Nowy Jork | opera.info.pl\nUtworzono: sobota, 09, maj 2015 16:02\nSzybkie spojrzenie na kalendarz potwierdziło moje zaniepokojenie - tylko trzy tygodnie pozostały do końca sezonu 2014-2015 w MET. A tu moje notatki z "Don Giovanniego" z wtorku 28 lutego nadal leżą na biurku. Planuję co najmniej dwa "Bale maskowe” i być może "Rycerskość wieśniaczą” i „Pajace”" - i nie chcę zawieść mojego wiernego tłumacza ... Tak więc, pomyślałam, że w ten piękny wiosenny weekend w Nowym Jorku powinnam zająć się pisaniem...\nWe wtorek 28 lutego orkiestrę prowadził Alan Gilbert, dyrygent wypożyczony z sąsiedniego Lincoln Center. Gilbert niedawno ogłosił, że opuści stanowisko dyrektora muzycznego New York Philharmonic latem 2017 roku. Dyrygent utrzymywał żywe tempo przez cały czas, bez utraty liryzmu i romantyzmu utworu Mozarta. Orkiestra grała znakomicie. Szwedzki baryton Peter Mattei wystąpił w tytułowej roli, wenezuelski bas-baryton Luca Pisaroni jako Leporello, amerykański bas-baryton James Morris jako Commendatore, tenor z Rosji Dmitrij Korczak (debiut w Met) śpiewał partię Don Ottavio, sopran z RPA Elza van den Heever była Donną Anną, sopranistka Emma Bell z Anglii Donną Elvirą, mezzosopran Kate Lindsay (z Wirginii w USA) Zerliną i bas-baryton z Czech Adam Plachetka Masetto.\nZnam tę historię bardzo dobrze, ale tego wieczoru naprawdę poruszyła mnie mocno. Okazało się, że miałam spędzić kilka godzin jako świadek zbrodni seryjnego gwałciciela! Może tak się stało, dzięki wspaniałej kreacji Petera Mattei jako ..., ups, prawdę powiedziawszy szubrawca ... socjopatycznego gwałciciela, który wyprowadzał mnie ze strefy komfortu!\nProdukcja Met, pierwszy raz wystawiona w 2011 roku przez Michaela Grandage’a, jest umiejscowiona w epoce, ale udaje się jej odzwierciedlać nasz czas. Być może kolejny powód, mojej epifanii - to opera o pożądaniu, miłości, nienawiści, zazdrości, morderstwie, zemście, zazdrości, i jeszcze wiele, wiele więcej ...\nI tak to się zaczyna: spotykamy Don Giovanniego w sypialni szlachcianki Donny Anny (Leporello czuwa na zewnątrz na straży), która jest zaręczona z Don Ottavio. Udaje się jej obronić przed jego zalotami Don Giovannigo. Jej wołania o pomoc słyszy ojciec, Komandor, który rozpoczyna walkę z zamaskowanym napastnikiem. W walce na miecze Don Giovanni zabija Komandora i udaje mu się uciec nierozpoznanym. Donna Anna prosi Don Ottavio, aby pomścił śmierć jej ojca.\nNastępnie "spotkamy" "Donnę Elvirę, jedną z byłych podbojów Don Giovanniego. Leporello otwiera jej oczy pokazując "katalog" wszystkich ofiar Don Giovanniego. Podczas ślubu Masetto i Zerlina Don Giovanni wybiera sobie następną ofiarę ... Zerlinę. Anna prosi Don Giovanniego o pomoc w znalezieniu mordercy ojca. Elvira ostrzega ją przed Don Giovannim, który oskarża, że ona jest szalona i zaprasza wszystkich, aby uczcić ślub w jego domu. Kiedy wychodzi, Anna poznaje, jego głos – rozpoznaje w nim człowieka, który ją zaatakował. Ponownie błaga Don Ottavio , o pomstę za śmierć ojca.\nPo zaakceptowaniu zaproszenia Don Giovanniego Masetto i Zerlina (teraz skruszona, że nie jest w stanie oprzeć się pokusie flirtu z Don Giovannim) przychodzą do domu Don Giovanniego. Anna, Elvira i Ottavio – zamaskowani - pojawiają się tam również. Don Giovanni próbuje zwabić Zerlinę do innego pokoju. Młoda kobieta opiera się i krzyczy. Anna, Elvira i Ottavio ujawniają swoją tożsamości. Don Giovanniemu jednak znowu udaje się wymknąć.\nDon Giovanni i Leporallo wymieniają się ubraniami. Okazuje się, że Elvira jest nadal zakochana w Don Giovannim, mimo tego, co o nim wie. Przebrany za swego mistrza Leporallo napotyka Masetto, który szuka Don Giovanniego i dochodzi do walki. Leporello bije Masetto i uchodzi. Zerlina pociesza Masetto. Później, Anna, Elvira, Ottavio, Zelina i Masetto chwytają Leporello. Obawiając się o swoje życie, odsłania on swoją prawdziwą tożsamość - i udaje mu się ponownie zbiec. Don Giovanni i Leporello, uciekają na cmentarz, odnajdują grób Komandora. Pomnik na grobie przemawia do nich i prosi o pokutę. Don Giovanni namawia Leporello, aby zaprosił ducha Komandora do nich na kolację. Komandor przychodzi i prosi ponownie o nawrócenie grzesznika. Don Giovanni się śmieje ... a ziemia otwiera się i pochłaniają go ognie piekielne.\nAnna, Elvira, Ottavio, Zelina, Masetto i Leporallo pozostają przy życiu...\nCzytaj więcej: "Don Giovanni" w Met Opera\nCzytaj więcej: „Bal maskowy” Verdiego w Met Opera\nUtworzono: niedziela, 22, marzec 2015 15:05\nW niedawnym przedstawieniu "Donny Del Lago" (cykl zakończył się w ostatnią sobotę) najważniejszy był śpiew. Miałam okazję oglądać spektakl 28 lutego 2015. Domyślam się, że pomimo zawiłej fabuły, opera ta została wznowiona, ponieważ był do dyspozycji zespół śpiewaków, którzy mogli zmierzyć się z tym wyzwaniem bel canto.\nW libretcie Andrei Leone Tottoli, napisanym w oparciu utwór Sir Waltera Scotta „Pani Jeziora”, główna bohaterka - Elena jest obiecana Rodrigo Di Dhu (John Osborn) wojownikowi z klanu szkockich górali. Ona z kolei kocha Malcolma Groeme (Daniela Barcellona). Ojciec Eleny Duglas D'Angus (Oren Gradus) jest wrogiem króla Jakuba, który w przebraniu Uberto również stara się o Elenę. Szkocja zostaje ogarnięta wojną górali i lojalistów. Rodrigo ginie w walce a ojciec Eleny jest pojmany przez siły wierne królowi. Dodajmy, że ojciec, teraz wróg króla, kiedyś był jego nauczycielem. Tymczasem Elena, chroniona przez pierścień otrzymany od króla przebranego za Uberto, ma nadzieję przekonać władcę, by darował życie jej ojcu oraz ukochanemu Malcolmowi, który także przybywa jej szukać. Król Jakub odkrywa swoją prawdziwą tożsamość, godzi się z miłością Eleny do innego, przebacza zarówno Duglasowi jak i Malcomowi. Wszystko kończy się dobrze...\nWiele już napisano o inscenizacji przygotowanej przez szkockiego reżysera Paula Currana, że jest nijaka i że scenografia, która sprawdzała się dobrze na świeżym powietrzu w Santa Fe Opera, gdzie tę produkcję wystawiono wcześniej, nie działa w Metropolitan ... Wszystko, co mogę o niej powiedzieć to to, że jest nieagresywna i nie przeszkadza. Jedna uwaga - często trudno jest dostrzec i wyróżnić solistów na tle chóru, który niejednokrotnie tłoczy się na scenie nie mając właściwie nic do roboty.\nTa produkcja gościła supergwiazdę operową Joyce DiDonato, ulubioną artystkę Metropolitan Opera w Nowym Jorku i Carnegie Hall. (Dygresja: DiDonato kończy swój cykl Carnegie Hall Perspectives z Orkiestrą Filadelfijską w środę 18 marca. Program koncertu składa się z arii bel canto. Ja natomiast 4 listopada 2014 uczestniczyłem w jej koncercie "Podróż przez Wenecja" w Carnegie Hall. Była wspaniała!).\nCzytaj więcej: "Donna Del Lago" w Metropolitan Opera\nUtworzono: niedziela, 15, luty 2015 21:05\nW styczniu 2015 roku na Metropolitan Opera spadały po kolei liczne ,,nieszczęścia” - problem ze zmianą dekoracji po I akcie „Cyganerii” Pucciniego w dniu 15 stycznia, przełożona premiera „Jolanty” Czajkowskiego i „Zamku Sinobrodego” Bartóka z powodu zbliżającej się śnieżycy 26 stycznia, protest na scenie przeciwko polityce Putina na Ukrainie i aneksji Krymu. Ten ostatni, gdy artyści otrzymywali zasłużone brawa po premierze „Jolanty” 29 stycznia 2015.\nSzczerze mówiąc tym razem nie planowałam iść na "Cyganerię". W przeciwieństwie do wielu osób, nie jestem fanką tej produkcji Zeffirellego. Uważam, że wizualnie jest zbyt ciemna. Irytuje mnie też "dziwaczne" zachowanie Musetty całującej nieznajomego – kłóci się z udręką Mimi i Rodolfa (akt II). Również zbyt tłoczno jest w kawiarni, gdzie często soliści gubią się w tłumie. Bogu dzięki za Musettę i jej czerwoną sukienkę!\nAle jak tu nie pójść i nie usłyszeć na żywo Kristine Opolais i Mariusza Kwietnia? (Byłam zaproszona za kulisy 19.1 - dzięki, Berto!). To byłaby dla mnie ogromna strata... Tak więc po raz pierwszy poszłam 15-tego, potem znowu 19-tego, a wreszcie słuchałam w domu popołudniowe przedstawienie bezpośrednio transmitowane z Metropolitan Opery, 24 stycznia 2015.\nWśród solistów, bez wątpienia, polski baryton Mariusz Kwiecień był gwiazdą wszystkich trzech występów! Zazdrosny, porywczy, męski i szalony z miłości, gdy kłóci się zaciekle z Musettą w pierwszym i drugim akcie. Puszy się, wymądrza, grozi, jest skory do bójki. A przy tym wszystkim pokazuje swoją liryczną naturę w trzecim akcie w duecie z Rodolfo "O Mimi tu più non torni". Wokalnie Mariusz Kwiecień był w szczytowej formie. Jako Marcello był nie tylko bardzo dobry, a wręcz po prostu fenomenalny! Cieszmy się, że nie zamierza rezygnować z tej roli w przyszłości. (Mam nadzieję usłyszeć go ponownie 7 marca, w wersji koncertowej "Króla Rogera" Karola Szymanowskiego z The Boston Symphony Orchestra, której dyrektorem muzycznym jest mąż Kristine Opolaise, Andris Nelsons).\nKristine Opolais powróciła jako Mimi w "Cyganerii". Po występie w kwietniu 2014 przeszła do historii w Metropolitan Opera, debiutując w dwóch rolach w ciągu 18 godzin. Dała zaplanowany występ w "Madame Butterfly" a następnego dnia śpiewała w "Cyganerii". No i dodatkowe wyzwanie dla niej ....występ był nadawany w HD do kin na całym świecie. Słuchacze byli pod wrażeniem Opolais, jej występ zdobył uznanie krytyków.\nW pierwszą noc w niektórych momentach jej śpiew był niepewny, pozbawiony koloru, jakby martwy i bez życia. Potem Opolais wyjaśniła, że jej Mimi, wie, że umiera. Przypominała mi ducha. Myślę, że jej skłonność do ostrych brzmień tego wieczoru była wynikiem próby zmierzeniem się z brakiem wrażliwości dyrygenta, który zmuszał śpiewaków do czegoś w rodzaju „rajdu” z orkiestrą (co, dodam, z powodzeniem ignorował Borras). Była wspaniała w ostatnim akcie, jej interpretacja wstrząsająca a chemia między dwojgiem kochanków oczywista. Wszystko tonęło w ogromnym smutku!\nW roli ukochanego Mimi - Rodolfa – wystąpił francuski tenor Jean-François Borras. Ma piękny głos, ale brakowało mu wysokich nut, szczególnie w pierwszym akcie 15 stycznia. Doszedł do siebie ładnie pod koniec wieczoru. Jego duet z Marcello w Akcie III "O Mimi, tu piu non torni" był jedną z najważniejszych chwil tego przedstawienia. Stawał się coraz lepszy i mocniejszy z każdym występem.\nŁotewska sopranistka Marina Rebeka zachwyciła mnie jako w Musetta! Rebeka kontrolowała zbyt tłoczoną scenę w Café Momus, błyszczała w znanym walcu "Quando men vo". Jej swarliwy związek z Marcello prezentował się w całej krasie pod karczmą na Place d'Enfer (Marcello nazywa ją „strega"!) – bawili nas mocno oboje. Cieszymy się, gdy widzimy, że „zawierają pokój” na końcu, wiedząc jednocześnie, że ich relacja zawsze będzie burzliwa.\nAlessio Arduini (Schaunard) i David Soar (Colline) dali więcej niż wiarygodny wokalnie występ, często konkurując z dyrygentem, który próbował „zatopić” ich niektóre kwestie; byli uroczy podczas wybryków, zarówno w ich studio na poddaszu, jak i w Cafe Momus.\nTe uwagi odnoszą się głównie do przedstawienia 15 stycznia. Długa, niezaplanowana przerwa wywarła wpływ na nastrój tego wieczoru i bez wątpienia podziałała na występ śpiewaków. To był długi wieczór. Dużo lepiej było za drugim razem. Mariusz Kwiecień znowu wywoływał efekt „wow”, tak jak i Marina Rebeka. Opolais i Borras byli świetni razem i sprawiali, że płakaliśmy nieodmiennie ... podczas trzech występów Myślę, że sobotnia popoludniowa transmisja była najlepsza. Mogliście to Państwo ocenić sami ....\nUtworzono: czwartek, 12, luty 2015 00:27\nDwie historie, dwie kobiety: jedna rodzi się niewidoma, druga jest ślepa z miłości. Pozornie niezwiązane ... ale to, co je łączy to ich obsesyjny związek z dominującym mężczyzną. Czy Treliński idzie tak daleko, by sugerować, że Judyta to dorosłą Jolanta? Chyba tak...\nW interpretacji Trelińskiego dwie opery przedstawiają (prawdopodobnie) różne etapy w życiu jednej kobiety. Jolanta wyłania się z ciemności fizycznej i pozornej niewinności do "światła i miłości"; Judyta zostawia wszystko, co zna i rzuca się z powrotem w "ciemności" z powodu miłości, która ją zaślepia. Czy to może być starsza, pozbawiona złudzeń Jolanta?\nJolantę poznajemy w otoczeniu opiekunów, jakby "uwięzioną" w złotej klatce”- w białym pokoju z głowami upolowanych jeleni. Czy faktycznie tak dobrze troszczą się o nią? A może jest więźniem Ojca, który obsesyjnie nie chce pogodzić się z Jej ślepotą?\nMam wielu przyjaciół, którzy są pod wrażeniem poetyckiej Jolanty Anny Netrebko z Baden Baden z 2009 roku. To jednak było przed jej Lady Makbet. Teraz to dojrzała kobieta, z silnym głosem, wznoszącym się powyżej melodii. Trudno jest wyobrazić ją sobie jako wrażliwą, niewidomą kobietę, o której myślał Czajkowski. Ale czekajcie ... na ratunek zjawia się Vaudémont (i to na więcej niż jeden sposób...). To jest przedstawienie Piotra Beczały! Uchwycił świetnie ten moment i pozostałe! Historia ożywa, gdy rycerz spotyka się z Jolantą. Jedwabisty śpiew Piotra Beczały współgra z piękną, liryczną i romantyczną muzyką Czajkowskiego. Piękny był też duet Jolanty i Vaudémonta. „Tvoyo malchanye neponyatno” („Nie rozumiem twojego milczenia”).\nW tym miejscu wiem, że powinnam powiedzieć coś o błyskotliwości Valerego Gergieva jako dyrygenta. Szanuję Jego talent i mistrzostwo..., ale nie jestem fanką ... być może kiedyś ujrzy "światło" i stanie po właściwej stronie historii.\nBył też baryton Aleksiej Markow jako książę Robert, mężczyzna, któremu przeznaczono Jolantę, ale on jest teraz zakochany w innej; bas Ilya Bannik jako Król René, surowy ojciec Jolanty, baryton Elchin Azizov, jako tajemniczy mauretańskim Doctor i wielu innych, bardzo dobrych, ale ... wybaczcie mi ... zostali przyćmieni przez doskonałego Piotra Beczałę.\nWiele elementów inscenizacyjnych „Jolanty” pojawia się ponownie w "Zamku Sinobrodego". Jest to niezbędne do interpretacji Trelińskiego i wiąże dwie historie. Kostropate kołyszące się drzewa z obnażonymi korzeniami, głowy jelenia ozdabiające jeden z pokoi w obu operach.\nMariusz Terlinski zamienia Metropolitan Opera w „Zamek Sinobrodego" przez umieszczenie głośników w całym pomieszczeniu. Skrzypiące dźwięki, szmery, wszystko tworzy poczucie fatum i obfituje seksualnym napięciem. Przyjmując opaskę Judith podporządkowuje się mężowi i pomimo tego, że on stara się ją odwieść od tego, nalega, by dał jej na klucze, które otwierają wszystkie siedmioro drzwi. Jej obsesyjna miłość prowadzi nas przez wszystkie pokoje. Bardzo podobała mi się scena w skarbcu (tutaj luksusowej łazience), gdzie Nadja Michael prawie naga podziwia biżuterię, ale cofa się z przerażeniem, kiedy odkrywa, że jest zalana krwią. Jej umiejętności aktorskie i wokalne są tutaj oczywiste. Ma wyraźny, mocny głos. Głosem tym była w stanie wyrazić różnorodne emocje postaci Judyty- miłość, nienawiść, ciekawość, rezygnacja. Podobnie jak wcześniej Piotr Beczała, Nadja Michael skradła przedstawienie. No i nie przeszkadza, że jest piękna. Scena w łazience z płaczącymi ścianami i Michael w pozycji embrionalnej jest przerażająca. Michaił Petrenko, często poza sceną, jako Sinobrody z chropowatym głosem (może tylko tej nocy?), był dobry, jednak stanowił tło dla przeżyć Judyty. To co pamiętam z jego partii to "Judyto, pocałuj mnie ...", "Judyto, nie otwieraj drzwi...".\nBardzo podoba mi się ta mieszanina kina, wideo, efektów scenicznych, tradycji i nowoczesności, piękny śpiew. Muszę pochwalić ładne niebieskie sukienki. Jolanta ma słodką sukienkę z lat 50-tych. Sukienka Judyty jest wyrafinowana, seksowna ... Powinno wszystko zagrać bardzo dobrze podczas transmisji HD.\nNo i znowu wypadałoby coś powiedzieć na temat prowadzenia orkiestry przez Gergieva, ale nie mogę zbyt wiele. Byłam zafascynowana Nadją Michael, działała na mnie scenografia, dźwięki. Czy to ze względu na emocje, złe przeczucia? A może horror na scenie nie miał odzwierciedlenia w jego prowadzeniu orkiestry ... może przyćmił go blask reżysera i fascynujący występ Nadji MichaeI? Następnym razem, w sobotę, skupię się na muzyce (w końcu to Béla Bartók!) ...\nTagi: Jolanta / Zamek Sinobrodego | Piotr Czajkoowski | Béla Bartók | Metropolitan Opera | Mariusz Treliński | Anna Netrebko | Piotr Beczała | Nadja Michael | Boris Kudlička | Valery Gergiev | Michail Petrenko\nUtworzono: wtorek, 10, luty 2015 00:33\nMariusz Treliński i Roman Markowicz\nzdjęcie (c) archiwum prywatne Romana Markowicza\nMariusz Treliński stał się obecnie jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów operowych Europy. W Warszawie, w Teatrze Wielkim Operze Narodowej jest dyrektorem artystycznym.\nW styczniu 2015 roku nowojorska Metropolitan Opera przygotowała premierę dwóch oper w reżyserii Trelińskiego. Przy okazji przygotowań do premierowego przedstawienia miałem okazję posłuchać, co pan Mariusz, który wraz z całą polską kadrą przybył do Nowego Jorku aby przygotować „Jolantę” Piotra Czajkowskiego oraz „Zamek Sinobrodego” Béli Bartóka, ma do powiedzenia na ten temat. Jest to pierwszy raz, kiedy opera Czajkowskiego wystawiana jest przez Met Opera; jest to również pierwszy raz, gdy produkcja tych oper przybywa z Warszawy, co jest kolosalnym sukcesem polskiej kultury.\nO swojej pracy nad operą, a w szczególności nad operami prezentowanymi w Metropolitan Opera opowiada w szczególny dla siebie sposób: mówi bardzo prędko, mówi z dość rozbrajającym podnieceniem dziecka, mówi nie zdaniami, co całymi dość długimi akapitami, posiadając bez wątpienia przemyślane idee, nie mając zwątpień. Nie było w naszej rozmowie zbyt wiele miejsca na dyskusję, choć wiele z argumentów Mariusza Trelińskiego aż prosiło się o skomentowanie czy skontrowanie. Zadecydowałem więc opublikować niektóre z jego wypowiedzi, zaznaczając jedynie o czym dany fragment traktuje. Rozmowa zaoferowała fascynujące spojrzenie w „artystyczną duszę” wielkiego reżysera i jego szczególną wrażliwość, niestety, miała miejsce w dniu próby generalnej, kiedy wiadomym było, że panuje podniecenie, rozgardiasz, dopracowywanie ostatnich detali i że wszyscy będą reżysera przedstawienia „ciągnąć za rękaw”. Tak więc czas przeznaczony na rozmowę został dość drastycznie skrócony i wywiad urywa się bez ostatnich pytań.\n…o obecnej produkcji i jak się ona różni od poprzednich, które miały miejsce w Warszawie, St.Petersburgu, i Baden-Baden…\nMariusz Treliński: Ta produkcja dwóch oper była już zamierzona jako co-produkcja z Metropolitan Opera. Nawet jeśli chodzi o same parametry scenografii, to różnice były znikome. Zmiany są raczej subtelne, duchowe. Miałem na przykład na początku kłopot, kiedy dowiedziałem się, że w Nowym Jorku partię Sinobrodego będzie śpiewać Misza Petrenko, który mi jakoś nie pasował. Ja sobie wyobraziłem postać Sinobrodego jako kogoś w rodzaju Jeremy Irons. Potem jednak cztery tygodnie intensywnych prób i Petrenko zbudował inny sposób poruszania się, inny układ kręgosłupa i wykreował w ten sposób znacznie bardziej wyrafinowaną postać.\nSama praca w Metropolitan Opera: chcemy dać z siebie wszystko, chcemy być sobą, abyśmy robili rzecz uczciwą, chcemy aby było najlepiej.\nMariusz Treliński: Podstawową różnicą wydaje się amerykańska publiczność, odmienna od polskiej. My jesteśmy trochę rozpieszczeni, bo Polacy są szalenie wrażliwi, wyczuleni na teatr. Myśmy byli uprzywilejowani mając Kantora, Grotowskiego, Warlikowskiego, a wiec wielkie tradycje teatralne, także rewolucję teatralną. Publiczność warszawska nie jest więc tylko publicznością, która do opery przychodzi, aby tylko posłuchać głosu, choć to jest oczywiste, ale oni w operze czegoś innego szukają, czegoś innego się domagają. Publiczność w MET jest bardziej tradycyjną, choć Gergiev (znany dyrygent, szef Teatru Marińskiego w St.Petersburgu i częsty gość Metropolitan Opera przyp. Roman Markowicz) powoli wprowadzał i tu rewolucję. Jeśli zaś chodzi o samą pracę z amerykańską kadrą sceniczną, to tutaj panuje większy stres, ponieważ pracuje się szybciej i inaczej niż w Teatrze Wielkim. Tutaj, co znajduję bardzo destrukcyjnym, rozmontowuje się dekoracje po każdej próbie, ponieważ wieczorem odbywa się już inny spektakl.\n…o dwudziesto letniej współpracy ze scenografem Borysem Kudliczką, autorem również scenografii Jolanty i Sinobrodego…\nMariusz Treliński: jest to swoisty kontrapunkt: mamy wspólne wizje, ale inne metody osiągania rezultatów. Obaj jesteśmy „dziećmi” Andrzeja Kreutza Majewskiego, jednego z największych polskich scenografów. Jesteśmy jego wychowankami i bardzo wiele mu zawdzięczamy. I nasza wizja opery jest bardziej wizją psychologii, niż realiów. Mnie interesuje malowanie pejzażu wewnętrznego, dlatego też dla mnie scenografia nie jest opisem realiów, które otaczają postać, ale opisem jej stanu duchowego. I to jest dla nas kluczowe, i tego z Borysem zawsze szukaliśmy, tych rzeczy nienazwanych. I tutaj dla nas wyzwaniem był świat Bartóka, dlatego, że Béla Bartók w swoim prologu opisał wizję opery, która jest czymś niemożliwym do spełnienia. W 1918 roku, on zaprasza widza do uczestnictwa w czymś takim, gdzie mówi: ”Spójrzcie na scenę: Czy to jest scena, czy to jest wasza dusza? Widzicie kurtynę, ale czy to jest kurtyna, czy kurtyna waszych rzęs? Czy to, co widzicie jest naprawdę, czy to tylko wasza projekcja?". I to jest opowieść o spektaklu, który zaciera różnice granic, który całkowicie zaciera różnice pomiędzy widownią a sceną, który ma coś z kina, bo podczas seansu filmowego często zapominamy, gdzie jesteśmy. Sinobrody jest dotąd najsilniejszym owocem naszej współpracy, najistotniejszym dokonaniem, z którego jesteśmy najbardziej zadowoleni, w pójściu w stronę nieokreśloności. Bartók jako bohaterów swojej opery wymienia nie tylko Judytę i Sinobrodego, ale i sam zamek. Otóż dla nas jest to jakaś trzecia siła, coś w rodzaju freudowskiego libido, coś w rodzaju tego, co wydarza się pomiędzy parą ludzi, w momencie konfliktu, miłości, pasji, destrukcji. Teraz, ta siła jest żywa, zmienna: Bartók i autor libretta Bela Balazs w partyturze zaznaczają: "zamek westchnął”, "zamek drży”, ale co to oznacza? Co trzeba by zbudować na scenie, aby coś takiego zobrazować? A wiec życzeniem Bartóka było przekroczenie granic opery, zbudowanie widowiska całkowicie nowoczesnego. Myśmy umieścili obydwie produkcje w lesie, bo dla mnie las jest symbolem podświadomości, w obu produkcjach w tym świecie dzieją się historie. Najpierw mamy domek Jolanty, który ma przejrzyste ściany, potem pojawiają się kontury zamku, które najpierw są szalenie konkretne, ale potem się rozmywają i w ostatniej scenie możemy zapytać, czy ten zamek był, czy go może nie było, czy może to wszystko działo się w lesie, może tej historii w ogóle nie było. I to jest moja odpowiedź na pytanie kim jest Borys, dlatego, że my szukamy takiego świata, świata który jest przekroczeniem rzeczywistości, coś z poezji, coś z nieokreśloności. I to jest nasz wspólny cel, chociaż jesteśmy od siebie odmienni: Borys jest precyzyjny, dokładny, matematyczny w podejściu, ja jestem bardziej chaotyczny i niepokojąco zmienny. I teraz te dwie siły nawzajem gdzieś się kontrują, doskonale się nam razem pracuje i nie widzę powodu, aby zmieniać scenografa po blisko dwudziestu latach współpracy nie tylko w operze, ale i filmie.\n…o procesie kreacji nowych projektów reżyserskich i wizji, jaka temu towarzyszy…\nMariusz Treliński: Zazwyczaj zaszywam się w jakimś rezerwacie ciszy (mam taki jeden na północy Polski), gdzie w całkowitym odosobnieniu, w lesie, słucham nagrania dziesiątki, może setki razy, uczę się tego prawie na pamięć i wtedy podczas tych seansów pojawia się wizja mojej opery. Ale nie zawsze pierwsze spojrzenie, ta pierwsza prawda jest prawdą właściwą. Czasami potrzeba dokopać się głębiej, dokopać do wnętrza, aby lepiej zrozumieć, o co tu chodzi.\nW przypadku „Jolanty” ta pierwsza prawda jest o słodyczy, słodyczy , która jest podejrzana, kiedy Jolanta, (bohaterka opery, od urodzenia niewidoma królewna) zapytuje „ po co mi są oczy? po to, aby płakać?” . I kiedy docierałem głębiej odkrywałem opowieść o szalenie biednej, skrzywdzonej istocie, trzymanej z dala od społeczeństwa , bo jest inna. Tylko że jej ślepota nie jest jedynie kalectwem, ale jest też darem, bo ludzie, którzy nie widzą, mają czasem zdolności profetyczne, widzą więcej oczyma duszy i być może ich świat jest piękniejszy. I w moim zrozumieniu Jolanta jest „alter ego” samego Czajkowskiego, który jako homoseksualista (o czym oficjalnie zaczęło się mówić i co zostało dopiero zaakceptowane nie tak dawno temu, przyp. Roman Markowicz) też czuł, że stoi gdzieś na uboczu. Więc dostrzegam tam ambiwalencję: niby opera kończy się udaną operacją, Jolanta i jej ukochany Vaudemont stają się małżeństwem, ale z odzyskaniem wzroku wiąże się też utrata czegoś innego, czegoś, co było większe niż my sami…\nWydaje mi się ciekawe połączenie postaci Jolanty z bohaterką opery Bartóka Judytą. Opera Czajkowskiego ma „happy end”, po tym jak jej bohaterka wyrasta w odosobnieniu, ma zaborczego ojca, trzymającego ją z dala od ludzi, czuje zapach krwi, kiedy ojciec powraca z polowań, ale na koniec pojawia się książę , jest miłość i małżeństwo… U Judyty mamy sytuacje regresu i ucieczkę od wolności. Judyta , z opery Bartóka, zaczyna od pozostawienia męża, dostatku i pojawia się przed Sinobrodym wiedząc, że o nim „chodzą słuchy”. I tutaj symbolicznie zakłada ona opaskę na oczy, aby wejść w ciemność. Dla mnie te dwie opery stają się jedną opowieścią o dwóch fazach życia kobiety i opowieścią o tym, że my nie potrafimy się pozbyć traumy naszego dzieciństwa, że nie jest możliwa ucieczka, że te „demony” za nami pójdą, zawołają nas i raz jeszcze wrócimy w ciemność. To jest gorzka przypowieść, ale wydaje mi się, że to połączenie oper daje mi jakąś podwójną wartość: że one, jak lustro na siebie oddziałują i odbijają się w sobie. Że ten podejrzanie słodki finał Jolanty w kontekście Sinobrodego ma większy sens.\nTagi: Mariusz Treliński | Jolanta | Zamek Sinobrodego | Metropolitan Opera\nCzytaj więcej: Mariusz Treliński o "Jolancie" Czajkowskiego i "Zamku...\nUtworzono: piątek, 06, luty 2015 02:50\nJednym z najbardziej oczekiwanych spektakli sezonu 2014-15 w Metropolitan Opera była premiera „dyptyku”, na który składały się jednoaktowe opery Czajkowskiego i Bartóka. Pierwszą z nich, "Jolantę" wystawiono na deskach tego teatru po raz pierwszy. "Zamek Sinobrodego" wystawiany był uprzednio, choć na deski Metropolitan Opera nie trafia często. Dla polskiej kultury było to wyjątkowe wydarzenie, jako że spektakl ów był po raz pierwszy w historii ko-produkcją Teatru Wielkiego Opery Narodowej z Warszawy i nowojorskiej MET. Na mapie tej największej być może opery na świecie, Polska zaczęła być więc postrzegana nie tylko jako kraj, z którego przybywali na scenę tego teatru tacy artyści jak Podleś, Kwiecień, Beczała, Kurzak, a wcześniej też Żylis Gara czy Toczyska, ale potencjalny partner w kreacji kolejnych przedstawień.\nAutorem przybyłej z Warszawy produkcji był znany reżyser Mariusz Treliński, obecny dyrektor artystyczny TWON: do Nowego Jorku przywiózł cały zespół, z pomocą którego przeniósł warszawskie przedstawienie na deski MET. Byli to więc: scenarzysta Borys Kudlička, od blisko 20 lat najbliższy współpracownik reżysera, dramaturg Piotr Gruszczyński, Marek Adamski, kreator kostiumów, choreograf Tomasz Wygoda, oraz Bartek Macias, autor niezmiernie ważnych w tej inscenizacji efektów video.\nMimo, że w Metropolitan Opera obsada obu oper była niemal całkowicie rosyjsko-języczna, to główną rolę męską w "Jolancie" zaśpiewał nasz największy obecnie tenor Piotr Beczała. On też zdobył być może największy aplauz lokalnych i poza-nowojorskich krytyków, którzy nie szczędzili mu komplementów za żarliwą i wokalnie doskonałą interpretację Vauldemonta w "Jolancie". „Światowej klasy śpiewanie” to tylko jeden przykład z licznych komplementów. Obydwoma przedstawieniami dyrygował Valery Gergiev, szef słynnego teatru Marińskiego w St.Petersburgu i jeden z częstych gości nowojorskiej opery. Byłem zaskoczony, że ten wyrosły na rosyjskim repertuarze kapelmistrz, który od lat repertuar ów przy wielu okazjach prezentuje w Ameryce, wydawał się mniej efektowny, czasami wręcz niezaangażowany w kompozycji Czajkowskiego, natomiast znacznie ciekawiej poprowadził wspaniałą orkiestrę MET w kompozycji Bartóka: a może to tylko dlatego, że "Sinobrody" jest po prostu o wiele bardziej intrygującą partyturą?\nAnna Netrebko, której obecność w obsadzie potrafiłaby dziś "rozprzedać" jakikolwiek przedstawienie operowe, śpiewała główną rolę w "Jolancie". To nie była ta sama lwica, czy opętana rządzą zemsty Lady Macbeth, sprzed kilku miesięcy, gdyż rola Jolanty nie pozwala na podobne sceniczne zaangażowanie. Jej forma wokalna podczas po-premierowego przedstawienia wydawała się niemal nienaganna a jej głos miał wystarczającą siłę: być może w najwyższym rejestrze dały się zauważyć momenty forsowania, ale były one nieliczne. Aktorsko Netrebko jest instynktowną artystką i jej portret niewidomej dziewczyny był ujmujący.\nZ obsady warszawskiego spektaklu pozostała jedynie niemiecka śpiewaczka Nadja Michael w roli Judyty w "Sinobrodym": ona, wokalnie i aktorsko, pozostała prawdziwą bohaterką nie tylko "Sinobrodego", ale całego spektaklu. W ciekawie zarysowaną postać, brutalnego i tragicznego księcia Sinobrodego wcielił się Michail Petrenko, rosyjski bas, którego partia wokalna nie jest aż tak silnie wyeksponowana jak jego partnerki.\nPoza przyrzeczonym Jolancie w dzieciństwie księciem Robertem, którego śpiewał doskonały baryton Aleksej Markov, pomniejsze role w "Jolancie" były nieco problematyczne i najwyżej adekwatnie zaśpiewane. W roli Króla Rene, Aleksjeja Janowickiego zastąpił słaby wokalnie Ilja Bannik. Elczin Azimov, jako mauretański lekarz (Ibn-Hakim), czy Matt Boechler (jako leśniczy Bertrand), spełnili swoje zadanie przyzwoicie: ich głosy jednak ani nie zapadły w pamięć, ani nie były dobrze słyszalne. Wrażenia te mogą okazać się zupełnie inne podczas oglądania transmisji w HD.\nO ile w "Sinobrodym" chór w ogóle nie występuje, to w operze Czajkowskiego jego rola jest bardzo ograniczona. Było ciekawym pomysłem, aby w pierwszej części chórzystki akompaniujące towarzyszkom bohaterki, umieścić w kanale orkiestrowym. W ostatniej scenie weselnej, na kilka chwil, cały chór pokazuje się na scenie: przypuszczam, że gdyby nie wymagania związków zawodowych, można byłoby tego uniknąć. Jak zauważyła towarzysząca mi osoba, nigdy jeszcze nie widziała tylu kelnerów i kelnerek na raz. Ale o kostiumach za moment.\nWydaje mi się interesującym, w jaki sposób polska produkcja dotarła na scenę Metropolitan Opera. Jak powszechnie wiadomo, dyrektor METu Peter Gelb był pod dużym wrażeniem, kiedy zobaczył ten spektakl w Baden-Baden (video również z udziałem Anny Netrebko dostępne jest na Youtube): wówczas zaproponował Trelińskiemu współpracę. Mniej rozpowszechnioną informacją, dostępną mi z lokalnych rosyjskich źródeł (posiadają nieco lepszy dostęp do rosyjskiego maestro), jest to, że Gergiev zapytany przez Gelba, jaki repertuar chciałby poprowadzić w sezonie 2014-15 zaproponował właśnie to przedstawienie, które jako "Jolanta/Aleko" (wczesna jednoaktowa opera Rachmaninowa) było początkowo ko-produkcją z jego własnym teatrem. Ta kombinacja, jak wielokrotnie wyjaśniał dyrektor Treliński, nie zdała egzaminu i wtedy pojawiła się właśnie idea, aby do "Jolanty" dołączyć "Zamek Sinobrodego", operę Bartóka, którą Treliński od dawna pragnął zrealizować. Nie jest więc wykluczone, że mamy trochę do zawdzięczenia rosyjskiemu dyrygentowi, który jest niestety od jakiegoś czasu zawikłany w polityczne powiązania z Putinem. Jego występom, nie tylko zresztą w Nowym Jorku, towarzyszą na co dzień protesty i demonstracje. Tak też się przydarzyło podczas premierowego przedstawienia, kiedy na scenę dostał się jakiś demonstrant (okazuje się znany już ze swej „działalności”) i podczas finałowych ukłonów, gdy cały zespół przyjmował oklaski publiczności, rozwinął transparent z fotografiami Gergieva, Netrebko, Putina i Hitlera. Niestety, jak już dawno temu zauważyłem, nie zawsze jest łatwo odseparować politykę od kultury. I nie wydaje się, że na jakiś czas przynajmniej, stanie się to łatwiejszym.\nCzytaj więcej: "Jolanta / Zamek Sinobrodego" w MET, czyli Polska...\nUtworzono: piątek, 06, luty 2015 02:42\nMariusz Treliński w swoim artystycznym manifeście deklaruje tradycyjną operę za sztukę muzealną, a jej zbawienie widzi w uwspółcześnieniu, unowocześnieniu przedstawień właśnie przy pomocy video, czy innych współczesnych rozwiązań estetycznych.\nNie ulega wątpliwości, że "Sinobrody" znacznie łatwiej poddaje się unowocześnieniu, jako że tematyka tego dramatu jest ponadczasowa. W "Jolancie" miałem sporo chwil, które dla własnego użytku nazywam „znakami zapytania”: te znaki zapytania nie odnoszą się wyłącznie do mojego własnego brak zrozumienia, ale braku odnalezienia sensu w reżyserii, scenografii i szczególnie kostiumach. Te ostatnie, jak całość scenografii są połączeniem czerni i bieli. Służebne Jolanty i jej opiekunka Marta - niemal dosłowny powrót do Oniegina - wyglądają na zatrudnione w jakimś eleganckim hotelu. Mąż Marty, leśniczy-drwal, który swojej siekiery nie zapomniał nawet podczas sceny ślubu (czy znowu jakiś niezrozumiany przeze mnie symbolizm?) mógłby z powodzeniem pojawić się w "Aleksandrze Newskim" Eisensteina, którego akcja jak może pamiętamy, toczy się we wczesnym średniowieczu. Zwiastun króla, karykaturalna zresztą postać Almerika, w swojej pilotce i goglach, przypomina filmy z lat 30-ch. Kostium Króla Rene, czego nie zamierzał chyba Marek Adamski, przywodził mi na myśl ukraińskich czarnych policjantów, tak pamiętnych z filmu „W ciemności” Agnieszki Holland. Mauretański doktor Ibn-Hakim mógłby pojawić się jako diakon w jakiejkolwiek „prawosławnej” scenie z filmu lub opery. No i na koniec dwójka, Robert i Vaudemont; w pierwszej scenie Jolanta prosi swoje druhny o przyniesienie jej świeżch kwiatów i śpiewa o wiośnie. Kiedy więc nieco później tego samego dnia pojawia się dwójka zagubionych w lesie, Vaudemont i Robert, z nartami i w muszkach, widz ma prawo spytać, czy wszystko tu w porządku, czy też reżyser sobie z nas żartuje. Muszkę nosi zresztą wspomniany awiator Almerik. Czy więc muszki i narty są symbolizmem, którego jedynie ja nie rozumiem?\nMożna zapytać także dlaczego, kiedy następuje zapowiadana wizyta króla i przyprowadzonego przez niego słynnego lekarza-uzdrowiciela, król pojawia się z zabitą sarną? Groteskowe podrzynanie gardła zabitemu już zwierzęciu można by sobie również podarować.\nNie byłem przekonany rozmową króla i lekarza: jeśli miało to być w tajemnicy przed Jolantą, dlaczego rozmowa toczyła się praktycznie u jej wezgłowia? Każde z osobna, byłoby niedociągnięciem: wzięte razem budziły moją nieufność. Do tego wspomniana ostatnia scena weselna z chórem: czy naprawdę przyodzianie tłumu chórzystów w kostiumy kelnerskie, z obowiązkowymi białymi fartuchami, było najciekawszym rozwiązaniem Marka Adamskiego?\nPoważnym reżyserskim niedociągnięciem było ustawienie śpiewaków zbyt głęboko na scenie: niewykluczone, że to właśnie powodowało problemy z ich wokalną projekcją: poza Beczałą, Markowem (Robert) i Netrebko, mało kto wybronił się z tej szczególnej scenografii.\n"Sinobrody", wykonany był w oryginalnym języku węgierskim i na szczęście poprzedzony prologiem bajarza, co jest typową tradycją ludowych opowieści. Już we wstępie wprowadzeni jesteśmy w metafizyczny, super-naturalny nastrój, kiedy autor libretta Bela Balazs sugeruje nam, że mającą się podnieść za moment kurtyną są może tylko nasze rzęsy, a to, co zobaczymy wydarzyło się być może jedynie w naszej wyobraźni. Oryginalnie ani miejsce, w którym opera się odbywa, ani czas nie są w partyturze Bartóka przez autorów sugerowane: Treliński "Sinobrodego" przeniósł do teraźniejszości i to zdało egzamin. Książę i jego nowa małżonka pojawiają się na scenie wysiadając z samochodu, którego widzimy jedynie światła - jeden z takich czysto filmowych efektów. Potem już współczesne ubrania wieczorowe, wspomniany już szyb windy i inscenizacja wskazują na teraźniejszość. Komnata morderczych narzędzi staje się tam kuchnią ze starannie przyczepionymi do magnetycznej sztaby kuchennymi nożami wszelakiego rodzaju oraz kilkoma wysokiej klasy tasakami. W kontekście dochodzących do nas niemal codziennie ze świata islamskiego (o ile dziś bardziej zdegenerowanego niż w dawnych czasach, kiedy Ibn-Hakia, mauretański doktor, był w stanie przywrócić Jolancie wzrok) informacji o ścinaniu głowy jeńcom, owe kuchenne rekwizyty robiły podwójnie niepokojące wrażenie, być może niezamierzone nawet przez autora scenografii. Nie byłem w stanie domyśleć się symboliki parującej wanny w komnacie klejnotów, z której Judyta wychodzi - jej frontalne obnażenie trwa jedynie moment - śpiewając o tych skarbach, które jak wszystko inne w tym zamku, opływają krwią. Z "Jolanty", jak już zaznaczyłem, pojawia się powtórnie kilka rekwizytów (jelenie rogi, drzewa, róże z wazonu Jolanty), które widzowi przypominać mają o potencjalnym powiązaniu obu dzieł.\nWesoła wdówka w Metropolitan Opera\nUtworzono: sobota, 17, styczeń 2015 14:00\nWychowywałam się w miejscach, w których lokalne (prowincjonalne) teatry operowe były zdominowane przez repertuar operetkowy. Królowali tam Lehar, Offenbach, Strauss... Moje oczy wciąż robią się wilgotne, kiedy słucham Dein Ist Mein Ganzes Herz z Land des Lächeln Franza Lehára – był to ulubiony utwór mojej matki Niemki.\nWydaje mi się, że obecnie mamy do czynienia z renesansem tego gatunku, lub co najmniej z podjęciem próby wskrzeszenia operetki. Świadczy o tym miedzy innymi ukazanie się dwóch nowych konkurencyjnych nagrań płytowych Piotra Beczały i Jonasa Kaufmanna. Obaj artyści twierdzą, że mają wielki szacunek dla tego gatunku, który na pewno nie jest łatwy do wykonywania, chociaż często bywa określany jako "lekki". Operetka jest obecnie dość rzadko wystawiana zapewne również dlatego, że ukazuje przestarzałe obyczaje społeczne, które nie do końca interesują współczesną publiczność.\n"Die lustige Witwe” / „Wesoła wdówka" Franza Lehara w Metropolitan Opera House, (oglądałam przedstawienie w dniu 09 stycznia 2015 roku), to nowa produkcja w reżyserii i choreografii Susan Stroman (sławy Broadwayu), ze scenografią Juliana Croucha, kostiumami Williama Ivey Longa i oświetleniem Paula Constabla. Angielskie libretto opracował Jeremy Sams (och, jaka szkoda, że nie zachowano oryginalnej wersji niemieckiej!). Orkiestrą dyrygował Andrew Davis, a w obsadzie wystąpili: Renée Fleming (Hanna), Nathan Galwari Gunn (Danilo), Kelli O'Hara (Valencienne), Alek Shrader (Camille), Sir Thomas Allen (Baron Zeta) oraz Carson Elrod (Njegus).\nGłówną bohaterką jest tutaj atrakcyjna wdowa z bałkańskiego państwa Montenegro ... (ups ...Pontevedro!), obecnie mieszkająca w Paryżu, której mąż zostawił fortunę. Jej kraj jest bliski bankructwa. Urzędnicy ambasady Pontevedro w Paryżu chcieliby, aby Hanna poślubiła jednego z obywateli tego kraju, a tym samym uratowała swoją ojczyznę. Liczą na hrabiego Danilo jako najbardziej oczywistego konkurenta.\nW poetykę operetki jest wpisane, że śpiewacy często na przemian wykonują partie śpiewane i mówione, koniecznym jest więc, by śpiew i głosy mówione były dobrze do siebie dopasowane. Wydawało mi się, zwłaszcza w pierwszym akcie, że nie udało się podołać temu wyzwaniu i śpiewacy nie dość swobodnie brzmieli, czy to śpiewając, czy mówiąc. Mimo, że w partiach mówionych zastosowano mikrofony, wiele słów umykało. Metropolitan Opera House jest po prostu za duża.\nRenée Fleming dobrze pasowała do tej roli i przez cały wieczór prezentowała wysoką formę wokalną. "Viljo, o Viljo," - czuła, pełna zadumy pieśń o miłości, którą Hanna śpiewa na przyjęciu w ogrodzie, przypomniała mi “Rusałkę” ... Śpiewaczka wspaniale wyglądała w strojach z Belle Époque. Jej reakcje na błazeństwa Gunna były wiarygodne ..., a zauroczenie łobuzem w akcie drugim, kiedy Hanna i Danilo tańczą walca i nucą powtarzający się motyw "Wesołej Wdówki", naprawdę romantyczne. Baryton Thomas Allen wyróżniał się jako baron Mirko Zeta, poseł Pontevedro w Paryżu, nie mający pojęcia o fascynacji żony Valencienne Camillem. Kiedy mówimy o Valencienne .... gwiazda Broadwayu Kelly O'Hara, o której wiele mówiono i której występu wyczekiwano, stanęła na wysokości zadania śpiewając na scenie bez wzmocnienia głosu. Ona i tenor Alek Shrader, jako Camille, dodali wiele energii i “pieprzu” temu wieczorowi. Carlson Elrod jako Njegus, "człowiek na posyłki", asystent Danilo wniósł natomiast wiele komizmu.\nNie jestem wielką fanką Broadwayu, ale trzeba przyznać, że muzyczne numery, zarówno hałaśliwy, sugestywny kankan w Maximie, jak i folklorystyczne tańce bałkańskie na przyjęciu Hanny, były mistrzowsko wyreżyserowane i wykonane. Susan Stroman zabłysła tutaj niewątpliwie.\nTak więc biorąc pod uwagę wyzwania związane z produkcją, dałabym każdemu wykonawcy A za wysiłek; B- za pierwszy akt, B+ łącznie za drugi i trzeci; w sumie zaś mocne B za cały wieczór.\nTagi: Wesoła wdówka | Metropolitan Opera\n"Makbet", "Lady Makbet z mceńskiego powiatu" i "Śpiewacy norymberscy” - relacja z Metropolitan Opera\nUtworzono: piątek, 02, styczeń 2015 21:26\nTej jesieni wiele napisano o "Lady Makbet z mceńskiego powiatu" Szostakowicza, a nawet jeszcze więcej o „Makbecie” Verdiego" z Anną Netrebko jako Lady Makbet. Oto garść moich wrażeń:\nWidziałam popołudniowe przedstawienie 11 października 2014 roku z Željko Lučićem w tytułowej roli i wspomnianą już Anną Netrebko jako jego żoną. Dołączyli do nich: Joseph Calleja jako McDuff i Rene Pape jako Banko a wszystko pod batutą Fabio Luisiego w doskonałej produkcji Adriana Noble’a. Posępna scenografia Marka Thompsona, której ramę stanowiły sękate, jakby storturowane drzewa, szybko wprowadziła nas w złowieszczy klimat tej mrocznej opery.\nNie było wątpliwości, kto był w centrum uwagi. Od chwili pojawienia się Anna Netrebko (w blond peruce, podobno jej pomysłu), panowała nad sceną i nad widownią... Kiedy szła po szczycie wyspy utworzonej z krzeseł w scenie lunatykowania, była po prostu hipnotyzująca. Czarownice dodały grozy tej chwili. Dwuletnie przygotowanie Netrebko do roli opłaciło się. Jej głos brzmiał doskonale, ale tego popołudnia aktorstwo stanowiło również jej kartą przetargową!\nŽeljko Lučić był perfekcyjny od początku do samego finału, pełen furii i zapału do walki. Konkurował z gwiazdorskimi umiejętnościami Netrebko i sam miał ich masę w zanadrzu. Naprawdę podoba mi się ten artysta!\nPrzejmujący lament po stracie rodziny "O figli o figli miei" został pięknie zaśpiewany przez tenora Josepha Calleję. Był w świetnej formie wokalnej przez cały wieczór, podobnie jak René Pape jako szlachetny Banko. Chór Met nie miał sobie równych. Muzyka pełna niepokoju, dramatu i brutalności wypełniania przestrzeń opery.\nNiezapomniane popołudnie ...\n"Lady Makbet z mceńskiego powiatu"\nA teraz o drugiej Lady Makbet ... tym razem z Mceńska. Niespodziewany hit sezonu jak się wydaje. Oglądałam to przedstawienie 21 listopada 2014 roku z Evą-Marią Westbroek, Anatolijem Kotschergą jako jej ojcem, Frankiem van Akenem (prywatnie mężem pani Westbroek) jako Siergiejem i Oksaną Volkovą jako Sonyetką.\nOstrzegano nas, że "przedstawienie może zawierać strzały i efekty stroboskopowe", ale nie byliśmy ostrzeżeni przed dosadnym charakterem niektórych scen... To było niesamowite, jak bardzo muzyka Szostakowicza odzwierciedla fabułę, wszystko co tam jest... patos, erotyzm, przemoc, absurd ....Dyrygentem był James Colon. Świetny!\nWspółtworzyła to przedstawienie scenografia Grahama Vicka bazująca na jaskrawych kolorach i "kiczowatych” rekwizytach, a także kostiumach: przykładem może być kwiecista żółta suknia a la lata pięćdziesiąte Evy-Marii Westbroek lub stroje ślubne młodożeńców. Kto nie będzie pamiętał samochodu z lat 50-tych a w nim rozpadającego się ciała zamordowanego (przez nią ...) męża Kateriny?\nOpera miała swoją premierę w 1934 roku w okresie panowania terroru Stalina i została zakazana przez niego dwa lata później. Jest to opowieść o Katerinie Isamailovej, nieszczęśliwej, żyjącej w związku małżeńskim z prostakiem, bezdzietnej i zupełnie znudzonej gospodyni domowej. Szybko, bo już w pierwszym akcie, zakochuje się w jednym z robotników męża, Siergieju i z tej namiętności wynikają dalsze perypetie. To co następuje jest naznaczone żądzą, przemocą, wulgarnością i bufonadą ... a kończy się wszystko mściwym utopieniem na drodze do gułagu na Syberii.\nEva Maria Westbroek była niesamowita jako Katerina. Wspaniały przykład jak można osiągnąć wokalne szczyty w pełnej wyzwań roli i jednocześnie doskonale podołać jej fizycznie. Brawo! Jako Siergiej Frank van Aken sprawnie sportretował żyjącego chwilą, bez względu na koszty, chama. Borys, nikczemny teść, pierwsza ofiara (trutka na szczury) Kateriny, był śpiewany przez basa Anatolija Kotscherga, który mistrzowsko pokazał wszystko, co było podłe w tej postaci. Michaił Koleshhvili trafnie oddał komediowe rysy postaci skorumpowanego, pijanego księdza. Oksana Volkova jak Sonyetka idealnie wcieliła się w rolę uwodzicielki Siergieja w aktcie IV. Fuj! Co za banda łotrów! I co za wspaniała obsada!\nNa koniec rozległy się długie brawa, po wieczorze, po którym nie wszyscy byli pewni, czy im się podobał (i czy aprobują to, co zobaczyli ...).\nŚwięta Bożego Narodzenia 2014 za mną a Nowy Rok tuż tuż..., w nim zaś nadchodzi nowa produkcja "Wesołej wdówki" Lehara autorstwa Susan Stroman z Renée Fleming, potem Mariusz Kwiecień jako Marcello i Kristine Opolais jako Mimi w „Cyganerii" w reżyserii Zeffirellego. Luty przyniesie powrót ulubieńca wszystkich, Piotra Beczały, który wystąpi w „Jolancie”. Diana Damrau przybędzie do miasta zaraz po nim.\nNa zakończenie cyklu o jesiennych przedstawieniach z MET, kilka luźnych impresji i wrażeń z 6 grudnia 2014 roku, kiedy to oglądałam wznowienie jednej z najstarszych produkcji (i podobno już ostatni raz pokazywanej), a mianowicie "Śpiewaków norymberskich” Richarda Wagnera, przygotowanej przez szacowny duet: Otto Schenk i Günther Schneider-Siemssen.\nZ początku nie miałam zamiaru iść, ale mój mąż namówił mnie, żeby się wybrać. Wyjechaliśmy o godzinie 17:15 a wróciliśmy dobrze po 24:00. Podróż w obie strony zajęła 55 minut, były dwie czterdziestominutowe przerwy, a resztę czasu wypełniła muzyka!\nCi „Śpiewacy norymberscy” mieli naprawdę gwiazdorską obsadę: James Morris jako Hans Sachs, tenor Johan Botha jako Walther, Annette Dasch jako Eva, bas Hans-Peter König jako jej ojciec, Johannes Martin Kränzle jako Beckmesser, mezzosopran Karen Cargill, jako służąca Lena, (zakochana w Dawidzie!), i wielu, wielu innych ...zbyt wielu, aby ich tu wymienić. Wszyscy zasługują na brawa!\nJames Morris, bas-baryton, weteran, zbliża się do końca swojej kariery (najbardziej jest znany jako wagnerowski Wotan) i mówi się, że jest to prawdopodobnie jego ostatni występ w roli Hansa Sachsa. Sądząc po reakcji publiczności Morris był spektakularny. To czego brakowało w górnym rejestrze jego głosu, z łatwością rekompensował pewnością i głębokim zrozumieniem roli. Kolejne wiwaty odebrał nowy w MET Johannes Martin Kränzle, który był genialny jak Beckmesser! Prawie skradł show! Przezabawny! Annette Dasch jako Eva była idealna w roli ukochanej i córki, tak jak Hans-Peter König jako jej Ojciec. Tenor liryczny Paul Appleby, David, uczeń szewca, zdobył sobie uznanie publiczności w trakcie występu. Udowodnił, że posiada duże wyrobienie wokalne i rozwinięte umiejętności aktorskie. No i powinnam pochwalić Johana Bottę. Świetny śpiewak! Aria "Morgenlich leuchtend“ w jego wykonaniu była piękna. Natomiast wizualna strona prezentacji jego roli uniemożliwiała zaakceptowanie go jako atrakcyjnego konkurenta i natychmiastowego obiektu uczuć Ewy.\nWreszcie, co najważniejsze, należy się wielkie uznanie orkiestrze i chórowi Met! Byli wspaniali! Nie ulega wątpliwości, że w dużej mierze to zasługa mistrzostwa Jamesa Levine'a, jego zrozumienia i umiłowania tej partytury. Levine jest niesamowity! Czujemy, jak to dobrze mieć go znowu z powrotem. Brawo Maestro!\nJestem szczęśliwa, że tam byłam.\nTagi: Makbet | Lady Makbet z mceńskiego powiatu | Śpiewacy norymberscy | Metropolitan Opera\n"Śmierć Klinghoffera" w Metropolitan Opera\n"Wesele Figara" powraca do MET\n"Rusałka" w Metropolitan Opera 4 lutego 2014


Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) vs Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) - porównanie cech | Autokult.pl\nVolkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) vs Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM)\n2.5 MT (115 KM) 2.8 AT (204 KM)\n1855 kg 2031 kg\n2700 kg 2660 kg Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) jest lżejszy.\n2461 cm3 2792 cm3 Silnik w Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma większą pojemność.\n115 KM 204 KM Silnik w Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma większą moc.\ndo 4 500 obr/min do 6 200 obr/min\n200 Nm 245 Nm Silnik Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma większy moment obrotowy.\n4 6 Silnik w Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma więcej cylindrów.\n2 4 Silnik w Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma więcej zaworów na cylinder.\n5 4 Skrzynia biegów Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) ma więcej przełożeń.\n164 km/h 194 km/h Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma większą prędkość maksymalną.\n15.6 s 12.4 s Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) ma lepsze przyspieszenie.\n12.2 l 13.7 l Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) zużywa mniej paliwa w mieście.\n10.1 l 10.6 l Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) zużywa mniej paliwa w cyklu mieszanym.\nod 660 do 1 000 km od 580 do 1 000 km\nVolkswagen Caravelle T4 Minibus 2.5 MT (115 KM) vs Volkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) Porównania i newsy\nVolkswagen Financial Services wspiera strażaków w niesieniu pomocy uchodźcom\nVolkswagen Financial Services przekazał bezpłatnie 20 samochodów na rzecz Ochotniczych Straży Pożarnych. Pojazdy trafiły do jednostek OSP czynnie zaangażowanych w pomoc uchodźcom. Samochody będą wykorzystywane do transportu osób oraz przewożenia ...\nVolkswagen T4 z najważniejszą misją w karierze. Polak ratuje nim ludzi w Ukrainie\nMówi się, że "nie ma kariery bez Volkswagena te-cztery". Teraz okazuje się, że bez niego nie ma też pomocy humanitarnej. Poznajcie historię Piotra, który od kilku dni przebywa ze swoim multivanem w Ukrainie, gdzie dowozi produkty i odwozi uchodźców ...\nVolkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) versus konkurencja\nVolkswagen Caravelle T4 Minibus 2.8 AT (204 KM) vs


Noclegi w Plewenie - Oferty noclegów w Plewenie - eSky.pl\nNoclegi w Plewenie\nTanie Noclegi - Plewen\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Plewenie!\nPlewen, 24 września 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Plewenie\nWybierając się do Plewenu, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Plewenie są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Plewenie w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Plewenie daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Plewenu, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNoclegi w Plewenie obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Plewenu. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Plewen ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Plewenu zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Plewenie?\nNoclegi w Plewenie szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Plewenu są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Plewenie już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Plewenie?\nUdogodnienia przy noclegach w Plewenie są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Plewenie zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Plewenie?\nRezerwacji noclegów w Plewenie można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Plewenu, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Plewenie. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Plewenie?\nKoszt noclegów w Plewenie jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Plewen cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Plewenie na okres powyżej tygodnia.


film Zły - wszystko na temat film Zły w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : film Zły (23)\nBorys Szyc schudł 12 kg aby zagrać w filmie!\nBorys Szyc przygotowuje się do roli w filmie "Zły" w reżyserii Xawerego Żuławskiego, do której musiał schudnąć aż 12 kg! Jak to zrobił? Sprawdźcie. Zdjęcia do filmu "Zły", który jest adaptacją powieści Leopolda Tyrmanda pod tym samym tytułem, rozpoczną się prawdopodobnie na przełomie kwietnia i maja. Główna rola…\nPolski film dom zły\nArtykuł ten streszcza krótko film produkcji polskiej, który na ekrany trafił już jakiś czasem temu. Jest to film godny polecenia, ze względu na ciekawą fabułę oraz doborową obsadę. Dom zły, bo mowa o tym polskim filmie, przedstawia historię Edwarda Środonia. Bohater którejś nocy niespodziewanie zjawia się u pewnego…\nDobre produkcje w tych czasach\nWiele osób twierdzi, że w dzisiejszych czasach dobrych filmów już nikt nie produkuje Jest to niezgodne z prawdą, ponieważ zły film nie otrzymałby tak prestiżowej nagrody jaką jest Oskar. Właśnie o takie nagrody biją się produkcje. Można w nieskończoność wymieniać takie film przy których miło spędziło się czas. Forrest Gump…\nMisja do wypełnienia\nKryminały mają to do siebie, że przeważnie główny bohater czuje, że ma misję do wypełnienia. Często czyni zło, ale nie rozpatruje tego w takim kontekście. Wśród popularnych seriali tego gatunku, w ostatnich czasach ogromną popularność zdobył „Dexter”. Jest to opowieść o człowieku, który od najmłodszych lat uczony był…\nCzy film określa pozycję i umiejętności aktora?\nAktorów oceniamy po ich rolach. Jednak słaby film może mieć ogólnie zły wpływ na ocenę danej roli. Bowiem jeśli cały film jest kiepski, to najczęściej również większość ról jest przeciętnych. Jednak jeśli ocenia się umiejętności aktorskie trzeba patrzeć przez pryzmat wielu ról danego aktora czy aktorki. Dla przykładu…\nAlf i Z Punktu Widzenia Nocnego Portiera\nFilmy familijne oglądamy z przyjemnością. Są one przeważnie zabawne oraz bardzo sympatyczne. Zapewne większość z nas pamięta serial „Alf”. Jego głównym bohaterem był zabawny kosmita, który mieszkał razem z ludźmi i musiał się ukrywać przed innymi spoza rodziny, żeby naukowcy go nie zabrali. Ten milutki rudowłosy kosmita…\nWywiad z Jamesem Gray'em\nO swoim najnowszym filmie "Imigrantka" w wywiadzie opowie sam Jamesem Gray'em. Warto przeczytać! Jak bardzo osobisty jest ten film?Ten film jest bardzo osobisty i ma wiele odniesień do historii mojej rodziny, ale to nie jest film autobiograficzny. Osobisty oznacza, że porusza problemy i emocje, które są ci bliskie, które głęboko…\nFilmowy świat muzyki.\nKażdy film musi mieć jakąś ścieżkę muzyczną. Niektóre filmy składają się niemal w całości z muzyki, gdyż aktorzy mało, lub nawet w ogóle nic nie mówią w filmie. W serii filmów o „Jasiu Fasoli”, gdzie zagrał Rowan Atkinson, muzyka odgrywa ważną rolę. Aktor mało mówi, przeważnie pokazuje głupie miny, które potrafią…\nLudzka psychika jest niezgłębiona. Czasami jest tak, że niektóre sytuacje czy wydarzenia mogłyby kwalifikować się do chorób psychicznych, tymczasem są po prostu wiarą w coś, co dla zwykłych ludzi jest niezrozumiałe. O tym właśnie opowiada film „Pogromcy duchów”. Film z 1984 roku opowiada o mężczyznach, którzy wierząc w…\nFilmów o wojnie jest bardzo dużo. Zazwyczaj starają się one odtworzyć wszystko to, co naprawdę się działo w tych ciężkich czasach. Jednak jest także spora ilość komedii wojennych. Większość z nich powstała nawet w naszym kraju. Do takich produkcji zalicza się, na przykład „Gdzie jest generał”. Film ten powstał na…\nKiedy ostatni raz czułaś się dobrze w swoim ciele? Zobacz wzruszający film\nKiedy stajemy się dorośli tracimy dziecięce spojrzenie na świat. Zupełnie inaczej postrzegamy siebie, świat i innych ludzi. Może czasem warto zobaczyć jak na te same sprawy patrzą dzieci? Kiedy ostatni raz czułaś się dobrze w swoim ciele? Pogoń za pięknem i chęć bycia idealnym zdominowała współczesny świat. Wszyscy chcemy…\nJohnny Depp był pijany?\nCzyżby aktor przywiązał się do zwyczajów Jacka Sparrowa i skosztował zbyt wiele rumu? Johnny Depp był pijany? Na gali rozdania nagród Hollywood Film Awards Johnny Depp miał wręczyć nagrodę producentowi Shepowi Gordonowi. Jednak jego zachowanie było dalekie od... odpowiedniego. Cała oprawa imprezy była niezwykle dystyngowana -…\nGdy mamy zły humor, to warto włączyć sobie jakąś dobrą komedię. Z całą pewnością dzięki temu poprawimy sobie samopoczucie. Za bardzo dobry film komediowy uznano factotum. Można tam zobaczyć nie tylko zabawne sytuacje, ale także wątki dramatyczne. Głównym bohaterem jest idealny mężczyzna. Jest on przystojny, inteligentny, ma…\nTe całkiem młode i te nieco starsze. Skromne urzędniczki i szefowe korporacji. Wszystkie kobiety myślą o swoich niedoskonałościach 36 razy w ciągu dnia i 252 razy w tygodniu. W naszych oczach drobnostki urastają do rangi problemów. I zatruwają życie. A przecież nie warto martwić się z byle powodu. "Czasem zmuszam się do…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia film Zły. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku film Zły) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem film Zły posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania film Zły jesteśmy w stanie zaprezentować Ci film Zły materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Środa 31.10.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Czwartek 09.04.2015. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania film Zły ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu film Zły.


Dark Factory: Świąteczna dyszka\nStawkę otwiera nadal świeży numer brytyjskiej formacji The Darkness, który znalazł się wyłącznie na edycji deluxe płyty "Last of Our Kind". Ta rozszerzona wersja czwartego albumu formacji prowadzonej przez braci Hawkins trafiła do sprzedaży 20 listopada 2015 roku, czyli pół roku po premierze podstawowej wersji płyty. Kawałek pojawił się w sieci od razu w towarzystwie klipu, który przenosi widza do pełnych kiczu lat 80-tych.\n"A Twisted Christmas" to ostatnie studyjne wydawnictwo kapeli Twisted Sister i to właśnie na nim znalazł się utwór "Oh Come All Ye Faithful". Po tym jak grupa wróciła do żywych w 2003 roku zdążyła wydać rok później album "Still Hungry", a następnie...no cóż, ktoś wpadł na kuriozalny pomysł. Twisted Sister zdecydowali się nagrać album z coverami świątecznych kawałków. Ten plan ziścił się w 2006 roku, od tamtej pory kapela tylko koncertowała i w 2016 roku zakończyła swoją działalność. "Oh Come All Ye Faithful" to cover kolędy pochodzącej z 1751 roku.\nNawet jeżeli nie kojarzycie Nocnego Kochanka (w co nie wierzę), to być może natknęliście się na formację Night Mistress. Kiedy dobrze przyjrzycie się tym dwóm grupom, to szybko zauważycie, że ich składy są dokładnie takie same. Nocny Kochanek to humorystyczne alter ego Night Mistress. Wszystkie kawałki mają utrzymane w heavy metalowej stylistyce, a teksty utworów są w języku polskim i ociekają specyficznym humorem. Nocny Kochanek ma na swoim koncie jak na razie wyłącznie płytę "Hewi Metal", ale już na początku 2017 do sprzedaży trafi jego sukcesor, czyli album "Zdrajcy Metalu". Natomiast świąteczny kawałek "Kacper, Andżej i Baltazar" nie znalazł się do tej pory na żadnym wydawnictwie tej grupy. Cytując Krzyśka Sokołowskiego (wokalistę): "Są takie kawałki, które są zbyt dobre, żeby znaleźć się na płycie".\nSpinal Tap jest sztucznym tworem, który powstał specjalnie na potrzeby komedii "This Is Spinal Tap". Grupa miała być parodią ówczesnych kapela metalowych, a jednocześnie wypadać bardzo realistycznie. Premiera filmu miała miejsce w 1984 roku, wówczas pojawiła się również płyta "This Is Spinal Tap" zawierająca "największe hity" tej legendarnej grupy, która przecież działała na scenie od 1964 roku. Zespół po premierze filmu rozpadł się, a osiem lat później znowu się zszedł. Efektem tego był album "Break Like The Wind", gdzie obok takich przebojów jak tytułowy "Break Like The Wind", czy "The Majesty Of Rock" znalazł się również świąteczny kawałek zatytułowany "Christmas With The Devil".\nBlink-182 chyba nikomu przedstawiać nie muszę. Ta grająca pop punk grupa święciła swoje największe triumfy pod koniec starego i na początku nowego milenium. Numer "I Won't Be Home For Christmas" został nagrany podczas sesji do albumu "Dude Ranch", kiedy to na perkusji w Blink-182 grał jeszcze Scott Raynor. Kawałek jednak nie znalazł się na żadnym LP grupy, pojawił się wyłącznie jako singiel dopiero w 2001 roku.\nCzęsto bywa tak, że świąteczne utwory są dokładane jako bonusy do limitowanych edycji płyt studyjnych, bądź jako dodatek do singli. Jednak bostońska kapela Dropkick Murphys zamieściła taki kawałek na podstawowej wersji płyty "Signed and Sealed in Blood" wydanej w 2013 roku. Utwór śpiewany przez Kena Casey'a ma niesamowity klimat, wręcz idealny na spokojny świąteczny czas. Chociaż nie można mu odmówić tej irlandzkiej zadziorności, która króluje na wydawnictwach Dropkick Murphys.\nFinlandia jest dziwnym krajem. Kiedy w pozostałej części świata zespoły kierujące swoją muzykę do dzieci starają się serwować utwory lekkie, łatwo wpadające w ucho i dające się bez problemu zaśpiewać. Tak w Finlandii króluje Hevisaurus, heavy metalowa grupa złożona z muzyków poprzebieranych za dinozaury. Jeżeli myślicie, że coś takiego nie mogło się udać i projekt pewnie umarł po pierwszej płycie, to szybko wyprowadzę Was z błędu - w 2015 roku kapela wydała swoją siódmą płytę studyjną. Świąteczny numer "Tonttuheviä", którego tytuł znaczy tyle co "elfi heavy metal" znalazł się na płycie "Räyhällistä joulua" (2011) zawierającej same świąteczne numery.\nFani Slipknota i Stone Sour na pewno wiedzą kim jest Corey Taylor. Ten dość oryginalny i wyszczekany wokalista nie ma solowej kariery. A jednak utwór "X-M@$", w którym Corey narzeka jak to bardzo nienawidzi świąt pojawił się jako singiel sygnowany jego nazwiskiem. Utwór został nagrany dla organizacji The Teenage Cancer Trust. Ten muzyczny żart okazał się być trollingiem ludzi, którzy nie lubią świąt i próbują je zepsuć wszystkim dookoła.\nSteel Panther - The Stocking Song\nSteel Panther bardzo kojarzą mi się ze Spinal Tap. Jedna, jak i druga grupa są sztucznymi tworami mającymi wydźwięk komediowy. Te dwa zespoły więcej łączy niż dzieli. Steel Panter są parodią glamowych grup pokroju Mötley Crüe, Poison, czy Warrant. Repertuar formacji dowodzonej przez Michaela Starra ocieka seksem, alkoholem, narkotykami i wszelkimi innymi uciechami, oczywiście wszystko to podane jest w dość specyficznej humorystycznej formie. Pod koniec 2014 roku grupa dorobiła się singla o tematyce świątecznej zatytułowanego "The Stocking Song", który to numer nigdy nie trafił na żadną z płyt studyjnych.\nOtwarcie i zamknięcie tego zestawienia należy do The Darkness. Ta grająca klasycznego hard rocka formacja po wydaniu świetnie przyjętego debiutanckiego albumu "Permission to Land" jeszcze w tym samym roku zawojowała święta swoim klimatycznym i niezwykle przebojowym singlem "Christmas Time (Don't Let The Bells End)". Numer nigdy nie doczekał się miejsca na żadnej z czterech płyt studyjnych wydanych przez The Darkness, nie znajdziecie go nawet w formie bonusu.


Wymagania sprzętowe Crackdown 3 PC | MiastoGier.pl\nWymagania gry Crackdown 3 (PC)\nPoniżej widnieją oficjalne wymagania sprzętowe Crackdown 3, ujawnione przez producenta. W połączeniu z szacunkami z naszego systemu powinny one dać Wam pełen obraz wymagań sprzętowych projektu.\nSystem szacowania płynności (dostępny dla zalogowanych czytelników) działa na podstawie testów oraz wymagań Crackdown 3, ujawnionych przez producenta. Nie zawsze są one idealne, nie biorą też pod uwagę rozdzielczości, w jakiej uruchomiona jest produkcja. Poniższy szacunek dotyczy średnich detali oraz najpopularniejszej rozdzielczości dla danej gry. Zmniana detali lub rozdzielczości wpłynie na funkcjonowanie tytułu.\nChciałbyś dodać opinię co do tego, jak gra Crackdown 3 działa na Twoim komputerze? Załóż konto na portalu, dokonując darmowej rejestracji. Po zalogowaniu się wejdź w edycję profilu i uzupełnij dane swojego komputera. Wówczas będziesz w stanie szybko oceniać optymalizację różnych tytułów, pomagając innym graczom w podjęciu decyzji co do ewentualnego zakupu.\nRaporty z płynności działania Crackdown 3 nie zostały jeszcze dodane. Jeśli gra miała już swoją premierę i jesteś zalogowany, powyżej powinieneś dostrzec formularz pozwalający Ci dodać własny raport. Gry przed premierą nie zawierają raportów, a więc zerknij na niniejszą stronę za jakiś czas.


Pogo to bardzo pogodny piesek. Czasem można się zastanawiać jak ten psiak może dawać tyle pozytywnej energii, będąc aż 6 lat w schronisku! Uwielbia zabawy na wybiegu ze swoją koleżanką z boksu, nie odmówi też zabawy z piłeczką. Jest delikatny w stosunku do ludzi, a z innymi psami nie szuka konfliktu. Na smyczy stara się nie szarpać. Pogo jest energicznym psem, idealnie odnajdzie się w domu z ogrodem. Może również zamieszkać w bloku z aktywną osobą, lubiącą dłuższe spacery. Istnieje możliwość dowozu psa do osoby adoptującej! Po wizycie przed-adopcyjnej, ankiecie i zwrocie kosztów za paliwo. Urodzony: 2013 W schronisku od: 2014 tel. 731 749 481 W kontakcie prosimy o podanie imienia pieska. Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt AS w Jamrozowiźnie (Śląsk). 30 km od Częstochowy.


Rewaloryzacja parku zabytkowego w Kłóbce|Strefa Zieleni\nRealizacje Rewaloryzacja parku zabytkowego w Kłóbce\nDo zadań specjalnych należała m.in. realizacja klombu, którego kształt został zaczerpnięty z XIX wzorników Jasińskiego. Geometryczny rysunek został podkreślony jasnym grysem. Na klombie posadzono róże w pięknej odmianie ‘The Fairy’, lawendy oraz bukszpany. Etapy powstawania klombu można zobaczyć tutaj\n« Klomb „krok po kroku”


1 Spotkanie Dynamo Kijów – FC Barcelona live online\n2 Live stream meczu Paris Saint-Germain – RB Lipsk\n3 Spotkanie Borussia Dortmund – Club Brugge transmisja w telewizji\n4 Transmisja meczu Liverpool – Atalanta w internecie\n5 Inter Mediolan – Real Madryt transmisja live stream za darmo\n6 Mecz Bayern Monachium – RB Salzburg transmisja online\nSpotkanie Dynamo Kijów – FC Barcelona live online\nFC Barcelona 24 listopada o godz. 21:00 rozegra mecz wyjazdowy z Dynamem Kijów. W składzie Blaugrany w tym spotkaniu zabraknie Leo Messiego i de Jonga, którzy zostali w Barcelonie. Szkoleniowiec „Dumy Katalonii” stwierdził, że sytuacja w Lidze Mistrzów jest komfortowo i zawodnicy mogą odpocząć. Mecz Dynamo Kijów – FC Barcelona od godziny 21:00 na antenie Polsat Sport Premium 1.\nLive stream meczu Paris Saint-Germain – RB Lipsk\nRB Lipsk jest w swojej grupie na drugim miejscu. W 4. kolejce „Byki” zagrają z trzecim Paris Saint-Germain. Paryżanie do tej pory w Champions League grają poniżej swoich możliwości. W piątek przegrali 2:3 w starciu z AS Monaco. Spotkanie Paris Saint-Germain z RB Lipsk można obejrzeć już 24 października o godz. 21:00 w Polsat Sport Premium 2 oraz w internecie na player.pl i Canal+ Online.\nSpotkanie Borussia Dortmund – Club Brugge transmisja w telewizji\nBorussia Dortmund na ten moment jest liderem swojej grupy. Niemcy zgromadzili sześć punktów. Swój dorobek chcą powiększyć również i tym razem, a ich przeciwnikiem będzie Clube Brugge, z którym ostatnio wygrali 3:0. Starcie tych dwóch ekip będzie transmitowane 24 października od godziny 21:00 w Polsat Sport Premium.\nTransmisja meczu Liverpool – Atalanta w internecie\nLiverpool zagra swój mecz z Atalantą w środę 25 listopada o godz. 21:00. Drużyna, za której sterami stoi Jurgen Klopp radzi sobie bardzo dobrze, z kompletem punktów prowadzą w grupie, a w Premier League są wiceliderem. Kolejną passą, którą chcą potrzymać, to mecze bez straconej bramki w Lidze Mistrzów. Do tej pory ta seria wynosi trzy spotkania. Środowe starcie będzie pokazywane na antenie Polsat Sport Premium. Na internautów czeka transmisja live na Canal+ Online i ipla.tv.\nInter Mediolan – Real Madryt transmisja live stream za darmo\nHitem tej kolejki będzie mecz Interu Mediolan z Realem Madryt. Gospodarze tego spotkania za w bardzo złej sytuacji. Po trzech kolejkach mają na koncie tylko dwa punkty, przez co zajmują ostatnie miejsce w grupie, a przecież mieli walczyć o awans. Ten mecz odbędzie się 25 listopada o 21:00, a losy spotkania będzie można śledzić w Polsat Sport Preium i TVP 1. W internecie możemy oglądać na Canal+ Online, ipla.tv jak i również całkowicie za darmo na WP Pilot.\nMecz Bayern Monachium – RB Salzburg transmisja online\nBayern Monachium w Lidze Mistrzów idzie jak burza i nie zapowiada się, żeby Bawarczycy mieli przegrać, tym bardziej w 4. kolejce. Ich rywalem będzie RB Salzburg, z którym w pierwszym meczu wygrali wysoko 6:2. Tym razem „Die Roten” również będą chcieli strzelić wiele bramek, gdyż w weekend w zremisowanym meczu z Werderem Brema udało im się trafić do siatki rywala tylko raz. Potyczka między Bayernem Monachium a RB Salzburg w środę 25 listopada od 21:00 w Polsat Sport Premium 2 i w internecie na Canal+ Online i ipla.tv.\nPoprzedniBolzano – Linz transmisja na żywo i live stream online za darmo w Internecie. Gdzie oglądać?\nNastępnyKPRF Moskwa – Tyumen transmisja na żywo i live stream online za darmo w Internecie. Gdzie oglądać?


Masz pretensje dopisać autorską oświatę? | Głowa do góry!\nHome Pozostałe Masz pretensje dopisać autorską oświatę?\nTo pustka przepuszczonego! Ściskamy misja słuchać obliczonych zaleceń oficjalnych. Na bazaru niekrajowym egzystuje bez liku przeprowadzek natomiast grupy dla dorosłych, zarówno codziennych kiedy tudzież wieczorowych transportów. Są owo raz po raz nagminniej wydziały na dużym pułapie z kompetentną załogą zarządzającą i nauczającą przeprowadzkę. I prawdopodobnie prosisz podobnie jak Twoja współpracowniczka bądź potomek męski ugościć się studiów na wymarzonej uczelni, jakkolwiek przeciwnością sterczałby się brak scedowanej pomyślnie matury? Nie zdołasz dłużej czekać!\nWarto realizować osobistego plany i osiągać rojenia. Do jakiego zawarte są różnego chłopacy i dziewczęta namacalne. Licea przeznaczone są gwoli gościom w każdym czasu. To doskonały chronos aż do rozpoczynania kolejnych komitywy, unoszenia swoich oceny. Gdyby młodość zadedykowałbyś na nauczanie dziecka, to obecnie zapadłby zgodny okres, aby skoncentrować się na odwrót na siebie. Możesz ale wręcz zyskać. Poniektórego licea dostarczają na przykład ulgi ceny rekrutacyjnych w celu stadeł natomiast rodzeństwa albo w sumie darmową edukację gwoli przesianej jednostki.\nOferta programowa jest niezmiernie bogata. Formowanie sklepów internetowych zdołasz tyczyć się w charakterze potańcówkę. Przyjęcie lekcji to oraz z klasą podejście na wyszkolenie się języka cudzego. TUDZIEŻ tędy drzewo atuty! Umożliwi Tamci owo konfidencjonalne porozumiewanie się z obcokrajowcami podczas znajomości w ciągu zaporę. Otrzymasz dodatkowo rutyny w obsłudze komputera. Sporo szkół włada innowacyjnymi salami informatycznymi z dostępem aż do Internetu. Wyjąwszy tym nauka nie musi kolidować z Twoją monografią. Wystarczy przesiać platforma niestacjonarny, w jakim kursy odbywają się tak bywa co drugi weekend. Uwierz w nieautorskiego dyspozycja. Sumuje się wartościowego podejście, oraz możesz wywiązać się nieautorskie rojenia.\nTagi:buda, wiedza, wychowanie\n« Zatrudniamy wręcz przeciwnie ...Użytkownicy sporadycznie uto�... »


Konkurs wniosków | Program Młodzież w działaniu\nKażdy wniosek podlega ocenie formalnej i merytorycznej. W tym dziale znajdziecie informacje na temat wymogów formalnych, a także merytorycznych, o których powinniście wiedzieć.\nOd 2010 Narodowa Agencja wprowadziła system on-line, który usprawnia składanie wniosków oraz komunikacje beneficjentów z programem. Warto wiedzieć, czym jest system on-line FINERA oraz jak się go obsługuje.\nProces oceny wniosku to skomplikowana czynność, której dokonują nasi eksperci, rekomendując Komitetowi Ewaluacyjnemu projekty do dofinansowania. Znajdziesz tu informacje o tym, jak wygląda taki proces oraz czym jest Komitet Ewaluacyjny.\nAby poznać swoje wyniki, powinieneś znać swój numer identyfikacyjny projektu, pomoże ci to odczytać informacje na temat decyzji Komitetu oraz zarządu FRSE w sprawie rozstrzygnięcia konkursu wniosków.\nTutaj znajdziecie aktualny kurs euro potrzebny do przeliczenia i rozliczania otrzymanych środków finansowych.\nPrzewodnik to najważniejszy dokument, z którym powinniście się zapoznać zanim przystąpicie do pisania wniosków i tworzenia projektów. Zawarte w nim treści pomogą Wam zrozumieć idee programu oraz zapoznają z podstawowymi wymogami formalnymi i merytorycznymi.\nGdzie mogę znaleźć informacje o szkoleniach, na które prowadzony jest nabór?\nCzy istnieje możliwość udziału w projekcie przed ukończeniem 18 lat?


W okresie średniowiecza w północnych okolicach Morza Śródziemnego pojawiły się po raz pierwszy znane nam dziś lawendowe uprawy. Największy rozkwit nastąpił oczywiście we Francji. Od najdawniejszych czasów lawenda była ceniona za wspaniały zapach oraz właściwości lecznicze.\nPrace medyków i farmaceutów na uniwersytetach w Montpellier i Marsylii przyczyniały się do popularności lawendy jako zioła leczniczego. Z wonnych kwiatów wyrabiano mydła, perfumy i olejki lawendowe. Obie dziedziny – produkcja kosmetyków i farmacja były ściśle powiązane.\nJak twierdzi Christian Meunier, autor książki “Lavande et lavendins”, uważano, iż brzydkie zapachy niosą chorobę, a wonne i piękne -działają kojąco i profilaktycznie , wręcz leczniczo. M.in z tego też powodu w XVIII w., podczas ostatniej prowansalskiej epidemii dżumy, lud masowo palił lawendę w domach i na ulicach, pragnąc wypędzić chorobę.\nW obecnych czasach również cenimy lawendę jako zioło, choć nie koniecznie aż tak bardzo lecznicze. Stosujemy je w aromaterapii jako sposób na ukojenie i uspokojenie, a co za tym idzie, przyjemy sen. Małą saszetka umieszczona pod poduszką sprawi, iż będzie nam się milej i lepiej spało. Trochę suszonej lawendy lub kilka kropelek lawendowego olejku dodanego do ciepłej, wieczornej kąpieli będzie skutkowało tym samym – błogim uczuciem ukojenia.\nLawenda, idąc za radami naszych babć, to także naturalny i pięknie pachnący sposób na ochronę wełnianych sweterków i płaszczy… Wszelkie latające stworki skapitulują, gdy mamy w garderobie wiszące wieszaki z pachnącą lawendą, a między sweterkami saszetki z pachnącą prowansalską lawendą.\nŹródło: Lawenda troszkę historii - jarekg\nWięcej w tej kategorii: Zioła i ziołolecznictwo - Aloes w roli głównej, Aloe vera, Aloes zwyczajny »


Oszukane, Nad życie i Mój biegun w styczniu w TVN7\nPolskie poniedziałki w styczniu w TVN7!\nW styczniu na antenie TVN7 będziemy mogli oglądać polskie kino. W poniedziałkowe wieczory zobaczycie Nad życie, Oszukane i Mój biegun.\nPONIEDZIAŁEK, 6 stycznia, 20:00\nPONIEDZIAŁEK, 13 stycznia, 20:00\nPONIEDZIAŁEK, 20 stycznia, 20:00\nLos potrafi często doświadczyć człowieka tak, że trudno się podnieść. Są jednak ludzie, którzy wobec największych przeciwności wydają się być niepokonani. Ich prawdziwą siłą jest to, że nigdy nie tracą nadziei. „Mój biegun” to prawdziwa historia Jaśka Meli, najmłodszego w historii zdobywcy dwóch biegunów, a zarazem pierwszej niepełnosprawnej osoby, która dokonała takiego wyczynu. Zanim jednak do tego doszło, jego rodzina musiała poradzić sobie z serią tragicznych wydarzeń. Śmierć młodszego syna, a po kliku latach – ciężki wypadek nastoletniego Jaśka. To historia, w której rodzina odnajduje na nowo wiarę i miłość. Historia chłopca, który walcząc o powrót do normalnego życia, odnajduje w sobie siłę charakteru obcą niejednemu dorosłemu. To przepiękna opowieść o ludziach, którzy trwają razem pomimo tragedii i uczą się bolesne wydarzenia przekuwać w zwycięstwo. Jako Jaśka Melę zobaczymy po raz pierwszy na wielkim ekranie w głównej roli Macieja Musiała, a w rolach jego rodziców Bartłomieja Topę (Drogówka, Dom zły) i Magdalenę Walach (Enen). Historia chłopca, który, po tym jak uległ wypadkowi, podjął walkę z własnymi ograniczeniami, aby w końcu wraz z podróżnikiem Markiem Kamińskim zdobyć dwa bieguny Ziemi, zainspirowała producentów filmu „Nad życie” i „Oszukane” do opowiedzenia tych niezwykłych wydarzeń.\nPONIEDZIAŁEK, 27 stycznia, 20:00\nMy Way: Jak Edyta Górniak radzi sobie z koncentracją za kierownicą?


Peru i Węgry triumfują w Choszcznie | Netto\nKamerun, głównie dzięki fantastycznej postawie bramkarza Miłosza Mullera, długo utrzymywał wynik 0:0 i ostatecznie o losach zwycięstwa w turnieju musiały decydować rzuty karne. W tych lepiej poradzili sobie zawodnicy z Węgier, którzy triumfowali 2:0. Zdecydowanie więcej strzelania wśród przedstawicieli starszej kategorii było za to w spotkaniu o trzecie miejsce. Duńczycy, wciąż rozczarowani po niespodziewanej półfinałowej porażce z Kamerunem, zaprezentowali wielką determinację oraz wolę walki i pokonali Hiszpanów aż 6:0.\nSporo bramek było także w rywalizacji młodszej kategorii. W meczu o brąz Ukraina gładko pokonała Islandię 5:0, a zawodnicy Peru bez większych kłopotów poradzili sobie z przeciwnikami z Belgii (3:0).\nKolejne zmagania już w najbliższy piątek (19 maja) w Międzyzdrojach. Do zobaczenia na Netto Mini Mundialowych boiskach!


Howdy, partners! Western Legends - recenzja (Patronat Board Times) - Board Times\nMałgorzata Mitura 27/09/2019 | 13:19 0 Kategorie: Recenzje\nEj, no nie mogłam inaczej zacząć tej recki. W ogóle, to powinnam ją pisać w kowbojskim kapeluszu, kowbojkach, z lassem w jednej ręce i ze szklanką whiskey w drugiej (czyli tak swoją drogą: w stylizacji, w jakiej powinno się grać w Western Legends i dziwię się, że to nie jest napisane w instrukcji), ale po pierwsze: gdy to piszę jest 6:30 rano i nie wypada pić whiskey, po drugie: potrzebuję obydwu rąk i – przede wszystkim – po trzecie: nie lubię whiskey. Chociaż Western Legends jest tak cudowne, że dla jeszcze większego podbicia klimatu ewentualnie mogłabym się przemęczyć.\nCzas gry: od 60 do 90 minut (i o dziwo – naprawdę!)\nJedna z figurek kowbojów\nSztabki złota, kości i Karty Pokerowe\nWestern Legends jest sandboxem, czyli – tłumacząc najprościej, choć z pewnym uproszczeniem – przeniesieniem gier RPG (bez znaczenia, czy myślimy teraz o papierowych czy o komputerowych) na grę planszową. Tłumacząc dokładniej, to otwarty świat, w którym każdy z graczy wciela się w (w tym akurat przypadku) jedną z historycznych postaci Dzikiego Zachodu i stara się zrobić wszystko, żeby zostać legendą. Ma ku temu nie tylko wiele różnych sposobności, ale też wybór, czy pozostanie po stronie prawa, czy jednak spróbuje ryzykownej – choć bogatej w przygody – mniej moralnej ścieżki.\nPlansza – rozgrywka 4-osobowa\nNa początku gry każdy z graczy wybiera postać, którą będzie grał, może (wypadałoby) zapoznać się z jej biografią, a następnie przygotowuje przypisany jej ekwipunek i ustawia swoją figurkę w lokacji początkowej – zwykle obydwie te rzeczy są biograficznie mocno uzasadnione, stąd moja porada na temat przeczytania tych kilku zdań. Zresztą w ogóle w Western Legends klimat naprawdę ma kolosalne znaczenie, więc przyjmijmy jako jedną z najważniejszych zasad tej gry, że trzeba czytać wszystkie teksty fabularne i nie podlega to absolutnie żadnej dyskusji.\nPrzód karty postaci\nTył karty postaci\nPlansza gracza z ulepszoną Dubeltówką, Mustangiem oraz Whisky\nWracając: po wybraniu pierwszego gracza grę będziemy rozgrywać zgodnie z ruchem wskazówek zegara do momentu, w którym któryś z graczy nie zdobędzie tylu Punktów Legendy, ile ustaliliśmy sobie na początku – czyli 15 dla krótkiej, 20 dla średniej i 25 dla długiej gry. Ja, ponieważ zwykle gram z nowymi graczami, zazwyczaj gram w wariant krótki, ale średni też jest spoko – długi może być jednak nieco zbyt długi, choć to też zależy od liczby graczy i tego, z kim się gra. W każdym razie, jeśli się martwicie, że krótki będzie za krótki – już dłużej nie musicie, krótki jest extra.\nPartyjka pokera przed odkryciem kart. By wziąć w niej udział, wystarczy znajdować się w mieście, w którym inny gracz rozpoczyna Partyjkę.\nPartyjka pokera po odkryciu kart. Zwróćcie uwagę, że karty poza wartością (od 2 do Asa) mają też dodatkowe zdolności: Akcje, Reakcje lub Bonusy, których można używać w różnych momentach gry.\nPunkty Legendy można zdobywać na różne sposoby, które ściśle powiązane są też z tym, czy wybraliśmy dla naszej postaci drogę prawa czy bezprawia (ewentualnie: jaka droga została naszej postaci narzucona, bo czasem fabularnie zaczynamy już z jakimiś punktami Stróżów Prawa lub Przestępstw). Do wyboru mamy lokacje takie jak Bank (w którym można zdeponować sztabki złota, ale który też doskonale nadje się do napadnięcia na niego), Kabaret (w którym będziemy przepuszczać nasze ciężko zdobyte pieniądze na zabawę – swoją drogą uwielbiam to, że im więcej się wyda pieniędzy, tym więcej Punktów Legendy się zdobywa, uważam, że to przezabawne), Saloon (w którym możemy pyknąć w pokera), i Ranczo (w którym możemy pogonić bydło lub je zwyczajnie ukraść) oraz kilka Kopalni (gdzie będziemy szukać szczęścia przy wydobyciu złota), Sklepy Wielobranżowe (w których możemy sobie kupić fajne i przydatne rzeczy) i Lekarza (bo jak wiadomo, Dziki Zachód bywa niebezpieczny, więc postrzelenie to nic zaskakującego). W każdej swojej turze gracz ma do rozdysponowania 3 Akcje, w ramach których może albo się przemieścić (bazowo o 2 pola, potem im lepszego mamy Wierzchowca, tym dalej w ramach jednej Akcji możemy podjechać) albo wykonać akcję lokacji, w której się znajduje. Simple as it is.\nNie jest żadną tajemnicą, że pokochałam Western Legends od pierwszego wejrzenia, chociaż mój planszówkowy gust kompletnie tej miłości nie uzasadnia. Ciężko stwierdzić, czy to z powodu sprzyjających warunków w gliwickiej Arenie (czyli tego, że zagrałam wcześniej w Pangeę i Na skrzydłach i obydwoma tytułami byłam okropnie rozczarowana, więc gdy w końcu trafiłam na coś wartego uwagi to wydało mi się to być objawieniem), strzały jakiegoś planszówkowego amora czy układu gwiazd na niebie, ale stało się. Jednak jako działająca w sposób zagadkowy, ale jednak raczej rozsądna graczka, zaczęłam szukać jakichś punktów zaczepienia dla tego uczucia.\nW sumie nie trzeba było długo szukać, bo po szybkiej analizie doszłam do wniosku, że w Western Legends tak naprawdę nie ma rzeczy, która mi się nie podoba. Najwięcej dobrego robi tu na pewno ten RPGowy klimat, przy czym, chociaż lubię RPG, w których dużo się rzuca, podoba mi się to, że Western Legends jest bardziej o wejściu w rolę i odgrywaniu jej i mimo, że ma elementy gry przygodowej, nie ma tej bezsensownej i męczącej losowości (której na przykład mnóstwo ma Robinson Crusoe, przypomnijmy: top 3 moich najbardziej znienawidzonych gier). Losowe wychodzenie Kart Opowieści w zasadzie nie ma znaczenia, bo to po prostu mini-questy które można – ale nie trzeba – realizować, sprawdzanie powodzenia wydobycia złota rzutem kością jest po pierwsze: kompletnie uzasadnione (bo żeby wydobyć złoto trochę farta trzeba jednak mieć) i po drugie: zwykle jednak daje jakąś nagrodę, nagrody z żetonów bydła wszystkie są super, więc nie ma różnicy który wylosujemy i właściwie jedyna realnie wpływająca na rozgrywkę losowa rzecz to karty pokerowe, ale i z nimi nie jest tak, że sytuacja zawsze będzie tragiczna i nie da się jej zmienić, tym bardziej, że zwykle mają jakieś dodatkowe Akcje, Reakcje lub Bonusy. Dalej – bardzo podoba mi się wykorzystanie różnych mechanik. Mamy i dice rolling w Kopalni, i pick-up-and-deliver na Ranczu, i granie w pokera w Saloonie (uwielbiam, moja totalnie ulubiona akcja) i wiadomo, point-to-point movement, bo przecież podróżujemy po mapie. Do tego oczywiście (bo to Dziki Zachód!) klasyczną walkę gracz vs gracz lub nieco mniej klasyczną gracz vs gra: „mniej klasyczną”, bo bardzo ciekawie rozwiązaną – walczyć można z Bandytami, Strażnikiem w banku lub Szeryfem i każdego z tych Bohaterów Niezależnych reprezentuje inny gracz, a walka odbywa się przez wybranie 1 z odpowiednio 2, 3 lub 4 kart (w zależności od tego, z jakim BN się walczy) pamiętając, że im wyższa karta, a więc wyższa szansa na pokonanie gracza, tym też lepszy bonus może on dostać. Poza tym są jeszcze tory Stróżów Prawa i Przestępstw – jest naprawdę różnorodnie, a przy tym ja jestem zdania, że nie jest tak, że niektóre Akcje są znacząco lepsze. Czasem w ciągu 2 tur można totalnie zmienić punktację, kluczem jest po prostu – ale zaskok! – wykonanie odpowiedniej akcji w odpowiednim momencie.\nTor Przestępstw i Tor Stróżów prawa oraz Karty Opowieści i zielone Żetony Bydła w tle\nPrzykładowe karty walki Bohaterów Niezależnych. Im wyższa wartość karty, tym bardziej pozytywny jej efekt dla gracza i odwrotnie – im niższa wartość, tym bardziej bolesny efekt.\nNie ma też znaczenia, czy gra się „dobrym” czy „złym”, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że bycie przestępcą jest bardziej lukratywne – ok, Punkty Legendy zdobywa się może trochę szybciej, ale trzeba grać znacznie bardziej ryzykownie, uciekać przed innymi graczami i zdecydowanie bardziej pilnować tego, co się dzieje na planszy. Stróże Prawa natomiast mają dużo łatwiejszy dostęp do pieniędzy, nie muszą obawiać się Szeryfa i, jeśli nagle zdecydują, że dosyć już tego bycia dobrym, w dowolnym momencie mogą stać się Przestępcami (źli za to nie mają tak łatwo, bo mogą się „nawrócić” dopiero po Aresztowaniu – co też zresztą bardzo mi się podoba, bo jest mega klimatyczne).\nJuż granie w podstawową wersję Western Legends jest bardzo satysfakcjonujące – zaczynamy od wyboru jednej spośród 12 asymetrycznych postaci, z których każda z nich ma też swoją unikalną umiejętność specjalną odblokowującą się w momencie zdobycia 5 Punktu Legend. W sklepie do wyboru mamy 9 różnych kart: 4 różne elementy Ekwipunku, 2 Wierzchowce i 3 typy Broni. Dodatkowo poganiając lub kradnąc bydło z Rancza, losujemy jeden z 8 różnych bonusów, nie wspominając już o 40 kartach Opowieści, z których niektóre cele się powtarzają, ale wszystkie znajdujące się na drugiej stronie karty fluffy są różne, a i efekt karty, nawet jeśli quest był taki sam jak na innej karcie, często się różni.\nPrzód Karty Opowieści\nTył Karty Opowieści\nJeśli jednak komuś byłoby mało, to podstawka oferuje jeszcze moduł z Celami Osobistymi (i tu również do gry wchodzą zawsze tylko 3 z 4 kart celów, więc z regrywalnością wszystko jest w jak najlepszym porządku). Moduł ten – nic zaskakującego – polega na tym, że gracze dodatkowo mają swoje ukryte cele, których realizacja daje dodatkowe Punkty Legendy. Co ciekawe, cel nie ma swojej stałej wartości punktowej – to, ile punktów za niego dostaniemy określa Żeton Legendy który wylosujemy (są na nich wartości od 1 do 3), ALE, żeby nie było tak losowo i strasznie, realizacja każdego kolejnego celu pozwala nam dobierać coraz więcej Żetonów, które następnie trzeba odrzucić do liczby zrealizowanych celów. Oznacza to, że za pierwszy cel pociągniemy tylko jeden Żeton Legendy, za drugi cel pociągniemy dwa (bo mamy zrealizowane już dwa cele), a następnie spośród trzech posiadanych już Żetonów (bo jeden za poprzedni cel i dwa za ten) odrzucimy jeden wybrany tak, żeby liczba posiadanych Żetonów była równa liczbie zrealizowanych celów. Analogicznie z 3 celem – ciągniemy trzy Żetony, bierzemy dwa które już wcześniej mieliśmy i wybieramy spośród tych pięciu trzy, które sobie zostawimy. Bardzo fajne rozwiązanie, bo niby losowe, ale jednak im więcej celów gracz zrealizuje, tym większy ma wpływ na to, ile punktów będzie z nich miał.\nPlansza gracza w wariancie z Kartami celów z jednym zrealizowanym Celem\nJeśli chce się grać w 2 osoby, trzeba skorzystać z automy, czyli Mężczyzny w Czerni – niestety nie wypowiem się na temat jej działania, ale podobno obsługuje się ją bez większych problemów. Ja uważam, że w Western Legends najlepiej gra się w co najmniej 4 osoby i używam zwrotu „co najmniej” z pełną świadomością, że to oznacza też rozgrywkę 6-osobową – i to super, bo interakcja między graczami jest wtedy na naprawdę wysokim poziomie, a cóż może być piękniejszego w grze od interakcji, zwłaszcza negatywnej?\nW kwestii wykonania nie mam żadnych uwag, jedynie ponarzekam sobie, że pieniądze nie są papierowe, chociaż podobno normalni ludzie nie lubią papierowych pieniędzy w grach. Super gra się za to żetonami pokerowymi i w ogóle ta gra się aż prosi o odpicowanie i mam nadzieję, że oryginalny wydawca zrobi upgrade pack z figurkami, a Funiverse zrobi nam tę przyjemność i go zlokalizuje (a ogólnie to wszelkie kontynuacje serii zależą od tego, jak dobrze się coś sprzedaje, więc wiecie co robić). O, chociaż jest jedna rzecz: sklep wielobranżowy! Nigdzie, naprawdę nigdzie, ani w instrukcji, ani na pudełku nie ma nawet zdjęcia tego komponentu, nie wspominając o instrukcji – więc grę w Western Legends zaczynamy od małej łamigłówki, jaką jest złożenie tegoż właśnie sklepu. Poza tym figurki są ok, planszetki są ok, błędne, francuskie żetony bydła już zaraz będą w Polsce, oczywiście poprawione, kolory są piękne, ilustracje są piękne, no nie mam się do czego przyczepić.\nJeśli chcecie immersyjnej przygodówki z mechaniką, która istnieje, ale pozwala wam na robienie co chcecie, szukacie gry, przy której sporo poplanujecie, ale też po prostu będziecie się doskonale bawić, zastanawiacie się co położyć na stole mając przy nim i doświadczonych, i początkujących graczy albo macie czasem niedosyt grania w RPG, ale brakuje wam czasu na sesję albo Mistrza Gry – bierzcie Western Legends. Najlepiej od razu z obydwoma dodatkami, ale o dodatkach to już następnym razem, bo właśnie napisałam o tej grze już ponad 11 300 znaków i obawiam się, że i tak już mnie za to nienawidzicie 😉\nproste zasady, brak niepotrzebnej lub nieuzasadnionej losowości, ciekawy zbitek prostych, ale świetnie razem działających mechanik\nto, czym powinien być sandbox: sporo możliwości, wszystkie tak samo atrakcyjne\nbrak instrukcji jak złożyć sklep Wielobranżowy i generalnie instrukcja jako taka jest raczej średnia i nieco chaotyczna\npieniądze w formie kart – naprawdę wolałabym banknoty\nName Western Legends (2018)\nBGG Rank [User Rating] 253 [7.63]\nDesigner(s) Hervé Lemaître\nArtists(s) Roland MacDonald\nPublisher(s) Kolossal Games, Board Game Box, Conclave Editora, Funiverse, Gém Klub Kft., Lavka Games, Maldito Games, Matagot, MINDOK, MS Edizioni and Surfin' Meeple China\nMechanism(s) Action Points, Area Movement, Betting and Bluffing, Card Play Conflict Resolution, Dice Rolling, End Game Bonuses, Hand Management, Pick-up and Deliver, Take That and Variable Player Powers\nZnana też jako mitkaplays fanka nawiasów i nieprzyzwoicie długich zdań oraz żywy dowód na to, że są ludzie, którym zwyciężanie w grach planszowych jest tak samo obojętne jak przegrywanie. Graczka od 2017 (od jakiegoś czasu też RPGowiec), recenzentka od 2018 a od 2019 - Developerka gier planszowych w jednym z wrocławskich wydawnictw.\nMówi, że jest area controlowcem, ale 2 spośród 3 jej ulubionych gier nie mają kompletnie nic wspólnego z tym gatunkiem. Zresztą niektóre jej decyzje planszówkowe pozostają zagadką nawet dla niej samej, więc to akurat nic dziwnego.\nLatest posts by Małgorzata Mitura (see all)\nHowdy, partners! Western Legends – recenzja (Patronat Board Times) - 27 września 2019\nWestern Legends, czyli jak zostać legendą Dzikiego Zachodu. Rzut okiem - 23 lipca 2019\nKemet z dodatkiem Ta-Seti – recenzja - 13 maja 2019\nTagi: Dziki Zachód, figurki, Funiverse, gra fabularna, gra planszowa, gra przygodowa, gra towarzyska, gry planszowe, gry towarzyskie, kowboje, rpg, sandbox, Western Legends\n« « Potworek głodomorek. Do stołu… Start! Recenzja\n303 Squadron coraz bliżej – krótko o zasadach (Patronat Board Times) » »


Artykuły dla tagu IV LO Rybnik • www.rybnik.com.pl\nArtykuły dla tagu: IV LO Rybnik\nRozpoczęła się matura 2022. Maturzyści IV LO przystąpili do egzaminu z języka polskiego\nNadszedł czas egzaminów maturalnych. Młodzi ludzie w całej Polsce rozpoczęli punktualnie o godz. 9.00 zmagania z językiem polskim. W jakich nastrojach byli przed dzisiejszym egzaminem? Jakich lektur się spodziewają? O to pytaliśmy maturzystów z IV Liceum Ogólnokształcącego w Rybniku-Chwałowicach.\n2022-05-04 10:02 Autor: Bartłomiej Furmanowicz\nIV LO Rybnik: 6. Bieg Kopernika - zaproszenie\nIV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Rybniku zaprasza wszystkich kochających bieganie oraz Nordic Walking do udziału w 6. Biegu Kopernika.\n2022-02-17 15:02 Autor: Adam Doliba\nPojawił się najnowszy Ranking Perspektyw, czyli zestawienie najlepszych szkół w Polsce. Spory awans zaliczyło II Liceum Ogólnokształcące w Rybniku, które znalazło się na 45. miejscu w kraju i 3. pozycji na Śląsku! Jak wypadły inne rybnickie szkoły?\n2022-01-12 12:04 Autor: bf\nMatura 2021: wiemy, jak poszło maturzystom z Rybnika. Które szkoły wiodą prym?\nNa początku tego tygodnia OKE w Jaworznie podała wstępne wyniki egzaminów maturalnych. Dowiedzieliśmy się, jaki procent abiturientów uzyskał świadectwo dojrzałości. Brakowało szczegółowych danych ze szkół, w tym placówek znajdujących się w Rybniku. Dzisiaj możemy zaprezentować Wam te dane. Która szkoła może pochwalić się największą zdawalnością?\n2021-07-09 15:30 Autor: Bartłomiej Furmanowicz\nNauczyciele i pracownicy IV Liceum Ogólnokształcącego w Rybniku-Chwałowicach zrobili dla uczniów, ich rodziców ale i mieszkańców miasta nie lada niespodziankę. Nagrali życzenia w muzycznym wydaniu. Zobaczcie koniecznie!\n2020-12-21 09:17 Autor: bf\n2020-10-14 11:00 Autor: Bartłomiej Furmanowicz\nPamiętacie jeszcze majowe wyzwanie #hot16challenge2? 16 wersów, które miało uratować polską medycynę? Czy dały radę? Tego na pewno nie wiemy, jesteśmy za to pewni, że wyśpiewane wersy bardzo jej pomogły! Przyczynili się też do tego rybniczanie.\n2020-09-29 08:34 Autor: ab, bf\nTeraz jest już z górki. Dzisiaj o 9.00 maturzyści przystąpili do egzaminu z matematyki. W tym roku „królowa nauk” nie była taka łaskawa jak poprzednio. Młodzi ludzi wychodzili ze szkół z mętlikiem w głowie. Tak było na przykład w IV LO w Rybniku-Chwałowicach.\n2020-06-09 14:38 Autor: Bartłomiej Furmanowicz