowie.\n— To nie możliwe. Pierwszy raz jestem w Polsce. No chyba, że licząc kampanię wrześniową to drugi – skłamał gładko. Nie mogli zorientować się po akcencie, że nie jest Niemcem. W Katowicach mówiono w dwóch językach, więc siłą rzeczy znał niemiecki w stopniu biegłym.\n— Pochodzę z Breslau – odpowiedział. – Miałem iść na uniwersytet studiować fizykę, ale jednak kilka rzeczy pokrzyżowało mi te plany. Trafiłem wiec najpierw do szkoły podoficerskiej a później oficerskiej. Skończyłem szkołę na kilka miesięcy przed początkiem wojny. Kampania w Polsce, później Francja, trochę Bałkan i teraz znowu Polska – lekko wzruszył ramionami. Kłamstwo takie jak każde inne. Poza tym cały czas powtarzał jedno i to samo, był przyzwyczajony do tej historyjki. Wyimaginowany życiorys Hansa Bittnera byłby w stanie zacytować nawet w środku nocy i twardo wmawiać, że nazywa się Hans Bittner, a nie Eryk Madej.\n— Mąż musi być o panią szalenie zazdrosny – powiedział z uśmiechem. – Ciągle się na nas patrzy – zauważył, jednak nie wydawało się aby to mu jakoś przeszkadzało. Mógłby coś jeszcze dodać, ale nie wydawało mu się to konieczne. Poza tym w niektórych sprawach lepiej jest milczeć, niż wystawić się na pośmiewisko, czy też w jakiś sposób urazić kobietę. Co jak co ale urażona kobieta, to zła i piekielnie niebezpieczna istota. I do tego jeszcze taka, która jest żoną oficera…wystarczyłoby żeby powiedziała komuś o swoich podejrzeniach odnośnie jego, to już ma pogadankę i najprawdopodobniej przeszukanie. Wtedy musiałby uciekać natychmiast z tego przyjęcia a później musiałby się zaszyć w jakiejś małej wiosce oddalonej najlepiej kilkaset kilometrów od Krakowa.\nBociek 9 kwietnia 2017 21:36\nPrzez krótki moment starał się na nią nie patrzeć. Jego mózg powoli łączył fakty, a urywki połączyły się we fragment wspomnienia. Przypomniało mu się jak kiedyś był w Krakowie, spotkał się z jedną z dziewczyn, właściwie to koledzy namówili go na spotkanie. Nie pamiętał dokładnie jak i gdzie, ale chyba ją pocałował podczas któregoś ze spotkań.\n— Kiedyś…kiedyś skakałem w dal, a także biegałem – odpowiedział. Nie było to dalekie od prawdy, bo biegał głównie za piłką, ale też i skakał w dal całkiem dobrze. – Teraz niestety nie mam czasu na to, a szkoda – uśmiechnął się delikatnie.\nAle chyba Antonina wiedziała już kim on jest. Te aluzje wydawały mu się aż nazbyt jasne. Najpierw ta piłka nożna, później małżeństwo jej koleżanki z jednym z zawodników. Pokiwał tylko głową na tą informację, nic nie powiedział a wyraz jego twarzy pozostał obojętny. Wyglądał tak jakby zupełnie nie interesowało go to.\n— Wezmę sobie tą informację do serca – powiedział żartobliwym tonem. – Zapamiętam to i kiedy będę chciał się z panią spotkać, albo porozmawiać na jakimś bankiecie to tak, aby pani mąż nie czuł się zazdrosny – oznajmił. – Chociaż naprawdę nie ma o co, przystojny nie jestem – puścił jej oczko.\nPiosenka szybko dobiegła końca, nawet nie zorientował się kiedy minął ten czas. Zdecydowanie za szybko to wszystko się potoczyło, ale może to i nawet dobrze, bo skoro mąż Antoniny był specyficznym człowiekiem, to nie wiadomo na jaki pomysł by wpadł. A ostatnie na co miał ochotę to nadmierne zwracanie na siebie uwagi innych ludzi.\nZamrugał szybciej i spojrzał na Antoninę ze zdziwieniem wymieszanym z jakimś zdezorientowaniem. Wyglądał tak jakby nie zrozumiał nic z jej wypowiedzi. Wyglądał tak jak większość oficerów niemieckich, kiedy powie się do nich coś po Polsku.\n— Przepraszam….nie rozumiem – powiedział po niemiecku.\nUśmiechnął się delikatnie do męża Antoniny. W tej właśnie chwili najlepiej byłoby wyjść z tego bankietu, przecież ma to co mieć powinien. I musi jak najszybciej pozbyć się tego wszystkiego…przecież jak to mu nie daj panie boże wypadnie, albo jak to przy nim znajdą to przecież marny jego los. Kulka w łeb z miejsca…albo godziny tortur na Gestapo. A Gestapo do najprzyjemniejszych nie należało, chociaż co niektórzy mówili, że NKWD było gorsze. Sam Madej miał nadzieję, że na NKWD nie trafi.\n— Bardzo dziękuję za taniec frau Meier – powiedział. – Życzę miłego wieczoru państwu – dodał po czym odwrócił się na pięcie i odszedł od nich powolnym krokiem. Nie wyglądało to tak jakby zamierzał już wychodzić z budynku, należało przecież zachowywać pozory.\nBociek 10 kwietnia 2017 18:38\nDostał zaproszenie na obiad od swojej znajomej. Z początku stanowczo odmawiał, nie chciał się wpraszać no bo jednak w końcu to dodatkowa gęba do wykarmienia, no i też nie chciał się narzucać. Wiedział jakie są wojenne realia i jak ciężko jest dostać coś dla jednaj osoby, a co dopiero dla kilku, bo jak się dowiedział to oprócz Stasi, jej męża oraz jego mają być też dwie inne osoby. Albo jedna…\nCzasami żałował, że Stanisławy nie szło przekonać. To była niesamowita kobieta, która bardzo często potrafiła postawić na swoim. Nic więc dziwnego, że po długich negocjacjach udało jej się namówić Eryka. Na kawę po obiedzie u niej w domu.\nSpóźnił się prawie godzinę, ale miał nadzieję, ze zrozumieją to wszystko. Zatrzymała go łapanka, w ostatniej chwili udało mu się jakoś uciec i schować. Musiał przeczekać z dobre pół godziny zanim Niemcy sobie pójdą. Niby przyzwyczajony był do tego, ze łapanki, że Niemcy, że wojna…ale ciągle po tych trzech latach okupacji łapał się na tym, że czasami zapomina o tym, że trwa wojna. Że momentami idzie ulicą i nie widzi Niemców (czy też stara się ich nie dostrzegać). Że stara się widzieć ludzi, którzy chociaż odrobinę się uśmiechają.\nAle jednak wojna nie była niczym wesołym i radosnym. Wojna była bólem i cierpieniem. Niekończącą się chwilą strachu o siebie i najbliższych.\nZapukał energicznie w drzwi. To pukanie z powodzeniem mogłoby udawać gestapowskie pukanie. Brakowało tylko rozkazu typu „Gestapo! Otwierać!”, najprawdopodobniej w ten właśnie sposób zabiłby kilkunastu ludzi których znał…zabiłby ich samym pukaniem.\n— Serwus – powiedział wchodząc do środka. – Przepraszam, łapanka mnie zatrzymała, byłbym szybciej…no ale sama wiesz jak to jest – mrugnął porozumiewawczo do Stasi.\n— Wejdź do salonu, możemy powiedzieć, że jesteśmy wszyscy – powiedziała kobieta zapraszając Madeja.\nWszedł do salonu i tam zauważył ją… Antoninę Meier. W jego mniemaniu wyglądała niemalże tak samo jak podczas tego bankietu. Tak samo perfekcyjnie ułożona fryzura, oraz lekki makijaż.\nStanowiło to dosyć spory kontrast dla tego co on sam sobą obecnie prezentował. Rozmierzwione włosy, które potargał wiatr, znoszone ubrania, skórzana kurtka, której daleko do nowości, do tego pewnie był jeszcze gdzieś przybrudzony na twarzy po tym jak czekał w jakiejś piwniczce, aż Niemcy sobie pójdą.\n— Dzień dobry – wydukał tylko zanim usiadł.\n[Spoko, możesz wykorzystać coś takiego co opisałaś w mailu (swoja drogą to jest na swój sposób piękne oraz wzruszające) :) Ja zobaczę jak to będzie, bo pewnie Eryk mimo wszystko nie będzie z początku ufny odnośnie Antoniny, chyba z oczywistych względów ;)]\nBociek 10 kwietnia 2017 19:44\nSpojrzał z uniesioną brwią na Antoninę. Nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się delikatnie do niej. Nie miał zbyt wiele do powiedzenia jej. Owszem mógłby powiedzieć, że musiał udawać, ale nie ufał jej z oczywistych względów. Zupełnie w tej chwili nie rozumiał Józka i Staśki.\nTo, że oni nie byli w konspiracji nie upoważniało ich do ufania wszystkim. Obojętnie czy znało się tego kogoś od dziecka, czy dopiero co podczas odsiadki na Montelupich! Madej miał zbyt wiele do stracenia. I to wcale nie chodziło o jego życie… posiadał kilka ważnych informacji, a nie było powiedziane, że rozwaliliby go od razu. Mógł podczas przesłuchania pęknąć i wyjawić adresy, skrzynki kontaktowe. Koledzy z oddziału by mu tego nigdy nie wybaczyli… może po jakimś czasie zrozumieliby co nim kierowało, ale do końca życia pozostałby w ich oczach kapusiem.\n— Chyba nie rozumiem co ma pani na myśli – powiedział po chwili, po słowach Józka i Staśki. – Prosty chłopak jestem, do mnie trzeba mówić prosto z mostu.\nPostukał palcami w blat stołu i spojrzał to na Antoninę to na młode małżeństwo siedzące naprzeciwko. Sięgnął do kieszeni skórzanej kurtki i wyciągnął kawałek papieru, który wręczył Józkowi.\n— Edek jest… - przerwał na chwilę. – Jest na Montelupich – dokończył. – Prawdopodobnie nie przesłuchiwali go… W jednej z łapanek wpadł.\n— Boże… - jęknęła Stasia. – Wiesz coś więcej? Cokolwiek… Eryk odpowiedz mi.\n— Nie. Wiem tylko tyle że jest, siedzi i żyje – odpowiedział odwracając wzrok. – Nawet z Szucha wychodzą o własnych siłach. Będzie dobrze.\nPostukał palcami o blat biurka po raz kolejny. Nie wiedział o czym mógłby powiedzieć. Teraz przekazał tylko jedną z informacji, to nie było nic ważnego, nic co mogłoby im zagrażać. Poczta pantoflowa przecież działała bardzo dobrze, no i mógł widzieć tą łapankę.\n— Powiedz lepiej co u ciebie słychać Eryk – przerwał to niezręczne milczenie Józek.\n— Po staremu. Pracuję, staram się wiązać koniec z końcem…jakoś to idzie – wzruszył ramionami. Nie precyzował tego, gdzie konkretnie pracuje, czym się zajmuje poza pracą, nie było to w tej chwili takie ważne przecież.\nBociek 10 kwietnia 2017 20:53\nUśmiechnął się delikatnie w jej kierunku.\n— Dlaczego Hans Bittner? – zapytał. – Nie znam żadnego Hansa Bittnera – dodał z naturalnym uśmiechem. Wyglądało to wszystko tak naturalnie jakby mówił prawdę. Być może nawet udałoby mu się wyprowadzić w pole Gestapo i inne służby…\nAle kobieta nie była ani Gestapo ani inną niemiecką służbą okupacyjną.\nByła żoną oficera…była volksdeutschką, a to wystarczający powód żeby mieć ograniczone zaufanie do takich ludzi, przecież nigdy nic nie wiadomo kiedy zechcą donieść. To zazwyczaj były śliskie typy. Może jego podejście się zmieni po jakimś czasie? Bo w końcu gdzieś tam miał z nią całkiem miłe wspomnienia, pamiętał jak śmiali się spacerując. Ktoś chyba nawet powiedział że ładnie razem wyglądają.\nZrozumiał aluzję odnośnie tych „jabłek” oraz „kawy”. Do głupich nie należał, poza tym naprawdę to było do przewidzenia na swój sposób, pewnie dlatego Staśka nalegała żeby przyszedł akurat dzisiaj o tej porze. W końcu przyjechał jakiś czas temu do Krakowa, jakoś pod koniec ’41 roku. Wcześniej był w Warszawie. Pewnie i w Krakowie za długo nie zostanie…znaczy się będzie tutaj tyle ile będzie mógł i będzie „bezpiecznie”. Chociaż tak właściwie ryzyko wpadki istniało zawsze.\n— Nic nie powiesz? – zapytał po chwili chcąc w jakiś sposób przerwać milczenie. Należało jakoś zacisnąć zęby i przerwać to wszystko… przecież nie może być aż tak źle, prawda? Najwyżej jak nie będzie się układać to po prostu wyjdzie i powie, że przypomniało mu się coś ważnego, że musi gdzieś pójść.\nBociek 11 kwietnia 2017 18:48\nUniósł nieco brew. Cóż, mogła i tak. I tak pewnie nie zrozumiałaby jego postępowania, dlaczego tak mówił, nawet nie zamierzał jej winić. Była żoną niemieckiego oficera, pewnie nie przypuszczała że ktoś może po prostu chciałby, żeby jego przyjaciele nie wiedzieli o tym czym konkretnie się zajmuje. Znał Staśkę i Józka, ale to nie znaczyło że im ufał w stu procentach. Czasami łapał się na tym, że nie potrafił zaufać nawet kolegom z oddziału, a przecież niejednokrotnie od nich zależało jego życie.\nMiał po prostu ograniczone zaufanie do wszystkich i wszystkiego. Zawsze starał się mieć w zanadrzu jakąś drugą opcję, na wypadek gdyby pierwsza z jakiś powodów się nie powiodła, w końcu należało wziąć pod uwagę wszystko, łącznie z tym, że w nocy o północy zapuka Gestapo i zaaresztuje. Ze względów bezpieczeństwa nie trzymał w mieszkaniu materiałów konspiracyjnych…a przynajmniej starał się nie trzymać ich zbyt długo.\n— Nie – odpowiedział krótko. Nie zamierzał robić z niej idiotki, chociaż jego wcześniejsze słowa mogły temu przeczyć. – Powiedziałbym, że możesz mówić co chcesz…ale byłoby to kłamstwem, bo nie można mówić tego co się chce. Możesz powiedzieć to co uznasz za stosowne, nie wymagam wiele – powiedział ze spokojem i spojrzał na nią z lekkim uśmiechem na twarzy. Uśmiech niczego mu nie ujmował oraz nic nie kosztował, więc nie było tak źle i tragicznie. Poza tym może jakoś ociepli swój wizerunek w oczach Antoniny.\nKobiety, o której zapomniał i przypomniał sobie o niej dopiero po czasie. Czasie długim i obfitującym w cierpienie. Chociaż zawsze gdzieś tam niewyraźna postać smukłej blondynki towarzyszyła mu w snach, tak z początku nie wiedział kim owa postać była, tak teraz zaczął zdawać sobie sprawę z tego, że to mogła być Antonina.\n— Chyba, że wolisz milczeć to pomilczymy – dodał nieco ciszej. Wyglądało to tak jakby nie chciał milczeć. Jakby wolał aby Antonina mówiła i opowiadała o czymś.\nBociek 12 kwietnia 2017 13:25\nPokiwał głową na boki. W jego mniemaniu nie można było o wszystkim rozmawiać. Każdy miał jakieś tajemnice, zawsze były też tematy których nie należało poruszać a jeśli się to nieświadomie zrobiło to najlepiej albo wycofać się z rozmowy albo po prostu milczeć. Niekiedy po prostu milczenie było najlepszą możliwością. O tym wiedziało sporo osób, jednak nie zawsze do tego się stosowała.\n— Nie można…może nawet nie tyle co „nie można”, co nie powinno się – wyjaśnił. Realista, twardo stąpający po ziemi, który niechętnie mówi o sobie, bo uważa, że nie warto. Poza tym ten kto mniej wie, lepiej śpi. Nie musi też za każdym razem wymyślać nowego kłamstwa, bo jeszcze wyjdzie na to że kiedy powie dla odmiany prawdę to ktoś uzna, że znowu kłamie i może okazać się to dla niego…tragiczne w skutkach.\nTeoretycznie mógł podpisać volkslistę, ale tego nie zrobił. Byłby wtedy volksdeutschem trzeciej kategorii, kimś gorszym od Niemca, i jednocześnie niewiele lepszym od Polaka. Byłby elementem niepewnym, człowiekiem, któremu ciągle patrzono by na ręce, albo wysłano by go gdzieś na front wschodni, albo do Afryki.\nAle nie chciał takiego losu. Wolał działać w konspiracji, być Polakiem, działać zgodnie ze swoimi przekonaniami oraz wychowaniem. Przecież zawsze czuł się jak Polak i nic, ani nikt tego nie zmieni. Chociażby volkslista miała uratować jego życie, to jej nie podpisze.\n— Dobrze, ze nie ciągniesz tematu bankietu – odpowiedział po chwili. Spojrzał na zegarek, może jednak by wyszedł? Zasłoniłby się tym, że coś mu się przypomniało, że ważna sprawa. Pewnie nikt nie będzie drążyć tematu. Musiał wyjść możliwie najszybciej z tego mieszkania.\nWstał i przeprosił Antoninę. Powiedział, że na niego „już czas”. Szybko pożegnał się z Józkiem i Staśką. Musiał po prostu wyjść z mieszkania. Co dalej to się zobaczy.\nWyszedł na ulicę. Rozejrzał się na boki, czy przypadkiem nikt nie idzie za nim, albo czy przypadkiem nie zamierza… Coś ostatnio było za spokojnie jeśli chodzi o szpicli. Wątpił, żeby tak szybko odpuścili, chociaż może… W końcu zniknął na jakiś czas, zmienił mieszkanie oraz dane osobowe. Może jeszcze Gestapo nie wpadło na jego trop? Albo po prostu uznano, że nie jest nikim ciekawym? To też była opcja.\n[Masz pełne pole do popisu. Możemy zrobić im spotkanie na mieście, albo Eryk po prostu zjawi się u Antoniny w mieszkaniu, czy coś... Ewentualnie Józek i Staśka stwierdzą, że umówią ich na jakieś wspólne spotkanie]\nBociek 12 kwietnia 2017 21:44\nNa kilka dni wyjechał z Krakowa. Musiał na chwilę zniknąć dla własnego bezpieczeństwa, które i tak było pojęciem bardzo względnym. Poza tym trochę musiał odpocząć od Krakowa, od tego zgiełku, a takie cztery dni na wsi brzmiały bardzo dobre i w istocie takie tez były; dobre pełne odpoczynku. Jednak wszystko co dobre szybko się kończy i człowiek nawet dokładnie nie wie kiedy. Po prostu taka kolej rzeczy, tak to wszystko jest skonstruowane.\nJako, że wtorkowy ranek był ciepły i słoneczny to całkiem przyjemnie się spacerowało po mieście…teoretycznie bez celu. I o tak z „przypadkiem” spotkanymi znajomymi. W rzeczywistości czekali na pewną ważną informację, może to było głupie łazić w trójkę, jednak chyba zdecydowanie lepiej i wiarygodniej wyglądało trzech wesołych kolegów, niż pojedynczy mężczyźni snujący się po parku bez celu. Trzech kolegów, którzy spotkali się po długim czasie, osoby, które mają wiele do powiedzenia sobie.\nMadej z początku nie zauważył Antoniny, właściwie to pewnie wcale by jej nie zauważył, gdyby nie fakt, że kolega lekko go szturchnął i pokazał ja dyskretnie. Pokazał „kobietę o ślicznym uśmiechu”. Eryk na szczęście nie należał do takich ludzi, którzy mają niewyparzone języki, więc panowie dwaj na razie nie dowiedzieli się, że to jest…volksdeutschka. Tak na obecna chwilę było najlepiej.\n— Przejdźcie kawałek beze mnie. Sprawdźcie skrzynkę – powiedział niemalże szeptem i poszedł za Antoniną.\nZ początku trzymał się na lekkim uboczu, dopiero po może kilkunastu metrach zrównał się z Antoniną.\n— Dzień dobry pani – powiedział z lekkim uśmiechem. Musiało to wyglądać jak spotkanie dobrych znajomych, albo cokolwiek w tym stylu. – Spacerek? – najprawdopodobniej było to jedno z głupszych pytań, jakie zdążył zadać w swoim krótkim życiu. Zbliżył się nieco do Antoniny. – Pod żadnym pozorem nie pojawiaj się na Rynku – powiedział cicho. Jakoś tak chyba wbrew pozorom jakie stwarzał podczas spotkania u Józka i Staśki…jakoś chyba martwił się o Antoninę, albo po prostu nie chciał żeby coś jej się stało. W końcu przecież widział jak jej mąż na nią patrzył, wydawało mu się że i ona kocha swojego męża… — Nie pytaj dlaczego. Po prostu się nie pojawiaj – dodał chyba jeszcze ciszej.\nBociek 13 kwietnia 2017 11:00\nZastanawiał się ile w tym odgarnianiu włosów za ucho, było konieczności a ile próby z ukryciem zdenerwowania, które z całą pewnością jej towarzyszyło…podobnie jak jemu. Tylko może Madej starał się wyjść na człowieka zimnego, bo takich przecież ciężej jest urazić, albo i złamać. Ciężej też przy nich czuć się swobodnie, ale to wydawało mu się nie przeszkadzać.\n— Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie – chciał dodać też że dla niego, ale bezpieczniej dla niego byłoby wtedy, kiedy po prostu pozwolił jej odejść i nie mówił nic. Po prostu pozostawić ją samą sobie. Właściwie to mógł też to tylko powiedzieć, przyspieszyć kroku i skręcić w kolejną alejkę.\nMógł po prostu tego nie mówić, zostawić w spokoju i myśleć tylko o tym, żeby jej wtedy tam nie było. Ale, nie. Zachciało mu się na swój sposób bohaterzyć i powiedzieć tej jasnowłosej piękności o tym żeby nie szła akurat dzisiaj na Rynek. Powinien był to pozostawić samemu sobie, poszłaby to by poszła, nie poszłaby to by nie poszła. Nie powinno go to tak właściwie interesować, w końcu jest wojna, ludzie giną… Ale może miał jakąś cichą nadzieję, że może ona też kiedyś go przed czymś ostrzeże, albo w jakiś inny sposób mu pomoże.\nChociaż może tylko chciał w taki sposób odwdzięczyć się, że wtedy na tym bankiecie nie wydała go Niemcom. Ale to chyba byłoby słowo przeciw słowu, ona twierdziłaby że jest Polakiem, a on zapierałby się że jest Niemcem. I tak mogliby się kłócić, do momentu kiedy nie zechciano by przeszukać zawartości kieszeni pana „Hansa Bittnera”.\n— Po prostu nie pojawiaj się tam – powiedział kiedy minęli dwóch panów w niemieckich mundurach. – Naprawdę nie chciałbym ci tłumaczyć jak dziecku. Czasami po prostu jest przez chwilę żyć w błogiej nieświadomości i dowiedzieć się kilka godzin po fakcie.\nBociek 13 kwietnia 2017 18:23\nWywrócił oczami, no naprawdę! Przyszedł i powiedział to wszystko w dobrej wierze! Powiedział to, bo nie chciał żeby jej się coś stało! Chociaż wiedział, że w jej przypadku to może być różnie, wiedział o tym że prędzej coś jej zrobią Polacy, ale i oni tutaj powinni być powściągliwi z tym goleniem głowy, pewnie nikomu nie widziałoby się aby wściekły oficer wyszedł na ulicę i wystrzelił w kierunku kilku przypadkowych ludzi, albo żeby jutro przeczytać że rozstrzelano kilkunastu więźniów za to że ktoś ogolił głowę jakiejś żonie niemieckiego oficera.\nKażda akcja była na swój sposób krwawa… jeśli podczas samej akcji nikt nie ucierpi, tak ucierpią jak zwykle niewinni. Ale czy powinni tylko stać i się przyglądać? Czy powinni pogodzić się ze swoim losem, przegranych i czekać na jakiś cud? Chyba nie, przecież nie po to jest AK a wcześniej ZWZ. Nie po to jest tyle organizacji, żeby siedzieć bezczynnie.\nSpojrzał na nią, lekko się uśmiechnął, jakby pobłażliwie. Było to na swój sposób dziecinne. Bo w główniej mierze to do dzieci mówi się „nie dotykaj bo się poparzysz”, tak dziecko jakby na przekór wszystkiemu dotknie tego czego nie powinno, później krzyki i lamenty. Podobnie było z Antoniną, w tej chwili tak bardzo przypominała Erykowi dziecko, które pewnie i tak zrobi wszystko na przekór. Które na siłę chce wiedzieć więcej niż inni, a większa wiedza nie zawsze jest dobra. Czasami jest wiedzieć tyle co inni, albo nawet i mniej.\n— Nie mogę – powiedział po czym dyskretnie rozejrzał się po okolicy. Pewnie ta ostrożność i niejakie przewrażliwienie wpędzi go w jakąś paranoję…ale chyba woli być paranoikiem niż umrzeć przedwcześnie przez własną głupotę. – Po prostu nie mogę, obiecaj mi, że tam nie pójdziesz – powiedział cicho niemalże szeptem. Zbliżył się i lekko chwycił jej dłoń. – Proszę cię, nie idź tam, posłuchaj mnie i nie pytaj o nic więcej. Nie chcę, żeby stała ci się krzywda.\nBociek 13 kwietnia 2017 19:27\nCzy teraz zamiast Antoniny Meier, żony niemieckiego oficera widział Tośkę którą poznał kilka ładnych lat temu tutaj w Krakowie? Chyba sam do końca nie wiedział czy to właśnie stała przed nim ta dziewczyna z Krakowa, czy może jednak była to żona oficera.\nNie miał bladego pojęcia co bardziej w tej chwili chciał zobaczyć. Może dopiero po czasie nadejdzie olśnienie? Może dopiero kiedy odejdzie kilka kroków, stwierdzi z kim tak naprawdę rozmawiał? Która z tych pań przed nim stała… Chociaż coś w środku mówiło mu, że jednak Tośka i Antonina to te same osoby; osoby, które dzieli kilka ładnych lat.\nChyba to nie było tak jak z nim. Jak z Erykiem z przedwojennych czasów, i Erykiem z teraźniejszości, który wbrew pozorom doświadczył bólu i cierpienia nie tylko w czasie wojny ale też i w czasach pokoju. U pana Madeja było tak, że dnia 1 września 1939 umarło w nim normalne życie, które nie zmartwychwstanie. Już nie będzie grał w piłkę, teraz przyszło mu wojować, niestety w ukryciu. Ale jednak wojować.\n— Przyjdę – powiedział krótko, z takim przekonaniem w głosie, że pewnie nawet gdyby się waliło i paliło to zjawi się przed drzwiami do mieszkania Antoniny. Nie należał do ludzi gołosłownych, skoro powiedział że przyjdzie, to przyjdzie.\nZobaczy tylko kiedy, czy dzisiaj, czy może jutro. Zobaczy jak to wszystko wyjdzie. Może okazać się tak, że złapią go, albo postrzelą… Chociaż starał się myśleć pozytywnie o tym wszystkim (o ile można myśleć pozytywnie o zamachu na Gestapowca).\n— Spokojnie, zjawię się. Dzisiaj, albo i jutro rano – powiedział cicho. – Uważaj na siebie – powiedział puszczając jej dłoń. Odszedł kilka kroków przed siebie i skręcił w alejkę. Później w kolejną i jeszcze jedną.\nBociek 13 kwietnia 2017 20:25\nPrzeszedł na Rynek ze spokojem godnym najprawdziwszego z najprawdziwszych Anglików. Uśmiechnął się pod nosem widząc swoich znajomych. Jeden z nich skinął ledwo dostrzegalnie głową. Madej spojrzał na zegarek… pora zaczynać tą całą „zabawę”.\nGestapowiec szedł spokojnym krokiem, patrzył na wszystkich z góry, a to ledwo sierżant był. Widać co propaganda i ślepe posłuszeństwo robi z ludźmi. Może gdyby zdjął ten gestapowski mundur nie wyglądałby groźnie. Średniego wzrostu, szpakowaty, nieco przy tuszy… nie wyróżniałby się na tle innych zwyczajnych ludzi. Pewnie nawet nikt nie podejrzewałby tego człowieka o to, że jest jednym z brutalniejszych przesłuchujących.\nA takich należało się pozbyć możliwie jak najszybciej.\nEryk wyszedł z ukrycia, wyciągnął broń, wycelował w Niemca i oddał dwa celne strzały. Stojący obok „Kula” podbiegł do leżącego Niemca, zabrał dokumenty i uciekł. Madej stał o chwilę za długo, przez kilkanaście cennych sekund wpatrywał się z dziką sadysfakcją na lezącego w kałuży krwi Niemca. Dopiero czyjś krzyk wyrwał go z tego zamyślenia. Rzucił się do ucieczki, ktoś krzyczał za nim „Halt! Halt!”, poczuł też szarpnięcie w lewym ramieniu ale nie zwracał na to uwagi. Biegł przed siebie, wbiegał w coraz to inne uliczki. Przebiegł przez bramę jakiejś kamienicy, korzystając z tego, że klatka była otwarta wszedł do niej, oparł się o ścianę. Wtedy poczuł ból w ramieniu, krwawił, nie wyglądało to dobrze. Musiał coś z tym zrobić.\nPrzeszedł do piwnicy, znalazł lampkę i zaświecił ją. Musiał coś z tym wszystkim zrobić.\nŚciągnął kurtkę i przyjrzał się lewemu ramieniu. Nie było to draśnięcie, ale też nie było to coś bardzo tragicznego. Z rękawa koszuli zrobił prowizoryczny opatrunek, na siebie po tym całym „zabiegu” założył kurtkę. Musiał szybko dotrzeć do czyjegoś mieszkania. Albo do swojego, albo do mieszkania „ciotki”. Musiał tylko chwilę odpocząć. Musiał odetchnąć po tym biegu.\nŚciemniło się, kiedy zdecydował się wyjść. Pewnie uczyniłby to wszystko wcześniej, ale chyba nie codziennie widzi się człowieka, który krwawi…\nPrzemknął się kilkoma ulicami, do swojego mieszkania nie miał szans dotrzeć, do „ciotki” wolał nie iść. Mieszkała przy jednej z ruchliwszych ulic, byłoby to zbyt niebezpieczne. Paradoksalnie w tej chwili jedynym bezpiecznym miejscem było mieszkanie Antoniny. Tam więc też się udał.\nZapukał w drzwi, nie obchodziło go w tej chwili to, że była późna pora i pewnie kobieta śpi. Chociaż może jeszcze nie spała, było kilkanaście minut po godzinie policyjnej.\nKiedy ktoś otworzył drzwi i była to Antonina, bez jakichkolwiek słów wszedł do mieszkania i zamknął za sobą drzwi o które się oparł. Po dłoni na podłogę kapała krew.\n— Jestem, nic mi nie jest – odpowiedział i słabo się uśmiechnął do kobiety. Dopiero teraz przypomniało mu się, że to przecież żona niemieckiego oficera…przecież jej mąż może tutaj być.\nBociek 14 kwietnia 2017 11:43\nSpojrzał na dłoń, przy okazji też na kilkanaście kropel krwi, które już zdążyły upaść na podłogę i stworzyły małą plamę. Przeszedł do salonu, nawet starał się nie zwracać jakiejś uwagi odnośnie wystroju. Po prostu w niektórych sytuacjach lepiej było milczeć i nie odzywać się wcale, udawać że nie widzi się czegoś konkretnego. Udawać, że to jego nie dotyczy.\nZgodnie z prośbą zdjął kurtkę i oczom Antoniny ukazało się poranione lewe ramię. Które miało na sobie prowizoryczny opatrunek z rękawa koszuli. Opatrunek był przesiąknięty krwią, która powoli skapywała po ręce. Przeszedł i usiadł obok Antoniny.\n— To nic takiego – odpowiedział. Właściwie to mógł poprosić tylko o jakąś miskę, trochę alkoholu, jakąś gazę i bandaż. Sam założyłby sobie opatrunek, to nie było aż tak bardzo skomplikowane, chociaż byłoby to nadmierne komplikowanie sobie sprawy w jego przypadku. Skoro miał kogoś, kto mógł mu pomóc, to dlaczego nie skorzystać z tego?\n— Jeśli nie czujesz się na siłach…to daj mi po prostu jakąś gazę i bandaż, sam sobie założę opatrunek – powiedział. Nawet nie zastanawiał się jak to zabrzmiało, dlaczego to tak wyszło, w końcu jakoś to musiało być, prawda? Jakoś musiał sobie poradzić przez tyle lat okupacji.\nNiezmiernie rzadko kiedy prosił kogokolwiek o pomoc, było to dla niego po prostu…dziwne. Zawsze radził sobie sam, a przynajmniej starał się radzić sobie samemu. Życie przecież od niego wymagało tego aby potrafił w każdych warunkach dać sobie radę, bez niczyjej pomocy.\nŚciągnął powoli prowizoryczny opatrunek, chyba nie wyglądało to za dobrze. Najgorsze w tym wszystkim było to, że jednak mimo wszystko nie chciał tutaj zostawać na noc, a najprawdopodobniej będzie zmuszony, bo jak go złapią bez przepustki nocnej po godzinie policyjnej to marny jego los. Nawet nie chciał o tym myśleć.\nPoza tym Antonina mogła nie chcieć go puścić. A wolał się nie kłócić z nią, bo w końcu lepiej nie kusić losu.\nBociek 15 kwietnia 2017 17:45\nRozejrzał się uważniej po mieszkaniu. Było ładnie urządzone, wydawało się takie…przestronne. Nawet podobało się Erykowi, chociaż może on sam zrezygnowałby z kilku ozdób, no i może wybrałby inny kolor ścian. O odcień ciemniejszy. Ale ten też ujdzie.\n— Nie powiedziałem, że jestem specjalistą – odpowiedział zgodnie z prawdą. – Po prostu nauczyłem się tego i owego, metodą prób i błędów, a także przyjaciele mający większe doświadczenie udzielili mi kilku cennych wskazówek – dodał przyglądając się jej poczynaniom.\nNie dowierzał, że dostanie kiedykolwiek podczas wojny Bourbona. Ale jednak, dostał ten trunek. W normalnych warunkach zacząłby się szczypać aby obudzić się z tego pięknego snu…teraz nie musiał tego robić, ból ramienia skutecznie uświadamiał go, że to nie jest sen.\nZ ociąganiem chwycił szklankę. Wypił trochę i uśmiechnął się lekko czując smak przedniego alkoholu. To jednak nie była wódka kupiona od jakiegoś chłopa na bazarze!\nPrzygryzł wargę kiedy Antonina polała jego ranę alkoholem. Trochę szczypało, ale nie zamierzał narzekać. Wolał aby teraz pobolało, a później będzie się martwić.\n— Nie zdziwię się jeśli nie mówili o tym w radiu – odpowiedział. Zastanawiał się czy powiedzieć jej co się stało. W sumie to może uchylić rąbka tajemnicy. – Zastrzelono jakiegoś Gestapowca – powiedział cicho. Nie powie, że to on strzelił to tego człowieka. Nie teraz…\n— Domyślam się. Szczerze powiedziawszy to nawet nie chciałem teraz wychodzić – odpowiedział. Pokiwał głową, szczerze powiedziawszy to nawet na tej kanapie mógłby się przespać. Nie był wybrednym człowiekiem. – Jeśli to nie kłopot to z chęcią bym coś zjadł – powiedział, czuł się trochę głupio. Ale cóż, nie zamierzał unosić się honorem w tej chwili i powiedzieć, że nie jest głodny. Mógłby zjeść nawet konia z kopytami, od kilku dni nie jadł nic „porządnego”.\nBociek 15 kwietnia 2017 20:04\nSpojrzał na nią. Wiedział, że tego nie rozumie, a powiedziała tak tylko aby… nie ciągnął tego tematu. Wstał z kanapy, na której było prześcieradło.\nPokiwał głową lekko, nie wiedząc co ma ze sobą zrobić po prostu usiadł na kanapie, teraz kiedy adrenalina przestała działać, kiedy miał świadomość, że jest w miarę bezpieczny rozluźnił się nieco. Przymknął na chwilę oczy, chcąc się nieco zrelaksować, odprężyć…nie zamierzał zasypiać, ale było mu tak przyjemnie ciepło i wygodnie.\nOtworzył oczy. Rozejrzał się po pokoju, wstał i przeszedł do kredensu, gdzie było zdjęcie w ramce. Na tej fotografii była Antonina z mężem. Wyglądali na szczęśliwych, przynajmniej jej mąż tak wyglądał… Ciężko mu było powiedzieć co Antonina myśli, co czuje. Odnosił wrażenie, że z jednej strony chciała aby był tutaj, a z drugiej…jakby się bała, albo po prostu nie życzyła sobie jego obecności, bo ta obecność zaburzała jakiś rytm…harmonię.\nKiedy przyszła spojrzał na nią i na jedzenie. Cóż…chyba całkiem nieświadomie wprosił się na odgrzewany obiad. Ale chyba nie przeszkadzało mu to. W końcu coś porządnego zje! Trochę to smutne, że w takiej chwili myślał o jedzeniu i pełnym brzuchu.\nUsiadł do stołu i spojrzał na kaszę z potrawką z kurczaka.\n— Dziękuję – powiedział tak, że nie sposób jednoznacznie stwierdzić czy dziękuje za jedzenie, czy za życzenie smacznego. – Nawzajem – dodał szybko. Znając jego to pewnie ten talerz wystarczy, nie chciał pozwalać sobie na zbyt wiele. Poza tym przyzwyczajenie do lichego jedzenia i małych posiłków będzie pewnie zbyt silne. Także pewnie zje zawartość tego talerza i będzie chodził najedzony przez najbliższy czas, a przez następny tydzień będzie pamiętał smak potrawki.\n— Pozwól że się upewnię…twój mąż nie zamierza wrócić wcześniej niż za te kilka dni? – spojrzał na Antoninę i wziął kolejny kęs jedzenia. Musiał to wiedzieć, wolał być nieco pewniejszy chociaż o tą sprawę. Ostatnie co chciał to spotkanie z mężem Antoniny. Podczas tego spotkania pewnie dostałby kulkę w łeb, a tego wolał uniknąć.\nBociek 15 kwietnia 2017 20:48\nOdetchnął z niejaką ulgą słysząc słowa Antoniny. Czyli jednak pożyje kilka godzin dłużej i nie zarobi kulki w łeb od męża Tośki. Chociaż tyle z pozytywnych rzeczy.\nCi Niemcy to tacy punktualni oraz na swój sposób przewidywalni ludzie są… - pomyślał z niejakim rozbawieniem. U nich to chyba wszystko musiało chodzić jak w zegarku. Osobiście on nie wyobrażał sobie czegoś takiego, przecież niekiedy to było niebezpieczne…takie przyzwyczajenia. Takie przywiązywanie się do czasu, przecież jacyś partyzanci mogą tory wysadzić bo pociąg odjedzie o czasie…albo zrobić idealny skok na Reichsbank, bo furgon wyjedzie jak zwykle o czasie.\n— Przepraszam, ale wolałem się upewnić – powiedział. – W końcu nie po to mnie łatałaś, żebym skończył z kulką w głowie od twojego małżonka – powiedział pół żartem pół serio.\nSpojrzał na nią zaskoczony nieco tym pytaniem.\n— Nie – odpowiedział. – Już nie – dodał nieco ciszej, wziął do ust kolejny kawałek jedzenia. Powoli przeżuł i połknął. – Ale to nie chodzi o to, że wcześniej kiedyś się ktoś o mnie martwił… Po prostu mieszkam sam… - na swój sposób, bo często gęsto ktoś z konspiracji się u niego zatrzymuje. Poza tym małe mieszkanko, gdzie chyba nawet bieda przestała piszczeć…kto chciałby mieszkać w takim miejscu?\n— No i jest wojna, ludzie często znikają bez słowa. Chyba część się do tego przyzwyczaiła – westchnął. On sam powoli przestawał się martwić o kolegów, znajomych…współpracowników. Głównie o tych ostatnich, przecież każdy wiedział, że wtedy ryzykuje się podwójnie.\n— Tak właściwie…to jak to się stało, ze wróciłaś tutaj do Krakowa? I jak z wojną obronną? Gdzie wtedy byłaś? – zapytał, ciekawiło go to. Może dowie się czegoś ciekawego, czegoś ważnego, co będzie mógł kiedyś wykorzystać. W jego przypadku każda informacja była na wagę złota. Może za jakiś czas nawet uda mu się…wyciągnąć od Antoniny kilka informacji. O ile ta dałaby radę i wyciągnęłaby je od swojego męża.\nBociek 16 kwietnia 2017 11:38\nJadł przez chwilę w milczeniu, nawet nie przejmując się tym, że jedzenie stygnie. Przyzwyczajony był do tego, że je zimne posiłki…albo niewystarczająco podgrzane. Przyzwyczaił się do wszelakich niedogodności życiowych jakie zaserwowała mu wojna oraz okupacja.\n— Może – powiedział i wysilił się na uśmiech. Miał nawet dodać wymowne „jeśli przeżyję”, bo czego jak czego ale końca wojny nie było widać. Co roku na święta życzono sobie aby to były te ostatnie „za Niemca”, ostatnie wojenne święta. Ale na razie końca wojny nie widać, o ile Sowieci się nie obudzą i nie wezmą się za porządną obronę, to Niemcy przegrupują się i zajmą Moskwę. Co prawda stolica ZSRR już się obroniła, raz…ale nie wiadomo co wpadnie Hitlerowi do głowy. Może przecież zechcieć raz jeszcze zaatakować. Do tego w Afryce też sobie dobrze radzą.\nNa wszystkich frontach idzie im nie najgorzej.\nPokiwał głową próbując też zignorować to, że Antonina cały czas patrzy się na niego, jakby był co najmniej kimś wartym oglądania. Jakby był nie wiadomo kim konkretnie. To spojrzenie…trochę go peszyło.\n— Aha, rozumiem – odpowiedział. – Pewnie na miejscu twojego męża gdybym miał możliwość wyboru to też wybrałbym Kraków – odpowiedział. Ale cóż…on nie miał wyboru, jak to mawiają „służba nie drużba” a wojna to nie przedszkole, gdzie można zmieniać kolegów (w tym przypadku organizację) co chwilę.\nBył w Warszawie, swego czasu też działał na Śląsku, teraz tutaj w Krakowie. Przydział przydziałem, obowiązek obowiązkiem. Osobiście gdyby mógł wybierać gdzie chciałby prowadzić działania to wybrałby Francję, co z tego, że nie znał francuskiego? We Francji było ciepło no i oczywiście nie odczuwało się aż tak wojny. Albo wybrałby się do Jugosławii do partyzantki, tylko, że…ciężko się połapać kto z kim i dlaczego.\n— Dziękuję za wszystko – powiedział, kiedy skończył jeść. Poruszył się nieco za szybko i rana na ramieniu dała o sobie znać. Skrzywił się lekko z bólu. Spojrzał na Antoninę – Mogę się położyć? Chciałbym trochę odpocząć po tym wszystkim – uśmiechnął się lekko.\nBociek 16 kwietnia 2017 22:09\nUśmiechnął się do niej słabo. Był zmęczony, może jeszcze kiedy jakąś godzinę temu w jego żyłach buzowała adrenalina, nie było widać zmęczenia na jego twarzy…teraz czuł się i być może nawet wyglądał na takiego co to nie spał od kilku dni. W końcu utrata krwi też swoje robi, nawet dziwił się sam sobie, że dał radę tutaj dotrzeć.\n— Dzięki raz jeszcze – powiedział. – Dobranoc – dodał zaraz.\nZamknął drzwi, przeszedł do łóżka, ściągnął z siebie poplamioną krwią koszulę, która była też nieco wybrakowana. Zza paska wyciągnął pistolet, który schował pod poduszkę, ściągnął spodnie, które położył w nogach łóżka, podobnie też uczynił z koszulą. Buty położył pod łóżkiem. Został w bieliźnie i podkoszulku i położył się. Zasnął jak dziecko, obudził się dopiero nad ranem. Pierwsze co uczynił to sprawdził, czy opatrunek nie przesiąkł. Było widać zaciemnienie materiału, czyli jednak coś to nie do końca się zasklepiło. Założył na siebie spodnie oraz wybrakowaną koszulę, nałożył na stopy buty i zasznurował je. Z całą pewnością już po godzinie policyjnej, wiec będzie mógł w spokoju wrócić do mieszkania, przebrać się w czyste rzeczy, koszulę spali, zmieni sobie opatrunki i zobaczy co dalej.\nObmacał się, sięgnął pod poduszkę i wyciągnął pozostawiony tam wcześniej pistolet. Gdyby o tym zapomniał…byłoby z nim naprawdę źle. Gdyby jeszcze okazało się, ze ktoś to znajdzie, ściągnąłby niepotrzebne podejrzenia na Tośkę.\nWyszedł z pokoju i skierował się do kuchni. Pewnie tam zastanie Tośkę, a jeśli nie to najwyżej wyjdzie bez pożegnania. Jednak kobieta była tam.\n— Na mnie chyba już pora – powiedział. – Nie chcę, żeby sąsiedzi plotkowali, że pomagasz bandycie, albo Polaczkowi – powiedział ściszonym głosem. – Jeśli chciałabyś się spotkać…to często…często chodzę po Plantach. Albo możesz mnie spotkać przy smoczej jamie- dodał. Na razie nie chciał podawać jej swojego adresu, może później.\nBociek 17 kwietnia 2017 14:42\nUśmiechnął się nieznacznie. Czasami lubił słyszeć, że ma rację; to było miłe. Jednak momentami…wolał słyszeć, że się myli, że nie będzie tak jak mówi. Odebrał od Antoniny pakunek i uśmiechnął się słabo w podzięce do niej.\n— Nie musiałaś – powiedział biorąc pakunek. Niby zwykły chleb, ale jednak głupio mu było brać od kogoś jedzenie. Może nie było najlepiej, ale nie było aż tak źle żeby musiał brać chleb. Wolał jednak mimo wszystko przyjąć ten skromny prezent. Nie wiadomo ile będzie wracać do mieszkania.\nZabrał swoja kurtkę, którą założył na siebie i wyszedł z mieszkania. Schodząc po schodach schował pakunek za pazuchę i zapiął kurtkę. Nie chciał żeby było widać krwi, chociaż na czarnym naprawdę ciężko było cokolwiek ciemnego zobaczyć.\nSzedł ulicami starając się nie rzucać w oczy. Ostatnie co chciał to dwóch Niemców, którzy proszą o dokumenty.\nO dziwo bez większych komplikacji dotarł do mieszkania. Od razu ściągnął kurtkę i koszulę. Przeszedł do łazienki, gdzie zmienił sobie opatrunek. Ściągnął poplamiony podkoszulek, który zaraz rzucił na łóżko. Z szafy wyciągnął czyste ubrania, które na siebie założył. Idąc do kuchni zebrał poplamione krwią ubrania. Rozpalił w piecu i wrzucił koszulę wraz z podkoszulkiem do pieca, musiał to wszystko spalić. Musiał pozbyć się swoistych dowodów.\nPo południu wybrał się do kościoła świętego Wojciecha. Musiał zostawić pewną informację, a właśnie w tym kościele była skrzynka kontaktowa.\nPóźniej poszedł na krakowskie Planty, musiał jakoś to wszystko odreagować. A spacer wydawał się dobrą opcją.\nBociek 17 kwietnia 2017 22:07\nChodził bez celu. Wiedział co się stało, może nawet przez chwilę miał jakieś wyrzuty sumienia, ale nie ze względu na to, że zabił tego Gestapowca, tylko chodziło w dużej mierze o to, że Niemcy rozstrzelali kilkunastu więźniów. Po czymś takim to człowiekowi naprawdę się odechciewa wszystkiego.\n— Nie, nie czekam długo – odpowiedział niemalże od razu. Musiał przyznać, że Tośka go zaskoczyła. Nawet nie wiedział czym bardziej, czy oświadczeniem, że jej mąż wcześniej wraca, czy może tym, że po prostu przyszła mu o tym powiedzieć. Nieco zbiła go z tropu tym wszystkim.\n— Może, ale nie musi – odpowiedział ze spokojem godnym pozazdroszczenia. Wątpił żeby to już dotarło tak daleko. No chyba, że to był jakiś współpracownik Meiera. To wtedy mógł wiedzieć jako jeden z pierwszych. – Nie przejmuj się tym. Nie wiesz co się dokładnie stało, nikogo u ciebie nie było. Byłaś sama – powiedział. Chociaż szczerze mówiąc powątpiewał w to, że Tośka powie coś mężowi. Albo, ze maż się domyśli, ze pod jego nieobecność ktoś był w mieszkaniu oprócz Antoniny.\n— Mam nadzieję, że się nie domyśli, ze pomogłaś polskiemu bandycie – powiedział cicho. Nie wiedział jakim był człowiekiem. Ale pewnie z wielką chęcią zabiłby Eryka chociażby za sam fakt narażania jego żony na jakieś niebezpieczeństwo. No i dodatkowo jeszcze chęć zemsty na swoim rodaku. W końcu to Eryk pociągał za spust, on zabił Gestapowca.\nNa szczęście Kraków to spore miasto, tutaj łatwo jest zniknąć, poza tym, chyba nie do końca widzieli kto strzelał, pewnie nie zapamiętali dokładnie twarzy, więc mógł przez jakiś czas spać spokojnie…przynajmniej mógł tak sobie wmawiać.\nBociek 20 kwietnia 2017 18:30\n— Dzięki – powiedział jednak bez jakiegoś…entuzjazmu. Były to po prostu najzwyklejsze podziękowania, kolejny wyuczony tekst, który powtarzał bardzo często. Tak, że ten wrył się w pamięć i pozbawiony był jakichkolwiek uczuć. Pozbawiony jakiejkolwiek wdzięczności, chociaż wiedział, że Tośka musiała się pewnie przemóc żeby przyjść i powiedzieć mu o tym.\n— To nie jest tak, że martwię się o siebie – odpowiedział niemalże natychmiast. Chciał nawet coś dodać, jednak nie zrobił tego, chyba nie musiał. Możliwe, że Antonina zrozumiała tą aluzję. Kiedy Antonina postanowiła wytłumaczyć to w jaki sposób zniknął bourbon z barku. Szczerze powiedziawszy to sam nie do końca był przekonany, czy gdyby był mężem Antoniny to czy uwierzyłby czemuś takiemu. Zazwyczaj był podejrzliwy (co w tych czasach było dosyć dobre). Ale pewnie gdyby jej nie wierzył, to ta oskarżyłaby go o to, że jest zbyt podejrzliwy i być może nawet zrobiłaby mu jakąś awanturę w efekcie czego później pewnie by zapomniał o tym całym alkoholu, który w tajemniczy sposób zniknął. Oczywiście były to tylko i wyłącznie przypuszczenia.\n— Wiesz co… może przesadzasz. Może nawet się nie zorientuje, że coś ubyło – powiedział. – W razie czegoś, to…no gdyby to była jakaś wódka, to bym ci przyniósł, ale że to takie specjały są…wiesz dla przeciętnego robola takiego jak ja nie wszystko jest dostępne. A już z pewnością bardziej wyszukane alkohole – prawie się zaśmiał. Było w tym sporo prawdy, ale jednak coś go na swój sposób w tym wszystkim bawiło. Może to, że po prostu wypił podczas wojny kilka różnych alkoholi pod okiem Niemców i ci nic mu nie zrobili? Ba! Pewnie nawet nie pomyśleli, że taki jeden oficer to Polak jest!\n— Nie mówmy jednak o tym. Co powiesz na spacer? Możemy sobie pochodzić i popatrzeć na Wisłę, możemy tez pospacerować na rynku. Chyba, że nie chcesz, to zrozumiem – powiedział z lekkim uśmiechem. W końcu wypadało się mimo wszystko jakoś odwdzięczyć za to ostrzeżenie.\nBociek 1 maja 2017 15:56\nZaśmiał się chicho słysząc jej wypowiedź. Przez chwilę to nawet zastanawiał się czy, gdyby był Niemcem, albo ogólnie oficerem to czy też się tak upijał? Niby był podporucznikiem, ale był też konspiratorem i nie było wskazane upicie się, chociaż czasami coś wypił. Jednak nie było zbyt często ku temu okazji. Ani tez czasu…\nUśmiechnął się sam do siebie. Może powinien trochę…zachowywać się normalnie? Zapomnieć chociaż na chwilę, że okupacja, że Niemcy, że łapanki, że obozy, że getta są. Tak chociaż na chwilę, na moment, na czas spaceru.\nZastanawiał się przez chwilę o co mógłby zapytać, co mógłby powiedzieć. W końcu jakby na to wszystko nie patrzeć… Dzieliło ich trochę, chociaż może nawet nie aż tak znowu wiele, jak się Erykowi wydawało. Może jednak coś się znajdzie do rozmowy? Ale na Niemców nie wypadało mówić, narzekać to też nie za bardzo. O pogodzie to może nie ten…chociaż…\n— Ładna pogoda prawda? – zapytał. – Zupełnie tak samo ciepło jak wtedy, kiedy się poznaliśmy – dodał nieco ciszej. Pamiętał to że było wtedy ciepło i słonecznie.\nSzli po parku i po najbliższej okolicy, podświadomie spacerował tamtędy, którędy w razie czego będzie najlepsza możliwość ucieczki. Chociaż nie chciał myśleć o wojnie i okupacji, to jednak ta nie dawała o sobie zapomnieć. Siedziała w jego głowie i nie chciała odpuścić nawet na moment. Pewnie też i po wojnie to uczucie niebezpieczeństwa będzie mu towarzyszyć.\n— Może powiesz coś ciekawego? – zapytał. – Albo i nie ciekawego, lubię słuchać twojego głosu – przyznał cicho.\nBociek 11 maja 2017 17:18\nNie zamierzał udawać, że wojny nie ma, że jego…ich to wszystko nie dotyczy. Może inni tak robili ale nie on. Madej postrzegał rzeczywistość taką jaka była. Ktoś zabił, nie wpatrywał się w zwłoki i patrzył w nie jak ciele w malowane wrota, nie odwracał też wzroku i udawał, że to wcale nie jest człowiek rozstrzelany. Spoglądał dosłownie na ułamek sekundy i szedł dalej.\nPrzestał się modlić oraz chodzić do kościoła niby kilka lat temu, ale teraz ta niejaka niechęć do Boga przybrała na sile. Nie rozumiał wielu rzeczy, nie chciał niekiedy rozumieć. Po prostu wolał żyć w nieświadomości i to naprawdę mu pasowało.\nPrzynajmniej nie musiał kłamać gdyby go złapali. Znaczy się pewnie kłamałby w niektórych sprawach, ale nie musiałby się wysilać na jakiekolwiek kłamstwa.\n— Z całą pewnością masz więcej ciekawych rzeczy do powiedzenia niż ja – powiedział.\nWysłuchał tego co ma do powiedzenia Antonina. Podobał mu się jej głos, był taki delikatny; spokojny. Nie wyglądała na taką, która się denerwuje, czy cokolwiek.\nPrzygryzł wargę. Zastanawiał się, czy mógłby poprosić ją o jedną rzecz…ale najpierw chyba musiałby wybadać jeszcze kilka spraw. Chociaż jeśli będzie tak co chwile sprawdzał, badał i nie robił nic to wojna się skończy i będą mu zarzucać, ze nie robił za wiele…chociaż wątpił żeby ktokolwiek tak mu powiedział. Żeby „nic nie robienie” komukolwiek zarzucono. Każdy w konspiracji działał jak mógł.\n— A co może powiedzieć skromny bileter? – zapytał i uśmiechnął się delikatnie pod nosem. – Może tylko to, że Niemcy dziwią się, że mnie widzą. Ale cóż… Na kolej się nie nadaję, do zegarmistrzostwa nie te oczy oraz zdolności manualne, noszenie cegieł…albo ogólnie budowlanka nie są moją mocną stroną. Chyba moja przyszła żona nie miałaby ze mnie żadnego pożytku podczas remontu, no chyba, że chciałaby mieć piękne krzywe ściany – zażartował. – A tak to taki ze mnie bileter. Może nie jest to szczyt marzeń ale idzie wyżyć. Czasami tez znajdą się jakieś…fuchy, to trochę grosza jeszcze się dorobi – puścił do niej oczko. – Zwykłe wojenne życie. Strach, chęć robienia czegokolwiek, mundury feldgrau… Brak możliwości wrócenia do siebie. Tak to wszystko wygląda – wzruszył ramionami.\nBociek 13 lipca 2017 19:33\nZaśmiał się cicho jakby w obawie, że zbyt głośnym śmiechem sprowadzi na siebie, Antoninę oraz innych przechodniów nieszczęście. Cóż, może było w tym wszystkim ziarno prawdy. Nie uważał, że w tych czasach wojny oraz okupacji to trzeba być pozbawionym humoru, czy coś. Po prostu wychodził z założenia, ze uśmiechnięci ludzie na ulicy to albo Niemcy, albo wariaci. Polacy nie mieli się z czego cieszyć, bo przecież byli pod cudzym butem. Szwaby przyszły jak do siebie, zrobili jak u siebie…a nawet gorzej i oni się cieszą, bo mają „przestrzeń życiową dla rasy panów”, a biedni Polacy pracują dla Niemca.\n— Ja też. Było zdecydowanie spokojniej…może nie do końca, ale z pewnością pierwszy mundur jaki przychodził na myśl to był polski, a nie ten okropny niemiecki – powiedział zupełnie szczerze. Chociaż sam przed sobą nie raz nie dwa razy przyznał, że mundury niemieckie same w sobie brzydkie nie są, po prostu bardzo źle się kojarzą. Ale pewnie tym ze wschodu źle kojarzą się mundury radzieckie…ale te od ruskich to wcale nie były ładne.\n— Chociaż wiesz…po części rozumiem twojego męża. Na jego miejscu obawiałbym się, że jakiś były chłopak, albo narzeczony mojej żony zechce ja porwać, a ona z nim ucieknie – zażartował z tego wszystkiego. Spojrzał dyskretnie na zegarek. Przygryzł lekko wargę, może nieco zbyt nerwowo opuścił rękę. – Powoli będziemy musieli wracać. Pozwolisz że cię odprowadzę? – zapytał. Strasznie zależało mu na odpowiedzi, podczas odprowadzania Antoniny mógłby jeszcze z nią porozmawiać. Może nawet zapytałby się jej o coś. Chciał ją wplątać w pewną grę, grę która była warta świeczki… Przynajmniej z jego widzenia, oraz jego szefostwa. Nie chciał jej jakoś bardzo wykorzystywać, bo jeśli by odmówiła (co zrozumiałby), to musiałby znaleźć jakiś inny sposób.\nBociek 15 lipca 2017 14:00\n[Tak planowaliśmy. Planowaliśmy też, że Eryka aresztują i chyba nawet mąż Tośki będzie go przesłuchiwać, a Antonina pomoże mu wydostać się z tego wszystkiego.]\n— Nie wierzę – powiedział zaskoczony. Naprawdę był tym faktem zdziwiony, on sam swego czasu miał jakąś dziewczynę, a w swoim mniemaniu był tylko trochę ładniejszy od diabła. A Antonina…była piękna, podobała mu się, ale starał się tego jakoś za bardzo nie okazywać, w końcu to mężatka. Żona okupanta, nie powinien, bo na siebie sprowadzi jakieś nieszczęście…oraz pewnie też na Antoninę, a tego nie chciał. Nie chciał aby jej się coś stało.\n— Oczywiście. Poza tym będę pewniejszy, że dotrzesz szczęśliwie do domu – powiedział i uśmiechnął się lekko w jej kierunku. – mam pytanie. Twój mąż to gdzie służy? – zapytał. Nie potrafił sobie nic przypomnieć z tego bankietu. Nie potrafił przypomnieć sobie jego munduru, niczego. Nie był pewny, czy był w Gestapo, SS czy zwykłym Wehrmachcie. Naprawdę nie potrafił sobie tego przypomnieć. Ale nie było w tej chwili to tak bardzo ważne, najważniejszym był fakt, że był wystarczająco wysoko w hierarchii aby wyciągnąć kilka ważnych informacji, które może zdradzi żonie, a Antonina czyli żona przekaże to wszystko pewnemu żołnierzowi AK, który z pewnością zrobi z tego dobry użytek ku chwale ojczyzny.\n— Nie żeby coś, tak tylko pytam z ciekawości – zaznaczył po chwili. Powoli starał się szykować grunt pod to jedno ważne pytanie. Myślał jednak, że Tośka się zgodzi na szpiegowanie własnego męża. Chociaż on osobiście tego nie nazwałby szpiegowaniem, ot po prostu wyciągałby od niego pewne informacje, które mogłaby się przydać dowództwu AK.


Wysokie trójglicerydy i zapalenie wątroby\nMój mąż zrobił wyniki trójghlicerydów i cholesterolu i te pierwsze wyszły 668 a cholesterol 260. Poniważ były te badania poprzedzone ostrą dietą dostał lek Zocor . Jednak moje ptanie brzmi jeżeli mąż zje coś co podwyżzy mu trójglicerydy ( np pizza, bądź coś bardziej tłustego) czy długi jest czas zwalczania tych trójglicerydów?\nChodzi nam o to głównie czy jest sens , aby mąż przez pewien czas sie katował nie jedząc pewnych rzeczy a potem jak zje minimalną ilość to trójglicerysy podskoczą własnie do tego wysokiego stanu? I czy ktoś słyszał jakie efekty daje ten lek? I czy znacie może dietę którą można jeść na obniżenie trójglicerydów, ale która nie szkodzi wątrobie?\nSama sobie popijam herbatke z korzenia , lisci mniszka , tak tylko dla zdrowotnosci , usuwa toksyny z organizmu, wzmacnia organizm, oczyszacza krew itd.....\nPoczytaj sobie o diecie wątrobowej:\nNa stronie jest kilka informacji o wątrobie. Oraz o tym co jej nie szkodzi. Jest to bardzo lekka dieta, która składa sie z dużej ilości warzyw i owoców. Tak wiec jest to dieta, która praktycznie każdy z nas powinien stosować dla naszego zdrowia.\nWątroba to bardzo wazny narząd. Polecam męzowi ograniczenie jedzenia tlustych i smazonych potraw poniewaz może narobić sobie niezłych szkód w organizmie.\nJa polecam zmiane mentalności osoby w domu gotujacej . To się z niczego nie bierze i pracuje się na to latami.\nWieksza uwaga w wyborze produktów i tego co się mezowi na stół serwuje.\nNa watrobe bardzo skuteczny jest ostropest.\nMoze byc wiele przyczyn choroby watroby, nie tylko nieprawidlowe odzywianie niszy watrobe, nadmiar alkocholu, lub jakies prochy np. przeciwbolowy "paracetamol" jest zabojstwem na watrobe.\nJa nie stosuje zadnej diety, jem to na co mam tylko ochote, tluste, slodkie , kwasne , z watroba jest wsio ok.\nSa ludzie ktorzy maja problemy z zoladkiem, mimo zdrowego odzywiania .\nRównież na zapalenie wątroby polecam jak koleżanka wyżej ostopest plamisty jest bardzo wydajny o czym można znaleźć dużo arykułów jak tutaj http://enaturablog.pl/ostropest-plamisty-mielony-cena-wlasciwosci-przeciwwskazania/\nZapalenie oskrzeli a antybiotyki arnika 3 2,570 08-02-2017, 11:57


O drodze do Prawdy...o Bogu i o sobie. Cóż ważniejszego!!! » CHRZEST JEZUSA W JORDANIE - opis wizji Marii Valtorty z wyjaśnieniami Pana Jezusa. Poemat Boga-Człowieka 2,3-4-en\nWidzę równinę niezamieszkałą i pozbawioną roślinności. Nie ma na niej pól uprawnych. Tam gdzie gleba nie jest za płytka ani zbyt wysuszona, widać gdzieniegdzie rośliny. Tworzą tu i tam kępki jak zielone rodziny. Zauważcie, że ten wyschnięty i nieuprawny teren jest po mojej prawej stronie. Rozciąga się w kierunku południowym, północ znajduje się za mną. Po lewej stronie widzę rzekę o raczej niskich brzegach. Płynie wolno z północy na południe. Sądząc po bardzo wolnym biegu rzeki, jej koryto nie znajduje się na dużej pochyłości: płynie jakby w obniżeniu równiny. Prąd rzeki ledwie wystarcza, by powstrzymać zastój wody i [zapobiec] powstaniu trzęsawiska. Woda nie jest głęboka. W miejscu tym widać dno. Szacuję, że nie jest głębsza niż jeden metr, najwyżej półtora metra. Szeroka jak rzeka Arno w okolicach S. Miniato-Empoli, powiedziałabym: około 20 metrów. Nie mam jednak wyczucia i moje szacunki są przybliżone. Woda ma kolor lekko zielonego lazuru w pobliżu brzegów. Wilgotność ziemi utrzymuje na nich zielony pas bujnej [roślinności], cieszącej oko zmęczone posępnością ciągnących się przede mną w nieskończoność kamieni i piasku.\nWewnętrzny głos – który, jak wam wyjaśniałam, daje mi wskazówki dotyczące tego, co powinnam zauważyć i wiedzieć – mówi mi, że widzę dolinę Jordanu. Nazywa ją “doliną”, bo jest to nazwa zwyczajowa miejsca, w którym płynie rzeka. Tu jednak nazwa ta wydaje mi się nieścisła, “dolina” bowiem przywodzi na myśl wzgórza, zaś w sąsiedztwie [tej rzeki] nie ma nawet ich śladu. Znajduję się więc nad Jordanem, a pusta przestrzeń, którą dostrzegam po mojej prawej stronie, jest Pustynią Judzką.\nChoć nazywanie [tego miejsca] mianem pustyni jest słuszne – z powodu braku mieszkańców i braku śladów ludzkiej działalności – to jednak nie pasuje ono do naszych wyobrażeń o pustyni. Nie ma tu wydm pustynnych, jak sobie to wyobrażamy, jedynie obnażona ziemia, pokryta kamieniami i żwirem, jak na obszarze rzecznych nanosów po wylaniu wody.\nW oddali widać wzgórza. Nad Jordanem panuje głęboki spokój, szczególna atmosfera. Coś wykracza poza krajobraz, coś, co przypomina odczucie ogarniające [stojącego] nad brzegiem jeziora Trasimene. Miejsce to zdaje się pamiętać anielskie loty i niebiańskie głosy. Nie potrafię dobrze wyrazić tego, czego doświadczam. Czuję, że jestem w miejscu, które przemawia do ducha.\nWidzę ludzi skupionych na prawym (w stosunku do mnie) brzegu Jordanu. Jest tam wiele osób w rozmaitych szatach. Niektórzy wydają się z ludu, inni – bogaci. Jest ich dość dużo. Wielu wygląda na faryzeuszów, w szatach ozdobionych frędzlami i tasiemkami.\nPośrodku, na skale, [stoi] mężczyzna. Od razu rozpoznaję w nim Chrzciciela, choć widzę go po raz pierwszy. Przemawia do tłumu. Zapewniam, że nie przemawia łagodnie. Jezus nazwał Jakuba i Jana “synami gromu”. Jakież więc imię nadać temu gwałtownemu mówcy? Jan Chrzciciel zasłużył na imię pioruna, lawiny, trzęsienia ziemi, tak bardzo jest porywczy i surowy w swej mowie i gestach.\nMówi o przyjściu Mesjasza. Napomina słuchaczy, aby przygotowali serca, pozbywając się tego, co je obciąża, i aby prostowali myśli. Jest to mowa gwałtowna i twarda. Poprzednik [Mesjasza] nie ma lekkiej ręki Jezusa, leczącej rany serc. To jest lekarz, który obnaża, sprawdza i bez litości wycina. Słucham. Nie przytaczam jego słów, są to bowiem te same słowa, [które zapisali Ewangeliści], wypowiadane w potoku rwącej mowy.\nZauważam, jak mój Jezus zbliża się ścieżką przylegającą do Jordanu, wzdłuż obrośniętego trawą zacienionego brzegu. Wydaje się, że tę wiejską drogę – raczej ścieżkę niż drogę - wydeptały karawany i podróżni, którzy przez lata i wieki przechodzili nią, by dotrzeć do punktu, w którym koryto rzeki podnosi się i zamienia się w bród. Ścieżka prowadzi dalej przeciwległym brzegiem rzeki i ginie gdzieś w zaroślach drugiego brzegu.\n(por. Mt 3, 13-17, Mk 1,9-11; Łk 3,21n; J 1,31-34)\nJezus jest sam. Zbliża się, krocząc powoli. Dochodzi do Jana od tyłu. Idzie nie robiąc hałasu. Cały czas słucha brzmiącego głosu Pokutnika z pustyni. Jezus [zachowuje się] tak, jakby był także jedną z licznych osób, które przyszły do Jana, by dać się ochrzcić i przygotować na oczyszczenie związane z przyjściem Mesjasza. Nic Go nie wyróżnia spośród innych ludzi. Wydaje się człowiekiem z ludu z powodu ubioru, a panem – ze względu na piękno rysów. Żaden jednak boski znak nie wyróżnia Go spośród tłumu. Można jednak powiedzieć, że Jan odczuwa szczególne duchowe promieniowanie. Odwraca się i od razu odkrywa źródło tego promieniowania. Schodzi szybko ze skały służącej mu za mównicę i idzie pośpiesznie ku Jezusowi, który zatrzymał się w odległości kilku metrów od grupy osób i oparł się o pień drzewa.\nJezus i Jan patrzą na siebie przez chwilę: Jezus Swoim lazurowym i bardzo łagodnym spojrzeniem, Jan zaś – okiem surowym, bardzo czarnym, pełnym błysków. Kiedy widzi się ich razem, zauważa się ich odmienność. Obydwaj są wysocy – to ich jedyna cecha wspólna. Różnią się jednak od siebie pod wszystkimi innymi względami. Jezus ma jasne włosy, długie i uczesane, cerę koloru jasnej kości słoniowej, lazurowe oczy, prosty, lecz dostojny strój. Jan – mocno owłosiony, ma czarne włosy spadające prosto na ramiona i przycięte schodkami. Czarna broda obcięta krótko okrywa mu prawie całą twarz. Nie przeszkadza to jednak dostrzec jego policzków zapadniętych z powodu postu, czarnych gorączkowych oczu, twarzy ogorzałej od słońca i zmiennej pogody. [Jan] jest półnagi. Okrywa go gruba skóra. To odzienie ze skóry wielbłądziej przytrzymuje w talii skórzany pas. Okrywa mu ono tors, spadając trochę poniżej wychudzonych bioder i ukazując po prawej stronie odsłonięte żebra, obciągnięte jedynie skórą ogorzałą na powietrzu. Patrząc na nich można by powiedzieć: dzikus i anioł. Jan spojrzał na Jezusa przenikliwym spojrzeniem i woła: «Oto Baranek Boży! Skądże mi to, że mój Pan przychodzi do mnie?»\nJezus odpowiada spokojnie:\n«[Przychodzę,] by dopełnić rytu pokutnego.»\n«Nigdy, Panie. To ja powinienem przyjść do Ciebie, abyś mnie uświęcił, a tymczasem Ty przychodzisz do mnie?»\nPonieważ Jan pochylił się przed Jezusem, Jezus kładzie mu rękę na głowie i odpowiada: «Pozwól, by wszystko dokonało się, jak tego pragnę, abym wykonał wszystko co słuszne i aby twój ryt poprowadził ludzi ku największej tajemnicy i aby zostało im ogłoszone, że Ofiara przebywa na tym świecie.»\nJan patrzy na Niego wzrokiem złagodzonym przez łzy i idzie przed Nim do rzeki. Jezus zdejmuje płaszcz i tunikę, zostając tylko w rodzaju krótkich spodni. Wchodzi do wody, w której stoi już Jan. Chrzci Go, wylewając na Jego głowę wodę z rzeki. Posługuje się przy tym jakby kubkiem zawieszonym u pasa, który wydaje się być muszlą lub połową wysuszonej i pustej tykwy.\nJezus jest prawdziwym Barankiem, Barankiem w bieli Swego ciała, w skromności rysów i łagodności spojrzenia. Jezus, po wyjściu na brzeg i po ubraniu się, skupia się na modlitwie. Jan pokazuje Go tłumowi i daje świadectwo, iż rozpoznał Go po znaku danym mu przez Ducha Bożego i nieomylnie wskazującym na Odkupiciela.\nKoncentruję się na obserwowaniu modlącego się Jezusa i nie widzę nic poza tą promienną postacią kontrastującą z zielonym dnem rzeki.\n«Jan nie potrzebował dla siebie żadnego znaku. Jego duch, przebóstwiony od łona matki, posiadał spojrzenie nadprzyrodzonej inteligencji, która byłaby udziałem wszystkich ludzi, gdyby byli wolni od winy Adama.\nGdyby człowiek pozostał w stanie łaski, niewinny i wierny Stwórcy, ujrzałby Boga poprzez zewnętrzne oznaki. Księga Rodzaju wspomina, że Pan Bóg rozmawiał swobodnie z niewinnym człowiekiem i że człowiek nie uciekał na dźwięk tego głosu, lecz rozpoznawał go bez pomyłki.\nTakie było przeznaczenie człowieka: widzieć i rozumieć Boga, [być] jak dziecko wobec ojca.\nPotem przyszła wina i człowiek nie ośmielił się już patrzeć na Boga, nie potrafił już rozpoznawać i rozumieć Boga. I coraz mniej to potrafi.\nJan, Mój kuzyn Jan, został obmyty z winy, kiedy Pełna Łaski pochyliła się z miłością, by ucałować Elżbietę – przedtem bezpłodną, a teraz oczekującą dziecka. Dziecko poruszyło się z radością w jej łonie, czując jak z jego duszy opadają łuski winy, tak jak strup odpada z rany w chwili jej uzdrowienia. Duch Święty, który uczynił z Maryi Matkę Zbawiciela, rozpoczął – poprzez Maryję, Żyjące Cyborium Wcielonego Zbawienia – Swe dzieło zbawienia wobec tego dziecka, które miało się narodzić. Miało ono być ze Mną zjednoczone nie tyle więzami pokrewieństwa, ile przez misję, która uczyniła z nas jakby wargi wypowiadające słowo. Jan był wargami, a Ja – Słowem. On – Prekursor w [głoszeniu] Dobrej Nowiny i w losie męczennika. Ja – ten, który doskonali Moją Boską Doskonałością Dobrą Nowinę, zapoczątkowaną przez [głoszenie] Jana i jego męczeństwo w obronie Bożego Prawa.\nJan nie potrzebował żadnego znaku. Znak był jednak konieczny z powodu ociężałości innych. Na czym Jan mógł oprzeć swoje twierdzenie, jeśli nie na niezaprzeczalnym dowodzie, który dostrzegłyby oczy opieszałych i [usłyszałyby] uszy ociężałych?\nTak samo Ja nie potrzebowałem chrztu. Jednak Mądrość Pana osądziła, że chrzest powinien stać się chwilą i drogą spotkania. [Mądrość Pana] sprawiła, że Jan wyszedł z groty na pustyni, a Ja – z Mego domu, i połączyła nas w tym momencie, by otwarło się nade Mną Niebo i aby zstąpiła na Mnie Boska Gołębica. Zstąpiła na Mnie, który miałem chrzcić ludzi Jej mocą. Z Nieba zaś dał się słyszeć jeszcze potężniejszy głos [wyrażający] myśl mojego Ojca: “Oto Mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”. [Stało się tak,] aby ludzie nie mogli się tłumaczyć i aby nie mieli wątpliwości nie wiedząc, czy powinni iść za Mną, czy nie.\nObjawienie się Chrystusa dokonało się wiele razy. Pierwsze, po narodzeniu, było [ukazaniem się] Mędrcom, drugie – w Świątyni; trzecie – na brzegu Jordanu. Potem nadeszły niezliczone inne objawienia się. Dam ci je poznać, bo Moje cuda ujawniają Moją Boską naturę, aż do ostatnich [cudów]: Zmartwychwstania i wstąpienia do Nieba. Moja ojczyzna została napełniona Moimi objawieniami, jak ziarnem rzuconym w cztery strony świata. [Objawiłem się] każdej warstwie [społecznej] i w każdym miejscu życia: pasterzom, możnym, uczonym, niewierzącym, grzesznikom, kapłanom, panującym, dzieciom, żołnierzom, Hebrajczykom i poganom.\n[Moje ujawnienia się] jeszcze dziś się powtarzają, lecz – tak jak wtedy – świat nie zgadza się z nimi lub raczej nie przyjmuje obecnych cudów i zapomina o dawnych. A Ja nie rezygnuję. Powtarzam się, aby was ocalić, aby was doprowadzić do wiary we Mnie.\nCzy wiesz, Mario, co robisz? Czy raczej: co Ja robię, sprawiając, że widzisz Ewangelię? To usilna próba doprowadzenia ludzi do Mnie. Pragnęłaś tego w swych żarliwych modlitwach. Nie ograniczam się więcej do słowa. Ono ich męczy i oddala. To grzech, ale tak jest. Uciekam się więc do wizji, do wizji Mojej Ewangelii, i wyjaśniam ją, aby ją uczynić jaśniejszą i bardziej przyciągającą.\nTobie daję pociechę wizji. Wszystkim udzielam środka, dzięki któremu można Mnie pragnąć i poznać. Jeśli środek ten nie jest używany i jeśli oni – jak okrutne dzieci – odrzucają Mój dar, nie rozumiejąc jego wartości, tobie pozostanie ten dar, a na nich spadnie Mój gniew. Mógłbym jeszcze raz uczynić dawny wyrzut: «Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wyście nie zawodzili».[por. Mt 11,16-19, Łk 7,11-35]\nTrudno, zostawmy ich. Niech ‘nienawracalni’ gromadzą na swe głowy węgle żarzące, a my zwróćmy się ku owieczkom, usiłującym poznać Pasterza. Pasterzem jestem Ja, a ty jesteś laską, która je do Mnie prowadzi.»\nJak ojciec widzi, śpieszyłam się, by umieścić te szczegóły, które z powodu ich małości wymknęły mi się, a które ojciec pragnął posiadać. Czytając dziś zeszyt zauważyłam jedno zdanie Jezusa, które może służyć za regułę. Dziś rano powiedział ojciec, że nie może rozpowszechniać opisów napisanych moim osobistym stylem. Sama odczuwam ogromny lęk i ponieważ nie chcę być znana, dlatego bardzo się z tego ucieszyłam. Czy jednak nie jest to sprzeczne ze słowami Pana z ostatniego dyktanda zapisanego w tym zeszycie? «Im bardziej będziesz uważna i dokładna (w opisie tego, co widzę), tym większa będzie liczba tych, którzy przyjdą do Mnie.» Oznacza to, że te opisy muszą być poznane. W przeciwnym razie jakże mogłoby się zrealizować to, że dzięki nim wielka liczba dusz przyjdzie do Jezusa? Podkreślam ten punkt, a ojciec uczyni to, co się mu wyda lepsze. Po ludzku podzielam to zdanie. Tu jednak nie jesteśmy na gruncie ludzkim i ludzka natura przekazujących słowo [Pana] powinna zaniknąć. Nawet w dzisiejszym dyktandzie Jezus rzekł: «sprawiając, że widzisz Ewangelię, próbuję silniej doprowadzić ludzi do Mnie. Nie ograniczam się więcej do słowa... Uciekam się do wizji... wyjaśniam ją, aby ją uczynić jaśniejszą i bardziej przyciągającą.» (...)\n«To co napisałaś 30 stycznia da okazję wątpiącym do wystąpienia ze swymi “ale” i “gdyby”. Ja odpowiem za ciebie. Napisałaś: “...kiedy widzę w ten sposób, rozpraszają się moje siły fizyczne, a szczególnie siły serca.” Pojawią się z pewnością “doktorzy niemożliwości”, którzy powiedzą: “Oto dowód, że to, co jej się przytrafia, jest ludzkie, bo nadprzyrodzoność zawsze daje siły, a nigdy nie [sprowadza] słabości.” Niech Mi więc wyjaśnią, dlaczego wielcy mistycy po zakończonej ekstazie – w czasie której przekroczyli ludzkie możliwości, nie odczuwając bólu, ciężaru materii, skutków wewnętrznych zranień i poważnych krwotoków, cieszyli się szczęśliwością, która czyniła ich pięknymi – pozostawali nawet fizycznie jakby omdlali w oczach ludzi, tak że myślano, iż odeszła od nich dusza? Niech Mi też wyjaśnią, dlaczego po kilku godzinach najokrutniejszej agonii, powtarzającej Moje umieranie – takiej jak ta u Mojej służebnicy Teresy, takiej jak agonie Mojej świętej Gemmy i wielu innych dusz, które Moja miłość oraz ich miłość uczyniła godnymi przeżywania Mojej Męki – osoby te odzyskują lub odzyskiwały siły i równowagę fizyczną, jakiej nawet najzdrowsze osoby nie posiadają?\nJa jestem Panem życia i śmierci, zdrowia i choroby. Posługuję się Moimi sługami zgodnie z Moim upodobaniem, jak pięknym sznurkiem, będącym zabawką w Moich rękach. Cud w tobie, jeden z cudów tak się ujawnia: w fizycznym stanie, przedłużającym się w cudowny sposób. Dochodzisz do tej szczęśliwości nie umierając. Doświadczasz tych uniesień znajdując się w stanie tak skrajnego wyczerpania, że innym przeszkadzałoby ono w [sformułowaniu] nawet najbardziej podstawowej myśli. Cud ujawnia się w żywotności tryskającej z ciebie w godzinach zapisywania Mojego dyktanda lub niebiańskich słów przynoszonych ci przez inne Duchy. Cud zawiera się w tym nagłym odzyskaniu sił po radości, która pochłonęła w tobie resztę żywotności pozostawionej ci do pisania. To Ja wlewam w ciebie tę żywotność. Jest ona jak krew, która ze Mnie wchodzi w twoje wyczerpane żyły, jak strumień wlewający się do rzeki i zasilający ją. Rzeka posiada wodę tak długo, jak długo wlewa się do niej strumień. Potem znowu pozostaje wysuszona aż do nowego przypływu wody. To jest jak operacja, która pozbawia cię Mojej Krwi aż do nowej transfuzji.\nTy sama jesteś niczym. Jesteś biedną istotą w agonii. Pracujesz, bo Ja tego chcę, dla celu, jaki zamierzyłem.\nJesteś biednym stworzeniem, o którego wartości stanowi jedynie twoja miłość. Nie masz innych zasług. Miłość i pragnienie bycia dla innych: wynik miłości do twego Boga. To przyczyna twego istnienia i ujawnienie Mojej życzliwości [wyrażającej się w] zachowywaniu cię przy życiu, choć – po ludzku mówiąc – od dawna twoje życie powinno było rozproszyć się w śmierci. Obawa – jak sama mówisz – że ponownie staniesz się “ludzkim wrakiem”, gdy Ja przestaję nosić cię ze sobą na pola kontemplacji i mówić do ciebie, stanowi dla ciebie i dla innych dowód, że wszystko to przychodzi jedynie z Mojej woli. Tym, którzy myślą po ludzku, że tą samą wolą i tą samą miłością mógłbym cię uzdrowić oraz że byłby to najlepszy sposób udowodnienia Mojej miłości i Mojej życzliwości, odpowiadam: zawsze zachowywałem przy życiu Moje sługi tak długo, jak długo według Mojego osądu ich misja powinna była trwać. Nigdy jednak nie zapewniałem im życia po ludzku szczęśliwego, bo misje Moje realizowane są w cierpieniu i poprzez nie. Moi słudzy mieli jedynie pragnienie podobne do Mojego: cierpieć dla odkupienia.\nNie można więc mówić o “rozproszeniu sił”, lecz trzeba powiedzieć: “Po zaniku mojego stanu niemocy – za sprawą dobroci Jezusa, dla Jego spraw i dla mojej radości – powracam do tego, czego udzieliła mi Jego dobroć: do ukrzyżowania dzięki Jego miłości i dla Jego miłości”.\nA teraz postępuj naprzód w posłuszeństwie pełnym miłości.»\nCHRZEST JEZUSA W JORDANIE - opis wizji Marii Valtorty z wyjaśnieniami Pana Jezusa. Poemat Boga-Człowieka 2,3-4


Niezbędnik katolika - czytania na 2019-06-25\n1 kwietnia 2020 r., środa\nCzytania na 24 czerwca\nCzytania na 26 czerwca\nCzytania liturgiczne na 25 czerwca 2019; Rok C, I\n1. czytanie (Rdz 13, 2. 5-18)\nAbraham i Lot rozdzielają się\nAbram był bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto. Lot, który szedł z Abramem, miał również drobne i większe bydło oraz namioty. Kraj nie mógł utrzymać ich obu, bo zbyt wielki mieli majątek i nie mogli razem mieszkać.\nA gdy wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami trzód Lota – mieszkańcami kraju byli wówczas Kananejczycy i Peryzzyci – rzekł Abram do Lota: «Niechaj nie będzie sporu między nami, między pasterzami moimi a pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewnymi. Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie. Jeżeli pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo, a jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja – w lewo».\nWtedy Lot, spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, że cała okolica wokół doliny Jordanu aż do Soaru jest bardzo urodzajna, była ona bowiem jak ogród Pana, jak ziemia egipska, dopóki Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory. Lot wybrał sobie zatem całą tę dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi. I tak się rozeszli. Abram pozostał w ziemi Kanaan, Lot zaś zamieszkał w owej okolicy, rozbiwszy swe namioty aż po Sodomę. Mieszkańcy Sodomy byli źli, gdyż dopuszczali się ciężkich przewinień wobec Pana.\nPo odejściu Lota Pan rzekł do Abrama: «Spójrz przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu; cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze. Twoje zaś potomstwo uczynię licznym jak pył ziemi; jeśli ktoś może policzyć pył ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. Wstań i przejdź ten kraj wzdłuż i wszerz: tobie go oddaję».\nAbram zwinął swe namioty i przybył pod Hebron, gdzie były dęby Mamre. Osiedliwszy się tam, zbudował ołtarz dla Pana.\nEwangelia (Mt 7, 6. 12-14)\nBrama szeroka i brama ciasna\n«Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, nie poszarpały was samych.\nWszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest istota Prawa i Proroków.\nWchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!»\nAbram był bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto. Lot, który szedł z Abramem, miał również owce, woły i namioty. Kraj nie mógł utrzymać ich obu, bo zbyt liczne mieli trzody; musieli więc się rozłączyć.\nGdy wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami trzód Lota, rzekł Abram do Lota: „Niechaj nie będzie sporu między nami, między pasterzami moimi i pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewnymi. Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie. Jeżeli pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo, a jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja w lewo”.\nWtedy Lot, spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, że cała okolica wokół doliny Jordanu aż do Soaru jest bardzo urodzajna, była ona bowiem jak ogród Pana, jak ziemia egipska, zanim Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory. Lot wybrał sobie zatem całą tę dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi. I tak rozłączyli się obaj. Abram pozostał w ziemi Kanaan, Lot zaś zamieszkał w owej okolicy, rozbiwszy swe namioty aż po Sodomę. Mieszkańcy Sodomy byli źli, gdyż dopuszczali się ciężkich przewinień wobec Pana.\nPo odejściu Lota Pan rzekł do Abrama: „Spójrz przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu; cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze. Twoje zaś potomstwo uczynię liczne jak ziarnka pyłu ziemi; jeśli kto może policzyć ziarnka pyłu ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. Wstań i przejdź ten kraj wzdłuż i wszerz; tobie go oddaję”.\nAbram zwinął swe namioty i przybył pod Hebron, gdzie były dęby Mamre; osiedliwszy się tam, zbudował ołtarz dla Pana.\nPsalm (Ps 15, 1-2. 3-4ab. 4c-5)\nKto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie?\nKto zamieszka na Twej górze świętej.\nAklamacja (Ps 25, 4b. 5a)\nNaucz mnie, Boże, chodzić Twoimi ścieżkami,\n„Nie dawajcie psom tego co święte i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami i obróciwszy się, was nie poszarpały.\nWszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.\nWchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują”.\nKsięgarnia Niedziela poleca: Biblia. Historia naszego zbawienia\nNiniejsza Biblia została opracowana z myślą o dzieciach, tych małych i tych większych. Zawarte w niej opowiadania przedstawiają główne wątki z historii zbawienia. Młodzi chrześcijanie poznają z niej biblijną opowieść o początkach świata i ludzkości oraz dzieje ludzi wiernych Bogu. Będą mogli odkryć życie Jezusa jako objawienie Bożej miłości. Dowiedzą się także, w jaki sposób Dobra Nowina dotarła na krańce świata.


Skrót Biało-Zielonych aktualności 18/2018\nZapraszamy na cotygodniową porcję Biało-Zielonych newsów czyli #LGRport.\nMuszą uważać Chrzanowski 3 ŻK, Oliveira 3 ŻK, Nunes 7 ŻK.\nCLJ U-17 w sobotę o 12.00 LG podejmuje Pogoń Szczecin w Sopocie ul. Jana z Kolna 18. Jeżeli Biało Zieloni wygrają zbliżą się do liderującej Pogoni na 2 „oczka”.\nDusan Kuciak przepuścił bramkę w 6 kolejnym meczu. W tym sezonie sympatyczny Słowak zachował czyste konto tylko w 6 z 32 meczów, wpuścił w nich 56 bramek. Nigdy wcześniej nie wpuścił tylu goli, najbliżej obecnego „rekordu” był w sezonie 08/09 wpuszczając 37 bramek w barwach FC Vaslui.\nCLJ U-19 również w sobotę o 12.00 na T29 podejmuje Lecha Poznań.\nCały czas w walce o utrzymanie zostają panie z Akademii Piłkarskiej LG, tym razem przyjdzie im walczyć z Medykiem II Konin, mecz na wyjeździe w sobotę o 15.00.\n2 Liga Kobiet, Biało Zielone spadają z ligi. Na 7 kolejek przed końcem są już bez matematycznych szans na pozostanie w 2 lidze. Ciągle mają jednak szansę na odniesienie pierwszego zwycięstwa!\n4 raz z rzędu w wyjściowej 11 Chojniczanki zagrał Karol Fila. Był to jego występ nr 10 w sezonie w barwach zespołu z Chojnic. W sobotę będzie przed szansą wystąpienia po raz 5 w meczu przeciwko Górnikowi Łęczna.\nW barwach Górnika z dużym prawdopodobieństwem nie zobaczymy już za to Tomka Makowskiego, młodzieżowy reprezentant Polski uszkodził kolano.\nW meczu ze Śląskiem LG oddała tylko 3 celne strzały na bramkę.\nPoza meczami z Arką, ostatni mecz LG wygrała 5 miesięcy temu! To, że nie jesteśmy w strefie spadkowej możemy zawdzięczać tylko słabości naszej ligi.\nPiątkowy mecz z Bruk Betem będzie meczem za 6 punktów. Jeżeli przegramy BB zbliży się do nas na 2 punkty.\nZa 2 miesiące kończą się kontrakty 8 graczy LG, jest to na pewno zapowiedź tego, co wielu kibiców kocha najbardziej-transferów.\nNa dwie kolejki przed końcem już wiadomo, że były piłkarz LG Ricardinho w najlepszym razie będzie grał w barażach o utrzymanie w Rosyjskiej 1 Lidze. Jego FK Tosno jest przedostatnie w lidze. Rysiek ma jeszcze tylko roczną umowę z klubem z Rosji.\nRozjemcą meczu z Bruk Betem będzie Szymon Marciniak, operatorem VAR będzie Paweł Gil.\n5 goli strzelonych po rzutach rożnych u siebie plasuję LG na 3 miejscu w lidze.\nNajwięcej razy LG wygrywała grając swoje mecze w piątki.\nBruk Bet zagra bez Romana Gergela oraz Mikovicia, a także swojego nominalnego prawego obrońcy Bartosza Szeligi, który będzie pauzował za 4 ŻK.\nW bramce BB z dużym prawdopodobieństwem zagra były zawodnik LG Dariusz Trela.\nW ubiegłym tygodniu urodziny obchodzili byli snajperzy LG Grzegorz Król oraz Adam Duda, pomocnik Daniel Łukasik, a także wciąż piłkarz LG Mario Maloca (4.05). Wszystkim Biało Zielonym, wszystkiego najlepszego!\nGol nr 5 Kuby Araka w barwach Stali w 1 lidze. Dziś o 20.00 Będzie miał okazję poprawić bilans w meczu z Wigrami Suwałki.


Nowe funkcjonalności w systemie antyplagiatowym - Erato Consulting\nNowe funkcjonalności w systemie antyplagiatowym\nW naszych ostatnich artykułach nawiązujemy do zmian, jakie spowodowało wprowadzenie ponad rok temu na polskich uczelniach wyższych nowego systemu antyplagiatowego JSA (Jednolity System Antyplagiatowy). Podstawowym problemem podczas oddawania pracy do sprawdzenia na uczelni jest fakt, że system JSA bada nie tylko plagiat, czyli fragmenty zapożyczone z innych źródeł (cytaty), lecz także podobieństwo stylistyczne. Oznacza to, że nawet parafraza (opisanie wybranych definicji i zagadnień własnymi słowami) może zostać uznana za plagiat według JSA. Sprawę komplikuje również to, że do Jednolitego Systemu Antyplagiatowego dostęp mają wyłącznie uczelnie, w związku z czym przed oddaniem pracy do sprawdzenia nie da się w żaden sposób upewnić, czy wynik uzyskany w systemie JSA będzie wynosił maksymalnie dopuszczalne 30%. W tej kwestii deską ratunkową może być system, jaki obowiązywał na większości uczelni przed wdrożeniem JSA – mowa o systemie Plagiat.pl.\nJeszcze do niedawna system Plagiat.pl badał czysty plagiat – czyli cytaty i inne fragmenty zapożyczone z literatury, Internetu i Bazy Aktów Prawnych. W związku z tym przeskanowanie pracy w systemie Plagiat.pl przed jej oddaniem do sprawdzenia na uczelni dawało niewielki obraz tego, jaki wynik możemy uzyskać w Jednolitym Systemie Antyplagiatowym. Wraz z początkiem sierpnia platforma Plagiat.pl została jednak rozbudowana o nowe funkcjonalności. W najnowszych raportach z systemu Plagiat.pl zobaczymy nie tylko fragmenty zapożyczone, lecz również takie, które są sparafrazowane, a mimo to w systemie JSA mogą być uznane za plagiat na skutek podobieństwa. Mowa tu o fragmentach zmodyfikowanych na skutek:\nzmiany kolejności wyrazów,\ndodania lub usunięcia wyrazów,\nzastosowanie synonimów (co oznacza zamianę wybranych wyrazów na wyrazy bliskoznaczne).\nFragmenty zmodyfikowane są w raporcie oznaczone kolorystycznie, widoczne są również źródła tego typu fragmentów wraz z ich oryginalną postacią.\nObecnie, aby oddać pracę, która zostanie na uczelni zaakceptowana i uznana za oryginalną, trzeba włożyć więcej pracy niż w poprzednich latach. Zdarza się jednak, że przez wymóg cytatów i porównań w częściach teoretycznych, mimo najszczerszych starań, podobieństwo pracy jest zbyt wysokie do źródeł i innych, wcześniej oddanych prac. Przeskanowanie swojego tekstu na platformie Plagiat.pl nadal nie umożliwi nam poznania dokładniego wyniku, jaki uzyskamy w Jednolitym Systemie Antyplagiatowym na uczelni. Jednak dzięki takiemu sprawdzeniu zobaczymy, które miejsca w naszej pracy wymagają dodatkowej korekty z powodu zbyt wysokiego podobieństwa do innych tekstów, co zwiększy nasze szanse na akceptację pracy na uczelni. Dodatkowo jest to w pełni bezpieczne, ponieważ sprawdzenie tekstu w systemie Plagiat.pl nie powoduje jego wgrania do jakiejkolwiek bazy. W związku z tym jeden tekst możemy sprawdzić w tym systemie wielokrotnie.\nWięcej na temat działania systemu JSA w naszych poprzednich artykułach:\nCzym jest JSA – Jednolity System Antyplagiatowy?\nSystem JSA a wskaźnik plagiatu – jak napisać oryginalny tekst\nW przypadku dodatkowych pytań bądź chęci sprawdzenia swojej pracy w systemie Plagiat.pl zapraszamy do kontaktu.\nZespół Erato Consulting\n© 2021 Erato Consulting