WZORNIK - Narzędzie do posługiwania się obrazem - Work BIURO - INSPIRACJA\nKarolina Breguła na stronie www.biurotlumaczen.art.pl pisze: Biuro tłumaczeń sztuki jest internetową agencją zajmującą się interpretowaniem sztuki na zamówienie. Może się do niej zwrócić każdy, kto ma problem ze zrozumieniem dzieła sztuki. Artystka stworzyła demokratyczne narzędzie za pomocą którego, osoby zaciekawione sztuką mogły zapytać innych o co chodzi w danym dziele. Odpowiedzi udzielali często ludzie nie zajmujący się zawodowo interpretowaniem. Uzyskała w ten sposób ciekawy zbiór analiz utworów wizualnych, który jest pełen osobistych, zaskakujących i niekiedy zabawnych przykładów sposobu patrzenia na dzieło sztuki. Autorka ośmiela nas do żywego reagowania na prace, które możemy zobaczyć w muzeach i galeriach. Działanie Karoliny Breguły skraca dystans oddzielający widza od sztuki współczesnej.\nWYWIAD PRZEPROWADZONY Z KAROLINĄ BREGUŁĄ PRZEZ MONIKĘ MASŁOŃ I STEFANA PARUCHA:\nJakie doświadczenie związane z edukacją artystyczną zapamiętałaś ze szkoły podstawowej i średniej?\nOch, bardzo mało mam takich doświadczeń. Bardzo. Do podstawówki chodziłam w małym miasteczku, na plastyce ciągle coś rysowaliśmy. Ale uważam, że niczego mnie na tych lekcjach nie nauczono. Chodziłam też na kółko plastyczne, mama woziła mnie do Cieszyna. I jedyne doświadczenie, które stamtąd wyniosłam, to że nie umiem rysować. Strasznie się wstydziłam, że inne dzieci umieją, a ja nie. Tak się wstydziłam, że aż wolałam nie rysować. Do dzisiaj nie umiem rysować.\nDlatego używasz aparatu fotograficznego?\nByć może. Na tym etapie życia, wstydzę się już absolutnie – no bo jak to, nie wypada, żeby artystka, która miała tyle wystaw, nie umiała rysować. Więc się nie przyznaję.\nA później? W liceum?\nPlastyki nie miałam już chyba w ogóle. Za to dużo języka polskiego i łaciny.\nŁaciny? Czy to się jakoś przekłada na Twoje prace?\nMoże nie nauka łaciny konkretnie, ale na pewno nauka w klasie humanistycznej. Wydaje mi się, że dość dużo się nauczyłam. I to, że byłam w klasie humanistycznej, połączyło z zainteresowaniem działaniami wizualnymi. Myślę, że to może mieć związek z tym, że dzisiaj dużo pracuję z językiem. Zresztą nigdy nie wiadomo czy to, co dzisiaj robimy, jest efektem tego, co się zdarzyło dwa lata temu, czy tego, co się zdarzyło piętnaście lat temu, czy czegoś w dzieciństwie, czego nawet nie pamiętasz. Widzę w moim życiu klika bardzo wyraźnych punktów zwrotnych. Ale lekcje łaciny w liceum to na pewno nie jest jeden z nich.\nA co było takim punktem zwrotnym? Kiedy postanowiłaś zostać artystką?\nTo akurat pamiętam. Były właściwie dwa takie momenty. Jeden jak poszłam do Szkoły Fotograficznej w Sztokholmie z założeniem, że będę celebrity photographer, będę fotografować gwiazdy rocka, gitarzystów.\nSzwedzkie zespoły rockowe?\nCałe mnóstwo. Fotografowałam je zresztą jeszcze zanim poszłam to tej szkoły. W tamtym czasie byłam bardzo przedsiębiorczą młodą osobą. Wkręciłam się jako taka nadworna fotografka klubu muzycznego. Robiłam zdjęcia, a oni oddawali mi pieniądze za kliszę. Więc fotografowałam gwiazdy rocka. Mam całą teczkę negatywów z tamtego okresu, część nawet zdigitalizowanych.\nPoszłam do szkoły fotograficznej z konkretnym celem: żeby się nauczyć fachu, żeby dobrze fotografować gwiazdy rocka. To była szkoła zawodowa, coś dla ludzi, którzy chcą zarabiać na fotografii, zajmują się nią zawodowo, komercyjnie, dla reporterów na przykład. Ale jedną z nauczycielek była artystka, konceptualistka Lena Jokela. Dla mnie to był szok, jak ja zobaczyłam, co ona robi. W ogóle nie wiedziałam, co to jest i o co chodzi, dlaczego ona robi takie dziwne rzeczy. Fotografowała na przykład wszystkie wydeptane ścieżki w mieście albo wszystkie skrzynki gazowe w całej dzielnicy. Robiła niekończące się cykle. Pomyślałam sobie: „O, to ja sobie też trochę pooglądam w galeriach”. I tak to się zaczęło.\nDlaczego spotkanie z nią było takie ważne?\nChodziłam do niej na zajęciach raz w tygodniu. A ona na tych zajęciach pokazywała nam różne przykłady działań artystycznych, a nie np. fotografię reklamową jak inni wykładowcy. I to za każdym razem bardzo mi otwierało oczy. Pokazywało mi, że fotografia może być czymś, czego w ogóle nie miałam wcześniej w polu widzenia, może być sztuką. I to mnie pochłonęło. Z zachwytem patrzyłam na to, co ona pokazuje, ale też nie wiedziałam, jak to zaszeregować. Inna sprawa, że to nie była akademia sztuk pięknych, która by nas gruntownie kształciła. Te dwa lata to było za mało. A później przyjechałam do Polski, poszłam tutaj do kolejnej szkoły fotograficznej. Ale to zajęcia z Leną Jokelą zmieniły sposób mojego myślenia. Troszkę mnie przekierowała, a potem już poszło.\nSpecjalnie pojechałaś do Szwecji, żeby uczyć się fotografii?\nNie, w Szwecji znalazłam się z zupełnie innego powodu.\nA dlaczego zajęłaś się fotografią?\nKiedy pytaliście mnie o wspomnienia zajęć plastycznych, to musiałam przyznać, że były bardzo słabe. Ale fotografowałam bardzo wcześnie. Pierwszą wystawę fotograficzną zrobiłam w domu kultury nad salką katechetyczną, jeszcze będąc w podstawówce. Wydrukowałam zdjęcia w formacie dwadzieścia na trzydzieści, nakleiłam na kartoniki, powiesiłam na sznureczkach. Normalna wystawa po prostu. Nie wiem jak to się w ogóle stało, że to zrobiłam. To musiało być intuicyjnie, bo nie widziałam wcześniej wystaw. Ale ciągle robiłam zdjęcia. Chodziłam do punktu fotograficznego, robiłam odbitki, potem co lepsze powiększałam. Ewidentnie robiłam coś na kształt portfolio, kompletnie nie wiedząc, co to takiego jest. A potem, jak poszłam do liceum, to strasznie chciałam się uczyć fotografii. Jedna moja koleżanka z klasy miała matkę malarkę i wujka fotografa… Zapytałam, czy ona by mnie nie zapoznała z tym wujkiem i czy ten wujek by mnie nie mógł uczyć fotografii. Wujek był ze Szwajcarii i przyjeżdżał do Cieszyna tylko od czasu do czasu. Zgodził się, żebym przyszła. A jak przyszłam, to mi tylko pokazał aparat cyfrowy. Był rok 1998 i to był pierwszy aparat cyfrowy, który w ogóle w życiu zobaczyłam. Jak kilka lat później pojechałam do Szwecji i trafiłam do tej szkoły fotograficznej, mój wykładowca przyniósł taki mały aparat cyfrowy i powiedział: „To jest aparat cyfrowy, nigdy tym nie róbcie zdjęć, to zawsze pozostanie tylko i wyłącznie dla amatorów”.\nA co było na tej twojej pierwszej wystawie?\nMiałam znajomych hipisów i fotografowałam ich, bo oni byli bardzo malowniczy. Mieli długie włosy, wianki na głowie. Tacy totalni, prawdziwi hipisi.\nA Ty też byłaś hipiską?\nNie, ale zakolegowałam się z dziewczyną, która miała takich znajomych, chyba przez siostrę. Byli trochę starsi ode mnie. To były może cztery osoby, nie jakaś potężna komuna.\nJaka była recepcja tej wystawy?\nNa tę wystawę przyszli ci hipisi i słuchaliśmy „The Doors”. Nawet nie wiem, czy nazwałam to wystawą, po prostu zrobiłam zdjęcia i powiesiłam je.\nSłowo recepcja jest w tym kontekście oczywiście mocno przesadzone, ale chodzi o to, jaki był odzew, jaka była reakcja Twoich znajomych? Albo co w Tobie się zmieniło?\nMoże jakoś dzięki temu, że to zrobiłam, to pielęgnowałam w sobie jakąś pasję? Może dzięki temu potem postanowiłam, że pójdę do tego pana fotografa, który mnie tak zbył? Albo że jeszcze coś z fotografią będę robić?\nA wiecie czym ja robiłam te zdjęcia? Taką małą plastikową małpką. Chociaż… Mój ojciec fotografował. Tylko że jak była w takim wieku, że się tym mogłam zainteresować, to on już dawno się tym nie zajmował. Ale miał albumy pełne własnych powiększeń, gigantyczne portrety mojej matki, takie naprawdę wielkie. Fajne nawet te jego foty.\nTo kiedy poczułaś, że już nią jesteś? Artystką.\nArtystką? Nie wiem. W 2003 r. zrobiłam projekt „Niech nas zobaczą”. Dość szybko i zupełnie intuicyjnie. To było rok po moim powrocie ze Szwecji.\nOpowiedz, o co w nim chodziło.\nNiech nas zobaczą to cykl trzydziestu zdjęć par homoseksualnych, które stoją na ulicy i trzymają się za ręce. Trochę wygląda to tak, jakby dwie osoby wyszły razem na niedzielny spacer, jak to ludzie, którzy się kochają. Wydaje się to zrobione na szybko, jakbym chodziła po ulicach i zaczepiała osoby, którzy są ze sobą i pytała: „Czy ja mogę wam szybko zrobić zdjęcie?”, strzelała jedną klatkę i szła dalej.\nA skąd to się wzięło? Dlaczego zrobiłaś ten cykl?\nKiedy przyjechałam do Warszawy, nie miałam gdzie mieszkać. Zapytałam kolegę, czy mogę zatrzymać się u niego. Razem z chłopakiem mieli trzypokojowe mieszkanie, więc pozwolili mi zająć jeden z pokoi. I zobaczyłam cały absurd ich życia. Miałam wtedy dwadzieścia dwa lata. Może trochę więcej? Dwadzieścia cztery. Oni byli w moim wieku, może o rok starsi. Byli parą już od kilku lat. Ale kiedy przyjeżdżali rodzice, zaczynało się wielkie przemeblowanie. Żeby myśleli, że chłopaki mieszkają w osobnych pokojach, żeby nie było widać, że tu jest sypialnia, a tu pokój gościnny. Taki teatr, którego ja zupełnie nie mogłam zrozumieć. Wydawało mi się obrzydliwe to, że jak wychodziliśmy na spacer, to oni nigdy nie trzymali się za ręce. Tak mnie to denerwowało, że pomyślałam, że coś z tym zrobię. Ale też nie było w tym żadnej strategii. To była naturalna reakcja. Powiedziałam im po prostu: „Słuchajcie, to jest głupie”. I zapytałam, czy by się nie chwycili za ręce, żebym im zrobiła zdjęcie. A oni: „Tylko nikomu tego nie pokazuj. Nie możemy tak się prowadzać, bo nas jeszcze z pracy wyrzucą”. Obaj mieli jakieś bardzo poważne posady, w korporacjach, gdzie szybko się pięli po szczeblach kariery. No i się bali. A ja miałam w pamięci te cykle Leny Jokeli i wymyślałam, że muszę zrobić strasznie dużo tych zdjęć gejów i lesbijek. Więc to nie było tak jak dzisiaj, że coś robię i wiem dokładnie, dlaczego to robię. Wtedy tego nie rozumiałam. Ale jak już to zrobiłam, wiedziałam, że to trzeba pokazać. Tym bardziej, że miałam fantastyczny, moim zdaniem, pomysł na prezentację tych zdjęć na ulicach.\nByły, były, ale ja nie tak chciałam. Chciałam, żeby to były takie plakaty, które będą miały wielkość naturalną człowieka i będą klejone od ziemi. Tak, żeby przechodnie moli spojrzeć tym parom na zdjęciach prosto w oczy. Ale to było zbyt rewolucyjne.\nDzisiaj tak się robi.\nDzisiaj tak. Ale w 2003 r. się nie robiło. Gejów się też wtedy nie pokazywało.\nTo był głośny projekt. Cała Polska o tym mówiła.\nA ja w ogóle nie miałam pojęcia, jak źle jest z tym w Polsce. Kompletnie nie wiedziałam, co robię. I zupełnie się nie spodziewałam tego, co się wydarzyło potem. Żeby taka mała dziewczynka, która ledwo coś rozumie, postawiła kraj na nogi. Chcesz komuś pomóc, a tu sława, telewizja, dziennikarze.\nI wtedy poczułaś, że jesteś artystką, tak? Jak przyszła sława i dziennikarze?\nI wtedy pomyślałam sobie: „Aha, czyli ta sztuka służy do tego, żeby naprawiać świat”.\nI co, naprawiłaś?\nChyba nie za bardzo. Dopiero ostatnio wróciłam do naprawiania. Tym projektem, który robiłam we Wrocławiu to mi się udało.\nNazywał się „Kto tam?” i był częścią projektu „Wrocław - wejście od podwórza”, do którego zostałam zaproszona jako jedna z bardzo wielu artystów i artystek, którzy na co dzień nie zajmują się działaniami społecznymi. Przyjechaliśmy do Wrocławia i każdemu z nas przydzielono podwórko, żeby zrobić coś na nim z lokalną społecznością. Zaproponowałam, żebyśmy zrobili serial, ja i ci mieszkańcy, wspólnie. Taki serial partycypacyjny, który od początku do końca będziemy tworzyć razem. Przy czym ja mam lepszą niż oni znajomość narzędzie, bo to są ludzie, którzy z filmem nie mają nic wspólnego, więc pewnie w związku z tym to ja pracuję nad tym najwięcej, ale jednak robimy to razem. Byłam bardziej świadoma niż ta osoba z 2003 r., z czasów „Niech nas zobaczą”. Przyjechałam na początku lipca, na miesiąc. Z założeniem, że dzięki temu robieniu serialu ci mieszkańcy przez dłuższy czas będą mieli jakieś wspólne zadanie, będą się spotykali. Że ludzie, którzy być może ze sobą na co dzień nie rozmawiają, w moim projekcie się zetrą ze sobą, będą musieli pogadać, nad czymś pracować, i to systematycznie. Serial miał być robiony w bardzo szybkom tempie: wieczorem piszemy scenariusz odcinka, drugiego dnia kręcimy, trzeciego dnia montujemy i kolejnego już pokazujemy, a wieczorem piszemy scenariusz następnego odcinka. W trzydniowym cyklu robiliśmy piętnastominutowe odcinki, szaleństwo zupełne. Nawet w sytuacji, kiedy tworzy się coś zaplanowanego, z ekipą, która wie, co robi, to jest bardzo trudne. Ale porażka w ogóle mnie nie martwiła – nie planowałam zrobić świetnego filmu, planowałam raczej wspólny wysiłek, wspólne kłopoty. Żebyśmy razem na tym polegli, a potem musieli razem wstać i iść dalej.\nAle wam wyszło?\nWyszło, wyszło. Na początku było ciężko, bo mnie nie znali, ale jedno, drugie spotkanie. Ludzie nie za bardzo reagowali na to, co do nich mówiłam, siedząc na kamieniu na środku podwórka, więc zaproponowałam: „Słuchajcie, zróbmy tak, że się spotkamy dziś wieczorem, zorganizuję jakiś projektor, zrobimy mały pokaz.” Rozwiesiliśmy prześcieradło na trzepaku, kupiłam ciasteczka, ludzie z Europejskiej Stolicy Kultury przywieźli parę leżaków . Przygotowaliśmy naprędce projekcję fragmentów moich filmów, pokazałam kilka prac, fotografii, różne rzeczy. Żeby zobaczyli, co w ogóle robię. I zaczęłam opowiadać o tym serialu. A oni zaczęli wymyślać, co jeszcze tam mogłoby być. I tak pisaliśmy razem scenariusz.\nJakiś mikroświat na pewno. Zmienilibyśmy świat, gdyby tego typu działania były na każdym podwórku. Wtedy ludzie odmienieni przez takie doświadczenia, bardziej pozytywnie nastawieni do obcego, zaczęliby lepiej reagować. Między podwórkami, a później między miastami i generalnie między sobą nawzajem. Bo oto nagle przyszedł ktoś obcy, kto prawdopodobnie myśli inaczej, wierzy w coś innego, może ma zupełnie inny światopogląd, pewnie głosował na inną partię w wyborach. Ale ten ktoś okazał się fajny i zrobiliśmy coś razem.\nA wiecie, co był dla mnie najważniejsze? Wiedziałam, że ci ludzie mieszkają obok siebie dwadzieścia, trzydzieści lat i znają się z widzenia, ale nie znają nawet swoich imion. „Aa, ten kulawy gość z psem, co zawsze tu idzie, kulawy z psem”.\nTen, co Nubirę parkuje pod śmietnikiem.\nNo, właśnie. I nagle oni przy mnie podawali sobie ręce: „Cześć, ja jestem Janusz”, „Ja jestem Grażyna”. Po tygodniu pracy mówili do siebie po imieniu, w kolejnym tygodniu całowali się w policzek na dzień dobry. I cały czas byli w stresie, że musimy zdążyć, że mamy deadline, że od dwudziestej pierwszej jutro mamy projekcję, a my jeszcze w ogóle przed zdjęciami. Potem były pokazy i na każdy kolejny przychodziło coraz więcej ludzi, a ja widziałam, że się świat zmienia. Nie wszyscy w tym uczestniczyli – grupa, która naprawdę się zaangażowała, to było koło piętnastu – dwudziestu osób, a reszta podwórka tylko patrzyła. Ale widać było, jak coraz więcej osób nam sprzyja, jak nam mówi „dzień dobry”, jak się zatrzymuje. Na koniec oni sami mi to powiedzieli, że to podwórko już nigdy nie będzie takie, jakie było. Bo robiliśmy coś wystarczająco długo, żeby to wszystko zmieniło. To nie było chwilowe doświadczenie, oni przez miesiąc ciężko pracowali, więc już pozostaną ze sobą w tych nowych relacjach.\nA jak wygląda sam początek pracy nad projektem? Jeszcze zanim prowadzisz rozmowy z aktorami.\nOmawiam z Weroniką i z Robertem scenariusz, tworzymy plan zdjęć – nie nagrywamy scen po kolei, chronologicznie, jak w scenariuszu, tylko jest plan zdjęć, a potem wszystko się skleja, składa jak klocki. Rozmowy z aktorami to odrębna sprawa. A najwięcej czasu zajmuje szukanie planów. Miejsca są w moich filmach najważniejsze. Znalezienie lokalizacji do filmu, który ostatnio robiłam we Florencji, to były dwa tygodnie bardzo ciężkiej pracy. Codziennie po dwanaście godzin jeździłam na rowerze po mieście, żeby znaleźć te trzy miejsca, które są idealne.\nA jak to jest z pomysłami? Masz ich milion i zaczynasz realizować wszystkie na raz? Czy jeden, nad którym pracujesz i który dopieszczasz?\nNajpierw wiem o czym chcę zrobić film. Na przykład o kobiecie, która kolekcjonuje zęby. Rzecz ma się dziać w takim i w takim budynku, a cała historia ma być o jakiejś tęsknocie i braku tożsamości. Zarys jest bardzo ogólny. A później wyruszam, szukam miejsc i aktorów, i na bieżąco, jak je znajduję, piszę scenariusz. Bo piszę pod konkretne miejsca. Przy „Biurze budowy pomnika” wiedziałam, że ma się dziać na stacji autobusowej, która nie jest stacją autobusową, tylko czymś zupełnie innym. Miałam koncepcję, że ten film będzie zainscenizowany w budynkach, które oryginalnie mają inną funkcję. I że za każdym razem tę zmianę funkcji architektury będzie trochę widać, a trochę nie. Ale to są dosyć ogólne ramy. Piszę dopiero, jak już znajduję tę idealną przestrzeń. Na przykład wiem, że mam długi korytarz i mogę tam zainscenizować scenę, więc piszę w scenariuszu: „Bohaterka idzie długim korytarzem”. Pewnie w większości przypadków najpierw pisze się scenariusz, a dopiero później szuka planów. U mnie jest odwrotnie. Teraz jestem na świeżo po filmie „Światłowstręt” i tak to się właśnie odbywało: po całym dniu jeżdżenia na rowerze wracałam, otwierałam komputer i pisałam pod te lokalizacje, które znalazłam. A następnego dnia znajdowałam lepsze miejsca, wszystko kasowałam i pisałam na nowo.\nA „Biuro tłumaczeń sztuki”? Jakie były okoliczności powstania tego projektu?\nŻeby opisać okoliczności powstania „Biura tłumaczeń sztuki” trzeba sięgnąć do czasów, kiedy zrobiłam „Niech nas zobaczą”. Bo wtedy zrozumiałam, że mam do czynienia z narzędziem, które nie tylko służy do cieszenia oka i ubogacania życia, ale też jest instrumentem realnej zmiany.\nChciałaś zmienić świat, pamiętamy. I jaki sposób „Biuro tłumaczeń sztuki” zmienia świat?\nPo „Niech nas zobaczą” zaintrygowało mnie to, że da się zmienić świat projektem artystycznym. I zaczęłam czytać o sztuce zaangażowanej społecznie, bo kiedy robiłam „Niech nas zobaczą” nie miałam tej wiedzy o tego typu działaniach. Dowiadywałam się, co inni artyści mają na ten temat do powiedzenia, kto jeszcze tak pracuje. Wczytywałam się w to, a jednocześnie zauważyłam, że większość tych prac, przynajmniej wtedy tak było, jest pokazywana w galeriach sztuki. Gdzie widz tej zmiany, na jaką zaprojektowane są takie projekty, nie potrzebuje. Bo najczęściej jest już po właściwej stronie. Więc pokazywanie tego w galerii to nic więcej niż dzielenie się opiniami i szukanie potwierdzenia, a nie próba przekonywania kogoś do zmiany punktu widzenia, do spojrzenia na sprawę inaczej.\nNo właśnie. Ci artyści, którzy tak walecznie podchodzą do tematów, pokazują to później publiczności, która nie będzie z nimi polemizowała. Oczywiście, były takie projekty, które wychodziły poza mury galerii, nagłaśnianie przez media, którym się to nie podobało. Choćby „Piramida zwierząt” Katarzyny Kozyry – cała Polska o tym dyskutowała. I inne projekty artystów sztuki krytycznej w latach 90. Czyli kilka lat przed powstaniem „Biura tłumaczeń sztuki” zdarzało się, że prace artystów były szeroko dyskutowane, nie dlatego, że ludzie poszli do galerii, tylko dlatego, że ktoś poszedł do galerii i napisał o tym do gazety codziennej. Co też może być wartościowe. Ale mnie ciekawiło, jaka będzie reakcja na prace artystyczne ludzi, którzy są spoza grona zawodowych odbiorców sztuki. Osób, które nie pasjonują się sztuką, nie chodzą na co dzień do galerii sztuki albo w ogóle się tam nie pojawiają. Zaczęłam robić badania, które później wykorzystałam w pracy licencjackiej: pokazywałam ludziom zestaw prac artystycznych i pytałam, co o tym myślą, czy im się podoba, czy nie podoba, jak to rozumieją. I jeszcze pytałam ich co artysta czy artystka musieliby zrobić, żeby im się podobało. To miał być rodzaj takiego podręcznika czy przewodnika dla artystów. Gdyby mieliby ochotę robić dzieła dla szerokiej publiczności, dla takiego grona, które nie odwiedza galerii, to mogliby z niego skorzystać, żeby odpowiedzieć na potrzeby takich ludzi i trafić w ich gusta. Przeprowadziłam prawie sto wywiadów i usłyszałam bardzo dużo ciekawych interpretacji. Dotarło do mnie, jak różnie można spoglądać na sztukę, w zależności od tego, jakie się ma doświadczenie zawodowe, jakie książki się w życiu czytało, co się studiowało, co się robi na co dzień. Zrozumiałam, że sztukę filtrujemy przez własną wiedzę, przez własne doświadczenia.\nTo po co „Biuro tłumaczeń”?\nBo oprócz tego dostrzegłam, jak bardzo ludzie sobie nie radzą ze sztuką, chociażby chcieli. A przez to, że sobie nie radzą, kompletnie się od niej odcinają. I nie chodzą do galerii, bo skoro nie rozumieją tego, co tam jest, to po co mają chodzić? Raz byli i więcej nie poszli. W tych stu wywiadach z tak bardzo różnymi ludźmi ciągle się to przewijało. I to spowodowało, że chociaż ten pierwotny cel, czyli stworzenie wytycznych dla artystów, ciągle był interesujący, odkryłam takie pole sąsiednie, które uznałam za absolutnie fascynujące, czyli niezawodowy odbiór sztuki. Czyli to, jak można spojrzeć na sztukę inaczej, a ta zmiana perspektywy powoduje, że może ona nabrać zupełnie nowych znaczeń i stać się zupełnie czymś innym. Do tego zrozumiałam, że mówiąc o sztuce posługujemy się tak hermetycznym, nieprzystępnym językiem, że dużo ludzi spoza grona obytego ze sztuką nie ma szans w starciu z dziełem czy z tekstem w galerii. Więc trzeba za dużo wysiłku włożyć w to, żeby z tego należycie skorzystać. A do tego rozmawiając z innymi zobaczyłam, że sama mam dużo kłopotów ze sztuką współczesną. Nie jestem przecież po ASP, tylko studiuję na trzecim roku szkoły filmowej, gdzie historia sztuki, w ogóle rozmawianie o sztuce współczesnej, jest traktowane dosyć pobieżnie. Nawet jeśli się tym interesuję, nawet jeśli chodzę do galerii, to nie udało mi się nadgonić. Bo nie tylko nie studiowałam na akademii, ale też nie byłam w liceum plastycznym, nie wychowywałam się w dużym mieście, tylko uczyłam się w prowincjonalnej szkółce.\nW małym mieście masz mały dostęp do instytucji, które pokazują sztukę, masz mały dostęp do DKF-ów, w których możesz oglądać ambitne kino. Do tego zazwyczaj masz nauczycieli, którzy są gorzej wykształceni niż ci w dużych miastach, bo oni też nie mieli dostępu do tego wszystkiego. Ja takich miałam. Nauczycielka historii odstawała, ale ona przyjechała z Krakowa, ponieważ wzięła ślub z facetem z Cieszyna. A cała reszta grona pedagogicznego to byli ludzie, którzy po prostu nie mieli tych wszystkich doświadczeń, jakie można mieć w dużym mieście. A skoro ich nie mieli, to ich nam nie przekazywali. I to nie jest kompleks, tylko fakt.\nWięc podjęłaś próbę nadrobienia tej straty?\nSkoro nie miałam takich narzędzi, jakie dają właściwe studia, wypracowałam własne, ale swoimi metodami, chałupniczo. „Biuro tłumaczeń sztuki” jest więc trochę z mojej niepewności w poruszaniu się po polu sztuki, z braku wprawy w odgadywaniu znaczeń. Stało się takim gestem robionym z pozycji osoby stojącej jedną nogą w świecie ludzi, którzy wiedzą o sztuce wszystko, a drugą wśród tych, którzy nie mają o tym pojęcia. Z pozycji kogoś, kto ciągle jest na granicy i uczy się cieszyć z tego, że nie wie albo że wie za mało. Bo jak się już wie, że ma się braki, zaległości w edukacji, to trudno jest brnąć przez ten instytucjonalny język galerii, trudno jest czytać teksty o sztuce, trudno jest oglądać wystawy – to wymaga wyjątkowego wysiłku. „Biuro tłumaczeń sztuki” miało być rodzajem gry z tym właśnie językiem, formą dialogu z instytucjonalnym sposobem mówienia o sztuce.\nJak już miałaś materiał z badań i swoje przemyślenia, stworzyłaś narzędzie translatorskie.\nOpracowałam narzędzie, które wprowadzi szum, chaos na rynku informacji o znaczeniach dzieł. Chciałam puścić w system nie tylko to, co mówią historycy sztuki, kuratorzy, kuratorki, ale też inne głosy. Mówiąc „w system”, mam na myśli Internet, który jest takim narzędziem do rozsyłania informacji w świat w sposób niekontrolowany. Chciałam więc w ten system wpuścić informacje o znaczeniu sztuki, które są z punktu widzenia instytucjonalnego może błędne, ale, moim zdaniem, równoprawne. A równocześnie chciałam, żeby „Biuro tłumaczeń sztuki” stało się dialogiem z językiem, ze sposobem mówienia o sztuce. Zaprosiłam ludzi z różnych pól zawodowych, więc o sztuce mówią matematycy, fizycy, ale też humaniści. Bardzo różni ludzie, którzy nie mają doświadczenia w pisaniu o sztuce, ale mają doświadczenie w myśleniu i coś do powiedzenia. I oni mówią, jakie są ich zdaniem znaczenia danych dzieł – co znacznie odbiega od tych oficjalnie, dobrze znanych, propagowanych przez kuratorów, kuratorki, artystów i artystki.\nTo powiedz w trzech zdaniach, jak to działa?\nTa strona już nie działa. Wisi w Internecie i można ją sobie obejrzeć, ale nie można już w nią zaingerować.\nTo jak działała?\nWyobraźmy sobie człowieka, który idzie do galerii sztuki i ma kłopot ze zrozumieniem dzieła, które widzi. Pisze wtedy mejla do „Biura tłumaczeń sztuki” i prosi o wyjaśnienie. Zaprosiłam do współpracy wiele osób, więc nie tylko ja pisałam tłumaczenia. Wszyscy robili to na zasadzie wolontariatu, kiedy mieli na to czas. Pytałam: „Kto ma czas i mógłby przetłumaczyć?”. Jak nikt nie mógł, to ja pisałam. Później pytanie wraz z tłumaczeniem lądowało na stronie internetowej. Jeśli tłumaczeń było więcej , bo czas na odpowiedź znalazło kilka osób, wrzucałam na stronę wszystkie. Była też zakładka „Dopisz własne tłumaczenie”, gdzie użytkownik strony mógł dopisać własną interpretację.\nByły jakieś zasady, których tłumacze mieli się trzymać?\nChodziło o to, żeby starać się odbiegać od przyjętej interpretacji – dotyczyło to osób, które zajmują się sztuką, mogą znać to dzieło i jego oficjalną wykładnię. Więc nawet jeśli domyślamy się, co dokładnie może znaczyć dane dzieło, i tak szukamy interpretacji alternatywnej. Im dalej od tej oryginalnej, tym ciekawiej. Nie ingerowałam natomiast w język. Tłumaczenie nie mogło też być za długie.\nIle było tych tłumaczeń?\nNie wiem, może kilkadziesiąt.\nA dlaczego zamknęłaś projekt?\nBo był strasznie angażujący, zajmował mi co najmniej kilka godzin dziennie. Nie tylko to, co pojawiało się na stronie. Zdarzało się, że dostawałam furę mejli, na przykład po tym, jak „Wiadomości” TVP zrobiło o tym materiał. A ja czułam, że muszę każdemu odpisać, właśnie ze względu na to, że ludzie naprawdę chcieli zrozumieć sztukę. Choć oczywiście dostawałam też mejle w stylu „No, ciekawe, co Pani o tym powie. Przecież od razu widać, że to jest do niczego”.\nCzy „Biuro tłumaczeń sztuki” to sztuka?\nTo dzieło sztuki?\nNie bardzo wiem, gdzie jest granica sztuki, ale na pewno dalej niż taka autorefleksja. Więc zastanawianie się nad tym, co robimy i dlaczego to robimy, jak możemy na to wpływać, jak możemy to zmieniać, absolutnie mieści się w ramach sztuki, czymkolwiek ona jest. Możemy powiedzieć, że to krytyka instytucjonalna. Chociaż nie lubię etykietek, to wydaje mi się, że nawet wedle definicji pochodzących z historii sztuki najnowszej „Biuro tłumaczeń sztuki” doskonale mieści się w ramach sztuki.\nA gdyby napisał do ciebie jakiś pan i zapytał „Dlaczego „Biuro tłumaczeń sztuki” to sztuka?”. Jak byś mu odpowiedziała?\nPowiedziałabym mu wtedy, że sztuka zajmuje się po prostu myśleniem, zastanawianiem się.\nNo dobrze, ale kiedy masz przed sobą na przykład rzeźbę Giacomettiego, to możesz ją opisać ze względu na formę, kolor, skalę. A tu?\nUważam, że zadania sztuki współczesnej, czy sztuki w ogóle, kiedykolwiek by nie była tworzona, to komentowanie, analizowanie, poddawanie w wątpliwość, zmienianie perspektyw, sprawianie, że ludzie będą coś rozumieli albo że nie będą czegoś rozumieli, ale w sposób refleksyjny. I to wszystko robi „Biuro tłumaczeń sztuki”. Sztuka współczesna korzysta z bardzo różnych mediów i często wychodzi w pola, które pozornie w ogóle nie należą do sztuk plastycznych. Ale korzysta z nich, bo przestała być wyłącznie plastyką. A ponieważ plastyką czy też działaniem wizualnym zajmuje się tyle różnych innych dziedzin, nie jest to już rola sztuki. Ona może korzystać z tego narzędzia, ale nie służy do obrabiania tego pola, bo to pole obrabiają już inni.\nA jak wyglądała twoja praca jako tłumacza sztuki? Jak pracowałaś nad odpowiedziami? Szukałaś informacji na temat danego dzieła czy od razu pisałaś, co ci przyszło do głowy?\nJeśli ma się pewne doświadczenie widza galeryjnego, to patrząc na dzieło wie się mniej więcej, co ono znaczy. Skąd czerpał artysta, dlaczego to jest takie i do czego się odnosi. Jak tego nie wiedziałam, to sprawdzałam, żeby nie powtórzyć oficjalnej interpretacji. A jeśli ją znałam, to od razu znajdowałam jakąś inną drogę, co dosyć łatwo mi idzie. Mam pewną łatwość przenoszenia znaczeń. Którą można w sobie wyćwiczyć. Jak się to zrobi raz, drugi, trzeci, nagle okazuje się to bardzo proste, bo wszystko może znaczyć wszystko, w zależności od kontekstu.\nTrzeba wyćwiczyć mózg w umiejętności przesunięcia dzieła w inny kontekst. Musisz sobie wyobrazić, że coś, co jest dziełem feministycznym ma być dziełem o ekologii, na przykład, albo jeszcze o czymś innym. Wystarczy zadać sobie pytanie: „A co by było, gdyby to powstało w zupełnie innym miejscu?”.\nCo sytuuje „Biuro tłumaczeń sztuki” blisko twoich dzisiejszych filmowych realizacji?\nNa pewno „Biuro tłumaczeń sztuki” i „Fire-Followers”, czyli mój pierwszy film, były dokładnie o tym samym. Tyle tylko, że „Biuro tłumaczeń sztuki” było bardziej otwarte na współtworzenie ze strony odbiorców, było narzędziem do pracy grupowej, a „Fire-Followers” to zamknięta forma filmową. Ciągle jednak otwarta na interpretację, bo było stworzone tak, że każdy mógł tam zrozumieć cokolwiek tylko chce.\nCzyli było taką formą łańcuszka, w którym mogłaś dokładać kolejne elementy.\nTe dwa projekty powstawały też dokładnie w tym samym czasie, oba biorą się z refleksji na temat tego, czym jest dla nas sztuka, czy my w ogóle jej potrzebujemy, co ona znaczy, czy my się czujemy wygodnie czy niewygodnie w galerii sztuki, czy czujemy się wygodnie czy niewygodnie z samym faktem, że sztuka gdzieś funkcjonuje w tej przestrzeni, w której jesteśmy też my. To wszystko jest w „Biurze tłumaczeń sztuki” zamknięte, i o tym jest dokładnie film „Fire-Followers”. A ja cały czas jestem uczulona na ten temat, ale też się rozwijam i robię inne rzeczy. Chyba wszyscy artyści tak mają, że z jednego tematu do drugiego przechodzą taką właśnie metodą łańcuszkową. Z jednego bierze się kolejny i gdzieś, prawdopodobnie na brzegach, tworzy się „na zakładkę”. Ale też czym się kończy jeden, zaczyna się kolejny. Od „Biura tłumaczeń sztuki” minęło już sześć lat i zrobiłam od tamtej pory dużo innych rzeczy. Ale ciągle jestem bardzo uczulona na tą otwartość formy, pilnuję, żeby to nie były zamknięte zestawy znaczeń. Tworzę w taki sposób, żeby mój komunikat był mniej lub bardziej jasny, ale żeby równocześnie pozostawiał bardzo dużo pola do współtworzenia znaczeń. Żeby ktoś, kto obejrzy mój film bez wiedzy o kontekście, w którym to powstawało, bez wiedzy o tym, co akurat mnie bolało, i co było w porannym dzienniku tego dnia, kiedy to wymyśliłam, mógł w tym coś znaleźć. Albo jeśli pokażę swój film na drugim końcu świata, gdzie w porannych gazetach piszą o czymś zupełnie innym, żeby widz mógł znaleźć coś zupełnie nowego. To właśnie łączy te kolejne projekty z ogólną myślą „Biura tłumaczeń sztuki”. Że tworzę otwarte formy.\nA mnie się wydaje, że to, co robisz, to próba przyjrzenia się rzeczom ze specjalnie wygenerowanej, sztucznej perspektywy. Takie szukanie sposobu, by na nowo przyjrzeć się światu. Czy taki sposób myślenia może być metodą dydaktyczną?\nNie wiem czy to jest metoda dydaktyczna, myślę, że może nią być. Komunikat w dydaktyce jest bardzo ważny.\nWysyłasz komunikaty, ale też jesteś wyczulona na interakcję. Czekasz na informację zwrotną. Czy ta czujność, oczekiwanie na to, żeby ten komunikat wracał do Ciebie, ale wychodził z innej niż twoja perspektywy, czy to może być metodą dydaktyczną?\nMyślę, że to jest fajny sposób na myślenie, taki przyzwoity, normalny sposób myślenia, którego bym oczekiwała od każdego człowieka - otwartość, zrozumienie, że może być inaczej niż myślę, i że to może być tak samo równoprawne. To na pewno warto przekazywać studentom, ale wiem, że nie o to pytasz.\nTo też jakaś próba odpowiedzi na to pytanie.\nUważam, że to, jak ja robię swoje prace, jest też metodą życia przyzwoitego człowieka, jakkolwiek patetycznie to brzmi.\nCzy twoją metodę pracy można przełożyć na pracę dydaktyczną?\nGdybym teraz miała tak szybko wymyślić, jak można by to przełożyć na metodę dydaktyczną, powiedziałaby, że można mieć partnerskie podejście do studenta. Niczego nie narzucać, tylko po prostu uczyć się od siebie, słuchać i przyjmować inne perspektywy, inne sposoby pracy, inne rozumienie świata. Bo na tym polega edukacja, żeby się uczyć myśleć, prawda? A sztuka jest budowaniem komunikatów, więc zanim się zbuduje komunikat, trzeba nauczyć się myśleć i wiedzieć, co się chce powiedzieć. W związku z tym uczenie sztuki polega na bezustannej wymianie zdań, rozmawianiu, uczeniu się, jak myśleć. Więc tą metodą dydaktyczną, zapożyczoną z moich projektów mogłoby być takie właśnie bycie wiecznie otwartym, wrażliwym na komunikację.\nredakcja wywiadu: Anna Masłoń-Lasota


Boks. Walka jak z filmów o Rockym! "Cassius" Clay Collard pokonał Raymonda Guajardo po ringowej wojnie (wideo) - Sport WP SportoweFakty\nBoks. Walka jak z filmów o Rockym! "Cassius" Clay Collard pokonał Raymonda Guajardo po ringowej wojnie (wideo)\nNiesamowite tempo, wymiany ciosów rodem z serii o Rockym Balboa, nokdauny i zwycięstwo "underdoga". Walka Claya Collarda z Raymondem Guajardo trwała tylko 4 minuty, ale śmiało może pretendować do miana najbardziej emocjonującego pojedynku 2020 roku.\nGrzegorz Wojnarowski 03 Lutego 2020, 19:55\nYouTube / PBC ON FOX / Zdjęcie z walki Collarda i Guajardo\nBoks. Aktualny mistrz świata agresywnie zaatakował kobietę. W sieci pojawił się film (wideo)\nDla 26-letniego Collarda (6 zwycięstw, 2 porażki, 3 remisy), którego przydomek "Cassius" nawiązuje do imienia i nazwiska, pod jakimi urodził się legendarny Muhammad Ali, pojedynek na gali w Beau Rivage Resort&Casino w Biloxi (stan Missisipi) miał być ostatnim w pięściarskiej karierze. Kolejne chciał stoczyć już w formule MMA.\nZ kolei młodszy o 7 lat Guajardo był kreowany na jednego z najbardziej obiecujących prospektów w wadze lekkopółśredniej. Do starcia z "Cassiusem" przystępował z bilansem 5-0 (4 KO).\nMłody zawodnik z San Antonio zapewne nie spodziewał się, że rywal z dość przeciętnym bilansem od pierwszego gongu będzie na nim wywierał ogromną presję. Collard nieustannie napierał, zasypywał przeciwnika ciosami, nie dawał mu chwili oddechu. Już w pierwszej rundzie dwukrotnie posłał go na deski.\nGuajardo starał się odpowiadać i też kilka razy mocno trafił przeciwnika. Po jednym z jego uderzeń to Collard przywitał się z matą ringu. Szybko jednak wstał i dalej napierał ile sił.\nW drugiej rundzie kolejnych nokdaunów już nie było, ale walka robiła się coraz bardziej jednostronna. "Cassius" kolejnymi ciosami rozbijał twarz Guajardo, który wyprowadzał już tylko desperackie "cepy". W połowie rundy było już wyraźnie bezradny i sędzia ringowy zakończył pojedynek.\n- To była wojna. Właśnie tak się walczy, kocham to - powiedział potem zwycięzca. Collard równolegle z karierą w boksie rywalizuje także w MMA. Od tego roku chciał postawić już tylko na mieszane sztuki walki (bilans 17-8, trzy pojedynki na galach UFC), ale niespodziewana wygrana sprawiła, że rozważa zmianę planów i stoczenie kolejnych pojedynków w boksie.\nChoć mamy dopiero początek lutego, nie brakuje takich, którzy już teraz widzą w niezwykle intensywnym starciu na gali w Biloxi jedną z najlepszych i najbardziej emocjonujących walk 2020 roku.\nObóz Mariusza Wacha prowadzi rozmowy. "Wiking" może wystąpić na gali Kownackiego\nArtur Szpilka dumny z Michała Cieślaka. "Zostawił serce w ringu!"\nWojciech Szczepanowski 04-02 13:33 Zgłoś komentarz\nAle go napier....lił , wow !\nSporty walki Boks Boks zawodowy


000000000000358628 000000000000358628 Ecocera Jęczmienny Makijaż > Twarz > Pudry\nJęczmień jest jednym z najstarszych uprawnych zbóż świata - pochodzi z Bliskiego Wschodu, gdzie określany był mianem pokarmu życia. Podobno to właśnie młodemu jęczmieniowi gladiatorzy zawdzięczali swą nadludzką siłę. Jęczmień ma silne właściwości antyoksydacyjne – neutralizuje wolne rodniki, przeciwdziałając procesom starzenia. Zawiera witaminy B1, B2, B6, C, E, PP, działa kojąco na podrażnioną skórę. Cynk, selen i magnez wspomagają gojenie a także łagodzą zmiany trądzikowe. Sypki Puder jęczmienny ECOCERA skutecznie pochłania nadmiar sebum, długotrwale matując cerę oraz zapewniając jej piękny i naturalny wygląd. Utrwala makijaż na cały dzień sprawiając, że skóra wygląda świeżo i promiennie nawet przez 16 godzin. Jest lekki, transparentny, nie bieli skóry, za to doskonale wyrównuje jej koloryt. Nie podkreśla suchych skórek, nie zbiera się w załamaniach. Nie zatyka porów, nie powoduje podrażnień, nie przesusza skóry. Przeznaczony zarówno dla profesjonalnego jak i codziennego użytku, niezbędnik każdego wizażysty. Jest świetnym uzupełnieniem Sypkiego Pudru Jęczmiennego ECOCERA. Opakowanie zawiera lusterko oraz poręczny puszek.\nIngredients/INCI: Talc, Hordeum Vulgare Powder, Triethylhexanoin, Polymethylsilsesquioxane, Zea Mays (Corn) Starch, Copernicia Cerifera (Carnauba) Wax, Polyvinyl Alcohol, Glycerin, Parfum, Phenoxyethanol, Ethylhexylglycerin.


Tamara Arciuch pozuje w basenie i bez grama makijażu. "Pani to jest fajna babeczka, naturalna"\nMŁ 21.06.2019 06:00\nTamara Arciuch i Bartek Kaszprzykowski uchodzą za jedną z najbardziej zgranych par w polskim show-biznesie. Zakochani po raz kolejni udowodnili, że w pełni zasługują na to, żeby ich tak nazywać.\nTamara Arciuch w basenie\nOd kilku dni w Polsce panują upały. Za dnia temperatury nierzadko przekraczają 30 stopni. Nic więc dziwnego, że każdy stara się jakoś schłodzić - gwiazdy też. Tamara Arciuch pochwaliła się ostatnio na Instagramie swoim sposobem na walkę z gorącem.\nObserwatorzy od razu zwrócili uwagę na to, że aktorka nie miała na sobie ani grama makijażu. Zdaniem wielu z nich naturalne wydanie jej służy.\nPani to jest fajna babeczka, naturalna. Bardzo cenię.\nCóż za piękna nimfa wodna!\nŚlicznie - czytamy w komentarzach.\nTrudno się z nimi nie zgodzić. W czasach, kiedy z każdej strony jesteśmy zalewani sztucznością, świeżość i naturalność zawsze cieszą oko. Pojawiło się też wiele pytań o to, kto wykonał tak udane zdjęcie. Jak się okazało, po drugiej stronie obiektywu stał wybranek Tamary Arciuch - Bartek Kasprzykowski.\nMoje zdjęcie - pochwalił się.\nSam jednak nie pokazał, jak prezentował się w basenie. ;)\nAle to co.ze jest bez makijażu. Jest piękna wiec wasze oceny ma gdzieś!\nCi wszyscy co noszą długie brody to żydzi. W końcu uaktywnili się.\nByłoby ślicznie gdyby nie nienaturalny, zgodny z bezsensowną modą kształt brwi, szczególnie przy takim spojrzeniu w górę.\nNie przesadzajcie normalna kobita ani ładna ani brzydka wasze komentarze powalają he he\nNie mogę zrozumieć matki, które pozwalają już małym dzieciom farbować włosy, malować paznokcie, a nawet twarz. Co z tych dzieci wyrośnie. Nie da się zresztą patrzeć, na takie małe stare. A tu, ładna naturalna kobieta.\nPustaki maja parcie na szkło jak nigdy w historii..\nUwielbiam panią Tamarę,i powiedzieć można jedno natura jest piękna,mądra kobieta nie uległa presji poprawiania urody ,i na tle swoich koleżanek to ona wyróżnia się urodą.Gratuluję.


» pcword Komputer\n» Paweł Tomczyk\n» PDF to DOC Converter\n» Pensjonat Iskra\n» Pekao Factoring\nam 850 wiatrF3wka\nPatrzysz na posty wyszukane dla słów: penicilina la\nTemat: Viscera Infest - Sarcoidosis (2007)\n01. Hormona Adrenocorticotropico Purulenta 02:54 02. Vaciado Anaerobico De Carcinoma 03:13 03. Aguda Epilepsia Encefalomellitis Diseminada 02:48 04. Glomer Rulonephritis 03:10 05. Enfermedad Jacobo Creufzfeldt 03:42 06. Treponema De Verruga Sifilica 02:56 07. Urticaria Penicilina Maligna 03:56 08. Mening Ovascular Heurosyphilis 03:32 09. Sarcoma Sarcoma Sarcoma 04:22 KUNIEC\nTemat: Mr Vegas - Constant Spring (2005)\nARTIST........: mr. vegas\nTITLE.........: constant spring-retail cd\nRIP DATE......: 30-12-2005\nSTREET DATE...: 00-00-0000\nQUALITY.......: VBR kbps 44.1\n01. more love 04:58\n02. constant spring 03:30\n03. taxi fare featuring lexus 03:14\n04. i don't know why 03:37\n05. burning featuring kevin lyttle 04:15\n06. celena 02:39\n07. popito 04:28\n08. penicilina featuring el medico 03:57\n09. oh johnny 03:06\n10. work it out 03:40\n11. wine and stop 03:18\n12. healthy body 03:08\n13. million dollar baby 03:47\n14. never forget 03:51\n15. hot tamales featuring don chezina 04:03\n16. i don't know why remix 03:17\nTemat: Rozwój nauki podkopuje mit o abiogenezie!\nWitam King Kong Ilości możliwych kombinacji w oparciu o kod genetyczny (t.j. cztery zasady i trójki kodujące na każdy aminokwas) wynosi 64. Czyli jak się doda prawoskrętne (z jednego kodu) i lewoskrętne (z drugiego kodu) to wynosi 128 (założenie teroretyczne). Ty podajesz że 100, to już się nie zgadza A dlaczego w organizmach żywych występują L-aminokwasy i D-cukry jest wyjaśnione w artykule (link poniżej) http://www.ch.pwr.wroc.pl/dtp/pw/publikacje/Alicja/alicja.htm Jak widać z powyższego linku to nie jest losowe, to miało przyczynę, submolekularną przyczynę, chodzi o trwałość, L-aminokwasy są trwalsze od D-aminokwasów a D-cukry są trwalsze od L-cukrów. Ponad to niektóre organizmy wytwrzają D-aminokwasy i L-cukry które wchodzą w skład naturalnych antybiotyków tak została odkryta penicilina z pleśni, pierwszy antybiotyk. Pozdr. Jędruś Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nOn 26 Wrz, 13:54, WebCM wrote: Móg by to kto wyja ni ? Jakie s konsekwencje zmniejszenia czasu przyjmowania antybiotyku (np. 5 lub 7 dni zamiast 10)? Swego czasu moje dziecie zostalo zabrane przez pogotowie do szpitala i tam bylo leczone penicylina przez 7 dni. Ponieważ w dniu zabrania syna przez pogotowie bylam u lekarza z dzieckiem, to lekarka miala obraz leczenia szpitalnego. I jak sie zglosilam do niej po szpitalu, to po obsluchaniu dzidzi stwierdzila: - wg tego co tu zapisalam, to on jest w takim samym stanie, jak przed szpitalem. Penicilina go nie wyleczyla, tylko zatrzymala chorobę i grozi mu jej nawrot. Dala mu wiec gentamecyne (silny antybiotyk) i dopiero tym wyleczyla mi dzidzie. Wnioski wyciagnij sobie sam. Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nIwon(K)a pisze 30-01-2008 20:45: | Jeff, ale wiesz, że nifuroksazyd rzeczywiście nie jest antybiotykiem? | eh...bo oficjalnie tak sie go nie klasyfikuje, ale w rzeczywistosci jest | doustnym antybiotykiem nitrofuranu. | Jest chemioterapeutykiem, nie antybiotykiem. to jest juz mozna powiedziec, archaiczny podzial. Przejrzyj wspolczesna farmakologie. Juz sie tego podzialu dawno nie stosuje. Zapakowali teraz w klasyfikacji do jednego wora te substancje, nie ma znaczenia czy pochodzenia chemicznego (jak kiedys spreparowany solfonamid) czy tez pochodzenia naturalnego (jak penicilina). teraz wszystko co dziala zabojczo na bakterie jest antybiotykiem (anti-bios= przeiw zyciu). Daltego jak wrzucisz w obecna google juz w wiekszosci wyskakuje aktulany podzial. No dobra, faktycznie w anglojęzycznym jest taki podział - widać zbyt skomplikowane było. Wcześniej sprawdzałem, ale polskie strony. Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nTemat: Nelly w wyborach z listy PIS,nokaut Jasia!\nTego jeszcze 2 w historii świata nie było!Krakowski(?)Schlappschwanz,po d\npantoflem Rosjanko-Kirgisko-Kazachstańsko-niemieckiej Polki.Tu nawet angielska\npenicilina na francuską chorobę polityczną nie pomoże.Za duże mutacje i\nwariacje.Z austriackiego gadania Rokity wyszedł globalny pasztet.Ku chwale 4 rp?\nTemat: Grozi nam nowa epidemia?\ntsoprano napisał: > penicylina nie leczyła wszystkiego po kolei jak leciało??? A teraz ??? wirusy\n> i bakterie mutują, antybiotyków jest kilkadziesiąt rodzajów i są one mało\n> skuteczne, nie mówiąc już o lekach bez recepty, których przyjmowanie tak\n> naprawdę osłabiło masz system odpornościowy. Ludzie mają tak naprawdę słabsze\n> organizmy niż za czasów tej przysłowiowej penicyliny o której pisałem na wstępi\n> Ale niech się wypowie jakiś farmaceuta lub lekarz\n- czasy peniciliny to 60 lat temu a nie 100.\n- wirusy i bakterie zawsze mutowaly, nadmierne stosowanie antybiotykow i mydel bakteriobojczych pomaga tylko szybciej wyselekcjonowac te bakterie, ktore sa odporne na te srodki - "evolution in action"\n- penicilina i inne antybiotyki nie unieszkodliwiaja wirusow,\nsa leki antywirusowe, ale to raczej nowsza historia, powiedzmy ostatnie 20-30 lat.\n- branie antybiotykow nie oslabia ukladu odpornosciowego\nmy się leczyliśmy najpierw cefalosporyną I generacji, potem peniciliną, a teraz macrolidem (czy jakos tak)- trzy rózne gr. antybiotyków i dupa (przepraszam).\nręce mi opdają. Umówilismy się błyskawicznie na wycięcie migdała i podcięcie bocznych (bo tu pewnie sobie pomieszkuja te nie powiem jakie paciorkowce)i dreny do uszu. Mam nadzieje ze damy rade przed moim rozwiązaniem.\nMam dość, moje dziecko jest przeźroczyste od tych leków- to błędne koło.\nzespol cushinga...Moj jaminis ma zespol cushinga, na czym polega dokaldnie ta choroba? (pytam bo w necie nie wiele jest informacji na ten temat)ile piesio z nia pozyje?? bo pewnie wyleczalna nie jest skoro weterynarz powiedzial ze to najpowazniejsze schorzenie hormonalne, a przede wszystkim jak sie to leczy??? Sunka dostala ketakonazol, ale ma rowniez chora watrobe, a na ulotce pisze , ze w takich wypadkach nie podawac, co robic?? Zasadniczo powodem wizyty, w zasadzie pierwszej od lat wielu, poniewaz piesek nie chorowal (problemy z kregoslupem jedynie) byla gula na szyjce, piesek tak wyglada jakby polknal pilke od pinponga, i wtedy wszytsko sie okazalo:( teraz po lekach (penicilina+ srodek przeciwzapalny) ma dusznosci, sapie tak jakby bylo jej bardzo goraco, kochamy piesia i chcemy mu pomoc, z gory dziekuje za odpowiedz szczegolnie w sprwie zespolu cushinga i tych dusznosci.\nBol gardla...Co robic?Od prawie roku boli mnie, praktycznie bez przerwy, gardlo, ale wylacznie z lewej strony, zwlaszcza przy przelykaniu. Po zrobieniu wymazu okazalo sie, ze mam gronkowca zlocistego. Po ciezkiej, trwajacej 2 miesiace kuracji penicilina w zastrzykach gronkowca w gardle nie mam, ale...bol nie przeszedl! Lekarz laryngolog powiedzial, ze nie moze mi pomoc, ze bol ma charakter chroniczny i kropka. Co mam robic? Przeciez nie moge tak tego zostawic...Ma mnie to bolec do konca zycia?\nTemat: Męski intelekt\n> nikt mi jescze zasadnie nie wyjasnił dlaczego jest tak mało wybitnych kobiet w\nKobiety były zajęte niańczeniem dzieci, faceci musieli się w tym czasie czymś\nA większość wybitnych odkryć to głównie dzieło przypadku ( a może przeznaczenia;P)\nnp. penicilina została odkryta tylko i wyłącznie za sprawą niechlujstwa ;)))\nI właśnie dlatego mój pokój wygląda jak u 16-latka po imprezie ;))))\n> ja spróbuję:\n> Kobiety były zajęte niańczeniem dzieci, faceci musieli się w tym czasie czymś\n> zająć :)))\n> A większość wybitnych odkryć to głównie dzieło przypadku ( a może przeznaczenia\n> np. penicilina została odkryta tylko i wyłącznie za sprawą niechlujstwa ;)))\n> I właśnie dlatego mój pokój wygląda jak u 16-latka po imprezie ;))))\nnie do konca ci sie udalo skoro watek o informatyce to sie na tym skupie\nrozwoj tej dziedziny nauki trwa powiedzmy przez ostatnie 20 lat(szybki i\nburzliwy wczesniejszy okres jako nie ciekawy pomijam)\nw latach 80 kobiety mialy taki sam dostep do nauki co mezczyzni dokladnie to\nsamo ale czy kobiety wniosly cos do swiata IT no nie\nargument o rodzeniu dzieci no tez odpada na wstepie bo system dos czy googla\ntworzyli mlodzi mezczyzni w wieku ok 20 lat na studiah wiec w wieku malo\nrozrodczym dla kobiet i tutaj nie ma miejsca na jakiekolwiek niehlujstwo wszystko kazdy kawaleczek\nkodu musi do siebie pasowac wiec autorka watku hyba troszke sie zapedzila w tej ocenie mezczyzn\nTemat: ide do szpitala ;(\nide do szpitala ;(Jutro ide do szpitala niestety nie wiem na jak dlugo , zrobił mi sie zator gruczołow ślinowych i niestety beda to chyba rozganiac peniciliną - gin powiedzial mi ze penicilina nie wplywa na rozwoj plodu i nie ma na dzidziusia zadnego wplywu. Mimo to i tak ide tam pełna obaw ;( Mam nadzieje ze szybko wroce do domu . Dziewczyny trzymajcie kciuki ....\nNatiiMoja Natalka skaczyla niedawno 3 msc. Gdy byłam w 3 msc ciazy dowiedzialam sie ze jestem chora na x, lekarze doradzali aborcje, mowili ze lepiej aby dziecko bylo martwe (!!!) niz chore na ta potworna chorobe powodujaca deformacje plodu i powazne uszkodzenie mozgu dziecka 3miesiace przebywalam w szpitalu gdzie bylam leczona penicilina i.v w 4msc ciazy przeszlam wstrzas popenicylinowy po wszystkim nie czulam ruchow dziecka lekarze mysleli ze stracilam dziecko (nie mialam wyczowalnych ruchow a nie przeprowadzono jeszcze badania usg) nie ukrywali ze poczuli ulge. przezylam 8msc wielkiego bolu i niepokoju o moje dziecko ale przez caly czas pragnelamby zyla! i urodzila sie bez objawow choroby miała oczy, przegrode nosową...\nlecz lekarze zamiast cieszyc sie moim szczesciem doszukiwali sie kolejnego nieszczescia w krwii małej odnalezli slady choroby poddali noworodka leczeniu penicilina G, mowili ze jesli nie teraz to za pare lat choroba da o sobie znac! mineły 2 mnc odkad opuscilam szpital z dzieckiem w jej krwi nie ma sladu choroby. Lekarze zgodnie ozekli ze N. jest w 100% zdrowa. Bogu dziekuje ze sie nie złamałam ze nie dałam wyrwac z siebie tego zycia, ze nie poszlam za namowa lekarzy i jej nie usunełam, nie zabiłam.\nTemat: pomóżcie znowu - wyniki posiew\nMocz oddałam 14 lutego w poniedziałek. Zebrałam do pojemniczka co nie jest łatwe\ngdy dziecko ma 5mies. Na wyniku pisze tak:\nBakteriura powyżej 10 (Przy tym jakaś mała czwóreczka, tak u góry 10 )kom/ml\na wrażliwa jest na Penicilina\nA o co z tym chodzi?\nczy to żle, że mimo przyjmowania furaginu to się pojawiło? dziękuję wszystkim za\nNo tak piszesz, że 10^5 to infekcja a ja mam taka sytuacje.\nZrobiłam posiew moczu jak co miesiąc. Zawsze wychodzi jakaś bakteria ale tym\nrazem wlaśnie 10^5 fecalis. Mocz ogólny jest w porządku. Przyznam, ze synek pare\ndni nie miał apetytu. Lekarka zaleciła peniciline ale ja juz nie wiem. Ona tłumaczy to tym, ze synek w 2 miesiacu życia przeszedł Urosepse, ledwo. I,\nZinacef, Fortum, Amikin, Furagin, Bactrim, Siraliden, i teraz Ospen. Czy to nie za dużo jak na takie dziecko?\nTemat: Najblizsze sercu zabawki\na.polonia napisała: > Poza tym moje lalki byly cale podziurawione, bo bawilam sie w szpital i robilam im zastrzyki...\n> Pola, moje lalki niestety tez mialy podziurawione tylki od zastrzykow ) ale jak im robilam te zastrzyki to woda (penicilina ) wylewala im sie, wiec zaczelam robic zastrzyki w wersalke ) miekko bylo, nic sie nie wylewalo, swietnie sie robilo te zastrzyki.\nTemat: CZESTE PRZEZIEBIENIA MALUSZKA PORADZCIE !\nhanai, moim zdaniem robisz wszystko jak powinnas:)\nKatary, kaszle to nic strasznego i ile nie prowadzi do powazniejszych infekcji,\nDziecko tak buduje swoja odpornosc i tyle.\nMoja corka strasza od Twojej,ma 13 msc, caly czas karmiona piersia.\nDo roku od czasu do czasu jakis katrek ale 3 dni po 1 urodzinach pzyplatala sie\ndluga infekcja wirusowa z wysoka temperatura (5 dni), jakies male zapalenie\npecherza no i ostatnio ta nieszczesna angina leczona penicilina niestety.\nNie jestem z tego powodu szczesliwa ale wyszla z tego bardzo szybko, znowu zywa\nchoc bardzo bolesnie i dlugo zabkuje a stad tez przyplatuja sie rozne infekcje.\nTeraz juz coraz cieplej wiec glowa do gory!\nDuzo zdrowka dla coreczki! :)\nchrapanie i bezdech w nocy, chronicznie powiekszone migdalki), ale przed\nzabiegiem rozchorowala sie i musieli odwolac. Troche sie zmartwilam ta\nPenicilina, bo z tego co piszesz to prawdopodobnie "zatruwam" dziecko bez\npotrzeby, no ale tak kazal lekarz. Wyslalam meza po ten spray, zobaczymy co\nbedzie dalej. Jeszcze raz ci dziekuje za odpowiedz.\nTemat: antybiotyk a solarium????kilka pytan:-)\nantybiotyk a solarium????kilka pytan:-)Nie naleze do tych osob co lubia lezec na sloncu i sie opalac, wiec postanowilam isc na latwizne czyli solarium,no i zaczely sie problemy\n1)po 2 razach dostalam jakiejs dziwnej wysypki na brzuchu(tylko na brzuchu),nigdzie wiecej,przeszukalam w internecie,ale nic nie znalazlam,wiec albo mam alergie na solarium;-)pierwszy raz korzystam,albo wczesniej posmarowalam sie kremem(ktorego uzywam na codzien)i moze takie sa efekty??\n2)dzisiaj, w koncu po 3 miesiacach bolesci poszlam z gardlem do lekarza,bo juz nawet spac nie moglam,dostalam antybiotyk(penicilina)4 x dziennie po 2 tabletki i tak przez 7 dni,kurcze troszke to starszne i dlugie ale co tam,no i tu nastepne pytanie,slyszalam ze podczas kuracji antybiotykowej nie wolno korzystac z solarium,chcialam isc jutro ale jesli to prawda to zrezygnuje,lekarza nie zapytalam bo nie pomyslalam o tym,wiec prawda czy falsz??\nTemat: penicilina a uczulenie na nią\npenicilina a uczulenie na niąW rodzinie jest przypadek ugryzienia przez kleszcza i leczenia zachowawczo\ndoksycykliną w dawce 2x100mg przez 10 dni.\nAntybiotyk został podany po jednym dniu od ukaszenia.\nRumienia nie ma,jest tylko lekko różowa plamka śr.1cm.\nPytanie brzmi czy ten okres podawania antybiotyku wystarczy?\nDrugie pytanie tak na przyszłość, jeżeli ta osoba jest uczulona na penicilinę\n(była kiedys robiona próba podskórna), może zażywa leki p/boleriozie oparte własnie na penicylinie?\nTemat: Konferencja "Choroby Odkleszczowe Lipiec 2007\nNo kurka wodna- jak mogłam nie wleźć do tej pory na te strony???\nPoniżej informacji o konferencji są linki do wczesniejszych konferencji- są tam zdjęcia, informacje i prezentacje oraz teksty!!! Jesli wejdzie się na 2005 rok, to mozna zapoznać się z prezentacjami dra z Węgier- Bozsika Belli. Tłumaczy zawiłości diagnostyki laboratoryjnej- zapewne ciekawie, ale slajdy są- jak dla mnie- fatalnej jakości i niewiele z nich rozumiem. Przedstawia tez swoje doświadczenia, z których wynika, ze w przypadku afzelii leczy się doxy, w burgdorferi- clarytromycyna, a przy garinii- penicilina i jeszcze czyms (nie mogę doczytać).\nW ogóle na stronie jest sporo przydatnych informacji. Dzięki, Artur.\n-Przedstawia tez swoje\n> doświadczenia, z których wynika, ze w przypadku afzelii leczy się doxy, w\n> burgdorferi- clarytromycyna, a przy garinii- penicilina i jeszcze czyms (nie\n> mogę doczytać).\nMoglby ktos doczytac czym jeszcze? (chodzi o garinii).\nCzy poszczegolne bakterie wywoluja rozne objawy tzn czy na podstawie objawow\nmozna stwierdzic z ktorą ma sie do czynienia. Chyba Tosho kiedys cos pisal na\nten temat - ale nie moge tego znalezc. Moglbys Tosho podeslac info?\nCzy ten Wegier robil doswiadczenia tylko w laboratorium czy leczyl ludzi i w ten\nsposob sprawdzal skutecznosc?\nJa niestety umiem tylko niemiecki i rosyjski\nJednoczesnie te 7-8 miesiecy temu pojawila sie blokada klatki piersiowej, piszczenie pluc i kaszel z duza iloscia flegmy.\nWzielam jakies 3 tygodnie temu antybiotyk z penicilina. Nalot oraz piszczenie pluc odeszly, rowniez katar.\nJednak poniewaz pracuje z dziecmi majacymi czeste katary po tygodniu poczulam , ze blokada klatki piersiowej wrocila ...znow piszczaly mi pluca a co za tym idzie gruby nalot na ozorku.\nKupilam sobie dzis SREBRO KOLOIDALNE. Wypilam i alleluja! Nalot zniknal.\nZrobilam dzis lewatywe, zaraz potem kapiel z imbirem wypacajaca i blokada klatki odeszla....Cudownie.To jedyna metoda naturalna, ktora mi pomaga od kilku miesiecy w zwalczaniu tego dziadostwa.\nCzy sa osoby majace dobre doswiadczenia ze srebrem. Z opini wielu lekarzy leczacych candide wiem, ze to jest rewelka. na forum niestety sieje sie panike o rzekomej chorobie pigmentow skory przybierajacej kolor srebrny..Mam nadzieje, ze nie stane sie srebrna jak rybia luska...\nI jeszcze drugie pytanie: Ile tego trzeba dokladnie pic, bo ja mam podane w uncjach A nie mam miernika.\nja mam wieczne problemy pania candida oraz jej nadworna swita paciorkowcami .\nEksperymentow przeprowadzilam juz co nie miara.\nBralam nystatyne - po niej zaraz dostalam paciorkowca w pochwie oraz podczas schylania sie mialam sielne zaburzenia rownowagi przy jednoczesnej utracie wzroku: ciemne plamy przed oczami. BARDZO GORACO ODRADZAM NYSTATYNE brana dluzej niz przez 1 tydzien. Bo wlasnie po tygodniu nie widzialam zadnej poprawy a jedynie pogorszenie. Jak tluczes candide to patogenne bakterie atakuja z cala moca.\nOsobiscie zauwazylam, ze najlepiej zatluc NAJPIERW paciorkowce i gronkowce penicilina a zaraz potem wziac sie ostro za diete, babke plesznika, citrosept, gorace kapiele w imbirze dla wypocenia toksyn, detoks: wilkakora ORAZ BENTONITE.\nNIE WIERZ NYSTATYNY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nNikt z nas nie zna osob, ktorym by to pomoglo.Z reguly osoby z candida i niska odpornoscia odczuwaja zanizenie odpornosci dodatkowe po dlugotrwalej kuracjii i lapia co popadnie.\nA jesli ktos widzi poprawe to na 3 tygodnie a potem wszystko wraca bo patogen sie odnawia, mnozy sie spowrotem.\nTemat: Pneumokoki a heomopatia - proszę o pomoc !!\nbabsee, nie wiem czy masz racje, czasem wlasnie trzeba zaczac od bakterii i dopoiiero o wytluczeniu tych pierwszych zabrac sie za grzyby.\nBakterie typu paciorkowiec czy gronkowiec sa tak niebezpieczne, ze wywoluja astme oskrzelowa, poniewaz tak obnizaja odp[ornosc, ze wszystko siada.\nja po wytepieniu penicilina paciorkowca w gardle mialam z dnia na dzien wycofanie sie astmy oraz przewleklych przeziebien.\nPotem mozna bylo walczyc z sama candida.\nPłonica zniknęła z pola widzenia bo skutecznie walczono z tą chorobę peniciliną i przestrzeganiem izolacji w okresie inkubacji. Zaniedbana, nieleczona plonica prowadzi do powaznych powikłań w obrębie stawów i serca. Zaniedbanie izolacji i profilaktycznego zastosowania peniciliny o osób z bliskiego kontaktu w okresie inkubacji prpwadzi do rozprzestrzeniania sie zakażenia.\nPierwsze objawy: wysoka temperastura, bolesne czerwone gardło, wysypka zaczynajaca sie zazwyczaj w pachwinach i na brzychu. Nie wpadać w panikę, szybko rozpocząć leczenie\nNo tak, nie o wstyd tu chodzi...Ujęłam to w ten sposób dlatego, że Penicilina mówiła, że krępujemy się mówić o swoich kandydatach...Otóż, nie krępuję się...Powiem jeszcze, że sytuacja polityczna w Polsce bardzo mnie męczy, przygnębia nawet...Tak zwyczajnie martwię się...\nBiałe miasteczkoPrzerzucam temat na który weszłyśmy z peniciliną na innym wątku we właściwe\nmiejsce. Nie sadzę aby strajk szybko się skończył, ponieważ siostrzyczki żadają\n1 tys. zł podwyżki. Braciszkowie nigdy sie na to nie zgodzą. A swoją droga\ndobrze, że strajkują latem, bo jakoś nie wyobrazam sobie tych namiocików w\nTemat: zastrzyk na zemstę?\nW Polsce "zastrzyk na zemstę" to nic innego jak penicilina bądź surowica\nprzeciwjadowa itd. leki te mają różne właściwości od przeciwbakteryjnych po\nrozkurcz mięśni gładkich ale.........no właśnie my możemy sobie tu gdybać,a od\ntakich spraw są lekarze.Jeżeli jeden nie wie co dziecku dolega,idź do\nnastępnego,on może będzie bardziej kompetentny.:o)\nPrzypadkiem to stwierdzil...\nObudzilam sie w nocy w kaluzy wody (??) i zadzwonilam na ostry dyzur, kazali przyjechac. Okazalo sie ze to tylko prawdopodobnie dziecko mnie w pecherz kopnelo, ale wtedy wlasnie zrobili wszystkie badania, aby zobaczyc czy to nie wody plodowe... I wtedy zobaczyli te szyjke...\nZ tego co czytam w Niemczech robia mniej badan niz w Polsce.\nI ogolnie zadnych lekow, nawet teraz, nic. Tylko zastrzyki przeciw trombosis i penicilina (bo podejrzewaja, ze to moga byc jakies bakterie, choc wyniki z laboratorium jeszcze nie przyszly)\nPo niemiecku to verkuerztes Muttermund lub verkuerzter Gebaremutterhals (mam problemy z rodzanikami, wiec tu moge sie mylic...)\nJak oceniasz opieke w czasie ciazy tutaj?pozdrawiam\nasiurkaa napisała: > hej.\n> mam pytanie. tez mieszkam w Niemczech i chodze tu do lekarza.jestem w 32\n> tygodniu ciazy.na jakiej podstawie lekarz stwierdzil u Ciebie skrocenie szyjki\n> macicy???nigdy nie mialam badania w tym kierunku.jaka jest fachowa nazwa tego p\n> niemiecku?bede Ci wdzieczna za odpowiedz.pozdrawiam i powodzenia!!\nTemat: penicilina w ciazy\npenicilina w ciazyChcialam zasiegnac porady, poniewaz bardzo sie boje, tego co przeczytalam w internecie.Jestem w 27 tyg ciazy, ciagle mialam powracajace infekcje.Jestem w UK i po badaniach moczu stwierdzono,ze to nie infekcje moczu, tylko paciorkowce.Biore peniciline,4 razy dziennie przez tydzien.Czy to ma jakis wplyw na dziecko?Czy cos moze zagrazac?Prosze o odpowiedz!!\nmnie leczono juz dokladnie nie pamietam przez jaki okres ale chyba 14 dni penicilina a potem co jakis czas i wydluzane przerwy penicilina z debecilina (przedluzone dzialane)\na co do ASO moze byc wyznacznikiem reumatycznym ale glownie wskuzuje za zakazenie organizmu paciorkowcami moze byc niebezpiecznie gdy tak jak u mnie przy wyniku 6 krotnie przewyzszajacym norme podejrzewano odpaciorkowcowe zapalenie wsierdzia! na szczescie wsyztko dobrze sie skonczylo!\nmoja pani doktor ktora skutecznie mnie wyleczyla tez powiedziala ze nie bedzie leczyc wynikow\nTemat: badanie krwi ASO\nWyniku laboratoryjnego ASO raczej wyleczyć sie nie da.\nAntyustreptolizyny z reguły zmniejszają swoje miano z czasem ( tzn ze ASO\nzmaleje). W przypadku przewlekajaego się narażenia na antygeny paciorkowca -\nprzewlekłe anginy - ASO nie maleje. I lekarzy to raczej interesuje - czy\nwynik bedzie sie zmniejszał czy nie. ! jednorazowe nbadanie ASO nic nie daje ! ! ! ! !\nNie mamy leczyc ASO tylko przyczyne wywołukącą podwyzszony poziom ASO - czyli\npaciorkowca - . Może peniciliną.\nnorma0, na tak postawione pytanie nie da sie udzielic sensownej odpowiedzi.\nNajpierw odpowiem na te czesc, ktora jest latwa:\nNie. Grzyby nie sa wrazliwe na penicyline. Tak w ogole to grzyby (pewne gatunki)\n> zeby skutecznie zabic wszystkie patogeny !\nNo i tu zaczynaja sie schody. Przede wszystkim: nie ma uniwersalnego antybiotyku\n"na wszystko". Antybiotyk dobiera sie do spodziewanego lub stwierdzonego w\nbadaniu szczepu, do stanu pacjenta, do miejsca zakazenia...\nPoza tym "skutecznie zabic wszystkie grzyby" to najprosciej w piecu\nkrematoryjnym i jest to wlasciwie jedyny gwarantowany sposob. Leczenie grzybic\njest zmudne, dlugie, nawroty i niepowodzenia zdarzaja sie czesto.\nNa koniec zapytam: czy ty przypadkiem nie jestes ofiara pokutujacego ostatnio\nprzekonania, ze za wszystkie bez mala choroby odpowiedzialne sa jakies grzyby,\nna czele z Candida sp. i ze trzeba je wszystkie zabic na smierc?\nUgotuj sobie bardzo skondensowany rosol z kurczaka i warzyw. Ja tak zrobilam we wtorek bo juz drugi raz dopadlo mnie chorobsko- poszlam do pracy w poniedzialek po tygodniowym zwolnieniu a we wtorek powtorka z rozrywki. Przeczytalam jak jakas dziewczyna napisala ze jej to pomoglo ( nazwla to penicilina ubogich . Za bardzo nie wierzylam w efekty ale rano nastepnego dnia obudzilam sie zdrowa Kaska\nTemat: Co myslicie o lekach homeopatycznych podczas ciazy\ntaa, a na katar to jaka substancje dostajesz? poza tym homeopatia opiera cala swoja teorie na "pamieci wody"-moglabys mi to wytlumaczyc na poziomie atomowym?\nparacetamol w ciazy nie jest wskazany-jest nspisane w ulotce, ale przy wysokich temperaturach, ktorych nie mozna zbic innaczej jest mniejszym zlem. do antybiotykow o zadnych znanych skutkach ubocznych w ciazy nalezy np. stara dobra penicilina- pozadna infekcja bakteryjna jest duzo grozniejsza.\n"moim zdaniem przynoszą efekty i są bezpieczne!" mozesz to w jakis sposob poprzec dowodami, statystykami, tak jak dzialnie prawdziwych lekow ?\n=?ISO-8859-2?Q?J=EAdru=B6_?= <jedrus@WYTNIJ.gazeta.plnapisał(a): Witaj Jędruś. Ilości możliwych kombinacji w oparciu o kod genetyczny (t.j. cztery zasady i trójki kodujące na każdy aminokwas) wynosi 64. Czyli jak się doda prawoskrętne (z jednego kodu) i lewoskrętne (z drugiego kodu) to wynosi 128 (założenie teroretyczne). Ty podajesz że 100, to już się nie zgadza A dlaczego w organizmach żywych występują L-aminokwasy i D-cukry jest wyjaśnione w artykule (link poniżej) http://www.ch.pwr.wroc.pl/dtp/pw/publikacje/Alicja/alicja.htm Aminokwasy Prawoskrętne rzadko kiedy mogą być tolerowane przez polipeptydy (jak i pozostałe 30 Lewoskrętnych). Ich włączenie powoduje zaburzenia w funkcji polipeptydu-STWIERDZONE DOŚWIADCZALNIE! Nawet jakby aminokwasy potrafiły organizować się samoistnie w większe łąńcuchy polipeptydowe, to w jaki sposób wyeliminować wszelkie szkodliwe L- aminokwasy, P-aminokwasy (które doprowadzają po włączeniu do destrukcji w funkcjonalnym polipeptydzie z jego denaturacją włącznie),a wyselekcjonować w racemacie tylko 20 tych potrzebnych L-aminokwasów i ułożyć je w odpowiedniej sekwencji, któraby pozwalała na ich funkcjonalność ? Nie wystarczy wskazać korzyści żeby wyjaśnić zjawisko. Precyzyjne poukładanie się 20 potrzebnych aminokwasów domaga się wyjasnienia sposobu tego poukładania, mimo,żę znamy korzyści związane z tym poukładaniem. Ponad to niektóre organizmy wytwrzają D-aminokwasy i L-cukry które wchodzą w skład naturalnych antybiotyków tak została odkryta penicilina z pleśni, pierwszy antybiotyk. Wyjątki nie mogące stanowić reguły. Kiedyś nad tymi przykładami rozwodził się Klapczyński na "Racjonalistach", obecnie wiadomo,że nie mogą one stanowić dowodu zmiejszającego prawdopodobieństwo wyselekcjonowania potrzebnych 20 L-aminokwasów. pozdrawiam. Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nTemat: Leki w III Rzeszy\nKluczowa bo i strategiczna to roznica, to oczywiscie leki przeciwbakteryjne. III Reich, opierajac sie na swiatowej przewadze niemieckiej chemii, wprowadzil do uzytku leki bakteriostatyczne, sulfonamidy. Nie bardzo, jak wiemy, pomogly one Heidrichowi, ktory dogorywal przez szereg dni na "blood sepsis" (nie wiem jak to nazwac po polsku, sorry, zapomnialem. Zostal ponoc zarazony zwyczajnymi tzw Gram negative, bakteriami zawartymi w konskim wlosiu siedzenia w jego sluzbowym Mercedesie, trafionym czeska bomba. Brytyjska Penicilina, uzywana juz od 1943 bodajze z rewelacyjnymi skutkami, biologicznie aktywny lek silnie bakteriobojczy, wyciagnelaby tego naczelnego siepacza Reichu z niebiezpieczenstwa w jakies 3 dni. Nawiasem mowiac, wiemy wszyscy dzis ze autorem Peniciliny jest Fleming, nikomu kiedys nie znany badacz z laboratorium w szpitalu St Marys, Paddington, w Londynie. Kto dzis poda nazwisko prawdziwego wdrozyciela Penicyliny i autora tego najwiekszego w XX wieku blogoslawienstwa medycyny? Zapewne niewielu i ja tez nazwiska nie pamietam, jako ze zostalo swiadomie wymazane z annals historii medycyny, niczym nazwisko swiatowej slawy medycyny niemieckiej, zbrodniarza wojennego, niejakiego Schillinga. Byl to Zyd, emigrant, ten od Penicyliny, ktory zrozumial prawdziwe znaczenie Penicyliny i ja wdrozyl do produkcji i klinicznego uzytku. Po wojnie sprzedal technologie tej cudownej broni republice Czechoslowacji, bodajze w 1948 r, w ten sposob przelamujac monopol Zachodu na ta bron anty-bakteriologiczna. Zmarl w nieslawie a jego nazwisko wymazano ze zbiorowej pamieci. Jak widac, nie tylko historycy polscy lubia klamac! Co do innych typowych lekow uzywanych w czasie II W.Sw. to uwazam, ze medycyna niemiecka stala na porownywalnym, jesli nie lepszym poziomie niz jej odpowiedniki wsrod Aliantow. fatso Nie pozwol aby cham gownem prychal miast je sam polykac hr Mendewesz We are all in the gutter but some are seeing the stars Oscar Wilde Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nDo explicita: nie widze analogii z Demianjukiem. Jesli dobrze pamietam to prokuratr chcial udowodnic, ze Dem to byl tzw ivan terrible. Tego nie udowodnil. Dem chca wyrzucic ze Stanow za to ze ukryl fakty ze swojej sluzby wojskowej. Do czego sam sie przyznal. Jesli cos sprawa Dem potwierdza to teze ze przewod sadowy moze nie isc po mysli oskarzyciela, nie prawda-li?\nTak samo moze byc w sprawie Morela. Zeznania swiadkow oskarzenia beda brane pod lupe (czy swiadek byl w obozie, czy tylko slyszal …itd .). Wielu naocznych swiadkow juz nie zyje. Zeznania swiadka ktory jedynie slyszal nie sa silnym argumentem. Do zeznan swiadkow obrony stosuje sie zasade prawdopodobienstwa. Przykladowo: w obozie panowal glod obrona twierdzi, ze oskarzony staral sie o zwiekszenie racji. Obrona ma swiadkow , a takze odpowiednia korespondencje. Nawet jesli swiadkowie nie zyja to\nodmowa zwiekszenia racji zywnosciowych przez miejscowego sovieckiego lub polskiego komendanta jest prawdopodobna. W obozie wiezniowie umierali na tyfus. Obrona twierdzi ze oskarzony apelowal do Czerwonego Krzyza o peniciline. Przedstawiciel Czerw Krzyza odmowil z przykroscia jako ze obiecal amerykanom ze penicilina bedzie wykorzystana wylacznie w celu leczenia polskich dzieci.\nPrzykladow mozna mnozyc: moja teza : Oskarzyciel moze sprawe przegrac. Co w tym zdaniu jest zaskakujace , co jest heretyczne? Sprawa sadowa moglaby przyniesc szkode Polsce a korzysci Niemcom .\nPZPR rozumialo to dobrze niwytaczano procesu przeciwko komendantom Berezy Kartuskiej , bo nieodzownie narzucaloby sie ilosciowe porownanie wiezniow ( ile przeszlo przez Bereze – stu ?)\nW zakonczniu , z innej beczki : Rosjanie w odpowiedzi na Katyn twierdza ze Polacy\nW swoich obozach zabili, zaglodzili 50 tys. Jencow sov., resztki armii Tuchaczewskiego. Kristianie spojrz na mape I oblicz odleglosc od ujscia Narwy do granicy pruskiej, piechor taka odleglosc pokonalby w ciagu dnia a kawalerzysta w ciagu kilku godzin. Poszperaj w starych pruskich gazetach , pewnie pisza ilu soldat poddalo sie lokalnym – pruskim wladzom. Ilu z nich sluzylo w armii hitlera . Zapewniam cie ze jest to ciekawsze zajecie od rozwiazywania zagadki otczestwa Lenina.\nps. Rachelka w jednym miejscu mowi o 1500 wiezniow Morela w innym o 1500 ofiar smiertelnych obozu, ktora z tych liczb jest prawidlowa?\nTemat: Biedna Nel - umrze z glodu\nNa mutacje rosyjsko-kirgisko-kazachsko-niemiecko-polskie,penicilina angielska\nnie pomoże we francuskiej chorobie.Szara maść może być tylko skuteczna,na\nzmumifikowanie miłości Jasia i Nel.\nTemat: Jak naprawić służbę zdrowia - propozycje środow...\nPod rozwagę dyskutantów. Pan Iksiński pracuje i zarabia średną krajowa. Ma niepracującą żonę i czworo dzieci. Pan Iksiński płaci składkę na opiekę zdrowotną proporcjonalną do swego zarobku. W ten sposób cała jego rodzina, czyli sześć osób (w ramach kwoty wpłaconej składki) uzyskała uprawnienia do korzystania nieodpłatnie z usług opieki zdrowotnej.\nMłodzi ludzie pan Jaś, Staś i Wojtek są bezrobotni. Zarejestrowani w Urzedzie pracy pobierają zasiłek. Ich składka jest proporcjonalna do otrzymywanego zasiłku (nie wiem dokładnie, ale chyba 300 zł). Pan Franciszek już zasiłku nie otrzymuje, Za niego budżet wpłaca do Fuduszu najmniejszą z możliwych składek. Ilu mamy obywateli pracujących i płacących składki z których składa się budżet którym dysponuje Fundusz, a ile osób formalnie posiada prawa by z usług służby zdrowia korzystać nieodpłatnie. Nie dysponuję danymi, ale sądzę,że takowe istnieją i są do policzenia. I jeszcze jedna sprawa. Dwadzieścia, trzydzieści lat temu, nowoczesne bardzo drogie techniki medyczne i bardzo drogie leki, które obecnie są codziennością były w Polsce niedostępne.Pacjent z niewydolnością krążenia poprostu umierał. Dziś przeszczepia mu się serce, przeszczepia się nerki, watrobę, montuje, a nawet wszczepia protezy, a to kosztuje znzcznie więcej niż aspiryna, sulfonamidy, penicilina, czy inne leki dawniej stosowane nawet bezpłatnie. Po prostu nie było i już. Rozpoznanie złośliwego nowotworu było wyrokiem śmieci. Chorego wypisywano do domu, okłamywano i pocieszano, że lepiej wyglada, że napewno wyzdrowieje, tylko trzeba na to czasu, A dziś co? - droga diagnostyka, drogie leki, lampy, lasery i okazuje się że w wielu przypadkach raK jest rzeczywiście uleczalny, Ale ile to kosztuje? Fundusz Zdrowia nie dysponuje czarodziejskim stoliczkiem "nakryj się" i daj wszysto, czego zażądamy.\nAwanturowanie się, żadanie, wymyślanie, strajkowanie nie zwiększy zasobności kasy Narodowego Funduszu Zdrowia, A jezeli korzysta z niego trzy, czy cztery razy wiecej obywateli niż płaci to jest jasne, że nie może sprostać oczekiwaniom. Potrzeba więcej pieniędzy, bo z pustego i Salomon nie naleje. Potrzebna jest ustawa która pozwoli na legalne pozyskanie wiekszego kapitału na zabezpieczenie potrzeb opieki zdrowotnej A jak to zrobić? Tu muszą pogłówkować madrzy ludzie od stanowienia prawa. Życzę owocnej pracy uwieńczonej sukcesem.\ndyletant5 napisał: > 8. no, to od kopacz dostalem *)+\nWspółczuję stary, ale penicilina powinna pomóc.\nTemat: karmienie piersia a kuracja antybiotykowa?\nPenicilina - OK !!!!!penicilina! brawo - jest to antybiotyk który mozesz brac z powodzeniem karmiąc piersią. Lekarz nie wiedział - ale dobrze zapisał. więc nic straconego :))))\nWszystkie antybiotyki nna "bazie" peniciliny sa dozwolone. Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu\nTemat: Europa boi się genów k4free napisała: > > MYSL - nie badz naiwny.\n> > Przy niedawnej gorącej dyskusji na temat DYREKTYWY PATENTOWEJ\n> kolaga "kapitalizm" nadawał swe maile z sieci należącej do > COX CORPORATION (dawnego inwestora Gazety Wyborczej) z samego > serca Teksasu... zdradził to numer I.P. kolegi "KAPITALIZM"\n> > Pomyślałem - i nie chcę być NAIWNY - że to chyba MUSI MIEC JAKIŚ\n> LOGICZNY ZWIĄZEK ->>> kolega KAPITALIZM w sprawie patentów na\n> oprogramowanie był jedynym na forum Gazety obrońcą ABSURDALNYCH TEZ\n> z felietonów pana Gadomskiego (chyba jakie 'alter ego'?).\n> > Teraz podwwwobnie - >>> dyżurny "poputczik" KAPITALIZM znów robi\n> za jedynego myślącego, "który nie jest naiwny".\n> > Słuchaj gościu! Wracaj do TEKSASU! Nie myśl naiwnie, że przekonasz\n> Europę do popełniania samobóstwa dla obcych zysków. Dlaczego mamy\n> żywić się w imię interesów MONSANTO, producenta herbicydu "Agent\n> Orange", który niszczył przyrodę Wietnamu?\n> > Po to, aby wzbogacony Koncern za 20 lat zabrał się za masowe niszczenie\n> kolejnych krajów na zlecenie Departamentu Obrony USA?\n> > ======== DZIĘKUJEMY! WYBIERAMY ZDROWĄ PRZYSZŁOŚĆ! =========\n...alez sie podniecasz,\nnigdy nie bylem w Teksasie, choc wiem, ze ludzie tam sa wspaniali - jeszcze musisz sie poduczyc jak czytac adresy IP,\nz reszta sie zgadzam - ktos tu na forum musi byc glosem rozsadku - szczegolnie gdy wszyscy z podniecenia wierza w "darmowe" i opiekuncze panstwo,\nnie zapominaj, ze jeszcze nie dawno w Europie penicilina byla wymyslem "dzikiego kapitalizmu" zerujacego na ludzkiej naiwnosci,\nwake up europka - czas na MYSLENIE,\nKAPITALIZM - glos rozsadku.\nTemat: Proszę o szybką odp.Pleśń!\nja jem czesto i od dawna ser GORGONZOLA. Ma pelno plesni i jest bardzo dobry w smaku....troche mniej w zapachu :) Do tej pory nic mi sie nie stalo. A z plesni nie byla robiona i jest robiona PENICILINA?....\nTemat: Jaki wynalazek....\npenicilina i radioTzn. penicilina jako pierwszy antybiotyk, radio (i cala teoria) jako prekursor\nbiezacej telekomunikacji, w tym telefonow komorkowych etc.\nJaki najskuteczniejszy antybiotyk na grzyby ??Penicilina? zeby skutecznie zabic wszystkie patogeny ! dzieki za odpowiedz\nPenicilina nie jest na grzyby tylko na bakterie. nie ma leku chyba, ktory by zabijal wszytkie patogeny jednoczesnie. POzdr.\n> Penicilina nie jest na grzyby tylko na bakterie. nie ma leku chyba, ktory by za\n> bijal wszytkie patogeny jednoczesnie. POzdr.\nJestes echem dokiego?\nTemat: czosnek, a ciąża\nCzosnek to tzw.rosyjska penicilina.Jest bardzo zdrowy,więc czemu nie jeść w ciąży.\nTemat: hiconcil-która z Was brała\nTo bezpieczny antybiotyk o wąskim spektrum przeciwbakteryjnym, taka syntetyczna penicilina ( to amoxycylina)\nTemat: Uczulenie na penycylinę = uczulenie na czosnek?\npenicilina to chyba fermentujące grzyby, więc może uczulenie na nią byłoby równoznaczne z alergią na grzyby i drożdże, ale czemu czosnek?\nTemat: podejrzewam to, ale nie za bardzo wiem czy to to.\npodejrzewam to, ale nie za bardzo wiem czy to to.Moje objawy pokrywaja sie z candida.\nAle leczac candide nie widze efektow poprawy.\nMialam swego czasu wiele objawow candidy, wiele z nich odeszlo w miare leczenia ale to co pozostalo nie chce sie od roku wycofac.\nNic nie pomaga oprocz peniciliny i zithromyciny, ktore to antybiotyki daja wielka poprawe, ale potemn zaraz wszystko powoli wraca...\nCo mnie gnebi to ciagle chore zatoki i katary trwajace po miesiac, dwa infekcje katarowe, kaszel, bole uszu -wszytsko na tle bakteryjnym (paciorkowiec), i pocenie sie niesamowite, jak rowniez problemy z pochwa: co nie zjem to mnie swedzi...a jak wypije 1 drinka to mam juz na drugi dzien zielona wydzieline z pochwy. Brzmi to strasznie.\nIlekroc robie badania to jest paciorkowiec....po wytluczeniu antybiotykiem nie ma na chwile ale jesli nie trzymam diety i nie pije citroseptu GSE to stan powoli nasila sie.\nZ rzeczy ktore mi pomagaja na podniesienie odpornosci plucno-gardlowych i pochwowych to citrosept i antybiotyki : penicilina krystaliczna oraz zithromycin.\nCzy ja moge miec borelioze????\nZaznaczam, ze przed 2 laty kiedy moja candida byla bardzo silnie rozwinieta mialam 3 dziwne objawy nie miessczace sie w kategorii candidy:\n- falujace miesnie na calym ciele (przez okolo rok czasu, ale mijalo mi to po uzupelnieniu wody w organizmie. Pilam nawet do 3-4 litrow dziennie.)\n*** Ale np teraz po 2 latach walki z candida nie mam juz tego....Sie wycofalo...mozna by rzec...\n- dretwiejace konczyny, mrowienie, sztywnosc. Wstajac ciAGNELAM JEDNA NOGE ZA SOBA.Dretwienie trwalo okolo 10-15 min.\n(pojawilo mi sie to po zastosowaniu metronidazolu doustnego na tego paciorkowca....bylam jak wrak)\n- podczas wstawania lub naglej zmiany pozycjii ciala mialam czarno przed oczami, widzialam na czarnym tle gwiazdki tzw mroczki...( pojawilo mi sie to dwukrotnie na okres 1-2 miesiecy po antybiotykach: metronidazol (na paciorkowce) oraz nystatyna ( na grzyby)\nMoje obecne glowne objawy to:\n- chroniczne infekcje nosowo gardlowe i plucne (nie ma dnia bez kataru i kaszlu)\n- chroniczne swedzenie przydatkow kobiecych (wystarczy lyk kawy a mnie juz swedzi- i nawet kiedy stosuje 6 miesiecy pod rzad kremy i kwas borny dopochwowo to swedzi mimo to)\n*** Nigdy nie mialam rumienia, ale to nie wyklucza tej choroby, prawda.\n*** Stosowalam nytstatyne z takim skutkiem, ze zamiast byc lepiej bylo gorzej: - w pochwie pojawil sie natychmmiast zielony sluz, bolalo mnie tam wszystko. Wyszlam z tego po 1,5 miesiaca kuracjii kwasem bornym stosowanej przy przewleklych infekcjach bakteryjno-grzybiczych.\n- czulam sie bardzo slabo, mroczki przed oczami, ogolnie samopoczucie wraka.\n*** natomiast podczas i na krotko po penicylinie krystalicznej oraz zihromycinu czulam, ze fruwam z radosci, radosc wewnetrzna, odejscie wszytskich symptomow chorob, jakie mnie nawiedzaly.Szczegolnie penicilina tak na mnie wplywa. Dodatkowo wyladnialam na buzi, mozna sie smiac, ale podczas silnych atakow paciorkowcowych czlowiek brzydnie, ma jakies takie paskudne rysy twarzy....A moze to tylko moj przypadek byl taki.\nWiem, ze candide mam na pewno, ale zastanawiam sie czy te katatry i kaszle nie sa przypadkiem sprawka boreliozy.\nCzy myslicie, ze powinnam sie przebadac??????????\nWczoraj przyjechał do Norbetra lekarz i stwierdził, że być może to początki infekcji górnych dróg oddechowych. Z objawów to ma cieknący nos, no ale ta wysoka gorączka mnie niepokoiła. Przepisał mu antybiotyk czym się bardzo zdziwiłam, bo raz, że ten lekarz akurat jest przeciwnikiem antybiotyków (ja zdeklarowanym wrogiem).Nie miałam zamiaru podawać tego leku - Hiconcil - to niby tylko penicilina półsyntetyczna ale zawsze. Mąż mnie jednak namówił (On zawsze stosuje się do zaleceń lekarzy, co nie zawsze wychodzi mu na dobre). W związku z tym siedzimy w domu co dla mnie wiecznego pędziwiatra jest dość ciężkie do zniesienia, więc udało mi się marudzącego Norberta uśpić to chociaż na łamach forum się pożalę. Mnie ta choroba Norberta wygląda na trzydniówkę, ale kołacze mi się po głowie jeszcze zapalenie dróg moczowych - a sio złe myśli..\nCiekawa jestem czy te Wasze dzieciaczki, które są jeszcze karmione piersią domagają się cyca w nocy, bo mój Norbert regularnie dwa razy w nocy i trzy razy w dzień, oprócz tego zjada zupkę przeze mnie ugotowaną, soki, owoce, żółtko i chetnie próbuje co na naszych talerzach. Innych napojów mlecznych mu nie podaję, chociaż miałam okres kiedy dość miałam karmienia - gdzieś od 6 do 8 tyg., a potem koło 3 m-ca, ale to jest taki kryzys "mleczarski", przerabiałam to przy poprzednim synu, a potem było już z górki. Chociaż i jednemu i drugiemu wiele razy się odgrażałam, że zaaplikuję im na noc butlę 250 ml, to będą spać 12 godz. Z Norbertem przeprowadziłam ten eksperyment ale obudził się jak zwykle po 3 godz. i niegrzecznie zaczął prosić o cyca. Marcin wypluł wszystko po pierwszym łyku i zaczął się awanturować. Skapitulowałam oczywiście i to było na tyle przechodzenia na karmienie butelką. Piszecie o tym co czytacie, a mnie w dołku ściska, bo od czasu jak leżałam trzy miesiące ze skracającą się szyjką i wyczytałam wszystko z osiedlowej biblioteki, to teraz zero książek!!! Gazety i czasopisma tak, ale te głównie z mojej branży -finanse-wieje nudą i z męża działki - wystrój wnętrz- to już ciekawe. Ja po prostu nie mam na to czasu. W styczniu zacznę rozglądać się za jakąś nianią dla Norberta, to może do października znajdę jakąś sensowną. Dla Marcina po wielu przebojach (wykradanie z lodówki, podawanie środków nasennych) piąta okazała się strzałem w dziesiątkę. Może uda mi się ją namówić na opiekę nad Norbertem, choć skończyła już swoje studia pedagogiczne i pracuje w przedszkolu.\nByle do 17.00 wtedy mąż wraca i mogę zaczerpnąć powietrza. Miałam uszyć firanki, maszyna do szycia stoi w kącie jak wyrzut sumienia, uszyję na Wielkanoc i też będzie.\nKończę bo mam nastrój jak w rosyjskim powiedzeniu - to było chyba tak "i smutno i grustno i mordu niekamu ubit" i tym optymistycznym akcentem kończę i pozdrawiam\nTemat: Haiku miejskie z tanką\nZnowu skorzystam z okazji, zeby podac program, ktory sformulowalem przed laty, ale dla mnie za pozno lub nie traktuje poezji dostatecznie powaznie (troche to kwestia tez warunkow), bo go w praktyuce nie rozwinalem, ledwie dalem kilka przykladow. Chodzi o wyjscie czyli poezje "poza haiku" (beyond haiku). Pisze o tym, bo, OrO, w tej serii szczegolnie, ale i w poprzednich, widac, ze nie dazysz do scislego trzymania sie wymogow haiku, lecz wolisz raczej kanony haiku naruszac. Nie chodzi mi oczywiscie o 5-7-5, bo to akurat malo wazne (poza moze japonskim, ale i Basho naruszal 5-7-5, i inni wielcy tez. A co ktory naruszyl, to zaraz kolejnemu rozkladowi x-y-z dawali specjalna nazwe i juz bylo w porzadku :-) Zacznijmy, dla ilustracji, od Twojego drugiego w cyklu, robiacego mile wrazenie, haiku. A propos, czy rzeczywiscie jest tam "zielny", czy tez "zielony"? Dla uproszczenia zaloze/, ze "zielony" (tak jest naturalniej). HAIKU MIEJSKIE (97-99) [...] zielony kosmyk wymyka się ze szczeliny w chodniku OrO "kosmyk" jest przenosnia/, czyms obcym w haiku. W haiku, gdy chodzi o trawe, to piszemy trawa lub zdblo (trawy). Haiku uznaje tylko swieze warzywa, nie uznaje tworow trawienia. Trawic powinien czytelnik sam. Nam jednak na php (w odroznieniu od list poswieconych haiku, gdzie sytuacja sie komplikuje) zalezy na poezji. Kanony haiku wspomagaja poezje i warto je stosowac takze poza haiku, w dluzszych utworach. Na przyklad, w danej sytuacji filozofia haiku podpowiada, ze celem autora powinno byc indukowanie w czytelniku wrazenia kosmyku (i asocjacji z twarza lub glowa), a nie powiedzenie (gadu-gadu :-) tego przez autora. Jednak chcialoby sie po tych kilku wiekach, a nawet kilkunastu (poezja chinska i ludowa) pojsc dalej. Przede wszystkim w takim wypadku powinnismy moc rozpoznac, kiedy wyszlismy poza haiku, a kiedy nie doszlismy! Moje kryterium brzmi nastepujaco: jezeli pod spodem mamy wartosciowe haiku, to wyszlismy poza haiku, a jak nie, to znaczy, ze nie doszlismy, ze mamy cos co nie dorasta do haiku. ("Pod spodem" m.in. oznacza zastapienie przenosni przez doslowne sformulowania). Wiele niezlych wierszy do haiku nie dorasta, sa/ mniej poetyckie niz haiku, na nizszym poziomie, w gorszym smaku. Popatrzmy konkretnie jak jest z haiku OrO, co mamy pod spodem: zdzblo trawy wymyka sie ze szczeliny w chodniku Chyba za cienko jak na haiku, troche sama w sobie zbyt mialka, powszechna obserwacja bez czegos ciekawego, malo oczekiwanego w jakimkolwiek sensie. Czyli OrO "upoetycznila" (poprzez przenosnie) malo atrakcyjna obserwacje. W sumie mozemy wiec zdecydowac obiektywnie, ze chociaz powstal mily utwor, to jednak nie jest jakims specjalnym osiagnieciem. W "poza haiku" oczekiwalbym nie tylko poetyckie obudowanie dobrego haiku, ale takze integracji dodatkow, powinny dziac sie ekstra rzeczy, artystycznie potezne. mgła - gorzki smak fabrycznego komina OrO Bardzo mi sie podoba. "Smak komina" nie jest dla mnie wykroczeniem przeciwko czystym zasadom haiku, gdyz obiektywnie zapach i snmak sa bardzo silnie skorelowane. Doslownie, zapachy czuje sie w ustach jako smak. Oczywiscie nie komina, tylko dymu z komina, ale to juz jest poetycki skrot. Co wiecej, mozna nawet twierdzic, ze zapach dymu jest zapachem komina, z ktoregio wychodzi, wolno, zwlaszcza w poezji, dopuscic taka/ lingwistyczna konstrukcje. w autobusie co rano zgarbione twarze OrO Dziala, wbrew zlamaniu zasad haiku, wbrew temu, ze "pod spodem" jest niewiele. Twoj "dodatek" (3' linijka) w danym wypadku jest bardzo silny, bardzo obrazowy, i sam jeden potrafil Twoj utwor wydobyc na wysoki poziom. Ciekawe! (Daje Twoj podpis za kazdym razem na wypadek, gdyby ktos cytowal z tego artykulu, zeby nie zagubic Twojego autorstwa -- zdarzalo sie na php przy innych okazjach). w powietrzu znów zapach penicyliny OrO Ten chyba nie jest zrozumialy. Czy PL ponownmie znalazl sie w szpitalu? na przychodni? czy tez miasto czasem pachnie penicilina? (Mam dobry wech, ale nie zauwazylem). Czy autobus przejezdza kolo fabryki peniciliny? Wydzielalaby taki zapach? Slowo "znowu" musi opierac sie na cyklu, bo w samym haiku nic nie znaczy. (Slowa jak "znowu" rzadko sa/ nosnikiem poezji, czesciej sa/ placebo, czyli maja zly efekt poetycki). podwórko - ciemność i światło przedzielone żelazną kratą OrO Wspanialy obraz, ostra fotografia. (NIE - KLASYCZNA) TANKA w braku naturalnych przeżyć wpatruję się w geometryczną przestrzeń mój nos przyklejony do szyby OrO Tanka, w przeciwienstwie do haiku, jest o wiele liberalniejsza (i czesto przez to slabsza, gdy nie trzyma sie zasad poetyki haiku). Dlatego nie sadze, zeby Twoje haiku bylo razaco nieklasyczne. Pierwsza linijka slaba. Reszta dobra. Zeby sie przekonac, wystarczy usunac pierwsza linijke. Tanka-nie tanka, a utwor od razu zyskuje. W kazdym razie, podobna mi sie (zwlaszcza bez 1' linijki :-) A teraz cos ode mnie: ekran PC przed nosem godzinami -- nie widze ostro plyt chodnika Pozdrawiam, Wlodek Sent via Deja.com http://www.deja.com/ Before you buy. Przeglądaj więcej odpowiedzi z tematu


Wróżka Agnieszka Kucińska - Wrocław - Sopot - Warszawa | www.wrozka-agnieszka.pl - wróżka Agnieszka Kucińska Wrocław 782 600 888 , numerolog, astrolog, karty runiczne, karty tarota, jasnowidz, numerologia w biznesie, korekty numerologiczne, numerologia nazw, doradztwo życiowe, kompleksowa analiza, przewodnik duchowy.\nWróżka Agnieszka Kucińska\nTelefon: +48 782 600 888\nNazywam się Agnieszka Kucińska. Moją największą pasją i powołaniem jest zgłębianie szeroko rozumianej Ezoteryki, czyli badanie meandrów ludzkiego losu i przeznaczenia. Badając przez lata mnogość technik przepowiadania przyszłości ,analizując setki opracowań praktycznych, wiem jedno – Wiedza Tajemna sama wybiera sobie adeptów i przedstawicieli. Nie ma absolutnie żadnej możliwości bycia skutecznym w tej dziedzinie bez wrodzonego talentu i powołania właśnie. W przypadku kart Tarota jest to oczywiste , warto mieć jednak świadomość że nawet stricte matematyczna w swej istocie Astrologia również wymaga umiejętności wglądu w bardzo subtelne i wyższe obszary.\nZarówno Tarot, Kosmogram, liczby zawarte w Portrecie Numerologicznym, Runy czy też karty klasyczne są tylko pewnym portalem przez który dochodzi do komunikacji między osobą interpretującą a klientem. W gruncie rzeczy jest to rodzaj jasnowidzenia , tyle że przy użyciu określonego narzędzia\_atrybutu. Setki razy widziałam zdarzenia szczęśliwe w układach kart czy też planet, które ‘książkowo’ i zgodnie z instrukcją powinny być interpretowane fatalnie, i na odwrót.


Pożary płodów rolnych w lipcu\nRozpoczęte w lipcu przez rolników prace żniwne spowodowały wzrost zagrożenia pożarowego na polach i w gospodarstwach. Podczas wykonywania tych obowiązków nie wszystkim udało się zachować odpowiednią ostrożność. Spowodowało to, że w ostatnich dziesięciu dniach ubiegłego miesiąca, strażacy powiatu wrzesińskiego siedem razy gasili pożary płodów rolnych i maszyn rolniczych.\nCiąg zdarzeń rozpoczął pożar słomy, obornika i wiaty bezpośrednio przyległej do kompleksu zabudowań gospodarczych w miejscowości Lisewo. Tylko dzięki ofiarności gospodarza i szybkiej interwencji miejscowej OSP w pierwszym rzucie, udało się zażegnać niebezpieczeństwo w zarodku.\nKolejne pożary zboża na pniu i ściernisk miały miejsce w miejscowościach Marzenin, Borzykowo, Cieśle Wielkie, Chocicza Mała i Węgierki. Największy z nich w Borzykowie objął 0,5 h ścierniska. Największe straty natomiast przyniósł pożar kombajnu w Mikuszewie, podczas którego maszyna nie uległa całkowitemu spaleniu dzięki szybkiej akcji miejscowej OSP.\nZdjęcia: OSP Mikuszewo\nstronę odwiedziło: 3082\ndzisiaj (2020-05-27): 559


Ważne dla mieszkańców gminy Suchedniów\nInformacja dla Klientów Urzędu Miasta i Gminy Suchedniów\nZ uwagi na panującą sytuację epidemiologiczną związaną z rosnącym ryzykiem rozprzestrzeniania się koronawirusa Burmistrz Miasta i Gminy Suchedniów informuje, że od dnia 16 marca 2020 r. (poniedziałek) do odwołania obsługa Interesantów odbywać się będzie wyłącznie na parterze budynku Urzędu.\nProsimy o powstrzymanie się od osobistych wizyt w Urzędzie; w sprawach pilnych prosimy o wykorzystywanie kanałów elektronicznych korzystając z:\n- platformy e - urzad,\n- platformy e - PUAP,\n- lub telefonicznie - 041 25 43 250 / 041 25 43 186\nJednocześnie informujemy, że od dnia 16 marca 2020 r. nieczynna będzie KASA tut. Urzędu. Wszelkie płatności należy dokonywać bezgotówkowo na numery kont:\n83 8520 0007 2001 0000 0097 0045 - gospodarowanie odpadami\n10 8520 0007 2001 0000 0097 0001 - pozostałe opłaty\nW sprawach pilnych prosimy o kontakt telefoniczny w godzinach 7.30 – 15.30\nOryginały dokumentów będą od Państwa odbierane przez wyznaczonych pracowników.\nPowyższe postępowanie podyktowane jest zwiększeniem bezpieczeństwa ludzi, poprzez ograniczenie kontaktów przebywania w miejscach publicznych. Proszę o okazanie wyrozumiałości w tej nagłej i wyjątkowej sytuacji.\nZakład Gospodarki Komunalnej w Suchedniowie informuje, iż w związku z zagrożeniem sanitarno-epidemiologicznym wirusem COVID-19 (koronawirus), w okresie 16.03.2020 – 27.03.2020 zostaje wstrzymane przyjmowanie wpłat gotówkowych w kasie ZGK oraz odczyty wodomierzy dokonywane przez inkasentów ZGK w Suchedniowie.\nFaktury będą wystawiane i dostarczane do skrzynki Pocztowej lub wysłane pocztą tradycyjną albo elektroniczną\nDla Pacjentów NZOZ „Promyk”\nW ślad za lekarzami PPOZ apelujemy do mieszkańców o ograniczenie wizyt w poradniach podstawowej opieki zdrowotnej wyłącznie do tych niezbędnych i uzasadnionych.\nLekarze przypominają, że na każdego chorującego z powodu zakażenia wirusem (np. wirusem grypy czy koronawirusem) przypada co najmniej czterech bezobjawowych roznosicieli, a chorzy objawowi zarażają innych już w okresie bezobjawowym.\nProśba od lekarzy, by pacjenci ograniczyli swe wizyty w przychodniach do minimum.\nJeśli chodzi o przepisanie leków, to w NZOZ „Promyk” można obecnie zamawiać recepty na leki przyjmowane w chorobach przewlekłych przez telefon - 41 254 30 28.\nIstnieje również możliwość uzyskania TELEPORADY. Lekarz udzielający teleporady, na podstawie przeprowadzonego wywiadu medycznego i oceny stanu zdrowia pacjenta, ma możliwość wystawienia zwolnienia lekarskiego.


Czasem tak jest...: DZIEŃ 100 - A KTO NIE WYPIJE...\nNo i mamy studniówkę :) Już sto dni opisuję codziennie moje życie, czasem nudne, chwilami ciekawe. Życie zwykłej kobiety :) Jeżeli jest ktoś, kto czyta moje wpisy od samego początku to wie, że różne rzeczy się w moim życiu dzieją, i jak to często piszecie - moje życie w wielu aspektach przypomina Wasze. Cieszę się, że jesteście tutaj, i mam nadzieję, że wytrzymacie kolejną setkę. A dziś szampan leje się dla Was strumieniem (tylko pamiętajcie, że jutro poniedziałek i trzeba wstawać do pracy ).Wydawać by się mogło, że taka okrągła liczba to i dzień będzie wyjątkowy, i może nawet był, ale tylko dla mnie, bo każdy dzień kiedy mąż nie idzie do pracy jest dla mnie dniem wyjątkowym.Kiedy nadchodzi poniedziałek ,to zwyczajnie zbiera mi się do płaczu, że znów sama w domu zostaję :(\nWszyscy piszą o upale, więc ja Wam nic na ten temat nie napiszę, ale pochwalę się, że najgorsze godziny przetrwałam dzięki jeździe samochodem,i ...klimatyzacji ;) Musiałam dziś pojechać do Zatoru po brata, o którym pisałam Wam w innym poście MÓJ BRAT MA AUTYZM. Kilka razy do roku zabieram go do domu na kilka dni, i dziś właśnie nadszedł ten czas. Droga w jedną stronę zajmuje mi ponad godzinę, czyli w obie strony mogłam spędzić przy klimatyzacji ponad dwie godziny :) . Najcudowniejsze dwie godziny tego dnia. Oczywiście nie obyło się bez niespodzianek - w moim samochodzie zaczęło coś stukać. Na każdym wyboju czy nierównej drodze był taki stukot, że radia nie słyszałam, no i jutro czeka mnie wizyta u mechanika, bo podejrzewam problem z wahaczem. A mówił mi instruktor na kursie żeby omijać krawężniki :( Jak pech to pech. Najważniejsze jednak, że dowiozłam brata całego i zdrowego do domu, a samochodem będę się martwić jutro. Dopiero około osiemnastej razem z synkiem wyszliśmy na dwór, wcześniej ani on nie chciał, ani my. Taki już ewenement z niego, że płacze, że gorąco, ale ani wentylatora nie chce, ani pluskania w baseniku. Gdybym ja była na jego miejscu to cały dzień siedziałabym w wodzie, niestety nie mieszczę się do basenika.\nW zamian za to puszczaliśmy sobie bańki mydlane :)\nFajnie było tak cofnąć się do dzieciństwa :) Pamiętacie jeszcze bańki puszczane ze słomki?Ja pamiętam, ale w dzisiejszych czasach mało kto tak robi. Teraz są pistolety do baniek, miecze i inne przyrządy. Ja wolę jednak po staremu :)Nie wiem kto miał więcej radości z tej zabawy-ja czy synek :)\nZrobiłam też kilka fotek z mojego balkonu-ze wszystkich stron.\nTu widać mój stary dom, w którym mieszkałam do osiemnastego roku życia i gołębnik taty.\nTakie sobie wiejskie klimaty :) ale nie oddałabym tych klimatów za nic na świecie. Może wcześniej, kiedy nie miałam jeszcze samochodu i z małym dzieckiem wszędzie musiałam jeździć pociągiem, autobusem, a do sklepu rowerem, a potem wracać z dzieckiem w siodełku i z zakupami na kierownicy...wtedy chciałam mieszkać w mieście, ale już nie chcę. Wolę moją wieś.\nByłabym zapomniała - kiedy jechałam do Zatoru, usłyszałam w radiu piękna piosenkę.Może nie jakąś specjalnie melodyjną, ale słowa bardzo mnie wzruszyły:\nCzasu nie oszukasz,\nDzień wstaje za dniem.\nKiedyś i Tobie przyjdzie\nWybrać "być" czy "mieć"\nZanim zechcesz odkryć\nPo swojemu ten świat\nUsiądź i posłuchaj - mam kilka rad\nA tu macie link do niej :) :ANNA WYSZKONI\nWiem, wiem, skaczę dziś z tematu na temat, ale chce Wam to wszystko opowiedzieć :) Zanim ucieknę (bo dzisiejszy wieczór jest tylko mój i męża... ach już nie mogę się doczekać) mam jeszcze coś, dwa zdjęcia...\nI powiedzcie mi, czy z tych chmur mogę liczyć na deszcz ?\nMrs.Rose 6 lipca 2015 05:51\nGratuluję studniówki! :)\nMoje dziecko z kolei cały dzień przesiedziało wczoraj w baseniku i tak się składa, że też puszczał bańki z tatą, a ja miałam święty spokój :D\nCzasem tak jest... 6 lipca 2015 20:58\nNo widzisz,a moje nie chce.Jakieś dziwne to moje dziecko :(\nUnknown 6 lipca 2015 07:11\ngratuluje pierwszej setki! fajnie, że jesteś\nnie wiem jak to się stało ale nie wiedziałam że masz brata. aż wstyd. jak zaczęłam Cię czytać to od pewnego dnia, wcześniej jakoś nie było okazji. ale na to wychodzi ze muszę to nadrobić.\nja nigdy nie robiłam baniek ze słomek. nawet nie wiedziałam że tak można. człowiek sie na stare lata wiecznie uczy ;)\nwidoki to Ty masz piękne, a z tych chmur nie ma szans na deszcz ;)\nja to wczoraj w basenie sobie posiedziałam. nocka minęla, do pracy trzeba wstać. na powitanie wyszedł mi żuk, który po wstępnych oględzinach wujka google okazał się być czarną szczypawicą? muszę głębiej poszukać, bo bestie mnie ostatnio straszą..\nCzasem tak jest... 6 lipca 2015 20:57\nMi jakos basen nie podchodzi,zawsze jakieś stany zapalne z niego przynoszę.Nie mów,że baniek nie puszczałaś,to w co się bawiłaś?\nUnknown 7 lipca 2015 10:03\nmnie bardziej chodziło o basen taki prywatny ;) ja skakałam w gumę, i too baaardzo dużo. i grałam w wykopca ;)\nMartyna G. 6 lipca 2015 17:55\nGratuluję pierwszej 100 :) Ale piękne, klimatyczne widoki :)\nDziękuję :) Takie wiejskie klimaty :)\nSylwia testuje i radzi 6 lipca 2015 21:37\nTakie wiejskie klimaty to i teraz moje klimaty. Mąż porwał mnie z wielkiego miasta na wieś z dala od cywilizacji i na początku nie mogłam się przyzwyczaić do miejsca, do braku znajomych i braku centra handlowego itp., itd. Teraz po 6 latach nie zamieniła bym już na inne miejsce :)\nGratuluję Ci pierwszej setki i życzę pierwszej setki obserwatorów :)\nCzasem tak jest... 6 lipca 2015 22:07\nZ obserwatorami to raczej krucho mimo,że czytają i są to nie klikają w dołącz do tej witryny.Moja mama pochodziła z łodzi i do końca życia nie mogła się przyzwyczaić do wsi.