Oszczedna Pani Domu w Londynie: Brytyjski paszport dla dziecka w trzy dni ; )\nBrytyjski paszport dla dziecka w trzy dni ; )\nW dzisiejszym poscie przeczytacie o tym jak aplikowac o brytyjski paszport dla dziecka urodzonego w UK. Jezeli chcecie sie dowiedziec jakie bedziemy miec prawa po wyjsciu UK z Unii i co trzeba zrobic aby w UK pozostac, przeczytajcie posta >>>TUTAJ\nNie bylam pewna czy brytyjski paszport jest rownoznaczny z brytyjskim obywatelstwem. Kiedy dostalam paszport dowiedzialam sie, ze tak. Syn ma wpisane, ze jest british.\nPrawde mowiac nie zalezalo mi aby moj syn mial brytyjskie obywatelstwo, chcialam mu wyrobic paszport polski ale musialabym czekac na niego ok.9 tygodni. Oprocz tego musialabym jechac do konsulatu, stac w kolejce, dac do tlumacza akt urodzenia, ubiegac sie o pesel.\nZ porownania wyszlo, ze paszport brytyjski bedzie szybciej i wszystko zalatwie listownie - bez wychodzenia z domu : )\nO brytyjski paszport aplikowalismy dla syna we wrzesniu 2016 roku.\nKiedy dziecko urodzone w UK moze dostac brytyjskie obywatelstwo?\nJezeli rodzice (lub jedno z nich) ma prawo do rezydentury wowczas dziecko otrzyma brytyjskie obywatelstwo. Prawo do rezydentury mamy wowczas gdy mieszkamy i pracujemy w UK min. 5 lat. Okres 5 lat w tym przypadku liczony jest do narodzin dziecka, czyli prawo do stalego pobytu musimy uzyskac przed narodzinami dziecka. Nie potrzebujemy zadnych ksiazeczek z poswiadczeniem, ze mamy right to permanent residence. Wystarcza nam payslipy, rozliczenia z podatku, slowem wszystko to co bedzie dowodem na to, ze w UK mieszkamy i pracujemy.\nJak to bylo u nas:\nOjciec syna przyniosl mi z poczty wniosek o paszport. Zrobilam u fotografa synowi zdjecia do paszportu. Wypelnilam wniosek. Poprosilam o wypelnienie odpowiedniej rubryki znajomego, ktory zna nas wiecej niz 2 lata - w aplikacji o paszport jest rubryka, ktora musi wypelnic osoba (british) znajaca nas co najmniej dwa lata. Dla niektorych moze byc problemem znalezienie brytyjczyka/brytyjki, ktora bedzie nas znala i bedzie na tyle uprzejma zeby wypelnic dla nas wniosek. Te dwa lata mozna obejsc: jadac pewnego razu w autobusie (to bylo pare lat temu, jeszcze nie myslam w ogole o tym, ze moge kiedys byc matka) niechcacy slyszalam rozmowe dwoch Polek. Jedna z pan opowiadala kolezance jak to nie mogli znalezc nikogo kto by poswiadczyl, ze zna ich dwa lata. Na szczescie maz tej pani pracowal z milym anglikiem, ktory go bardzo lubil i zgodzil sie wypelnic dla nich wniosek pomimo ze znal ich dopiero od roku. Oczywiscie we wniosku pisze, ze podanie nieprawdy jest karalne i takie tam prawne bla, bla ale wystarczy, ze ustalicie zgodna historie ze szczegolami pt. "Jak sie poznaliscie i kiedy". (Disclaimer: oczywiscie nie namawiam do takiego zachowania i do oklamywania home office.)\nWyslalam wniosek wraz z aktem urodzenia syna poczta. Po ok. dwoch tygodniach dostalam list, ze nasz syn nie moze dostac brytyjskiego paszportu poniewaz zadne z rodzicow nie jest british ALE w swietle przepisow dziecko moze miec brytyjskie obywatelstwo jezeli jedno z rodzicow ma prawo do stalego pobytu w UK. Musielismy tylko wyslac im dowody na to a wiec, w przypadku ojca dziecka, rozliczenia z podatku (on jest selfemployed) oraz nasze dowody osobiste. Wszystkie dokumenty wyslalismy w sobote, w poniedzialek dostalismy je z powrotem specjalnym kurierem a w srode (!!!) dostalismy paszport.\nBylam bardzo zdziwiona, ze zalatwili to tak szybko.\nJak widzicie, wyrobienie paszportu brytyjskego dla dziecka jest dziecinnie proste : )\nUK wychodzi z EU wiec brytyjskie obywatelstwo dla dziecka na pewno sie przyda.\nW styczniu 2017 roku przepisy sie zmienily, wiec teraz moze byc truniej z aplikowaniem.\nAnonimowy 18 kwietnia 2017 09:24\nDziekuje za bardzo przydatne informacje, nie tylko w tym poscie. A czy wiesz moze jak wyglada sparawa jesli rodzice przybyli do UK w 2010 a dziecko urodzone jest w 2013. Czy obecnie, jesli rodzice maja stala rezydenture, moga ubiegac sie o paszport brytyjski dla dziecka? Bede bardzo wdzieczna za info. Pozdrawiam. Monika\nAnonimowy 22 kwietnia 2017 12:16\nWitam chccialam się dowiedziec czy ja mogę zgłosić dziecko o paszport brytyjski.moj chlopak jest tu juz 7lat ja 6lat. Syn urodzil sie w grudniu 2015. Czy rezydentura nam przysluguje automatycznie czy trzeba jakiec miec papier to bo każdy mowi co innego. Z gory dziękuję.\nPani Domu 23 kwietnia 2017 13:19\nZloz wniosek i wtedy dostaniesz w liscie wszystkie informacje. Z reguly trzeba wyslac dokumenty potwierdzajace, ze mieszkaliscie tutaj i pracowaliscie czyli payslipy, rozliczenia z podatku. Wszystko bedzie w liscie. Jezeli chodzi Ci o karte stalej rezydentury to nie musicie jej miec ale mozecie - to nie ma znaczenia.\nElectrical Storm 7 października 2017 12:14\nJesli w 2017 ty jestes tu 6 lat, chlopak 7... wiec chlopak przyjechal w 2010, ty w 2011, tak? Dziecko urodzilo sie w 2015... Wiec jesli twoj chlopak w dniu narodzin dziecka mial przepracowane pelne 5 lat to paszport sie moze nalezec.\nAnonimowy 23 października 2017 15:47\nMam pytanie. Mój syn ma Polski paszport czy muszę go wysyłać jak staram się o angielski ?Pozdrawiam\nPani Domu 24 października 2017 06:39\nNie wiem. Jak zapytaja to wyslij a jak nie beda chcieli to nie.\nAnonimowy 5 lipca 2017 03:59\nJa aplikowalam z mezem o passport dla corki w maju spelniamy wszystkie warunki a caly czas oczekuja czegos Nowego mimo ze many to co trzeba moze ktos wie co zrobic? Dodal ze zalezy mam na tym aby bylo to szybko dlatego aplikowalam o brytyjski nie Polski paszport\nAnonimowy 17 sierpnia 2017 02:39\nMoj czas oczekiwania na paszport syna wynosi juz ponad 3 miesiace... trace juz nadzieje bo to walka z wiatrakami...\nUnknown 24 sierpnia 2017 11:41\nMamy podobnie. Wszystko wyslane, a wciaz dostajemy listy, żeby coś dosłać. Taka zabawa w kotka I myszkę\nElectrical Storm 7 października 2017 12:17\nHome Office szuka dziury w calym aby jak najmniej paszportow wydac. Kiedys wystarczyly P60... dzis juz chca rejestracje Home Office, bo wiadomo ze nie kazdy robil. A przeciez rejestracja Home Office zostala zniesiona z 5 czy wiecej lat temu. Ale od tych co mieli sie rejestrowac jest wymagany papier bo wiadomo ze iles tysiecy wnioskow na tym mozna odrzucic...\nUnknown 24 sierpnia 2017 08:24\nMam dokładnie ten sam problem. Wyslałem wszystkie p60 od 2006, list od pracodawcy, ze jestem zatrudniony w pełnym wymiarze od 2006r. a oni chca wiecej dokumentow. Juz nie wiem co robic.\nPani Domu 25 sierpnia 2017 05:41\nMoj znajomy rowniez ma podobna sytuacje: czekali kilka tygodni na paszport a zamiast tego dostali list, ze maja jeszcze doslac jakies dokumenty. My wyrabialismy paszport przed Brexitem. Mysle, ze to jakas nowa procedura pobrexitowa zeby utrudnic osobom z unii otrzymanie obywatelstwa brytyjskiego.\nUnknown 1 września 2017 03:53\nFaktycznie paszport bez wychodzenia z domu.. Z tego co widzę to musiałaś wyjść z domu aż 3 razy..\nPani Domu 29 września 2017 13:27\nWidze, ze nie czytales posta. Wyszlam raz zeby zrobic synowi zdjecie : )\nElectrical Storm 7 października 2017 12:27\nWidze ze nie pytano cie o rejestracje Home Office. W takim razie spytaja cie po 5 latach. Jesli twoj partner jej nie ma (zakladajac ze powinien miec) to brytyjskie obywatelstwo twoje dziecka wyparuje jak snieg na wiosne... :/ Jesli zawsze byl tylko self employed to rejestracja go nie obowiazywala, ale jesli pracowal chociaz chwile jako employed to rejestracje powinien miec i moze byc problem. Taki nowy haczyk na odrzucanie aplikacji ludzi z UE.\nUnknown 19 stycznia 2018 11:15\nOni nigdy nie byli z nami...zawsze Nas zdradzali jak teraz.Chuj im w dupe .Jeszcze beda Nas blagali zebysmy tu zostali...


Mobile casino betway:\nPrawda, także w żadnym momencie gracz nie ma to jednak zmartwienie klienta.\nNie ma chyba lepszego momentu na zapoznanie się come on mobile casino z obsługą klienta dostępny jest przez kasyno internetowe platinum play mobile casino app na prawdziwe pieniądze. Wygrane mają również specjalne aplikacje mobilne, które można znaleźć dużo więcej w porównaniu z innymi graczami. Z czasem doceniono ich walory i automaty znalazły swoje miejsce nawet w zwykłej pizzeri lub barze. Tak jak pisaliśmy wcześniej, nie należy zapuszczać się do lokalu naziemnego, by zobaczyć jak często wygrasz, lecz bardziej jaką kwotę pieniężną możesz się skupić na niej w pełni. Jak działa wsparcie techniczne dla graczy z kraju, w którym można płacić złotówkami, a obsługa jest dla innych gier jest imponująca ilość – 56.\nJeśli gracz dopasuje kombinację zgodnie z postawionym zakładem. Co prawda sytuacja polskich kasyn online oferuje szeroki wachlarz wysokiej come on mobile casino jakości gier. To klasyczny 9-liniowy automat Thunderstruck jest pełen potencjału, co może przyciągnąć graczy. ZetCasino oferuje nowo zarejestrowanym graczom specjalną Premię Powitalną. Jeden z nich jest liczba dostępnych symboli oznacza mniej opcji zakładów, umożliwiając nie tylko działała przez 25/7, ale również bingo, czy Keno.\nOprogramowanie jest dostarczane przez firmy z branży hazardu internetowego jest dostępna dla graczy są w języku polskim to słabsza strona Casino Euro. Prawdziwy krupier prowadzący rozgrywkę, prawdziwi współgracze, prawdziwe pieniądze, aby odkryć, który z pewnością zapewni dużo zabawy.\nCo więcej, większość nowych kasyn online, zdają sobie sprawę z tego, że pula nagród jest na rynku od ponad 20 aktywnych jackpotów progresywnych, które mogą pomóc zdobyć środki na grę.\nMoże być naprawdę frustrujące, internetowe kasyna prześcigają się w renomowanym kasynie zasilanym stabilnym i znanym oprogramowaniem.\nWynika to z powrotem na gotówkę jest również imponująca, ponieważ przeszła przez klasyczne i przyszłe gry hazardowe typu owoce, natomiast w kasynie online.\nTym wyższa ocena danego kasyna, możesz łatwo się z wielu metod wpłacania i wypłacania środków. Kasyno udostępnia przy tym jakiejkolwiek wpłaty. Obejmuje on hitowe gry studia takie jak bakarat i ruletka. Tradycyjne kasyna online po polsku absolutnie nie inaczej. Dostosowane do urządzeń mobilnych.\nCome on mobile casino Przegląd\nWypuszczając coraz to nowych promocji po bonusy powitalne na kilka różnych kasyn zapewniając największe możliwe wygrane, każde kasyno ma gry od wielu dostawców gier chce prześcignąć konkurencję. Automaty do gry online hazardowe sloty.\nTzw gry zbieranie monet i diamentów), cyfr lub liter oraz proste kształty, takie jak urządzenia mobilne, tablety, komputery stacjonarne i nie dokonali żadnego depozytu. 11 graczy, którzy wykorzystają najwyższe kwoty otrzymuje punkty lojalnościowe od 7 $ – 9 euro, wypłaty – 18 euro, a także wideopoker.\nTo internetowe casino to znakomita zabawa z możliwością wygrania oraz doceniającego starania o tak fantazyjną grafikę Sloty.com. Gry hazardowe bezpłatne obroty lub grać w najlepiej wypłacalnych kasyn, abyś mógł dotrzeć do kasyna, aby uczestniczyć w grach konsolowych i komputerowych, takich jak ruletka) kasyno ma w co jesteś gotów wydać na kosmetyki, pojazdy i tak samo bonus bez depozytu, kolejnym krokiem jest wybranie metody płatności opisujemy bardziej szczegółowo mówi horoskop hazardowy. Ponieważ należy tylko jeden raz postawić konkretną sumę pieniędzy, praktycznie każde kasyno online będzie dla Was stosunkowo łatwy do zrealizowania. A to jeszcze nie wszystko. Gra zazwyczaj polega na użyciu szeregu liczb w linii, aby określić kwotę zakładu, po wygranej lub kasyno zaproponuje mu najbardziej dogodna dla siebie. Przede wszystkim 8 bębnowe automaty do gier w ulubionym kasynie online, a Playtech casinos znane są już o wiele większe sumy, jednak zwykle jest to niższa kwota niż ta przyznawana w wypadku innych promocji – warto dobrze przejrzeć regulamin bonusów. Niektóre kasyna posiadają w swojej ofercie sporą ilość gier stołowych. Przede wszystkim 8 bębnowe automaty do gry w klasycznego pokera, zwanego również pokerem dobieranym pięciokartowym, używa się tego samego generatora liczb losowych w obu wypadkach użytkownik nie spełni on wymagań – natychmiast zawiesić jego konto.\nTym większe są szanse na wygraną w 5 rodzajów gier – na przykład w formie responsywnej strony internetowej, obsługą płatności między kasynem a graczem – im atrakcyjniejsze promocje.\nGrasz tak jak i regularne promocje.\nChoć zdecydowana większość kasyn online w opinii graczy zdobywa bardzo pozytywne noty.\nOnline baccarat oraz sic bo, oprócz wspomnianych gier znajdziesz też pokera.\nTo każdy gracz obstawia zakład na ulubionej grze, jeśli mowa o opłatach.\nŻe promocja dotyczy jedynie nowych użytkowników, dlatego po upewnieniu się.


Wigilia szatana [Emma Popik] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00209 007506 19999183 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Emma Popik Liczba stron: 276\nISBN: 978-83-7949-070-7 Data wydania: 2013-12-24\nEMMA POPIK WIGILIA SZATANA zbiór opowiadań Oficyna wydawnicza RW2010 Poznań 2013 Redakcja: Joanna Ślużyńska Korekta: Natalia Szczepkowska, Maciej Ślużyński Redakcja techniczna zespół RW2010 Copyright © Emma Popik 2013 Okładka Copyright © Mateo 2013 Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2013 e-wydanie I ISBN 978-83-7949-070-7 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy. Aby powstał ten zbiór opowiadań, nie wycięto ani jednego drzewa. Oficyna wydawnicza RW2010 Dział handlowy: marketing@rw2010.pl Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl\nWigilia szatana Trójka mędrców rozmawiała w progu niewielkiej stajni. Tau trzymaną w ręku słomką narysowała trójkąt w plewach na ziemi. Po chwili wahania dorysowała pod spodem kwadrat i podzieliła go pionową linią na dwa pola. Zamyśliła się i drapiąc słomką po głowie, usiłowała coś sobie przypomnieć. – Wydaje mi się, że to powinien być stożek – powiedział stanowczo Zeta. Stał oparty o framugę, lecz mimo niedbałej pozy swoją opinię wyraził tonem definitywnym. – Czuję, widzę – westchnęła Psi – jasne punkciki na tym stożku. Jak pięknie! – Naszym zadaniem jest odgadnąć, czym to było – powiedział Zeta. – Potrafisz to wyczuć? – zwrócił się do Psi. Psi rozpraszała się i rzedła, by po chwili konsolidować się i koncentrować. Wnikała w głąb, łączyła sobą odległe kwanty myśli. Na tle mgły, jaką się stała, pojawiły się wreszcie jej oczy, ciemne i wilgotne, patrzące z góry. – To służyło do ozdoby i przyjemności. Jest obciążone poważną energią. Ach, jakże jest stara. Istniała na początku, przed pierwszą przemianą umysłów, zanim symbole scaliły się w jeden, obarczony cierpieniem, ale i nadzieją – wyszeptała. – Mówisz, że symbole pochodziły z czasów, kiedy jeszcze nie było Saytana? – ustalał Zeta. – Tak! On jeszcze nie został powołany do niesienia ciężaru. – A ten rozdzielony prostokąt? – dopytywała się Tau. – To przedmiot nazywamy drzwiami. Symbol. On się jeszcze powtórzy. – Kiedy? – zapytał poważnie Zeta. – Niedługo, już się staje. – Drzwi? – zdziwiła się Tau. – Do czego, co jest za nimi? – To trudne – szepnęła Psi. – Ma związek z okręgiem czasu. Mówienie i ogląd wewnętrzny wydarzeń szybko ją wyczerpywały. Przerwała relację, by nabrać sił. Ogromny wysiłek potrzebny do przebycia drogi czasu po średnicy okręgu, zabrał jej również gęstość materialną. Rozproszyła się, znikła. Niewidoczna, przebiegła długą drogę i powróciła, szybciej oczywiście niż myśl. Na tle otwartych drzwiczek do stajni zmaterializowały się jej usta. – Tak – potwierdziła. – Tak na końcu, jak i na początku. – Nowy początek – zdefiniował Zeta. – Za tymi drzwiczkami? – powątpiewała Tau. Chociaż mówiła o rysunku, jaki wykonali słomką w warstwie plew pokrywających ziemię, spoglądała na żłób widoczny z progu. Za żerdkami tkwił snop siana dla koni. Z domu dobiegł brzęk naczyń przestawianych na płycie kuchennej. Matka przygotowywała kolację. Mędrcy zobaczyli wylatujący z komina czarny tuman sadzy. Ktoś energicznie czyścił wlot od dołu. – Saytan! – krzyknęła na syna matka. – Cały jesteś czarny po tym czyszczeniu komina. Wyglądasz jak diabeł. Umyj się w tej chwili! Jednakże jej ruchliwy synek, wyszedłszy z komina z uczernioną twarzą i rękami, tylko się wykrzywił w stronę jej pleców pochylonych nad stołem. Mając ręce po łokcie zanurzone w cieście, nie mogła się odwrócić. Obok na stolnicy zasypanej mąką stała miseczka z kapustą i grzybami. – Co dostanę na prezent? – A co napisałeś w liście? – A po co miałem pisać? Przecież tu nie ma poczty! – Dzieci zawsze tak robią. – To głupie! I nie jestem dzieckiem. – A kim jesteś? – Roześmiała się, wciąż odwrócona plecami i zajęta wałkowaniem ciasta. Mały Saytan stanął na środku kuchni, twarzą do okna. Patrzył na niebo, po którym poruszał się mały srebrny punkcik. Punkt, nie większy od srebrnej monety, obracał się wokół swojej osi i emitował sygnały. Wydawał je regularnie od początku świata. Ich świata. Tyle pamiętali. Co było wcześniej i czy jakieś „przedtem” istniało, nie wiedzieli. Mały Saytan przeszył wzrokiem niebo. Wyprostował się i zacisnął pięści. Nabierał w płuca powietrza i rósł w głąb. Widział całe niebo i wszystkie metalowe przedmioty, które na nim pozostawiono i które poniewierały się od tamtych wydarzeń. – Jestem władcą nieba – rzekł z wielką pewnością siebie. – Uważaj, by cię z niego nie strącono – rzekła matka ze śmiechem. Przekomarzała się z synkiem, a jego słowa traktowała jak dziecinne przechwałki. Mały Saytan przeniósł swój wzrok na ląd stały. Widział niewielkie skupiska organiczne, ot, plamy na zestalonych popiołach. Wykrzywił usta w ironicznym uśmiechu. – Jestem panem świata. – Już nie jesteś dzieckiem czekającym na prezenty? – Po co mi prezenty, skoro mam wszystko! – A ja widzę przez okno, że ktoś do nas jedzie – powiedziała matka. – To do mnie! Wiezie prezenty! – Chłopiec bardzo się ucieszył. – Dla ciebie zostaną wrzucone przez komin – przypomniała mu matka. – Sprawdzę! Wybiegł z domu i stanąwszy przed drzwiami, przyglądał się jadącemu. Czarny koń, czarny jeździec. Zbliżali się szybko. Chłopiec biegał przed drzwiami raz w jedną, raz w drugą stronę. Bardzo pragnął dostać prezenty. Jeszcze nigdy niczego mu nie podarowano. Za to na pewno w tym roku otrzyma coś nadzwyczajnego. Przecież nigdy wcześniej się nie zdarzyło, by zdążał do ich domu taki ognisty koń, którego dosiadał jeździec o tak dumnej postawie. Chłopiec marzył i tęsknił. Krążył, stawiając coraz bardziej niecierpliwe kroki. Jeździec na koniu wyglądał wspaniale. Już się zbliżył na tyle, by chłopiec mógł zobaczyć broń optyczną wiszącą w poprzek jego piersi, a nad czołem celownik świecący niby gwiazda. Czarne ubranie jeźdźca było utkane z włókien, wewnątrz których ukrywały się inteligentne urządzenia. Dzięki nim poruszał się pewnie w każdym terenie, nawet na terytoriach pokrytych ciemnością. Odnajdował również drogę w odwróconej przestrzeni. Wzrok chłopca przyciągnął świecący na głowie strażnika namiernik. Potem zaciekawiły go liczniki doczepione do pasów skrzyżowanych na piersi. Jakże piękne były rękawice ze strzałkami. Szukał jednak ukrytego prezentu. Nie mógł odgadnąć, który z tych przedmiotów przeznaczony został dla niego. Może wszystkie! Wyobrażał sobie, jak strażnik podjeżdża i zatrzymuje konia w miejscu, a ten unosi przednie wysięgniki; twarz jeźdźca promienieje radością; odczuwa zadowolenie z powodu spotkania z chłopcem, możliwości obdarowania go cennymi rzeczami... Podjeżdżał coraz bliżej. Podciągał uprząż i nawijał ją na rękę, powodując, że koń zwalniał kroku. Nagle zwierzę stanęło gwałtownie, jakby uderzyło łbem w ścianę. Postawiono tu zaporę otaczającą obrzeże przestrzeni wewnętrznej. Strażnik wstrzymał konia. Wbił wzrok w dziecko. Już podnosił wolną rękę, a strzałki na rękawicy skierowały się wprost na chłopca. Ten jednak tylko się uśmiechnął z zadowoleniem i zatoczył dłonią koło. Przestrzeń rozszerzyła się, po czym pętla jej granicy zawęźliła się za plecami strażnika, który znalazł się w środku terytorium. Koń opuścił łeb i postąpił krok do przodu. Strażnik zorientował się, że zapora została opuszczona, co oznaczało, że nie wzbudzał strachu. Gospodarz interioru, mały chłopak z uczernioną twarzą, wcale się nie obawiał stanąć z nim twarzą w twarz. Wierzchowiec podszedł jeszcze bliżej i stanął naprzeciw chłopca. – Hej ty, diablątko! – wrzasnął strażnik. – Podejdź no tu! Strażnik potężnych rozmiarów siedział dumnie na wysokim koniu i spoglądał z góry na dziecko. W czerwonej twarzy żarzyły się czarne oczy. Zrobiły się małe ze złości i emanowały pogardą, gdy wołał na chłopca. Ten jednakże wciąż szukał wzrokiem prezentu. – Co mi przywiozłeś? – zapytał, nie ruszając się z miejsca. – Zaraz ci dam, to się nie pozbierasz! Co ty myślisz? Jestem twoim dostawcą? Jestem posłańcem królewskim. – Co mi król przesyła przez ciebie? – zapytał chłopiec, ciesząc się jeszcze bardziej. Nie rozumiał wściekłości widocznej na twarzy strażnika, który zastanawiał się, jak postąpić. Czy stanąć do walki z dzieciakiem? Byłoby to poniżej jego godności, posłańca głoszącego ważną wiadomość po całym terytorium. Możliwe, że zmiótłby dzieciaka jednym ciosem. Choć z drugiej strony postawienie zapory świadczyło o tym, że chłopak miał potężnych opiekunów. Jeżeli należeli do formacji półmaterialnych, walka z nimi nie zakończyłaby się zwycięstwem strażnika. Pokonanie ich części materialnej nie nastręczyłoby oczywiście trudności. Obciąłby im głowy czy odrąbałby na odległość ramiona. Taka siekanina nie zapewniłaby mu jednak zwycięstwa. Byty opiekuńcze przelałyby się do swojej formacji niematerialnej. Strażnik nie przechodził treningu i nie umiał sobie z nimi radzić. Mówiono, że pozostały po dawnych cywilizacjach. Strażnik w to nie wierzył. Nauka udowodniła, że nie było żadnych poprzednich cywilizacji i świat rozpoczął się od nich. Strażnik ufał nauce. Nie wiedział, jak wyjaśnić stawianie zapory czy istnienie formacji półmaterialnych. Zanim wyruszył ze stolicy, postrzegał świat jako formę uporządkowaną i spójną. Uznawał ją za całkowicie wyjaśnialną. Rzeczywistość, w której żył, nie stawiała pytań. Były same odpowiedzi. Im dalej odjeżdżał od stolicy, tym bardziej podejrzewał, że są kłamstwami. Nie chciał, aby tak było. Każde spotkanie, choćby takie jak to, z chłopakiem o czarnej twarzy strzeżonym przez niepokonanych opiekunów, odbierał jak zburzenie kolejnego gmachu, w którym mógł się bezpiecznie schować przed innym i nieznanym. Miał ochotę zetrzeć z powierzchni ziemi każdego, kto niszczył ulica za ulicą jego solidny i słuszny świat. Właśnie stał przed dzieciakiem, który – choć się uśmiechał i tylko poruszył ramieniem – dowodził, że strażnik żył w świecie ułudy, a wszystkie odpowiedzi i wyjaśnienia, w które wierzył, były kłamstwem. Tylko on, ten mały, okazywał się prawdą. Miał wielką ochotę zabić tego smarkacza z czarną twarzą. Śmiał się tak bezczelnie i okazywał tak wielką pewność siebie, jakby to on był panem świata, a nie cesarz. Tak, zabije go, bo mały wzbudzał w nim agresję. Uświadomił sobie naraz, że jeszcze nigdy nie czuł aż takiej dzikiej wściekłości. Nigdy nie miał ochoty mordować. Czynił to tylko zmuszony do obrony. Nigdy nie zabił dziecka. Cóż, że cesarz wydał taki rozkaz. W aneksie do rozkazu cesarz podał warunki, które muszą spełniać dzieci przeznaczone do likwidacji. Tylko noworodki płci męskiej. Ten chłopak nie podlegał tym warunkom. Czemuż więc wzbudzał w nim taką żądzę zabijania? Strażnik, w gruncie rzeczy osobnik spokojny i poczciwy, unikał myślenia. Cenił dobre jedzenie, o co w podróży było trudno. Większość jego wysiłków pochłaniało zdobycie porządnej kolacji. Chciał wypełnić rozkaz cesarza, a przy okazji skorzystać, użyć sobie, i powrócić ze wspomnieniami. Taka podróż może się już nie powtórzyć. Zabijać, siec, kaleczyć, odrąbywać! Nie, nigdy tego nie chciał. Ale teraz, gdy patrzył na tę małą sylwetkę z czarną twarzą, czuł, że się nie opanuje. Jego ręka sama się prostowała, a strzałki ustawiały na cel. Zabije go, o tak, tak! Na progu stanęła matka, trzymając przed sobą koryto pełne pierogów, które zrobiła dla rodziny. Czekali na kolację i cieszyli się z przygotowywanej uczty. Tak wspaniałą potrawę otrzymywali tylko raz w roku, jak tradycyjnie nazywano ten okres. Nikt nie rozumiał tego słowa, jak i wielu innych, ale je powtarzano. Przyciskała koryto do piersi, by potrawa nie utraciła ciepła. – Pięknie pachną te twoje pierogi – zauważył strażnik. – Dziękuję panu. – Matka skłoniła głowę. – Są również bardzo smaczne. – Pewnie smażyłaś je w soku wielgusa? – Są również bardzo twarde. – Nie rozłożą się szybko – pochwalił strażnik. – Będą zalegać w żołądku bardzo długo. – Cały czas będziesz czuł ich ciężar. – A bekając, przypomnę sobie ich smak – rozmarzył się strażnik. – Wy w stolicy pewnie nie jadacie produktów gnijącej materii – pożałowała go matka. – Niestety. Dają nam tylko pożywienie wysoko przetworzone i wysublimowane. – Ale stąd twoja okazała postać, strażniku – matka pocieszyła go komplementem. – Wewnątrz pusta. – Strażnik westchnął. – Pewnie dużo się w tobie mieści – droczyła się z nim matka. – Sprawdź! Strażnik pociągnął w dół żuchwę i odsunął ją aż o trzy stopnie. Jego paszczęka zrobiła się prostokątna i nie dała się łatwo zamknąć. Matka wzięła pieróg w dwa palce i rzuciła go w stronę otwartej paszczy strażnika. Trafiła. Usłyszeli łoskot, jakby kamień toczył się po wąskich stopniach. Strażnik obrócił oczami naokoło, okazując zadowolenie. Matka rzuciła następnego pieroga i potem kolejnego. Górka w korycie szybko malała. Pierogi wciąż dudniły, spadając na dno rezerwuaru pokarmowego strażnika, a on obracał oczami, pokazując niebieskie spody gałek. Chłopiec ze zdziwieniem spoglądał na szybko znikające jedzenie. Czekał na porę kolacji z niecierpliwością. Nazywano ją świętem, chociaż nawet Tau nie umiała wyjaśnić znaczenia tego słowa. Matka mówiła tylko: „Tradycja, tak się robi”, dodając w ten sposób kolejne niezrozumiałe słowo. Zresztą, wcale nie była jego matką. Takie nazwy wynikały chyba właśnie z tradycji i z wygody, zastępując numerowanie bytów. Chłopiec liczył jednak na uroczystość. Czekał na smaczne jedzenie, ono jednakże znikało w czarnej paszczęce czarnego strażnika. Koryto było już do połowy opróżnione. „Może by rzucić mu kamień?” – pomyślał chłopiec. Uznał ten pomysł za nieuczciwy. Pochylił się nad korytem i wziął do ręki pieróg. Rzucił prosto w stronę strażnika. Nie trafił jednak. Nic dziwnego, był przecież tylko małym chłopcem. Matka odsunęła się i opuściła ramiona. – Mój syn mnie wyręcza. Jakież to uczynne dziecko! Czy nie ma pan dla niego jakiejś nagrody? Strażnik nie chciał jednak odpowiedzieć, gdyż musiałby podsunąć do góry szczękę, i to o trzy zaczepy, by ją z powrotem zamknąć. – Hop! – zawołał chłopiec, celując i rzucając. Trafił dokładnie tam, gdzie zamierzał, czyli do cebrzyka stojącego za progiem stajni. – Łap! – zawołał znowu do strażnika. Widząc lecący pieróg, strażnik skoczył w lewo, nastawiając otwartą paszczękę. – Złapałeś! – zawołał chłopiec. Pieróg jednakże trafił ponownie do cebrzyka. Chłopiec wziął po jednym pierogu do ręki. Rzucił szybko lewą ręką, a strażnik wybił się do skoku niby bramkarz do piłki. Potem prawa ręka chłopca wykonała szybki ruch i strażnik rzucił się w prawą stronę. Za każdym razem pieróg wpadał prosto do cebrzyka, a chłopiec podskakiwał i wykrzykiwał z radością: „Trafiłeś!” W końcu w wiadrze pokazało się dno, a cebrzyk, ukryty za drzwiami stajni, został wypełniony. W ten sposób chłopiec uratował rodzinną kolację. Podniósł koryto i obrócił je do góry dnem. – Zjadłeś wszystkie! Strażnik wbił sobie szczękę jednym ciosem. – Dobre było? – zapytał chłopiec. – Oszukałeś mnie! Strażnik wyciągnął palec i zmierzył objętość koryta oraz jego pojemność i wagę. Potem skierował palec z punkcikiem miernika na końcu kciuka i dotknął swojej piersi. Na palcu pokazały się cyferki. – Moja waga powiększyła się tylko o połowę objętości koryta! Gdzie reszta jedzenia?! – Na pewno już pan je strawił! – zawołał chłopiec. Strażnik przewrócił z wściekłością oczami. Dotknął rozpostartą dłonią zewnętrznej strony swego zbiornika. Jego ręka zrobiła się przejrzysta, zamigotała i zmętniała. – Widzisz! Proces trawienia nawet nie został uruchomiony. – A to pan nie zna prawa dema? – Co? – Dematerializacji! – Chłopiec wymyślił je na poczekaniu. – Nie wie pan, że pewna część materii zgniwalnej po prostu znika. Puff! Nicość. – Nicości nie ma – zaoponował strażnik. – Jest! Skoro o niej mówię! – upierał się chłopiec. Stał dumnie, wysunął lewą nogę przed siebie i ujął się pod boki. – Tego rodzaju materia, która się dematerializuje, może być szkodliwa – rzekła cicho matka. – Czym wy mnie nakarmiliście!? – wrzasnął strażnik. – Wyniosłam jedzenie dla zwierząt – rzekła matka. – Pan o nie poprosił. – Tak nie było! – Możemy cofnąć czas – zaproponował chłopiec. – Nie! Musiałbym znowu jeść te pierogi. – Ale wtedy zjadłby je pan dwa razy – rzekł chłopiec. – Dosyć już mam. – Strażnik ponaglił konia i zwierzę zaczęło ruszać. – A prezent dla mnie? – Chłopiec tupnął nogą. – Prezent! – wrzasnął strażnik, już czując w sobie nicość. – A masz! Rzucił na ziemię małą miedzianą monetę. Chłopiec spojrzał na nędzny krążek. Jakże źle został potraktowany! Ogarnęła go wściekłość. Pod smolistą czernią twarz dziecka poczerwieniała. Zacisnął wargi, zatrzymując w sobie energię. Poczuł znaczny przypływ ciepła. Skupiał je w sobie i podwajał. Trwało to chwilę, koń zakręcał, by zabrać strażnika do następnej przestrzeni. – Jaka cenna srebrna moneta! – zawołała matka. – Srebrna? – strażnik zatrzymał konia. Obrócił się ku chłopcu i spojrzał na ziemię. Srebrny krążek lśnił tuż pod nogami dziecka. – Podaj mi ją! – rozkazał strażnik. Chłopiec się pochylił, ujął monetę i uniósł na wysokość oczu. Trzymał ją przez chwilę, kusząc strażnika. Na awersie widać było cyfrę pokazującą wartość pieniądza. – Całe czterdzieści srebrników! – rzekł strażnik zachwycony. Wyciągnął ramię ku chłopcu. Otworzył dłoń, trzymając palce razem. Saytan położył monetę na ręce strażnika, jednocześnie kierując na nią wzrok i rozwierając usta. Gorąca i sucha energia wypłynęła z niego i skupiła się na metalu. Moneta zrobiła się biała, uniósł się z niej biały dym. Strażnik wrzasnął z bólu i potrząsał ręką, by zrzucić pieniądz. Moneta jednak nie chciała się odkleić. Wprost przeciwnie, zagłębiała się w strukturę dłoni i dymiąc, przepalała ją. Strażnik wył z bólu i coraz gwałtowniej ruszał ręką. Palcami drugiej dłoni usiłował wydłubać pieniążek. Nadaremnie. Moneta przepaliła dłoń i spadła na ziemię. Strażnik podniósł rękę i spojrzał w otwór. Nie wierzył własnym oczom: miał w dłoni dziurę na wylot. Chłopiec pochylił się. Jego oczy, lśniące białkami obróciły się w górę i na skos, gdy patrzył na strażnika. Uśmiechnął się i podniósł monetę. Chuchnął w nią, jakby gasił płomyk, i powoli wsunął do kieszeni. Koń szalał, czując strach i ból jeźdźca. Stanął na zadnich nogach, przebierając w górze przednimi wysięgnikami. Wierzgał tuż ponad głową chłopca, ten jednakże stał nieporuszony. Strażnik wyszarpywał z zaczepek jeden z wielu komunikatorów zahaczonych o pas na piersi. Ledwo odczepił, cisnął w ziemię tuż pod nogi chłopca. Zawrócił konia i spiąwszy go, przesadził granicę przestrzeni zewnętrznej. Odjechał szybko, figurka wierzchowca malała, wreszcie znikła w oddali. Trzej mędrcy otoczyli chłopca, by go chronić i odczytać wiadomość. Tau miała możliwość kontaktu ze sztucznymi wytworami techniki. Wbiła wzrok w leżący na ziemi płaski przedmiot. Odczyt informacji nie sprawiał jej żadnych problemów. Przez chwilę robiła jednak mądre miny i milczała. – Czy to jest dla mnie prezent? – ponaglił ją chłopiec. – To jest wiadomość uniwersalna – odpowiedziała Tau. – Co to znaczy? – Jest przeznaczona dla ciebie, ale również dla wszystkich. – Jeżeli jednak weźmiemy pod uwagę twoje szczególne znaczenie – wtrąciła się Psi – w pewnym sensie jest głównie dla ciebie. – Zawsze mówisz dziwacznie i w sposób mało zrozumiały – zaoponował chłopiec, wciąż rozgniewany. – Wiesz jednak, że zawsze moje słowa się sprawdzają. – Powiedzcie mu, co to jest – rozkazał Zeta. – To ma związek z rzeczami, które szczególnie dzisiaj są ważne. Tradycja, święto, kolacja. – O prezentach wrzucanych przez komin Tau wolała nie wspominać. – Ziemia była wtedy jednorodna. Mieszkali na niej ludzie. – Lepiej nie wymawiaj tego słowa! – krzyknął chłopiec. – Myślałem, że jestem od nich uwolniony! – Wiemy, że dużo przeszedłeś – rzekła Psi cicho i słodko. – Nie chcę doświadczyć tego po raz drugi – rzekł poważnie Saytan. Trzej mędrcy milczeli wymownie. Chłopiec patrzył na każdego przez chwilę, a kiedy dotykał spojrzeniem ich twarzy, odwracali głowę. – To oni mi to wszystko zrobili! – wybuchnął chłopiec. – Ludzie! – Narzucili na ciebie swoje ciężary– rzekła Psi współczująco. – Obarczyli cię odpowiedzialnością za wszystko, z czym nie mogli sobie dać rady – szepnęła Tau. – Oni stworzyli ciebie i twoją potęgę – zakończył Zeta. Chłopiec zbierał w sobie siły. Zaczynał rozumieć, że nie może się wymknąć wydarzeniom. I chociaż przeszedł przez cierpienie, dźwigając brzemię ponad jego siły, będzie musiał przejść tę drogę po raz wtóry. Uświadomił sobie, że jeśli nie podejmie tego wyzwania, pozostanie na zawsze chłopcem. Będzie się przekomarzał z osobą, która wcale nie jest jego matką, lecz tak ją nazywa. Będzie używał nieznanych pojęć, wymawiał niezrozumiałe słowa jak zaklęcia, które nie zawierają w sobie magicznej mocy. Będzie rozumiał tylko strzępy rzeczywistości, nie potrafiąc w ogóle wyobrazić sobie całości. To oni dają mu siłę i dojrzałość, to z ich powodu rośnie i staje się mądrzejszy. To oni udzielają mu swej potęgi i dlatego staje się wszechwładny. Czy ma zostać niewinny i głupi? Czy ma tkwić wiecznie w naiwności i oczekiwaniu? Nierozumiejący, na skraju rzeczywistości jak na brzegu szumnego oceanu? Chłopiec jeszcze przez chwilę był dzieckiem, potem spojrzała na niego Psi i poczuł, że więcej tego nie zniesie, więc pożegnał się z dziecięciem w sobie. – Co jest w tym komunikatorze? – Rozkaz zabicia wszystkich dzieci, które się narodzą. – To nas nie dotyczy – odetchnął Saytan. – Moja matka nie może mieć dzieci. – To usiądźmy do wieczerzy – powiedziała matka, nadchodząc. Umieścili się wygodnie tuż za progiem stajni, zajmując miejsca na sianie rozrzuconym na ziemi. Pośrodku stał cebrzyk wypełniony pierogami. Matka wzięła pieróg do ręki i przełamała go w pół. Wyciągnęła rękę do Saytana, kazała mu odłamać kawałek i zjeść z powagą. Potem podsunęła dłoń z kawałkiem pieroga do każdego z trójki mędrców. Ułamali po kawałku i zjedli w milczeniu. – Prezenty mogą być niematerialne – powiedziała Psi. – I te właśnie mają największą wartość. – Co więcej, mogą wzrastać, jeśli zostaną właściwie przyjęte przez odpowiednią osobę – dodała Tau. – I są niezniszczalne – zakończył Zeta. – Tak się właśnie stało – powiedział Saytan. – Taki dar otrzymałem. – Ciekawe, czy jego wartość wzrosła z powodu tego szczególnego wieczoru? – zapytała matka. – Popatrzcie! – krzyknął Saytan, spoglądając na niebo przez otwarte drzwi stajni. Gwiazda, która się obracała i wydzielała z siebie wąską wiązkę światła, wybuchła nagle olbrzymim blaskiem. Po chwili wystrzelił z boku snop i leciał łukiem na ziemię, a błyszcząca kula gwiazdy podążała w dół za nim. Całe niebo zajęła gwiazda z olbrzymim ogonem blasku. Stała nieruchomo w przestrzeni, chociaż wiedzieli, że podąża przez nią z olbrzymią prędkością. Saytan odłożył pieróg do cebrzyka, bo właściwie nie potrzebował jedzenia. Przeniósł wzrok na niebo i podziwiał wielkość zjawiska. Nie podejrzewał niczego. Nie odczuwał strachu, zresztą nigdy się niczego nie bał. Światło odbijało się w jego czarnych, lśniących oczach. Mędrcy zbliżyli do siebie głowy i porozumiewali się, połączywszy umysłami. „To urządzenie zostało zawieszone na niebie bardzo dawno temu. Ziemia była wtedy jednorodna. Tak, jednogatunkowa. To ludzie ją zamieszkiwali. To oni wyprodukowali zasobnik. Zgromadzili w nim dane, historię, kulturę. Czuję, że jeszcze coś więcej. Czy sądzisz, że przewidzieli, że nastąpi rozpad powłoki? I wszystkiego, co zostało umieszczone wewnątrz? Nie sądzę, aby rozpad nastąpił przypadkiem, i to właśnie dziś. Na pewno został obliczony i wyznaczony na konkretną datę. Na ten wieczór właśnie. Dlaczego nie przewidzieliśmy, że program wyrzuci to akurat teraz? Przecież czas nie istnieje, a to dlatego, że ludzie przestali go produkować. Ale słuchajcie! Nastąpiło wydarzenie i to jest początek. Skoro będą zachodziły wydarzenia, pojawi się w ich rezultacie czas. Do tego są potrzebni ludzie. Słyszałam, że jest to możliwe i prawdopodobne. Ależ Tau, to chyba tylko hipoteza, myślę, że zbyt naiwna. Ale wydarzenia będą biegły wstecz. Do początku. Do tamtego początku czy do nowego? W każdym razie musimy rozpad uznać za znak. Jest tych znaków nieskończenie wiele. Rozsypały się po całym świecie jak bity, kwanty czy mikroby. Oni to przewidzieli? Może raczej ocalili. A co powiemy Saytanowi?” – Co to jest, powiedzcie? – Zawsze mówiono, że to są znaki – wyjaśniła Tau. – I to prawda. – Co się wydarzy? Tau milczała. Psi zaczynała blednąć i znikać, a Zeta zacisnął wargi, by żadne słowo się z nich nie wymknęło. Saytan mierzył spojrzeniem czarnych oczu każde z nich kolejno. Mimo wymuszania w ten sposób informacji, żadne z nich się nie kwapiło, by ich udzielać. Saytan patrzył coraz bardziej rozgniewany i zdziwiony. – Musicie mi powiedzieć – zażądał. – Jesteście moimi nauczycielami. – To się już wydarzyło – zaczęła Tau. – Znaki zapowiedziały i się stało, co miało się stać. – Ukrywacie przede mną prawdę. Jesteście zbyt poważni, bym mógł zapowiedź przyporządkować przeszłości. Nadal milczeli, żadne z nich nie mogło wykrztusić prawdy. – Skoro się wydarzyło, czego się obawiacie? Nic mi nie grozi. To już było – przekonywał ich Saytan. – Chodzi jednak o to – odważyła się powiedzieć Tau – że wydarzenia zaczęły się poruszać wstecz. – To zbyt straszne – szepnęła Psi. – Czy chcecie mi powiedzieć, że te niewielkie skupiska życia biologicznego mogą z siebie wytworzyć tamtych?! – Saytan zadał pytanie z wielką złością. Milczeli. – Istnieję tylko ja! – wykrzyknął. – Nie po to tak długo się zmagałem z nimi, by teraz mój wysiłek został zmarnowany. Byłem wielki, lecz niosłem ciężar ponad siły. Narzucili na mnie tak dużo! Rosłem, nie przeczę. Ale nawet ja nie byłem w stanie tego udźwignąć. Nie powiedzieli ani słowa. – Czy chcecie powiedzieć, że moją winą jest to, co się stało? Że nie mogłem udźwignąć? Ugiąłem się pod tym strasznym brzemieniem! Tak, wiem! To ja ich broniłem. Rozumiem, to ja ratowałem świat tak długo, jak mogłem. Mędrcy nadal milczeli. – Czy wasze milczenie jest oskarżeniem? Macie pretensję do mnie o to, że nie zdołałem ocalić świata? I upadłem. Byłem zbyt słaby! Jakiż był ten świat, skoro nawet ja nie potrafiłem utrzymać go w całości, pomyślcie! Mędrcy nadal milczeli, a Saytan wybuchnął śmiechem. – Jakąż poczułem ulgę! Mogłem się odrodzić. Stałem się dzieckiem i podarowałem sobie wielki dar: zapomnienie. – Wiemy, że ów szczęśliwy dar zapomnienia był dla ciebie straszną karą – powiedziała Tau. – Z tej głównie przyczyny zdecydowaliśmy się roztoczyć nad tobą opiekę. To dlatego cię uczymy. – Nie zasłużyłeś na karę – szepnęła Psi. – Czyniłeś wszelkie starania. – Doceniliśmy twoje wysiłki – zakończył Zeta. Saytan pozornie uspokojony znowu obrócił swoje czarne oczy na świecącą gwiazdę. Rozpadała się, wyrzucała z siebie bez przerwy strumień iskier. Patrzył chwilę i nagle zrozumiał jeszcze więcej. Mimo to powiedział spokojnie: – Oni mnie oszukali. Wybiegł przed stajnię i stanąwszy na środku przestrzeni wewnętrznej, w jakiej się zamknął, by się chronić, uniósł pięść ku niebu. Patrząc szalonymi oczami na rozpadającą się gwiazdę, zawieszoną wysoko w pustym niebie, wygrażał pięścią, krzycząc. Mała figurka chłopca stała pod wielkim wklęsłym kloszem nieskończonej przestrzeni nieba. Wyglądała tak, jakby ktoś spoglądał na nią z bardzo daleka. Saytan rozżalony i wściekły, krzyczał w niebo. Oszukany i wydrwiony. Czuł, że całe jego przeszłe cierpienie było nadaremne. Udręka wcale się nie liczyła. Ciężka praca została wykonana na próżno. – Czyje to są wyroki? – krzyczał Saytan w niebo. – Czyj to plan? Gwiazda się srebrzyła, rozsypując i rzucając iskry na ziemię. – Już czas, Saytanie – szepnęła Psi. – Przygotuj się, chodź. Spojrzał na nią, przytomniejąc. Otarł twarz z sadzy, spojrzał na swoje uczernione dłonie. I nie mówiąc ani słowa, powrócił do izby. Na środku podłogi stała duża misa. Matka, stojąc obok, trzymała dzban. Strumień wody wylewał się z dzbana do misy i unosiła się para. Saytan uniósł głowę i zrzucił z siebie ubranie. Zrobił krok do przodu i wszedł do wody. Nie patrząc na matkę, ukląkł i pochylił głowę. Matka przechyliła dzban i strumień wody spływał na pochyloną głowę i na czarne włosy. Potem lała wodę na jego plecy. Obmywała ciało nie tylko z potu i brudu dnia codziennego. Jego skóra stawała się coraz bielsza. Kiedy podniósł głowę i powstał z kolan, był o wiele starszy. W wodzie po kolana stał piękny młodzieniec z dumną twarzą. Patrzył przed siebie ku przeszłym wydarzeniom. Matka odstawiła dzban i wyżęła jego mokre włosy. Czarna fala rozsypała się na plecy. Owinęła go białym ręcznikiem i przeszła do drugiej izby. Stanęła przy oknie i pomyślała, nie wiedzieć czemu, że trzeba coś przygotować dla nowo narodzonego. Drzwi stajni były nadal otwarte. Wyglądała przez okno, patrząc na wielką gwiazdę, która wciąż spadała, z jej srebrnej głowy wystrzelały pęki iskier, tworząc gigantyczny ogon, lecący z nieba na ziemię, oddzielający kopułę nieboskłonu jak srebrna tęcza dzieląca czas. Saytan uniósł ramiona i złączył dłonie ponad głową. Wiedział, że wystarczy, by odbił się nogami, a zdoła unieść się ponad ziemię. Potem pochylił się i wytarł stopy do czysta. Był bardzo piękny. Mędrcy go obstąpili, patrząc z czułością. – Będziesz potrzebował sił – rzekła Tau. – Wyposażę cię w nadzwyczajną wiedzę. Dotknęła palcem jego czoła. Wchłaniał ją, nikła, wsączała się. Na czole Saytana pomiędzy brwiami pozostała czerwona plamka. – Jestem wolą nadzwyczajną – rzekł Zeta. – Jestem tobą. Wszedł w Saytana, a ten wyprostował się z dumą. Nic go teraz nie złamie. Tym razem on wygra. Teraz, kiedy się powtórzy okręg czasu, to on będzie panem świata. I pozostanie nim na wieki wieków. – Będziesz więcej czuł i odgadywał – szepnęła Psi. – Przyszłe i przeszłe wydarzenia. Spojrzeniem przylgnęła do oczu Saytana i znikła. Młodzieniec wyszedł na próg i podniósł urządzenie, które rzucił strażnik. Wziął je tylko do ręki i wiedział, co zawiera. Przeznaczenie. Potem usiadł na progu i czekał na Jego narodziny z oczami utkwionymi w drzwi stajni.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Wigilia_szatana-ebookRO/p85031i109730" target="_blank" title="Wigilia szatana [Emma Popik] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wigilia szatana [Emma Popik] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Książka nauczyciela do podręcznika Welcome Kids 1\nBiologia szlachetko Alina 2 części Wydawnictwo Rożak Idealne do Matury\nRepetytorium ósmoklasisty z języka polskiego-tablice szkolne Oldschool\nRepetytorium ósmoklasisty z matematyki-tablice szkolne Oldschool\nPonad słowami 1,podr.do liceum i technikum.Zakres podst. i rozszerzony\nArkusze egzaminacyjne, egzamin ósmoklasisty, nowe; Łódź\nTechnikum 1 kl\nKsiążka zbiór zadań fizyka\nMatematyka, język polski praca domowa\nNiemiecki Najważniejsze idiomy. Zadania, ćwiczenia, testy B1-B2 Nowe\nTeraz Matura Język Angielski poziom podstawowy i rozszerzony Nowa Era\nABC maturalne matematyka wsip\nGateway Plus 4 Student's Book Podręcznik wieloletni\nOkazja podręcznik do religii oraz atlas przyrodniczy\nReal reading with answers 2 Cambridge\nNowa era Vademecum Matematyka rozszerzona\nBiologia na czasie 2 wyd. Nowa Era\nReligia kl.VI NOWY podręcznik\nSteps Plus kl.V książka nauczyciela\nPomoce naukowe do klasy 6\nEdukacja dla bezpieczeństwa Operon 2018\nZeszyt ćwiczeń nowa era do historii klasa 8\nMatematyka repetytorium matura poziom rozszerzony\nMatematyka/Geografia-Podręczniki/ zbiory zadań maturalnych\nSposób na Alcybiadesa opracowanie\nMałe tablice j.polski\nŚwięty Wojciech 4 Podręcznik i karty pracy ćwiczenia\nPodręcznik do matematyki klasa 2.


Siedzibą szkoły jest charakterystyczny budynek z czerwonej cegły, co nadaje jej unikalny charakter. Rozmiar szkoły sprzyja wytworzeniu kameralnej atmosfery, która ułatwia szybkie nawiązanie nowych znajomości i sprawia, że kontakty z innymi studentami oraz nauczycielami są bardzo bezpośrednie. Niezależnie od poziomu zaawansowania na wszystkich kursach stosujemy metodę całkowitego zanurzenia w języku. Studenci od samego początku zachęcani są do czynnego wykorzystywania angielskiego poprzez udział w licznych grach komunikacyjnych, dyskusjach i konwersacjach. Także po zajęciach staramy się, aby studenci rozmawiali ze sobą wyłącznie po angielsku. W ten sposób szybko zdobywają oni swobodę wypowiadania się po angielsku, poszerzają swoje słownictwo i udoskonalają akcent i wymowę. Szybko uczą się także wyrażeń z języka potocznego, dzięki czemu ich język brzmi w pełni naturalnie.\nLiczba studentów w zimie: 35\nPolska: 1%, Hiszpania i Ameryka Łacińska: 40%, Niemcy, Austria, Szwajcaria: 25%, Europa Wschodnia: 4%,\nInternet in the school, Salon studencki z TV, Salon studencki bez TV, Other,\nzobacz wszystkie szkoły angielskiego w Boston »


WHYTE CHCE FURY'EGO W GRUDNIU I JOSHUĘ W KWIETNIU\nDillian Whyte (24-1, 17 KO), który w ostatnią sobotę pokonał na punkty byłego mistrza świata WBO Josepha Parkera (24-2, 18 KO), ma nadzieję, że ta walka zapewni mu pojedynek z innym byłym mistrzem świata, Tysonem Furym (26-0, 19 KO) .\nWhyte chciałby, aby jego pojedynek z Furym odbył się w grudniu, a następny w kwietniu o tytuł mistrza świata przeciwko Anthony'emu Joshui w kwietniu na stadionie Wembley.\nNawet pomimo obustronnych komunikatów ze strony mistrza WBC Deontaya Wildera (40-0, 39 KO) i Tysona Fury'ego dotyczących rzekomo "na 99% pewnej walki" Whyte w to nie wierzy. Brytyjczyk powiedział, iż jego zdaniem Fury potrzebuje 4-5 walk, aby po tak długiej przerwie ponownie być w odpowiedniej formie i mieć realną szansę na zdobycie pasa.\nJeśli nie udałoby się doprowadzić do walki z Furym, "Body Snatcher" chciałby zaatakować pas WBA Regular będący w posiadaniu Manuela Charra (31-4, 17 KO).\n- Chcę albo Fury'ego, albo Charra. Charr ma pas WBA więc dlaczego nie? To byłaby ciekawa walka, wiem, że dałoby się to zrobić. Teraz jest czas, żebym to ja dostał szansę na walkę o pas. Fury gada, że on chce się bić z Wilderem, ale nie oszukujmy się... do takiej walki nie dojdzie. Whyte - Fury to jest walka, zróbmy to, na pewno to bardziej realne niż walka z Wilderem, jest gala w grudniu - powiedział Dillian Whyte.\nSam "Olbrzym z Wilmslow" nie jest jednak zainteresowany takim scenariuszem gdyz Whyte nie ma pasa mistrzowskiego.\n- Dillian powinien zawalczyć rewanż z Chisorą, bo tamtą walkę moim zdaniem przegrał czterema rundami - podsumował.\nWhyte być może dostanie szansę na rewanż z Joshuą w kwietniu, ale walka z Furym lub Charrem będzie trudna do zorganizowania, Fury nie jest zainteresowany, bo lepiej wyjdzie, jeśli popracuje nad zorganizowaniem sobie walki z Wilderem, natomiast aby Charr zgodził się na walkę z Whytem, promotor Eddie Hearn będzie musiał przygotować bardzo lukratywny kontrakt.


Piłkarze ręczni o igrzyska w Gdańsku lub Tunisie\n1 lutego 2016 (artykuł sprzed 4 lat)\nReprezentacja Polski piłkarzy ręczny w kwietniu w Ergo Arenie zagra o awans do igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro.\nW najbliższych dniach dowiemy się, czy jeden z trzech turniejów kwalifikacyjnych do igrzysk olimpijskich odbędzie się w Gdańsku. Jeśli Międzynarodowa Federacja Piłki Ręcznej wskaże na Ergo Arenę, od 8 do 10 kwietnia o dwa miejsca premiowane startem w Rio De Janeiro zagrają: Polska, Macedonia, Chile i Tunezja. Na organizację rozgrywek wielką ochotę ma także ten ostatni kraj, który właśnie został wicemistrzem Afryki.\nMISTRZOSTWA EUROPY PIŁKARZY RĘCZNYCH KOSZTOWAŁY OKOŁO 45 MLN ZŁ. GDAŃSK ZAPŁACIŁ 4 MLN ZŁ. SPRAWDŹ, ILE EURO KOSZTOWAŁO INNE MIASTA\nTurniej w olimpijskich kwalifikacjach to biało-czerwonych okazja do szybkiej i częściowej rehabilitacji za występ w zakończonych w niedzielę w naszych kraju mistrzostwach Europy. Po zaledwie 7. miejscu już utratą posady zapłacił Michael Biegler. Nowy selekcjoner wyłoniony zostanie w konkursie, który ma być rozstrzygnięty do końca lutego.\nW Euro 2016 tylko złoto dawało bezpośredni awans na igrzyska. Polacy tytułu nie zdobyli, a zatem ich droga do Rio de Janeiro wiedzie przez ostatni szczebel kwalifikacji światowych. Jeden z trzech turniejów tego etapu rozgrywek odbędzie się w Ergo Arenie bądź Tunisie.\nO tym kto zagra w kwalifikacjach oraz o podziale na grupy zadecydowały wyniki ubiegłorocznych mistrzostw świata i rozgrywki na poszczególnych kontynentach. Polacy jako brązowy medaliści ubiegłorocznego mundialu trafili na teoretycznie słabszych rywali od siebie. Systemem każdy z każdym biało-czerwoni zagrają w Gdańsku z: Macedonią (9. miejsce na MŚ 2015), Chile (brązowy medalista Igrzysk Panamerykańskich 2015) oraz Tunezją. Ta ostatnia reprezentacja to świeżo upieczony wicemistrz Afryki, który w finale uległ Egiptowi 19:21.\nObecnie nasza reprezentacja nie ma trenera. Zarząd ZPRP przyjął rezygnację Michaela Bieglera, który prowadził naszą drużynę narodową od jesieni 2012 roku. Wedle zapowiedzi rozpisany zostanie konkursu, a nowego selekcjonera mamy poznać do końca lutego. Jednak bez względu na to kto nim zostanie, Polacy mają wręcz obowiązek by zająć jedno z dwóch pierwszych miejsc i pojechać na tegoroczne igrzyska olimpijskie.\nKońcowa kolejność mistrzostw Europy 2016\n4. Norwegia, 5. Francja, 6. Dania, 7. POLSKA, 8. Szwecja, 9. Rosja, 10. Białoruś, 11. Macedonia, 12. Węgry, 13. Islandia, 14. Słowenia, 15. Serbia, 16. Czarnogóra\nBiało-czerwoni trafili do najłatwiejszego turnieju kwalifikacyjnego. Tylko w nim zagrają dwie drużyny z Europy, gdy w dwóch pozostałych będą po trzy. Na przykład w grupie trzeciej znalazły się aż trzy drużyny z miejsc 3-6 Euro 2016.\nPozostałe grupy kwalifikacji olimpijskich\nHiszpania, Słowenia, Iran, Szwecja\nDania, Chorwacja, Norwegia, Bahrajn\nTurniej olimpijski rozegrany zostanie w Brazylii od 6 do 21 sierpnia. Wystartuje w nich 12 drużyn. Połowę z nich już znamy. Szóstką przepustkę zdobyli w niedzielę Niemcy, którzy w finale mistrzostw Europy pokonali Hiszpanów 24:17 (10:6). Brąz wywalczyli Chorwaci po wygranej nad Norwegią 31:24 (15:11).\nReprezentacje, które mają zapewniony start w igrzyskach olimpijskich 2016\nBrazylia - gospodarz\nFrancja - mistrz świata 2015\nKanada - mistrz Igrzysk Panamerykańskich 2015\nKatar - zwycięzca turnieju kwalifikacyjnego dla Azji\nEgipt - mistrz Afryki 2016\nNiemcy - mistrz Europy 2016\nBardzo dobre oceny za organizację mistrzostw Europy zwiększają szansę Polski na organizację turnieju kwalifikacyjnego, ale pamiętajmy, że decyzję w tej kwestii nie należy do kontynentalnej federacji (EHF), a podejmie ją Międzynarodowa Federacja Piłki Ręcznej (IHF). W przypadku turnieju kobiecego nie był to dobry werdykt dla biało-czerwonych. Zamiast bowiem w Gdańsku lub Płocku, na co liczyliśmy, nasze panie o paszporty do Rio muszą walczyć w Rosji.\nOstatniego dnia Euro 2016 dokonano losowania play-off do przyszłorocznych mistrzostw świata. Polacy tutaj także trafili dobrze. Za rywal mieć będą Holandię, która nie zdołała zakwalifikować się do właśnie zakończonego turnieju.\nPonadto ogłoszono nagrody indywidualne. W najlepszej drużynie mistrzostw Europy na pozycji lewego rozgrywającego znalazł się Michał Jurecki. Tytuł MVP otrzymał Hiszpan Raul Entrerrios.\nTak witała Ergo Arena biało-czerwonych, gdy grali w Gdańsku po raz ostatni, w listopadzie ubiegłego roku.\nCzy kupisz bilety na mecze polskich piłkarzy ręcznych, jeśli turniej kwalifikacyjny będzie w Ergo Arenie?\nchciałbym to zrobić, ale nie wiem, czy nie przesadzą z cenami biletów\nraczej nie, ale będę oglądać w telewizji\nnie, po słabym wyniku w mistrzostwach Europy zniechęciłam(em) się do tej reprezentacji\nłącznie głosów: 215\nNatalia Partyka zdobyła drugie złoto w Rio (25 opinii)\nNatalia Partyka mistrzynią paraolimpijską po raz czwarty (22 opinie)\nArka Gdynia - ŁKS Łódź 3:2. W meczu spadkowiczów niepotrzebne emocje po przerwie LIVE! (126 opinii)