Ryga - podróż w czasie\nczwartek, 30 wrzesień 2010 11:38\nNapisała Agata Ładykowska\nW pierwszej chwili niełatwo poczuć coś więcej poza wilgotnym wiatrem i lepką, dżdżystą mgłą. Choć zima prawie nigdy nie spełnia tu swych mroźnych gróźb, przybysz musi pokonać przenikliwy chłód, jaki niesie słony oddech Bałtyku. Tylko raz jeden Zatoka Ryska zastygła lodowym traktem, umożliwiając szwedzkim kupcom konną sannę w kierunku Gotlandii. Latem słońce nie pozwala na sen, pokonując linię horyzontu tylko na krótkie noce.\nKościelne wieże celują iglicami w groźnie ciężkie niebo, niemal zawsze zasnute ołowianą czapą chmur, próbując przebić się ku górze ? widomy znak rozpoznawczy pierwszych zamorskich osadników popychanych misją krzewienia Słowa Bożego. Aura nigdy nie była sprzymierzeńcem podróżników, którzy od 800 lat uporczywie wędrują ku peryferiom Europy przecierając szlak w poszukiwaniu swojego północnego przylądka nadziei. A jednak mieszkańcy Rygi, nazywanej Bałtyckim Paryżem, znaleźli sposób na nieprzychylny klimat. W licznych, zacisznie skrytych kawiarenkach można odnaleźć ciepło i przytulność. Przy filiżance kawy, okraszonej lampką słynnego balsamu ryskiego, czarnego i gęstego jak smoła, miasto snuje swą opowieść. Rozgrzewający trunek ma tylu zwolenników, co i przeciwników, ale moc mikstury 45 ziół pozwala podobno przetrwać co najmniej 45 schorzeń.\nVecrîga przycupnięta na prawym brzegu Dźwiny, tuż u jej ujścia, zamknięta zieloną obręczą bulwarów, siostrzaną wiedeńskiemu RingStrasse, przechowuje sekrety Wieków Średnich. Skupione wówczas na 28 hektarach dzisiejsze Stare Miasto stanowiło bastion Fratres Militiae Christi ? Zakonu Kawalerów Mieczowych. Zanim jednak powstała, wybrzeże zamieszkiwały plemiona Liwów, rybaków mówiących dziwnym językiem, zrozumiałym jedynie dla pobliskich Estów i Finów. Żyły tu też szczepy bałtyckich Kurszów i Latgałów, których śpiewna mowa przywodzi na myśl pokrewieństwo z sanskrytem Ariów. Cywilizacja docierała wprost z Zachodu. Pierwszy kaganek chrześcijaństwa zaświtał wraz z biskupem Meinhardem, gdy ten, podbiwszy serca mieszkańców wybrzeża, wymurował u ujścia Dźwiny gród Uexküll. Od tej chwili upłynęły epoki. Zbyt długo, by nawet Łotysze, dla których maleńka, niezamieszkana wyspa Ikskile jest symbolem chrześcijaństwa, mogli odgadnąć to, co oznacza dosłownie: "pierwsza wieś".\nStara Ryga kryje w swych zakamarkach ścieżki od stuleci wydeptywane stopami zakonników, rycerzy, mnichów i kupców. Szczęśliwie ich zamierzchłą obecność można odnaleźć pod sowieckim polorem, zamieniając zwykły spacer w magiczną podróż w czasie. Ulica Brîvîbas, do niedawna Lenina, powiedzie wędrowca w okolice nieodległej Baszty Prochowej. Idąc jej szlakiem, będzie mógł, niczym w kronice, wczytywać się w znaki zostawione przez ten jedyny niegdyś dukt, nazywany Piaszczystym (Smilsu). Ubita pośród bagien droga upewniała kroki każdego, kto zechciał złożyć wizytę w liwskim grodzie połączonym tym traktem z osadą. Aż do 1200 r. ten skromny szlak przecierali jedynie miejscowi mieszkańcy wybrzeża oraz zagraniczni kupcy. Przybywali płynąc Dnieprem z greckiego południa oraz Wołgą ze wschodu. W tym punkcie kończyli długą i pełną niebezpieczeństw przeprawę Rubonem, jak nazywały Dźwinę mapy starożytnego świata.\nRzeka, oplatająca komunikacyjną siecią wielkie połacie tej części Europy, rozlewa szeroko swe wody u ujścia, tworząc dogodne warunki do osiedlenia. Umiał wykorzystać tę sytuację niemiecki biskup Albrecht von Büxhövden, legendarny założyciel miasta. W rzeczywistości zorganizował zbrojną rycerską krucjatę, której przyczółek stanowiła rezydencja biskupia, przeniesiona w 1201 r. z Ikkile w okolice dzisiejszego Alberta Laukums ? Placu Alberta. Tak rozpoczęto budowę portu i miasta. Jeśli wierzyć legendzie, budowa nigdy nie powinna się zakończyć, co 100 lat bowiem z głębi Dźwiny wynurza się diabeł pytając, czy Ryga została już ukończona? Odpowiedź twierdząca pogrążyć ją ma w rzecznej toni... Jak dotąd musiał się już pojawić 8 razy, w 2001 r. Ryga obchodziła swój jubileusz.\nBliskość morza potwierdza tu każdy oddech powietrzem nasyconym solą i wilgocią, jazgot mew i fala kuracjuszy przepływających przez miasto ku wypoczynkowej Jűrmali, tej Riwierze Póůnocy. Ponad wszystko jest Ryga portem Hanzy. Surowa i dostojna, nieco przytłacza atmosferą niemieckiego mieszczaństwa. W niewielkiej przestrzeni oblepionej ciasno murami obronnymi wyrastają monumentalne budowle architektury znajomo majaczącej we wspomnieniach z Gdańska czy Lubeki. Niezdobyte fortyfikacje, niegdyś broniące dostępu do Zamku Kawalerów Mieczowych, dziś przetrwały zaledwie w szczerbatych fragmentach. Z 28 dawnych wież podziwiać można jedynie oryginalną Basztę Prochową, ogromną budowlę z czerwonej cegły o ścianach blisko trzymetrowej grubości. Przejście wykutą w ciągu kamieniczek Szwedzką Bramą kieruje myśli ku postaci zajmującej mieszkanie bezpośrednio nad bramą. Czerwona róża widniejąca rankiem w okiennicy katowskiego okna obwieszczała miastu dzień publicznej egzekucji...\nNiczym w szkatułce, każdy krok wiedzie ku nowym opowieściom i historiom zaklętym w rysunku frontonów, na których kolejne epoki przepychają się między sobą. Wąziutkie wstążki ulic plączą się krętym szlakiem między wysokimi kamienicami, by co rusz nabierać pewności i szerokim brukowanym traktem prowadzić ku licznym kościelnym bramom. Respektu i uczucia własnej kruchości doświadczy ten, kto spojrzy na górującą nad miastem Katedrę Domską ? Doma baznîca, niemal tak starą jak sama Ryga. Wciąż potężna, choć przez stulecia jej przysadzista bryła zapadła się w ziemię, tak, że prowadzą w dół ku niej specjalnie dobudowane kilkunastostopniowe schody. Na początku katedra była istną drabiną jakubową, otwierającą swe podwoje tylko dla tego, kto pokonał schody pnące się ku górze.\nWyświetlony 3796 razy


Klub Piłki Ręcznej Ruch Chorzów / Aktualności: Nowy sezon, nowy Ruch\nNowy sezon, nowy Ruch\n21 wrzesień 2016, 19:57:36\nPrzed rozpoczęciem sezonu 2016/17 kadrę KPR Ruch Chorzów udało się poważnie wzmocnić. W Niebieskich barwach zagrają dwie zawodniczki, które z pewnością podniosą poziom zespołu.\nNową "numer 1" w Ruchu będzie Iwona Staś. 29-letnia bramkarka podpisała właśnie roczną umowę z chorzowskim klubem. Staś to była zawodniczka Zgody Ruda Śląska (niektórym kibicom może być znana z gry pod panieńskim nazwiskiem Muszioł), KSS Kielce, a ostatnio SPR Olkusz. Zapewne do kadry dołączone zostaną jeszcze bramkarki z zespołów juniorskich: Paulina Jaśkiewicz i Wiktoria Bednarek.\nDrugie wzmocnienie to Marlena Lesik. Jej chyba żadnemu kibicowi niebieskiego szczypiorniaka nie trzeba przedstawiać. Rozgrywająca z Ruchem jest związana od początku swojej kariery. Rok temu zdecydowała się odejść do Olimpii-Beskid Nowy Sącz, z którą zajęła 9. miejsce w PGNiG Superlidze. „Mara” uznała jednak, że woli kontynuować karierę na Śląsku. 28-latka podpisała z Ruchem roczną umowę, z opcją przedłużenia o kolejny sezon.\nTuż po zakończeniu minionego sezonu z Chorzowem pożegnały się trzy zawodniczki. Mowa o Paulinie Tracz i Zuzannie Ważnej, które będą kontynuować kariery odpowiednio w AZS Koszalin i Zagłębiu Lubin. Co ważne, udało się zatrzymać liderki - Lidię Żakowską i Joannę Rodak. W pełni formy po urlopie macierzyńskim będzie też Agnieszka Piotrkowska. Poza tym, w Ruchu wciąż promowana będzie młodzież. - Młodzież w minionym sezonie najwięcej nam dała. Miejmy nadzieję, że w I lidze częściej będą miały okazję poczuć smak zwycięstwa. Byłoby idealnie, gdyby w najbliższym sezonie "ograły się" w Ruchu kolejne młode piłkarki - zauważa Krzysztof Zioło, dyrektor klubu. Wiele będzie zależeć od kolejnej nowej twarzy w zespole, tym razem na ławce trenerskiej. W lipcu drużynę objął Jarosław Knopik. - Jest to dla nas rewelacyjna sytuacja. Tyle zdolnej młodzieży zapewne chciałby mieć każdy klub. Liczę, że uda się zebrać tego owoce - przyznaje Knopik.\n- Dawaliśmy sobie radę przez tyle lat, więc teraz też na pewno damy radę. Nie ma co ubolewać, płakać nad rozlanym mlekiem - zauważa prezes Klaudiusz Sevković. - Być może trzeba było zrobić krok w tył, żeby potem zrobić dwa do przodu? To slogan, który często powtarzam, ale dobrze odzwierciedla naszą sytuację.\nWięcej o starcie nowego sezonu przeczytacie w nowym numerze naszego klubowego magazynu - będzie dostępny podczas sobotniego meczu z Koroną.


Ugoda zawarta do grudnia. Nie będzie akcji protestacyjnej piel ... - Radio Opole\n2018-10-18, 21:30 Autor: Mariusz Chałupnik\nUgoda zawarta do grudnia. Nie będzie akcji protestacyjnej pielęgniarek w Powiatowym Centrum Zdrowia w Kluczborku\nNie będzie akcji protestacyjnej pielęgniarek i położnych Powiatowego Centrum Zdrowia w Kluczborku. Przedstawicielki związków zawodowych osiągnęły porozumienie z dyrekcją szpitala. Ugoda pomiędzy stronami została zawarta do grudnia. Pielęgniarki otrzymają wyrównanie tak zwanego Zembalowego do pensji zasadniczej oraz dodatek, średnio 200 złotych na osobę.\nZofia Małas: Chcemy odwrócić negatywny trend postrzegania pielęgniarstwa\n- Warunki może nie są do końca satysfakcjonujące - mówi Kazimiera Celmerowska-Kochamnn, przewodnicząca związków zawodowych pielęgniarek i położnych. - Dajemy naszemu zarządowi czas na przeliczenie jeszcze raz pieniędzy i na dodatkowe aneksy z NFZ-em. Wytrzymałyśmy tyle czasu, więc myślę, że jeszcze tę chwilę możemy dać zarządowi. W grudniu znów siadamy do rozmów i będziemy chcieli wszystkie pieniądze przesunąć do płacy zasadniczej.\n- To jest porozumienie czasowe i już musimy patrzeć w przyszłość - dodaje Sylwia Jarczewska, prezes zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Kluczborku. - Myślę, że jest to pewnego rodzaju kompromis. Doszło do porozumienia i to jest czas, żeby się przygotować do kolejnych rozmów. Trzeba poszukać tych pieniędzy dla pielęgniarek i pozostałego personelu również.\nDodajmy, że w kluczborskim szpitalu pracuje 87 pielęgniarek i położnych.\nTagi: Kazimiera Celmerowska-Kochamnn, Sylwia Jarczewska, przewodnicząca związków zawodowych pielęgniarek i położnych, Kluczbork, Powiatowe Centrum Zdrowia, pielęgniarka, położna, negocjacje, ugoda, Zembalowe, pieniądze, płaca\n2019-01-22, godz. 15:30 100 kontroli smogowych w Opolu od nowego roku. Mieszkańcy sami interweniują u strażników miejskich Tylko w styczniu Straż Miejska w Opolu przeprowadziła 100 kontroli smogowych w stolicy regionu. Rośnie także świadomość mieszkańców, którzy coraz częściej sam ... » więcej 2019-01-22, godz. 15:10 Wypadek na opolskim odcinku autostrady Do zdarzenia doszło między węzłami Opole Zachód a Brzeg. Po uderzeniu w bariery samochód osobowy wypadł z pasa drogi i zatrzymał się na poboczu. » więcej 2019-01-22, godz. 14:15 W tym roku rozpocznie się przebudowa mostu nad Odrą Jesienią mają być wykonane pierwsze prace budowlane przy przebudowie starego mostu kolejowego w Krapkowicach. Za dwa lata ma być on dostępny dla kierowców - p ... » więcej 2019-01-22, godz. 13:15 Napadł na sex shop w Nysie z nożem w ręku. Teraz trafi za kratki na 6 lat 34-letni Sylwester S. zaatakował nożem sprzedawcę w jednym z nyskich sex shopów i ukradł kasetkę, w której było ponad 400 złotych. Oskarżony był już wcześniej ... » więcej 2019-01-22, godz. 13:00 72 dodatkowe miejsca parkingowe powstaną na osiedlu Armii Krajowej w Opolu Chodzi o miejsce przed budynkiem spółdzielni mieszkaniowej na ul. Bytnara Rudego. Przetarg w tej sprawie jest już rozstrzygnięty, wybrano wykonawcę, który nie ... » więcej 2019-01-22, godz. 12:45 Bez prawa jazdy, za to "po kieliszku" uciekał przed policją. Daleko nie uciekł Do 5 lat pozbawienia wolności grozi 24-letniemu mieszkańcowi Gogolina, który w ciągu dosłownie kilku minut popełnił 3 przestępstwa. Wsiadł do auta będąc pod w ... » więcej 2019-01-22, godz. 11:30 Ma 9 dzieci, jest dziadkiem 34 wnucząt i 51 prawnucząt. Władysław Kostaś z Nowej Wsi świętował Dzień Dziadka Pan Władysław Kostaś w lipcu będzie obchodził 92 urodziny. A kto wie - czy wkrótce nie zostanie prapradziadkiem? » więcej 2019-01-22, godz. 11:30 "Naszym priorytetem jest ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego". Małgorzata Tudaj o Związku Powiatów P ... - Najważniejszą rzeczą, którą musimy się zająć, jest ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - oceniła w rozmowie 'W cztery oczy' Małgorzata Tud ... » więcej 2019-01-22, godz. 11:00 Nyska odlewnia nadal dymi, choć miały być uruchomione filtry. Zakład obwinia wykonawcę instalacji Nyska odlewnia nadal utrudnia życie mieszkańcom okolicy. Kominy zakładu nie zostały wyposażone w instalację filtrującą. Choć mowa była, że takowa będzie zamon ... » więcej 2019-01-22, godz. 09:46 Zatrzymany z "towarem". "Zachowywał się nerwowo" Marihuanę i tabletki ecstasy znaleźli policjanci z Otmuchowa w samochodzie i mieszkaniu jednego z mieszkańców powiatu nyskiego. 33-latek usłyszał zarzut posia ... » więcej


Moda to nie tylko ekstrawaganckie kreacje z wybiegów, fantazyjne fryzury i odważne makijaże. Moda to również styl życia, sposób na wyrażenie siebie i swoich pasji w codziennym życiu. Chociaż bywa ono zmienne, a moda przemija, to styl zawsze pozostaje.\nJeśli szukacie inspiracji jak odzwierciedlić swoje wewnętrzne piękno w ubiorze, fryzurze i makijażu to jesteście w dobrym miejscu! Poradniki z kategorii Moda i styl pozwolą Wam nie tylko nadążyć za najnowszymi trendami, ale także podpowiedzą jak obrać własny kierunek i wykreować spójny styl.\nWszystkie książki objęte są rabatem nawet do 35%, a promocja potrwa do 17 września!


Wypożyczalnia Samochodów Sparta | Imperial Car Rental Grecja\nWybierz Lokalizację Sparta Centrum Sparti KTEL Areopoli Gytheio Molaoi Monemvasia Mystras Neapoli Laconia\nWynajem Samochodu Gytheio\nMiasto Peloponez i stolica prefektury Laconia, historyczna Sparta ze wspaniałą przeszłością w czasach starożytnych, jak w średniowieczu i nowszej historii, dziś jest głównym gospodarczym i handlowym centrum prefektury! Zbudowany na starożytnym mieście, towarzyszy mu już wieki, imponujące szczyty Taygetos i Parnonas, a także szumiące wody rzeki Evrotas! Absolutna kompozycja daje błogosławione miasto Sparta, krajobrazy i obszary ekstatycznego naturalnego piękna! Sparta to centrum miejskie, które kryje niezliczone skarby i jest otoczone równie wspaniałymi miejscami, miejscami, które każdy odwiedzający musi odwiedzić!\nLegendarne zamki Mystras i Monemvasia! Kamienna stolica Mesa Mani, Areopoli! Nieodparty port w Gytheion, z widokiem na Laconian Bay! Z tych wszystkich i wielu innych powodów, Sparta przyciąga tysiące turystów przez cały rok, co sprawia, że jest to jedno z najbardziej popularnych celów turystycznych na Peloponezie! Zaplanuj swoją podróż do pięknej Sparty i poznaj każdy zakątek miasta i okolic z niezrównaną wypożyczalnią samochodów w Imperial Car Rental Sparti! Wejdź na jeden z nowoczesnych autobusów KTEL. ze stacji Kifissos, do dworca autobusowego Sparta, kilka metrów na wschód od centrum.\nTam możesz wypożyczyć samochód z Imperial Car Rental i otrzymać wybrany pojazd natychmiast, bez skomplikowanych i czasochłonnych procedur! W porcie Gytheion, często w sezonie letnim, cumują luksusowe statki wycieczkowe i prywatne łodzie. Jeśli jesteś w jednym z nich, nie wahaj się znaleźć w mieście Sparta, kilka kilometrów na północ od portu. Wolisz wynajem samochodów od Imperial Car Rental, a nasz przedstawiciel powita Cię w Gythio, aby dostarczyć Ci samochód do wyboru! Wędruj do centrum Sparty i spędź niezapomniane chwile w mieście, łącząc tak wiele różnych elementów z absolutnym sukcesem!\nNeoklasyczne budynki, typowe dla pięknego ratusza, brukowane uliczki dla pieszych, duże place, kafejki, nocne bary, tawerny, restauracje i wiele sklepów! W nowoczesnym profilu miejskim natura ma swój niepowtarzalny urok! Zielone doliny, które rozlewają się po mieście, urzekające górskie wioski z widokiem na żyzną dolinę Evrotas, miejsca u podnóża góry Taygetos, w które zakochają się miłośnicy przyrody! Nie przegap muzeum archeologicznego w Sparcie z dziesiątkami eksponatów od czasów archaicznych do późnych czasów rzymskich, a także muzeum oliwy, aby dowiedzieć się trochę o historycznej ewolucji greckiej produkcji ropy!\nPoznaj mityczne Mystras, zapiera dech w piersiach od miasta Sparta, z wypożyczalni samochodów z Imperial Car Rental! Bizantyjskie kościoły, klasztory, ruiny murów, niegdyś chronione przez chwalebnego Despotata Morei i zapierający dech w piersiach widok, na zboczu zdominowanym przez monarchię zieleni! Magiczne miejsce, które z pewnością zasługuje na odkrycie! Jedź bezpiecznie i bezpiecznie, dzięki Imperial Car Rental, w innym historycznym zamku we wschodnim Peloponezie, w Monemvasia! Miejsce narodzin wielkiego greckiego poety Yiannisa Ritsosa pozostawi zafascynowany średniowiecznym zamkiem, rezydencjami elity weneckiej, oślepiającą scenerią i jedyną bramą do morza, do krystalicznie czystych wód słynnego Portelo!\nSzybko i łatwo dzięki Imperial Car Rental Sparti, w jednej z wiosek Peloponezu, w kamiennym Areopolis! Areopoli, to wioska w centrum Mani, o dzikiej naturalnej urodzie, która wyróżnia ją i imponuje. Zadbane wieżowce, hostele wykonane w całości z kamienia i tradycyjny centralny plac, w którym znajdują się sklepy dla wszystkich smaków, zrekompensuje ci powyższe! Dzięki autonomii zapewnianej przez Imperial Car Rental Sparta, możesz dojechać do Neapoli z Lakonii.\nNajbardziej wysunięte na południe miasto na wschodnim Peloponezie jest idealną bazą na krótką wizytę w Elafonisos i Kythira! Malowniczy charakter miasta Neapolis i jego wspaniała architektura zdobędzie Cię od pierwszej chwili! Wypożyczalnia samochodów z Imperial Car Rental to najlepsza opcja, a jednocześnie cenny sojusznik do odkrywania tych wszystkich, a nawet więcej obszarów na Peloponezie! Sparta, miasto, tysiące piękności, niezliczone możliwości, jest gotowa dać ci wakacje swoich marzeń!


Sąd: Orzeczenie ws. dekretu Trumpa "prawdopodobnie" w tym tygodniu - RMF 24\nSąd: Orzeczenie ws. dekretu Trumpa "prawdopodobnie" w tym tygodniu\nWtorek, 7 lutego 2017 (23:44)\nFederalny Sąd Apelacyjny w San Francisco oświadczył, że "nie oczekuje" wydania we wtorek orzeczenia w sprawie złożonego tam przez ministerstwo sprawiedliwości wniosku o przywrócenie dekretu prezydenta Donalda Trumpa o ograniczeniu imigracji. Ministerstwo przekazało sądowi ten wniosek w poniedziałek. Jak głosi komunikat sądu, jego decyzja zostanie podjęta "prawdopodobnie" w tym tygodniu.\nDonald Trump /Andrew Harrer / POOL /PAP/EPA\nLiczący wraz uzasadnieniem 15 stron wniosek wskazuje, że dekret Trumpa był "zgodnym z prawem wykonywaniem uprawnień prezydenta w kwestii przybywania do USA cudzoziemców i przyjmowania uchodźców" i nie był wymierzony w muzułmanów.\nMinisterstwo sprawiedliwości zdecydowało się na to posunięcie po tym jak sędzia federalny w stanie Waszyngton James Robart uchylił w ubiegły piątek obowiązywanie prezydenckiego dekretu argumentując, że jest on sprzeczny z konstytucją i szkodliwy dla interesów Stanów Zjednoczonych.\nJednak według przedłożonego w poniedziałek ministerialnego dokumentu sędzia Robart dopuścił się uchybień merytorycznych i proceduralnych oraz "przekroczył swoje uprawnienia" rozszerzając zakaz stosowania dekretu na cały kraj.\nMotywowany kwestiami bezpieczeństwa i walką z terroryzmem dekret Trumpa zawieszał do odwołania przyjmowanie uchodźców z Syrii, a uchodźców z innych krajów - na 120 dni. W tym czasie władze USA miały sprawdzić, z których krajów pochodzą uchodźcy zaliczający się do grupy najmniejszego ryzyka. Dekret przewidywał także wstrzymanie na 90 dni wydawania amerykańskich wiz obywatelom siedmiu krajów muzułmańskich (Iranu, Iraku, Libii, Somalii, Sudanu, Syrii i Jemenu), które zakwalifikowano jako mające problemy z terroryzmem.\nDepartament Stanu USA poinformował, że w następstwie wstrzymania dekretu zawiesił tymczasowe unieważnienie wiz dla obcokrajowców z siedmiu wspomnianych krajów. Cofnęliśmy tymczasowe unieważnienie wiz wywołane przez prezydencki dekret. Osoby posiadające wizy, które nie zostały fizycznie anulowane, mogą teraz podróżować, jeśli wiza jest ważna - wyjaśniła rzeczniczka Departamentu Stanu.\nRzecznik Białego Domu Sean Spicer zapewnił w poniedziałek, że administracja prezydenta Trumpa nie zamierza zmieniać swojego stanowiska w kwestii imigracji i przyjmowania uchodźców. Nie ulega wątpliwości, że prawo jest po stronie prezydenta, podobnie jak konstytucja - powiedział Spicer dziennikarzom.\nZdaniem ekspertów przywrócenie obowiązywania dekretu Trumpa spowodowałoby jeszcze większy niż poprzednio chaos na lotniskach i przejściach granicznych.


Plaża jest od tego, żeby stawiać zamki z piasku albo żeby zakopać się w nim po szyję, albo żeby biegać po niej z psem. Plaża nie jest do tego, żeby na nią wypływały zwłoki dzieci. Od początku roku w Morzu Śródziemnym utonęło prawie półtora tysiąca kobiet, dzieci, mężczyzn. Od poprzedniego weekendu ponad 200 osób straciło w nim życie. „Ostatni miesiąc był najbardziej śmiercionośnym czerwcem w ciągu pięciu lat” – twierdzi Ruben Neugebauer, rzecznik organizacji ratowniczej Sea-Watch. W tym samym czerwcu w Niemczech trwała awantura o politykę migracyjną. Koalicyjna partia CSU postanowiła odzyskać głosy tych, którzy w ostatnich wyborach wybrali skrajnie populistyczną AfD.


Www.citodent.pl Stomatolog Wrocław - VipKatalog - katalog stron www\nWww.citodent.pl Stomatolog Wrocław\nKliniki CITODENT zlokalizowane w Oławie, Kielcach i Wrocławiu to stale rozwijające się centra stomatologiczne. Dysponujemy nowocześnie urządzonymi gabinetami oraz wykwalifikowaną kadrą. Oferujemy kompleksową opiekę z zakresu protetyki, chirurgii, ortodoncji a także kontrolę profilaktyczną z użytkowaniem radiologii dentystycznej. Co więcej wszystkie nasze przychodnie posiadają kontrakt z NFZ, dzięki czemu mogą Państwo skorzystać nieodpłatnie z bogatego pakietu zabiegów dentystycznych. Zapraszamy do umówienia się na wizytę i zapoznania się z naszą stroną internetową.\nStomatolog Oława, Stomatolog Kielce, Stomatologia Wrocław, Ortodonta Oława, Stomatolog Wrocław, Ortodonta Wrocław, Ortodonta Kielce\nStronę widziało 48 internautów, z czego 9 ją odwiedziło.\nDobry dentysta i stomatolog z Warszawy\nOferujemy Państwu najwyższej jakości usługi dentystyczne oraz zabiegi medycyny estetycznej. Nasz gabinet wykonuje zabiegi stomatologii zachowawczej, r...\nSpecjalnością Kliniki Stomatologicznej RODENTIS jest leczenie uzębienia. Klinika z siedzibą w Warszawie, świadczy usługi stomatologiczne w zakresie im...\nNasza klinika stomatologiczna przeprowadza wszelkiego rodzaju leczenia stomatologicznego – zarówno dla dorosłych, jak i u dzieci.\nDentysta Ursynów - cordentis.pl\nKlinika Cordentis znajdująca się na Ursynowie oferuje opiekę stomatologiczną na najwyższym poziomie. Zadowolenie pacjentów jest dla nas priorytetem, d...\nW kwestii leczenia zębów, wyznajemy prostą zasadę. Profesjonalna opieka to najlepsze i trwałe efekty. W naszym centrum stomatologii jesteś pod opieką ...\nStomatolog Kraków - 3gdentist.eu\n3G Dentist to nowoczesny gabinet dentystyczny zlokalizowany w Krakowie. Zapewniamy Państwu wybielanie uzębienia, także zębów martwych. Stosujemy najwy...


Historia związku prawdziwa - Numer 09 ⁄ grudzień 2005 - Gazeta Policyjna\nHistoria związku prawdziwa\nRuch związkowy w 1981 r. w milicji był zjawiskiem bez precedensu w całym bloku wschodnim\nRuch związkowy w 1981 r. w milicji był zjawiskiem bez precedensu w całym bloku wschodnim. Skupił ludzi odważnych, śmiało wyrażających swoje opinie. Chcieli zmian w resorcie, wytykali błędy, piętnowali zło. Wielu zapłaciło za to wysoką cenę.\nByli wyrzucani z pracy, szykanowani, internowani, niektórzy musieli opuścić Polskę.\nCezurą zmian w resorcie spraw wewnętrznych był rok 1972. Znowelizowano wtedy ustawę o służbie funkcjonariuszy MO. Nowe regulacje wprowadziły obowiązek wyższego wykształcenia dla oficerów i średniego dla reszty milicjantów. Odchodzono również od ściśle do tej pory respektowanych klasowych zasad naboru. Do milicji zaczęli napływać ludzie z innych niż dotychczas środowisk. Powodowało to powolne przemiany w świadomości milicjantów jako grupy zawodowej.\n- Analitycy z Departamentu Kadr MSW z niepokojem zastanawiali się, czy napływ kandydatów ze środowisk inteligenckich nie wpłynie ujemnie na ideowość i klasowość resortu - mówi Wiktor Mikusiński, w 1981 r. porucznik MO, pierwszy przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO (OKZ ZZ FMO), późniejszy komendant stołeczny Policji, który obecnie pracuje nad monografią ruchu związkowego w milicji.\nZ roku na rok dla osób, które wtedy wstąpiły do MO, nie do zniesienia stawały się przypadki łamania prawa przez przełożonych, zjawiska nepotyzmu i unikanie wymiaru sprawiedliwości przez ludzi zajmujących stanowiska partyjne.\n- Nikt z nas nie chciał żyć w takim schizofrenicznym państwie - wspomina Krzysztof Durek, wtedy st. szer., przewodniczący ruchu z Małopolski, obecnie sierż. szt. i kierownik sekcji w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KWP w Krakowie. - Prowadziłem przeważnie sprawy drobnych przestępstw, ale także jeździliśmy po hotelach za grupą Baader-Meinhof, która wypoczywała u nas po zamachach na Zachodzie, albo szukaliśmy samochodu krewnych jednego z ambasadorów, który ukradła SB.\nMotorem do działań była gorąca atmosfera 1980 roku. Poczucie niezadowolenia społecznego, chęć odnowy i reformy zawitały również w szeregi milicyjne. Moment był sprzyjający, gdyż jesienią 1980 r. zaczęła się kampania sprawozdawczo-wyborcza przed IX Nadzwyczajnym Zjazdem PZPR. Większość funkcjonariuszy należała do partii, zebrania stały się forum wymiany myśli. Zaczęto wysuwać postulaty zmian w resorcie.\n- Wszystkie nasze wnioski przekazaliśmy do komitetu zakładowego PZPR - opowiada Marian Sadłowski, wtedy mł. chor. w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Miejskiej MO w Szczecinie, dziś na stałe mieszkający w Szwecji. - Potem zapadła cisza. W końcu okazało się, że nasze postulaty zostały przeinaczone, po prostu je sfałszowano. Aby uspokoić rozgoryczenie funkcjonariuszy, przez dłuższy czas nie odbywały się zebrania! Po wykryciu oszustwa pierwszego sekretarza komitetu przeniesiono na ciepłą posadkę w komendzie wojewódzkiej, a w nas rosło niezadowolenie.\nSadłowski sporządził dziesięciostronicowy raport o przestępczości w resorcie, który złożył w KW MO w Szczecinie, wysłał do MSW i NIK. Pisał o tuszowaniu przestępstw w komendzie miejskiej, fałszowaniu statystyki, niesprawiedliwym podziale dóbr. Szybko stał się solą w oku miejscowych aparatczyków.\nSytuacja w kraju stawała się napięta. W lutym 1981 r. Jaruzelski został premierem, mnożyły się strajki. Milicjanci, jako zdrowa siła narodu, skupiona w szeregach "zbrojnego ramienia partii", mieli na każde zawołanie władzy bez skrupułów wypełniać jej rozkazy.\n- Na odprawach służbowych słyszałem tylko "milicja z partią - partia z milicją" - mówi Mirosław Basiewicz, wtedy kapral Komisariatu MO w Piastowie. - Wstałem więc i zapytałem, gdzie jest w takim razie miejsce na społeczeństwo? Od razu stałem się antysocjalistą.\nW marcu podczas sesji rady narodowej w Bydgoszczy nie dopuszczono do głosu zaproszonych działaczy "S", których milicja siłą usunęła z sali. Trzech zatrzymanych dotkliwie pobito. Wśród funkcjonariuszy na nowo rozgorzały dyskusje. Wielu obawiało się, że wróci rok 1970 czy 1976, że znowu zostaną rzuceni na ulicę. Spotkania odbywały się oczywiście w ramach zebrań partyjnych, bo tylko w takiej formule funkcjonariusze mogli zebrać się w jednym miejscu.\n- Ludzie mieli uzasadnione pretensje do milicji - wspomina Basiewicz. - Przychodził funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa i kogoś zamykał, ale milicjant pisał raport. Dla przeciętnego człowieka to milicja zamykała niepokornych, nie wszyscy wiedzieli, że na polecenie SB.\nW tym czasie rozpoczęła się antymilicyjna akcja "Solidarności". Komisje zakładowe "S" uchwalały, że nie będą np. obsługiwać funkcjonariuszy, że ich dzieci nie będą przyjmowane do przedszkoli, z autobusów i tramwajów wypraszano umundurowanych milicjantów. Zaczęły się ataki na radiowozy, zdarzało się, że w biały dzień tłum uwalniał zatrzymanego na gorącym uczynku przestępcę. Symptomy histerii pojawiały się także wśród stróżów prawa. Na fali tych wydarzeń zrodziła się plotka o znakowaniu mieszkań milicjantów. Funkcjonariusze zaczęli uważnie oglądać drzwi, w wielu jednostkach domagali się ochrony.\nCoraz częściej pojawiał się także postulat utworzenia związku zawodowego milicjantów, który, wobec braku aktywności kierownictwa, zająłby się problemami środowiska.\nSzczególnym poparciem cieszyło się pięć spośród siedemnastu postulatów spisanych w Katowicach-Szopienicach. Tam 20 maja 1981 r. spotkali się delegaci z jednostek MO garnizonu katowickiego. Zażądali oni przede wszystkim: rozdzielenia MO i SB, utworzenia sądów koleżeńskich, lepszej organizacji pracy, niewykorzystywania milicji do rozgrywek politycznych i powołania związku zawodowego.\nW Batalionie Patrolowym Komendy Stołecznej MO sierż. Ireneusz Sierański przed wyjazdem do służby, 24 maja, po zapoznaniu się z katowickim dalekopisem, powiedział na odprawie - zakładamy związek zawodowy! W Polskę poszła wiadomość o tworzeniu się komitetu założycielskiego z apelem o zgłaszanie delegatów. MSW wprowadziła od razu blokadę łączności. Ale wszędzie zaczęły powstawać tymczasowe komitety związkowe.\nW Warszawie w siedzibie pogotowia patrolowego przy ul. Stalingradzkiej (obecnie Jagiellońska) powołano Ogólnopolski Komitet Założycielski Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.\nDla bezpieczeństwa postanowiono zwołać dwa zjazdy. Jeden w Warszawie, drugi, przygotowywany przez ośrodek krakowski, lubelski i, co ciekawe, śląskie ZOMO z Piotrowic, w Katowicach.\nZjazdy odbyły się 1 czerwca. Szefostwo MO nie wyraziło zgody na zebranie w Hali Gwardii, wobec czego delegaci, którzy przybyli do stolicy, spotkali się w opróżnionych garażach batalionu patrolowego. Gdy okazało się, że obrady przebiegają bez zakłóceń, powiadomiono telefonicznie delegatów w Katowicach, że mogą przyjeżdżać do Warszawy.\n- Chcieliśmy wszystko załatwić legalnie - mówi Wiktor Mikusiński. - Wkrótce poinformowano nas, że premier Jaruzelski wyznaczył do rozmów komisję pod przewodnictwem szefa Wojskowej Służby Wewnętrznej gen. Czesława Kiszczaka. Warunkiem było jednak zakończenie zjazdu. Delegaci podjęli więc uchwałę, że w tej sytuacji można zamknąć dyskusję. Na koniec zupełnie niespodziewanie zostałem przewodniczącym związku.\nDrugą turę zjazdu zaplanowano na 9 maja. Strona rządowa nie godziła się na argumenty związkowców. Dla Kiszczaka wystarczająco dużym szokiem było, że w jednej delegacji przyszli do niego przedstawiciele różnych szarż. Nie mógł zrozumieć, jak oficerowie mogą bratać się z podoficerami.\nSzok dla kierownictwa resortu spraw wewnętrznych był tym większy, że już od 27 maja miało gotowy projekt utworzenia rad milicyjnych i starało się przekonać do niego związkowców. Rady milicyjne, na wzór działających w wojsku, różnicowały funkcjonariuszy według korpusów i były zaprzeczeniem idei związkowej.\n- Straszyli nas Wielkim Bratem. Mówili, że ZSRR zgodził się na powstanie "Solidarności", ale nigdy nie dopuści, aby partia oddała władzę w najważniejszym resorcie - wspomina Krzysztof Durek. - Straszyli, że walczymy z ustrojem, że przez nas zawali się socjalizm, że lada chwila oni wprowadzą "PZ" (stan podwyższonego zagrożenia), że staniemy się powodem rozlewu krwi. Usłyszeliśmy, że na związek zawodowy nie ma zgody.\nW tym czasie funkcjonariusze MO złożyli w Sejmie petycję, aby w projekcie ustawy o związkach zawodowych wpisać także możliwość zrzeszania się milicjantów.\n9 czerwca, mimo wprowadzenia stanu podwyższonej gotowości i odwołania przez kierownictwo resortu zjazdu, w batalionie patrolowym znowu zjawili się delegaci. MSW wprowadziło wcześniej blokadę łączności, więc informacja o zarządzeniu "PZ" nie wszędzie dotarła na czas. OKZ wydał komunikat, że zjazd formalnie odbyć się nie może. Wszyscy prawidłowo zrozumieli, że jednak się odbywa, tyle że nieformalnie. Nowym przewodniczącym został Ireneusz Sierański. W trakcie zjazdu przyszła informacja, że władze rozwiązały cały Batalion Patrolowy KS MO. Delegaci postanowili działać w konspiracji, a za najważniejsze uznali zarejestrowanie związku.\nPo powrocie do jednostek milicjantów związkowców spotkały pierwsze szykany. W ciągu miesiąca usunięto ze służby około stu działaczy na podstawie artykułu "dla dobra służby", który wtedy nie wymagał nawet uzasadnienia.\nZwalniani funkcjonariusze działali dalej w utajnionym OKZ ZZ FMO.\n- Pierwsze ulotki z napisem "Żądamy rejestracji ZZ FMO" rozwozili pracujący milicjanci - wspomina Mirosław Basiewicz. - Wieczorem podjechały do mnie załogi sześciu radiowozów z Wilczej. Chłopaki wzięli plakaty i całą noc działali. Rano wychodzę, a tu Warszawa oklejona! Byli odważni!\nNiestety, rozprawa rejestracyjna zapowiedziana na 25 września właściwie nie odbyła się. Sędzia zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy pytania prawnego, czy funkcjonariusz MO jest pracownikiem w rozumieniu ustawy o związkach zawodowych.\nW proteście milicyjni związkowcy z sądu udali się do Hali Gwardii. Okupacja obiektu trwała kilka godzin i zakończyła się po przybyciu pododdziałów ZOMO. Milicyjni działacze wyszli z hali dobrowolnie, śpiewając hymn.\nPo tym zdarzeniu zainteresowały się nimi władze "Solidarności". Od przedstawicieli Regionu Mazowsze "S" otrzymali zaproszenie na II turę zjazdu "Solidarności" w Hali Olivii.\nW Gdańsku wyrzuceni z pracy milicjanci zabierali głos z mównicy, uczestniczyli w konferencji prasowej, złożyli kwiaty przed pomnikiem poległych stoczniowców.\n- Dla mnie było to niesamowite przeżycie, bałem się, jak zareagują ludzie - wspomina Julian Sekuła, wtedy ppor., kierownik referatu operacyjno-dochodzeniowego IV Komisariatu MO w Lublinie, obecnie przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. - Wszyscy wiedzieli, że kwiaty będą składać byli milicjanci. Ludzie zaczęli bić brawo, w oczach stanęły mi łzy, czułem, jak poklepywali mnie po ramieniu, dodawali otuchy, zwykli ludzie, mieszkańcy Gdańska.\nSłużba Bezpieczeństwa jednak nie próżnowała. Rozsiewano opowieści, że tak naprawdę to działacze milicyjnych związków nie zostali zwolnieni, a jedynie przesunięci do bardziej odpowiedzialnych zadań, że mają wniknąć w struktury "Solidarności" i rozpracować ją od wewnątrz. Albo że byli milicjanci to malwersanci, kłusownicy, "prywaciarze", kiepsko się prowadzą, a w dodatku są agentami wywiadu USA.\nPacyfikacja strajku w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa w Warszawie ujawniła prawdziwe oblicze socjalistycznej władzy. Ze strajkującymi był wtedy m.in. Ireneusz Sierański, przewodniczący OKZ ZZ FMO, który z okna przeczytał odezwę do milicjantów.\nOstatnimi akcentami przed stanem wojennym była Centralna Barbórka Solidarności w Bytomiu, podczas której milicyjni związkowcy poinformowali o przygotowaniach do wprowadzenia stanu wyjątkowego. Wiadomość przyjęto z niedowierzaniem.\n8 grudnia grupa działaczy OKZ ZZ FMO podjęła strajk głodowy w Stoczni im. Adolfa Warskiego w Szczecinie. Domagano się przede wszystkim przyspieszenia rejestracji związku.\nTrzy dni później, na posiedzeniu Komisji Krajowej "S", delegacja byłych milicjantów uzyskała zapewnienie o poparciu ich żądań.\nNa wieść o wprowadzeniu stanu wojennego przerwano głodówkę. Stoczniowcy, którzy, dla bezpieczeństwa, udzielili gościny strajkującym, zaproponowali teraz przerzucenie ich na statki obcej bandery. Żaden z tego nie skorzystał.\nW stoczni pozostał m.in. Julian Sekuła, który nagrał odezwę do robotników i sił porządkowych. Puszczano ją przez radiowęzeł. Podczas pacyfikacji stoczni naprzeciw siebie stanęli stoczniowcy i zomowcy.\n- Znałem odczucia tych ludzi - wspomina Julian Sekuła. - Mimo że człowiek jest uzbrojony, też się boi. Milicjantom wpajano zresztą, że robotnicy mają przygotowane kwasy, młotki, że będą ich atakować. Gwałtowny ruch albo prowokacja mogły spowodować masakrę. Wyszedłem przed szereg, powiedziałem, kim jestem i bezpośrednio zwróciłem się do tych zza tarcz: - "Nie bójcie się, tutaj są stoczniowcy, ludzie pracy, są bezbronni, nie wierzcie, że będą się z wami bić, walczą o słuszne sprawy". Zaczęło to chyba trafiać. Nastąpiła wymiana zdań. Atmosfera rozluźniła się po jednej i po drugiej stronie. Na terenie stoczni im. Warskiego podczas pacyfikacji nikt nawet nie został uderzony pałką. Wyszliśmy, śpiewając hymn, stoczniowcy dali mi jakąś kufajkę i schowali w tłumie.\nPo 13 grudnia około 30 milicjantów internowano, inni się ukrywali. SB dalej rozsiewała plotki o ich agenturalnej działalności. Byli jednymi z dłużej przetrzymywanych w obozach internowania. Wiktor Mikusiński wyszedł na wolność dopiero 23 grudnia 1982 r. W Wierzchowie Pomorskim doszło do brutalnego pobicia uwięzionych, w tym także milicyjnych związkowców.\n- Strażnicy w pełnym rynsztunku wpadali do cel, bili nas gdzie popadło długimi pałami - wspomina Marian Sadłowski. - Ja dostałem w głowę i przewróciłem się. Zaczęli bić kolegę, zdążył schować głowę między szafkami, leżałem, a jego nogi osłaniały moją twarz.\nGODNOŚĆ NA FALI\nPo zwolnieniu z internowania większość milicyjnych związkowców nie mogła znaleźć pracy. SB skutecznie zniechęcała pracodawców nawet z prywatnych firm.\nCzęść szykanowanych milicjantów zmuszono do wyjazdu na Zachód. Wiktor Mikusiński zaangażował się w podziemną działalność wydawniczą. Powstała adresowana do pracujących milicjantów gazetka "Godność", wydawana przez oficynę CDN. Listami i własnymi kanałami kolportowano ją w jednostkach. Ruszyła też radiostacja "Godność", która dzięki pomocy krótkofalowców nadawała audycje na częstotliwościach milicyjnych.\nMirosław Basiewicz przez całe lata 80. przechowywał w starym ulu archiwum związku. Mimo nacisków SB nigdy go nie wydał, ratując wielu ludzi przed represjami (były tam listy osób, z adresami prywatnymi i nazwami jednostek, które w maju 1981 roku deklarowały poparcie dla idei związkowej).\n"Wasz ruch był początkiem upadku komunizmu" - powiedział potem Jacek Kuroń do Basiewicza - "bo gdy chwieje się resort represji, to znaczy, że chwieje się cały system".\nPo 1989 r. niektórzy związkowcy zaczęli pracować w Policji. Inni jej nie zaufali. Twierdzą dzisiaj, że nie o takie zmiany im chodziło, a ci, którzy ich prześladowali, są teraz nieźle ustawieni, w bankach i radach nadzorczych.\n- To był zryw - wspomina Jan Zborowski, który już nie wrócił do służby. - Taki nasz patriotyzm.\nzdj. K. Mokrzyszewski i archiwum W. Mikusińskiego


Piaskowanie cegły, elewacji i dachów - SodaRen\nPiaskowanie kamienic i budynków mieszkalnych to nic innego jak czyszczenie zabrudzonej powierzchni elewacji strumieniem czyściwa, które wystrzeliwane pod ciśnieniem docierają do trudno dostępnych miejsc.\nElewacja z cegły wymagającym budulcem do czyszczenia, z uwagi na swoją delikatną powierzchnię. Piaskowanie to całkowicie bezpieczna metoda, wskutek której nie powstają ubytki w powierzchni cegły oraz zacieki, które często pozostawia po sobie woda w trakcie nieodpowiedniego czyszczenia cegły.\nPiaskowanie budynków z kamienia przebiega w taki sam sposób jak w przypadku czyszczenia cegły. Dzięki skuteczności i nie inwazyjności tej metody znajdzie ona zastosowanie w czyszczeniu wielu rodzajów kamienia.\nNaszym Klientom zależy na oczyszczeniu danej powierzchni wraz z zachowaniem jej walorów i struktury. Piaskowanie to idealna metoda, która sprawdza się na 100%!\nDlaczego wybrać Piaskowanie?\nMetoda ta skutecznie czyści powierzchnię. Nie zmienia jej oraz nie tworzy ubytków. Piaskowanie pomoże Ci uniknąć remontów, powierzchnia jest wygładzona i promienieje dawnym kolorem. Piaskowanie usuwa brud nawet z trudno dostępnych zakamarków.\nusuwa brud i graffiti


PISZEMY.PL - Portal literacki i edukacyjny :: Zobacz temat - Opowieść jakby anielska [część III - ostatnia]\nPISZEMY.PL - Portal literacki i edukacyjny Strona Główna » Baza tekstów PISZEMY.PL » PROZA » Opowiadania » Opowieść jakby anielska [część III - ostatnia] Poprzedni temat «» Następny temat\nOpowieść jakby anielska [część III - ostatnia]\nWysłany: 2018-02-07, 20:54 Opowieść jakby anielska [część III - ostatnia]\nPodczas jednego z naszych spotkań, w hotelowym pokoju, byłam gotowa zadeklarować odejście od Miłosza. Niepodważalną decyzję podjęłam po namiętnym seksie z Bartoszem, okraszonym wyznaniami miłości, kiedy leżeliśmy jeszcze wtuleni w siebie, a on rzucił od niechcenia, żebyśmy wzięli ślub. Wtedy poczułam do niego niezachwianą miłość i pewność, że to nasza druga szansa, której tym razem nie zmarnujemy.\n-Zróbmy to. –Powiedziałam poważnie, siadając.\nZdawał się być lekko zaskoczony, ale zrzuciłam to na karb radości. Być może nie wierzył do końca, że mogłabym się zgodzić, po tym wszystkim. A później snuliśmy wizje ślubu i życia, już na poważnie – w zasadzie to mówiłam ja. Byłam tak rozentuzjazmowana, że nie zauważyłam obojętności Bartosza.\nGdy dotarłam do momentu, w którym niezwłocznie chciałam wziąć się za zakończenie aktualnego związku, rzucił bez emocji:\n- To chyba żadna filozofia. Mówisz spadaj, wystawiasz walizki i wprowadzam się ja.\nPo tej radzie zniknął za drzwiami łazienki. Chwilę później z konsternacji wyrwał mnie szum wody, pokrywający się z odgłosem wibracji na blacie stolika. Ekran telefonu Bartosza rozbłysnął. Sięgnęłam po niego z poczuciem, że muszę to zrobić.\nTo co usłyszałam, wyrwało mnie z tej głupoty, w którą zabrnęłam za daleko.\nPo wciśnięciu zielonej słuchawki nie zdążyłam nawet się odezwać, kiedy dobiegł mnie wrzask pełen wściekłości.\n- Już się z nią zabawiłeś? To wracaj po swoje rzeczy i spieprzaj z mojego życia! Żadnego ślubu nie będzie!\nPo tych słowach telefon zamilkł. Długą chwilę stałam oniemiała na środku hotelowego pokoju, całkowicie naga, z aparatem wciąż przy policzku. Dotarło do mnie, że to wszystko, to kolejne kłamstwo. Dałam się uwieść i miesiącami pieprzyłam się, cała w skowronkach, ze swoim oprawcą! Cały strach tamtych lat wrócił ze zdwojoną siłą. Zabrakło mi tchu i zapragnęłam jak najszybciej opuścić pokój. Ubierałam się w pośpiechu, chcąc wyjść zanim prysznic…\nUcichł. Stanęłam u wezgłowia łóżka, w pełnym ubraniu i gotowości do ucieczki. Wyszedł przepasany ręcznikiem i dostrzegł zmianę w moim zachowaniu. Powoli zmierzał w moim kierunku, a ja sukcesywnie cofałam się ku wyjściu. Nim moja ręka odnalazła klamkę, zagrodził mi drogę, przypierając do ściany.\n- Pamiętaj jesteś moja – wycedził przez zęby – i radzę ci wrócić tu jutro, bo inaczej zabiję tego twojego kochasia.\nJego wzrok stał się taki jak wtedy, kiedy poprzedzał każde kolejne uderzenie. Mocny policzek, za zbyt krótką spódnicę. Pięść głucho uderzająca w skroń, za zbyt opryskliwą odpowiedź. Głowa pozostawiająca krew na ścianie, za odmowę seksu. Pękające żebra, za głupi żart przy znajomych.\nGotowa na któryś zestaw ciosów, wstrzymałam powietrze, tymczasem Bartosz otworzył drzwi i pozwolił mi wyjść. Tuż przed trzaśnięciem usłyszałam jeszcze rozkaz\n-Jutro o tej samej porze!\nPostanowiłam pójść, ale tylko po to, żeby się postawić. Miałam nadzieję zachować ostatnie miesiące w tajemnicy i powrócić do swojego szczęścia. Musiałam tylko wyraźnie rozstać się z Bartoszem i pokazać, że się go nie boję, co było trudnym wyzwaniem, bo na samą myśl o nim traciłam równomierność oddechu. Nie mogłam prosić Miłosza, aby pomógł mi kolejny raz, gdyż wymagałoby to wyznania wszystkiego, a wątpiłam, że potrafiłby wybaczyć i wieść ze mną dotychczasowy żywot.\nPoszłam do tego hotelu z zamiarem wykrzyczenia, Bartoszowi w twarz, całej nienawiści. Chciałam zagrozić mu policją i jak najszybciej wrócić do Miłosza.\nSiedział na łóżku, taki zadowolony z siebie. Przywitał mnie kpiącym uśmieszkiem i wstał, zaganiając mnie pod przeciwległą ścianę. Drzwi zamknął na klucz, a ten ukrył w kieszeni. Wtedy już wiedziałam, że dobrze się to nie skończy i że nic nie pójdzie po mojej myśli.\nPrzemierzył dzielącą nas odległość, niczym drapieżnik szykujący się do polowania. Napawał się moim strachem. Nie potrafiłam wypowiedzieć ani słowa z żadnej wersji przemowy, przygotowywanej wczorajszego wieczoru.\nNiespodziewanie złapał mnie za gardło, unosząc do góry, w taki sposób, że o podłogę opierałam się jedynie czubkami palców.\n- Po co tu przyszłaś suko? – wysyczał, mocniej zaciskając palce na mojej krtani – Chcesz, żebym cię porządnie zerżnął?\nPuścił dopiero, kiedy zaczęłam się dusić i płakać. Upadłam na kolana, krztusząc się i próbując odzyskać oddech. Wtedy złapał mnie za włosy i pociągnął przez pokój w stronę łóżka. Błagałam, by dał mi spokój, by pozwolił odejść, ale to go tylko nakręcało. Rzucił mną w pościel i bez trudu unieruchomił. Nie miałam szans – tak jak wiele razy przez te wszystkie lata.\nKiedy skończył, podciągnął spodnie, splunął na mnie i wyszedł.\nLeżałam tam, taka zbrukana, pobita, nie wiedząc co mam ze sobą zrobić. Wykrochmalona pościel wchłaniała krwawienia ciała i duszy.\nNie wiem jak zdołałam dotrzeć do domu. Pamiętam tylko, że mojej podróży towarzyszyło mnóstwo spojrzeń, niekiedy pełnych współczucia, niekiedy odrazy.\nZa drzwiami stanęłam twarzą w twarz z Miłoszem. Wystarczyło mi jedno spojrzenie i wiedziałam, że nic się przed nim nie ukryło.\nPadłam mu do stóp, błagając o wybaczenie. Liczyłam na jego miłość i miałam nadzieję, że mój stan zmienia postać rzeczy. Myślałam, że znów okaże się moim aniołem i jak poprzednio wyrwie mnie z przemocy, wprost w swoje objęcia, dając ostatnią szansę na uzdrowienie.\nMiłosz po prostu mnie ominął, zabrał kurtkę z wieszaka i wyszedł. Nim przekroczył próg rzucił ze smutkiem:\n- Niektórych kwestii nie potrafią wybaczyć nawet anioły.\nCodziennie wstaję wcześniej i przyklejona do szyby czekam, kiedy będzie przechodził pod moim oknem.\nPierwszy raz zauważyłam go jakiś tydzień po naszym rozstaniu. Jak każdego dnia, szedł tą samą drogą do pracy. Przystanął tuż pod oknem, przy którym akurat stałam po bezsennej nocy, spojrzał na mnie ze smutkiem i odszedł.\nNigdy więcej nie podniósł głowy, a ja codziennie czekam z nadzieją na choćby przelotne spojrzenie. Wiem, że jest świadomy mojej obecności.\nPewnego dnia, po tym jak zapadł wyrok skazujący Bartosza, (niezmiennie trwałam świtem przy oknie) zobaczyłam Miłosza z jakąś kobietą. Poczułam dławiący ból w klatce piersiowej. Chciałam rzucić się na okno z pięściami i lamentem, zamiast tego stałam i obserwowałam ich – takich szczęśliwych! I wtedy, tuż pod moim oknem, oboje przystanęli. Miłosz spojrzał mi w oczy z przyjaznym uśmiechem, pełnym troski. Stało się coś dziwnego – wypełnił mnie spokój. Wszystkie negatywne emocje gdzieś się ulotniły, a ja poczułam się gotowa na ponowne narodziny.\nPotrzeba wystawania przy oknie zniknęła, a poczucie wolności wypełniało mnie nieopisanym szczęściem.\nDoszły mnie słuchy o tamtej kobiecie. Na imię miała Tamara i mieszkała dwa bloki dalej. Łączyło nas kilka rzeczy – obie utkwiłyśmy w toksycznej miłości i doświadczałyśmy przemocy z rąk brutalnych mężczyzn.\nTamtego dnia zaczęłam wierzyć w anioły.\nWysłany: 2018-02-07, 23:29\nWysłany: 2018-02-07, 23:56\n- Zróbmy to - powiedziałam poważnie, siadając.\nTrochę styl szwankuje. Wychodzi na to, że "poważnie usiadła".\nPoza tym lubię czytać Twoje prozy.\nWysłany: 2018-02-08, 20:55\nNiepodważalną decyzję podjęłam po namiętnym seksie z Bartoszem, okraszonym wyznaniami miłości, kiedy leżąc jeszcze wtuleni w siebie, rzucił od niechcenia, żebyśmy wzięli ślub.\nkiedy leżeliśmy jeszcze wtuleni w siebie, a on rzucił... albo coś w tym stylu, ponieważ leżąc wtuleni rzucił* nie pasuje mi.\nA później snuliśmy wizje ślubu i życia, już na poważnie\nmoze zmiana szyku?\nSięgnęłam po niego z uczuciem, że muszę to zrobić.\nNie podoba mi się ten zapis.\nw pełnym ubraniu i gotowości do ucieczki\nmoże całkowicie ubrana* a nie w pełnym ubraniu*?\nMozolnie przemierzył dzielącą nas odległość, napawając się moim strachem.\nDlaczego mozolnie? Zupełnie nie pasuje.\nNiektórych kwestii nie potrafią wybaczyć nawet anioły.\nkwestii? zastąpiłabym innym słowem.\nod Codziennie* odczuwam lekki galimatias w zapisie, powtórzenia, czasy...\nCzyli Miłosz ratuje kobiety\nMnie się czytało dosyć płynnie, choć tu i ówdzie można podrasować. Od strony technicznej oceniać będą inni Przyjemna lektura, choć nie z mojej bajki. Pozdrawiam.\nWysłany: 2018-02-09, 10:27\n- I ona z takim facetem chciała się związać?! Niektóre kobiety jednak są, trzeba powiedzieć po imieniu, głupie.\nZ. Antolski, ale właśnie po to tam przecinek gdyby siadać poważnie to by było powiedziała, poważnie siadając\nPoza tym lubię czytać Twoje prozy\nto mnie raduje\nGelsomina, taka szansa dla kobiet kiedyś pomyślałam, że dobry to byłby pomysł na stworzenie książki, ale do napisania książki to mi wiele brakuje, a przede wszystkim cierpliwości\nPoprawię, ale jeszcze nie teraz\nAutsajder1303, Dziękuję bardzo\nDany, dokładnie, niektóre są bardzo durne. I ja nie rozumiem dlaczego bita i upokarzana kobieta nie weźmie się i nie ucieknie, tylko jeszcze lgnie z miłością do takiego śliskiego typa...\npomyślałam, że dobry to byłby pomysł na stworzenie książki, ale do napisania książki to mi wiele brakuje, a przede wszystkim cierpliwości\nBrak cierpliwości.... jak ja to rozumiem i sprzyjających skupieniu warunków, a o innych rzeczach nie wspomnę ale tu już myślę tylko o sobie\nAg napisz książkę Musisz\nprzeczytałam z czystą przyjemnością... świetnie piszesz\nCzytałem z wielką przyjemnością . Pozdrawiam\nWysłany: 2018-02-14, 18:18\nGelsomina, może kiedyś się uda\nMotysia, dziękuję bardzo mnie radują Twoje słowa\nPotrafisz zaciekawić, to na plus, bo czytać z przymusu nikt nie lubi, a ja przeczytałam z przyjemnością.\nUwielbiam takie konflikty wewnętrzne!\nelafel, KHelbig, Dziękuję bardzo cieszę się, że się podobało\nPISZEMY.PL - Portal literacki i edukacyjny Strona Główna » Baza tekstów PISZEMY.PL » PROZA » Opowiadania » Opowieść jakby anielska [część III - ostatnia]


Świecznik grecka kolumna Hurricane Santorin | Kulina.pl\nŚwiecznik grecka kolumna Hurricane Santorin\nz przezroczystą, szklaną osłonką\nKryształowy świecznik z osłonką Santorin Nachtmann przeznaczony na jedną klasyczną świeczkę, sprawi, że Państwa taras, ogród i sypialnia rozświetli się ciepłym i intymnym blaskiem. Dzięki przezroczystej osłonce, świeczka będzie płonąć również w czasie wietrznej pogody.\nZe świeczkami w kształcie greckich kolumn z kolekcji Santorin stworzenie łagodnej, śródziemnomorskiej atmosfery będzie wymagało tylko jednego ruchu zapałki. Nazwa serii została zainspirowana antykiem i pochodzi od greckiej wyspy wulkanicznej Santorini, której piękno oczarowało także niemieckiego producenta Nachtmann.\nŚwieczki i ogień ujarzmiają emocje już od dawien dawna. Dzięki okazałym świecznikom Santorin, wykonanym z pierwszorzędnego kryształu, ich efekt będzie jeszcze bardziej przejmujący. Zimowy ogród lub taras będzie błyszczeć jak gorąca, letnia noc na śródziemnomorskim brzegu, a salon i sypialnia otuli się intymnym i miękkim światłem świeczek. Eteryczna atmosfera nadmorskiej bryzy na wyciągnięcie ręki.\nKryształowy świecznik w kształcie kolumny z przezroczystą osłonką\nCałkowita wysokość 40 cm, średnica w najszerszym miejscu 16 cm\nPrzeznaczony na jedną klasyczną świeczkę\nPrzezroczysta osłonka ochroni płomień przed wiatrem


Przekształcenie w spółkę z o.o. | Private Equity Consulting | Venture Capital | Rozwój firmy i startupu\nAport przedsiębiorstwa czy zorganizowanej części przedsiębiorstwa: najlepszy sposób przekształcenia w spółkę\nWraz z rozwojem firmy, przedsiębiorcy, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, zaczynają coraz częściej rozważać przekształcenie w spółkę z o.o. Najczęściej, przedsiębiorcom zależy również na tym, aby wszystkie elementy majątku firmy znalazcy się w spółce.\nNajciekawszą ścieżką przekształcenia firmy w spółkę jest wniesienie przedsiębiorstwa lub jego części (w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa) aportem do spółki. Można też wnieść poszczególne składniki przedsiębiorstwa do spółki, ci jest prostsze, ale niekoniecznie optymalne pod względem podatków.\nProces przekształcenia w spółkę będzie się różnił od specyficznej sytuacji każdej firmy, a także samego przedsiębiorcy.\nNaszym klientom oferujemy przeprowadzenie całego procesu przekształcenia w spółkę. Przygotowujemy wszystkie niezbędne dokumenty. Dokonujemy analizy poszczególnych elementów majątku i zobowiązań firmy, a tym wartości niematerialnych (technologie, know-how itp.), które istotnie mogą wpłynąć na wartość spółki. Wyróżnia nas to, iż doradzamy z punktu widzenia praktyki i bierzemy pod uwagę kwestie podatkowe, księgowe, biznesowe czy te związane z rejestracją w KRS. Podejście praktyczne jest szczególnie cenne w przypadku wartości niematerialnych, czyli ich identyfikacji czy opisie.\nPo stronie klienta będzie tylko wizyta u notariusza, dokumenty rejestracyjne i rejestracja w KRS, a także wszystkie koszty związane z tymi czynnościami.\nNasze wynagrodzenie za standardowe przekształcenie (z doradztwem w zakresie wartości niematerialnych, np. know-how, technologie) wynosi 1.000 złotych netto. W przypadku skomplikowanych transakcji proponujemy elastyczne rozliczenie w oparciu o ilość czasu poświęconą projektowi.\nWięcej na temat sposobu współpracy znajdziesz w Ofercie, gdzie szczegółowo wyjaśniliśmy zasygnalizowane poniżej kwestie:


Lepiej kupić bongo szklane, czy akrylowe? | androidguru.pl\nLepiej kupić bongo szklane, czy akrylowe?\nSiemanko! Kumpel jest wielkim fanem tytoniu, a niedługo zbliżają się jego urodziny. Pomyślałem o tym, żeby mu kupić jakiś fajny gadżecie z tym związany, padło na to, że chyba będzie to bongo. Znalazłem nawet taką stronę, https://e-mbj.com/166-bongosy, gdize właśnie sprzedają bongo szklane i akrylowe, ale sam nie jestem pewien, które wybrać. Zreztą nie znam też tego sklepu, jeśli ktoś z nimi ma jakieś doświadczenie, to newsik o nich by się przydał :)\nJak dla mnie zdecydowanie lepsze (praktyczniejsze) są akrylowe… mniejsze ryzyko, że się stłucze, można zabrać ze sobą na imprezę, a jednak ze szkłem człowiek jest ograniczony…\nNIe mów, teraz bonia są robione ze szkła hartowanego, to musisz naprawdę się postarać, by je stłuc. Moim zdaniem lepiej brać szklane, lepiej po prostu wyglądają, a na imprezę i tak spokojnie możesz zabrać. Przecież nie będzie się tym rzucać, co nie?:P\nA ja mam pytanie, po co palaczowi bongo, skoro ma fajki?\nWidzisz, bo tytoń to nie tylko papierosy, prawda? To może być faktyczna fajka, może być fajka wodna i wiele innych rozwiązań. Zresztą też są różne aromaty tytoniów, a nie znajdziesz zbyt dużo papierosów z aromatem waniliowym, prawda? To tylko tytoń taki znajdziesz :) Bongo dodatkowo daje Ci możliwość jeszcze przefiltrowania i ochłodzenia dymu, dzięki czeu jest on mniej toksyczny.\nNo tak…nie spojrzałam na to w ten sposób.\nA ludzie, co do sklepu, co możecie mi powiedzieć? Ktoś tam już coś kupował?\nEloszka! Owszem, ja kupowałam i powiem Ci, że E-MBJ ma chyba najlepszy wybór akcesoriów dla palaczy w Polsce. Przerobiłam kilka sklepów wcześniej, ale zdarzyło się nawet, że bongo przyszło strzaskane, a oni się nie poczuwali do winy, bo to kurier, kurier na to, że takie dostał i weź tu dojdź sprawiedliwości :/ A tam? Zupełnie inaczej. Paczku dobrze zabezpieczone, też dyskretnie, błyskawiczna korespondencja z pracownikami, wprost rewela :)\nNo tak też mi się wydawało, jak przeglądałem ich stronę, ale dzięki za rozwianie wątpliwości ;)


Warning: include() [function.include]: Unable to access include_gorne.php in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 11\nWarning: include(include_gorne.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 11\nWarning: include() [function.include]: Failed opening 'include_gorne.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 11\nBilety na turniej\nHistoria Mistrzostwa Europy\nMecz otwarcia, rozpoczęcie Euro 2012 - informacje i szczegóły\nPoczątek Euro 2012 - Wielkie święto sportowe, a więc Mistrzostwa Europy w Piłkę Nożną 2012, rozpocznie się dzień wcześniej niż na samym początku planowali organizatorzy. Mecz otwarcia Euro 2012 został przesunięty z 8 na 9 czerwca 2012 roku. Informacje na temat tej zmiany zostały podane przez Juliusza Głuskiego – rzecznika spółki Euro 2012.\nDecyzja, która została podjęta podczas ostatniego posiedzenia Komitetu Wykonawczego UEFA jest spowodowana przede wszystkim tym, iż organizatorzy Mistrzostw Europy chcieliby dać drużyną narodowym większy okres odpoczynku pomiędzy meczami, w których rywalizować będą one w fazie grupowej, a ćwierćfinałami. Dzięki nowemu terminarzowi wszyscy piłkarze, którzy awansują do kolejnych fazy rozgrywek finałowych zyskają kilka dodatkowych dni odpoczynku, które będą mogli z pewnością przeznaczyć na regeneracje sił. W związku z tym w środowisku nie pojawią się raczej żadne negatywne komentarze dotyczące tego, iż mecz otwarcia Euro 2012 został lekko przesunięte, bowiem stało się to tylko i wyłącznie z myślą o zdrowiu i psychice piłkarzy. Otwarcie Euro 2012 to jednak nie jedyna kwestia, która zmieniła się podczas spotkania KW UEFA. Na uwagę zasługuje także z pewnością fakt, iż diametralnym zmianą ulegnie system rozgrywek turnieju przez co zespoły, który uzyskają awans z tej samej grupy eliminacyjnej spotkać będą mogły się ze sobą dopiero w finale. Jest to również z pewnością bardzo dobra decyzja działaczy UEFA, która spowoduje, iż Mistrzostwa Europy 2012 będą zdecydowanie bardziej emocjonującymi rozgrywkami piłkarskimi, a kibice którzy będą je oglądali nie będą mogli narzekać na rutynę oraz nudę.\nJuż teraz wiadomo, iż finał imprezy odbędzie się na Stadionie Olimpijskim w mieście Kijow, które jako jedyne z ukraińskich miast uzyskało od federacji UEFA prawa do organizacji Euro 2012. Prezydent UEFA w ostatnim wywiadzie telewizyjnym nie wykluczył jednak możliwości dokonania zmian jeżeli chodzi o miasto, w którym to zostanie rozegrany finał imprezy. Wszystko to z powodu tego, iż w Kijowie doszło ostatnio do zmiany firmy modernizującej stadion, a nowa do końca nie jest w stanie zagwarantować dotrzymanie ściśle ustalonych terminów prac. W którym z miast odbędzie się natomiast otwarcie Euro 2012? Polacy z pewnością liczą, iż stanie się to na Stadionie Narodowym w Warszawie, bądź Stadionie Miejskim w Poznaniu, który należy do jednych z najnowocześniejszych stadionów w Europie. Informacje na temat miasta, które zorganizuje otwarcie Euro 2012 nie zostały jednak jeszcze podane do oficjalnej informacji. Warning: include() [function.include]: Unable to access include_dolne.php in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 31\nWarning: include(include_dolne.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 31\nWarning: include() [function.include]: Unable to access include_dolne.php in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 31\nWarning: include() [function.include]: Failed opening 'include_dolne.php' for inclusion (include_path='.:/usr/lib/php:/usr/local/lib/php') in /home/betcity/public_html/mistrzostwa24.pl/mecz-otwarcia-euro2012.php on line 31


Na jubileusz do Oświęcimia\nPrzed nami trzy dni hokejowych emocji w ramach Turnieju z Okazji 75-lecia Unii Oświęcim, do udziału w którym zaproszony został nasz klub. Podopieczni Roberta Kalabera rozegrają trzy interesujące sparingi z ekstraligową czołówką, mierząc się kolejno z gospodarzami zmagań, a także z GKS Tychy i GKS Katowice.\nUdany rewanż Czechów\nWe wtorkowym sparingu rozegranym na obiekcie pod Lysą Horą nasz zespół nieco pechowo przegrał z HC Frydek-Mistek 1:2 (1:1, 0:0, 0:1), tracąc decydującego gola w ostatniej minucie meczu. Honorowe trafienie dla JKH GKS Jastrzębie zapisał na swoje konto Maciej Urbanowicz.\nTriumf tuż za granicą\nTym razem Czesi górą\nW drugim sparingu przed zbliżającym się sezonem hokeiści JKH GKS Jastrzębie przegrali na własnej tafli z czeskim pierwszoligowcem z Prościejowa 1:2 (1:1, 0:1, 0:0). Honorowego gola dla naszego zespołu w tych "jastrzębich derbach" strzelił Frenks Razgals, który wykorzystał świetne podanie z głębi pola Kamila Górnego.\nJastrzębie z... Jastrzębiami\nWe wtorek o godz. 18:00 hokeiści JKH GKS Jastrzębie zmierzą się na Jastorze z kolejnym czeskim pierwszoligowcem, LHK Jestřábi Prostějov, czyli Jastrzębiami z Prościejowa. Będzie to drugi sparing podopiecznych Roberta Kalabera przed sezonem 2021/22.\nW pierwszym sparingu w ramach ostatniej fazy przygotowań do sezonu JKH GKS Jastrzębie pokonał po rzutach karnych czeskiego pierwszoligowca HC Frydek-Mistek 5:4 (0:0, 2:1, 2:3, k. 1:0). Nasi hokeiści wykazali się wielkim hartem ducha, dwukrotnie odrabiając straty. Po dwa gole zapisali na swoje konta Dominik Jarosz i Maciej Urbanowicz, a jednego dołożył Ruslan Bashirov.


Lanie piwa dla wybranych, czyli Rybnik i Wodzisław chcą raciborskich porządków [127 lat temu w Nowinach] • Racibórz, Rybnik, Wodzisław Śląski, Żory, Kuźnia Raciborska, Pawłów • Kultura - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\n12.03.2017 11:00 | 0 komentarzy | żet\nWielka polityka, kanał Odra-Dunaj, ale również sporo informacji lokalnych, a wśród nich - proces dzieciobójczyni z Kuźni Raciborskiej, znęcanie się nad zwierzętami w Pawłowie, damski bokser na Nowych Zagrodach i szajka głodomorów pustoszących spiżarnie w Rybniku. Sprawdź, o czym pisały "Nowiny Raciborskie" 12 marca 1890 roku.\nW dawnych gazetach pierwsza strona nie różniła się zanadto od pozostałych (zupełnie inaczej niż obecnie, gdy "jedynka" służy przede wszystkim przyciągnięciu uwagi potencjalnego Czytelnika). Nic więc dziwnego, że na pierwszej stronie "Nowin Raciborskich" z 12 marca 1890 roku zaprezentowano wybór ciekawych wiadomości ze świata.\nMasońcy mędrcy i murzyński król\nW ten sposób dowiadujemy się, że ówczesny papież Leon XIII ubolewał nad "buntem" rozumu ludzkiego przeciwko "światłu Boskiej prawdy". W rządzonych przez masońskich "mędrców" Włoszech panowała wielka bieda. W samym Rzymie stało pustych 4 000 budynków zdolnych pomieścić 20 000 rodzin. Ich lokatorzy wyjechali za chlebem - do innych krajów, do Ameryki. Wojska francuskie odniosły w Afryce zwycięstwo "nad wojskiem króla owego murzyńskiego kraju Dahome" (dzisiejszy Benin), natomiast rosyjscy lekarze obradowali jak zapobiec przeniesieniu się epidemii cholery z Persji do carskiej dziedziny.\nO kanale Odra-Dunaj w sejmie pruskim\nTymczasem w sejmie pruskim coraz głośniej mówiło się o rezygnacji Ottona von Bismarcka z urzędu kanclerskiego, do czego rzeczywiście doszło kilka dni później, 20 marca 1890 roku. Podczas obrad sejmu grupa posłów niemieckich domagała się od rządu wszczęcia budowy kanału łączącego Ren z Elbą, aby ułatwić zbyt wyrobów przemysłu nadreńskiego. Tymczasem niejaki poseł Szmula żądał by rząd zajął się raczej budową kanału, któryby połączył górną Odrę z Dunajem na Węgrzech. - Przez kanał ten, twierdzi p. major Szmula zyskałby górnoszląski przemysł górniczy i hutniczy niezmiernie wiele - czytamy w "Nowinach Raciborskich" sprzed 127 lat.\nZdaniem redakcji "Nowin", budowa kanału przyniosłaby korzyści nie tylko Śląskowi, ale całym Niemcom. - Zamiast wyrzucać miliony na kolonie afrykańskie, niechaj je rząd da lepiej na ów kanał, a cały kraj będzie miał z tego stokroć więcej zysku - komentował ową sprawę J.K. Maćkowski, redaktor naczelny "Nowin Raciborskich", ubolewając jednocześnie, że sejm nie poświęcił tej kwestii więcej uwagi.\nNowy kowal i dzieciobójczyni\nNie tylko sprawy międzynarodowego i krajowego kalibru zaprzątały uwagę ówczesnych Czytelników "Nowin Raciborskich". Czytając "Nowiny..." z 12 marca 1890 roku można dowiedzieć się o tym, że niejaki Józef Jarosz z Pilszcza (wówczas w powiecie raciborskim) uzyskał uprawnienia do kucia koni.\nW owym czasie raciborski sąd skazał służącą Emmę Peuker z Kuźni Raciborskiej za zamordowanie własnego dziecka, (...) na 3 lata więzienia karnego.\nWielka wrzawa i damski bokser w Nowych Zagrodach\nW Nowych Zagrodach (obecnie dzielnica Raciborza) zapaliły się sadze w kominie domu p. Feichtingra. - Wywołało to straszną wrzawę, zjechały się sikawki, lecz nie było czego gasić, gdyż ogień ugasili domownicy - czytamy w gazecie.\nRównież w Nowych Zagrodach doszło wówczas do zwady między robotnikiem R. i jego sąsiadką S. Mężczyzna w złości uderzył kobietę tak silnie w twarz, że S. padła bez zmysłów na ziemię. - Z początku sądzono, że S. została zabitą, i posłano po policyą i równocześnie po lekarza, który pobitą opatrzył". - R. ciężko pewnie za złość swą odpokutuje - czytamy w gazecie.\nW "Nowinach Raciborskich" znaleziono również miejsce na opis pewnego zajścia, do którego doszło w Pawłowie<Pawłów>. Pewien rzeźnik z Raciborza kupił tam krowę od niejakiego Modlicha, a następnie nakazał chłopu zaprowadzić zwierzę do rzeźni.\n- Krówka owa nie widziała już dawno jasności dnia, chciała sobie nieco poskakać i wyrwała się chłopu z ręki, co widząc pewien tutejszy handlarz zabiegł jej drogę i tak silnie onę krowę kłotnicą od woza uderzył w pysk, że się jej na miejscu krew nozdrzami rzuciła - czytamy w gazecie sprzed 127 lat.\nRedakcja nie omieszkała zaznaczyć, że podobne katowanie biednego bezrozumnego zwierzęcia jest smutnem objawem zatwardziałości serca ludzkiego.\nRybnik i Wodzisław chcą raciborskich porządków\nRestauratorzy i karczmarze z Rybnika, Wodzisławia i Żor planowali w owym czasie połączyć się w związek, który broniłby ich praw. Głównym celem związku miało być doprowadzenie do przyjęcia miejscowego prawa, w myśl którego "piwo i inne trunki wolno było sprzedawać tylko tym, którzy prawo wyszynku posiadają". Wcześniej przyjęcie takiego prawa wymogli już restauratorzy i handlarze raciborscy oraz gliwiccy.\nDodajmy, że w owym czasie grasowała w Rybniku szajka złodziei, którzy na cel obrali sobie... spiżarnie. - Już w kilku domach popełniono tego rodzaju kradzieże, ku wielkiemu zmartwieniu gospodyń - informowały "Nowiny Raciborskie".\nNa tym kończymy tę krótką wyprawę do przeszłości. Jednocześnie życzymy współczesnym gospodyniom (i gospodarzom) jak najmniej zmartwień w nadchodzącym tygodniu, zarówno tych małego jak i większego kalibru.\nzdjęcie poglądowe, fot. 19thcenturybottlediggers.com\nhistoria Historia Raciborza Historia Śląska Kultura Kuźnia Raciborska Leon XIII Nowiny Raciborskie Nowiny Raciborskie 1889-1920 Otto von Bismarck Pawłów Racibórz Rybnik wodzisław Żory


Dr Jerzy Targalski: To jest walka polityczna przeciwko Polsce – Wywiady24.pl\nDr Jerzy Targalski: To jest walka polityczna przeciwko Polsce\nSAD 22 grudnia 2019\nTo jest grupa 10 tysięcy osób na usługach Berlina i Unii Europejskiej, która ma do dyspozycji dominującą siłę w mediach i poparcie Targowicy […] Rząd finansuje ludzi, którzy niszczą państwo polskie, i niszczą tkankę społeczną […] To jest walka polityczna przeciwko Polsce […] Kryminaliści i złodzieje ustawiają się po stronie, która daje im bezkarność […] Trzeba zacząć stosować prawo, sprawować władzę, a nie tylko gadać- dr Jerzy Targalski, politolog, historyk, publicysta, specjalnie dla portalu Fronda.pl\nFronda.pl: Jaki był prawdziwy powód niedzielnych protestów, jakie miały miejsce w wielu miastach Polski pod pretekstem obrony zawieszonego sędziego Juszczyszyna?\ndr Jerzy Targalski, politolog: Prawdziwy powód jest taki, że sędziowie czyją się bezkarni, wiedzą, że przeciwko państwu polskiemu mają wsparcie Brukseli i Berlina oraz chcą być traktowani jako władza najwyższa w państwie. Chcą być grupą uprzywilejowaną, która narzuci swoją władzę rządowi. I tu jest istota sprawy. Sędziowie są grupą całkowicie zdemoralizowaną i niekontrolowaną, która z racji zajmowanych pozycji chce czerpać korzyści.\nKonstytucja i ustawy mówią wyraźnie o tym…\nNikogo nie obchodzi żadna Konstytucja, zwłaszcza tych, którzy Konstytucji bronią.\nJednak przepisy prawa mówią wyraźnie o zakazie angażowania się sędziów w działalność polityczną. Jak to możliwe, że ci, którzy powinni stać na straży prawa łamią prawo w sposób tak oczywisty?\nA co ich obchodzi prawo? Prawo jest dla ludu, nie dla nich. Dotychczas sędziowie angażowali się politycznie i uchodziło im to bezkarnie. A za działalność polityczną należy ich bezwzględnie usuwać. Ponieważ sędziowie, którzy łamali prawo dotychczas nie ponosili żadnych konsekwencji, obchodzono się z nimi w rękawiczkach, dlatego, że mogą liczyć na poparcie grupy polityków w Berlinie i Brukseli, które walczy z państwem polskim. Mogą liczyć na poparcie Brukseli, mogą liczyć na poparcie Berlina. Sędziowie zdają sobie sprawę, że są narzędziem walki przeciwko Polsce i w związku z tym uważają, że wszystko im wolno, że wszystko mogą, i co najważniejsze, wszystko ujdzie im na sucho. I dotychczas im to na sucho uchodziło. Przypominam niejaką panią Gersdorf, która ze świeczką protestowała, bawiła się w politykę.\nOd samego początku żaden sędzia angażujący się politycznie, przypomnę sędziego Żurka, nie został pociągnięty do odpowiedzialności. Rząd ze strachu wycofywał się ze wszystkiego, ponieważ sędziowie mają za sobą Komisję Europejską, a ta szantażuje Polskę odebraniem środków pomocowych. Jeśli nie będzie pieniędzy z Unii, to program PiS się załamie, ponieważ oparty jest nie na reformie państwa, a na transferach socjalnych. Dlatego rząd nadal nie odważy się na nic, a skutkiem kapitulacji będzie totalny chaos i upadek państwa.\nNależy usuwać sędziów z zawodu sędziowskiego?\nOczywiście, wszystkich którzy angażują się politycznie.\nKto miałby ich usuwać? W jaki sposób?\nDo tego trzeba by uchwalić konkretne rozwiązanie prawne, np. takie jak we Francji. Jeśli sędzia angażuje się politycznie, zostaje usunięty przez ministra z zawodu i koniec. Obecne przepisy są niewystarczające. Z tym, że tak jak powiedziałem, przepisy i Konstytucja nie mają żadnego znaczenia – znacznie ma siła propagandy. To co należy teraz zrobić, to przede wszystkim rozpocząć pokazywanie społeczeństwu, jak zwykli ludzie są niszczeni przez sędziów.\nTaka kampania już była pt. „Wolne sądy”, gdzie aktorzy i celebryci występowali w obronie sędziów a nie zwykłych ludzi.\nA kto finansuje aktorów i celebrytów? Państwo ich finansuje. Należy przestać finansować tych, którzy niszczą państwo. To tylko w Polsce jest tak, że rząd finansuje ludzi, którzy niszczą instytucje państwowe. Dlaczego rząd finansuje ludzi, którzy niszczą państwo polskie, i niszczą tkankę społeczną? Dlatego że boją się Brukseli, bo ci też mają poparcie Brukseli i Berlina. A ponadto boją się tych wszystkich moralnie zdegenerowanych i umysłowo ograniczonych celebrytów i marzą by być przez nich uznani.\nWładza ustawodawcza to jest trzeci, odrębny od ustawodawczej i wykonawczej rodzaj władzy w systemie demokratycznym i działa w oparciu o określone przepisy prawa. Powinna nie tylko kierować się przepisami ale i podlegać przepisom prawa. Jak to się dzieje, że sędziowie są bezkarni?\nSą bezkarni, ponieważ nikt nie odważy się wyciągnąć wobec nich jakichkolwiek konsekwencji. Uzurpują sobie prawa, które im się nie należą, dlatego trzeba to ukrócić. Najlepszym rozwiązaniem jest przeprowadzenie reformy, w wyniku której dojdzie do wyboru KRS przez wszystkich sędziów. Chodzi o to, żeby sytuację, w której wszyscy sędziowie walczą z państwem zmienić na sytuację, w której sędziowie będą walczyli z sędziami. Innym sposobem jest wybór prezesów sądów w wyborach powszechnych w okręgu.\nTo jest kuriozalna sytuacja polityczno-prawna, gdy grupa około 10 tys. osób, dobrze wykształconych i odpowiednio powiązanych, trzyma w szachu 38 milionowe państwo oraz demokratycznie wybrany Sejm i rząd.\nTo jest grupa 10 tysięcy osób na usługach Berlina i Unii Europejskiej, która ma do dyspozycji dominującą siłę w mediach i poparcie Targowicy. To nie jest tylko 10 tysięcy- to są media, Berlin i Bruksela. Jeśli ktoś nie ma odwagi rzucić rękawicy, podjąć decyzji, to trudno. Ta grupa wie, że nikt nie ma odwagi, ta grupa wie, że będzie zawsze bezkarna, wie, że wygra. Bo rząd się wycofa – to jest tylko kwestia kilku dni albo godzin. Wycofa się ze wszystkiego pod hasłem nieantagonizowania i nieskalowania konfliktu, zwłaszcza przed wyborami prezydenckimi, a potem kapitulację przedstawi jako zwycięstwo.\nCzy możemy stwierdzić, że Polska znajduje się obecnie pod dyktatorskimi rządami trzeciej władzy, niewybieralnej, bezkarnej, stojącej ponad prawem, realizującej własne partykularne interesy oraz interesy obcych stolic- władzy sądowniczej?\nOczywiście, że tak. Wystarczy zobaczyć, ile rzeczy zostało zniszczonych przez sprzedajnych sędziów – sprzedajnych w sensie politycznym i materialnym. Nie zapominajmy, że gros sędziów wywodzi się z ubeckiego establishmentu PRL’u. To jest środowisko rodzinno-polityczne, które właśnie dokonuje zamachu na państwo.\nJeśli trzecia władza w Polsce jest na usługach Belina i Brukseli, to są bardzo poważne zarzuty nielojalności, wręcz zdrady państwa, zdrady stanu skierowane przeciwko władzy sądowniczej, przeciwko ludziom, którzy powinni stać na straży bezpieczeństwa prawnego Rzeczpospolitej. To jest bardzo poważna sytuacja. Jak z niej wybrnąć?\nPan tego nie udowodni, bo panu powiedzą: gdzie jest na piśmie, że otrzymują takie czy inne polecenia z Komisji Europejskiej – Komisja po prostu popiera demokrację. Żyjemy w czasach całkowitego zakłamania. To jest walka polityczna przeciwko Polsce, i albo znajdą się siły w Polsce, które tę walkę podejmą, albo państwo będzie jeszcze bardziej tekturowe i zgniłe, niż jest. Tekturowe państwo polega na tym, że instytucje nie działają.\nPodczas niedzielnej demonstracji we Wrocławiu, niemal ramię w ramię z panem Piniorem, oskarżonym o przyjęcie korzyści majątkowych stał sędzia, który ma wydawać wyrok w jego sprawie. Czy wypada tak się zachowywać?\nOczywiście, ponieważ ich interesy są wspólne – żeby Polka była państwem bezprawia. Dzięki temu w państwie bezprawia sędzia będzie mógł pana Piniora spokojnie uniewinnić. Sprawa Piniora była przesądzona od początku – nie od teraz, od zawsze była przesądzona, ponieważ Pinior jest w opozycji, więc sądy, których zadaniem jest walka z rządem będą wspierały każdego, kto jest przeciwnikiem tego rządu – to jest oczywiste. Jest zrozumiałe, że kryminaliści i złodzieje ustawiają się po stronie, która daje im bezkarność.\nZacząć stosować prawo, sprawować władzę, a nie tylko gadać.\nNa tym samym proteście były opozycjonista pan Frasyniuk wykrzykiwał wulgarne i obelżywe hasła w stosunku do członków i sympatyków PiS. Dlaczego nie interweniowały służby porządkowe?\nPolicja państwowa, podkreślmy, że policja jest państwowa w Polsce a nie samorządowa, zajęła się pod pretekstem szerzenia „mowy nienawiści” Dariuszem Mateckim, radnym ze Szczecina, a panem Frasyniukiem się nie zajmie. Policja państwowa podlega przecież ministerstwu spraw wewnętrznych. Chyba jest jakiś minister spraw wewnętrznych w Polsce, czy już nie ma żadnego? Prokuratura podlega ministrowi sprawiedliwości. Jeżeli prokuratura i policja działają na zlecenie czynników antypaństwowych, to dlaczego się potem rząd skarży? Sam w tym wszystkim bierze udział, albo już nie kontroluje sytuacji.\nOświadczenia i deklaracji wygłaszane przez panów Frasyniuka i Piniora podczas wrocławskiej manifestacji brzmiały jak udzielenie gwarancji politycznej i gwarancji bezkarności wszystkim prawnikom, nie tylko sędziom, ale adwokatom, radcom prawnym, notariuszom, którzy przyłączą się do walki z rządem.\nTak, bo oni są ponad prawem. Jeżeli niejaki Gaweł, skazany prawomocnym wyrokiem na więzienie, zawiadamia policję i prokuraturę, i z jego zawiadomienia – formalnie z zawiadomienia kierowanej przez niego organizacji – policja działa przeciwko Dariuszowi Mateckiemu, to co to jest za państwo? To są przecież organa rządowe i one działają, a przeciwko Frasyniukowi nie potrafią. To znaczy, że rząd nie panuje nad sytuacją. Gdybym był szefem policji, to u mnie żaden policjant tak by się nie zachował, bo wyleciałby z pracy w czasie potrzebnym do wypełnienia wniosku o rozwiązanie umowy o pracę. Nie tylko on by wyleciał, ale przed nim wyleciałby komendant. Gdybym był ministrem sprawiedliwości, to prokuratura takimi bredniami by się nie zajmowała. Nie ma czegoś takiego jak „mowa nienawiści”, a Matecki został oskarżony o mowę nienawiści przez człowieka skazanego za przekręty finansowe, który uciekł z Polski. I na jego zawiadomienie instytucje rządowe potrafią zadziałać, ale ściągnąć go do polskiego więzienia nie potrafią. Żeby było zabawniej, Matecki jest działaczem Solidarnej Polski, której szef jest prokuratorem generalnym, więc czy rząd jeszcze rządzi czy tylko będzie zbierał plastykowe butelki i zajmował się bredniami klimatycznymi.\nWywiad został pierwotnie opublikowany w portalu Fronda w dniu 07.12.2019 r.\nProf. Grzegorz Górski: Amerykanie w biznesie nie kierują się sentymentem\nJanusz Szewczak: Dzisiaj biznes na świecie to są kły i pazury


Wpisy 07 2018 | Kawa\npiloty do bram bft sklep Reklamy bram przesuwnych w InternecieJednym z miejsc zamieszczania reklam bram przesuwnych jest Internet. Podstawową zaletą umieszczania reklam bram przesuwnych w Internecie jest fakt, że mogą być one przeglądane przez bardzo wiele osób, a Dalej...\nsztukateria sklep Największy wybór sztukateriiObecnie sztukateria sprzedawana jest w wielu różnych miejscach. Najbardziej prosta sztukateria sprzedawana jest nawet w supermarketach i hipermarketach oraz w mniejszych sklepach budowlanych i wykończeniowych. Jednak najbardz Dalej...\nnaturalny olejek ogórkowy Naturalne kremy do pielęgnacji rąk Kremy do rąk zawierające organiczne składniki, nazywane też bio kremami, są coraz popularniejsze, zwłaszcza u kobiet mających problem z suchą skórą d Dalej...\nDodane: 02:58 30- 07- 2018\ngeodeci malbork Poszczególne dziedziny geodezji Geodezja, będąca dziedziną kilku różnych nauk, dzieli się na poszczególne podkategorie. Jednym z podziałów, który można wyodrębnić, jest rozróżnienie na geodezję wyższą oraz niższą. Mianem tej pierwszej określa się naukę wykon Dalej...\npiloty do bram bft Reklamy bram przesuwnych w InternecieJednym z miejsc zamieszczania reklam bram przesuwnych jest Internet. Podstawową zaletą umieszczania reklam bram przesuwnych w Internecie jest fakt, że mogą być one przeglądane przez bardzo wiele osób, a jedno Dalej...\npiloty came Znajdowanie bram przesuwnych w InterneciePoszczególne bramy przesuwne mogą być znajdowane i kupowane w Internecie. W celu szybkiego ich znajdowania korzystać można z wygodnych wyszukiwarek oraz samych tematycznych stron internetowych prowadzonych prze Dalej...\npiloty beninca sklep Serwisy internetowe z automatyką do bramAutomatyka bramowa może być kupowana na różnego rodzaju stronach internetowych. Należy podkreślić, że prowadzenie sklepów internetowych z automatyką bramową może być bardzo opłacalne, jeżeli tylko ud Dalej...\npiloty do bram faac Bezawaryjna automatyka do bramBezpieczna automatyka do bram może być kupowana w wielu sklepach stacjonarnych i internetowych. Taka automatyka pozwala na bezawaryjną obsługę praktycznie wszystkich bram posiadanych przez klientów indywidualnych Dalej...\nmapa do celów projektowych Środa Śląska Geodezyjny pomiar powykonawczy Każdy, kto miał choć trochę do czynienia z geodezją z pewnością natknął się na coś takiego, jak inwentaryzacja powykonawcza czy geodezyjny pomiar powykonawczy. Jest to jeden z wielu obowiązkó Dalej...\nDodane: 05:10 26- 07- 2018\nnapędy do bram dwuskrzydłowych faac Internetowe reklamy bram przesuwnychJednym z miejsc zamieszczania reklam bram przesuwnych jest Internet. Podstawową zaletą umieszczania reklam bram przesuwnych w Internecie jest fakt, że mogą być one przegląda Dalej...\nwynajem hokerów Kraków Ustawianie krzeseł eventowych przez profesjonalistówKrzesła eventowe mogą być wykorzystywane w bardzo profesjonalny sposób. Dzieje się tak wówczas, gdy są ustawiane przed konferencjami, spotkaniami biznesowymi, targami i Dalej...


Harribey - Sfera pozarynkowa - obciążenie gospodarki czy źródło bogactwa? - lewica.pl\nHarribey: Sfera pozarynkowa: obciążenie gospodarki czy źródło bogactwa?\nChoć mamy do czynienia z wyjątkowo poważnym kryzysem finansowym, ofensywa przeciwko usługom publicznym, osłonom społecznym i prawu pracy toczy się w najlepsze, bijąc we wszystkie obszary, które do tej pory wyłączone były spod władzy zasady rentowności i obsesji zysków. Celem ataków stają się też wszelkie regulacje mające wytwarzać więzi społeczne i kolektywną solidarność. Na swoje nieszczęście więzi społeczne i solidarność kosztują. Co należałoby przedsięwziąć przeciwko ideologii, osnutej wokół leitmotivu, że składki obowiązkowe są zbyt wysokie (chyba, że chodzi o wyciąganie banków z tarapatów), a działalność publiczna z zasady jest pasożytnictwem (o ile nie polega na ratowaniu finansów)?\nPodwójne i bezapelacyjne skreślenie sfery pozarynkowej - obszaru usług nie sprzedawanych na rynku, ale opłacanych kolektywnie z podatków i składek socjalnych - oznacza skazanie jej na całkowity zanik lub powolne skarlenie pod ciosami prywatyzacji, przy zmniejszaniu się liczby odpowiedzialnych urzędników i zmniejszaniu podatków dla najbogatszych.\nWygodne będzie zwłaszcza to ostatnie: przyczyni się do zwiększania deficytów budżetowych, których bezzasadne trwonienie będzie tym łatwiej wykazać. Do tego ogródka każdy chce wrzucić swój kamyczek: sferę pozarynkową maluje się jako nieznośny ciężar, a robią to piewcy globalnych instrumentów finansowych, które są nie tylko bezproduktywne, ale wręcz kontrproduktywne! Przemawiający w ich imieniu liberalni ekonomiści do znudzenia powtarzają, że średnie obciążenia podatkowe w Unii Europejskiej równe 40,9% to za dużo, a francuskie 44% to już gruba przesada.\nWażne jest więc, by rozprawić się z absurdalnym, a przecież obecnym niemal na całym świecie pomysłem, że działania pozarynkowe finansuje się, nakładając podatki na działalność rynkową prowadzoną przez jednostki prywatne, którą się ponoć ogranicza poprzez tzw. wypieranie (inwestycje publiczne eliminują prywatne) i przez podwyższanie stóp procentowych. Normatywną konsekwencją takiego ujęcia sprawy jest zablokowanie polityki monetarnej, w szczególności zaś zakaz zwiększania deficytów budżetowych tzn. odwoływania się do produkowania pieniędzy. Wymusza to na państwach zapożyczanie się na rynkach finansowych. Tak przynajmniej stanowią normy wprowadzane w łonie Unii Europejskiej od Traktatu z Maastricht po Traktat Lizboński. Środki zaradcze, jakie podejmowano ostatnio w obliczu kryzysu finansowego, nie spowodowały rewizji takiej polityki.\nPrzed dziesięcioma laty naczelnym hasłem ruchu alterglobalistycznego było "świat nie jest towarem" (w domyśle: nie powinien nim być). Chodziło o to, że usługi pozarynkowe - zwłaszcza publiczny system edukacji i powszechny dostęp do opieki zdrowotnej - znalazły się w zagrożeniu, odkąd kapitalizm postanowił ograniczać ich zasięg, by wygospodarować jeszcze szersze pole dla prywatnej akumulacji. Niestety, w chwili obecnej nie istnieje teoria, która pozwoliłaby zerwać ideologiczną zasłonę liberalnego dyskursu ekonomicznego.\nW poszukiwaniu właściwej teorii\nNawet tradycyjna teoria marksistowska a priori wolna od zarzutu uległości względem liberałów ponosi porażkę, gdyż zazwyczaj pozostaje uczepiona dogmatu o finansowaniu usług pozarynkowych z podatków od wartości dodanej wyprodukowanej w sektorze kapitalistycznym. W konsekwencji pracowników służb pozarynkowych postrzega się jako nieproduktywnych. W takiej sytuacji odrynkowienie wydaje się niemożliwe, jako że to, co poza rynkiem postrzega się jako zależne od rynku towarowego. Oczywiście solidaryzowanie się pracowników opozycyjnych sektorów jest wysoce nieprawdopodobne.\nStawką w grze jest więc opracowanie alternatywnych narzędzi pojęciowych - w tym celu należy przeprowadzić systematyczną dekonstrukcję zwyczajowego ujmowania tej kwestii tyleż przez liberałów, co przez spore skrzydło myślicieli odwołujących się do Marksa. Choć analiza towaru zapoczątkowana przez Marksa na pierwszych stronach "Kapitału" daje narzędzia krytyki utowarowienia świata, tradycyjny marksizm pozostawił odłogiem to, co mógł równie dobrze wykorzystać jako doskonałe oszańcowanie. Chodzi więc o wypracowanie takiej krytycznej ekonomii politycznej, której celem byłaby teoria sfery pozarynkowej mającej się rozszerzać, w miarę jak stosunki sił odwracałyby się od kapitału na korzyść pracowników.\nPierwszy etap zasadzałby się na wykazaniu, że produkcja pozarynkowa daleka jest od osłabiania gospodarki, gdyż dodaje się ona do produkcji rynkowej. W nurcie keynesowskim pokazano już wcześniej, że w sytuacji niskiego zatrudnienia, wyłącznie dzięki temu, że skłonność do konsumpcji nieznacznie tylko jest niższa od 100%, interwencja państwa wywołuje efekt wzrostu tym silniejszy, im niższe są dochody. Im są one niższe, tym ważniejsza okazuje się część przeznaczana na konsumpcję, co stymuluje aktywność. Trygve Haavelmo dodał również, że interwencja taka jest dobroczynna nawet, gdy dodatkowe wydatki publiczne pokrywane są z wyliczonego budżetu. A przecież jak dotąd nikt nie podważył koncepcji, zgodnie z którą finansowanie działalności pozarynkowej opiera się na opodatkowaniu owoców aktywnych podmiotów rynkowych.\nW tym celu powinniśmy wyjść od hipotezy, która na dzień dzisiejszy wydaje się nierealistyczna, ale ma pewną wartość ze względu na logikę rozumowania - pociągniętego do ostateczności, osadzonego w dynamicznej perspektywie. Załóżmy więc, że sfera pozarynkowa stopniowo powiększa się, a opłaty za dobra i usługi, które się w niej wytwarza, zostały uspołecznione w postaci podatku. Gdyby więc okazało się, że całościowa produkcja w tym obszarze zaczyna dążyć do maksimum, tzn. do 100%, uznanie, że sfera ta finansowana jest z obciążeń nałożonych na zanikającą sferę rynkową ujawniłoby całą swą absurdalność.\nTeza, zgodnie z którą jakaś ekspandująca działalność finansowana jest przez inną, malejącą względem tej pierwszej, zostaje w ten sposób odrzucona na gruncie logiki. Należy więc uogólnić wynik rozumowania i uznać, że wszelkie twierdzenia, zgodnie z którymi produkcja rynkowa jest w danej chwili, jak i w dłuższym czasie, źródłem dla produkcji pozarynkowej, są puste. W ten sam sposób oceniamy słabość powszechnej w Związku Radzieckim koncepcji, zgodnie z którą aktywność produkcyjna zasadzała się wyłącznie na produkcji materialnej, a usługi nie stanowiły przedmiotu produkcji.\nPraca i wartość w sferze pozarynkowej\nW gruncie rzeczy nie istnieje coś takiego jak produkcyjny charakter pracy jako takiej. Definiuje się on jedynie względem istniejących stosunków społecznych. Należy więc nawiązać do klasycznych, choć cięgle obecnych koncepcji, które zasadzały się na podwójnym rozróżnieniu. Po pierwsze, rozróżnienie ustanowione przez Arystotelesa pomiędzy wartością użytkową (zdolnością zaspokojenia potrzeby) a wartością wymienną (właściwością umożliwiającą akumulację): ta pierwsza oznaczałaby bogactwo niesprowadzalne do tej drugiej. Następnie rozróżnienie dokonane przez Marksa pomiędzy procesem pracy jako takiej i procesem pracy w kapitalizmie, tj. pomiędzy pracą wytwarzającą wartości użytkowe, a pracą produkującą wartość rynkową i wartość dodaną dokładającą się do kapitału.\nWe wszystkich współczesnych społeczeństwach kapitalistycznych spotykają się trzy formy uskuteczniania zdolności produkcyjnych. Pierwsza, nadrzędna, dotyczy pracy najemnej, dążącej do wytworzenia wartości rynkowej, która ma powiększyć kapitał. Druga zasadza się na pracy najemnej w administracji, która wytwarza zarówno pieniężną wartość użytkową, jak i dobra nietowarowe (publiczną edukację, opiekę zdrowotną). Istnieje wreszcie trzeci filar ludzkiej działalności - w sferze prywatnej, domowej lub w obszarze stowarzyszeń, którego produktów nie przelicza się na pieniądze. W tekście niniejszym chcemy pokazać, że dwie ostatnie formy nie pojawiają się w wyniku odejmowania od produktu brutto tej pierwszej.\nWracamy do Marksa - powie ktoś. Ale też do Keynesa, uogólniając tylko jego koncepcję antycypacji. Przedsiębiorstwa prywatne decydują się na produkcję, kiedy antycypują rynki zbytu odpowiadające na potrzeby, które mogą zostać zaspokojone przez ich towary. W ten sposób dokonują inwestycji i puszczają w obieg płace. Sprzedaż rynkowa potwierdza antycypację, zła sprzedaż - podważa ją. Tak samo administracja publiczna, antycypując zaistnienie potrzeb kolektywnych, dokonuje publicznych inwestycji i zatrudnia pracowników. Potwierdzenie w tym przypadku dokonuje się ex ante poprzez kolektywną decyzję i uzgadnia się z treścią antycypacji.\nW każdym przypadku zastrzyk pieniężny pod postacią wypłat i inwestycji - czy to prywatnych, czy to publicznych - wprawia w ruch gospodarczą machinę i stymuluje produkcję prywatnych dóbr rynkowych i publicznych dóbr pozarynkowych. Tak jak wypłacone pensje natychmiast zostaną wydane na zakup towarów, płacenie podatków - po tym, jak wyprodukuje się usługi dla ludności - wyrażać będzie zgodę populacji na permanentne zabezpieczenie edukacji, bezpieczeństwa, sprawiedliwości i zadań administracji publicznej. Antycypacja usług pozarynkowych i ich produkowanie przez pracowników administracji publicznej odbywa się zatem logicznie wcześniej, aniżeli kolektywne opłacenie ich - przez użytkowników.\nWyrażenie podatki finansują wydatki publiczne jest mylące. Dwuznaczność bierze się z różnicy pomiędzy finansowaniem a opłacaniem. Kapitalistyczna produkcja finansowana jest poprzez postępy kapitału w obszarze inwestycji i płac. Na planie makroekonomicznym postępy te warunkowane są przez wytworzenie pieniędzy. Tymczasem konsumenci płacą. Jaką rolę odgrywa podatek względem produkcji pozarynkowej? Jest to uspołeczniona opłata. Podatnik nie finansuje szkoły czy szpitala w większym stopniu, aniżeli ktoś, kto kupuje samochód, finansuje taśmę produkcyjną w fabryce pojazdów. Finansowanie następuje przed produkcją, czy to przeznaczoną na rynek, czy też nie. Opłaty prywatne i społeczne uiszcza się natomiast po niej. Dodatkowa działalność produkcyjna przynosi dodatkowy dochód, a zatem dodatkowe oszczędności, które zostaną przeznaczone na dodatkowe, stymulujące inwestycje - prywatne i publiczne.\nNależałoby więc udzielić logicznej odpowiedzi na problem również z porządku logicznego: jeśli gospodarka kapitalistyczna jest gospodarką pieniężną, to czy można by ściągać podatki, powołując się na niewyprodukowaną jeszcze bazę, która, co gorsza, powinna pojawić się dopiero po zainkasowaniu tychże podatków? Jest to logicznie niemożliwe, narzuca się więc odwrotna konstrukcja: produkcja pozarynkowa i odpowiadające jej dochody pieniężne poprzedzają podatki. Jest to kluczowy powód, dla którego należałoby odesłać do muzeum ideologie dyskursu liberalnego: prawda jest bowiem taka, że to pracownicy sektora usług pozarynkowych produkują dochód, który ich opłaca.\nZ pewnością płacenie podatków umożliwia podobnie jak prywatne zakupy konsumentów - odtwarzanie się cyklu produkcyjnego z jednego okresu rozliczeniowego na drugi. Ale w ideologii liberalnej kryją się dwa nieprzemyślane punkty. Po pierwsze, to pracownicy sektora kapitalistycznego - a nie konsumenci - wytwarzają wartość pieniężną, której część zagarną kapitaliści, a pracownicy sektora pozarynkowego nie zaś podatnicy - wytwarzają pieniężną wartość usług pozarynkowych. Po drugie, finansowanie we właściwym znaczeniu oznacza pieniężny impuls konieczny i w produkcji kapitalistycznej, i w produkcji pozarynkowej. Tenże impuls pieniężny należy odróżnić od opłaty.\nWbrew więc dominującej opinii usług publicznych nie świadczy się w zamian za podatki wpłacone na coś, co jeszcze nie istnieje. Ich wartość pieniężna - choć pozarynkowa - nie jest wyznaczona w zaokrągleniu, ale wyprodukowana. Wobec tego powiedzenie, że inwestycje publiczne wysadzają z siodła inwestycje prywatne, ma mniej więcej tyle sensu, co stwierdzić, że inwestycje Renaulta rugują Peogeot SA lub Veolię. Przekonanie, że pensje urzędników płaci się dzięki drenowaniu zysków ciągniętych wyłącznie z działalności prywatnej jest mniej więcej równie ugruntowane, co teza, że pracownicy najemni w sektorze prywatnym otrzymują pensje dzięki drenowaniu konsumentów. Oznaczałoby to zamknięcie oczu na fakt, że gospodarka kapitalistyczna stanowi pewnego rodzaju obieg, którego dwa fundamenty to prywatna decyzja o inwestycjach w produkcję dóbr i usług rynkowych oraz publiczna decyzja o inwestowaniu w produkcję usług pozarynkowych. Innymi słowy, obowiązkowe składki odprowadzane są wówczas, gdy PKB już wzrósł dzięki owocom działalności pozarynkowej.\nPonieważ podatek nie jest drenażem istniejącego już bogactwa, ale uspołecznioną ceną bogactwa dodatkowego, nie można już zadowalać się trywialną konstatacją o opodatkowaniu produktu rynkowego (w języku liberałów) lub o kapitalistycznej wartości dodanej (w języku marksistowskim). Oczywiście jest tak, że praca i zasoby wykorzystane przez działalność jednego typu nie są już w dyspozycji działalności drugiego rodzaju. Ale nie ma żadnego powodu, by zakładać, że jedna z nich żywi drugą. Ludzkie potrzeby zaspokajane są dzięki materialnej lub niematerialnej wartości użytkowej produkowanej pod egidą kapitału lub społeczności. Fakt, że niektórych wartości użytkowych nie da się uzyskać inaczej, niż za pośrednictwem kapitału, który w ten sposób sam nabiera wartości, nie oznacza jeszcze, że to z łona kupca rodzi się ktoś, kto nie handluje - ani że pozarynkowa wartość pieniężna jest w sposób policzalny zawarta w rynkowej wartości pieniężnej (taki obraz obowiązywał przy tradycyjnym oglądzie).\nFakt, że państwowa księgowość rejestruje wydatki publiczne w kategoriach konsumpcji, nie powinien nas łudzić. Z jednej strony, analizujemy tu wydatki publiczne netto na infrastrukturę, wyposażenie i konsumpcję pośrednią, mierzone wysokością wypłacanych wynagrodzeń, przez co stanowią one przeciwwagę dla nowej produkcji wartości użytkowej. Z drugiej strony, nie ma powodu, by patrzeć inaczej na wzrost wynagrodzeń w przedsiębiorstwach prywatnych i w administracji publicznej - w obu przypadkach chodzi przecież o wydatek zatrudniającego. Każda produkcja pociąga za sobą wydatki - to zwykły banał a argumentacja, która o tym zapomina, jawi się jako niekonsekwentna. Ważne jest, by odróżnić wydatki na pracę produkującą wartość dodaną na rzecz kapitału, która znajduje potwierdzenie rynkowe, i wydatki na pracę produkującą wartość użytkową, których uzasadnienie uzależnione jest od decyzji demokratycznego kolektywu.\nSfera pozarynkowa i kapitalizm\nNa tym etapie analiza ekonomiczna może się utrzymać tylko, o ile umieści się ją w kontekście stosunków społecznych - jakże istotnych dla zrozumienia kapitalizmu. Bogaci chcieliby być mniej obciążeni, ponieważ nie chcą płacić za biednych. Polityka monetarna jest zablokowana przez Europejski Bank Centralny i kolejne traktaty europejskie, które zabraniają państwom pożyczania od banku centralnego środków na sfinansowanie wydatków publicznych, tj. zaliczkowanie ich. Drzwi do pożyczkodawcy - ostatniej instancji - zostały zatrzaśnięte, a kupujący ostatniej instancji (nabywający wyposażenie i siłę roboczą), czyli państwo, ma związane ręce. Ideologia liberalna piętnuje produkowanie pieniędzy na sfinansowanie produkcji nie przynoszącej zysku - o ile państwo nie pożycza pieniędzy na pokrycie deficytu od posiadaczy kapitału, którzy dodatkowo korzystają na dogodnej instytucji kredytu bankowego.\nTo dlatego równowartość niemal 80% przychodów z podatku dochodowego we Francji idzie na spłatę odsetek należnych wierzycielom. Łatwo zrozumieć, dlaczego polityka pieniężna umieszczona poza polityczną kontrolą polega dziś już tylko na kontrolowaniu poziomu inflacji: kluczowe jest tu nie tylko utrzymanie finansowej rentowności papierów dłużnych z punktu widzenia ich posiadaczy - chodzi też o to, by nie faworyzować pozarynkowej produkcji wartości użytkowych, do których kapitał nie miałby dostępu.\nBogactwo pozarynkowe nie stanowi więc rezultatu drenażu aktywności rynkowej, jest to dodatek, który wziął się z publicznej decyzji o wykorzystaniu dostępnej siły roboczej i wyposażenia, lub wręcz wycofania ich z obszaru nastawionego na zysk. Bogactwo to jest podwójnie uspołecznione: poprzez decyzję o kolektywnym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych i przez postanowienie o społecznym rozłożeniu ciężaru opłat. Jest to niewyobrażalne z punktu widzenia burżuazji, w szczególności zaś dla neoliberalnej doksologii.\nNaświetlenie enigmatycznej kwestii produkcji pozarynkowej stanowi część zadania redefiniowania bogactwa i wartości, bez którego nie da się zahamować procesu urynkowienia i utowarowienia społeczeństwa. Teoria liberalna myli pojęcie bogactwa z pojęciem wartości. Teorie niechętne kapitalizmowi nie powinny pozostawać obojętne w obliczu faktu, że system ten stara się sprowadzić każdą wartość do postaci możliwej do wykorzystania przez kapitał. Jeśli chcemy zaproponować w związku z tym ekonomię polityczną odrynkowienia, musimy poddać krytycznemu osądowi tradycyjne kategorie ekonomii politycznej i marksizmu. Chodzi o to, by pozbyć się ekonomicznego liberalizmu i pewnych nurtów marksistowskich i wrócić do Marksa, który definiował wartość jako społeczny charakter pracy, o tyle, o ile praca istnieje jako wydatek społecznej siły roboczej. Uznanie dla pracy wykonanej dla zaspokojenia potrzeb społecznych poza polem utowarowienia stanowi część opanowania przez nasze społeczeństwo zagadnienia dobrobytu, prawdziwego bogactwa. Z tej perspektywy bogactwo uspołecznione stanowi bogactwo w nie mniejszym stopniu, niż bogactwo prywatne, a może nawet większym...\nAutor jest wykładowcą ekonomii na Uniwersytecie Montesquieu-Bordeaux 4, opublikował m.in. "Le Développement en question(s)" (wraz z Erikiem Berrem), Presses universitaires de Bordeaux, Pessac 2006. Tekst ukazał się w miesięczniku "Le Monde Diplomatique - edycja polska".