Zmiana w trakcie roku niezgodna z konstytucją - Podatki - rp.pl\nAktualizacja: 03.12.2011, 12:26\nZmiana w trakcie roku niezgodna z konstytucją\nNiekorzystne zmiany w PIT trzeba ogłosić do 30 listopada\nMoże się nie udać opodatkowanie opłacalnego sposobu oszczędzania. Niekorzystne zmiany w PIT trzeba ogłosić do 30 listopada. Bez znaczenia jest, że nowelizacja dotyczy ordynacji podatkowej\nRząd chce jak najszybciej ukrócić omijanie tzw. podatku Belki. Projekt ustawy zaakceptowany przez Radę Ministrów 22 listopada zmienia reguły zaokrąglania w ordynacji podatkowej, co ma wyeliminować możliwość niepłacenia podatku w wypadku naliczanych dziennie odsetek nieprzekraczających 2,49 zł. Dzięki temu roczne wpływy do budżetu mają się zwiększyć od 2012 r. o 380 mln zł. Poniżej dalsza część artykułu\nSzkopuł w tym, że niekorzystny dla oszczędzających przepis ma wejść w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia. Eksperci alarmują, że zmiana zasad opodatkowania odsetek od lokat bankowych w trakcie roku podatkowego, bez zachowania terminu ogłoszenia, naruszy konstytucję.\n– Nowych regulacji można się spodziewać najwcześniej w połowie marca 2012 r. Powstaje pytanie, czy zmiana przepisów dotyczących zasad obliczania podstawy opodatkowania w PIT może być wprowadzona w trakcie 2012 r. – zauważa Jowita Pustuł, doradca podatkowy z kancelarii J. Pustuł M. Przywara Doradztwo Podatkowe.\nZdaniem naszych rozmówców – nie. Jak podkreśla Adam Bartosiewicz, doradca podatkowy, wspólnik w kancelarii EOL, przygotowana nowelizacja ordynacji podatkowej będzie dotyczyć każdego podatku, w tym przede wszystkim PIT. W odniesieniu do niego obowiązuje wielokrotnie przywoływana przez Trybunał Konstytucyjny zasada dokonywania zmiany na niekorzyść podatników z odpowiednim wyprzedzeniem. Trzeba ją ogłosić co najmniej miesiąc przed nowym rokiem podatkowym, czyli do 30 listopada. Zdaniem doradców podatkowych nie ma znaczenia, że nowe zasady wprowadzi zmiana ordynacji podatkowej, ani to, że podatek od odsetek pobierany jest przez bank w zryczałtowanej formie.\nInnego zdania jest Ministerstwo Finansów. Jak wyjaśnia „Rz" Małgorzata Brzoza, rzecznik prasowy resortu, proponowane zmiany w ordynacji mają charakter techniczny. Ponadto podatek od dochodów kapitałowych nie jest przez podatników rozliczany rocznie. W ocenie MF opisane zmiany nie wprowadzą nowych ciężarów podatkowych, lecz mają na celu realizację zasady powszechności opodatkowania, która została naruszona przez kreatywność sektora bankowego.\nOpinia: Ryszard Piotrowski, konstytucjonalista z Uniwersytetu Warszawskiego\nNiezależnie od tego, że planowana zmiana zasad opodatkowania tzw. lokat antybelkowych ma wynikać z nowelizacji ordynacji podatkowej, to jeżeli będzie skutkować zmianami zasad, które kształtują elementy konstrukcyjne opodatkowania podatkiem dochodowym – powinna zostać ogłoszona do 30 listopada roku poprzedzającego rok podatkowy. Taka zasada wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Jeśli ustawodawca się do niej nie zastosuje, to nowe przepisy mogą zostać poddane kontroli konstytucyjnej w trybie wniosku np. rzecznika praw obywatelskich czy grupy posłów albo pytania prawnego sądu lub skargi konstytucyjnej obywatela.\nmasz pytanie, wyślij e-mail do autorki a.tarka@rp.pl\n» Prawo dla Ciebie » Podatki » Dochody kapitałowe » Lokaty\nTysiąc stacji. Śląsk buduje megasystem publicznego roweru\nEuro 2020: Grupa D - harmonogram meczów i tabela


Strona główna > Biblioteka > Wydarzenia > 104. urodziny Marii Hudymowej\nŻyczenia dla pani Marii złożyła również Dyrekcja KBP\n16 stycznia w Koszalińskiej Bibliotece Publicznej obchodziliśmy 104. urodziny Marii Hudymowej – pionierki Koszalina.\nJubilatka związana jest z naszym miastem od 1947 roku. W maju 1957 roku została zastępcą dyrektora Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Koszalinie. Stanowisko zajmowała przez 22 lata. Koszalin zawdzięcza Marii Hudymowej wiele ważnych inicjatyw w obszarze oświaty i kultury, a także rozwoju bibliotekarstwa (z jej inicjatywy wybudowano nowy budynek biblioteki) oraz upowszechniania i promocji czytelnictwa. Za swoją działalność została wielokrotnie wyróżniona.\nW uroczystośći udział wzięło także Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich\nMaria Hudymowa udzieliła wywiadu dla TV MAX\nJubilatka chętnie opowiadała o swojej działalności na rzecz miasta i regionu


Hotele w pobliżu: Mand Der Hoster - Skjern | Hotels.com\nMand Der Hoster — hotele w pobliżu\nMand Der Hoster — więcej informacji\nMand Der Hoster — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Skjern. Poznaj okolicę spedzając cały dzień na odkrywaniu lokalnych atrakcji. Jeśli nie wiesz, co zobaczyć w tej okolicy, nie przegap miejsc takich jak Bork Legeland i Przystań Bork.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Mand Der Hoster?\nTen hotel w mieście Mand Der Hoster może Ci się spodobać.\nMand Der Hoster — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nMand Der Hoster — co zobaczyć w pobliżu\nMand Der Hoster — jak się tu dostać


Palermo - Największe atrakcje - WP Turystyka\npółnocno-zachodnia część Sycylii, od strony Morza Tyrreńskiego\nPalermo to największe i najsłynniejsze sycylijskie miasto. Turyści jeżdżą do Palermo ze względu na piękną pogodę, pyszne owoce morza i liczne atrakcje dla zwiedzających.\nPalermo – najważniejsze informacje\nPalermo leży na Sycylii, czyli największej wyspie Morza Śródziemnego, której jest stolicą. Palermo ulokowane jest dokładnie w północno-zachodniej części Sycylii, od strony Morza Tyrreńskiego.\nSamo Palermo liczy 676 tysięcy mieszkańców, co czyni go najludniejszym miastem na Sycylii. Jednak istnieje również Metropolia Palermo, która poza miastem obejmuje swoim zasięgiem także okoliczne wsie i miasteczka, a liczy 1,2 miliona mieszkańców, co czyni ją piątą największą metropolią we Włoszech. Na mieszkańców Palermo mówi się po włosku Palermitani lub Panormiti, zaś po polsku – palermianie.\nPalermo – kiedy warto lecieć?\nWczasy w Palermo warto zaplanować tak, aby trafić na odpowiadającą nam pogodę. Turyści, którzy preferują łagodne temperatury, powinni odwiedzić Palermo wiosną, najlepiej w kwietniu lub maju, ewentualnie późnią jesienią, w listopadzie. Pogoda w Palermo sprzyja wówczas aktywności fizycznej, lecz wiosną nie uświadczymy wspaniałych miejscowych owoców, takich jak pomarańcze czy cytryny.\nJeśli jednak uwielbiamy upały, to powinniśmy zaplanować wakacje w Palermo na lipiec, sierpień, ewentualnie wrzesień. Wtedy temperatury w Palermo znacznie przekraczają 30 stopni, a woda w Morzu Śródziemnym jest bardzo ciepła.\nPalermo – kuchnia\nJednym z najpopularniejszych deserów w Palermo jest granita, przygotowywana ze zmrożonego soku owocowego, ewentualnie kawy. Uznaniem w Palermo cieszy się miejscowy przysmak pasta con le sarde, czyli makaron z sardynkami. Zresztą ryby i owoce morza to rzecz, której trzeba spróbować, będąc w Palermo. Najlepsze restauracje serwujące ryby i owoce morza znajdują się blisko portu w Palermo.\nPalermo wyróżnia się kilkudziesięcioma pięknymi kościołami, które zbudowano w stylu gotyckim, barokowym i renesansowym, a także kilkoma pałacami. Warty odwiedzenia w Palermo jest też miejscowy ogród botaniczny, czyli Orto botanico di Palermo, który zajmuje powierzchnię 10 hektarów i jest pod tym względem największą atrakcją w całych Włoszech.\nPalermo – komunikacja\nLotnisko międzynarodowe w Palermo znane jest jako Falcone-Borsellino Airport lub pod wcześniejszą nazwą Punta Raisi. W ciągu roku lotnisko w Palermo obsługuje ponad 5 milionów pasażerów i można do niego dolecieć praktycznie z każdego zakątka Europy.\nTransfer z lotniska do centrum Palermo jest możliwy dzięki taksówkom, autobusom, pociągom i autom z wypożyczalni.\nW Palermo istnieje port, który razem z portem w Messynie stanowi główny ośrodek morski na Sycylii. Dzięki niemu Palermo jest połączone szlakiem wodnym z takimi miastami jak np. Cagliari, Neapol i Tunis, do których kursują promy.\nRównież kolej w Palermo jest bardzo dobrze rozwinięta. Pociągiem z Palermo można więc dojechać do wszystkich najważniejszych miast na Sycylii, w tym oczywiście do Katanii czy Trapani oraz na Półwysep Apeniński, np. do Rzymu.\nNatomiast po samym Palermo najlepiej przemieszczać się autobusami, które są najważniejszym publicznym środkiem transportu w tym mieście. Autobusy jeżdżące po Palermo to nowoczesne pojazdy, które obsługuje AMAT, czyli miejscowe przedsiębiorstwo komunikacyjne.\n- pół litra piwa: 3 euro;\n- cappuccino: 1,4 euro;\n- taksówki: 10 euro za trzaśnięcie drzwiami, 2 euro za przejechany kilometr\n- bilet autobusowy: 1,4 euro\nLotnisko Falcone-Borsellino obsługuje loty do Włoch, Europy i do USA. Pociągi jeżdżą do wszystkich najważniejszych miast na Sycylii i we Włoszech. Dobrze rozwinięta sieć autobusów w mieście. Ponadto w Palermo można wziąć taksówkę lub wypożyczyć auto.\nPałac Abatellis (Palazzo Abatellis)


Sierpień | 2014 | DZIENNIK ORNITOLOGA\n2014/08/23 @ 8:37\t(Literatura, Romantyzm, Świat)\nRembrandt, Wymarsz straży nocnych, 1642\nRomantyczna ciemność różniła się znacząco od mroków współczesnych, miała inną „gęstość” i wywierała ogromne wrażenie na ludziach epoki. Od czasów zamierzchłych, do końca XIX wieku miasta były skromnie oświetlane przez proste latarnie, a w siołach i pośród wolnej przestrzeni panowała nieprzenikniona czerń, budząca grozę i rodząca najstraszniejsze myśli. Dzisiejsze skupiska ludzkie, wsie, a nawet obszary niezamieszkane, bywają lepiej lub gorzej oświetlone – „jasność” powszechnie dostępna jest w budynkach publicznych i pojazdach, w domach miejskich i wiejskich, a także w zagrodach zagubionych pośród pól i pagórków, umiejscowionych pod lasem czy na skrajach jezior. W XIX stuleciu zapadający zmrok bywał chwilą wyrazistego oddzielenia blasku od mroku – świece ledwie rozjaśniały wnętrza, a księżyc bardziej przerażał niż oświetlał, wsączał w naturę lunarny opar, który przydawał grozy kształtom i wymiarom. W takiej sytuacji, po zmroku, miało miejsce wzmocnienie elementów kosmogonicznych w postrzeganym świecie, gwiazdy zyskiwały wyrazistość, a galaktyki głębię. Przelatująca kometa stawała się autentycznym wydarzeniem na miarę kosmiczną, bo rozpraszała światło konstelacji, w których się znalazła i swoim lotem łączyła odległe przestrzenie astralne. Podobnie wyrazisty był Księżyc, który wyławiał z mroku ukryte kształty i zarazem je umartwiał bladością, przydawał zgaszonych barw, oblepiał jakąś zdumiewającą ostatecznością, lunarną marnością, bezgłośnym kosmotelurycznym pulsowaniem. Ludzie w takim mroku chronili się w domach i zasypiali bez jakichkolwiek lamp, kończyli dzień zdmuchnięciem ostatniej świecy i poddawali się obezwładniającej sile nieprzenikliwej czerni. Z ciemnej nocy – pisał Johann Joseph von Görres, analizując sztychy Rungego – wynikło wszystko, co widzialne, w ciemnych otchłaniach rozlewa się chaos bez gruntu, zaś duch duma nad wodami. Ten chaos nocny przytłaczał ludzi i powodował, że podnosząc głowy ku gwiazdom, szukali oni pośród nikłych ogników, w fantazyjnych konstrukcjach gwiazdozbiorów i okazjonalnie błyskających ciałach niebieskich, jakiegoś potwierdzenia, że ich byt jest mocno utwierdzony na Ziemi. Będąc częścią rzeczywistości planetarnej, zdając sobie sprawę z chybotliwości istnienia, ludzie czasu romantyzmu, pragnęli znaleźć na mrocznym niebie choćby iskierkę światłości boskiej, albo czynili z konkretnych gwiazd nośniki przedwiecznej świętości. Görres analizuje tutaj rysunek Philippa Ottona Rungego Die Nacht, ze słynnego cyklu miedziorytów Die Zeiten, uważanego za jego największe dokonanie twórcze. Rysunki te wywarły duży wpływ na sztukę ilustracji XIX wieku, a potem znalazły też licznych komentatorów w stuleciu następnym. Autor wskazanej analizy podąża od afirmacji i zachwytu do deformacji przestrzeni, w której stale obecny jest pogłos piekielnych przeobrażeń: Jak posąg odlany z metali i innych elementów – pisze Görres – stoi oto świat boskiego ładu, a czysty śpiew chórów przenika historię; cudowny widok, mówi nam filozofia, a boskość oddychająca w dźwiękach, rozlana w formie, cieszy się własną wspaniałością w tym pięknym porządku. Ale kiedy wielkie słowo przebrzmi, z głębi powraca wciąż tępy pomruk; formy, oglądane z bliska, wydają się zniszczone i zniekształcone, śpiew dzikim obłędnym dudnieniem. To jest jakby sama istota konfliktu, jaki od zarania dziejów rozgrywa się pomiędzy światłem a ciemnością, pomiędzy dniem i nocą, między harmonią a chaosem, a wreszcie między oświetlonym, jasnym kształtem, a pustką, bezdechem i brakiem wymiarów w ciemności.\nWażniejszym od Rungego malarzem ciemności i lunarnych przekształceń świata był bez wątpienia Caspar David Friedrich, który zasłynął jako twórca imaginowanych przestrzeni i postaci odwróconych tyłem do widza, a nade wszystko jako niezrównany wyraziciel nastrojowości wieczorów i nocy, a szczególnie tych chwil, gdy wschodzi księżyc. Z bogatego dorobku tego malarza i rysownika, dla przybliżenia pory dobowej prezentowanego tutaj dzieła Klingemanna, przywołajmy dwa, szczególnie iluzoryczne obrazy. Pierwszy z nich nosi tytuł Greifswald w świetle księżyca i obecnie znajduje się w Nasjonalgalleriet w Oslo. Przedstawia on wskazane w tytule miasto, ale też i jakąś fantasmagoryczną rzeczywistość, pośród której pojawiają się jakieś elementy skalistego wybrzeża, jakieś żagle tajemniczych łodzi, rozwieszone na palach sieci rybackie, a w dali wieże kościołów, katedr, jakichś znamienitych budynków miejskich. Autorzy pracy zbiorowej o Friedrichu tak charakteryzują ową wydobytą z mroku przestrzeń: Friedrich ukazywał w mglistej eteryczności miasta, dzwonnice, kościoły. Miasta duchy (…), fantasmagoryczne wieże (…) i katedry – otoczone nierealna poświatą, wynurzające się z niej jako wizje pełne sennych halucynacji. Rodzą się one z tajemniczego elementu, jaki je spowija, są jego kontynuacją i ucieleśnieniem, zaledwie materializując jego przejrzystą (a jednocześnie gęstą) substancję; stanowią obrazy bliskie owemu zamglonemu światłu, potęgując jego symbolikę. Miasta, konkretyzacje artystycznych widzeń, wyłaniają się w olśnieniu i ekstazie (niby niebiańskie Jeruzalem), niczym wyimaginowane siedziby tego, co nierzeczywiste i niewyobrażalne. Jest w tej wizji jakaś ponura ostateczność, której nie łagodzi prześwit otwierający się za sprawą światła księżycowego – jest groza i nieuchronność jakiejś śmiertelnej rzeczywistości. Niewielki statek, z powiewającymi martwo żaglami, przemyka między skałami podwodnymi i wystającymi z wody czarnymi konarami, jakby próbował wyrwać się z matni, jakby szukał bezpiecznego przejścia z mroku ku światłu. Ledwie widoczne, strzeliste wieże kościołów i zarysy innych budynków, zdają się dźwigać z ciemności, a zarazem jakby unosić się nad linią niewidocznego horyzontu. Bliższe refleksy światła, jakby lunarne poblaski na wodzie, przydają tajemniczości tej przestrzeni i stają się świetlistym ornamentem mroku. Czernie i szarości, rozmycia walorowe i laserunki przypominają dzieła flamandzkich mistrzów, są niczym odwzorowywane przez nich powierzchnie szklanych dzbanów, kielichów, albo gęstych teł, z których wypływają twarze i zarysy postaci.\nDrugi obraz, namalowany w 1817 roku, a zatytułowany Miasto w księżycowej poświacie, jest przybliżeniem, podobnie odsłaniającej się przestrzeni, dziewiętnastowiecznego grodu, leżącego nad wodą i strzelistymi iglicami, sięgającego nieba. Tutaj także, na pierwszym planie, są jakieś stare słupy, leżące kawałki drewna i przytwierdzone do palików postrzępione sieci rybackie. Wszystko rozjaśnia się jednak za sprawą księżyca o ogromnych rozmiarach, wypływającego właśnie nad zakryty przez budynki horyzont i wnoszącego sporo światła do tej uśpionej rzeczywistości. Jak piszą autorzy przywoływanej pracy o twórczości Friedricha: Artysta potrafi znaleźć własne, oryginalne środki dla wyrażenia i uwiarygodnienia swej wizji, swego odczuwania i myślenia. Ograniczając tematykę, koncentrując się na wybranych wątkach i motywach, twórca redukował również środki wyrazu, co nie znaczy, że je zubażał. Siła obrazów niemieckiego malarza polega na tym, iż przy całej ich panoramicznej rozległości, odszedł zarówno od perspektywicznej ścisłości XVIII–wiecznych wedut, jak i od konwencjonalnej – opartej na trójplanowym układzie – równowagi klasycznej kompozycji pejzażu. Na jego płótnach horyzont nigdy nie jest geometrycznie prosty, plany zawsze zataczają hiperboliczne krzywizny, w podobny sposób formują się układy chmur i rozświetlonych obłoków na niebie. Obok hiperboli zamykającej w swym ognisku przewodni motyw obrazu, Friedrich stosował też parabolę, jaka na swej łagodnej krzywiźnie wynosiła ku górze motyw główny, a także prowadzące w głąb prześwity. To jest świat Księżyca triumfującego, niezwykle wyraziście odbijającego światło słoneczne – wschodzące dopiero nad horyzont i tworzącego swoją wielką tarczą eternalną perspektywę dla kształtów architektonicznych. Nie dostrzeżemy tutaj mgieł, ani rozmyć w przestrzeni ziemskiej, pojawiają się one tylko na obrzeżach mroku, przy krawędziach chmur i ich odbić w srebrzystej, czarno–granatowej i złotej wodzie.\nTa przywołana wyżej przestrzeń lunarnej poświaty może być ilustracją dla nocnego świata Straży nocnych, wykreowanego przez niemieckiego romantyka, znanego przez wiele lat tylko pod pseudonimem Bonawentura. Obecnie filolodzy uznają za autora tego dzieła Augusta Ernesta Fryderyka Klingemanna, a stało się tak za sprawą znaleziska Ruth Haag, bibliotekarki uniwersytetu w Amsterdamie, która jesienią 1987 roku znalazła szkic autobiografii Klingemanna, w którym własnoręcznie umieścił Straże nocne, jako swoje dzieło. Pisze o tym Steffen Dietzsch w syntetycznym szkicu, dołączonym do polskiego wydania tego dzieła, w którym znajdziemy też próbę opisu naukowego, licznych kontekstów i asocjacji literackich. W literaturze okresu Goethego – syntetyzuje Dietzsch – pojawiają się niekiedy osobliwe teksty i zagadkowi autorzy. Prócz do dziś nieznanego twórcy (albo nieznanych twórców) tak zwanego „Najstarszego programu systemu niemieckiego idealizmu” z 1796 roku, jest nim stale intrygujący badaczy autor, występujący pod pseudonimem Bonawentura. Jego najlepszy utwór „Straże nocne” był właściwie zawsze tekstem odpowiednim dla entuzjastów i miłośników imaginacji. Na co by nie spojrzeć – na formalną strukturę tekstu czy na treściowy sens, na nieszczęsną sprawę autorstwa czy na kwestie wydawnicze lub związane z historią druku, nigdzie nie było pewności – wszędzie tylko łatania i hipotezy. Może jednak dobrze się stało, że tak długo dzieło to przyoblekał nimb tajemnicy, a kolejni filolodzy starali się rozwikłać tę zagadkę, albo uznawali ów brak nazwiska twórcy utworu, za świadome działanie. To potęgowało tajemniczość dzieła i rodziło romantyczną legendę. Dopiero jednak w okresie niemieckiego modernizmu wzmogło się naukowe zainteresowanie Strażami nocnymi i uczyniło z nich rodzaj kryptogramu, w którym ukryte zostały tajne treści, albo które powstało dla wzmożenia zainteresowania i wzmocnienia wartości literackich. Postać głównego bohatera tak charakteryzuje Maria Żmigrodzka: Straże odprawia w mieście – niedużym, niemałym, rezydencjonalnym mieście niemieckiego państewka – Bonawentura, zwany w tekście Rozdrożnym, jako, że znaleziono go kiedyś nocą, na podmiejskich rozstajnych drogach. Krąży po opustoszałych ulicach, śpiewnie ogłasza upływające godziny, dmie w róg lub wymachuje piką w obronie spokoju i bezpieczeństwa zacnych obywateli, najchętniej jednak podpatruje ich sekretne sprawy i płata ryzykowne psie figle, boleśnie demaskujące tę rzekomą zacność. Bonawentura istotnie „widzi życie” i jako mizantrop–humorysta nieustannie na jego temat filozofuje, zapewniając – przede wszystkim samego siebie – że także „zna prawdę”. Bohater Klingemanna jest człowiekiem nocy i pośród niej czuje się najlepiej – odrzuca dzienne czuwanie, zakłóca swój biologiczny rytm życiowy, śpi za dnia, a najpełniej egzystuje w ciemności i pośród lunarnych, tak znakomicie namalowanych przez Friedricha, poświat i mglistych oparów. Ważną rolę odgrywa tutaj kreacja czasu i przestrzeni – utwór zaczyna się od pierwszego n o c n e g o u d e r z e n i a z e g a r a, które w dawnych czasach, z racji ograniczeń i form oświetlenia, bywało wcześniejsze niż dzisiaj, a jeszcze bardziej przybliżało porę snu w porze zimowej, kiedy to niewiele „jasnych” godzin mieli ludzie do dyspozycji. Kończy się natomiast ten utwór rozsypaniem prochów ojca i jakby samym „echem nicości”, wyciskającym swoje piętno na wszystkim, co w ciągu życia zrobi człowiek i co tak ważne dla niego, staje się pyłem w obliczu wieczności. To symboliczne, początkowe uderzenie zegarowego gongu jest jak przedwieczne zawołanie: stań się, jest inicjacją świata mroku i przerażenia, a nade wszystko nokturnowym określeniem realiów:\nWybiła nocna godzina. Otuliłem się w swoje dziwaczne przebranie, wziąłem w ręce pikę i róg, wyszedłem w ciemność i, zabezpieczywszy się znakiem krzyża przed złymi duchami, obwołałem godzinę.\nByła to jedna z tych niesamowitych nocy, gdy światło i ciemność zmieniają się szybko a osobliwie. Po niebie przepływały pędzone wiatrem chmury jak przedziwne, olbrzymie postacie, a księżyc raz po raz pojawiał się i prędko znikał. W dole panowała na ulicach martwa cisza, a tylko w górze panoszył się wicher jak niewidzialny duch.\nCzułem się dobrze, cieszył mnie odgłos moich samotnych kroków, gdyż wydawało mi się, że wśród tylu śpiących wyglądam jak baśniowy książę w zaczarowanym mieście, w którym zła moc przemieniła każdą żywą istotę w kamień, albo jako jedyny człowiek ocalały z powszechnej zarazy czy potopu.\nRozdrożny wchodzi w ciemność i zabezpieczywszy się znakiem krzyża przed złymi duchami, zaczyna swój obchód miasta. Jego zajęcie pozwala obserwować zmiany zachodzące w przyrodzie i tym razem relacjonuje on, że noc pierwszej straży jest niezwykła, pozwalająca zauważyć zdumiewające metamorfozy na niebie – jakieś szybkie wymiany chmur i pojawiającego się na moment księżyca, a nade wszystko wzmaganie się wichru, który przydaje dynamiki zdarzeniom w górze i pośród pustych ulic. Narrator dumny jest ze swojej profesji, czuje się wybrany z wielkich rzeszy ludzkich, a nawet postrzega siebie jak baśniowego księcia. Widzimy tutaj, że kreowany świat ma określone wymiary i wyrazistą oś wertykalną, można w nim dostrzec życie i wyczuć sfery duchowe, bliski jest marzeniu i tajemnej opowieści, powiązany z ludzkimi wyobrażeniami na temat zjaw zamieszkujących ciemności i pełen złowieszczego oparu lunarnego, pełen grozy, lęku, martwoty. Tylko taki człowiek, ma odwagę chodzić w ciemnościach, tylko on powołany został do tego, by chronić sny mieszkańców, a tym, którzy nie mogą zasnąć, obwieszczać godziny. Ten człowiek podlega działaniom wiatru w taki sam sposób jak elementy budowli – mówi: Nocny wiatr świstał mi we włosach i szarpał zmurszałe okiennice jak nadchodzący, niewidzialny duch śmierci. Obowiązują tutaj ścisłe rygory narracyjne, bo konstruując jakąkolwiek opowieść, każdy człowiek musi od nowa stworzyć świat. Szczególnie trudne jest to w przestrzeni powieściowej, ale Klingemann i jego bohater podejmują wyzwanie. Czynią to z ogromną swobodą, której pochodzenie tak objaśnia Maria Żmigrodzka: Narrację Straży nocnych traktowano jako uderzająco swobodny collage form podawczych i gatunkowych, zgodny z romantycznym postulatem łamania zasad klasycystycznej genologii i reguły odpowiedniości stylów. W kolejnych szesnastu nocnych obchodach Rozdrożny przeplata urywki wspomnień, refleksje, lekturę „księgi swego życia”, zapiski opiekuna ze zdarzeniami z czasu swoich straży – z przygodami, obserwacjami, spotkaniami i opowieściami wielu innych narratorów. Tak pojawia się też dobitne wskazanie, że nocna przestrzeń, wykreowana w utworze, zależna jest od upływającego czasu, że wchodzi z nim w asocjacje i wzajemnie się dookreśla. Wszystko, co robi Rozdrożny ma swoje odwzorowanie na tarczy zegara i pojawia się w ściśle określonym segmencie miasta. Ruch w przyrodzie i przemieszczanie się człowieka, są ze sobą ściśle powiązane, przy czym kroki tego ostatniego uzależnione są od rozwijającej się akcji i intensywności przemian atmosferycznych. Noc stale wyciska swoje piętno na przyrodzie i na opowieściach narratora – jak zauważa Żmigrodzka: Jest to nieodmiennie noc ciemna i burzliwa, zimowa czy letnia, zawsze oświecana blaskiem błyskawic. Noc niesie ze sobą rozpacz i grozę, ale – paradoksalnie – w świecie Bonawentury ujawniać ma właśnie ukrytą prawdę, którą tylko przesłania jaskrawe światło dnia. Prawda ta ujawnia się jednak z reguły w krótkotrwałym, przelotnym trwaniu błyskawicy, jest inna dla Bonawentury i dla jego oponentów. Nagłe, mylące, niepewne błyski poznania, kontrapunktowane nawrotem ciemności, ukazujące porwane i sprzeczne fragmenty życia, określają sytuację człowieka wobec tajemnicy istnienia. Tylko czyste niebo, z księżycem lub jego poświatą zza chmur, pozwalają na swobodne poruszanie się utartymi ścieżkami. Wicher jest już zagrożeniem, a wielka ulewa nakazuje schronić się w jakimś ustronnym miejscu. Niemiecki romantyk tak odtwarza i konstruuje przestrzeń, że czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy w świecie tyleż realnym, co nierzeczywistym, tyleż twardo utwierdzonym, co podlegającym ciągłym zagrożeniom ze strony sił przyrody, duchów i personifikowanej śmierci, a nade wszystko kosmosu, otwierającego się nad głową, gdy znika lub pojawia się księżyc, gdy konstelacje gwiezdne powoli przesuwają się po niebie. Przestrzeń i czas są w Strażach nocnych wyraźnie określone, a nawet pojawia się jakby ich ogólna teoria, odwołująca się do myśli filozofa z Królewca:\nJuż nieboszczyk Kant wykładał wam, że czas i przestrzeń są tylko formami zmysłowego postrzegania; otóż wiecie, że jedno i drugie nie istnieje już w świecie ducha, teraz więc pytam was, żyjących i działających tylko w świecie zmysłów, w jaki sposób chcecie znaleźć przestrzeń tam, gdzie nie ma już żadnej przestrzeni? – No, a cóż chcecie począć, gdy skończy się czas? Nieśmiertelność, nawet w odniesieniu do waszych wielkich mędrców i poetów, pozostaje w końcu tylko wyrażeniem przenośnym, cóż więc mogłaby oznaczać dla was, biedacy, którzy nie znacie innego ruchu poza obrotem towarami i żadnego ducha poza spirytusem, którym wasi poeci wywołują w sobie coś na kształt uduchowienia.\nIronia Rozdrożnego, dla ludzi jego czasu, jest miażdżąca, bo ma głęboką podbudowę Kantowską i odwołuje się do jego dialektyki teleologicznej władzy sądzenia. Chodzi o przestrzenie, które nie gubią się poza światem zmysłów, o swobodne przejście z przestrzeni Euklidesowej, do wolnego przestworu romantycznego, gdzie egzystują duchy i ciała astralne, gdzie pojawia się prawdziwa nieśmiertelność, a stworzenie świata bliskie jest każdej metamorfozie przyrody; gdzie wreszcie przestrzeń i czas mogą występować rozdzielnie, a nawet stawać się pojęciami przeciwstawnymi. Nie jest to wcale oczywiste, bo jak przypomina Włodzimierz Próchnicki: Trudności w jednoznacznym uświadomieniu sobie, czym jest czas i przestrzeń, występują tam, gdzie nie można się posłużyć aparatem matematycznym, czyli w naukach humanistycznych. Intuicyjne „zrozumienie” tych kategorii (jak się wydaje, jest ono udziałem większości twórców, a może i badaczy) stanowi właściwie błędne koło: nie mogąc pojąć definicji sformułowanych na gruncie nauk ścisłych, przybliżamy się do pojęcia poprzez „definicje” metaforyczne. Rozdrożny jest człowiekiem czasu, ściśle uwarunkowanego przez okoliczności i strażnikiem ograniczonej przestrzeni – budzi się do życia, gdy zapada zmrok i patroluje kolejne przedziały miasta, prawie nie wychodząc poza jego granice. Poprzez przyjęcie swojej profesji, został jakby wytrącony z normalnej egzystencji, której poszczególne fazy wyznacza światło i sen, blask pojawiający się na przedmiotach i pośród krajobrazów oraz melatonina, wpływająca do mózgu i przynosząca błogosławiony spoczynek po trudach dnia. Rozdrożny musiał wytworzyć w sobie jakieś mechanizmy obronne, a zakłóciwszy raz cykl dobowy, musiał utrzymywać odmienną od normalnej sytuację – to zapewne spowodowało, że jego postrzeganie czasu i przestrzeni różniło się od wyobrażeń innych ludzi. Zmiana faz wydzielania melatoniny daje zdumiewające efekty, mogą pojawić się u człowieka wizje na jawie, chwilowe zaśnięcia, nie odnotowywane przez świadomość, a wreszcie może zrodzić się depresja, prowadząca do choroby umysłowej. Może się też pojawić zakłócenie odczucia ciągłości czasu i postrzegania przestrzeni. Człowiek nie widzi złożoności tych pojęć, dopóki nie zacznie ich badać naukowo albo póki nie pojawi się u niego odwrócenie faz snu i czuwania. Lektura Straży nocnych rodzi pytania o te jakże elementarne kategorie, więc raz jeszcze przywołajmy tutaj rzeczowe rozstrzygnięcie Próchnickiego: Zgodnie ze znanym określeniem, czas i przestrzeń są formą istnienia zmieniającej się materii. To, że mówimy o czasowym i przestrzennym istnieniu materii w formie rzeczowników „czas” i „przestrzeń”, sprzyja hipostazowaniu, usamodzielnianiu czy wręcz absolutyzacji ich bytu. „Przestrzeń” objawia się jako coś w rodzaju bezkresnego pojemnika na wszelkie „rzeczy”. Analogicznie z czasem. Ponieważ zaś, przy pewnych założeniach, nie mogą owe „rzeczy” istnieć jedynie w czasie, albo wyłącznie w przestrzeni, mówimy o czasoprzestrzeni czterowymiarowej. Nie ma układów materialnych, które nie ulegałyby zmianom. Aby je zmierzyć trzeba mieć dla porównania układ przynajmniej dwuelementowy. W praktyce od wieków tym elementem odniesienia jest zegar, ale w społeczeństwach pierwotnych wciąż jeszcze stosuje się odnośniki astronomiczne. Taki pierwotny charakter ma w Strażach nocnych błyskawica – zjawisko które pojawia się raz po raz pośród mroków i rozświetla na chwilę fragment przestrzeni.\nW świecie tej powieści nagły rozbłysk na niebie pojawia się raz po raz i wnosi do rzeczywistości element grozy, przedwiecznego chaosu, rozgrywającej się nieustannie kosmogonii. Nocny strażnik przyzwyczaił się już do błyskawic, które są elementem tyleż ozdobnym, co chronometrycznym – łatwo przecież może on wyróżniać przedziały czasowe pomiędzy kolejnymi rozświetleniami nieba. Podczas drugiej straży wychodzi na powietrze i relacjonuje:\nWybiła godzina wzywająca mnie do moich nocnych zatrudnień. Rozciągały się przede mną ulice puste i nieprzeniknione, tylko od czasu do czasu przelatywała przez nie lekko i szybko bezgłośna błyskawica, a z najdalszej oddali dobiegały jakieś pomruki, jak niezrozumiałe zaklęcia.\nSpośród licznych rodzajów błyskawic, rozgałęziających się na niebie, tworzących rodzaj chwilowej, energetycznej pajęczyny czy sieci, pojedynczej krzywej, „sznura świetlistych pereł”, tutaj mamy do czynienia z błyskawicą krótko pojawiającą się pośród mroku i zarazem bezgłośną, a zatem znacznie oddaloną od narratora. Tego rodzaju błyski pojawiają się wiosną i latem, a czasem też jesienią i zimą, wszystko zależy od cyrkulacji warstw powietrza i ich zderzeń. Jeśli taka błyskawica pojawia się często, rzeczywistość chwieje się w swoich posadach i mamy do czynienia z efektem migotania, pojawiania się kształtów w coraz to innych natężeniach światła. Owa bezgłośność ma tutaj też swoją wagę, bo jakby przywodzi na myśl zgaśnięcie przestrzeni, chwilową implozję kształtów i wymiarów. Człowiekowi bardzo trudno zawiesić na czymś wzrok podczas takiego migotania, ale udaje się mu coś zauważyć, coś wyodrębnić z mroku. Po zapaleniu się nieba na ułamek sekundy, ledwie na drgnienie źrenicy, napływa nieprzenikniona czerń przestrzeni, można nawet powiedzieć, że ciemność nocy zostaje wtedy błyskawicznie wzmocniona – przynajmniej do czasu nowego przyzwyczajenia się wzroku do ciemności. Są też jakieś pomruki, jak niezrozumiałe zaklęcia, dziwne odgłosy dalekich gromów, nawałnic przewalających się przez inne nieba. Wszystko razem tworzy klimat tajemnicy i romantycznej ostateczności, chwili pierwszej i zarazem ostatniej. Wszystko odsyła wyobraźnię do czasów pierwotnego formowania się Ziemi, kiedy to kosmiczny i kosmizujący żywioł ognia, w formie rozgrzanej do czerwoności magmy, uderzających stale piorunów i elementarna siła powietrza oraz ziemi, współtworzyły krajobraz z piekła rodem. Po bezgłośnej błyskawicy, w rzeczywistości Rozdrożnego przychodzi czas wzmagających się burzowych efektów dźwiękowych, a ich przywołanie ma zapewne przydać grozy przy opisie zmarłego buntownika:\nByłem w tym momencie oddalony tylko o parę kroków od mieszkania ekskomunikowanego wolnomyśliciela. Z otwartych drzwi padał w ciemność nocy słaby blask, często stapiając się osobliwie z błyskawicami, a od strony dalekich gór grzmiało już wyraźniej, jak gdyby świat duchów zapragnął poważnie wmieszać się do gry.\nKlingemann udanie scala tutaj nikłe światło wydostające się z pomieszczenia, z błyskami piorunów i ich dalekim pomrukiem, dobiegającym od strony gór. Śmierć zawsze kojarzy się z brzydotą, rozkładem, zgnilizną, ale tutaj jakby jej wymowę łagodzą błyskawice, mające w sobie zawsze ów element pierwotnej świętości. Jest tu też jakby element komizmu, czy ośmieszenia prezentowanej postaci, której poglądy, w kontekście elementarnych sił natury nie mają znaczenia, są wręcz groteskowe, jak sytuacja człowieka, który nic nie osiągnął, a odchodząc ze świata żywych pozostawił po sobie tylko opinię wolnomyśliciela. Warto w tym miejscu przywołać Johanna Gottfrieda Herdera, który mówi: Tam, gdzie przedmiot stać się ma śmiesznym poprzez dodatek brzydoty, nigdy nie może być on zbyt brzydki, jeśli ma mieścić się w granicach prawdopodobieństwa i uwydatniać kontrast. W każdym jednak razie brzydota nazbyt spotęgowana w grozie i potraktowana jako główny składnik rzeczywiście może przeszkadzać wywoływaniu uczucia grozy. Odczucie, iż jest całkowicie brzydki, tak że niechęć, odraza przesłaniają wszystko inne, z pewnością nie jest jednoznaczne z odczuciem, że jest on całkowicie straszny. Uczucie grozy jest grozą wynikającą ze strachu: krew spływa do serca, twarz pokrywa się bladością, chłód przenika ciało. Wkrótce jednak organizm mobilizuje się do samoobrony: krew zaczyna ponownie silniej krążyć, policzki się rumienią, ciepło rozprzestrzenia się znowu, strach przemija, strach przemienia się w gniew. Tak powstawało, rodziło się i zamierało uczucie grozy. Tutaj brzydota została wpisana w to przedstawienie, bo choć wolnomyśliciel trwa do końca przy swoich poglądach, to nie przeciwstawi się entropii, której symbolem mogą być właśnie błyskawice, a echem – grzmoty, dobiegające z daleka. Ta śmierć budzi grozę, bo Rozdrożnym targają sprzeczne uczucia, z jednej strony jakby podziwia umierającego i pochwala jego postawę, ale ze strony drugiej ukazuje go w trupich rozbłyskach i budzących grozę trumiennych pozach, pośród księżycowej i błyskawicowej martwoty. Kontekstem dla tego umierania są przywołania nieśmiertelnego ducha i obrzędy kulturowe Indii:\nW tej chwili byłem pewien, że trwał będzie wiecznie, gdyż tylko skończona istota nie może znieść myśli o unicestwieniu, ale nie drży przed nim nieśmiertelny duch, który jako wolny byt dobrowolnie się poświęca, podobnie jak kobiety indyjskie śmiało rzucają się w płomienie, ofiarowując się zagładzie.\nAle jest też umieszczenie umierania w kontekście śmierci prostego szewca i wielkiego mistyka, urodzonego w Starym Zawidowie: Tak zasnął Jakub Böhme, nadsłuchując dalekiej muzyki, której nie słyszał nikt poza. W rzeczywistości rozbłysków, bezgłośnych błyskawic i dudnienia gromów, pojawia się owa dramatyczna i mistyczna muzyka, jakby odgłos Beethovenowskich kotłów, jakby brzmienie najwyższych tonów Mozartowskiej symfonii Jowiszowej, jakby tężenie i zastyganie w przestrzeni odwiecznego Requiem. W pewnym momencie – wyraźnie stylizowanym lub parodiowanym przez Klingemanna na powieść grozy – rozbrzmiewa uderzenie dzwonu, a gromy wręcz ryczą jak morskie żywioły:\nTrwało to, dopóki pojedyncze, ponure uderzenie dzwonu nie obwieściło północy; – wówczas porywisty wicher przywiał górą jak nocną zmorę chmurę burzową, która wkrótce całun swój rozpostarła na całe niebo. Świece przy trumnie zgasły, grom ryczał wściekle jak zbuntowana potęga, budząc najgłębiej śpiących, a chmura wciąż zionęła płomieniami, oświetlając jaskrawo co chwila skamieniałą twarz zmarłego.\nTak chwilowe rozświetlenia się kończą, a w przestrzeni pojawia się coraz szersza i coraz straszniejsza martwota. Rozdrożny wskazuje w taki sposób, że życie człowieka graniczy z ogromem śmierci, które były przed nim i z niezliczoną liczbą tych, które będą po jego zaistnieniu w przyrodzie, pośród innych ludzi, między liniami czasu i przestrzeni. To jest tragedia – w takim ujęciu, w jakim pisała Halina Krukowska: W prawdziwej tragedii nie ma niczego z literatury, bo nie ma w niej pierwiastka przypadkowego. Obojętna jest wobec historii i chronologii, zawsze bowiem dotyka istotowego, wyższego wymiaru. Wszystkie wielkie tragedie mają czystą formę, gdyż rzeczą najwyższej wagi jest, aby ich akcje pozbawione były literackiej samowolności, by ich wewnętrzna prawidłowość nie została zniekształcona przez podmiotowe ingerencje. Tragedia jest zwykle określana jako akcja pełna powagi, patosu i wzniosłości. Forma tragedii musi być formą czystą, czyli integralnością materii tragicznej, owej „mrocznej rudy” świata i słowa. Znajduje się tu słowo zawsze po stronie bytu, odnosi się bezpośrednio do niego, zakorzenione bowiem zostało w jego pierwotnych fundamentach. Prawda artystyczna musi się w tragedii koniecznie pokrywać z prawdą ontologiczną, być jej odblaskiem. Tak kończy się tragiczna chwilowość świata ekskomunikowanego, tak narrator zamyka opowieść przy błyskach świec i błyskawic, tak kończy się wątek wolnomyśliciela. Nie wystarcza mu to jednak i na koniec wprowadza mocny akcent świetlny i jakby – wraz z błyskawicą – zatrzymuje na chwilę w bezruchu cały przestwór ziemski:\nW tej chwili potężna błyskawica, która ostatecznie zakończyła burzę, zabłysła i jak wbita w ziemię pochodnia trwała jakiś czas w powietrzu, nie gasnąc. Wtedy zobaczyłem, że żołnierz, spokojny i opanowany, stał znów przy trumnie, zaś zmarły uśmiechał się jak przedtem – ale, o dziwo! – tuż przy uśmiechniętej martwej twarzy wykrzywiała się diabelska maska, której brakowało kadłuba, a purpurowy strumień krwi zabarwił białą śmiertelną koszulę śpiącego wolnomyśliciela. –\nWidzimy tutaj jak ważną rolę pełni światło w tym przedstawieniu i w tak upozowanym mistycznie świecie – wszystko w nim jest zagadką, wszystko ekspanduje wyobraźnię ku pierwotności i ku centralnemu światłu Boga, pradawnego rozbłysku, z którego wszystko się wzięło. Pisał o tym Krzysztof Korotkich w odniesieniu do światła mistycznego w Marii Malczewskiego i zwracał uwagę na ważną rolę światła, jaką pełni ono w przedstawianiu i wyrażaniu sytuacji mistycznych. Staje się światło centrum, które skupia uwagę bohaterów i czytelnika. W ogóle jakakolwiek uwaga, jakiekolwiek przybliżenie, możliwe są przy dużym natężeniu światła, a przy doświadczeniach mistycznych dochodzi jeszcze jego skupianie, pojawianie się niby nimb lub rozbłysk, albo rozpraszanie. W Strażach nocnych wyraźny jest rozdział światła i jego wartościowanie – pojawia się też klasyfikacja ludzi, w zależności od tego, pośród jakiego światła bytują i jak je rozumieją:\nUważam zresztą za rozumne zrządzenie opatrzności to, że niektórzy ludzie pozostają zamknięci w kręgu działania żałośnie ograniczonym do czterech ścian. Tam, w zatęchłym więziennym powietrzu ich światło może jarzyć się tylko tak blado i tak nieszkodliwie, że człowiek ledwie rozpoznaje swoje więzienne otoczenie, podczas gdy w sytuacji odmiennej, na wolności, wybuchłoby, jak wulkan, takim płomieniem, że wszystko by wokół zgorzało.\nMamy tutaj zatem do czynienia z konfliktem romantyzmu i oświecenia – światła i ciemności. Ma to zapewne związek z postacią wolnomyśliciela, który tyleż należy do epoki Woltera, co do czasu Goethego, a umierając przechyla się coraz bardziej ku mrokom i cieniom, ku ostatecznemu zniknięciu światła. Ale wyraźne rozgraniczenia świetlne mają w kosmogonii Straży nocnych charakter chwilowy, wydarzają się w ułamku sekundy, albo ledwie kilku mgnień. Dłużej trwają poblaski, mają szerszy zasięg i przypominają efekty zorzy polarnej:\nJakiś stojący w pobliżu astronom zauważył wreszcie, że ten wielki actus solennis ciagnie się jakoś nazbyt długo i że ognisty miecz na północy należałoby uznać nie tylko za miecz sądu, co za odblask zorzy polarnej.\nTe rozświetlenia są równie efektowne jak błyskawice i przydają istnieniu jakiegoś tajemniczego kontekstu, jakiejś tenebrycznej magii. Są też wyzwaniem dla zranionego umysłu i dla jego możliwości odtwórczych. A jak mam opisać blask zorzy wieczornej czy porannej? – rozważa Johann Ludwig Tieck – Jak zagadkową poświatę księżyca i płomienne odbicia w rzece i potoku! Motyle i kwiaty osnuwa czysty purpurowy blask i pozostaje na nich, miękka zorza wieczorna dotyka winnego grona i wiśni i przegląda się w nich, a pośród zielonego listowia wiszą jaskrawo czerwone owoce. Podczas wznoszenia się i zniżania słońca, w blasku księżyca natura znajduje się w stanie chwilowej, mimowolnej euforii, kiedy jest jeszcze bardziej szczodra, jeszcze mniej oszczędna i kiedy przejęta radością jak paw rozpościera z szumem swoje ozdoby w całym ich dumnym przepychu. Człowiek bytuje pośród kosmicznych ogromów i ma do czynienia z elementami świata stworzonego i ukształtowanego w określonych warunkach kosmicznych. To one określają możliwości i skalę odbioru doznań i zarówno pojawiająca się na niebie zorza, jak i Księżyc, przeogromne Słońce, dalsze planety i gwiazdy, przydają ziemskiemu bytowaniu ostateczności pierwotnej. Romantyk postrzega piękno świata, ale też czuje pulsowanie natury, nieustanne napływanie impulsów z daleka i z przestrzeni globowych. Jest dobry i szuka harmonii w chybotliwym świecie, ale – paradoksalnie – chemiczny i fizyczny charakter egzystencji wyraźniejszy jest w życiorysach złych ludzi. Pragną oni zagarniać wszystko, chcą podporządkować sobie innych, nienasyceni budują wokół siebie imperia na glinianych nogach. Tak samo jednak jak ci najwrażliwsi i pokrzywdzeni, jak ci wyczuleni na chronometryczny rozdział życia, zmierzają ku rozpadowi, ku wyczerpaniu negatywnej energii. W komentarzu Klingemanna destrukcyjni przewodnicy ludzkości docierają do miejsca, które początkowo wydaje im się rodzajem tronu, szczytu góry, z którego będą mogli kontrolować losy innych ludzi, a tymczasem jest miejscem zesłania, które tak jak wszystkie przestrzenie w kosmosie podlega prawom entropii:\nLudzie tego pokroju, gdyby mogli się wybić, żywiliby złowrogie zamiary i pojawiali się wśród narodu jak zaraza, trzęsienie ziemi lub burza, zniszczyliby też niezły kawał planety i spalili na proch. Ci synowie Enaka są jednak na ogół dobrze usytuowani, usypano nad nimi góry jak nad Tytanami, mogą tylko trząść się ze złości. Tu zwęgla się stopniowo ich materiał palny, i tylko czasem udaje im się znaleźć ujście i swój ogień wyrzucić z wulkanu przeciw niebu.\nEnergia zawsze dąży do rozproszenia, siły witalne młodości stopniowo maleją, a „materiał palny” ulega wyczerpaniu. Śmierć odciska swoje znamię na każdym działaniu – może właśnie w nocy, gdy wszyscy śpią, Rozdrożny widzi to z większą wyrazistością. To jakby pora sprzyjająca filozofowaniu i roztrząsaniu dylematów istnienia, to czas, gdy formułuje się sądy ogólne i dociera do prawd najboleśniejszych:\nTrupiej czaszki nigdy nie brakuje za zalotną maską, a życie jest tylko szatą z dzwonkami, którą Nic zawiesiło na sobie, aby nimi dzwonić, i którą na koniec rozedrze w złości i odrzuci. Wszystko jest nicością i dławi samo siebie, i żarłocznie siebie połyka, i to właśnie połykanie samego siebie jest podstępnym udawaniem, że istnieje coś, bo przecież gdyby to dławienie miało się zatrzymać, to na jaw wyszłaby nicość i byłoby to przerażające; przez to zatrzymanie głupcy rozumieją wieczność, jest to jednak właściwe nic i absolutna śmierć, życie bowiem, przeciwnie, powstaje tylko przez niepowstrzymane umieranie.\nNoc bliższa jest śmierci od dnia i często symbolizuje ostateczne odejście, ale też jest czasem pojednania i powrotu do pierwiastkowej ciemności. Przed Stworzeniem ciemność okrywała ziemię i dopiero poszczególne działania Stwórcy wydobywały z mroku elementy świata. Bohater powieści Klingemanna ma bolesną świadomość ulotności istnienia i postrzega wszystko jako części przebiegającego szybko procesu – może tak szybko jak pojawiająca się bezgłośna błyskawica, a może tak, jak ów Księżyc, do którego, zwraca się bezpośrednio:\nŁagodne masz oblicze, pełne dobroci i wzruszenia; musisz bowiem łączyć w sobie jedno i drugie, bo ty na niebie ust nie rozdziawiasz, ani by kląć, ani by ziewać, kiedy tysiące błaznów i zakochanych kieruje do ciebie westchnienia i życzenia, ciebie wybierając na powiernika; przez cały ten czas, kiedy okrążasz ziemię jako jej towarzysz i cicisbeo, uważałeś się stale za jej wiernego konfidenta, a w historii świata, cofając się aż do Adama, nie znajdzie się ani jednego przykładu na to, że okazywałeś niechęć, kręciłeś nosem lub stroiłeś złośliwe miny, chociaż słyszałeś już te westchnienia i to po wielokroć tysięcy razy powtarzane i powtarzane. Zawsze też słuchasz z jednakową uwagą, ba, można cię często zobaczyć z chusteczką chmurki, za którą chcesz ukryć łzę wzruszenia. Czyż poeta czytający swe dzieła mógłby znaleźć lepszego słuchacza od ciebie, jakiego lepszego powiernika mógłbym też znaleźć ja, który tutaj, w domu wariatów, usycham z miłości. Jakże jesteś blady, o Dobry, jak współczujący, a zarazem jak troskliwy, wobec wszystkich, co oprócz mnie w tej chwili też stoją i patrzą na ciebie! Twoją dobrotliwą minę można by z łatwością uznać za wyraz naiwności, szczególnie dziś, kiedy przytyłeś na twarzy i zdajesz się być taki okrąglutki i dobrze odżywiony; możesz jednak przybierać na wadze, ile chcesz, nie dam się tym wprowadzić w błąd co do twojego usposobienia; zawsze pozostaniesz taki sam, jak dawniej, a i znów schudniesz, i znów będziesz się trapił – ty nawet nie kryjesz wzruszenia, kiedy mu ulegasz, twoja twarz jest jak płaczący Agamemnon, niczego nie sposób dostrzec poza tyłem głowy, łysym ze zgryzoty! – Żegnaj, miły, żegnaj, dobry!\nTa nieco przerysowana antropomorfizacja Księżyca jest zarazem rodzajem hymnu pochwalnego, wygłaszanego w nocy ku jego czci. Jest on przeciwieństwem życiowej chwilowości i egzystencji, zamykającej się w ściśle określonej liczbie jego obrotów wokół Ziemi i liczbę obiegów naszej planety wokół Słońca. Ostateczność kosmiczna ziemskiego satelity i zapatrzenie się w niego, oddalają myśli o śmierci i są przypomnieniem zasad podstawowych, chwil pierwszych, kiedy to powstał Układ Słoneczny i poszczególne globy znalazły swoje orbity, utrwaliły swój ruch na nich i pojawiały się w świadomościach miliardów istnień, w coraz to innych okresach historii ludzkości i dziejów układu planetarno-gwiezdnego. Uwielbienie dla Księżyca, przywołanie melancholijnych chwil, oddanie się magii pełni i jej efektów, nie oddala ostatecznie śmierci i jakże romantycznej, a zarazem powiązanej z antropologią chrześcijańską pewności, że u końca każdej drogi pojawi się dramat. Jak wskazuje Erich Aurebach:\nSwoistość tego radykalnie kreaturalnego obrazu człowieka, który znajduje się w szczególnie ostrym kontraście do wizji antyczno-humanistycznej, polega na tym, iż obraz ten, zachowując bardzo wiele respektu przed ziemską szatą stanową, dopóki ją człowiek nosi, nie ma jednocześnie ani odrobiny respektu dla samego człowieka, gdy ów szatę tę zdejmie; albowiem pod ową szatą nie ma nic oprócz ciała, które starość i choroba hańbią, a śmierć i rozkład – niszczą. jest to, jeżeli można tak powiedzieć, radykalna teoria równości wszystkich ludzi, jednakże nie w znaczeniu aktywno-politycznym, lecz w sensie powszechnego odwartościowania egzystencji, które bezpośrednio odnosi się do każdego człowieka. Marnością jest wszystko, co człowiek czyni i wokół czego się krząta; jego instynkty zmuszają go wprawdzie, aby działał i aby kurczowo trzymał się ziemskiego żywota, wszelako nie ma to żadnej wartości i znaczenia. Ludzie nie są bynajmniej równi w swych wzajemnych stosunkach bądź też „w obliczu prawa”; przeciwnie, Bóg tak urządził świat, iż w życiu ziemskim panuje pomiędzy ludźmi nierówność; równi stają się dopiero w spotkaniu ze śmiercią, w obliczu kreatuaralnego rozkładu, w obliczu Boga.\nBohater opowieści Klingemanna ma świadomość końca drogi ludzkiej, a jednocześnie prowadzi jakąś ironiczną grę mortualną z samym sobą, ze spotykanymi ludźmi i ze Stwórcą. Widać to najlepiej w Monologu obłąkanego stwórcy świata , który jest tyleż ironicznym nawiązaniem do licznych kosmogonii, co próbą polemiki autora z radykalnymi poglądami Kościoła. Ten komiczny stwórca kwestionuje sam sens stworzenia i próbuje polemizować z dziewiętnastowieczną nauką, z dogmatami religijnymi i systemami filozoficznymi. Mówi: Każdy potrafi teraz z nic nie znaczącej łupiny wyciągnąć, wedle upodobania, całe kosmogonie, filozofie, historie powszechne itp., włącznie z odpowiednimi obrazkami. Choć ostrze ironii skierowane jest na człowieka, to jednak adresatem jest też Bóg, który był właściwym Stwórcą i usankcjonował prawa obowiązujące w tym świecie. Ustalił proporcje i zatrzymał wielkie układy na „kosmiczne mgnienie” za sprawą magnetyzmu. W dziewiętnastym wieku fascynowano się nim (magnetyzmem), przywoływano słynne doświadczenie Newtona z jabłkiem i próbowano dociekać jaka jest jego prawdziwa istota. John F. W. Herschel pisał we Wstępie do badań przyrodniczych, studiowanym chętnie przez europejskich romantyków: Spostrzegamy, że księżyc krąży wokół ziemi, i ponieważ żywimy przekonanie, iż jest on ciałem stałym, a nie widzieliśmy nigdy, by jakieś ciało stałe, znajdujące się w zasięgu naszego działania i naszych możliwości badawczych, krążyło wokół innego ciała nie przytrzymywane przez jakąś siłę lub też nie połączone z nim jakąś więzią, przeto wnosimy, że między księżycem a ziemią istnieje jakaś siła i istnieje jakieś powiązanie. Mimo to nie mamy pojęcia, jakiego rodzaju jest to powiązanie, ani też nie umiemy wyobrazić sobie, jak owa siła może działać na odległość i poprzez przestrzeń pustą lub, najwyżej, wypełnioną jakimś niewidzialnym fluidem. W takich chwilach, gdy trudno znaleźć odpowiedź na podstawowe pytania, nawet poeci nie mają punktów oparcia dla wyobraźni i Klingemann ukazuje ich jako byty zawieszone między daleką przeszłością astralną, a chwilowością teraźniejszości:\nMierzone skalą ich ideału wszystko wypadnie zbyt małe, bo skala ta sięga wyżej chmur i sami nie mogą dostrzec, gdzie się kończy, muszą więc orientować się według gwiazd jako prowizorycznych punktów granicznych, z nich zaś jakże wiele, któż to może wiedzieć, pozostaje do dziś poza zasięgiem wzroku, a ich światło wciąż jeszcze biegnie ku nam.\nTo jest już wyższa wiedza o wszechświecie, która zarazem jest metaforą istnienia pośród mroku, tajemniczego połyskiwania i mgielnej poświaty; nagłego pojawiania się bezgłośnej błyskawicy i cienia Rozdrożnego na kolejnych mijanych domach.\nJakże kontrastuje kreacja głównego bohatera i innych postaci Klingemanna z najsłynniejszym w dziejach przedstawieniem straży nocnej. Powszechnie znany i wielokrotnie komentowany obraz Rembrandta pt. Wymarsz strzelców prezentuje grupę zamożnych ludzi, którzy idą pełnić obowiązki obywatelskie z werwą i rodzajem radosnego namaszczenia. Choć dookoła panują mroki, to grupa jest dobrze oświetlona, a złote stroje niektórych postaci wręcz lśnią jak latarnie. To właśnie mistrzowskie przedstawienie światła na twarzach, na elementach ubioru i trzymanej broni, ukazuje ludzi, którzy w nocy czują się nieomal jak za dnia. Ale w grupie tej znajdziemy też postaci zagadkowe, jak dziewczyna z przytwierdzonym do pasa kurczakiem, czy grupa szepczących mężczyzn z lewej strony obrazu. Także starzec, stojący za jasno oświetlonym dowódcą, zdaje się przygotowywać do jakiegoś tajemniczego przedsięwzięcia, a i dobosz ukazany został w dziwnej pozie. Choć wymowa obrazu jest pozytywna i przywodzi na myśl liczne malarskie przedstawienia grup myśliwych, ruszających na polowanie, to jednak mroki i cienie przydają tajemniczości tej chwili. Nie ma tutaj jednak jakiejś sztucznej pozy, powagi napuszonych bogaczy, raczej mamy do czynienia – tak jak u Klingemanna – z ceremoniałem, traktowanym z przymrużeniem oka, a nawet z ludycznym śmiechem. Widzimy przecież i biegającego pomiędzy ludźmi kundelka, po lewej stronie, na dole obrazu pojawia się chłopiec lub karzeł ubrany w paradne szaty, mający hełm na głowie, no i ten dziwaczny kurczak z za dużymi nogami. Niechaj ta wizja straży nocnej Rembrandta, będąca w tym artykule kontrapunktem i dopełnieniem kreacji Klingemanna, ale też i prezentowanych na początku panoram nocnych Friedricha, zamknie nasze rozważania o tym jakże znaczącym dziele romantyzmu niemieckiego.\n2014/08/22 @ 12:50\t(Periodyki, Śmierć, Świat)\nW Internecie znalazł się film z egzekucji amerykańskiego dziennikarza Jamesa Foleya, którego po dwóch latach więzienia w Syrii i północnym Iraku, zdekapitował pochodzący z Londynu islamista. Zdradził go akcent i sposób posługiwania się językiem angielskim, jakże charakterystyczny dla brytyjskich Arabów. Patrzę na ten przerażający zapis i widzę dumnego człowieka, ubranego w pomarańczowe łachy, zmuszonego do wygłoszenia absurdalnych tekstów, ale zachowującego się godnie w obliczu swoich ostatnich chwil. Obok niego stoi zarozumialec, podrygujący i co chwilę lekko unoszący się na nogach, co wyraźnie wskazuje na użycie narkotyków. To dla niego rodzaj zabawy, a zarazem popis głupoty, religijnego otumanienia, walki o coś, co może tysiąc lat temu miało jakiś „sens”, ale teraz jest tylko archaicznym cytatem kulturowym, rodzajem pułapki, w którą stale wpadają nadpobudliwi młodzieńcy na Bliskim Wschodzie. Patrząc na te dwie postaci, bohatera zarzynanego z zimną krwią i rzeźnika, który chce zamanifestować siłę swego ugrupowania, a staje w jednym szeregu z najohydniejszymi ludzkimi bytami, jakie pojawiły się na ziemi, zauważam coś, co umknęło uwadze tych, którzy film rozpowszechnili w sieci. To zapatrzenie Jamesa w dal, to jego sztywne trzymanie się na kolanach i rodzaj dumy ze swojego życia, rysujący się na twarzy, to wreszcie sposób, w jaki wypowiada narzucony mu tekst. Ubrane na czarno kreatury, pragnące zastraszyć ludzi Zachodu, pokazały wspaniałego człowieka, który nie ugiął się do końca. Wcześniej uwolniony francuski więzień, za którego zapłacono ogromny okup, mówi, że Foley zachowywał się dumnie przez cały czas uwięzienia, dzielił się chlebem, oddawał koc w zimne noce, a nade wszystko bez skargi znosił obelgi i ciosy pilnujących go strażników. W świecie ludzkim, na początku nowego stulecia, w którym miało już nie być wojen i zbrodni, stale stajemy w obliczu zezwięrzęcenia i utraty cech ludzkich różnych szaleńców. Żaden z poziomów życia społecznego nie jest wolny od takich postaci, czy to będzie włóczęga w opuszczonym budynku, czy rozhisteryzowany kibic drużyny futbolowej, czy profesor uniwersytetu, potajemnie zatrudniający w swojej Katedrze młodą kochankę, wszędzie pojawi się ten sam błazeński profil, wykrzywienie rysów ludzkich i nienawiść w oczach, jak u wilka, rzucającego się na bezbronne jagnię. Tutaj, w północnym Iraku, w otoczeniu piachów i zwietrzałych wzgórz, rozegrał się dramat jednego człowieka i całej ludzkości, a jego uczestnicy, kaci w dziwacznym przebraniu, już są martwi, bo prędzej czy później zabiją ich kompani, lub wpadną w ręce amerykańskich lub kurdyjskich mścicieli.\nByłem w północnym Iraku jesienią 2011 roku i przemierzałem samochodami ziemie zamieszkiwane przez Jazydów i Kurdów. Wszędzie spotykałem wspaniałych ludzi i z wieloma się zaprzyjaźniłem. W As- Sulajmanijji, zetknąłem się z Malą Baktiarem, jakby duchowym przywódcą Kurdystanu, prezentującym się jak europejski polityk, zawsze chodzącym w nienagannie skrojonych garniturach. Teraz widzę jego zdjęcia w polowych szarawarach, podczas spotkań z bojownikami, z kałasznikowem w rękach. W Iraku rozmawialiśmy o aspiracjach narodu kurdyjskiego do wolności, o przemianach na Bliskim Wschodzie i szansach na zaprowadzenie nowego ładu. Minęły zaledwie trzy lata i wróg wewnętrzny, armie ubranych na czarno łotrów, stanęły przy umownych granicach ziem kurdyjskich. Jestem jednak spokojny o dalszy ciąg zdarzeń, bo ludzie, których spotkałem, z którymi piłem wino i jadłem arabski chleb, mieli w sobie ten sam rodzaj ludzkiej dumy, jaki pojawił się w postawie ginącego Jamesa Foleya. Oni nie pozwolą by islamskie hordy wdarły się do pięknie odbudowanego Erbilu, do kwitnącej As-Sulajmanijji, by rozbiły swoje obozy nad zjawiskowym jeziorem Dukan, opanowały ziemie, na których od wieków uprawiano pomarańcze i granaty. W roku 2013 pojechałem z kolei do Centralnego Iraku i dotarłem nieopodal ruin starożytnego Babilonu, gdzie mogłem obserwować innych ludzi, najczęściej spokojnych i mających dosyć nieustannych wojen. Ale pośród nich widywałem takich, którzy patrzyli na mnie zbyt uważnie, z dzikim błyskiem w oku, i może rozważali czy nadałbym się na zakładnika. Ochrona była na szczęście bardzo szczelna, a potem w Bagdadzie – jeżdżąc z jednym z posłów parlamentu – przemykałem specjalnymi, chronionymi przez żołnierzy alejami, przeznaczonymi tylko dla polityków i ich gości. Dopiero dzisiaj zdaję sobie sprawę jak niebezpieczna była ta podróż i jak bardzo narażałem życie – szczególnie podczas samotnej eskapady samochodowej przez wsie nad rzeką Szatt al-Hilla. Wydawało mi się, że wszystko jest w porządku, a życie biegnie swoim torem w małych, najczęściej zamkniętych domostwach – dzisiaj wiem, że zło czaiło się wszędzie i żaden Europejczyk nie może tam czuć się bezpiecznie. Myślę, że śmierć bohaterskiego dziennikarza wyrządziła islamistom więcej szkód, niż zdolni to sobie byli wyobrazić i odpowiedź cywilizowanego świata będzie piorunująca. Krew Jamesa Foleya wsiąkła w piasek północnego Iraku, ale jego ofiara będzie jak rozkaz, wydany doborowym amerykańskim jednostkom i żadne kodeksy, żadne religijne nakazy nie staną im na przeszkodzie.


PRZEDPREMIEROWO: Jak poradzić sobie z pytaniem religijnym? - oficjalna strona programu Milionerzy\nPRZEDPREMIEROWO: Jak poradzić sobie z pytaniem religijnym?\nMaks usłyszał pytanie za pół miliona i... dał radę!\nPRZEDPREMIEROWO: Mitologia grecka nie jest łatwa!\nPokonała go... kotka w rui\nPRZEDPREMIEROWO: Kim jest grubianin?\nPytanie za pół miliona: nie zaufała publiczności i... żałuje!\nPRZEDPREMIEROWO: Jak dokończyć wiersz Tuwima?\nMa trzy koła ratunkowe do dyspozycji i sporo wątpliwości. Jak potoczą się losy nowej uczestniczki? Oglądajcie w poniedziałek o 20:55!


Opiekacz do pizzy w samochodzie | TechNow.pl\nOpiekacz do pizzy w samochodzie\nLampka w formie kuli ziemskiej\nSkaner w długopisie\nKropla przewidująca pogodę\nInne Motoryzacja Najnowsze wpisy\nAutor: Ewa / 08-02-2013\nPizza w trasie? Z tym opiekaczem nie będzie problemu z przyrządzeniem pysznej przekąski w przerwie w podróży. Wystarczy wpiąć ten niewielki piecyk do gniazda zapalniczki i po kilku minutach cieszyć się smakiem włoskiego dania.\nSprzęt sprawdza się w przypadku osób mobilnych, które lubią wiedzieć co dokładnie jedzą. W końcu własna kuchnia, nawet w tak małym rozmiarze, pozwala przygotować danie z wybranych składników. Opiekacz sprawdzi się nie tylko do pizzy – można przygotować w nim zapiekankę czy kanapkę na gorąco.\nWygodny uchwyt ułatwia przenoszenie urządzenia z miejsca na miejsce.\nTagi: jedzenie, opiekacz, pizza, samochód, zapalniczka\nGadżety Najnowsze wpisy Autor: Ewa / 04-05-2017


Strona główna / Warto przeczytać / Więcej / Sodalis Marianus październik - grudzień 2015\nUkazał się najnowszy (4/2015) numer naszego sodalicyjnego kwartalnika Sodalis Marianus.\nNa okładce zamieszczamy logo Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, który właśnie rozpoczął się w Kościele. Według życzenia papieża Franciszka ma to być dla wszystkich wierzących prawdziwy czas spotkania z miłosierdziem Boga. Pomogą w tym jubileuszowe odpusty, do uzyskiwania których zachęca nas Ojciec Święty. Czyni to m.in. w specjalnym liście napisanym w związku z Jubileuszem Miłosierdzia, który drukujemy w tym numerze Sodalisa Marianusa.\nW tematykę Roku Miłosierdzia wprowadza również tekst prof. Marii Braun-Gałkowskiej, napisany specjalnie dla naszego kwartalnika. Jest to poszerzona wersja wykładu, który Pani Profesor przedstawiła na naszej wrześniowej pielgrzymce na Jasną Górę. Autorka wyjaśnia ideę Roku Świętego oraz symbolikę z nim związaną. Podając bardzo konkretne propozycje różnych działań zachęca, abyśmy ten niezwykły czas dobrze wykorzystali, aby nie minął on jakby mimochodem, wśród wielu innych rocznic i uroczystości. Dopełnieniem tematyki Roku Miłosierdzia jest tekst Krystyny Tkaczyk z Warszawy. Przedstawia przykłady świętych kobiet, których szczególną misją było ukazywanie potęgi Bożej dobroci. Jednocześnie w Kościele w Polsce rozpoczęliśmy Jubileusz 1050. Rocznicy Chrztu Polski. Jest to kolejna okazja do odnowienia i umocnienia naszej wiary.\nW Sodalisie omawiamy szczegóły programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na bieżący rok liturgiczny. Tradycyjnie zachęcamy do lektury tekstu o. Emilio de Cardenasa, który w swoim cyklu omawia uroczystości i święta Pańskie z maryjną cechą. Tym razem przybliża nam bogatą treść uroczystości Zwiastowania Pańskiego. Polecamy również relację z wrześniowej pielgrzymki sodalicyjnej na Jasną Górę oraz wspomnienia o zmarłej niedawno prezesce poznańskiej sodalicji śp. Aleksandrze Krotofil.


Jak prawidłowo piłować paznokcie? | Pirolam\nJak piłować paznokcie? Jaki kształt dobrać do konkretnej płytki paznokcia? Jak go odpowiednio wyprofilować, aby nie doprowadzić do uszkodzeń? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziesz w artykule.\nJak piłować paznokcie? Kształty\nMigdałki, trumienki, a może ballerina? Pilnikiem metalowym czy papierowym? Na sucho czy mokro? Odpowiedź na pytanie, jak piłować paznokcie, wbrew pozorom, nie należy do łatwych. Przystępując do piłowania płytki paznokcia, należy wyposażyć się w odpowiednie akcesoria, przemyśleć, jaki ma być efekt końcowy, a na koniec - opanować właściwą technikę.\nJeżeli chodzi o same akcesoria, wachlarz możliwości jest szeroki. W drogeriach kosmetycznych można znaleźć pilniki metalowe, papierowe, szklane oraz kamienne. Najlepszym wyborem będzie pilnik papierowy, który można stosować do każdego rodzaju paznokci, jednak należy wziąć pod uwagę jego gradację. W uproszczeniu, gradacją określa ilość ziarenek ściernych na jednym centymetrze kwadratowym powierzchni pilnika. Im gradacja niższa, tym ziarno będzie grubsze, a pilnik ostrzejszy. Do piłowania paznokci naturalnych zaleca się gradację od 100 do 240, zaś do sztucznych – od 80. Piłowanie powinno się rozpocząć od pilnika o niższej gradacji i stopniowo zwiększać jego ziarnistość.\nPrzy wyborze pilnika papierowego, należy wziąć pod uwagę nie tylko gradację, ale też kształt. W drogeriach dostępne są pilniki proste, półksiężycowe, owalne. Proste oraz owalne są najbardziej uniwersalne. Sprawdzą się zarówno w przypadku skracania płytki, jak i nadawania pożądanego kształtu. Pilniki półksiężycowe będą zaś najlepsze w profilowaniu kształtu płytki.\nPilnik papierowy można dostosować do każdego typu i rodzaju paznokci, jednakże jego minusem będzie krótka żywotność. Pod tym względem nie może się on równać z pilnikami metalowymi, które, mimo dużej wytrzymałości, mogą być zbyt ostre do naturalnej płytki. Dużą wytrzymałością cechują się też pilniki szklane i kamienne, są one jednak zdecydowanie droższe od pozostałych i trudniej nimi manewrować. Będą natomiast łagodniejsze dla paznokci od metalowych.\nPosiadając odpowiedni pilnik, należy przemyśleć, jaki efekt końcowy ma zostać osiągnięty. Myli się ten, kto uważa, iż paznokcie można piłować tylko na prosto lub na okrągło. Otóż kosmetyczki wymieniają 12 kształtów paznokci:\nklasyczny (inaczej półokrągły),\nWybór odpowiedniego kształtu paznokci to jednak nie wszystko. Trzeba także wiedzieć, jak nadać kształt paznokciom. Innymi słowy - jak prawidłowo wypiłować paznokcie.\nJak piłować krótkie i szerokie paznokcie?\nWarto podkreślić, że wygląd oraz długość naturalnej płytki paznokcia często uniemożliwia nadanie jej pożądanego kształtu. Przykładowo, przy bardzo krótkich paznokciach osiągnięcie kształtu szminki czy balleriny jest niemal niemożliwe. Zatem jak piłować paznokcie krótkie? W większości przypadków jedyną możliwością jest nadanie im klasycznego kształtu, czyli spiłowanie płytki na półokrągło lub owalnie. Piłowanie na owal dodatkowo wysmukli płytkę, przez co jest zalecane posiadaczkom szerokich paznokci.\nJak jeszcze piłować szerokie paznokcie? Aby maksymalnie wydłużyć i wysmuklić palce, warto nadać płytce paznokci kształt migdała, czyli wypiłować je na lekko spiczasty, ale delikatnie zaokrąglony na końcu kształt. Natomiast niezalecany jest kwadrat, gdyż ten kształt optycznie skraca i poszerza palce.\nWarto także wiedzieć, jak dobrze piłować paznokcie, niezależnie od kształtu. Istnieje kilka żelaznych zasad:\nPo pierwsze płytka paznokcia w trakcie skracania powinna być sucha.\nPo drugie nie należy piłować paznokci w powietrzu. Dłoń powinna mieć stabilne podparcie.\nPo trzecie paznokcie należy piłować zawsze w tym samym kierunku, trzymając pilnik prostopadle.\nPo czwarte pilnika nie należy przyciskać zbyt mocno do płytki, ponieważ w ten sposób możemy mieć trudność z osiągnięciem wybranego kształtu, a także doprowadzić do nierówności, których nie uda się później wygładzić.\nPaznokcie kwadratowe to jeden z najchętniej wybieranych kształtów. Zwolenniczki „kwadratów” twierdzą, że są one bardzo wygodne i pasują zarówno do krótkich, jak i długich paznokci. Warto jednak podkreślić, że kwadratowe paznokcie bardzo skracają i poszerzają palce. Z tego powodu paniom, które nie mogą pochwalić się smukłymi palcami, zaleca się tzw. zaokrąglone kwadraty, czyli delikatniejszą wersję ze spiłowanymi bokami.\nJak wypiłować paznokcie na kwadrat? Najpierw warto zapewnić dłoni odpowiednie podparcie. Aby wolny brzeg paznokcia wypiłować na prosto, należy trzymać pilnik prostopadle do palca. Zalecane jest piłowanie paznokcia w jedną stronę, co zapobiegnie powstaniu nierówności. Następnie pilnik należy ustawić równolegle do palca, by wyrównać boki. Zaś w wersji zaokrąglonego kwadratu, należy lekko zaokrąglić brzegi.\nHitem ostatnich miesięcy są paznokcie trumienki, nazywane także ballerina shape. Stały się one modne za sprawą sióstr Kardashian. W Polsce zaś zostały wypromowane przez influencerki. Jak wyglądają paznokcie ballerina shape? Przypominają one prostokąt, który zwęża się wraz z długością płytki paznokcia. Taki kształt najlepiej sprawdzi się przy długich paznokciach. Jego zaletą jest brak ostrych krawędzi, jakie można zaobserwować przy paznokciach wypiłowanych w ostry kwadrat. Kolejnym plusem jest optyczne wyszczuplenie dłoni.\nJak wypiłować paznokcie w tzw. trumienki? Jedną z metod jest spiłowanie ich w niezbyt ostry trójkąt. Należy przy tym pamiętać, że paznokcie mają się zwężać jedynie delikatnie (nie tak jak przy piłowaniu w szpic). Następny krok to spiłowanie wierzchołka trójkąta (końcówki paznokcia) na prosto. Na koniec warto delikatnie wygładzić boki, w taki sposób by usunąć ewentualne ostre krawędzie.\nOwal to kolejny, poza kwadratem, najczęściej wybierany przez Polki kształt płytki paznokcia. Owalne paznokcie są uniwersalne i bardzo wygodne. Pasują do każdej długości paznokci, niezależnie od kształtu płytki czy długości palców. Aby wypiłować paznokcie na owal, wystarczy skupić się na kształcie opuszków palców, wybierając przy tym odpowiednią długość.\nKształtem zbliżonym do owalu jest migdał. Paznokcie migdałki także są uniwersalne, wygodne, a ich dodatkowym atutem jest możliwość optycznego wydłużenia palców dłoni. Jednakże nadanie takiego kształtu będzie wymagało większej wprawy. Jak wypiłować migdałki? Najlepiej zacząć od wypiłowania boków paznokci pod kątem 45-60 stopni. Następnie należy zaokrąglić powstały w ten sposób szpic.\nAleksandra Wiktoria Surma, Piotr Nockowski, Wpływ stanu zdrowia oraz stylu życia na wygląd paznokci, Kosmetologia Estetyczna 1 / 2016 / vol. 5.


Rak prostaty – jak przebiega choroba – HIFU CLINIC\nRak prostaty – jak przebiega choroba\nRak stercza należy najczęściej do nowotworów o stosunkowo łagodnym przebiegu – rozwija się bardzo powoli i relatywnie późno dając przerzuty lub wykazując cechy naciekania tkanek otaczających. Dlatego niezwykle istotne jest regularne badanie czynnika PSA i dbałość o zdrowy tryb życia. Niestety, w Polsce nadal zbyt często rozpoznaje się ten nowotwór w stadiach zaawansowanych, o dużo gorszym rokowaniu.\nRak gruczołu krokowego jest bezpośrednio związany z wiekiem i pojawia się najczęściej u Pacjentów powyżej 60. roku życia. Jest to prawdopodobnie związane z procesami starzenia, niedoskonałej naprawy uszkodzonych komórek i zmian w gospodarce hormonalnej. U młodszych mężczyzn rak stercza wykrywany jest zdecydowanie rzadziej (Pacjenci poniżej 40. roku życia stanowią znikomy odsetek), jednak rozpoznany przebiega u nich bardziej złośliwie i ma gorsze rokowanie więc wymaga agresywnego leczenia.\nSkłonności do zachorowania na nowotwór gruczołu krokowego mogą być również warunkowane genetycznie. Jeśli w Twojej rodzinie były przypadki raka, koniecznie skonsultuj się ze specjalistą urologiem, aby wykonać niezbędne badania, bo mogą one uratować Ci życie. Obecnie, dzięki wprowadzeniu 4KScore test, możliwe jest przewidzenie wystąpienia nowotworu nawet z dwudziestoletnim wyprzedzeniem, co daje bardzo duże szanse na całkowite wyleczenie.\nPonieważ wpływ na rozwój nowotworu ma prowadzony tryb życia i środowisko, warto pamiętać o zbawiennym działaniu diety bogatej w antyoksydanty oraz witaminy obecne w wielu warzywach i owocach, zwłaszcza pomidorach i ich przetworach, a także o zmniejszeniu spożycia alkoholu oraz żywności przetworzonej, zawierającej konserwanty i sztuczne barwniki. Istotne jest również ograniczenie spożycia produktów zawierających tłuszcze nasycone, takich jak czerwone mięso i wprowadzenie w zamian do jadłospisu kwasów tłuszczowych nienasyconych, obecnych np. w olejach roślinnych i rybach.\nWyrobienie sobie zdrowych nawyków żywieniowych pozytywnie wpłynie na cały Twój organizm, poprawiając jego funkcjonowanie, a przy okazji będzie działać profilaktycznie na sprawność prostaty. Wybierając dietę śródziemnomorską lub dalekoazjatycką możesz w prosty i smaczny sposób pomóc swojemu ciału.\nPamiętaj, żeby regularnie kontrolować swój organizm. Jeśli zauważysz niepokojące objawy, takie jak problemy z oddawaniem moczu, zaburzenia erekcji czy krew w moczu, niezwłocznie udaj się do specjalisty, który prawidłowo zdiagnozuje problem i pomoże Ci w procesie leczenia. To nie zawsze jest nowotwór, czasami tylko łagodny przerost stercza. Jednak nie lekceważ sygnałów, jakie daje Ci Twoje własne ciało.\nWyniki badań możesz również skonsultować bezpłatnie on-line ze specjalistami z HIFU CLINIC Centrum Leczenia Raka Prostaty. Rozwiejemy Twoje wątpliwości i, jeśli okaże się to konieczne, zaproponujemy najodpowiedniejszy dla Ciebie sposób leczenia.


ACUTE MIND powraca z nową płytą! - i-Music.com.pl\nACUTE MIND powraca z nową płytą!\nAuthor MK Date 9 czerwca, 2020\nLubelski prog-rockowy zespół ACUTE MIND powraca z nową płytą! Album zatytułowany „Under The Empty Sky” zostanie wydany przez poznańską wytwórnię OSKAR.\nUtworem promującym album jest tytułowy „Under The Empty Sky”, do którego klip tekstowy można oglądać na YouTube’owym kanale zespołu:\nZamówienia na płytę można składać na stronie oficjalnego dystrybutora pod adresem:\nPosted in Albumy, Strona główna


Brak swiatel na wlaczonym/wylanczonym silniku nie dzialaja | Forum Jednoślad.pl\n10 marca 2010 dnia 16:54 #218294 Reply\na wiec ostatnie odkręcałem wariator i blokowałem wal wkładając 2 śrubokręty w magneto i po tym odpaliłem skuta i nie mam żadnych świateł ani migaczy ani podświetlania na zegarach ❓ 😳 skuter odpala na kopa aku słabe ale rozrusznikiem zakręci wiec światła stopu powinny się zapalić :hmmm: a nie palą się na włączonym/wylanczonym silniku czy jest to możliwe ze zerwałem jakieś kable w magnecie (nie mogę na razie zdjac magneta bo nie mam ściągacza) dajcie jakieś rady co mam sprawdźić\nyamaha aerox :*\n10 marca 2010 dnia 16:57 #218295 Reply\nco tu masz od sprawdzaniaż jak się nie myśli i wsadza śrubokręt w magneto…\npewnie wsadziłeś w dziurkę do środka żeby śrubokręt się o coś zaparł i odkręcałeś…\nbarwo. prawdopodobnie się cewki albo urwał y albo druciki pozrywały.\nEwentualnie jak grzebałęś przy kabelkach to źle podłączyłeś.\n10 marca 2010 dnia 19:08 #218296 Reply\nDaję głowę sobie uciąć że przerwałeś uzwojenie w statorze… Będzie on do wymiany. Możesz też dać do zakładu co przewijają silniki elektryczne aby nawinęli nowe uzwojenie. Ale czy gra warta świeczkiż Zależy przede wszystkim od ceny.\n10 marca 2010 dnia 22:41 #218297 Reply\nale jak bym cewki urwal to by w swiecy iskra bylaż?? i normalnie odpalal z kopa z praktycznie padnietym aku starter tez zakreci ale slabo bo aku nie ladowalem i stalo przez zime\n11 marca 2010 dnia 08:54 #218298 Reply\nZależy którą cewkę przerwałeś.\n11 marca 2010 dnia 19:38 #218299 Reply\nja miałem kiedyś całą cewke podrapaną, bo chyba za mocno wkręciłem śruby po wentylatorze żeby zablokować czymś o nie i byłem u jednego kolesia co nawija ale nie dał rady ponieważ druciki są bardzo cienkie a poza tym nie dało się cewki całkowicie wyciągnąć czy coś takiego i kupiłem nowy zapłon.\nOdpowiedz na: Brak swiatel na wlaczonym/wylanczonym silniku nie dzialaja\nBrak prądu router bassa 50\nPlastyki – ZAWIASY


Plotki o "Rebels" #19\n2014-08-29 18:54:17 ShaakTi1138 Różne\nZ serialu "Star Wars: Rebeliantów" ostatnią nowością jest zapowiedź czwartego klipu przedpremierowego, zatytułowanego "Property of Ezra Bridger". Premiera pełnej wersji nastąpi w poniedziałek.\nChyba ważniejsza informacja pojawiła się w najnowszym Insiderze - znamy już tytuły pierwszych trzech odcinków właściwego serialu. Na Rebels Report możecie zobaczyć kto będzie reżyserował jaki odcinek. Wśród reżyserów znajdują się zapowiadani już wcześniej bracia Steven i Steward Lee (ten drugi wyreżyserował ponad 20 odcinków "The Clone Wars"), a pisaniem scenariuszy zajmują się Greg Weisman i znany fanom Henry Gilroy. A oto i same odcinki:\n1. Jako odcinek pierwszy - podzielony na części A, B, C i D - podano cztery klipy, które oglądamy od kilku tygodni.\n2. "Spark of Rebellion" - oznaczony jako dwa odcinki, jest to pilot, który zadebiutuje 3 października.\n3. "Droids in Distress".\n4. "Fighter Flight"\n5. "Rise of the Old Masters"\nOstatnio wywiadu udzielił Simon Kinberg. Producent wyznał, że wielu rzeczy dopiero się uczy, bo to jego pierwsza przygoda z animacją. Zapytany o inspiracje biblijne w imionach bohaterów (zaliczają się do nich Ezra i Kanan), odpowiedział, że nie są one przypadkowe, bo księga ta jest ważna "w tradycji tworzenia mitu" (odniósł się też do Josepha Campbella). Potwierdził też, że czerpano również z "Poszukiwaczy zaginionej arki" (jego rozmówca, Brian Young, jest znany jako autor artykułów o kinowych inspiracjach w "Gwiezdnych Wojnach"). Padło też pytanie o procę Ezry (która wzbudza nieco kontrowersji wśród fanów) - Simon powiedział, że za jej ostateczny projekt odpowiedzialny jest Dave Filoni. Twórcy chcieli dać chłopcu broń, dzięki której mógłby się bronić przed szturmowcami, ale która jednocześnie nie byłaby śmiercionośna. Oczywiście inspirowano się tu biblijną opowieścią o Dawidzie i Goliacie (teoria Younga o pochodzeniu broni odnosiła się do gry RPG "Star Wars", gdzie widniała postać dziecka z procą).\nNa koniec, w facebookowym albumie Star Wars Rebels pojawiło się kilka nowych zdjęć - szturmowców, Zeba, "Phantoma" i broni.\n2014-08-27 18:21:54 ShaakTi1138 YouTube\n2014-08-25 11:59:30 ShaakTi1138 YouTube\nPrzed nami trzeci z czterech klipów przedpremierowych z serialu "Star Wars: Rebelianci". Tym razem nosi on tytuł "Entanglement" i skupia się na postaci Zeba. Poprzednie filmiki - "The Machine in the Ghost" oraz "Art Attack" znajdują się tu i tutaj.\nW Sieci ukazał się też kolejny filmik z serii "Secrets of Star Wars Rebels", tym razem prezentujący AT-AT. W chwili obecnej dostępny jest na stronie Toys "R" Us.\n2014-08-23 10:57:16 ShaakTi1138 YouTube\nKampania reklamowa "Rebeliantów" rusza pełną parą: na Oficjalnej wstawiono trzy nowe spoty telewizyjne promujące serial. Przypominamy, że premiera filmu "Spark of Rebellion" nastąpi trzeciego października, a właściwego serialu - trzynastego. Zapraszamy do oglądania.\nKlip z Zebem\n2014-08-22 17:12:59 ShaakTi1138 THR\nDzięki artykułowi na Hollywood Reporterze możemy obejrzeć krótką zapowiedź trzeciego z czterech klipów z serialu "Rebelianci" - tym razem bohaterem jest Zeb. Pełna wersja w poniedziałek.\nPrzy okazji, pojawiło się kilka nowych detali dotyczących DVD "Spark of the Rebellion". W Stanach na płycie znajdzie się pilot, cztery przedpremierowe klipy i nieokreślony film zza kulis. Dodatkowo w opakowaniu znajdzie się model 3D statku "Ghost".\n"Rebelianci": "Art Attack"\n2014-08-18 17:04:03 ShaakTi1138 Różne\nPrzed nami drugi z czterech klipów promocyjnych z "Rebeliantów" - tym razem jest to "Art Attack", skupiający się na postaci Sabine. Jeśli chcecie przypomnieć sobie zeszłotygodniowy "The Machine in the Ghost", kliknijcie tutaj. Za tydzień prawdopodobnie zobaczymy filmik z Zebem.\nToysRus wydało też kolejny filmik z serii "Secrets of Star Wars Rebels", tym razem prezentujący Choppera. Jeśli wejdziecie na stronę sklepu, możecie zobaczyć jakie klipy są zaplanowane na kolejne tygodnie - ostatni ukaże się 26 października. Przy okazji, pojawiła się plotka, że niemiecka premiera serialu będzie miała miejsce w piątek 3 października. Może w podobnym czasie "Rebelianci" pojawią się również w Ameryce.\nPlotki o "Rebels" #18\n2014-08-15 19:58:06 ShaakTi1138 Różne\nPrzed nami kolejna zapowiedź klipu z "Rebeliantów", który ukaże się w najbliższy poniedziałek - tym razem jest to "Art Attack" z Sabine w roli głównej. Co ciekawe, oficjalny profil serialu na Facebooku potwierdził, że te filmiki nie są częścią odcinków, a jedynie materiałami promocyjnymi. Na razie nie wiadomo w jaki sposób (i czy w ogóle) wpasują się w główną historię.\nNa Amazonie można już bez problemów zamawiać DVD "Spark of Rebelion", pojawiła się również okładka (w Kanadzie będzie można dostać wersję dwujęzyczną, angielską i francuską). Nadal nie ma jednak oficjalnego oświadczenia Lucasfilmu co takiego znajdzie się na tej płycie. Pojawiła się też plotka, jakoby "Rebelianci" mieli być pokazywani na brytyjskiej platformie Sky jeszcze w sierpniu. Przedstawiciele firmy potwierdzili, że posiadają takie informacje, ale nie znają jeszcze konkretnej daty premiery.\nSporo nowych informacji o serialu wyciekło dzięki premierze książeczki "Rebels: Head to Head". Na Facebooku Yakface można poprzeglądać wybrane zdjęcia nowych bohaterów, droidów, pojazdów i zwierząt. A oto, co można tam wyczytać (uwaga na drobne spoilery):\nPostacie:(Spoiler):Amda Wabo to Aqualish i wytwórca broni cechujący się ostrożnością. Maketh Tua jest pierwszą potwierdzoną kobietą z serialu, która będzie wspierała Imperialnych. Pochodzi z Lothalu, lecz studiowała na bardziej "cywilizowanych" światach i lubi inteligentne rozmowy. Zare Leonis (o którym pojawiły się już plotki) to uczeń Akademii, wysportowany, skromny i posiadający zdolności przywódcze. Dev Morgan to kolejny ze studentów, który przybył wraz z nową falą uczniów. Nie lubi mówić o swojej przeszłości, acz uwielbia rywalizację. Morad Sumar jest rolnikiem, ma farmę w pobliżu miasta Kothal, lecz jego ziemie zechcą zabrać Imperialni, ponieważ znajduje się na niej ruda. Tsoklo to Rodianin, pracownik fabryki i typowy donosiciel, który wsypuje zarówno kolegów z pracy, jak i tych, którzy chcą się buntować przeciwko rządowi. Lyste to młody, ambitny i pozbawiony poczucia humoru oficer odpowiedzialny za dostawy. Stary Jho jest ithoriańskim właścicielem knajpy i platformy lądowniczej na obrzeżach Stolicy. Ma uszy otwarte na wszelkie plotki, które mogą przydać się rebeliantom.(Koniec Spoilera)\nDroidy:(Spoiler):Droid protokolarny z Lothalu, wyraźnie wzorowany na starym koncepcie Threepio, to typowy widok na planecie. Pojawi się też droid-pilot z serii RX, znany wcześniej ze Star Tours, IG-RM oraz astromech z Lothalu.(Koniec Spoilera)\nZwierzęta:(Spoiler):Tibidee to stworzenie latające, odlegle spokrewnione z mynockami i neebrayami. Żyją na kilku górskich planetach Zewnętrznych Rubieży, przyciągają je sygnały elektryczne. Kot lothalski (Loth-cat) to lokalna odmiana tooki, kotopodobnego zwierzęcia znanego z "The Clone Wars". Żyje w wysokich trawach i choć często ucieka przed walką, to potrafi zaatakować większego od siebie. Fyrnocki to istoty, które wyewoluowały na asteroidach z niewielką ilością atmosfery. Często zapadają w głęboki sen i nienawidzą światła, dlatego są o wiele niebezpieczniejsze w ciemności.(Koniec Spoilera)\nPojazdy: w serialu zobaczymy TIE Advanced Inkwizytora, landspeedery, jumpspeedery oraz okręt przewozowy C-Roc.\nWarto też zajrzeć do facebookowego albumu Star Wars Rebels, gdzie praktycznie każdego dnia pojawia się nowe zdjęcie. W tej chwili znajduje się tam sporo prac koncepcyjnych, nowe karty bohaterów, broni oraz pojazdów.\n2014-08-11 22:37:18 ShaakTi1138 Różne\nNowe klipy z "Rebeliantów"\n2014-08-08 19:34:33 ShaakTi1138 Różne\nPremiera "Rebeliantów" jest już coraz bliżej (choć konkretnej daty nadal nie znamy), dlatego Lucasfilm coraz bardziej angażuje się w kampanię promocyjną. Ostatnio mieliśmy dwa nowe filmy, a już potwierdzono, że w poniedziałek ujrzymy kolejną zapowiedź - będzie to fragment odcinka "The Machine in the Ghost". Wersja skrócona już ukazała się na IGN-ie i ma to być pierwszy z filmików przygotowanych na kolejne cztery tygodnie. Co ciekawe, podobno przed "Żółwiami ninja" w amerykańskich kinach jest pokazywany zupełnie nowy zwiastun, ale na razie brak konkretów.\nDzięki brytyjskiej wersji Disney XD możemy też posłuchać motywu głównego z serialu. W Sieci ukazał się jeszcze jeden klip z Ezrą, ale nie jest dostępny w Polsce nawet po zmianie regionu strony. Miejmy nadzieję, że wkrótce ukaże się też na Oficjalnej.\n"Rebelianci": "Behind the Force"\n2014-08-07 21:22:58 ShaakTi1138 YouTube\nJeśli oglądaliście nagrany przez fana film z panelu "Behind the Force" na Star Wars Weekends, to być może pamiętacie krótki wstęp z udziałem Filoniego. Teraz kanadyjski kanał słynnego sklepu z zabawkami, ToysRUs, wgrał ów film na YouTube. Nie ma tam wiele odkrywczych informacji o serialu, ale pojawiają się nowe sceny. Firma wgrała też 60-sekundowy zwiastun - ten sam, co z maja, ale ze wstępem Filoniego. Reżyser zachęca, by wchodzić na stronę ToysRUs, by odnaleźć sekrety "Rebeliantów". Może w przyszłości pojawi się tam jakaś dodatkowa zawartość, na razie zainteresowani mogą kupić gadżety i zabawki z serialu. Tymczasem zapraszamy do oglądania.\n2014-08-04 20:59:41 ShaakTi1138 Yahoo\nPlotki o "Rebels" #17\n2014-08-01 20:16:03 ShaakTi1138 Różne\nJak to zwykle bywa, po Comic Conie do sieci wpłynęła cała masa nowych wywiadów z twórcami serialu "Rebelianci". Krótką relację z imprezy możecie przeczytać na Oficjalnej, aczkolwiek nie ma tam za wiele nowych informacji. Ciekawą rozmowę ze Stevem Blumem (Zebem) przeprowadził serwis Hitfix. Aktor powiedział, że akcent Orreliosa to "zły brytyjski" będący w istocie mieszanką kilku: londyńskiego, północnoangielskiego i australijskiego, aczkolwiek myślano też o innych, na przykład wschodnioeuropejskim. Jak już wiemy, rasa Zeba wiele wycierpiała od Imperialnych, ale jeszcze brak konkretów w tej sprawie. Wojownik jest przyjacielem Kanana i Hery, mamy też obserwować rozwój jego relacji z Sabine. Chyba najważniejszą informacją wynikającą jest fakt, że skończono już nagrywać sezon pierwszy.\nW rozmowie z Superhero Hype Simon Kinber potwierdził, że ekipa wie już w którym momencie serial połączy się z "Nową nadzieją", acz w wywiadzie dla Slashfilmu zarówno on, jak i Filoni powiedzieli, że zdarzenia o szerokiej skali będą ukazywane podobnie jak w Epizodzie IV: słyszymy tam o rozwiązaniu Senatu, ale tego nie widać. Twórcy nie chcą na przykład wysyłać załogi "Ghosta" na Yavin, bo wedle nich sprawiałoby to wrażenie, że galaktyka jest małym miejscem. W jeszcze innej rozmowie Filoni powiedział, że w graffiti Sabine będą widoczne wpływy mandaloriańskiego kubizmu znanego z "The Clone Wars", acz dziewczyna będzie miała własny, unikalny styl. Ze względów rozrywkowych (bo za wiele informacji tam nie pada) warto również zobaczyć ten wywiad na Entertainment Weekly.\nW sieci ukazało się pełne nagranie panelu z Comic Conu i około 27. minuty możemy posłuchać (tylko posłuchać, bo najwyraźniej nie pozwolono na nagrywanie) jedynego klipu z imprezy, który do tej pory nie ukazał się na Oficjalnej. Słychać tam Herę, Sabine i prawdopodobnie acklaya oraz fragmenty utworów z "Ataku klonów".\nPo pokazie premierowego odcinka nie wyciekły większe spoilery, ale pojawiające się w Internecie recenzje są pozytywne. W jednej z nich Peter Morrison z Rebels Report napisał ciekawą rzecz: przed pokazem Filoni zastrzegł, że odcinek nie jest jeszcze w pełni gotowy i podobno w pewnych momentach było to widać. Swoją drogą, oficjalny profil serialu na Facebooku zaczął się uaktywniać ostatnimi czasy; wstawiono tam między innymi pracę koncepcyjną przedstawiającą kwaterę Kanana oraz krótki profil mężczyzny. Zapewne wkrótce pojawią się nowe obrazki.\nZ drobniejszych wieści - po debiucie książki "Rebels: Ultimate Sticker Collection" (o czym pisaliśmy tutaj) wypłynęło kilka drobnych spoilerów: jeden z odcinków prawdopodobnie będzie się nazywał "Disrupted" i zobaczymy w nim rebeliantów kradnących broń. Podczas tej misji wpadną na Artoo i Threepio. Przy okazji, dzięki premierze książki "Rebels: The Visual Guide" (kilka przykładowych stron na Oficjalnej) możemy porównać jak te droidy wyglądały w "The Clone Wars", a jak będą prezentować się w "Rebeliantach".\nDzięki jednej z recenzji tej książki możemy się ponadto dowiedzieć, że miecz Ezry (nazywany przez żartobliwych/złośliwych fanów "zszywaczem") będzie dodatkowo blasterem. Skoro w temacie książkowym jesteśmy, to po Comic Conie część osób ma już dostęp do książki "A New Dawn" Johna Jacksona Millera, która skupia się na postaciach Kanana i Hery przed właściwą fabułą serialu. O szczegółach można poczytać na przykład na forach TNU-u, a tu przedstawimy dwa ważne spoilery dotyczące postaci byłego Jedi: (Spoiler):po pierwsze, "Kanan Jarrus" to pseudonim. Mężczyzna tak naprawdę nazywał się Caleb Dume i zmienił imię po powstaniu Imperium, by uniknąć wykrycia. Po drugie, ujawniono jego mistrzynię: była nią Depa Billaba, która zginęła, broniąc go podczas rozkazu 66. To kolejna zmiana w stosunku do EU (w którym Depa zapadła w śpiączkę, a ostateczne okoliczności jej śmierci pozostały nieznane).(Koniec Spoilera)


O nas - Środowiskowy Dom Samopomocy w Ganie\nŚrodowiskowy Dom Samopomocy w Ganie rozpoczął swoją działalność od 1 lipca 2013 roku. Powstał dzięki decyzji i funduszy przekazanych przez Wojewodę opolskiego oraz wytężonej pracy wielu osób na czele z Władzami Gminy Praszka.\nPlacówka działa od poniedziałku do piątku w godz. 7.00 do 15.00 za wyjątkiem dni ustawowo wolnych. Zajęcia z uczestnikami prowadzone są indywidualnie i grupowo, a ich tematyka i poziom dostosowany jest do możliwości i potrzeb psychofizycznych każdego uczestnika. Placówka przeznaczona jest dla 60 osób, którzy przejawiają: przewlekłe choroby psychiczne, upośledzenia umysłowe, a także wykazują inne przewlekłe zaburzenia czynności psychiczne. Ośrodek swoim wsparciem obejmuje osoby zamieszkujące na terenie gmin: Praszki, Rudnik,Gorzowa Śląskiego i Radłowa, istnieje możliwość przyjmowania osób z terenu innych gmin w drodze porozumienia pomiędzy gminami.\nŚrodowiskowy Dom Samopomocy mieści się w budynku byłej szkoły podstawowej w Ganie, która została wyremontowana i przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Wyposażona jest w niezbędne meble i sprzęt potrzebny do prowadzenia zajęć terapeutycznych.\nZadaniem Środowiskowego Domu Samopomocy jest przede wszystkim podtrzymanie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do możliwie jak najbardziej samodzielnego życia uczestników. Poprzez swoją działalność służy wsparciem społecznym, uczy samodzielności, wiary we własne możliwości oraz umożliwia integrację społeczną.\nPodstawową zasadą w pracy terapeutycznej jest wzajemny szacunek i zaufanie oraz współpraca z rodzinami uczestników, bowiem bez wsparcia środowiska rodzinnego proces terapeutyczny często jest utrudniony.\nW Środowiskowym Domu Samopomocy prowadzone są następujące formy działalności:\ntrening spędzania wolnego czasu,\norganizacja spotkań okolicznościowych i integracyjnych.\nŚDS współpracuje z Ośrodkami Pomocy Społecznej z terenu powiatu oleskiego oraz placówkami oświatowymi Gminy Praszka, z którymi wspólnie organizuje rożnego rodzaju imprezy okolicznościowe. Przyczyniając się w ten sposób do tworzenia sytuacji sprzyjających integracji dzieci i młodzieży z osobami niepełnosprawnymi, kształtowania od najmłodszych lat tolerancji i zmiany sposobu postrzegania osób niepełnosprawnych. Ponadto pracownicy, rodzice i opiekunowie uczestników ŚDS-u powołali do życia Stowarzyszenie „NADZWYCZAJNI”, którego głównym celem jest wspieranie osób zaburzonych psychicznie i upośledzonych umysłowo.\nŚrodowiskowy Dom Samopomocy jest placówką, która cały czas się rozwija i poszerza swoją ofertę terapeutyczną. Zadaniem ośrodka jest dotarcie do jak największej ilości potencjalnych podopiecznych i przekonanie ich i ich rodzin do uczestnictwa w zajęciach, co z pewnością przyczyni się do poprawy ich zdrowia. Chcielibyśmy, aby Środowiskowy Dom Samopomocy w Ganie był placówką rozpoznawalną w środowisku lokalnym i kojarzoną z: rzetelnością, uczciwością i dobrą pracą terapeutyczną.


toaleta z półką\nCieszą oczy wszystkich, którzy pragną jak najmocniej zbliżyć się do natury. Są spełnieniem marzeń wielu osób, które myślą o pozostawieniu po sobie prawdziwego dzieła sztuki, a jednocześnie obiektu spełniającego funkcje użytkowe. Domki drewniane są uosobieniem dążenia do doskonałości. Ich coraz częstsze występowanie w krajobrazie polskich ...\nMetody badania chropowatości powierzchni tworzyw sztucznych, obrobionych różnymi sposobami obróbki skrawaniem, są takie same, jak opisane w dostępnej literaturze metody badania chropowatości metali. Metody pomiaru chropowatości powierzchni można podzielić na stykowe i bezstykowe (np. optyczne). W przypadku stosowania metod stykowych, należy zwrócić szczególną uwag�...\nPiły ze stali węglowej i szybkotnącej mogą być płaskie lub zbieżne. Obróbka skrawaniem Piły ze stali szybkotnącej są wykonane najczęściej (szczególnie piły o dużej średnicy) jako piły z ostrzami ze stali szybkotnącej. Piły zbieżne mogą być dośrodkowo zbieżne lub obwodowo zbieżne. Stosowanie narzędzi obwodowo zbieżnych jest sprawą dyskusyjną. Aby unik...\nPrzy obliczaniu stropów nie uwzględniano współpracy między cegłą dziurawką i betonem, gdyż na budowach często nie moczono odpowiednio cegieł przed zabetonowaniem i nie czyszczono ich należycie. Stropy te pomimo dużej prostoty wykonania wykazywały również poważne wady, do których przede wszystkim należały: duży ciężar własny i konieczność pełnego zadesko...\nNajnowsze zdjęcia w galerii toaleta z półką :\ngont bitumiczny obi\nprzyciski do spłuczki koło\ntynki maszynowe knauf\nhttp://www.prywatne-leczenie.com.pl 751#kratka wentylacyjna okapu , #castorama panele ścienne do kuchni , #tynki maszynowe knauf , #kartka z melodyjką , #dulux leroy merlin , #kuchnie z drewna , #olx spódnice , #forum leroy merlin , #windows 7 ahci , #klej wikol obi ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - toaleta z półką


ART, Zespół Muzyczny - wesele, festyn, zabawa, bal, dancing Wizytówka\nOceny (1)5,00Opinie (2)dodaj nową opinię [+]Opis działalnościART, Zespół Muzyczny - wesele, festyn, zabawa, bal, dancingOprawa muzyczna imprez okolicznościowych: wesel, festynów, zabaw, bali, dancingów, studniówek. Zespół 4-osobowy. KONTAKT: +48 889 634 221, art@grupa-art.com lub www.grupa-art.com Działamy głównie na terenie takich miast jak: Racibórz, Rybnik, Gliwice, Katowice, Opole, Tychy, Jastrzębie Zdrój, Wodzisław Śląski, Bielsko-Biała, Wrocław, Częstochowa, Mikołów, Knurów, Chorzów, Bytom, Zabrze, Kędzierzyn Koźle, Żory, Będzin, Dąbrowa Górnicza, Piekary Śląskie, Rydułtowy, Pszów, Jaworzno, Radzionków, Pyskowice, Siewierz, Zawiercie,.... Oczywiście dojeżdżamy wszędzie, kwestia dogadania się... gramy w całej POLSCE.15 maj 2013Gość We-Dwoje.plOcena / rewelacyjneod niedawna grają z pełnym składem 5 osobowym, widziałam i polecam szczerze :)\nWideo / Audio zabawa - balony zabawa - balony Zobacz wszystkie filmy\nDane kontaktoweART,...Adres Racibórz Rybnik Gliwice Katowice Telefon +48 889 634 221E-mail Kliknij aby zobaczyć adres emailart@grupa-art.comWWW http://www.grupa-art.comLokalizacja\nPodobne - Racibórz (25)Podobne - śląskie (559)Inne - Zespoły... (4653)BLACK DANCENasza oferta skierowana jest do wszystkich tych, którzy poszukują profesjonalnej...Radlin Radlin Zespół Muzyczny Sami Swoi IZespół Sami Swoi I to czworo pasjonatów muzycznych całym sercem. Obecnie wykonujemy...Racibórz Zespół muzyczny FEVERWitamy! FEVER – to zespół z pasją. Tworzy go trójka profesjonalnych...Opole 609027759Coys zespół muzycznyJesteśmy zespołem muzycznym, w skład którego wchodzi troje zwariowanych, opętanych...Racibórz Zespół Muzyczny PlatiniumZamawiając Zespół Paltinium nie musicie osobno zamawiać wodzireja, ponieważ...Katowice Krzysztof Łucki dj,wodzirejKrzysztof Łucki (prezenter Radia Vanessa )


Sciagawa.com.pl - Sposoby poruszania się zwierząt - Zoologia\nKategoria: Biologia > Zoologia\nNastępna część » Sposoby poruszania się zwierząt\nZwierzęta muszą poszukiwać pożywienia, aby przeżyć. Jest to związane z koniecznością poruszania się. Przystosowały się więc one do wykonywania ruchów lokomotorycznych.\nRUCHY ZWIERZĄT BEZKRĘGOWYCH\nBezkręgowce o prostej budowie (t. j. robaki płaskie i obłe, pierścienice) nie posiadają szkieletu. Do ruchu wykorzystują skurcze mięśni wora powłokowo-mięśniowego. Ruch dżdżownicy wspomagany jest szczecinkami znajdującymi się na jego ciele. Możliwość wykonywania szybkich ruchów lokomotorycznych wykształciła się dopiero u stawonogów, a zwłaszcza u owadów. U nich rolę szkieletu zewnętrznego pełni chitynowy oskórek. Człony odnóży połączone są stawami, a do elementów szkieletu zewnętrznego przyczepione są mięśnie, które umożliwiają zginanie odnóży. Owady posiadają również silne mięśnie poruszające skrzydłami.\nUKŁAD RUCHU KRĘGOWCÓW\nJest on wspólny dla wszystkich kręgowców. Składa się ze szkieletu wewnętrznego i mięśni szkieletowych.\nWęgorz\tPstrąg\tMakrela\nPosiadają szkielet chrzęstny (rekiny, płaszczki) lub kostny. Czaszka i kręgosłup tworzą szkielet osiowy, a szkielet obwodowy: obręcz barkowa i miednicowa, a także elementy płetw. Ryby poruszają się głównie dzięki płetwie ogonowej, która wprawiana w ruch przez silne mięśnie, wygina ciało na boki. Płetwy piersiowe i brzuszne wykonują ruchy wiosłowate. Ryby posiadają pęcherz pławny, narząd zmieniający siłę wyporu ciała.\nTraszka Salamandra\tŻaba śmieszka\nWodno-lądowe płazy poruszają się dzięki kończynom (szeroko rozstawione). Płazy bezogonowe, jak żaba, na lądzie poruszają się wykonując dość niezgrabne skoki. Między palcami rozpinają im się błony umożliwiające pływanie.\nPłazy ogoniaste, aby przesunąć się do przodu, muszą wyginać na boki całe ciało. W wodzie radzą one sobie znacznie lepiej. Do napędu wykorzystują szeroki ogon, wykonując przy tym wężowate ruchy ciała.\nU węży liczne kości w szkielecie uległy częściowej lub całkowitej redukcji.\nNie mają one więc kończyn wolnych. Kręgosłup ma za to bardzo dużą ruchomość. Jego wygięcia stanowią podstawę „wężowatych” ruchów ciała. Rogowe łuski brzuszne zaczepiają się o podłoże, tym samym umożliwiając „podciąganie” ciała do przodu. Jaszczurki i krokodyle posiadają kończyny rozstawione na boki. Ich kończyny są już na tyle silne, że potrafią unieść ciało na moment, umożliwiając szybkie przemieszczanie się. Poruszając się do przodu muszą, podobnie jak płazy, wyginać ciało na boki. U gadów głowa jest już zupełnie ruchoma. PTAKI\nBielik\tDrozd wędrowny\nU ptaków układ ruchu znacznie się zmienił. Zmniejszony został ciężar ciała, kończyny przednie przekształciły się w skrzydła i został przebudowany mostek. Lekką i dużą powierzchnię lotną ptaków tworzą pióra. Lotki osadzone są na kościach skrzydeł. Tworzące ogon sterówki służą głównie do zmiany kierunku lotu. Lotki i sterówki zbudowane są z rurkowatej stosiny, od której odchodzą na boki liczne gałązki tworzące chorągiewkę pióra. Dzięki temu, że sąsiednie gałązki łączą się ze sobą, powierzchnia chorągiewki nie przepuszcza powietrza. Chorągiewki, ułożone dachówkowo, tworzą właściwą powierzchnię lotną. Zbudowane podobnie do sterówek i lotek pióra okrywowe, mają za zadanie osłanianie delikatnych piór puchowych.\nPtaki mają opływową sylwetkę zmniejszającą opór powietrza. Specjalny kształt skrzydeł umożliwia ptakom lot bierny i czynny.\nU ssaków tylko stekowce mają szeroko rozstawione i mało ruchome kończyny. Silnie umięśnione kończyny pozostałych ssaków są podciągnięte pod ciało. Stawy zginają się wzdłuż osi ciała, dzięki czemu nie muszą wyginać ciała na boki podczas ruchu. Większość ssaków szybko i sprawnie chodzi oraz świetnie biega. Niektóre ssaki poruszają się chodząc na samych palcach kończyn lub na całych stopach. Gepard\nJest on potwierdzeniem sprawności ruchowej ssaków palcochodnych. Na kilkusetmetrowym odcinku potrafi biec szybciej od strusia. Jest on najszybszym zwierzęciem lądowym.\nU kangura kończyny przednie skróciły się, a tylne bardzo silnie rozwinęły.\nMogą się przemieszczać nawet na duże odległości skacząc.\nOpanowały umiejętność lotu.\nNastępna część » Dodana 2005-09-09 08:59:41 przez [ Rafał gim nr 6 Gd. ]. ID: 1812\nSposoby poruszania się ssaków\nZanieczyszczenia wód naturalnych w przyrodzie i sposoby uzdatniania wody pitnej\npostępowanie czł. wobec zwierząt\nSposoby oczyszczania wód


Hasbro bawi i uczy\nDzieci uwielbiają zabawki. Zabawa nimi rozwija wyobraźnie i pomaga nieraz w kontaktach z rówieśnikami. Pomagają także w ogólnym, pozytywnym rozwoju dziecka bawiąc i ucząc.\nŚciśle związane z czasem dziecięctwa są też bajki, których bohaterowie nieraz na długie lata goszczą w życiu pociech. Maluchy czerpią nieraz wzorce, wcielają się w postaci z bajek oraz chcą mieć gadżety związane ze swoimi ulubieńcami. Dlatego też firma Hasbro chętnie łączy obie te rzeczywistości.\nZabawki Hasbro to przede wszystkim wysokiej jakości, szczegółowo wykonane produkty przeznaczone w głównej mierze dla dzieci- bezpieczne w użytkowaniu, kolorowe, funkcjonalne zapewniające milusińskim dużo frajdy. Ponadto linie zabawek czerpiące z My Little Pony oraz bajek i kanału Disneya, Marvela, Transformers czy Star Wars daje możliwość posiadania dzieciom figurek, lalek i zabawek związanych z ulubionymi bohaterami i bohaterkami.\nLiczne gry sygnowane logiem Hasbro pomagają w rozwijaniu wyobraźni, współpracy i zdrowego współzawodnictwa, a także podstaw zarządzania pieniędzmi czy zręczności. Zapewniają one zabawę na długie godziny tak dla dzieci, jak i całych rodzin. Któż z nas nie kojarzy Monopoly, Jenga, Zgadnij kto to? lub Twistera?\nGry i zabawki Hasbro to doskonały wybór, który łączy w sobie zabawę z nauką, stymulując jego rozwój na wielu płaszczyznach w momencie, gdy jest to najważniejsze i najpotrzebniejsze. Oprócz zabawy daje masę frajdy i szczęścia, a nie ma nic cenniejszego niż uśmiechy na twarzach dzieci i szczęśliwe dzieciństwo.\nNajskuteczniejsza reklama Reklama jak każdy wie to podstawa dobrego biznesu. Między dobra reklamą a udanym biznesem można postawić znak równości. Często jednak reklamy tworzone przez...