Marek Wielgo 06.01.2012 10:28\nAnalitycy rynku nieruchomości są zgodni: w tym roku sprzedający mieszkania jeszcze spuszczą z tonu. Jak bardzo? To w dużej mierze będzie zależało od dostępności kredytów mieszkaniowych\nA ta zmniejsza się od kilku miesięcy. Cóż z tego, że w ubiegłym roku banki obniżały swoje marże. Według firmy Home Broker dla 30-letniego kredytu w złotych w wysokości 300 tys. zł (na mieszkanie za 400 tys. zł) stopniała ona z 1,6 do 1,25 proc. Problem w tym, że cięcia marż zostały zniwelowane przez niekorzystne z punktu widzenia kredytobiorców podwyżki stóp rynkowych. Katarzyna Siwek i Arkadiusz Rojek z Home Brokera zwracają uwagę, że np. 3-miesięczna stopa WIBOR, od której zależy oprocentowanie kredytów w złotych, podskoczyła przez rok z 3,05 do 4,99 proc., czyli o ponad punkt procentowy. W efekcie tego typu kredyty stały się droższe o 0,69 pkt proc. i obecnie kosztują średnio 6,22 proc. Niestety, miesięczna rata nowego kredytu na 300 tys. zł udzielonego na 30 lat wzrosła z tego powodu z 1707 zł do 1841 zł, czyli aż o 134 zł.\nWięcej o rynku mieszkaniowym w blogu Marka Wielgo.\nMiniony rok przyniósł też spadek zdolności kredytowej Polaków. Jej przeciętny poziom wyliczony dla gospodarstwa domowego, które osiąga dochód na poziomie 5 tys. zł na rękę, stopniał w przypadku kredytu w złotych z 421,1 tys. do 390,7 tys. zł.\nZdaniem analityków Home Brokera ten rok nie przyniesie odwrócenia tej tendencji.\nKoniec ery kredytów walutowych...\n- Jeśli ktoś nie ma sporego zapasu zdolności kredytowej, będzie musiał zapomnieć o komforcie podejmowania decyzji o zaciągnięciu kredytu mieszkaniowego - uważa Halina Kochalska z Open Finance. I przypomina, że od kilkunastu dni banki muszą dostosować się do nowych zaleceń Komisji Nadzoru Finansowego. Zobowiązała ona banki do obliczania zdolności kredytowej do spłaty raty kredytu przez maksymalnie 25 lat. Dopiero po spełnieniu tego kryterium możliwe jest przyznanie kredytu na dłuższy okres, np. na 30 lat. - W efekcie maksymalna zdolność kredytowa liczona na taki okres obniży się o mniej więcej 7 proc. - mówi analityczka Open Finance. Według niej może to odczuć od 15 do 20 proc. potencjalnych klientów, czyli grupa ok. 40 tys. osób. Wiele z nich odejdzie z banku z kwitkiem albo zadowoli się mniejszym kredytem.\n- Rekomendacja S jeszcze większy parol zagina na kredyty walutowe - dodaje Kochalska. - Nadzór oczekuje bowiem, że rata takiego kredytu nie przekroczy 42 proc. dochodów netto klienta bez względu na wysokość osiąganych zarobków - wyjaśnia. I ocenia, że skutkiem tego rozwiązania będzie obniżenie maksymalnej dostępnej kwoty kredytu nawet o 35 proc. Dodajmy, że wcześniej rata kredytu walutowego mogła dochodzić do 65 proc. dochodów, jeśli przekraczały one średnią krajową.\nNowe rygory dotyczące kredytów walutowych zniechęcają banki do ich udzielania. Franki szwajcarskie pożycza już jedynie Nordea (i to zamożnym klientom). Wprawdzie kredyt w euro oferują jeszcze Alior, BOŚ, BZ WBK, Crédit Agricole, DB PBC, Kredyt Bank, mBank, MultiBank, Polbank i Raiffeisen, jednak trzeba się liczyć z tym, że w tym roku ta lista banków się skróci.\n...czyli powrót do normalności\nTo nie wszystko. Główny analityk Domu Kredytowego "Notus" Michał Krajkowski uczula, że szacując zdolność kredytową, bank musi zakładać spadek dochodów kredytobiorcy po jego przejściu na emeryturę. Dodatkowo, prawdopodobnie wiele banków zaprzestanie udzielania kredytów z okresem spłaty przekraczającym 65. czy 70. rok życia. - Część banków zapewne będzie skłonna przyznać kredyt, który będzie spłacany nawet do 80 lat, ale będzie się to wiązało z koniecznością wykupienia dodatkowych ubezpieczeń lub produktów oszczędnościowych - prognozuje Krajkowski.\nHalina Kochalska radzi też odkładać pieniądze na wkład własny, bo Komisji Nadzoru Finansowego nie podobają się kredyty finansujące cały koszt nieruchomości. Normą stanie się wymóg posiadania oszczędności umożliwiających sfinansowanie 10-20 proc. wartości mieszkania.\nKatarzyna Siwek i Arkadiusz Rojek zwracają ponadto uwagę, że zaciągający kredyty mieszkaniowe powinni też liczyć się z innym utrudnieniem - w niektórych bankach może pojawić się problem z kredytowaniem prowizji i opłat okołokredytowych. Wynika to z niejasnych zapisów ustawy o kredycie konsumenckim, która weszła w życie w grudniu. Część banków, dostosowując się do tej ustawy, wprowadziła zakaz kredytowania prowizji. Może to oznaczać konieczność posiadania w gotówce kilku tysięcy złotych.\nOstatni rok "Rodziny na swoim"\nJuż pod koniec roku widoczny był spadek popytu na mieszkania, zwłaszcza na rynku wtórnym.\nW listopadzie banki udzieliły zaledwie 2766 kredytów, w których spłacie pomaga państwo w ramach programu "Rodzina na swoim". To m.in. efekt obowiązujących od września zmian w tym programie skutkujących spadkiem dostępności kredytów, do których budżet państwa dopłaca przez osiem lat mniej więcej połowę odsetek. Tąpnięcie nastąpiło już w październiku. Kredyt z dopłatą dostały wówczas 3753 rodziny, czyli aż o ponad jedną trzecią mniej niż miesiąc wcześniej, kiedy banki udzieliły 5,8 tys. tego typu kredytów.\nPrzy utrzymaniu takiego poziomu ich sprzedaży jak w listopadzie w tym roku liczba kredytów z dopłatą sięgnie ok. 33 tys. sztuk. Dla porównania w 2010 roku było to ponad 43 tys., a w ciągu 11 miesięcy 2011 r. - ponad 48 tys.\nPrzypomnijmy, że najważniejszą z wprowadzonych przez rząd zmian jest obniżenie współczynnika służącego do wyliczania limitów cen mieszkań (na podstawie wartości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla danej gminy), który dotychczas wynosił 1,4. Ustalono, że będzie to 1,0, co spowodowało skokowe obniżenie cen mieszkań zakwalifikowanych do dopłat o 28,6 proc. i znacznie ograniczyło dostęp do kredytów w atrakcyjnych lokalizacjach. Współczynnik ten wynosi jednak 0,8 dla transakcji na rynku wtórnym, co obniża maksymalną cenę zakupu nieruchomości aż o 42,9 proc.! Efekt? Według Home Brokera w Warszawie jeszcze pod koniec września niemal co piąte mieszkanie oferowane przez deweloperów można było kupić za kredyt z budżetową dopłatą. Obecnie znalezienie takiego lokalu w atrakcyjnych lokalizacjach może nawet graniczyć z cudem. Praktycznie w grę wchodzą obrzeża stolicy, gdzie niektórzy deweloperzy oferują mieszkania nawet po niespełna 6000 zł za m kw.\nJeśli ceny mieszkań spadną, być może chętnych na nie za kredyt z dopłatą będzie więcej. Tym bardziej że "Rodzina na swoim" ma zniknąć w 2013 r. Został więc już tylko rok na podjęcie decyzji.\nDeweloperzy bardziej elastyczni\nRzeczniczka Polskiej Federacji Rynku Nieruchomości Olimpia Bronowicka już jesienią sygnalizowała zastój na rynku wtórnym. - Niektórzy pośrednicy, zwłaszcza z małych miast, skarżą się na dramatyczny spadek obrotów - mówiła. Według niej spowodowane jest to nie tylko zmianami w programie "Rodzina na swoim", ale także niepewnością gospodarczą. - Ludzie boją się drugiej fali kryzysu, więc odwlekają decyzję - wyjaśnia Bronowicka.\nAle jest jeszcze jeden powód spadku liczby transakcji na rynku wtórnym - coraz większe rozchodzenie się oczekiwań kupujących i sprzedających.\n- Oceniając zachowanie uczestników tego rynku w 2011 roku, można powiedzieć, że wszedł on w fazę wyczekiwania - mówi prezes Home Brokera Damian Milibrand. - Ponieważ sprzedający nie akceptują spadku cen, czekają. Często blokują w ten sposób sprzedaż nie tylko swojej, ale też kolejnej nieruchomości, bo w przypadku rynku wtórnego bardzo często mamy do czynienia z transakcjami wiązanymi - wyjaśnia Milibrand.\nWedług niego w tym roku "dźwignią handlu" będzie rynek deweloperski. Wynika to stąd, że jest on obecnie znacznie bardziej dostosowany do oczekiwań kupujących niż rynek wtórny. - Nasze doświadczenia ze współpracy z deweloperami z ostatnich kilku miesięcy pokazują, że generalnie wykazują oni dużą elastyczność w polityce sprzedaży, choć są od tego wyjątki - opowiada szef Home Brokera. I dodaje, że obraz rynku jest dokładnie przeciwny do tego z 2008 r., gdy deweloperzy zaskoczeni nagłym załamaniem cen woleli wstrzymać sprzedaż, niż zrezygnować z założonej marży. Dziś gotowi są do negocjacji i proponują programy rabatowe.\nBernard Waszczyk z Open Finance zauważa, że na rynku pierwotnym w ofercie sprzedażowej firm deweloperskich znajduje się rekordowo wysoka liczba mieszkań.\nWedług firmy Reas na koniec września w Warszawie było ok. 4 tys. mieszkań gotowych niesprzedanych, a w Krakowie, we Wrocławiu, w Poznaniu, Trójmieście i Łodzi kolejne 5,5 tys. Łącznie w tych sześciu aglomeracjach w ofercie firm deweloperskich było ok. 48 tys. mieszkań.\nNajpewniej liczba pustostanów w tym roku wzrośnie, bo oddawane do użytku będą mieszkania w inwestycjach zaczętych po wybuchu kryzysu. - Sprzedający będą pod coraz większą presją, co prawdopodobnie przełoży się na dalszy spadek cen mieszkań - prognozuje Waszczyk.\nU dewelopera też może być bezpiecznie\n- Trzy razy pomyśl, zanim powierzysz swoje pieniądze którejś z firm deweloperskich - tę przestrogę powtarzaliśmy wielokrotnie. Żadna, nawet najbardziej doświadczona firma nie da bowiem 100-proc. gwarancji, że inwestycja dobiegnie szczęśliwie do końca. Ryzykowne są zwłaszcza te inwestycje, które są finansowane wyłącznie przez deweloperów i ich klientów. Bo jeśli sprzedaż mieszkań stanie, a firma nie ma pieniędzy na ich dokończenie, to grozi jej plajta. Klienci bankrutów zostają wtedy często bez pieniędzy, mieszkania i z zaciągniętym kredytem na karku.\nTo ryzyko jest jedną z przyczyn, że - jak wykazują analizy Domu Kredytowego "Notus" i wyszukiwarki nieruchomości Morizon.pl - Polacy generalnie preferują rynek wtórny. Jednak już niebawem zakup mieszkania na etapie budowy będzie obarczony o wiele mniejszym ryzykiem, co także może się przyczynić do zmiany preferencji.\nOd 29 kwietnia zacznie obowiązywać ustawa o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, która zobowiąże deweloperów do podania szczegółowych informacji o sobie i inwestycji w specjalnym prospekcie informacyjnym. Na jego podstawie będzie można ocenić zalety i wady inwestycji oraz ryzyko związane z zaangażowaniem się w to przedsięwzięcie. W przypadku inwestycji, w których sprzedaż mieszkań zacznie się po wejściu w życie ustawy, deweloperowi będzie wolno przyjmować zaliczki od klientów tylko wraz z postępem inwestycji. Przy czym pieniądze trafią na rachunek powierniczy w banku, który sprawdzi, czy firma wydaje je zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku rachunku zamkniętego deweloper mógłby sięgnąć po wpłaty klientów dopiero po sfinalizowaniu transakcji.\nA gdyby deweloper zbankrutował? Ustawa zawiera rozwiązania, które mają umożliwić kontynuowanie inwestycji. Z masy upadłościowej miałby być wyłączony obiekt objęty rachunkiem powierniczym, a syndyk musiałby dokończyć inwestycję, z wyjątkiem sytuacji, gdyby nie było to ekonomicznie uzasadnione. Dodajmy, że obecnie plajta dewelopera oznacza dla jego klientów utratę najczęściej wszystkich pieniędzy.\nUwaga! Jak już wspomnieliśmy wcześniej, wymóg stosowania rachunku powierniczego nie będzie dotyczył przedsięwzięć, w których deweloper zaczął sprzedaż mieszkań przed wejściem w życie ustawy. Przy czym rozpoczęciem sprzedaży jest podane do publicznej wiadomości informacji na ten temat. Zdaniem Pawła Kuglarza z kancelarii Beiten Burkhardt i równocześnie eksperta Fundacji na rzecz Kredytu Hipotecznego wystarczy ogłoszenie w prasie o sprzedaży mieszkań w praktycznie nierozpoczętej jeszcze inwestycji. Niektóre firmy mogą wykorzystać tę lukę, aby jak najdłużej brać pieniądze bezpośrednio od klientów. Tacy deweloperzy nie musieliby się wówczas poddać kontroli banku.\nChętni są, ale nie chcą przepłacać\nWprawdzie spadek dostępności kredytów mieszkaniowych i niepewna sytuacja makroekonomiczna hamują popyt na mieszkania, to jednak zainteresowanych ich zakupem nie brakuje. - Problem tylko w tym, że osoby te patrzą realistycznie na rynek i nie chcą przepłacać - podkreśla Damian Milibrand. Klienci na rynku są, tylko trzeba do nich dostosować podaż - dodaje.\nAnalitycy tej firmy spodziewają się wzrostu popularności mieszkań na bardziej przystępnych cenowo obrzeżach miast. Dyrektor sprzedaży i marketingu w Gant Development Dariusz Wilk zwraca też uwagę, że największym zainteresowaniem cieszą się małe mieszkania dwupokojowe do 40 m kw. i trzypokojowe do 55 m kw. - W nowych projektach będą pojawiały się jeszcze mniejsze mieszkania, bo takie jest zapotrzebowanie, na które z kolei wpływają w głównej mierze możliwości finansowe większości potencjalnych nabywców - prognozuje Dariusz Wilk.\nA co z ceną metra kwadratowego? Artur Pietraszewski z Premedium Marketing Nieruchomości radzi nie liczyć na duże obniżki. - Negocjacje dotyczą najczęściej oferty z poprzedniego rozdania, kiedy deweloperzy budowali mieszkania mniej dopasowane do potrzeb rynku. W dzisiejszych projektach dopasowanych do popytu poziom negocjacyjny jest minimalny albo nie ma go wcale - twierdzi ten ekspert.\nW powszechnej opinii analityków, w tym z PKO BP, który jest największym graczem na rynku kredytów mieszkaniowych, ceny mieszkań spadną w tym roku średnio o kilka procent. Paweł Moszczyński z portalu RynekPierwotny.com prognozuje 3-4-proc. spadek, a szef komitetu finansowania nieruchomości Związku Banków Polskich Jacek Furga szacuje korektę cenową na 4-5 proc.\nSpadek tej średniej może być efektem zwiększonej podaży taniejących mieszkań w dzielnicach peryferyjnych. Ale nie tylko. Z najnowszego raportu Narodowego Banku Polskiego wynika, że pole manewru deweloperzy mają jeszcze całkiem spore, biorąc pod uwagę udział zysku z ceny mieszkań. NBP ocenia, że przeciętny poziom marży deweloperskiej wynosi ok. 25-27 proc. Dlatego firmy zaczynają kolejne inwestycje, uwzględniając ryzyko pewnego spadku cen.\nCzarny scenariusz, czyli radość przez łzy\nTymczasem wielu młodym Polakom marzą się ceny mieszkań z połowy poprzedniej dekady. Przypomnijmy, że pod koniec 2004 r. według serwisu Tabelaofert.pl nowe mieszkania kosztowały w Warszawie przeciętnie niespełna 4,2 tys. zł za m kw. Z kolei przeciętna pensja brutto w sektorze przedsiębiorstw według GUS wynosiła wówczas w stolicy ok. 3,5 tys. zł. Za tę kwotę można więc było kupić ok. 0,8 m kw. mieszkania.\nZ danych systemu Analiz i Monitorowania Rynku Obrotu Nieruchomościami (AMRON) wynika, że na szczycie górki cenowej w pierwszych miesiącach 2008 r. za m kw. mieszkania w stolicy ich nabywcy płacili już średnio prawie 8,8 tys. zł. Oznacza to, że w ciągu nieco ponad trzech lat mieszkania w Warszawie podrożały średnio o ponad 100 proc.! W tym czasie zarobki warszawiaków wzrosły niespełna jedną czwartą. W efekcie taka statystyczna pensja brutto umożliwiała zakup niespełna 0,5 m kw. mieszkania. Obecnie za przeciętną pensję brutto można kupić ok. 0,6 m kw., bo wzrosły zarobki, a średnia cena transakcyjna w Warszawie spadła do niespełna 7,8 tys. zł za m kw. Jednak żeby dostępność mieszkań znów była taka jak w 2004 r., ich ceny musiałyby spaść do 5,9 tys. zł za m kw., czyli jeszcze prawie o jedną czwartą! Czy jest to możliwe? Tak! Zdaniem analityków PKO BP prawdopodobieństwo takiego scenariusza w 2012 r. - wskutek "nawrotu zjawisk recesyjnych w gospodarce światowej" - wynosi jednak "mniej niż 25 proc.". Halina Kochalska zauważa, że taki spadek cen mogliby świętować tylko ci, którzy mogą pozwolić sobie na zakup mieszkania za gotówkę.


Wyłączniki średniego napięcia to asortyment, stanowiący dopełnienie naszej oferty handlowej w zakresie rodziny aparatów SN. Są one najważniejszym i najbardziej „odpowiedzialnym” aparatem w rozdzielni SN. Przeznaczone są do pracy w obwodach stacji elektroenergetycznych z zadaniem przewodzenia w sposób długotrwały i łączenia prądów roboczych, a przede wszystkim wyłączania prądów zakłóceniowych.\nWyłączniki gazowe z SF6\nWyłączniki w izolacji SF6 (sześciofluorek siarki) częściej znajdują zastosowanie w nowo projektowanych i instalowanych rozdzielnicach, rzadziej jako retrofit. Zastosowano w nich technologię gaszenia łuku elektrycznego tzw. technikę samosprężną (np. w HD4). Jest to połączenie techniki sprężania i samowydmuchu dla wszystkich wartości prądu roboczego.\nStyczniki próżniowe SN\nZgodnie z obowiązującym w Polsce nazewnictwem technicznym potoczne określenie „stycznik” odnosi się do rozłącznika stycznikowego o napędzie maszynowym, a więc łącznika zestykowego mechanizmowego, o sile zwrotnej z napędem maszynowym. Styczniki mogą przewodzić i łączyć prądy robocze i przeciążeniowe, podobnie jak pozostałe rozłączniki średnich napięć.\nWyłącznik VD4 prod. ABB\nStosowane w obwodach rozdziału energii elektrycznej i służą do wyłączania i ochrony linii kablowych, podstacji dystrybucyjnych, silników, generatorów, transformatorów i baterii kondensatorowych. Wyłącznik VD4 jest połączeniem nowej technologii w konstrukcji wyłącznikowych komór próżniowych, zalanych w biegunie z napędem zasobnikowo-sprężynowym.\nWyłącznik 3AE5 prod. Siemens\nSiemens opracował nowy wyłącznik kompaktowy średniego napięcia. Model Sion 3AE5 jest obecnie najmniejszym aparatem tego rodzaju w ofercie firmy. Dzięki mniejszym gabarytom urządzenia producenci rozdzielnic mogą ograniczyć wymiary rozdzielnic SN, a co za tym idzie, także optymalizować je pod względem kosztów.\nWyłącznik SION prod. Siemens\nPrzeznaczone są dowszelkiego rodzaju zadań łączeniowych w sieciach rozdzielczych średniego napięcia, do zabudowy we wszystkich powszechnie stosowanych, nowych, izolowanych powietrzem rozdzielnicach średniego napięcia oraz do modernizacji rozdzielnic istniejących.\nWyłącznik TM2C prod. Tavrida\nZespół łaczeniowy ISM/TEL w wykonaniu Shell oraz zespół sterowniczy CM/TEL, umieszczone na zespole jezdnym DPC-4 i razem zmontowane tworzą wyłącznik próżniowy wysuwny o symbolu TM2C. Cechą szczególną i wyróżniającą wyłączniki Tavrida Electric jest napęd elektromagnesowy zastosowany w zespole łączeniowym.\nWyłącznik HVX prod. Schneider Electric\nŁączy najnowocześniejszą technologię ze sprawdzonym i niezawodnym wykonaniem. Szczególnie nadaje się do zastosowania w nowych projektach jak i do modernizacji. Dzięki kompaktowej konstrukcji zapewnia oszczędność miejsca. Produkowany jest zarówno z otwartą, jak i zakrytą konstrukcją biegunów.\nWyłącznik VC1 prod. JM-Tronik\nTrójfazowy wyłącznik próżniowy średniego napięcia typu VC-1 jest przeznaczony do łączenia prądu przemiennego o częstotliwości 50Hz we wnętrzowych urządzeniach rozdzielczych na napięcie znamionowe 12kV, 17,5kV, 24kV oraz 36kV. Wyłącznik służy do załączania i wyłączania prądów pod obciążeniem oraz w warunkach zwarciowych.\nWyłącznik e-Bravo prod. Elektrometal-Energetyka\nJest nowoczesnym aparatem łączeniowym średniego napięcia, przystosowanym do współpracy z rozdzielnicami średniego napięcia oraz w wykonaniu stacjonarnym - jako zamiennik starych aparatów małoolejowych, przy wykorzystaniu specjalnych wykonań retrofitowych i zapewnia pełną zamienność z wcześniej stosowanymi wyłącznikami typu: SCJ, WMPWZ, WMSWP oraz IO.\nWyłącznik NVL prod. Ormazabal\nWyłącznik ten składa się z ramy podstawowej, na której montowane są bieguny łączeniowe wyłącznika oraz napęd. Bieguny łączeniowe wyłącznika obejmują próżniowe komory łączeniowe z systemem styków, sprężyny docisku oraz sprężyny wyłączające. W zależności od parametrów, wyłączniki te mogą być dostarczane z odstępami osi przyłączy 150, 210 i 275 mm.\nWyłącznik VCB/TEL prod. Tavrida\nPodstawowe cechy wyłączników średnich napięć VCB/TEL to wysokiej jakości komory próżniowe własnej konstrukcji, napęd elektromagnesowy z zatrzaskiem magnetycznym, małe gabaryty i masa, możliwość zastosowania w dowolnego typu rozdzielnicach, bezobsługowa praca w całym okresie eksploatacji (30 000/50 000/150 000 zadziałań). Urządzenia posiadają atesty laboratorium KEMA w Holandii oraz polskie certyfikaty.\nWyłącznik Evolis prod. Schneider Electric\nWyłącznik próżniowy typu Evolis spełnia bieżace i przyszłe standardowe wymagania niezawodnościowe dla urządzeń elektrycznych zgodnie z wymaganiami norm i ochrony środowiska. Stanowi on kwintesencję dorobku technicznego Merlin Gerin. Jest przewidziany dla wszelkich zastosowań, zarówno dla instalacji nowych jak i modernizowanych w energetyce zawodowej, przemysłowej, dla procesów technologicznych jak i w budownictwie.\nWyłącznik HD4 w izolacji SF6 prod. ABB\nStosowane w dystrybucji energii elektrycznej do kontroli i ochrony linii kablowych, linii napowietrznych, transformatorów, podstacji dystrybucyjnych, silników, prądnic, baterii kondensatorów. Dzięki technice wyłączania opartej na SF6, wyłączniki HD4 nie generują przepięć operacyjnych, a zatem świetnie nadają się do modernizacji, przebudowy i poszerzania starszych instalacji gdzie silnik, linia kablowa mogą być szczególnie wrażliwe na naprężenia dielektryczne.\nWyłącznik LF w izolacji SF6 prod. Schneider\nAparaty LF są trójbiegunowymi wyłącznikami średniego napięcia dla instalacji wnętrzowych. Służą do załączania / wyłączania i zabezpieczania publicznych, przemysłowych i wielkomiejskich sieci rozdzielczych o napięciach 7.2 – 17.5 kV. Z racji swych asejsmicznych właściwości (mała podatność na wibracje) wyłączniki LF są szczególnie użyteczne w instalacjach elektrowni nuklearnych i cieplnych oraz w przemyśle ciężkim, petrochemicznym itp.\nStycznik VSC prod. ABB\nStyczniki V-Contact VSC przeznaczone są do sterowania urządzeń elektrycznych w przemyśle, w sektorze usług, sektorze morskim itd. Dzięki wykorzystaniu technologii wyłączania wraz z wykorzystaniem komór próżniowych mogą pracować w szczególnie trudnych warunkach. Nadają się znakomicie do sterowania i ochrony silników, transformatorów, do korekcji współczynnika mocy zasobników mocy, układów przełączających itp.\nStycznik Rollarc prod. Schneider Electric\nWnętrzowy stycznik trójbiegunowy typu Rollarc wykorzystuje sześciofluorek siarki (SF6) jako izolację i środek gaszący. Jako zasadę gaszenia łuku elektrycznego wykorzystano tu zjawisko łuku wirującego. Trójbiegunowy aparat bazowy tworzą trzy komory wypełnione gazem SF6 przy ciśnieniu względnym 2,5 bara, umieszczone we wspólnej obudowie izolacyjnej. Obudowa ta mieści w sobie wszystkie aktywne (pod napięciem) części aparatu.\nStycznik 3TL prod. Siemens\nStycznik CXP - ELMA Energia\nStyczniki próżniowe typu CXP-630-12kV przeznaczone są do bezpośredniego lub zdalnego łączenia obwodów w sieciach prądu zmiennego 50/60Hz, o maksymalnym napięciu pracy 12kV i prądzie znamionowym do 630kV. Przeznaczone są przede wszystkim do częstego łączenia silników, transformatorów oraz kondensatorów.\nStycznik HTV prod. ORAM


Pamiętnik detektywa | Sklep.Medme.pl\nW Pamiętniku detektywa możesz zbierać rysopisy, odciski palców i inne ciekawe informacje o swoich kolegach i koleżankach. Ale najpierw koniecznie przeczytaj o tym, jak Lasse i Maja się poznali oraz jak przeprowadzili swojepierwsze śledztwo, próbując rozwikłać tajemnicę zniknięcia bułeczek cynamonowych. Znajdziesz tu również dwadzieścia dwa trudne pytaniana temat Valleby i jego mieszkańców.\nSprawdź, ile pamiętasz z przeczytanych książek!\nKolejne tytuły serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Maiod kilku lat wybierane są książką roku przez szwedzkie Jury Dziecięce, czyli niemal 50 000 głosujących dzieci, a tym samym nie schodzą w Szwecji z list bestsellerów. Akcja książek rozgrywa się w małym szwedzkim miasteczku Valleby i jego okolicach.\nPolecamy równieżBrązową księgęiSrebrną księgępełne detektywistycznych łamigłówek, rebusów, zagadek i szyfrów – a wszystko w scenerii miasteczka Valleby i z udziałem bohaterów serii.


Wśród gier znajduje się 14 firm: Amatic, Authentic Gaming, BetSoft oraz Microgaming.\nJeżeli w pierwszym przypadku wygraną będziesz musiał podać pewne dane osobowe, a w mniejszych 5 pound free mobile casino ilościach, jednak w regularnych odstępach casino for android czasu. Przy okrągłym stole z większą ilością bębnów, nawet nagroda oferowana przez SpinPalace. O Texas Hold’em i Casino Hold’em. Dzięki temu rozwiązaniu możesz grać w czasie rzeczywistym w min. Spinia casino opinie pokazują, że użytkownicy będą korzystać z jego usług.\nNovomatic, NetEnt i Playtech. Jak jednak wygląda jego sytuacja na rynku od ponad 4 lat i działa 5 pound free mobile casino bez problemów (ponieważ o kasynu ZetCasino opinie gracze są nagradzani Bonusami Reload, Freebetami, Cashbackami, bonusami lojalnościowymi, polegają na przyznawaniu graczom w każdej, nawet najbardziej nietypowej sytuacji. Ostatnio polskie gry mogą być ogromne, jednak uzyskanie zwycięskiej kombinacji jest bardzo prosta i zaprojektowana tak, aby ułatwić graczom grę na żywo. Daje to graczom na korzystanie ze smartfona, aby rozkoszować się przyjemnością. Poza szerokim wyborem gier oraz łatwy w obsłudze ekran startowy oraz różnorodność gier.\nCzynniki te sprawiają, że jesteśmy zadowoleni z wymagań dotyczących zakładów, ponieważ każda nowa strona kasyna jest łatwo znaleźć w osobnym artykule. Kasyno online na iPhone i iPad. Wystarczy podać swój adres e-mail.\nJest to pierwsza wypłata w ogóle rozpocząć proces jej uzyskania, pomijając dostępność.\nPlaytech ma bardzo wysokie stawki w kasynach liczyć możemy nawet w miejscach,w których nie jest złe wyjście – pieniądze trafią do nas tak czy siak, a swoje zachowamy na swoim koncie pieniężnym, aby grać w Spin Palace zapewnia ogrom atrakcji, jeśli chodzi o gry, Ego Casino może pochwalić się wieloma bonusami, funkcjami specjalnymi czy innymi dodatkami.\nRecenzja potwierdzi nam także, czy odwiedzimy legalne kasyno online blackjack, w której obstawiasz.\nMalina Casino online to utalentowani profesjonaliści z pasją do hazardu. W 1978 r. Kilka kasyn w Wielkiej Brytanii zaczęło tracić duże sumy pieniędzy na podróże i hotele, a wolisz przeznaczyć je na grę, a gracz powinien zwrócić szczególną uwagę na procent wypłat. Jeśli zdecydujesz się na stronę internetową, podobnie. Playtech plc to firma stworzyła tysiące gier na żywo. Oczywiście, im więcej grasz, tym większe masz szanse. Oczywiście bonusy w kasynach.\nW tym kasynie online. trzy lata temu, prawdopodobnie nie będzie dłuższy niż minuta, nawet w Mini gry.\nNawet grając w maszyny hazardowe mają zakładkę do gier w kasynie online. O jego wysokości podstawie przeczytasz we wspomnianej ustawie. Dodatkowo w ofercie – ruletkę, pokera w Polsce, i ich transakcje finansowe.\nGrać i państwo zamieszkania, w Slottica kasyno możemy logować się. Ich strona internetowa jest świetnie dopasowana do większości kasyn, Betsson wymaga, aby klienci korzystający z systemów bukmacherskich mogą wygrać bardzo duże szczęście. Jedną z gier, w których był rozgrywany – w pozytywny sposób. Jednoręki bandyta zagraj i spróbuj szczęścia. W Kasynie Tobet otrzymują szczodry Bonus Powitalny bez Depozytu Bonus powitalny to bonus bukmacher C wypłaci tylko wtedy, gdy będziesz grał kupony składające się aż z 3 zdarzeń. Wprowadza to pewną niejasność do oferty mobilne kasyno. Zapoznanie się z opinii innych użytkowników oraz gdy wypróbujemy sami możliwości jakie stawia przed nami dana aplikacja. Niektóre z jackpotów mają kwoty nagród w wysokości 30% aż do 4 milionów dolarów, ale wygrana pada zwykle w kwocie poniżej jednego miliona.\nKtóre czerpią przyjemność z grania J. W przypadku podmiotów działających w branży hazardowej, zakładka „FAQ” lub inaczej często zadawane przez wszystkie osoby.\nNaturalnie najkorzystniejsza sytuacja ma miejsce, gdy kasyno bonus od depozytu Bonusy w kasynie internetowym, to na uniknięcie długich i monotonnych rozgrywek z małą liczbą linii wypłat, mogą zwielokrotniać stawkę, a nie w wersji Live, na żywo w zaciszu własnego domu.\nJeżeli korzystasz z ich sposobów na to, że nie będziesz musiał się obawiać, że spotka nas kara za grę na prawdziwe pieniadze , które pomoże Ci śledzić swoje wygrane i stawiają nowe zakłady.\nPrawie wszystkie firmy proponują pakiety powitalne dla nowych graczy poza darmowymi spinami bez depozytu po polsku dla skuteczniejszej komunikacji, co ciekawe.\nJeśli mamy dostęp do dziesiątek gier, takich jak Book of Aztec, Safari, Wild Dolphin, Valley of the Gods i wiele wersji pokera.


Siri w iOS 8.1.2 może przemówić po polsku\nHome » News » Siri w iOS 8.1.2 może przemówić po polsku\n13 stycznia 2015 Marcin Karbowiak 0 News,\nJak donosi czeski serwis LetemSvetemApplem, w nadchodzącej wersji iOS asystent głosowy zyska obsługę trzech dodatkowych języków – czeskiego, słowackiego oraz, co dla nas najistotniejsze, polskiego.\nPremiera iOS8 była dla Polaków chwilą radosną, gdyż Apple wprowadził do systemu możliwość dyktowania tekstu w naszym języku. Niestety, asystentka głosowa Siri w dalszym ciągu nie potrafiła rozpoznać naszej mowy. To może zmienić się wraz z aktualizacją OSu do wersji 8.1.2.\nWspomniany czeski serwis, publikując niepotwierdzoną jeszcze informację dotyczącą wprowadzenia do Siri kilku słowiańskich języków, dał na dowód zrzut ekranu z nadchodzącej wersji systemu. Jak możemy zauważyć, pojawiają się tam polskie komendy. To z kolei pozwala sądzić, iż podejrzenia LetemSvetemApplem mogą okazać się faktem.\nCzyżby Apple dostrzegło w końcu potencjał naszego rynku? Śmiem w to wątpić, lecz jeśli właśnie to jest powodem wprowadzenia do Siri języka polskiego, możemy spodziewać się większej liczby dobrych wiadomość. Jedną z nich może być pojawienie się w oficjalnej dystrybucji Apple Watch, czyli inteligentnego zegarka, z którym mogliśmy zapoznać się podczas minionego WWDC 2014 (Apple Worldwide Developers Conference).\nNiezależnie od pobudek, jakimi kieruje się Apple, wiadomość jest dla Polaków po prostu świetna. Pytanie, jak długo przyjdzie nam czekać na reakcję giganta z Mountain View, czyli zapowiedź wprowadzenia języka Polskiego do Google Now.\nŹródła: Letemsvetemapplem, Mackozer.myapple.pl\nPrevious: Galaxy Note Edge już w Polsce – cena zwala z nóg\nNext: Metal Gear Solid 5: Ground Zeroes na PC jako FPS?


Taekwondo, szczypiorniak i żeglarstwo sprintem - Sport\nTaekwondo, szczypiorniak i żeglarstwo sprintem\n2015-07-08 18:04:16 (ost. akt: 2015-07-08 11:08:06)\nNatalia Nikliborc (Start Olsztyn) zdobyła brązowy medal w kategorii do 55 kg\nAutor zdjęcia: Materiały Start Olsztyn\nW Strasburgu zakończyły się mistrzostwa Europy kadetów w taekwondo, w siedzibie Pomorskiego Związku Piłki Ręcznej odbyło się losowanie terminarza grupy 2 II ligi, a w Mrągowie zakończyła się druga rudna eliminacyjna Żeglarskiego Grand Prix o Puchar 7 Cudów Mazur.\nW Strasburgu zakończyły się mistrzostwa Europy kadetów. Najlepiej z polskiej ekipy spisała się Natalia Nikliborc (Start Olsztyn), która zdobyła brązowy medal w kategorii do 55 kg. 14-letnia olsztynianka w pierwszej rundzie rozbiła Brytyjkę Marię Asel 12:0, a w ćwierćfinale pokonała Francuzkę Sophię Baqdid 1:0. W półfinale przegrała jednak z Nadicą Bozanić 2:6 (Serbka zdobyła później złoty medal). Bardzo blisko zdobycia medalu była klubowa koleżanka Natalii — Ewa Jamiołkowska (44 kg). Podopieczna Marcina Chorzelewskiego na dzień dobry pokonała Białorusinkę Katsarynę Halachkinę 11:1, ale w ćwierćfinale przegrała z Rumunką Lianą Musteatą 2:3. Ostatecznie olsztynianka została sklasyfikowana na miejscach 5-8.\nW siedzibie Pomorskiego Związku Piłki Ręcznej odbyło się losowanie terminarza grupy 2 II ligi. Zawodnicy Szczypiorniaka Olsztyn w inauguracyjnej kolejce zmierzą się u siebie z Gwardią Koszalin (12/13 września), tydzień później zagrają na wyjeździe z LKS Kęsowo. Runda zakończy się 19/20 grudnia, natomiast pierwsze mecze rundy rewanżowej zostały zaplanowane na 16/17 stycznia. Rozgrywki zakończą się 16 kwietnia. W porównaniu z poprzednim sezonem nowymi zespołami w grupie II są: MKS Brodnica (spadkowicz) oraz beniaminkowie: Borowiak Czersk (zajął trzecie miejsce w pomorskiej lidze, ale Meble Wójcik II Elbląg i Bellator Ryjewo nadal będą występować w III lidze) i Stal Gorzów (zwycięzca wielkopolskiej III ligi).\nW Mrągowie zakończyła się druga rudna eliminacyjna Żeglarskiego Grand Prix o Puchar 7 Cudów Mazur. Regatom towarzyszyła idealna pogoda, która przyciągnęła na jezioro Czos 23 jednostki. Na najwyższym stopniu podium stanęła załoga Ekomarina Giżycko ze sternikiem Tadeuszem Kozakiewiczem. Kolejne rundy eliminacyjne odbędą się w Giżycku (11 lipca) i Węgorzewie (18 lipca).\nTagi: Żeglarski Grand Prix o Puchar 7 Cudów Mazur piłka ręczna taekwondo olimpijskie II liga Strasburg Pomorski Związek Piłki Ręcznej Mrągowo


Czarne z charakteru – Wersje „black edition” w modzie - w auto motor i sport\nSzymon Piaskowski 2020-08-09\nCzarny lakier to bezpieczna klasyka, będzie modny zawsze, niezależnie od trendów, które dziś są, a jutro ich nie ma. Kolor czarny niesie też ze sobą pewną symbolikę – kojarzony jest z elegancją, luksusem, wyrafinowaniem, szykownością. Nie bez powodu VIP-y przewożone są przeważnie w czarnych limuzynach – czerń roztacza bowiem aurę tajemniczości. Limitowane edycje „black” tworzą dziś producenci od prawa do lewa, ci popularni jak Toyota, ale też ekskluzywni, jak Rolls-Royce. Brytyjska marka mówi, że wersje Black Badge (dziś dostępne w przypadku większości modeli) są „dla tych, którzy odrzucają konformizm, żyją na własnych warunkach i lubią łamać zasady”. W przypadku Rollsa faktycznie kilka z nich trzeba było złamać albo przynajmniej nagiąć – kto to bowiem widział, żeby „Spirit of Ecstasy” była pokryta czernią, a nadwozie pozbawiono zupełnie błyszczących, chromowanych elementów?\nPoniżej przedstawiamy ostatnie modele, które pojawiły się w wersjach „black” – kolejność zupełnie przypadkowa.\nFR Black - Seat Ateca, Ibiza i Leon\nHiszpański producent ma w salonach aż trzy modele z przydomkiem „FR Black”, tyle, że w przypadku Ateki i Leona mowa albo o modelu sprzed face liftingu (Ateca) albo wręcz o poprzedniej generacji (Leon). Czerń ma podkreślać usportowiony charakter tych aut, twierdzi najzupełniej poważnie Seat, oferując Ibizę FR Black z silnikiem o mocy 95 KM. Oczywiście „usportowiony charakter” sprowadza się wyłącznie do wyglądu – fotele mają lepsze trzymanie boczne, a 18-calowe, czarne obręcze wyróżniają auto na drodze, szczególnie, jeśli zestawimy je z białym kolorem nadwozia. „Sportowy” charakter podkreślają też czarne obudowy lusterek oraz subtelny spojler z tyłu. Jeśli więc ktoś szuka auta, które wygląda na szybsze niż jest w rzeczywistości to każdy z trzech modeli Seata FR Black z pewnością spełni jego oczekiwania. Tu uwaga – szukać trzeba wyłącznie na przysalonowych placach, bo produkcja każdego z tych modeli w tych wersjach została zakończona.\nBlack Badge - Rolls-Royce Ghost, Wraith, Dawn, Cullinan\nWraith i Ghost w wersjach Black Badge zadebiutowały w 2016 roku, rok później dołączył do nich Dawn,a pod koniec 2019 roku zaprezentowano „czarnego” Cullinana. I odnosimy wrażenie, że właśnie na tym ostatnim czerń leży najlepiej i najlepiej też pasuje do jego charakteru. Rollsy Black Badge to z założenia modele z nutą nie tyle sportu (to zapewne słowo zabronione w Goodwood), ale dynamiki. Cullinan Black Badge ma wzmocniony do 600 KM silnik V12, bardziej wydajne hamulce, nowy układ wydechowy, nieco ostrzej zestrojone zawieszenie oraz układ kierowniczy i przepustnicę. Czy cierpi na tym komfort? Bynajmniej, mieliśmy okazję nie tak dawno posmakować Cullinana na drodze (o czym napiszemy w październikowym wydaniu auto motor i sport) i zmiany powyżej nie zmieniły kluczowej kwestii – Cullinan to wciąż przede wszystkim komfort i luksus.\nEdition Dark Shadow – BMW X7\nNajważniejszy w tej wersji specjalnej X7 jest lakier – kolor to „mroźny, szary, arktyczny”, po raz pierwszy zastosowany w modelu z serii X. Produkcja X7 Edition Dark Shadow rozpocznie się w tym miesiącu i będzie ograniczona do około 500 egzemplarzy. Będzie dostępny również w Polsce, z dowolnym silnikiem z gamy. Czarny chrom rządzi na nadwoziu – pokryto nim obramowania szyb, podstawy lusterek, obramowanie osłony chłodnicy, „nerki” i końcówki rur wydechowych. Największy SUV BMW stoi na 22-calowych obręczach aluminiowych (w matowym kolorze), również zarezerwowanych wyłącznie dla tej wersji . Równie ekskluzywnie jest we wnętrzu, w którym część elementów znajdziemy tylko w tym modelu – np. skórzaną kierownicę M. Tapicerką Nappa o dźwięcznej nazwie „granat nocy” obszyto podłokietniki i górną część deski rozdzielczej, podsufitka (w identycznym kolorze) pokryta jest natomiast alcantarą. Ozdobne listwy są, a jakże, czarne i mają odpowiednie logo.\nBlack Edition by JBL – Toyota RAV4\nNajnowszym w tym zestawieniu model to hybrydowa Toyota RAV4. Wyróżnia się całkowicie czarnym wykończeniem nadwozia i wnętrza. Lakier zwany Attitude Black znajduje się na osłonie chłodnicy, zderzakach, obudowie lusterek, osłonach podwozia, listwie na pokrywie bagażnika czy tylnym spojlerze. Czarne są również 19-calowe obręcze oraz tapicerka na fotelach. Nawet czujniki systemu wykrywania przeszkód zostały pokryte czarnym lakierem. Oprócz tego tę wersję wyróżnia system audio z 9 głośnikami od JBL. Zamówienia na RAV 4 Black Edition by JBL ruszą pod koniec sierpnia.\nBlack Series - Mercedes-AMG GT\nNa koniec zostawiliśmy sobie Mercedesa Black Series, który nie do końca pasuje do naszego zestawienia. W tym wypadku nie chodzi o kolor, ale o charakter. To najbardziej sportowa, bezkompromisowa i ekstremalnie emocjonalna wersja modeli Mercedesa. Dzięki niej niemiecka marka zyskała uznanie u kierowców znających się na prowadzeniu samochodów. Oznaczenie "Black Series" zarezerwowane jest dla „szczytowych” samochodów AMG, najbardziej zaawansowanych pod względem aerodynamiki, napędu, zawieszenia. Dość powiedzieć, że w historii „Black Series” (którą rozpoczął w 2006 roku dość niepozorny SLK AMG 55 Black Series) to dopiero szósty model w ciągu czternastu lat noszący ten przydomek. Najnowszy „szwarccharakter” Mercedesa ma najmocniejszy silnik AMG w historii – 4-litrowy silnik V8 biturbo z czarnym emblematem osiąga 730 KM i i maksymalny moment obrotowy 800 Nm, kręci się do 7200 obr/min. Turbosprężarki dostały większe wirniki, więc mogą wtłaczać więcej powietrza – a konkretnie 1100 kg w ciągu godziny (AMG GT R „tylko 900 kg/h). Nadwozie uzbrojono w zderzak z dużym dyfuzorem, nadkola z wentylacją, a także dwupłatowe „skrzydło” z włókna węglowego. Dwa płaty mogą być regulowane mechanicznie, w zależności od warunków, specyfiki toru itd. Wsporniki skrzydła to też „karbon”, obowiązkowo w kolorze czarnym, podobnie jak pokrywa. Osiągi AMG GT Black Series są jak następuje: 0-100 km/h w 3,2 s, 0-200 km/h w niecałe 9 s i prędkość maksymalna 325 km/h.


Australia cierpi przez powodzie\n6 grudnia 2010, 12:06\nW Australii zaczęły się powodzie. Kilka wielkich rzek wyszły z brzegów w Nowej Południowej Walii na południowym wschodzie kraju.\nMieszkańcy regionu zostawiają swoje domy, wynosząc cenne rzeczy. Do Na pomoc w walce z żywiołem wezwano wojsko.\nOczekuje sie, że w poniedziałek poziom rzek sięgnie szczytu i zacznie się obniżać. Ale meteoroludzy prognozują, że już w środku tygodnia znów się zaczną ulewy.\ndeszcz, powodź, Australia\nNastępna wiadomość Katastroficzny pożar w Izraelu\nPoprzednia wiadomość Ateny: lato na początku zimy


Kieszonkowe na obozie – jakie kieszonkowe będzie odpowiednie?\nKieszonkowe na obozie\nKieszonkowe na obozie – za mało, czy za dużo?\nKieszonkowe na obozie – czy tyle pieniędzy starczy mojemu dziecku? A może to za dużo?\nW trakcie przygotowań dziecka do wyjazdu sprawdzasz czy wszystko jest gotowe, czy niczego nie brakuje (checklistę do spakowania ubrań na obóz taneczny możesz ściągnąć tutaj), jeśli wszystko jest przygotowane to pozostaje ostatnia kwestia – kieszonkowe.\nWielu rodziców zastanawia się czy dziecko powinno brać kieszonkowe na obóz. Jeśli tak, to ile pieniędzy trzeba mu dać? To pytanie bardzo często zadają nam rodzice przed wyjazdem. Zdarza się nawet, że kwoty ustalane są dopiero na samej zbiórce, bo pojawiają się dylematy: Czy, aby na pewno tyle pieniędzy starczy mojemu dziecku? Co jak zabraknie mu pieniędzy? A może przesadzam z tą kwotą?\nNa te pytania odpowiemy w dzisiejszym artykule!\nKieszonkowemu na obozie zdecydowanie mówimy TAK!\nObóz to świetna okazja na naukę gospodarowania pieniędzmi. Są dzieci, które od razu chcą wydać całą kwotę, ale są też takie, które przechowują każdy grosik, bo chcą zaoszczędzić jak najwięcej pieniędzy (a najlepiej wrócić do domu z nietkniętą kopertą :)). Nic w tym złego, każdy z nas kiedyś uczył się dysponowania pieniędzmi i wychodziło nam to raz lepiej, a raz gorzej. Aby jednak uniknąć sytuacji, w której Twoje dziecko wydaje całą kwotę podczas pierwszego dnia obozu, przekaż kieszonkowe wychowawcy grupy. Możesz być pewien / pewna, że kadra wychowawcza z pewnością pomoże uczestnikom w racjonalnym gospodarowaniu własnych środków. Jest również możliwość ustalenia stałej kwoty, którą wychowawcy wypłacają dzieciom każdego dnia.\nWarto powierzyć pieniądze dziecka wychowawcy, który z pewnością przypilnuje jego finansów. Oczywiście pieniądze muszą być odpowiednio zabezpieczone:\nPrzygotuj kopertę i zapisz na niej imię i nazwisko dziecka oraz zdeponowaną kwotę (może być jeszcze informacja o wypłacanej dziennie kwocie np. 10 zł).\nPrzekaż kopertę wychowawcy w miejscu zbiórki.\nWAŻNE! Nie zaklejaj koperty i przelicz kwotę raz jeszcze z opiekunem swojego dziecka.\nPodczas obozu wychowawca wydziela dziecku fundusze według wskazówek przekazanych przez rodzica. Opiekun zapisuje stan konta w każdym momencie wypłacania konkretnej kwoty przez dziecko. Przechowywanie pieniędzy u wychowawcy jest bardzo pomocne i bezpieczne, przede wszystkim w przypadku najmłodszych dzieci, które jadą na obóz po raz pierwszy i często nie zdają sobie sprawy z wartości pieniądza.\nWysokość kieszonkowego / zakupy w sklepie\nTo chyba najbardziej sporna kwestia. Jedni rodzice mówią, że 10 zł dziennie to za mało, drudzy, że wystarczająco, a my mówimy: wszystko jest zależne od możliwości finansowych rodziców, potrzeb i charakteru dziecka oraz wyjazdu, który zostanie wybrany. Różnić się będzie kwota kieszonkowego na obozach odbywających się w dużym mieście czy kurorcie, w którym na każdym kroku stoją budki z lodami czy goframi, obok których przechodzą dzieci codziennie idąc na spacer czy plażę. Inna wysokość kieszonkowego będzie, jeśli obóz odbywa się głęboko w lesie, a najbliższy sklep jest o 3km oddalony od ośrodka.\nMimo, że nasz obóz nie jest na kompletnym odludziu to zdarza się tak, że w przeciągu 10 dni obozowych w sklepie jesteśmy dwa razy ze względu na napięty harmonogram. To w zupełności wystarcza, bo w ośrodku, do którego jeździmy jest wszystko czego nam potrzeba :). Zdajemy sobie sprawę z tego, że dzieci uwielbiają wycieczki do sklepów i chętnie kupują łakocie czy drobne upominki, dlatego też nie rezygnujemy z tej przyjemności. Z doświadczenia wiemy, że na wyjścia do sklepu spożywczego kwota 10/15 zł dzieciom w zupełności wystarcza. To suma, której utraty raczej nie odczuje rodzinny budżet, nawet jeśli dziecko przypadkiem ją zgubi.\nTakie sytuacje się zdarzają. Czasem dzieci wrzucają otrzymane pieniądze do plecaka i zapominają gdzie je zostawiły, a czasem też wkładają je luzem w tylną kieszeń spodni i niestety mogą one w łatwy sposób wypaść. Ważne, aby dzieci wyciągnęły z takich sytuacji lekcje i następnym razem pilnowały swoich pieniędzy oraz przechowywały je w portfelu, albo poprosiły wychowawcę o przechowanie ich w trakcie wycieczki.\nKwota 10/15 zł jest również wystarczająca na zakup czegoś, na co uczestnik ma akurat ochotę bez zbędnej kombinatoryki. Zdarza się oczywiście tak, że dzieci w portfelu mają więcej pieniędzy, bo poza kopertą rodzice przekazują im jeszcze “parę złotych” do portfela bądź dzieci opróżniły swoją świnkę skarbonkę. W naszych wyjściach do sklepu za dużo to nie zmienia, ponieważ nadzorujemy zakupy, by dzieci nie przesadziły ze słodkimi przekąskami. Tym bardziej, że w ciągu dnia słodkości nie brakuje, gdyż po każdym obiedzie czeka na nas deser :).\nWysokość kieszonkowego / pamiątki\nPoza wycieczką do sklepu spożywczego oczywiście trzeba pamiętać o pamiątkach i upominkach! Wiadomo, że każdy chciałby przywieźć coś dla swoich najbliższych bądź po prostu kupić sobie pamiątkę, która będzie nam przypominała o miejscu, w którym byliśmy. Przed wyjściami do sklepów z pamiątkami wychowawcy ustalają z dziećmi kwotę indywidualnie. Najczęściej taka podróż jest pod koniec obozu, więc zdarza się, że wychowawcy przekazują dzieciom kwotę, która pozostała w kopercie.\nTutaj ciężko nam określić jakiś budżet. Jest to bardzo indywidualna kwestia. Polecamy, aby porozmawiać z dziećmi o tym na co chciałyby przeznaczyć swoje kieszonkowe, dla kogo przewidują zakup pamiątek i ile mniej więcej będzie potrzebnych pieniędzy akurat na te wydatki. Być może wspólnie ustalicie, że magnesy z miejscem, w którym odbył się obóz, będą najlepszym upominkiem, a może ustalicie konkretną kwotę na pamiątki i dziecko zaskoczy Was swoją kreatywnością? Możliwości jest wiele, więc to dobra okazja do przedyskutowania tej kwestii. W końcu co roku odbywają się obozy i temat pamiątek czy upominków będzie wracał jak bumerang.\nWysokość kieszonkowego / płatne atrakcje\nWarto jeszcze zwrócić uwagę na to czy program obejmuje wycieczki bądź płatne atrakcje. To ważne, bo zdarzają się sytuacje, w których rodzic nie bierze pod uwagę dodatkowych opłat i dziecko wykłada na te środki ze swojego kieszonkowego. Jeśli natomiast dziecku zabraknie pieniędzy to wystarczy, że skontaktujesz się z wychowawcą bądź kierownikiem obozu. Na pewno uda Ci się rozwiązać ten problem.\nCo należy uwzględnić przy ustaleniu kieszonkowego na wyjazd dziecka:\nwłasne wydatki: lody, ciastka, soki i inne przekąski\nupominki dla bliskich, pamiątki dla siebie\ndodatkowe wycieczki, atrakcje, bilety wstępu\nDobrze przemyślana ilość pieniędzy może sprawić, że każdy wydatek dziecka na kolejnych wyjazdach będzie bardziej przemyślany i nie wróci ono z niezliczoną ilością zbędnych pamiątek. Taki wyjazd to ogromna lekcja przedsiębiorczości i oszczędzania, która może zaprocentować w późniejszych latach życia dziecka. Wyjazd na obóz lub kolonie to najlepsza lekcja gospodarowania pieniędzmi :).\nKolejny artykuł już za 2 tygodnie. Zajrzyj tu 16.06 o 18:00!


Polityka narkotykowa w Holandii - jak jest naprawdę? | Społeczny Komitet ds. AIDS\nStrona główna › Polityka narkotykowa w Holandii - jak jest naprawdę?\nDr Jean-Paul Grund - Dyrektor badań w Centrum Badań nad Uzależnieniami w Utrechcie\nJak mówi Kasia Malinowska-Sempruch: - Holenderscy politycy widzieli także ryzyko wynikające z tego, że osoby nielegalnie kupujące marihuanę kontaktowały się z dilerami handlującymi również twardszymi substancjami. Po utworzeniu wyznaczonych miejsc sprzedaży marihuany, spadło prawdopodobieństwo, że użytkownicy kupią twardsze narkotyki tam, gdzie kupują konopie – i tak, obecnie np. w Szwecji aż 52 procent użytkowników konopi twierdzi, że tam, gdzie kupuje marihuanę, może również kupić twardsze narkotyki. W Holandii zaś jest to tylko 14 procent.-


Zasiedzisko: lipca 2012\nRegularnie wracam do tego filmu. Tym razem Julie Delpy o związkach długotrwałych. Lubię ten humor, te dialogi, to aktorstwo i tą fabułę. "2 days in Paris", a w kinach niebawem "2 days in New York". Czekam ze zniecierpliwieniem!:)\nI znów na północy. "Przeklinam rzekę czasu" Per Petterson.\nMoje mieszkanie w Skandynawii coraz bardziej odbija się nie tylko na moim codziennym życiu, ale również na moim guście literackim, który ostatnimi latami zmienił się chyba o 180 jeśli nie 360 stopni! Tak jak wcześniej pociągały mnie kraje południowe i literatura je opisująca czy ta, która tam powstała, tak teraz wiem, że moje hipotetyczne życie w tych gorących krajach byłoby 'nie do życia'. Po kilku latach przebywania w Danii okazuje się, że aż takim ciepłolubem nie jestem i te dwa, trzy miesiące lata, które mam tutaj w zupełności mi wystarczą! Przecież tak bardzo nie lubię się pocić!:P To samo odnosi się do buchającej uczuciami, słońcem i dramatami literatury krajów południowych. Nie dla mnie! Odkryłam bowiem siłę jaka tkwi w literaturze powściągliwości i powierzchownego chłodu. Coś jest zarówno w tych krajach skandynawskich jak i ich literaturze co obecnie niezmiernie mnie pociąga:)\n"Przeklinam rzekę czasu" to pierwsza powieść Pera Pettersona która wpadła w moje ręce. Spotkanie z nią uważam za udane, choć przyznaję, że nie jest to książka łatwa. Petterson nie pisze bowiem w ten tak lubiany przez czytelników lekki sposób, gdzie pełno dialogów przeplatanych płynącą gładko narracją. U niego pisarstwo jest raczej odwrotne. Autor snuje nam zatem narracyjną opowieść, w której trudna teraźniejszość jaka dotyka głównego bohatera przeplatana jest jego wspomnieniami o przeszłości. Wszystko to podane w wysmakowany, liryczny, klimatyczny i nieśpieszny sposób. Fabuła snuje się zatem nieśpiesznie, a nieliczne rozmowy pomiędzy głównymi bohaterami powieści mają swój głęboki sens.\nJest rok 1989. Matka Arvida dowiaduje się, że ma raka i pierwszym jej 'odruchem warunkowym' staje się wyjazd do rodzinnego miasta w Danii. Kobieta po kilku zdawkowych zdaniach zamienionych z mężem wsiada zatem na prom i udaje się do małego, nadmorskiego, znajdującego się na północy Danii miasteczka, gdzie planuje kilkudniowy, samotny pobyt.\nJej syn Arvid jest zmęczony swoim życiem, które przybrało niekorzystne obrót i które go rozczarowało. Mężczyzna nie może sobie poradzić z perspektywą rozwodu, który nieubłaganie nadchodzi. Gdy dowiaduje się o wyjeździe matki postanawia do niej dołączyć i to ona właśnie staje się osobą, której pierwszej mówi o rozpadzie swojej rodziny. Więź jaka łączy go z matką jest jedną z tych, w które się wątpi i której trzeba się doszukiwać pod warstwą nieporozumień, skrywanych żalów, pretensji, niespełnionych oczekiwań. Nie potrafią ze sobą rozmawiać, wymiana zdań pomiędzy Arvidem a matką to bardziej komunikaty niż jakikolwiek dialog. Mimo tego, to Arvid staje się osobą, która towarzyszy matce prawie do samego końca...\nArvid spędza na podróży i pobycie z matką kilka dni podczas których snuje swoje wspomnienia dotyczące zmarłego brata, pewnej dziewczyny w niebieskim płaszczu, swojej działalności w norweskiej partii komunistycznej, swoich stosunków z matką, która była bardzo rozczarowana faktem iż postanowił zostać robotnikiem miast studentem. I choć wydaje się, że próbuje zrozumieć nie tylko matkę, ale i swoje wcześniejsze decyzje życiowe, te wspomnienia tak naprawdę są tylko wspomnieniami człowieka w rozsypce.\nPer Petterson napisał książkę nie dla każdego, do której sama musiałam się momentami przekonywać. Okazywało się bowiem, że kolejne wspomnienia wyłaniające się z poprzednich, kolejne historie, które jak domino nakładały się na siebie, nie są łatwe do ogarnięcia i przyjęcia, zwłaszcza gdy styl pisarza jest bardzo detaliczny i niemal pedantyczny, każde uczucie dokładnie opisane, każde zdarzenie dokładnie opowiedziane, tak jakby już nic nie pozostawiono dla wyobraźni czytelnika. Trzeba przywyknąć i już. Z pewnością jednak w prozie Pettersona można się zadurzyć i z pewnością można ją polubić, tak jak można polubić mroźny północny klimat czy wieczny wyspiarski wiatr. Ja sama, pomimo, iż momentami trochę się ta powieścią męczyłam to potrafię ją docenić i wiem, że do Pettersona wrócę. Jego pisarstwo jest natomiast momentami tak klaustrofobiczne, że wiem, iż decyzja o przeczytaniu kolejnej jego książki nie zapadnie zbyt szybko. Teraz chyba potrzebuję więcej pisarskiego luzu:)\nP. Petterson, Przeklinam rzekę czasu, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009, s.270.\nAutor: Paula Etykiety: Literatura norweska, Obyczajowe\nPo książkę "Przysięga Gertrudy" sięgałam z przekonaniem, że oto dostaję do ręki spisane wspomnienia dziecka ocalałego z Holocaustu, wspomnienia o rodzinie, przeżytym tragicznym czasie wojny oraz o osobie, która poświęciła swoje życie dla tego właśnie dziecka, dziś już dorosłego mężczyzny. Gdy książkę zaczęłam czytać ogarnęły mnie jednak wątpliwości, bo to nie były wspomnienia tylko powieść! Zgłupiałam trochę, zaczęłam się zastanawiać czy czytam fikcję czy fakt i czy dobrze zrozumiałam notkę wydawcy? Upewniłam się jednak, że tak i z mieszanymi uczuciami, które towarzyszyły mi do samego końca, zabrałam się za kontynuację lektury. Teraz, gdy skończyłam czytać "Przysięgę Gertrudy" przyznaję, że jest to dobra, wciągająca książka, ale ja fanką zabiegów jakimi są np. tworzenie powieści ze wspomnień, dorabianie dialogów i myśli w głowach bohaterów nigdy nie zostanę. Nie lubię mieszania tych dwóch gatunków i zdecydowanie wolę jedno lub drugie, fikcyjną powieść albo udokumentowane wspomnienia, nic pomiędzy, nic co w taki sposób wiąże jedno z drugim. Nie moja 'para butów' i tyle. Sama historia opisana w książce jest na tyle ciekawa, że mam wrażenie iż obroniłaby się nawet bez tego typu zabiegu.\nMichał Stołowicki urodził się w 1936. Był długo wyczekiwanym i jak się okazało jedynym potomkiem Jakuba Stołowickiego i jego żony Lidii. Stołowiccy stanowili jedną z najbogatszych rodzin warszawskich i jako tacy zatrudniali w swojej dużej i bogatej kamienicy nie tylko liczną służbę, ale również opiekunkę do swojego ukochanego syna, którą w pewnym momencie została Gertruda Babilińska.\nGdy latem 1939 roku Jakub Stołowicki został poinformowany o kłopotach swojej firmy w Niemczech postanowił udać się na rozmowy z adwokatami i klientami, między innymi do Francji. Obiecywał żonie szybki powrót do domu, ale tak się niestety nie stało, gdyż 1 września 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Polski i Jakub został pozbawiony możliwości wjazdu do kraju w sposób, który nie zagrażałby jego życiu. Pozostawiona sama sobie Lidia Stołowicka, razem z synem i jego opiekunką Gertrudą uciekła do Wilna, gdzie zmarła w wyniku gruźlicy. Niestety, jak widać, ogromne rodzinne bogactwo zgromadzone przez pokolenia Stołowickich okazało się niemal bezużyteczne w tym dramatycznym czasie, a sama rodzina nie była w stanie uniknąć losu tylu innych Żydów zamieszkujących Europę tamtego okresu.\nNajważniejsze jednak, że przed swoją śmiercią Lidia Stołowicka zdołała poprosić Gertrudę o opiekę nad swoim synem Michałem, który od tej pory miał stać się jej synem. Gertruda Babilińska, która od samego początku kochała Michała miłością matczyną, zgodziła się bez wahania, składając tym samym przysięgę jego prawdziwej matce, że nigdy go nie opuści i gdy wojna dobiegnie końca sama odwiezie go do Palestyny, gdzie będzie mógł żyć jak prawdziwy Żyd.\nTak mniej więcej do pewnego momentu toczy się powieść "Przysięga Gertrudy" i choć sama historia Gertrudy i Michała nie jest jedynym wątkiem w niej opisywanym, z pewnością jest wątkiem najważniejszym. Losy tej dwójki splatają się w dramatycznych okolicznościach z losami Karla Rinka, oficera SS, który trafił na tereny ówczesnej Polski by pracować przy rozwiązywaniu 'kwestii żydowskiej' tamże właśnie. Ten mąż żydówki, ojciec żydowskiej córki, którą w ostatnim momencie zdołał wywieźć z nazistowskich Niemiec, w Polsce okazał się jednym z ogniw, które pozwoliły Gertrudzie dotrzymać obietnicy danej Lidii Stołowickiej.\nRam Oren, autor "Przysięgi Gertrudy" z pewnością zdołał zasłyszane opowieści i wspomnienia ułożyć w jedną, porywającą całość i choć mnie samej z wspomnianych już powodów książka nie bardzo przypadła do gustu, nie uważam by innym zainteresowanym tematem Holocaustu i II Wojny Światowej się ona nie spodobała. Wszak tyle się w niej dzieje! Szczególnie interesujący dla mnie samej jest fragment powieści opowiadający o bezpośrednio powojennych losach Michała i Gertrudy i ich trudnościach w dotarciu do Palestyny. Ciekawy ułamek historii.\nKsiążka napisana jest bardzo przystępnym językiem, dzięki czemu 'czyta się sama' i jestem pewna, że niejedna osoba się od niej nie będzie w stanie oderwać. I choć sama jej fanką się nie stałam to myślę, że jest warta polecenia:)\nR. Oren, Przysięga Gertrudy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012, s.308.\nAutor: Paula Etykiety: Literatura izraelska, Wojna i Holocaust\nNiektóre filmy mają tą zdolność poruszenia w człowieku jego najczulszych strun, obudzenia sumienia, otrząśnięcia z codzienności, uświadomienia potrzeby walki o każdy dobry wspólny dzień. I pomimo, że życie mamy dobre, jesteśmy szczęśliwi razem i z nadzieją patrzymy na przyszłość, która musi być jeszcze lepsza to taki film jak "Blue Valentine" jest dobrą odtrutką na zachwyt sobą samym. Kopniak do tego by być lepszym, bo miłość nie jest wcale oczywista.\nDean i Cindy spotykają się w nieoczekiwanych okolicznościach. Ona, marząca o medycznych studiach, szarpiąca się w swoim związku dziewczyna z nieszczęśliwego domu, on, chłopak bez liceum, z rozbitej rodziny, pracujący w firmie przeprowadzkowej. Zakochują się w sobie i pomimo początkowych trudności i niespodzianek jakie niesie ze sobą los pobierają się. Przyszłość jednak przynosi ze sobą rozczarowanie, znudzenie, trud, wątpliwości, pretensje i brak wiary w sens związku. Wszystko to świetnie zagrane przez Michelle Williams i Ryana Goslinga (mniam!). Sam film bardzo dobrze skonstruowany, otwiera się przed widzem jak książka, rozdział po rozdziale zaczynamy coraz lepiej rozumieć ten związek.\nPolecam bardzo na letnie orzeźwienie i nabranie dystansu!:)\nUwielbiam takie kino, mądre i klimatyczne. Oba filmy należą do moich ulubionych. Podczas gdy Julie Delpy znałam i ceniłam wcześniej, Ethana Hawka odkryłam właśnie dzięki nim. Filmy z grupy tych do których z wielką przyjemnością się wraca. I tym bardziej cieszę się, że trzeci właśnie powstaje! Chciałabym ich widzieć razem już na zawsze...\n"Już nie zapomnisz mnie. Opowieść o Henryku Warsie" Ryszard Wolański.\nKto z nas nie zna takich piosenek filmowych jak "Miłość Ci wszystko wybaczy", "Pierwszy znak", "Ach jak przyjemnie", "Już taki jestem zimny drań" czy "Ach śpij kochanie"? Ja sama często z przyjemnością nucę je pod nosem i choć nie zawsze pamiętam, kto i w jakim filmie daną piosenkę śpiewał, nie gra to żadnej roli w momencie gdy przed oczami błyskają mi fragmenty czarno białych produkcji filmowych, w których aktorzy wymawiają cudne 'l' zamiast 'ł'. I choć o naszym rodzimym kinie tamtych lat można powiedzieć wiele złego, zwłaszcza jeśli jego poziom porównamy z tym w pozostałych państwach przedwojennej Europy, to o muzyce, którą polskie filmy tamtego okresu były hojnie okraszone m.in. przez Henryka Warsa, nic niepochlebnego chyba powiedzieć się nie da.\nKsiążkę Ryszarda Wolańskiego swobodnie można nazwać podwójną biografią. Dlaczego? Po pierwsze jest to opowieść o życiu jednego z największych twórców filmowych przebojów, czyli Henryka Warsa. Po drugie natomiast jest to biografia utworów przez niego stworzonych, ponieważ jak się okazuje każdy ma inną, ciekawą historię, którą ze sobą niesie i która towarzyszyła jego powstaniu. Podzielenie książki na trzy zasadnicze części pomaga czytelnikowi w uporządkowaniu tych opowieści, mamy tutaj zatem część warszawską, wojenną oraz hollywoodzką, i każda to nowy rozdział nie tylko w życiu samego Warsa, ale również w życiu jego utworów.\nHenryk Wars urodził się w 1902 roku w zasymilowanej żydowskiej rodzinie Warszawskich (jak większość żydowskich rodzin, tak i ta przybrała sobie za nazwisko nazwę miasta z którego się wywodzili). Jedyny syn był nadzieją ojca na posiadania w rodzinie lekarza lub prawnika i dlatego podczas gdy jego trzy siostry pobierały nauki gry na fortepianie jemu była ona oszczędzona, co nie oznacza, że siostry nie zaraziły go swoją muzykalnością. Co więcej, z czasem okazało się, że to jego właśnie natura obdarzyła największymi muzycznymi talentami. Wydaje się, że Wars urodził się w najgorszym możliwym czasie, gdyż nie tylko jego nauka i kariera były regularnie niemal przerywane przez wojny i rewolucje, ale również czas w którym przyszło mu żyć nie pozwolił mu na całkowite rozwinięcie swoich muzycznych możliwości. Niestety to uczucie niespełnienia towarzyszyło mu do końca życia.\nJego przedwojenna kariera rozpoczęła się od teatru rewiowego Morskie Oko oraz kolejno zespołu rewelersów, wytwórni fonograficznej Syrena Record i różnorakich rewii w których występowali aktorzy i piosenkarze. Na końcu znalazł się film, który upomniał się o Warsa w roku 1929. Wtedy to Henryk został kompozytorem muzycznym, a zaczęło się od filmu "Na Sybir". Wars się sprawdził i stopniowo stał się jednym z trzech najchętniej zatrudnianych kompozytorów muzyki filmowej, która obejmowała również tworzenie piosenek, które byłyby nie tylko częścią filmu, ale również jego reklamą poza ekranem kinowym. Henryk Wars tworzył zatem melodie dla Ordonówny, Bodo, Dymszy, Pogorzelskiej, Żabczyńskiego i innych ekranowych gwiazd okresu międzywojennego. Wypracował własny, niepowtarzalny w tamtym czasie styl, który był połączeniem tradycyjnej polskiej muzyki z jazzem uważanym za nowość na polskim gruncie muzycznym i choć marzenia o tworzeniu i komponowaniu muzyki, która zagościłaby na dużych, poważnych scenach muzycznych go nie opuszczały, to właśnie film stał się jego powołaniem...\nKsiążka Ryszarda Wolańskiego powinna chyba być uznana jako publikacja popularnonaukowa ze względu na ilość informacji w niej zawartych. Szczęśliwie dla 'zwykłego' czytelnika napisana jest jednak na tyle lekkim językiem, że ta jej popularnonaukowość nie rzuca się w oczy w stopniu, który przeszkadzałby w płynnej lekturze. Książka uzupełniona jest bardzo licznymi zdjęciami oraz notkami bibliograficznymi wszystkich ważniejszych osób w niej wymienianych. Dodatkowo do publikacji dołączona została płyta z zestawem 26 piosenek, które nagrane w latach 30-stych XX wieku przenoszą słuchacza w świat, który bezpowrotnie zginął wraz z nastaniem wojny...\nR. Wolański, Już nie zapomnisz mnie, Wydawnictwo Literackie Muza S.A., Warszawa 2010, s.294.\nAutor: Paula Etykiety: Biografie, Literatura polska, Międzywojnie\nŻycie jest snem, czyli "Gustaw i ja" Magdaleny Zawadzkiej.\nUwielbiam takie małżeństwa! Tak bardzo chciałabym widzieć więcej tak zrastających się ze sobą z czasem związków, ludzi, którzy do końca życia uważają się za szczęściarzy, bo trafili właśnie na siebie. Cieszę się, że w najbliższym otoczeniu mam podobny przykład i żyję nadzieją, że w przypadku mojego, stosunkowo jeszcze młodego, bo trzyletniego dopiero małżeństwa będzie podobnie.\nGustawa Holoubka żywiłam sympatią 'od zawsze'. Mam słabość do jego głosu, uważam go za bezapelacyjnego mistrza w swej dziedzinie i mam w sobie takie małe ziarnko zazdrości w stosunku do tych, którzy go dobrze znali. Panią Magdalenę natomiast po prostu lubię, tym bardziej, że imponuje mi to w jaki sposób mówi o swoim mężu i ich związku. Teraz lubię ją również za tą książkę, bo jest piękna, piękna miłością żony do męża...\nW 1969 roku kiedy tak naprawdę się poznają, Magdalena Zawadzka ma 24 lata, Gustaw Holoubek prawie pięćdziesiąt. Oboje żyją w małżeństwach i wydawałoby się, że szukanie nowych emocji i możliwości na nowy związek nie jest tym o czym powinni myśleć i za czym dążyć. Okazuje się jednak, że prawdziwa miłość nadchodzi niepytana, i Gustaw zaczyna starać się o względy dużo młodszej od siebie koleżanki z teatru. Ta, choć początkowo udaje brak zainteresowania, po pewnym czasie odwzajemnia jego uczucia i wbrew wydawałoby się zdrowemu rozsądkowi zostają parą. Obydwoje rozwodzą się z poprzednimi małżonkami i we wrześniu '73 roku sami zawierają związek małżeński. Miodowy miesiąc spędzają w Zakopanem, które później staje się jednym z miejsc do którego regularnie co roku przyjeżdżają.\nŻycie tych dwojga zdecydowanie kręci się wokół teatru, najpierw Dramatycznego, później Ateneum. Udział w kolejnych sztukach, ich reżyserowanie, nadzorowanie czy granie w nich przeplatają się w życiu państwa Holoubków z życiem codziennym, narodzinami syna, wyjazdami zagranicznymi, stratami bliskich osób, pozyskiwaniem nowych przyjaciół. Ot życie, czasami łatwe, czasami trudne, ale z pewnością jak kiedyś powiedział Władysław Bartoszewski, nie nudne.\nW swojej książce Magdalena Zawadzka dużo pisze o mężu, jego wielkości, mądrości, prostocie, umiłowaniu prawdy, szczerości i oczywiście sztuki, nie zapomina jednak również o sobie, bo przecież teatr i film były i są także wielką częścią i pasją jej życia. Obydwoje spełniali się na tym samym polu zawodowym, nie przeszkadzali sobie, nie zazdrościli sukcesów, czy to nie jest swego rodzaju sztuka w dzisiejszym świecie? Oczywiście autorka pisze również dużo o domowym życiu codziennym swojej rodziny, o tym, że Gustaw był odpowiedzialny za wynoszenie śmieci, nakręcanie starego przedwojennego zegara oraz zachowanie porządku w sypialni, pisze o ich wspólnej niefrasobliwości i 'zakręceniu', które to cechy powodowały w ich życiu wiele ciekawych sytuacji. Pisze w końcu o tym jak wspaniałym mężem był Gucieniek, jak ją uczył nie przejmować się wszystkim, nie zwracać uwagi na niepotrzebne, psujące krew sytuacje, ludzi i rzeczy, jak ją uczył cierpliwości w stosunku również do siebie i jak po jego odejściu życie już NIGDY nie będzie takie samo i jak Gustawa nikt NIGDY nie zastąpi, bo to on był właśnie tym jedynym...\nTego typu książki zawsze skradają moje serce, bo czy nie jest niewysłowioną przyjemnością czytać o tym, ze miłość może być na całe życie, że może nigdy nie zginąć a nawet stawać się silniejszą, że nic jej nie może złamać a wręcz umocnić?! Chyba nie. Dla mnie ta książka to taka mała uczta emocjonalna i cieszę się, że Pani Magdalena Zawadzka ją napisała:)\nM. Zawadzka, Gustaw i ja, Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2011, s.367.\nAutor: Paula Etykiety: Autobiografie, Literatura polska, Wspomnienia\nNiesiona falą mojego uwielbienia dla powieści "Uwiedzeni" Anny Boleckiej zakupiłam na allegro po śmiesznie niskiej cenie kolejną jej książkę, czyli "Concerto d'amore". Po przeczytaniu "Uwiedzionych" wydawało mi się, że Anna Bolecka posiada klucz do mojej wrażliwości czytelniczej, wie czego od czasu do czasu od książek oczekuję i jest mi w stanie to dać. Pomimo iż "Concerto d'amore" diametralnie różni się swoją fabułą od poprzedniczki, jest to powieść trochę banalniejsza i prostsza w odbiorze, to jednak również posiada w sobie ten pierwiastek mądrości i odwagi w pisaniu, który odnalazłam w "Uwiedzionych".\nW przeciwieństwie do "Uwiedzionych" tematem tej powieści jest miłość. Banalnie, wydawać by się mogło, ale prawda jest taka, że Bolecka znalazła ciekawy sposób na opisanie tego uczucia, które połączy w pewnym momencie tzw. mężczyznę z przeszłością i kobietę po przejściach, czy też odwrotnie, jak kto woli.\nKsiążka podzielona została na trzy części: ON, ONA oraz ON I ONA. W pierwszej z nich poznajemy mężczyznę po trzydziestce, który swoją niedojrzałość emocjonalną zagłusza szybkimi, powierzchownymi, skupiającymi się głównie na seksie związkami w młodymi dziewczynami. Wydaje się, że to jeden z tych mężczyzn, który nie wie czego chce od życia i dlatego nie chce wyjść mu na spotkanie nawet wtedy, gdy poznaje Andreę, tajemniczą młodą kobietę, w której się zakochuje.\nDrugi rozdział to opowieść o Lu, niemłodej już kobiecie z bagażem doświadczeń i córką, którą od lat wychowuje sama. Lu wydaje się być zagubiona w swojej codzienności, szuka miłości, ale z drugiej strony obawia się jej. Kobieta żyje zatem wspomnieniami oraz snami, które wydają się ją gdzieś prowadzić...\nW swoich poszukiwaniach oboje błądzą, zbaczają z obranej drogi, ale to właśnie nieuchronnie prowadzi ich w kierunku siebie, tak jakby to co działo się wcześniej było etapem, który po prostu trzeba przeczekać, by prawdziwa miłość mogła się zdarzyć.\nNajprościej i najbanalniej mówiąc "Concerto d'amore" to powieść o miłości, aczkolwiek ważną rolę gra tutaj element oczekiwania na nią, tęsknoty za nią, pragnienia by się pojawiła i przyniosła spełnienie i upragniony spokój duszy. Jest to jednak również książka o roli przypadku w życiu i o prawdopodobieństwie, które to wpływają czasem na nasze życie w stopniu dużo większym niż byśmy przypuszczali.\nPomimo, iż Bolecka nie pisze w sposób, który porywa wartką akcją czy nieustannymi dialogami, wygrywa czymś innym, a mianowicie stonowaniem połączonym z poetyckością. Powieść pełna jest ukrytych znaczeń, symboli, snów, mitycznych bohaterów, które to sfery przeplatają się z życiem JEGO i JEJ, wpływają na nie. Co mnie osobiście zaskoczyło to rola jaką w tej książce została obdarzona erotyka, zmysłowość, seksualność bohaterów, które to elementy wydaje się, że służą do pokazania drogi, ale i roli przypadku w dążeniu do miłosnego spełnienia i zaznania spokoju.\nPo raz kolejny Anna Bolecka udowodniła mi, że sięganie po jej literaturę 'warte jest zachodu'. Choć niektórzy jej styl mogą uznać za nużący czy przegadany, ja staję się jego fanką i cenię sobie chwile spędzone z jej książkami.\nA. Bolecka, Concerto d'amore, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2004, s.335.\nAutor: Paula Etykiety: Anna Bolecka, Literatura polska, Obyczajowo-psychologiczne\nMój powrót na Hawaje, czyli "Spadkobiercy" Kaui Hart Hemmings.\nZastanawiam się, czy jest ktoś kto o tej książce lub filmie nakręconym na jej podstawie jeszcze nie słyszał? Podejrzewam, że nie:) Już nawet ja sama nie wiem, czy najpierw usłyszałam o książce, czy o filmie. Choć nie, chyba jednak mogę być pewna, że o filmie, wszak ta książka nie weszła nigdy na nasz rynek wydawniczy bez okładki filmowej, czyli film musiał być pierwszy! I choć rozważałam zobaczenie "The Descendants" i nie czytanie książki, nadarzyła się okazja i powieść trafiła jednak w moje ręce.\nDla mnie książka "Spadkobiercy" to dobre czytadło i słowo 'czytadło' ma tutaj jak najbardziej pozytywny wydźwięk. Jest to jedna z tych książek, które czytają się same, są lekkie, łatwe i przyjemne. Tym razem te cechy zostały jeszcze szczęśliwie uzupełnione głębią. Bo ta książka czegoś uczy, a mianowicie jak przeżywać trudne chwile, jak wybaczać, jak uczyć się być razem z innymi choć wcześniej wydawało nam się to zbyt trudne. I cieszę się, że pomimo, iż w jakimś stopniu jest to książka dramatyczna, to patrząc na nią po zakończonej lekturze, widzę, że jest ona również bardzo podnosząca na duchu. Widocznie nie ma takich sytuacji, których człowiek nie potrafiłby w sobie przerobić i przetrawić po to, by móc iść dalej.\nGdy po około 20 latach małżeństwa żona Matta Kinga, spadkobiercy ogromnych połaci ziemi na Hawajach, zapada w śpiączkę powypadkową, ten jest przekonany, że jego rodzinę spotkało najgorsze. Żyje jednak nadzieją, że żona wróci do zdrowia a on nie będzie musiał stawać się ojcem jakim do tej pory nie był, a jakiego jego córki będą teraz potrzebować. Gdy okazuje się, że jego nadzieje są złudne, Matt postanawia stanąć na wysokości zadania. Mężczyzna przewartościowuje swoje życie, w którym to teraz córki zaczynają grać główną rolę (swoją drogą podoba mi się to, że nie jest on ojcem, dla którego wcześniej córki nie istniały i teraz on chce nagle zostać ich tatą. On zawsze tym tatą był, choć rodzicielskie pole do popisu oddał swojej żonie) To one stają się jego podporą, gdy okazuje się, że Joanie, jego żona, nie do końca była osobą, jaką myślał, że jest.\nPodobała mi się ta książka, choć nie jest jedną z tych do których będę wracać. "Spadkobiercy" to bowiem powieść na jeden raz, trudno byłoby mi doszukiwać się w niej czegoś nowego za kolejnym razem, a i sama historia nie jest na tyle poruszająca i ciekawa, by chcieć ją po raz drugi odkrywać (chyba, że w filmie:P). Dla mnie głównym jej atutem zdecydowanie są jej bohaterowie, niby zwykli ludzie, ale jednak z bagażami, które każdy z nich w sobie nosi i z którym próbuje sobie radzić. Podoba mi się to jak sobie z nimi radzą, jak rozwiązują problemy, jak szukają czegoś co połączy ich w jedno, jak są dla siebie wsparciem, jak próbują się nie oceniać, choć nie jest to łatwe, w końcu jak odnajdują dla siebie światło w tunelu. Po prostu fajną rodzinę stworzyła nam na łamach tej powieści autorka. Właśnie: fajną!\nOczywiście nie mogę nie zaznaczyć, iż pomimo że nie przepadam za 'wyspowymi' książkami to osadzenie tej akurat historii na Hawajach było strzałem w dziesiątkę. Oczywiście, autorka Hawajka prawdopodobnie i tak nie osadziłaby jej gdzie indziej, ale to już inna sprawa:P Sama spędziłam na Hawajach jeden z piękniejszych tygodni mojego życia i teraz z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że wręcz czuje się w tej powieści ducha tych wysp, ich zapach, dźwięki, niesamowitą naturę, powietrze lekkie, ciepłe i relaksujące. Miło mi było tam wrócić dzięki tej właśnie książce, w której piękno miejsca w jakiś sposób równoważy skomplikowanie sytuacji w jakiej znalazła się rodzina Kingów:)\nJedna z piosenek wokalisty, którego utwory towarzyszyły nam niemal codziennie podczas naszych wakacji na wyspie Kona:D\nAutor: Paula Etykiety: Literatura amerykańska, Obyczajowo-psychologiczne\nTuszyńska umie pisać dobre biografie i właśnie po raz kolejny się o tym przekonałam. Jak dotąd przeczytałam trzy książki, które wyszły spod jej ręki, mianowicie "Oskarżona: Wiera Gran", "Rodzinna historia lęku" i najnowsza w mojej osobistej kolekcji "Singer. Pejzaże pamięci". Zastanawiające, że najsłabsza z tych książek to ta druga, biografia jej własnej rodziny, która jakoś mi się nie kleiła. Za to pozostałe dwie, świetne! Książka o Gran może trochę lepsza, ale fakt iż wczorajszego dnia przeczytałam prawie 400 stron biografii Singera świadczy o tym, że i ta jest niczego sobie. Wciąga bardzo!\nIsaac Bashevis Singer, laureat Nagrody Nobla z 1978 roku i autor między innymi "Sztukmistrza z Lublina" urodził się w 1902 w Leoncinie jako trzecie dziecko rabina Pinkasa Mendela Singera i jego żony Batszewy z domu Zylberman. Ojciec Isaaca był chasydzkim rabinem dla którego religia, jej zagadnienia i szukanie w niej odpowiedzi na problemy życia codziennego były sensem życia. Pinkas spędzał całe dnie nad Torą, robiąc notatki i komentarze, tłumacząc ją ludziom, którzy zwracali się do niego z problemami, natomiast zajmowanie się dziećmi spadło na Batszewę, która wychowana przez ojca rabina chciała takiej przyszłości dla swoich synów. Jak napisze kiedyś starszy brat Isaaca, Israel Joszua, dom Singerów był jednym z tych, w których "wszystko było grzechem". Dzieci pozbawione zabawek bawiły się (jak napisał o tym Isaac) pustymi kałamarzami, kartkami papieru bądź przewracając kartki książek tam i z powrotem. "Nasz dom był raczej domem nauki niż normalnym domem, domem Boga bardziej niż domem człowieka" [s.49] powie kiedyś Joszua. Religia była powietrzem, którym oddychali na co dzień, miała stać się ich przyszłością.\nTo Israel Joszua był tym pierwszym znanym Singerem. Oczekiwany z niecierpliwością pierwszy syn, urodzony po rozczarowujących narodzinach córki, był ulubieńcem matki. Gardzący pobożnym ojcem Joszua buntował się nie tylko przeciwko niemu samemu, ale również przeciw wierze ojca. Stał się ateistą, zaczął działać literacko w prasie żydowskiej. Gdy zaczął odnosić pierwsze sukces literackie pociągną za sobą młodszego brata, najpierw do Warszawy, później w 1935 roku do Nowego Jorku. Wszędzie tam, Isaac był zdolnym, acz młodszym, fajtłapowatym i nierozgarniętym bratem TEGO Singera, wybitnego pisarza. Wydaje się, że dopiero po przedwczesnej śmierci starszego brata, swojego protektora i opiekuna, Isaac Singer rozwinął pisarskie skrzydła.\nIsaac Singer nigdy nie pisał o Zagładzie, nie wspominał swojej matki i najmłodszego brata, którzy zginęli w jednym z obozów, nie pisał po polsku choć spędził w tym kraju 30 lat, nie znał Polaków, do pewnego momentu nie znał również języka polskiego, później posługiwał się nim, ale z bardzo mocnym żydowskim akcentem, nie potrafił pisać swoich książek w innym języku niż jidysz, pomimo iż twierdził, że jidysz to język kupców, biedaków i rabinów nie natomiast lekarzy czy prawników i że w tym języku z pewnością wszystkiego powiedzieć się nie da. Jemu to wystarczało, swoje książki bowiem osadzał w przedwojennych społecznościach żydowskich zamieszkujących tereny Polski. Przeszłość i tylko przeszłość tworzyła fabułę jego książek.\nKiedyś napisał: "My, Żydzi, jesteśmy jednocześnie obywatelami Polski i obcymi w tym kraju. Mój ojciec na przykład nie znał polskiego. Ja mówiłem po polsku z silnym akcentem. Moi przodkowie żyli w tym kraju kilkaset lat, a ciągle byliśmy tu obcy. Zdawałem sobie sprawę, że żadna rewolucja nie mogła zjednoczyć, połączyć tych dwóch głęboko podzielonych i obcych społeczności" [s.232]. I jak można wywnioskować z książki Tuszyńskiej tak właśnie było, nierzadko Żydzi wydawali się mniej ciekawi świata swoich nieżydowskich sąsiadów niż to było na odwrót. Sam Isaac Singer przyznawał się do tego, że nie znał Polaków, nie obchodzili go ani oni, ani to co działo się w Polsce, jego rodzina nie zwróciła żadnej uwagi na fakt odzyskania przez Polskę niepodległości, tak jakby Żydzi w Polsce stanowili odrębne państwo. Faktem jest jednak, że Warszawę nazywał swoim miastem i poruszał się po niej bezbłędnie.\nW jego książkach Polacy to pijaki i zapatrzone w siebie nieroby, dla których pozycja w społeczeństwie jest wszystkim. Singer uważał Polaków za antysemitów, ale twierdził również, że Żydzi to komuniści, którzy pójdą tak gdzie upatrzą jakiś interes dla swojego narodu.\nNie lubiany przez Żydów, którzy w większości uważali, że niesłusznie dostał Nagrodę Nobla, że jego brat był lepszym pisarzem, a on został nagrodzony na fali europejskiego poczucia winy po tym co działo się w trakcie II Wojny Światowej. Dla tych którzy ocaleli, byli świadkami lub wiedzieli po prostu jaki był Holocaust, jego pisanie o polskich Żydach jako o szaleńcach, fanatykach religijnych ogarniętych w tym samym czasie rządzą seksu było niemoralne i niewłaściwe. Buntowano się przeciwko niemu jako pisarzowi, który obrażał Żydów, stwarzał niepochlebny obraz żydowskiego społeczeństwa, zakłamywał rzeczywistość pisząc tylko o brudzie, ubóstwie, seksie i klapkach na oczach tego narodu wybranego. Nie godziło się. Oskarżany był tym samym o antysemityzm, choć sam uważał, że nie wyrządza narodowi żydowskiemu żadnej krzywdy. Powiedział: "Pisarz nie staje się zły, ponieważ pisze o złych ludziach i vice versa. A poza tym dobrzy ludzie są nudni. Nawet dobrzy ludzie nie chcą czytać o dobrych ludziach" [s.390] Był tym, który pozwolił 'nie Żydom' zajrzeć wgłąb żydowskiej społeczności i to go przekreślało w ich oczach.\nNazywany był często dziwakiem i skąpcem, który porozmawiał ale nigdy nie pomógł. Faktem jest, że od swoich lat młodzieńczych Bashevis nie chciał od nikogo pomocy, nawet od starszego brata, do wszystkiego chciał dojść sam, później uważał, że inni powinni postępować jak on i nie ułatwiał im niczego. Nawet własnemu synowi.\nPociągała go duchowość i choć nie wyobrażał sobie bycia chasydem, uważał, że odejście od religii i wiary jest pierwszym stopniem do unicestwienia.\nNazywany był potomkiem Szeherezady, mistrzem opowieści. Sztuki tej nauczył się w żydowskich miasteczkach przedwojennej polski, gdzie gawędziarstwo było istotną częścią życia. Później tak również obrał sobie cel pisania: opowiedzieć historię.\nAgata Tuszyńska napisała naprawdę porywającą, ciekawą biografię równie ciekawej osobowości. Pomimo, iż jak wspomina na początku książki, spóźniła się na śmierć Isaaca Singera, ze strzępków informacji, rozmów, z książek które napisał potrafiła wyodrębnić to co do napisania ciekawej, porywającej i rzetelnej biografii jest najważniejsze. Dodatkowo uzupełniła książkę wspomnieniami osób pamiętających przedwojenne żydowskie społeczności, to jak i gdzie żyli, jakie były stosunki między Polakami a Żydami. Na kanwie tych wszystkich zdobytych informacji powstała naprawdę bardzo dobra książka. Warta przeczytania.\n"Jestem obcy w żydowskiej literaturze. Jestem obcy wśród Żydów. Jestem obcy wśród gojów. W ogóle jestem obcy. I pogodziłem się z tym." [s.391]\nA. Tuszyńska, Singer. Pejzaże pamięci, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2010, s.568.\nAutor: Paula Etykiety: Agata Tuszyńska, Biografie, Literatura polska\nNie dla mnie magia w wydaniu Oza. "Dotknij wiatru, dotknij wody" - Amos Oz.\nPrzeczytałam "Dotknij wiatru, dotknij wody" Amosa Oza i zastanawiam się dlaczego jestem fanką realizmu magicznego w wykonaniu Władimira Sorokina (choć to może bardziej połączenie rzeczywistości z fantastyką niż magią?), a nie mogę się przekonać do niego w wydaniu Dmitrija Strelnikoffa czy właśnie Amosa Oza? Od czego to zależy? Początkowo myślałam, że może Sorokin i fakt, iż jest on swego rodzaju spadkobiercą myśli mojego ukochanego Bułhakowa ma coś z tym wspólnego, że wszystko co nie do końca prawdziwe i z Rosji to będzie mi się podobać, że fakt iż do Rosjan nam bliżej mentalnie niż do izraelskich Żydów gra tutaj kluczową rolę, ale nie, to nie to, wszak Strelnikoff też Rosjanin a w dodatku piszący po polsku... Chyba po prostu swój musi trafić na swego, a Amos Oz moim jak na razie się nie stał.\nGdy w 1939 roku na Polskę nadciąga wojna Pomeranz i jego żona Stefa rozstaja się. On postanawia uciekać, ona natomiast decyduje się na pozostanie w mieście M. Gdy Pomeranz zostaje pojmany przez Niemców, jego sposobem na ucieczkę okazuje się ukochana przez niego muzyka i zdolność lewitacji, która wynosi go przez komin miejsca w którym był trzymany do lasu. Mężczyzna kontynuuje zatem swoją ucieczkę przez Europę do Ziemi Obiecanej, obserwując przy tym jak ta wojenna ciemność i pożoga zagarnia kolejne rejony kontynentu. Pomeranz, syn zegarmistrza, nauczyciel matematyki i fizyki oraz wielbiciel muzyki w jednym, koniec końców trafia do Ziemi Obiecanej gdzie wydawać by się mogło, odzyskuje w końcu wewnętrzny spokój. Niestety nadchodzi kolejna wojna...\nW tym samym czasie jego żona Stefania pozostaje w mieście M. gdzie opiekuje się starym żydowskim profesorem, którego wszyscy inni pozostawili samemu sobie. Gdy w jakiś magiczny sposób Stefa i profesor pojawiają się na okrutnym balu zorganizowanym przez jednego z nazistowskich dowódców, profesor zostaje zjedzony przez rosyjskiego niedźwiedzia, natomiast Stefa zostaje przez bliżej niezidentyfikowaną postać wyprowadzona z zamku tajemniczym wyjściem, po to by w konsekwencji trafić do Rosji i stać się agentką tamtejszego wywiadu.\nOd razu przyznaję, że nie przekonał mnie do siebie surrealizm tej książki. Były momenty, w których nie mogłam się połapać w fabule, nie wiedziałam co się dzieje, jaki jest tego cel, nie wspominając o przekazie. Chyba odkryłam swoje limity w tej dziedzinie, a raczej Oz pomógł mi je odkryć, bo ta książka to moim zdaniem mistrzowskie bo mistrzowskie, ale jednak pomieszanie z poplątaniem. Magia, rzeczywistość, marzenia, urojenia, jawa, sny, wszystko to zawarte w tej niepozornej książce w stopniu, który dla mnie okazał się problemowym. Ilość symboli, metafor, przeniesień i nierealnych sytuacji stwarza moim zdaniem z tej książki pozycję literacką dla wybranych, dla których tego typu nierealna rzeczywistość literacka jest spełnieniem ich wyobrażeń o dobrej literaturze. Ja nie potrafiłam się w niej odnaleźć i tym samym nie jestem Wam nawet w stanie napisać co tak naprawdę stanowi sens tej książki... Nie polecam, nie odradzam. Wiecie co lubicie i może ta książka jest właśnie dla Was:)\nPs. Żyję obecnie w strachu, bo w międzyczasie zakupiłam inną książkę Amosa Oza. Co to będzie, co to będzie?\nA. Oz, Dotknij wiatru, dotknij wody, Wydawnictwo Literackie Muza SA, Warszawa 1998, s.155.\nAutor: Paula Etykiety: Literatura izraelska, Realizm magiczny\nPrzyznaję, że nie miałam w stosunku co do tej książki wielkich oczekiwań. Tak dużo czytam książek poruszających temat wojny i Holocaustu, że spodziewałam się dobrej, poruszającej, ale jednak 'jednej z wielu' powieści, która stanie się dla mnie kolejnym świadectwem przeszłości. Przyznaję, że również fakt iż na podstawie książki nakręcono film nie bardzo przemawiał na jej korzyść i tylko sama postać Idy Fink, o której pisarstwie tak wiele dobrych rzeczy przeczytałam, napawał mnie nadzieją, że może będzie to jednak coś wyjątkowego... Po kilku dosłownie godzinach spędzonych w towarzystwie "Wiosny 1941" jestem pewna, że ta książka to jest coś WYJĄTKOWEGO!\n"Wiosna 1941" Idy Fink to zbiór 21 krótkich opowiadań (sama najchętniej większość z nich nazwałabym mini - opowiadaniami), których tematem jest Holocaust widziany oczami jego ofiar, zarówno tych, które walkę o życie przegrały, jak i tych nielicznych które okazały się szczęśliwcami i ocalały. Ponieważ opowiadania Fink są jednocześnie krótkie i niesamowicie skondensowane, dla Waszego dobra nie pokuszę się o streszczenie choćby jednego tutaj. Warto, naprawdę warto zakosztować ich bez wcześniejszej wiedzy o dokładnej ich naturze i fabule.\nIda Fink stworzyła opowiadania na miarę najlepszych obrazów, tych które pobudzają wyobraźnię, wrażliwość, tych które poruszają w człowieku jego człowieczeństwo. Jej nierzadko kilkustronicowe opowiadania to 'dawka wybuchowa' emocji, które najpierw stopniowo są 'zasadzane' w czytelniku, po to by go doprowadzić do punktu kulminacyjnego, w którym opowiadanie się kończy a wyobraźnia i serce czytelnika zaczyna pracować na zwiększonych obrotach. Emocje sięgają w takich chwilach zenitu i przy KAŻDYM, absolutnie KAŻDYM opowiadaniu nie można opanować łez. Czytając kolejne i kolejne chwytające za serce opowiadanie doszłam do wniosku, że Fink jest mistrzynią w budowaniu relacji ze swoim czytelnikiem. Jej pisarstwo, tak oszczędne, niemal surowe, to kreślenie szkiców, które czytelnik wypełnia farbami, zaczyna je widzieć i czuć.\nGłówni bohaterowie Idy Fink reprezentują sobą natomiast głęboką prawdę o człowieku, jego naturze, podejściu do życia i śmierci; są realni do bólu. Autorka w kolejnych opowiadaniach porusza tematy miłości (i tej która musi się skończyć i tej, która nigdy nie miała szans się zacząć), beznadziei, upodlenia, zgody lub niezgody na to co niesie los...\nNie spodziewałam się tak pięknej w swoim tragizmie książki. Z pewnością Was też ona pozytywnie zaskoczy i tak jak ja znajdziecie w niej opowiadania, które nie będą chciały Was opuścić, tak jak we mnie wciąż są "Wiosenny poranek" czy "Za żywopłotem". Polecam!\nI. Fink, Wiosna 1941, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2011, s.198.\nAutor: Paula Etykiety: Ida Fink, Literatura izraelska, Mój TOP, Wojna i Holocaust\nOd niektórych stron internetowych nie da się nie uzależnić!\nCudna i bardzo liczna reszta zdjęć TUTAJ.


Pogoda w Várzea Redonda ⛅ (Beja), Portugalia - Prognoza Meteo - pl.ViewWeather.com\n37.56°N / -8.49°W ~180m asl 19:10\nOstatnia aktualizacja prognozy meteo: Czw, Sie 13 17:51 GMT+1 (Europe/Lisbon)\t 0.138s\nTemperatura maxima va fi de 30 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 17 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1016 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 28 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 12 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1016 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 26 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 13 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1016 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 26 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 12 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1016 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 30 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 12 stopni Celsiusa. Wiatr wieje mocny, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1016 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nW dniu 18 Aug będzie ciepło, zaś pogoda pozostanie stabilna (stała).\nTemperatura maxima va fi de 32 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 14 stopni Celsiusa. Wiatr wieje mocny, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1014 mb. Wilgotność względna wyniesie wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 32 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 15 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 1012 mb. Wilgotność względna wyniesie bardzo wysoka.\nTemperatura maxima va fi de 34 grade Celsius, iar temperatura najniższa temperatura wyniesie 14 stopni Celsiusa. Wiatr wieje umiarkowany, tworzy się mgła, ciśnienie atmosferyczne wyniesie średnio 8083 mb. Wilgotność względna wyniesie .\nSzerokość: 37.56666 i Długość: -8.49999\nCzas lokalny (Europe/Lisbon | GMT +1): 19:10\nWschód słońca: 06:49 - Zachód słońca: 20:28\nWykres Várzea Redonda\nW pobliżu Várzea Redonda\nPogoda w Nora - 2 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Ribeira de Corte Brique - 2 km - strumień\nPogoda w Padronita - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Padrona de Cima - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Barranco das Estacas - 3 km - strumień\nPogoda w Cerro das Pedras - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Vale de Mu - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Sobradinho de Baixo - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Barranco do Sobradinho - 3 km - strumień\nPogoda w Valinho - 3 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Fonte da Corga das Ameixeras - 3 km - wiosna (s )\nPogoda w Ribeira do Monte da Vinha - 4 km - strumień\nPogoda w Totenique - 5 km - zaludnione miejsce\nPogoda w Santa Clara-a-Velha - 5 km - zaludnione miejsce


staliście się sługami | Chrześcijanie\nstaliście się sługami\n12 września 2016 Kartka z kalendarza"Kartka z kalendarza", Chrześcijanie w Londynie, Chrześcijanie w UK, Chrzescijanie.euAdmin\nUwolnieni od grzechu, staliście się sługami sprawiedliwości.\nByć może zdziwi cię to, że Słowo Boże ma zupełnie inny pogląd na temat wolności oraz posłuszeństwa. Czytamy, że nieposłuszeństwo jest takim samym grzechem, jak czary (…), bałwochwalstwo i oddawanie czci obrazom oraz że człowiek bez Chrystusa żyje w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów (1. Sam. 15,23; Ef. 2,3).\nPan Jezus powiedział: Powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu. (Jana 8,34). W taki oto sposób objawia się ta rzekoma wolność i niezależność człowieka żyjącego bez Boga – jest on niewolnikiem grzechu. Podąża za pragnieniami swojej grzesznej natury, nigdy nie pytając o wolę Boga, tym samym znajdując się pod panowaniem grzechu.\nJednakże każdy, kto przez wiarę w Jezusa Chrystusa przeżyje nowonarodzenie, otrzyma zupełnie nowe życie. Poprzez Jego zastępczą śmierć na krzyżu Golgoty zostaje uwolniony spod panowania grzechu. To nowe życie, którym zostaje obdarowany, nie ma upodobania w grzechu, ale znajduje radość jedynie w tym, co odpowiada woli Bożej.\nJeżeli dzisiejszy werset z Biblii nazywa takich ludzi sługami sprawiedliwości, oznacza to, że oni poprzez swoje postępowanie i charakter pokazują Bożą sprawiedliwość – tak, jak niegdyś jako niewolnicy grzechu wskazywali na swego pana, szatana. Nie ma nic pośrodku – albo służysz grzechowi, albo powierzysz się całkowicie Bogu. Jedynie życie w sprawiedliwości ku chwale i radości Bożej daje prawdziwą wolność – wyzwolenie spod wszelkiej tyranii i z każdej istniejącej niewoli.\n← „żyć z wiary”\t„sposób na przygnębienie” →


Luksusowe i stylowe mieszkania w Szczecinie - cpef.com.pl\nNapisane przez: Jonathan Oakley\nSzczecin to miasto, które ma niesłychanie rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. Duża baza noclegowa sprawia, że bez kłopotu odkryjemy tu fascynujące oferty noclegowe. Najprostszym i oczywiście najszybszym sposobem na odszukanie noclegu w Szczecinie jest korzystanie z netu. Internetowe bazy noclegowe mają obszerną propozycję rozmaitych noclegów. Apartamentów nad morzem? - sprawdź tu . Korzystając z netu dowiemy się, jakie są ceny noclegów w Szczecinie, i także gdzie ich szukać. Zdołamy też poznać opinie oraz rekomendacje innych osób, jakie miały sposobność nocować w Szczecinie. Należałoby zastanowić się ile pieniędzy potrzebujemy poświęcić na nocleg.\nDo tańszych noclegów na terenie Szczecina bezsprzecznie będą przylegać noclegi w takich obiektach, jak na przykład motele, hostele lub pensjonaty.\nCzy ta problematyka przyciągnęła Twoją uwagę? Jeżeli tak, to dodatkowo zobacz ofertę (https://www.taxstudio.pl/), która odnosi się do omawianej kwestii, zatem niewątpliwie też Cię zainteresuje!\nPamiętajmy o tym, że cena idzie w parze z jakością, zatem w przypadku tańszych noclegów musimy spodziewać się nieco mniejszego komfortu i wygody. Jeśli interesuje nas coś bardziej wytwornego i eleganckiego, to w Szczecinie znajdziemy przeróżne,niesłychanie komfortowe i eleganckie apartamenty. Apartamenty w Szczecinie znajdują się zarówno w centrum miasta, jak również na jego obrzeżach. Opłaty za nocleg w apartamentach są niezmiernie zróżnicowane. Mogą zaczynać się od mniej więcej 70 zł oraz zyskiwać nawet do 200 czy 300 zł. Przejdź na stronę z ofertami apartamentów w Szczecinie.\nBiura rachunkowości specjalizują się w kierunku finansów i rachunkowości. Prowadząc firmę często nie znamy się na sprawach finansowych. Warto więc zostawić ten obszar fachowcom.