Impala, Pomadka Long Lasting lipstick 111\nJakiś czas temu pisałam wam o lakierze Impala. Teraz przyszła kolej na drugi kosmetyk. A jest nim pomadka Long lasting lipstick odcień 111\nMyślałam, że uda mi się trafić tak samo jak z kolorem lakieru, niestety pomadka nie wyszła mi całkiem dobrze wybrana jako nude. A jest to bardziej pomarańczowa wersja, choć na lato jak ktoś lubi to tak.\nChoć nie najgorzej wygląda na moich ustach to jakoś źle się w tym kolorze czuję.\nZaskoczyła mnie trwałość. Po nałożeniu pomadka lekko zasycha, tworzy ochronną skorupę, co daje efekt przedłużenia trwałości. I co najważniejsze, faktycznie tak jest. Nawet podczas picia czy jedzenia na ustach pomadka dalej się utrzymuje. Przy gorących i zimnych posiłkach dalej jest.\nLekko się ściera, ale nawet przy takim schodzeniu koloru, nie musimy jej poprawiać. Nie wiem czy to zaleta tych pomadek czy po prostu tego odcienia. Nie musiałam, co chwila zaglądać do lusterka, aby poprawiać jej na ustach. Choć na początku spoglądałam, co chwila, bo bałam się tego, co wyczyni. Na szczęście było i jest dobrze.\nEfekt końcowy wygląda zupełnie jak przy pomadce matowej. Kolor nic, a nic się nie błyszczy.\nMoje usta mają tendencję do szybkiego wysuszania i przez ten efekt jakby matowości usta wyglądają suche, (choć nie podkreśla suchych skórek) to jednak szminka wchodzi w załamania. Dlatego zawsze wolę pomadki nawilżające. A takich jakby matowych unikam.\nBezbarwny błyszczyk ratuje sytuację i efekt podkreślonych ust nie wygląda najgorzej. Choć nie przepadam za takimi zabawami z dwoma kosmetykami, wolę jeden.\nSzminka nie jest droga, bo kosztuje 14,50 w kosmetyki-Impala . Do wyboru jest 29 odcieni. I jeśli macie ochotę to możecie same się przekonać czy będzie Wam pasować.\nNa mnie nie zrobiła wrażenia. Trwałość tak. Reszta nie. Przez mój defekt problemu z suchymi ustami muszę uważać na takie szminki.\nByMarta 14 czerwca 2013 22:15\nTakie kolory lubię na ustach ale innych ja sama nie czuję się najlepiej i też wyglądam jak potwór :D\nJustyna Skrzeczkowska 14 czerwca 2013 22:24\nShopperka 14 czerwca 2013 22:27\nkolor dość ładny choć nie do końca pasuje do Ciebie\nNena 14 czerwca 2013 22:28\nKolor średnio mi się podoba, ale sama pomadka - bardzo!\njudith 14 czerwca 2013 22:29\nKasiaPL 14 czerwca 2013 22:31\nteż wolę pomadki nawilżające\nev69 14 czerwca 2013 22:45\nteż wybrałam sobie tą pomadkę tylko niestety paczka idzie do mnie jak zza morza :(\nŚwiat Wery 15 czerwca 2013 08:22\nu mnie przesyłka była bardzo szybko,\nMy Kobiety i Nasze Piękno 14 czerwca 2013 22:49\npiękny kolorek, typowo w moim guście :)\nGosia.ohi 14 czerwca 2013 22:49\nOjej, moim zdaniem własnie świetny jest, ja bardzo lubię pomarańczowe tony, w różowych wyglądam, jakby mi sztuczne usta dokleili :)\nanitk4 14 czerwca 2013 23:08\nkolor fajny, ale nie lubię takich pomadek które podkreślają suche skórki\nAlexis93 14 czerwca 2013 23:15\nChyba nie mój kolor. U ciebie bardzo mi się podoba, ale siebie nie widzę w takim kolorze\nmisia1608 14 czerwca 2013 23:32\nTen kolor jest zdecydowanie dla Ciebie, świetnie w nim wyglądasz\nnailaveyy 15 czerwca 2013 00:46\nmi się podoba ;) chociaż ja wole czerwienie na ustach, to u Ciebie ładnie wygląda.\nkarminowe.usta 15 czerwca 2013 01:13\nNie czułabym się dobrze w tak specyficznym odcieniu. Pomarańczowe tony nie współgrają z moim chłodnym typem urody.\nMałgorzata-wizaż 15 czerwca 2013 07:13\nświetny kolorek wg mnie :) ja bym z niego korzystała ha ha\nuważam dokładnie to samo ;)\nMintElegance 15 czerwca 2013 07:51\nładny kolorek, szalenie delikatny:)\nAneta Starosta 15 czerwca 2013 08:28\nBasia 15 czerwca 2013 09:30\nno faktycznie kolor trochę nie ten i szkoda że daje mat\nżaneta serocka 15 czerwca 2013 10:25\nHelen 15 czerwca 2013 10:35\nKolor niezły choć szczerze mówiąc to Ci nie pasuje.\nTesterka 15 czerwca 2013 10:55\nJa bym nie zaryzykowała takiego kolorku :)\nMarsh mallow 15 czerwca 2013 11:23\nKolor bardzo mi się podoba,ale też wolę bardziej błyszczące.\nCoconutLime 15 czerwca 2013 12:27\nKolor mi się bardzo podoba. Nigdy nie slyszałam jeszcze o tych pomadkach :)\nKaprysek 15 czerwca 2013 14:39\nWolę intensywniejsze barwy na ustach, ale Tobie pasuje ;)\nRincewind99 15 czerwca 2013 15:02\nKolor trochę nie w moim stylu, ale ja generalnie rzadko używam koloryzujących pomadek.\nMonika Ozdoba 15 czerwca 2013 16:22\nten kolorek stanowczo nie jest dla mnie :<\nPamma Han 15 czerwca 2013 18:28\nPowiem Ci , że nawet podoba mi się , ale nie wiem jak by u mnie wyglądał.\nPs. Kreski na powiekach zupełnie zmieniają Ci twarz..ale pozytywnie..jesteś wtedy ostrzejsza:)\nŚwiat Wery 15 czerwca 2013 20:22\nteż mi się podoba makijaż z kreskami, ale nie wychodzi mi tak jakbym chciała;/\nPureMorning 15 czerwca 2013 19:54\nPierwszy raz widzę na oczy te pomadki :) Podoba mi się odcień, ale do mnie chyba by nie pasował :(\nSweetPerelka 15 czerwca 2013 20:43\ntaki pomarańczowy nudziak...mi znowu podobają się róże :) ale powiem Ci że nawet dobrze Ci w tym kolorku :)jednak brakuje odrobiny błysku błyszczyka\nPlotkara 15 czerwca 2013 20:50\nciekawy kolor, na ustach wygląda bardzo dobrze :)\nAngela 15 czerwca 2013 21:37\nKolor mi się bardzoo podoba :)\nnika88 16 czerwca 2013 10:57\nImprevisivel 16 czerwca 2013 12:45\nAlicja R. 16 czerwca 2013 14:19\nW opakowaniu pomadka ma ładny odcień, na ustach niby też, ale mi by taki kolor nie pasował ;)\nOla 16 czerwca 2013 15:14\nWydaje mi się, że do Ciebie nie do końca pasuje, jednak sam odcień jest świetny! No i jestem zaskoczona trwałością:)\nsauria80 16 czerwca 2013 20:09\nwłaśnie ten kolorek jest ciekawi i do twarzy Ci w nim! :)\nSylka 18 czerwca 2013 11:29


Robot koszący GARDENA Sileno City 250 15001 [Gardena 15001] - 3710.00 zł : Internetowy sklep ogrodniczy, Przedsiębiorstwo handlowe Rosa - Sprzęt i narzędzia ogrodnicze, profesjonalne usługi ogrodnicze - projekty i wykonawstwo\nStrona główna :: ROBOTY KOSZĄCE :: Robot koszący GARDENA Sileno City 250 15001\nKod produktu: Gardena 15001\nW zestawie znajdziesz (oryginalny zestaw GARDENA):\n- robot koszący GARDENA Silno City 250\n- kabel i zasilacz do stacji ładującej\n- 150m przewodu ograniczającego\n- 200 sztuk szpilek do przewody ograniczającego\n- 3 noże do robota koszącego\n- 5 złączek (rozdzielaczy) do przewodu ograniczającego\n- 5 złączek (wpinek) do przewodu ograniczającego\n- instrucję obsługi\n- w robocie przed wysyłką instalujemy najnowsze oprogramowanie dostepne u producenta - nie musisz się martwić o aktualizację oprogramowania\nTrawnik można pielęgnować w prosty sposób i bez wysiłku, nawet w niewielkich ogrodach miejskich. Dzięki systemowi SensorCut GARDENA SILENO city dokładnie i niezawodnie kosi trawnik, zapewniając równe cięcie. Użytkownik może się cieszyć wolnym czasem i idealnie przyciętym trawnikiem. SILENO city sprawdza się na małych trawnikach o powierzchni do 250 m2. Bez problemu radzi sobie z pochyłościami do 35% oraz z wąskimi, ciasnymi przejściami. Obrotowe tylne koło zapewnia robotowi koszącemu większą zwrotność, dzięki czemu doskonale sprawdza się w niewielkich i wąskich ogrodach. Nowy robot SILENO city jest gotowy do pracy bez względu na pogodę i jest tak cichy, że prawie go nie słychać. Po skończonej pracy automatycznie wraca do stacji ładującej. W trakcie montażu asystent programowania przeprowadza użytkownika przez intuicyjne menu i samodzielnie opracowuje plan koszenia. Można także dowolnie zaprogramować godziny koszenia. Dzięki temu robot koszący pracuje tylko wtedy, gdy chce tego właściciel.\nZraszacz RAIN BIRD statyczny 1804 wynurzalny 10cm\nInformuj mnie o aktualizacjach produktu Robot koszący GARDENA Sileno City 250 15001


Herrera: "Płacze, gdy oglądam Leo" - FCBTV.pl\nAnder Herrera – pomocnik Manchesteru United udzielił ciekawej wypowiedzi dotyczącej Leo Messi’ego.\n– „Łatwo ulegam emocjom. Kiedy ostatni raz płakałem? Jak oglądałem Messi’ego w meczu z City. On jest za dobry… A ja chyba zbyt emocjonalny.”\n– „Messi jest jeden, Ronaldo też. Reszta z nas, piłkarzy, to zwykli śmiertelnicy.”\nPoprzedniVermaelen wraca do treningów!\nNastępnyOficjalnie: Finał CdR na CN!


Dobra postawa GPW - Inwestycje.pl\nPoprzedni artykuł Pozytywne zakończenie tygodnia Następny artykuł Ustawa frankowa zagraża GPW i gospodarce\nDobra postawa GPW\n12.02.2016 18:36 Komentarze giełdowe\nPiątkowe notowania na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie odbywały się w dobrym dla byków kontekście. Wczorajsze odrobienie sporej części strat przez Wall Street, zwyżka cen ropy i osłabienie japońskiego jena, który w ostatnich dniach nie tylko mocno przeceniał akcje w Japonii, ale również stał się symbolem awersji do ryzyka, zbudowały mieszankę, która pozwalała oczekiwać wzrostowych otwarć w Europie.\nW istocie niemiecki DAX i francuski CAC zyskały po przeszło procent, na co rynek polski odpowiedział relatywnie skromnym wzrostem WIG20 o 0,7 procent. Szybko jednak okazało się, iż presja wzrostowa z rynków bazowych zachęca kupujących i jeszcze przed końcem pierwszej godziny wzrosty na rynku warszawskim wyrównały się ze zwyżkami na rynkach europejskich. Kolejne godziny odbyły się już wedle klasycznego scenariusza, w którym lepsza od oczekiwań sesja w USA buduje zwyżkę w pierwszej fazie handlu, a kolejne godziny są ledwie czekaniem na spłatę kredytu zaufania udzielonego przez Europę rynkom amerykańskim.\nWall Street zaczęła sesje bez niespodzianek, ale nie dołożyła niczego nowego i w końcówce podaż zdołała odebrać bykom połowę wcześniejszego zysku indeksu największych spółek. Słabsza końcówka spowodowała, iż WIG20 powiększył tygodniową stratę do 1,4 procent. Nie zmienia to jednak faktu, iż zarówno całość tygodnia, jak i dzisiejszą sesję można zakwalifikować jako konsolidację w strefie oporów zalegających pomiędzy 1784 pkt. i 1800 pkt.\nZwolennicy analizy technicznej lokują w tym rejonie nie tylko linię lokalnego trendu spadkowego, ale również linię szyi podręcznikowej formacji odwróconej głowy z ramionami, którą uznaje się za zapowiedź zmiany trendu. W tej perspektywie patrząc słabsza końcówka sesji nie przesądza o porażce byków na oporze, a niski obrót pozwala na tezę, iż rynek stale konsoliduje się i nie traci kontaktu z poziomami, których pokonanie skieruje uwagę na linię bessy prowadzoną po serii szczytów od maja zeszłego roku. Nie ma wątpliwości, iż pokonanie trendu jest warunkiem minimum do odebrania podaży przewagi technicznej, którą sprzedający stale posiadają na wykresie blue chipów.


Temat popularnego BHP, czyli Bezpieczeństwa i Higieny Pracy jest znany od wielu lat. Mimo tego, iż szkolenia bhp rozpoczynają się regularnie, nadal dochodzi do wypadków w pracy. W niektórych zawodach ryzyko wypadkowe jest większe, w innych niewielkie. Tak było cały […]\n25 sierpnia 2015 25 sierpnia 2018 Inne 10 komentarzy\nWszystkie najświeższe procesy technologiczne używane w stomatologii mogą być udzielone w lokalnym gabinecie. To, że twój dentysta przyjmuje na obszarze niesłychanie drobnej aglomeracji nie znaczy, że fachowiec nie będzie miał wprawnego, innowacyjnego fotela oraz nie będzie stosować środków farmakologicznych najnowszej […]\n25 sierpnia 2015 25 sierpnia 2018 Inne 13 komentarzy


AXXA SO+ COLLAGEN - Rezonans Życia\nBogactwo witamin i minerałów zawartych w AXXA SO+ COLLAGEN\nzwiększa wydajność kolagenu i ogólne samopoczucie ciała\nMieszanka napojów botanicznych zapewniająca urodę i elastyczność skóry czyni ją zdrową i odżywioną. Wszystko to dzięki bogatym składnikom jak: organiczny olej z nasion żurawiny, opatentowany peptyd kolagenu rybnego dla doskonałej absorpcji oraz 7 ekstraktów mieszanych jagód. Bogactwo witamin i minerałów zwiększa wydajność kolagenu i ogólne samopoczucie ciała. Dzięki kluczowym składnikom odżywczym, niezbędnym kwasom tłuszczowym, witaminom i właściwościom antyoksydacyjnym, AXXA SO + COLLAGEN pomaga zwiększyć produkcję kolagenu, chroni skórę przed wolnymi rodnikami i stresami środowiskowymi.\nCena 15 PLN / 19 PLN\nDlaczego warto wybrać AXXA SO+ COLLAGEN\nPeptydy z kolagenu rybiego o małej wielkości cząsteczkowej dla doskonałej absorpcji przez organizm\nPotężne właściwości antyoksydacyjne z ekologicznego oleju z nasion żurawiny i mieszanych jagód NatureFRESH Cold-Press™\nEkstrakt Phyllanthus emblica w postaci naturalnej witaminy C wspomagającej zdrowy wzrost kolagenu w organizmie\nNapój kolagenowy w postaci gęstego oleju odżywczego w idealnie małym i wygodnym opakowaniu\n7 mieszanych ekstraktów z jagód\nDodatkowe połączenie kilku ekstraktów z jagód oferuje wspaniałe źródła przeciwutleniaczy, witamin i minerałów dla całego organizmu.\nAXXA SO+ COLLAGEN zawiera ekstrakty z:\nNa co pomaga naturalny kolagen AXXA SO+ COLLAGEN\nMała elastyczność skóry\nPotwierdzone działanie olejów AXXA GLOBAL\n70-letnia Karla z Czech\nPoznałem Karle w Czechach w lutym 2018 roku. Miała raka skóry na prawym policzku. Poradziłem jej zażywanie preparatu AXXA SO PLUS w ilości od 4 do 8 saszetek dziennie. Po 4 miesiącach stosowania AXXA SO PLUS jest teraz wolna od raka! Jej lekarz prowadzący był tym zdumiony!\n47-letni Dacian z Rumunii\nU 47-letniego Daciana rozpoznano czerniaka ocznego (nowotwór oka) z guzem 2 cm na 1 cm. W kwietniu 2018 r. rozpoczął od 8 saszetek AXXA SO PLUS. Po 4-miesięcznej kuracji przyjmuje od 2 do 4 saszetek dziennie. Co godne uwagi, po 4 miesiącach guz znacznie się skurczył do 1,3 cm. na 0,5 cm. Badania w kwietniu 2019 r. potwierdziły prawie pełną remisję nowotworu.\nILE NALEŻY ZAŻYWAĆ SASZETEK\nSugerowane dawki do spożycia: profilaktycznie 1 -2 saszetki dziennie. Najlepiej spożywać wieczorem.\nPoznaj wszystkie produkty AXXA Global\nZarabiać na produktach\nZapisz się do klubu AXXA GLOBAL\nBędziemy Twoim sponsorem. Skontaktuj się z nami.\nPomożemy przy zapisaniu się, wskażemy rozwiazania, podpowiemy jak zarabiać i stworzyć sobie atrakcyjny dochód pasywny. Nasz numer sponsora w strukturach\nMLM AXXA GLOBAL: 30018705


Komentarze wieslawo Usuń wszystkie komentarze\nSłuchawki Beats Fit Pro oficjalnie zaprezentowane 2021-11-02\n@aparatc Idziemy - powiedziały dolary.\nAmazon ogłosił wprowadzenie AirPlay 2 oraz HomeKit w telewizorach Omni oraz w Fire TV 4 generacji 2021-10-29\n@pawelnyczaj Ale czy ze wsparciem dla AirPlay 2?\nPrzeprojektowany iPhone SE dopiero w 2024 roku? Przyszłoroczny model z obecną konstrukcją 2021-10-29\nUważam, że nie będzie w przyszłym roku nowego SE z 5G. Pewnie testują takie rozwiązanie, ale w sprzedaży jest iPhone 11 z A13 bez 5G, iPad z A12. Użytkownicy SE w większości nie potrzebują 5G i A15. Będzie zapewne w 2023/24 nowy SE na bazie XR w 3 kolorach, jeden aparat, notch z kamerą bez FID i TID w przycisku.\nPierwsze wyniki testów benchmarkowych układu M1 Max 2021-10-21\nNowy MacBook Pro może mieć notch 2021-10-18\n@Ament W notcha też nie wierzę, ale w nowy design jak najbardziej. Nowy jest iMac, nowy będzie MBA i pewnie teraz nowy MPB, już czas na redesign, ale czy będzie tak drastyczny? Zobaczymy.\nInformacje dotyczące nadchodzących MacBooków Pro 2021-10-14\n@AOne Niby tak, ale zarówno M1, jak i wszystkie układy Ax pokazują, że ram nie jest tak ważny, jeśli tylko Apple ma całość pod kontrolą.\n@Blue Nie wiem czy jest taniej R&D kosztuje, a Intel jednak ma efekt skali i koszty opracowania inaczej się rozkładają.\n@AOne Cyferki nie mają znaczenia.\nZegarki Apple Watch Series 8 mają być dostępne w trzech rozmiarach 2021-10-14\n@lupusrex Dlaczego? Maraton to królewski i wymagający dystans. Wielu biegaczy robi go w okolicach 4h, które dla tego zegarka są niczym. Podobnie wszelkie treningi przed maratonem. Zobacz sobie na plan treningowy przygotowujący na taki dystans. To nie są treningi po 16h! I co? Powiesz, że biegacz to nie sportowiec? Oczywiście wielodniowa wyprawa w góry czy ekstremalne biegi kilkudniowe to nie ten produkt, ale stosowanie wielkich kwantyfikatorów jest totalnie nie na miejscu.\nTo nie jest rocket science. Podczas prezentacji iPhone'a X, Face ID było przedstawione jako znacznie doskonalszy sposób uwierzytelniania. Bodajże TiD 1:50000, FiD 1:1000000. Nie wprowadzą nagle do flagowca systemu, które jest o rząd wielkości mniej bezpieczny. A Notch jest ikoniczny i jest tym, czym było przez lata kółko pod ekranem.\nRozpoczęła się przedsprzedaż zegarków Apple Watch Series 7 2021-10-08\n@beton99 Wyjazd do Danii bezcenny. ;) PLN się osłabił w stosunku do USD i EUR, stąd wyższe ceny u nas.\nApple prezentuje Apple Watch Series 7 2021-09-15\n@damianmajk No właśnie nie potrzebuję. Te 18 godzin, a zwykle jest 24 w zupełności mi wystarczają. Te 30-40 minut w ciągu dnia zawsze znajdę, by odłożyć zegarek na ładowarkę i zapomnieć do kolejnego dnia. Zwykle rano odkładam przy 30% i później już zapominam o tym do kolejnego dnia. Jasne, nigdy nie pogardzę lepszym czasem i rozumiem wszystkich tych, którzy wybierają się na 2-3 dniowe wyjazdy bez dostępu do prądu, a każde 300 g powerbenka robi różnicę, ale nie jestem jednym z nich i nie wiem w sumie czy dość delikatny Watch jest dla nich. Dla mojego biegu po lesie przez te kilka kilometrów, a nawet gdybym zrobił i 20 km to ten czas jest akceptowalny.\n@uaru No dobra, trochę jest :) Może Apple Store masz w takim razie trochę bliżej? Tam jest pewnie jeszcze lepszy trade-in.\n@januszp63 To sobie jeszcze chyba poczekasz. :) Szkło w zwykłej wersji to kpina. Fakt, nie rysuje się tak łatwo jak w Series 3, ale nadal się rysuje dość łatwo, a 48 dni? Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałem taki zegarek, ale też mi to nie przeszkadza.\n@Szemot Tarcz się nie da, ale Nike Run Club? Powiedz to prosto w tarcz mojej zwykłej Series 3. Po zainstalowaniu na telefonie Nike Run Club masz NRC na zegarku. Potem wybór odpowiedniej tarczy z komplikacją, gdzie możesz wrzucić dostęp do apki, u mnie standardowo to była aktywność i innych nie używam i już. O nie, więcej Nike Edyszyn nie kupuję.\nNRC to zwykła apka. Nike Edyszyn daje tylko tarcze, pacnięcie w nią od razu uruchamia NRC. Taka różnica. A pasek z dziurkami fortuny nie kosztuje.\n@januszp63 Ale bierzesz pod uwagę, że ich strategia wcale nie ma na celu przekonanie posiadaczy 4, 5 i 6 do przesiadki, a raczej 0, 1, 2, 3? Masz pozostać w ekosystemie. Masz starą serię, a nie masz kasy? Bierzesz 6, SE lub 7. Podobnie jest z iPhonem. Pozostawili w ofercie 11 i 12.\n@uaru Już jest. W iSpocie dostajesz + 300 do wymiany starego.\n@Szemot Wersja Nike to turbo bzdura. Mam, wiem i poza tarczami, których nie używam i łatwym dostępem do NRC z dodatkowych tarcz, nie różni się totalnie niczym. Pasek? Można dokupić. Apka? Zainstalować. Skrót do NRC? Można mieć na ekranie w wersji bez Nike.\nKonferencja Apple odbędzie się 14 września 2021-09-09\n@gibek Jeśli pamiętasz to w zeszłym roku Apple miało kilka eventów. Plotki sugerują, że w tym ma być podobnie. iPhone + Watch to jeden, nowe MacBooki Pro na M1X to drugi. W przyszłym roku (na wiosnę), według ćwierkania ptaków, mają pojawić się duży iMac i nowe MacBooki Air ma M2.\niPhone 13 Pro w nowym kolorze na zdjęciach 2021-08-25\n@fryto Będzie, zwyklak jak zwykle. Pro nie wychodziły w Product.\nZegarki Apple Watch Series 7 mają mieć większą kopertę 2021-08-25\n@Clevland Jeszcze nie zbiłem szkła, ale rysować to to się rysuje i to bynajmniej nie na krawędziach.\nNetflix ze wsparciem dla Spatial Audio 2021-08-21\n@KotBehemot500+ Ale czy ja napisałem, że się mylisz? Jest tak jak piszesz. Do muzyki nie potrzeba żyroskopów i działa to na każdych słuchawkach. Co do samej realizacji dźwięku zdanie możemy mieć różne.\nNetflix ze wsparciem dla Spatial Audio 2021-08-20\n@Szemot W przypadku AM żyroskop nie ma nic do rzeczy.\nProdukcja słuchawek AirPods 3 odbywa się w Chinach 2021-08-20\n@croc Nie wiem czy problem wykorzystywania dzieci jest największy akurat w Chinach, acz co do meritum zgoda. Nie można jednocześnie mówić o losach świata, prezentować się jako proekologiczna firma, mówić o prywatności, a jednocześnie produkować w Chinach, które wszystkie te wartości mają w najgłębszym poważaniu.


Bruceabuse 30/11/2017, 23:48\nKiedy przestarzale egzystowal dzwon dobre suplementy na mase ? Co wzmiankuja doktorowie ? Ja medytuje, iz plus owszem wymagasz konczyny intensyfikowac rуwniez musisz robic wdzieczniejsze proseminarium. Np pompki na kolanach, podchodzenia z gumami pozadaj australijskie.\nNaprawa w zadaniach obligatoryjna stanowic znaczna, zebym aktywizowac debiutanty wzgledy, choc poprzez kategoryczny godzina. Przespaceruj niebawem do kadencje zdolnosci zas stylizuj taki cykl.\nNierzadko lecz zapotrzebowanie kaloryczne obok ektomorfikуw egzystuje rzeczywiscie czyste, ze zaopatrzenie sowitej liczbie krzep przy laski cukrуw nieruchomieje sie zalozeniu niezmierne. Z asysta nadchodza tuki, jakie suplementy na mase i sile cierpia przynajmniej dwa sztychуw wyzsza tresciwosc nizby suple tamto dwa makroskladniki jadalne. Konkretyzuje aktualne, ze do posilkуw warto przyczyniac oliwe z oliwek, odrzuc lniany, orzechy, awokado, maslo orzechowe badz rozgniatane siemie lniane. Tutaj zawsze sprawa istnieje zbiezna jako w wypadku cukrуw niejednorodnych - nie sposуb zaserwowac scisla liczbe numeryczna. Z gwarancja jakkolwiek wszechwladna stwierdzic, ze tuk winien odkryc sie w wszystkim zeru, przyimek wypisem obecnego potreningowego, korzystajacego na cukrach lichych.\nRobertttitly 30/11/2017, 22:52\nMichaelsmisa 30/11/2017, 22:11\nу нас на вышеприведенном блоге http://s-mahat.ru/ подобран громадный ассортимент эксклюзивных статей о строительстве.


Pamiętniki starającego się [Teodor Tomasz Jeż] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00505 011717 17290385 na godz. na dobę w sumie\nPamiętniki starającego się - ebook/epub\nAutor: Teodor Tomasz Jeż Liczba stron: 354\nISBN: 978-83-272-0109-6 Data wydania: 2010-08-05\nPAMIĘTNIKI STARAJĄCEGO SIĘ Powieść historyczna. Jeż Teodor Tomasz\nCZĘŚĆ PIERWSZA TAJEMNICA I Ha! mości dobrodzieju, spełniło się. Wychyliłem czarę do dna. Odejmuję ją od ust, stawiam przed sobą i przypatruję się jej; dziś się jej nie dotknę. Będę się jej przypatrywał, będę – pisał moje pamiętniki. Zacząłem od "ha!" – bo mi żal serce ścisnął i byłem w jakimś niby poetycznym usposobieniu. Zdawało mi się, że po tym "ha!" uszykuje się wiersz jeden, po nim drugi, po drugim trzeci, po trzecim czwarty, piąty, szósty, dziesiąty, dwudziesty itd. – i popłynie pieśń rzewna, czuła, zachwycająca, elegia żalu, którą echa pochwycą i rozniosą daleko, szeroko po świecie. Było mi smutno, bardzo smutno! Gdybym był w tej chwili zdobył się na poezją, byłaby to poezja do łez poruszająca. Płakalibyście, czytelnicy wszelkiego rodzaju, płakałybyście, czytelniczki wszelkiego wieku i stanu. Przejęlibyście się tym, co pierś moję napełnia, przepełnia. Niestety! – "ha" pozostało samotne na białej ćwiartce papieru, pozostało całą moją pieśnią. Dziwna rzecz! tyle wierszy napisałem do sztambuchów, na imieniny i urodziny, a pieśni napisać nie mogłem. Odsunąłem papier, sparłem się łokciem na stole, pochyliłem głowę i kilka łez gorzkich kapnęło na kalendarz berdyczowski, jedyny z kolekcji kalendarzów po nieboszczyku ojcu pozostałych. Jest to kalendarz z roku pańskiego 1802. Na nim, na karcie wklejonej pomiędzy majem i czerwcem, ręką mego ojca napisane są następujące wyrazy: 12 czerwca. – O godzinie pierwszej, minucie dwudziestej piątej po północy, w dzień Onufrego pustelnika, urodził mi się syn. Panie, niech będzie imię Twoje pochwalone! Niech ten nowonarodzony rośnie Tobie, Boże, na chwalę, ludziom na pożytek. Amen! A nieco niżej: 19 czerwca. – Ochrzciliśmy dziecko. Łaskawi sąsiedzi licznie zjechali się do mojej chałupy. Trzydzieści par trzymało do chrztu mego syna, któremu dałem imiona: Onufry, Gerwazy, Protazy; pierwsze dlatego, że sam je sobie przyniósł, a dwa drugie na pamiątkę dnia chrzcin. Pokumaliśmy się z imci panem sędzią Zarębskim i imci panią chorążyną Weryżyną, którzy trzymali w pierwszej parze, z imci panem chorążym Weryhą i imci panią sędziną Zarębską, którzy trzymali w drugiej parze, z imci panem podkomorzycem Zaleskim i imci panią szambelanicową Zakrasiną, którzy trzymali w trzeciej parze, z imci panem szambelanicem Zakrasą i imci panną cześnikówną Strzemińską… itd. Wszystkie pary wyliczone i wymienione były porządkiem. Na końcu stało nazwisko księdza proboszcza, z dodatkiem czterech "K" oznaczających: "kanonik katedralny kapituły kamienieckiej." Po nazwisku księdza proboszcza następowała uwaga: Bawiono się wesoło. Wypiliśmy antałek starego węgrzyna i beczkę miodu, który piętnaście lat temu sycił kwestarz z Winnicy. Przeniósłszy się myślą w owe czasy, łatwo sobie wyobrazić, jak witanym było moje przyjście na świat. Stary węgrzyn i piętnastoletni miód rozweseliły umysły. Były toasty i wiwaty. Podnoszono mnie na rękach do góry i krzyczano: – Niech żyje! niech rośnie! niech będzie szczęśliwy! Niestety! z tych trzech życzeń sprawdziły się tylko dwa pierwsze. Żyję: dziś właśnie, o godzinie pierwszej, minucie dwudziestej piątej po północy, skończyłem lat pięćdziesiąt - zacząłem, ach! szósty krzyżyk – i czuję w sobie tyle życia, że jeszcze na pięćdziesiąt lat wystarczy. Pięćdziesiąt lat! Przeżyłem je sam z sobą. Czemuż chrzestni moi rodzice wymawiając pierwsze życzenie nie dodali: nie sam? Drugie życzenie również świetnie dopisało. Wyrosłem na pociechę oka ludzkiego. Jestem dobrze zbudowany, zdrów, silny i przystojny. Nie pochlebiam sobie w rozmowie z własnym sumieniem. Czegóż mi braknie? Co mi kto może zarzucić? – Szpakowaciznę, która mi włosy, faworyty i brodę przyprószyła? Ależ przed dziesięciu laty ani jednego białego nie miałem włoska, a przed dwudziestu byłem młody i hoży, biały i rumiany, a przed dwudziestu pięciu… Ach! Stryjenka zaręczała, że jestem "śliczny chłopiec". Chorążyna Weryżyna twierdziła, że jestem "bardzo przystojny mężczyzna". Sędzina Zarębska utrzymywała, że mam "powierzchowność dystyngowaną". Oto autorytety kobiece, świadectwa znawczyń, potwierdzające to, co mi mówiło zwierciadło. W dwudziestym piątym roku mego życia byłem ślicznym chłopcem, w trzydziestym przystojnym mężczyzną, w czterdziestym powierzchowność moja była jeszcze dystyngowaną. Pomimo to jakieś fatum nad moim losem ciężyło. Nie byłem szczęśliwy. Goście mego ojca! nieszczerze wymówionym było ostatnie wasze życzenie: "niech będzie szczęśliwy!" A posiadałem wszystkie podstawy szczęścia: i majątek, i… Chciałem powiedzieć: rozum, ale ukąsiłem się w język. Chociaż, czy nie mam prawa powiedzieć o sobie, że mam rozum? Przecież głupi nie jestem. Jest tylu głupszych ode mnie. Rozum? – Muszę się nad tym wyrazem gruntownie zastanowić. Co to jest rozum? albo raczej – co to jest rozumny człowiek? Rozumnymi nazywają ludzie Naruszewicza, Czackiego, Sniadeckiego, a także marszałka Grabskiego i chorążego Weryhę. Pierwsi, niby mole, wgryźli się w książki i napełnili sobie głowy mnóstwem wiadomości; drudzy, wyjąwszy kalendarza, inne książki tylko z widzenia znają. Rozum przeto jest dwojaki: książkowy i nieksiążkowy, uczony i naturalny. Ja do tego ostatniego mam pretensją. Do książek miałem wstręt wrodzony i nieprzezwyciężony, który się od najpierwszego we mnie objawiał dzieciństwa, a objawiał w sposób bardzo stanowczy i wyraźny. Nie pamiętam tego, ale nieboszczka matka opowiadała, że kiedy ojciec przywiózł mi pierwszy z Kijowa elementarz, ozdobiony pięknymi obrazkami, jedyny użytek, jaki z tego elementarza zrobiłem, był ten, żem go rzucił w palący się na kominku ogień i ucieszył się żywym płomieniem, jaki z papieru strzelił. – Pali się, pali! – krzyczałem, w ręce klaszcząc i około kominka podskakując. – Nie będzie z niego literat – rzekł ojciec. Od tego czasu, zrobiwszy doświadczenie na elementarzu, powtarzałem je na każdej książce, jaka mi w ręce wpadła. Jarnicki, pierwszy mój nauczyciel, nazywał mnie małym Omarem i świetną wróżył mi przyszłość, do ziszczenia której brakowało tylko biblioteki aleksandryjskiej, bo co się tyczy miejscowej, to ta nie mogła mnie wsławić. Po elementarzu spaliłem matce Złoty Ołtarzyk, ojcu parę kalendarzy berdyczowskich i… było już po bibliotece. Jarnicki swoje książki, z których mnie uczył, chował przede mną. Jarnicki mnie uczył. Co dziś umiem, umiem od niego i przez niego. Pracował nade mną gorliwie i nauczył mnie czytać, pisać, rachować i wiele innych rzeczy, nad którymi pracował przez lat cztery, a pracował ciężko jak wół. Ciekawa to była postać ten Jarnicki. Takich postaci już nie ma w naszym społeczeństwie – gdzieś znikły wraz z woźnymi, lirnikami, kupcami zajęczych skórek i wróżbitami. Pamiętam go, jak pierwszy raz zjawił się w Kiełbaskach (takim jest nazwisko dziedzicznej mojej wsi). Przyszedł piechotą, z torbą na kiju, który na ramieniu dźwigał, i zaprezentował się: – Jan Jarnicki, profesor do dzieci. – Co asan umiesz? – zapytał go nieboszczyk ojciec. – Wszystko, mospanie dobrodzieju. – Czytać? – Po polsku i po łacinie, z książek i z pisma. – Pisać? – Po polsku i po łacinie, pismem zwykłym i gockim. – Umiesz robić atrament? – Umiem: z galasu i bzowych jagód. – A umiesz waćpan pióra temperować? – zapytała nieboszczka matka. – Umiem, jejmość dobrodziejko, na cienko, na grubo i na średnio. – I wzorki do haftów wykalać? – I to potrafię. – I formy na baby kleić? – Perfect, jejmość dobrodziejko.Matka popatrzyła na ojca, ojciec spojrzał na matkę i w ich oczach snadź wzajemne błysnęło porozumienie, bo po wstępnych pytaniach nastąpił bliższy egzamin. Ojciec wezwał Jarnickiego do tak zwanego "pierwszego pokoju", kazał usiąść za stołem i dał mu do przeczytania i przepisania list od sąsiada. Jarnicki przeczytał dość dobrze, chociaż, o ile sobie przypomnieć mogę, bąkając i nie bez jąkania się. Po odczytaniu zabrał się z wielką uroczystością do pisania. Kraciastą chustką do nosa strzepnął pył ze stołu, opatrzył papier, postawił przed sobą kałamarz, opatrzył i poprawił pióro i napisał równo, gładko i wyraźnie. Kiedy skończył, ojciec obejrzał jego pisanie i znalazłszy je bardzo dobrym, zapytał: – Cóż asan chce rocznie? – Sto pięćdziesiąt złotych. – Podejmujesz się nauczyć mego syna czytać, pisać i rachować? – Po polsku i po łacinie, mospanie dobrodzieju. – Przy tym pióra temperować, desenie wykalać i formy na baby kleić? – dodała matka. – Ale pod pewnym warunkiem – odrzekł Jarnicki. – Nie chcę acaństwa dobrodziejstwa oszukiwać. Potrzebuję raz na rok, w miesiącu kwietniu, krew puścić i cztery razy do roku: raz na prima aprilis, drugi raz na Piotra i Pawła, trzeci raz na Michała Archanioła, a czwarty raz na św. Szczepana, upić się. Ojciec na to się uśmiechnął. – I uprzedzam acaństwa dobrodziejstwa, że w tych czterech epokach mieć muszę tygodniową rekreacją. – Koniecznie? – zapytał ojciec. – Koniecznie. Potrzebnym mi to jest do zdrowia: raz na rok krew puścić i raz na kwartał upić się. – No, niech i tak będzie – odrzekł ojciec i Jan Jarnicki został moim nauczycielem. Miałem podówczas lat dziewięć skończonych i nie umiałem jeszcze ani jednej litery alfabetu. Nauczyciel liczyć musiał tyle lat, ile ja dzisiaj; był bowiem już szpakowaty, ale zdrów i krzepki, i w postaci swojej miał coś księżego. Zdawało się, że kształcił się na księdza, lecz jakiś wypadek przerwał mu nauki i rzucił go na drogę błędnego nauczycielstwa. Nosił się zawsze jednakowo: w surducie tabaczkowym, pod szyję zapiętym, niżej kolan sięgającym, i w letnich, ciemnych spodniach. Ten ubiór służył mu zimą i latem, na święto i dzień powszedni, i musiał, zdaje się, być z czegoś nieznoszonego sporządzony, bo nie pamiętam, ażeby go kiedy odnawiał lub poprawiał; zawsze był jednakowy, zawsze czysty i zawsze cały. Garderoba jego składała się z tego, co miał na sobie, z trzech koszul, dwóch par onuczek i sześciu chustek do nosa, do czego dodawszy: pugilares, parę książek, piórnik z kilku piórami i ołówkiem, linię z dziurką i sznureczkiem, kałamarz, scyzoryk i łubkową tabakierkę, będziemy mieli cały inwentarz ruchomości stanowiących majątek mego nauczyciela. Nie godzi się nie powiedzieć, że był to człowiek szczególnej poczciwości i zacności; skromny, cichy, niewymagający i pełniący swój obowiązek sumiennie. Tego po jakimś obieżyświecie, jak go w napadach złego humoru nieboszczka matka nazywała, spodziewać się nie było można. Jednakże tak było. Dość powiedzieć, że nauczył mnie tego, co umiem, i - przyznam się – niemałej dokazał sztuki. Ojciec nieboszczyk nie był z rodzaju tych ojców, co to nauczycielowi na wstępie do nauki jako godło władzy wręczali kańczug z tymi słowy: – Bij! bo ci płacę, bij! bo jeżeli dobry, to się nie zepsuje, jeżeli zły, to się poprawi. Mój ojciec podobnym był w tej mierze do ojca "Panie Kochanku". Może dlatego, że byłem jedynakiem, może dlatego, że owiała go atmosfera dworu Stanisława Augusta, na którym bywał w młodości i nawet tytułował się szambelanem, nie podzielał zdania, że "za jednego bitego dają dziesięciu niebitych", i żałował mojej skóry. Nie wolno było Jarnickiemu mnie bić. Pomimo to jednakże dał sobie ze mną radę. Jak zaczął próbować różnych sposobów, trafił na koniec na taki, który mi dał poznać całe abecadło. Sposób ten był wcale dowcipny, bo oparty na mojej namiętności do palenia papierów. Wystrzygał z papieru litery i dawał mi je do palenia. Paliłem naprzód A, potem B, potem C i tak dalej – aż do końca alfabetu. Następnie wystrzygał cały alfabet i kazał mi wybierać. – Wybierz K. Szukałem K, a gdy znalazłem, wołał z gniewem: – Spal szelmę! Ja z pewną zawziętością ciskałem K w płomień i szukałem następnej, którą on mi nazwał, litery. Tym sposobem nauczyłem się abecadła, sylabizowania i stawiania liter na woskowanym papierze, a zawsze przez to, że Jarnicki moje własną namiętność wyzyskać umiał na moje korzyść. Namiętność palenia książek z czasem się uspokoiła, a pozostał tylko wstręt do nich i dotychczas pojąć nie potrafię, jak ludzie przywiązywać mogą wartość do tych sprzętów, które po odczytaniu są już do niczego. Książki uważam jak cytryny: poty coś warte, póki się soku z nich nie wyciśnie. Wstrętu tego Jarnicki we mnie nie poskramiał, lecz tylko chował przede mną swoje książki, które czytał i odczytywał bez końca. Co to były za dzieła? Nie wiem. Wyglądały bardzo staro i obszarpanie. Przypominam sobie pierwsze napisane przeze mnie wyrazy, a przypominam sobie dlatego, żem je parę tysięcy razy przepisał. Był to pleno titulo mój podpis: "Onufry Gerwazy Protazy Prażnicki herbu Półkozic, szambelanic, dziedzic wsi Kiełbaski, jaśnie wielmożnych Jana Kantego, szambelana, i Katarzyny z Łopuchowskich Prażnickich syn i spadkobierca". Podpisywałem się na woskowanym papierze białym atramentem z tartej kredy, zmieszanej z wodą; podpisywałem się w dwóch liniach, w jednej linii, bez linii; podpisywałem się tak długo, aż na koniec rozmiłowałem się we własnym podpisie i pisać się nauczyłem. Było to wyzyskanie na moje korzyść mojej próżności. Bardzo mi się podobał mój herb, mój tytuł, moje dziedzictwo i jaśniewielmożność mego ojca. Dopytywałem się Jarnickiego, czy i ja jestem jaśnie wielmożnym. – Jesteś waść, jako szambelanic. Dowiedziawszy się o tym, ex propria diligentia dopisywałem "jaśnie wielmożny" przed moim nazwiskiem. Do nauczenia mnie rachunków wielce przyczynił się syn naszego arendarza, Żydek w moim wieku, który ze szczególną łatwością z pamięci dodawał, odejmował, mnożył i dzielił. – Widzisz waść – mawiał Jarnicki – będziesz się wstydził Srula, kiedy ci przyjdzie z nim się o arendę porachować. Nauczyłem się tedy rachować, ale liczbami całymi. Ułamki proste, dziesiętne i reguła trzech, które znam z nazwiska, nie czepiły się mojej głowy i, doprawdy, do dziś zrozumieć nie mogę, na co by one przydać się miały szlachcicowi trudniącemu się rolnym gospodarstwem. Tyle robiłem układów i transakcyj, sprzedaży i kupna, a nigdy nie miałem potrzeby wdawać się z ułamkami, nigdy nawet, o ile sobie przypominam, nie byłem oszukany, wyjąwszy jednego razu. Sprzedałem drzewo, sążeń po rublu, i zrobiłem z kupcem kontrakt, mocą którego miałem mu kazać wyrąbać i ułożyć trzysta kubicznych sążniowych stosów. Gdy się drzewo zaczęło rąbać, kupiec proponuje mi, ażebym mu, zamiast sążniowych, dwusążniowe, to jest sześciołokciowe w sześcian kazał składać stosy. Przyjąłem tę propozycją i stosownie do niej zmieniłem kontrakt podwajając cenę stosów. Wziąłem po dwa ruble za dwusążniowy kubiczny stos, a powinienem był wziąć po ośm, czyli innymi słowy, zamiast po rublu, sprzedałem sążeń drzewa po pięćdziesiąt groszy. No, ale któż by się na moim miejscu w ten sposób nie oszukał? Już drugi raz podobna sztuka się nie uda. Tego wypadku nie przewidział Jarnicki. Nie mam mu tego za złe; bo gdzież jest człowiek wszystkowiedzący?! A może i on – gdyby był, jak ja, zaskoczony znienacka – byłby się dał na sążniach okpić. Zresztą, może i nie miał czasu obznajomić mnie z tymi szczegółami matematyki. Uczył mnie przez lat cztery bardzo pilnie, bardzo regularnie i sumiennie pełnił obowiązki, jakie wziął na siebie, rozłożywszy czas na kwartały, oddzielone jeden od drugiego tygodniami, w których znikał. Żaden zegarek nie może iść regularniej, jak szło życie Jarnickiego. Wstawał zimą i latem o czwartej, szedł spać o dziewiątej, wstawszy i idąc spać odmawiał pacierz na klęczkach, pijał mleko i wodę, jadał mało i co mu dali, codziennie się golił i jednej chwili nie popróżnował: jeżeli mnie nie uczył, to coś strugał, kleił albo też w ogrodzie kopał, sadził, podlewał, szczepił. Nie przypominam sobie, ażebym kiedy widział uśmiech na jego ustach. Usta miał zawsze ścięte, milczące, na zapytania odpowiadał krótko. W dziewięciu leciech mego życia rozpoczęła się moja domowa edukacja, w trzynastu się skończyła, a rozpoczęła szkolna. Zanim jednakże o tej ostatniej napiszę, opowiedzieć pierwej muszę niektóre szczegóły o Jarnickim, który długo był w Kiełbaskach postacią zagadkową. Nikt nie wiedział, co on za jeden, skąd się wziął, jaka była jego przeszłość. W okolicy nikt go nie znał i on nie znał nikogo, a taka była powaga w jego zachowaniu się, że trzeba było pewnej śmiałości, ażeby go się o przeszłość zapytać. Na tę śmiałość zdobyła się kilkakrotnie moja matka, lecz nic nie wskórała. Jarnicki albo nie odpowiadał, albo jeżeli odpowiedział, to w taki sposób, że odpadała ochota powtórzenia zapytania. – Czy jejmość dobrodziejka lęka się, ażebym jej nie okradł? – O, nie, panie Jarnicki. – Jeżeli nie – podchwytywał – to nie ma o czym gadać. Raz wyrwała się mu taka odpowiedź: – Moje życie jest procesem pomiędzy mną a Bogiem. Odpowiedź ta zaciekawiła i matkę moję, i ojca, i całe sąsiedztwo, wywołując mnóstwo domysłów, które skończyły się na tym, że pogadano i gadać przestano. Z powodu czteroletniego pobytu Jarnicki stał się już w Kiełbaskach potrzebnym. Zdawało się, że i dla niego Kiełbaski stały się potrzebnymi, że się zżył z ich życiem, że wrósł w naszą rodzinę, że świat dla niego zaczynał się i kończył w Kiełbaskach, które opuszczał wprawdzie cztery razy do roku, ale nie na długo i nie odchodził daleko. Wyprawy jego miały za cel karczmę na Szpakowym Trakcie, należącą do mego ojca. Tam się udawał, bawił tydzień i wracał taki, jaki wyszedł: cichy, skromny, milczący, pijący mleko i wodę, i znów zasiadał ze mną do nauki, do której umiał mnie wciągnąć i przyzwyczaić. Jakież tedy było zdumienie nas wszystkich, gdy razu pewnego poszedł i nie wrócił. Upłynęło tygodni dwa, trzy, cztery, Jarnickiego nie było. Ojciec kazał o niego rozpytywać się po jarmarkach i karczmach, posyłał nawet umyślnych w różne strony: wszystko było daremnie. W kilka lat dopiero po śmierci moich rodziców zjawił się w Kiełbaskach niespodzianie, ale na krótko. II Przybiega razu pewnego arendarz z karczmy na Szpakowym Trakcie, zadyszany, przestraszony, i woła: – Jest!… uf!… jest!… – i sapał. – Kto jest? – zapytałem zdziwiony. Żyd sapał, ocierał pot z czoła, gładził brodę. – Nu… ten… ten… – Któż taki? – Alboż ja wiem, kto wun taki? Ach! ten, co to jego jaśnie wielmożny szambelan kazał szukać na wszystkie strony. Nie mogłem się domyślić. Kilka lat upłynęło od śmierci mego ojca, a kilkanaście od wyjścia Jarnickiego z Kiełbasek. – Ten, co upijał się w mojej karczmie. – Mój kochany – rzekłem – czy to jeden w twojej karczmie się upija? – Taże tak – odparł Żyd – upija się, Bogu dzięki, niejeden, ale za tego (zamiast "o tym") jaśnie wielmożny pan wie lepiej jak za kogo innego, bo wun był u jaśnie wielmożnego pana dyrektorem. Ten ostatni wyraz rozwiązał zagadkę, która poczęła już mnie intrygować. – Jarnicki? – zapytałem. – Ny, może wun i Jarnicki. Ja nigdy tego nazwiska nie słyszał. Wiem tylko, że dyrektor, co był przy jaśnie wielmożnym panu, kiedy jaśnie wielmożny pan był jeszcze paniczem, przychodził do mnie raz na trzy miesiące i pił przez cały tydzień. – To on! – zawołałem uradowany. – Skądże się on wziął? – Ja tego nie wiem. Ja się przestraszył, jak go zobaczył. Ja się jego nie spodziewał. Nikogo nie było w szynkowej izbie, ja sobie chodzę i myślę, aż tu, jakby się urodził, siedzi ktoś za stołem i rękami się podparł. Patrzę, a to wun. Ja się bardzo zdziwił, kłaniam się, a wun nic, pytam, a wun nic, aż jak nie stuknie kułakiem o stół i jak nie krzyknie; "Żydzie, wódki!" i jak nie zgrzytnie zębami, to mi aż w piętach postygło, uf! – No, cóż dalej? – zapytałem widząc, że Żyd zająknął się. – Co dalej? a, ot co dalej. Postawiłem przed nim kwartę wódki, a wun ją duszkiem wypił. – Całą kwartę? od razu? – Af meine munes! Całą kwartę, od razu. Wypił i jak nie krzyknie: "Żydzie, wódki!" I popatrzył się na mnie, a w oczach jego widziałem same białki. Jeszcze na mnie żaden człowiek tak nie patrzał. – No i cóż? – Ano, postawiłem przed nim drugą kwartę, a wun ją duszkiem wypił i krzyknął; "Żydzie, wódki!" – Dałeś mu trzecią kwartę? – Ale gdzie tam, zamknąłem szynkwas i uciekłem do jaśnie wielmożnego pana, uciekła i moja żona, uciekły i moje bachury. – Zostawiłeś karczmę pustką? – Został tam stróż, a i moja Ruchla zagląda z daleka. – Tak cię przestraszył człowiek, co dwie kwarty wódki wypił? – Nie to mnie przestraszyło, ale to, że jakoś nie po ludzku patrzał. Ja tyle ludzi widział, i jakich ludzi! Moja karczma na trakcie, na Szpakowym. Przechodzi tamtędy wsilaka wsilaczyna i pije, i śpiewa, i posudę tłucze, i łaje się, i bije, ale nie widziałem, ażeby żywy człowiek tak patrzał jak ten Jarnicki. – Czegóż więc chcesz? – Ny – odparł Żyd z niskim ukłonem – ja przyszedł do jaśnie wielmożnego pana, ażeby jaśnie wielmożnego pana prosić, ażeby jaśnie wielmożny pan kazali go zabrać z karczmy… Ja nie wiem, co to jest, ale ja się go strasznie boję… wun jakiś niesamowity. – Jak się wytrzeźwi, to będzie spokojny. – I mnie się tak zdawało, kiedy przed nim pierwszą kwartę stawiałem; bo ja go znam bardzo dobrze. Dawniej, bywało, pił kieliszkiem, powoli, a jak się upił, to kładł się na ławce, wyspał się, wytrzeźwił i znów pił. Pił, ale był spokojny… i dzieci lubił… Moje bachury licho wie co z nim wyrabiały, a wun się do nich uśmiechał. Tylko się czasem rozgniewał, czasem, kiedy wypiwszy kilka kieliszków oparł się łokciami na stole i głowę w dłonie schował, i jeżeli go wtenczas dzieci obsiadły, wun stuknął nogą, krzyknął: "Precz! patrzę na nią!" – i dzieci uciekały. Ale jak to minęło, znów szły do niego i pytały: "A na kogo to waćpan patrzysz?" – a on im odpowiadał: "Na nią, na anioła, co ma srebrne pióra." A dzieci jeszcze na to: "Głupiś waćpan, waćpan pijany." A wun się nie gniewał, nu, a teraz, uf! I kłaniając się nisko, dodał: – Niech go jaśnie wielmożny pan każą zabrać z karczmy. To, co mi arendarz opowiedział, trąciło jakąś awanturą romansową, której ofiarą padł mój nauczyciel. Posłałem więc bryczkę i dwóch ludzi i kazałem przywieźć Jarnickiego, przypuszczając, że po wypiciu dwóch kwart wódki musi jak drewniany kloc pod szynkowym spoczywać stołem. Jakież było zdziwienie moje, kiedy po upływie niespełna godziny bryczka powróciła bez Jarnickiego, a jeden ze służących miał twarz krwią oblaną. – Co to się stało? – zapytałem zdziwiony. – A nic, jaśnie wielmożny panie – odpowiedział mi jeden z wysłanych – to diabeł nie człowiek. – Możeście mu przykrość jaką zrobili? – Któż by mu tam chciał przykrość robić? Powiedziałem mu: "Jaśnie wielmożny pan szambelanic prosi do dworu." A on na to: "Jeżeli szambelanic ma do mnie interes, to niech tu przyjdzie; ja do niego żadnego nie mam interesu." "Ależ – powtórzyłem – jaśnie wielmożny pan bardzo prosi." On na to krzyknął: "Precz! nie przeszkadzajcie mi!" Tu zerwał się zza stołu i jak mnie trzasnął kułakiem między oczy, aż mnie zamroczyło, i oto krew się polała. A rękę taką ma ciężką, jak żelazna. Zdawało mi się, że mnie bezmianem między oczy zamalował. – No? – Nie było co z nim robić. Zabraliśmy się, taj przyjechali na powrót. Rzeczywiście, po takim traktamencie służący moi nie mieli co lepszego do roboty, jak powrócić; nie mogłem się przeto na nich gniewać. Pomyślawszy przez chwilkę, wziąłem z sobą czterech ludzi i sam do karczmy na trakcie pojechałem; przez wspomnienie bowiem na to, że ten człowiek był niegdyś moim nauczycielem, przez wzgląd na to, że liczyć już musiał blisko siedmdziesiąt lat wieku, nie chciałem pozwolić, ażeby poniewierał się po świecie, umarł gdzieś pod płotem i został pochowany na rozstajnej drodze. Koło karczmy zastałem kilku ludzi, którzy przez okna i drzwi do szynkowej izby zaglądali nie śmiać wejść do środka. Arendarz, arendarzowa i cała ich, składająca się z kilkunastu osób, rodzina stali opodal, mając pobliski las w odwodzie jako miejsce bezpiecznego schronienia. Powiem prawdę, że takie stawienie się ludzi względem pojedynczego, bezbronnego i wiekiem obciążonego człowieka przejęło mnie pewną trwogą i żałowałem już, żem przyjechał. Lecz ambicja dodała mi odwagi. – A co tam? – zapytałem zaglądających. Pokłonili mi się z uszanowaniem, a jeden odpowiedział: – N i c z o h o: s y d y t' z a s t o ł o m, r e w e, t a s t o h n e. (Nic: siedzi za stołem, ryczy i stęka.) Z wnętrza karczmy wydobywało się głuche stękanie. Wszedłem. Jarnicki siedział oparty o stół łokciami, a twarz miał rękami zakrytą. Głowa jego była mocno siwa, ale gęstym, chociaż krótko przystrzyżonym pokryta włosem. Gdym wszedł, ani się ruszył. – Panie Jarnicki – rzekłem. – Ha! – była odpowiedź, której towarzyszyło konwulsyjne jakieś całym ciałem wstrząśnienie, jakby się z głębokiego obudził snu. – Kto mnie woła? Czego ode mnie chcesz? – Czy mnie pan nie poznajesz? – zapytałem najłagodniejszym, na jaki zdobyć się mogłem, głosem. Na to zapytanie podniósł głowę, spojrzał mi groźnie w oczy i odrzekł: – Nie. – Przecież jestem twoim uczniem. Byłeś moim nauczycielem. – Uczniem? Nauczycielem? Ty uczniem, a ja nauczycielem? Hm. I wzniósł oczy do góry, jakby dla zebrania wspomnień. – Nazywam się Onufry Prażnicki. – Prażnicki? Być może. Czegóż ja wasana uczył? – Czytać, pisać, rachować. – Więcej niczego? – A niczego. Na tę odpowiedź Jarnicki odetchnął z głębi piersi i głowę zwiesił. Z oczu jego przeglądała gorączka, spotęgowana wyziewami wódki, które mu już mózg obwiały. Patrzał na mnie nie ciężkim wzrokiem pijaków, ale jakimś błędnym i niby pomieszanym. Patrzał przez chwilę i głucho rzekł: – Jestem słaby. Godzina moja się zbliża. Proces się kończy. Potrzebuję spokoju. – Jeżeli potrzebujesz, pan spokoju – powiedziałem – to nie znajdziesz go w karczmie. – A nie – podchwycił żywo i dodał: – Potrzebuję grobu. – Potrzebujesz przyjaznej dłoni, która by cię pielęgnowała i… grób oddaliła. – Grób oddaliła? – zapytał z pewnym rodzajem zdziwienia. – Jedź pan do mnie, do swego dawnego ucznia. Usłyszawszy te wyrazy Jarnicki się uśmiechnął i usiłował wstać. Lecz widocznie siły go opuściły. Spróbował raz i drugi i ręką machnął na znak, że z tego nic nie będzie. Zawołałem na służących. Ci mu pomogli, wywlekli go zza stołu i zanieśli na bryczkę. Dziwiłem się, jak człowiek do tego stopnia niemocny mógł tak silnie uderzyć służącego, którego poprzednio po niego posłałem. Ta siła była snadź blaskiem dogorywającej lampy, przed skonaniem najżywsze roztaczającej światło. Bryczka posuwała się noga za nogą. Jarnicki był spokojny, tylko kiedy niekiedy z piersi jego wydobywało się głuche stęknięcie. Kiedyśmy przyjechali, trzeba go było znieść na rękach. Kazałem przygotować wygodne posłanie i rozebrać chorego czy pijanego, bo dokładnie poznać nie mogłem, co mu bardziej cięży: gorączka czy wódka. Kiedy z niego ściągano ten sam tabaczkowy surdut, w którym postać jego żyła w moich dziecinnych wspomnieniach, nagle niby ozdrowiał i krzyknął: – Pugilares! Wydostał związany na krzyż czarną wstążeczką, ten sam, co przed kilkunastu laty widziałem u niego, pugilares i wsunął go głęboko pod poduszkę. Pozwolił się rozebrać, położył się i zasnął. Cała ta awantura mocno mnie zaintrygowała. W samej sobie była ona po prostu awanturą karczemną, ale poza nią ukrywała się jakaś tajemnica, może śmieszna, może straszna, a w każdym razie ciekawa. Ciekawość mnie opanowała i na wskroś całe moje jestestwo przeniknęła. Przyznaję się do tego. Ludzie potępiają ciekawość - potępiają ją do tego stopnia, że powiadają, iż ona jest pierwszym gradusem do piekła; wystrzegają się jej i wstydzą, choć bardziej się wstydzą, niż wystrzegają, bo własne moje postrzeżenia do tego przyprowadzają mnie wniosku, że każdy śmiertelnik stoi na tym pierwszym gradusie obiema nogami; każdy grzeszy ciekawością, jeżeli nie czynnie, to w myślach, w intencjach; każdy, widząc przed sobą tajemnicę, mimo woli pragnie uchylić zasłonę i zajrzeć za nią. I ja, grzeszny człowiek, nie mam pretensji być lepszym od drugich. Jeżeli z tego pierwszego gradusa mam się dostać do piekła, to pocieszam się tym, że mi na towarzystwie nie zabraknie. Pójdę tam razem ze wszystkimi. Ciekawość, według mego przekonania, jest grzechem, który (jeżeli na sądzie ostatecznym bezwzględna panować będzie surowość) wyludni niebo ze szczętem. Ciekawość moja co do Jarnickiego ześrodkowała się na pugilaresie. Pugilares wydał mi się kluczem do rozwiązania zagadki, której rozwiązanie innym sposobem - przez wzgląd na milczenie, jakim się otaczał Jarnicki – uważałem za trudne, ba, niepodobne. "Jak się wytrzeźwi i wyprzytomnieje - myślałem sobie w duchu – będzie mi dawał odpowiedzi takie, jakie niegdyś dawał memu ojcu i mojej matce. Na próżno będę się go rozpytywał." I gorące pragnienie szeptało mi do ucha: "Ten pugilares musi zawierać w sobie coś nadzwyczajnie ciekawego: jakieś dokumenta, jakieś listy." Wyraz "listy" wywołał w moim organizmie wstrząśnienie, podobne do tego, jakie wywołuje raptowny a niespodziany huk. "Listy? cudze listy czytać?" Ogarnął mnie i strach, i wstyd, i pomiędzy strachem i wstydem z jednej a ciekawością z drugiej strony zawiązała się walka, zapalczywa sprzeczka, której polem były moje własne myśli. Ciekawość pchała gwałtem rękę pod poduszkę – pchała i, niestety! przemogła. Wsunąłem rękę i wyciągnąłem pugilares. Jarnicki spał twardo, głęboko. Spoglądałem na niego i na pugilares. On był blady, miał usta wpółotwarte i oczy mocno ściśnięte, oddychał spokojnie. Pugilares był zatłuszczony, stary i starannie czarną wstążeczką związany w taki sposób, że do rozwiązania potrzeba było użyć nie tylko paznokci, ale i zębów. Myśląc o rozwiązaniu, zdawało mi się, jakbym popełnić miał zbrodnię morderstwa na bezbronnym i nie przygotowanym na to człowieku albo przynajmniej jakbym miał Jarnickiego okraść. I opanował mnie naraz taki wstyd i strach, że ciekawość ustąpiła. Zabrakło mi odwagi. Wsunąłem pugilares pod poduszkę, wyszedłem, kazałem sobie osiodłać konia i pojechałem w pole zaleciwszy, ażeby nie przeszkadzano śpiącemu. W polu strach i wstyd ścigały mnie w postaci harpij sumienia. Błądziłem długo bez celu, kłusowałem, puszczałem się w przegony ze stepowymi naszymi wiatrami, kroczyłem stępem, i kilku potrzebowałem godzin na uspokojenie głosu wewnętrznego, który mi szeptał w duszy: "Ciekawcze! złodzieju! rozbójniku!" W końcu jednakże wyjeździłem sobie spokój, powróciłem i udałem się do łóżka mego gościa. Jarnicki już nie spał. Oczy miał wlepione w sufit i ani spojrzał na mnie. Podszedłem po cichu do łóżka. – Panie Jarnicki – przemówiłem – jak się pan czujesz? Zwrócił na mnie oczy i pokiwał głową. – Jak się pan czujesz?- powtórzyłem zapytanie. – Ot – odpowiedział – ni źle, ni dobrze. – Przecie… Zamiast odpowiedzi, westchnął głęboko. – Nie potrzebujesz pan czego? może doktora? – Cóż mi doktor pomoże? Duszy nie uleczy ani ciała, które przecie raz musi się w proch rozsypać. – Może ułagodzić cierpienia. – O cierpieniach też mówię mówiąc o leczeniu. I znów westchnął, a tak głęboko, że mi się go serdecznie żal zrobiło, bo przeczułem, że westchnienie to pochodziło z bolejącej duszy. Chciałem mu wyrazić spółczucie, jakim byłem na wskroś przejęty, i przemyśliwałem, w jaki by to się dało najdelikatniejszy uczynić sposób, lecz Jarnicki mnie uprzedził. – Gdzie jestem? – zapytał. – W Kiełbaskach – odrzekłem. – A, w Kiełbaskach – wymówił powoli i począł ręką trzeć czoło, które się sfałdowało w zmarszczki i na którym dostrzegłem ślad starej blizny, nie znanej mi ze wspomnień o Jarnickim. – W Kiełbaskach? – powtórzył przypominając sobie; i mówiąc sam do siebie, dodał: – Zdaje mi się, że kiedyś, bardzo dawno, byłem w Kiełbaskach, bardzo dawno, w czasach mojej młodości. – O - podchwyciłem – nie byłeś pan już młodym, miałeś już siwe włosy. – To nic – odparł z uśmiechem. – Starość nie od włosów zależy. Byłem dwa razy młody. Postarzałem się i znów odmłodniałem. I po chwili milczenia zapytał: – Jestem więc w Kiełbaskach? – W domu przyjaciela. Na ten wyraz obrzucił mnie wzrokiem od stóp do głowy i długo trzymał na mnie oczy, jakby chciał nimi w głąb mojej duszy przeniknąć i tam o prawdzie wymówionego przeze mnie wyrazu się przekonać. Potem ironicznie się uśmiechnął i głową z wyrazem powątpiewania pokiwał. W końcu ręką machnął i rzekł: – Et… Bacznie śledziłem wymowę jego oczu i twarzy. Dawniej, o ile wspomnieniami moimi sięgnąć mogłem, oczy jego i twarz były nieme, nie wyrażały żadnych wzruszeń. Zaszła więc z tym człowiekiem wielka zmiana. Fizjonomia jego stała się ruchliwa jak powierzchnia wody: kiedy spokojna, ale za najmniejszym dmuchnięciem wietrzyka marszcząca się i wewnętrznym grająca wzruszeniem. Za wymówieniem na przykład przeze mnie wyrazu "przyjaciel" nie rzekł ani jednego słówka, a pomimo to wypowiedział wszystko, co o tym słówku myślał. Nie wierzył w przyjaźń. Starałem się tę jego niewiarę jeżeli nie rozpędzić, to przynajmniej zmniejszyć. I tak mówiłem: – Nie wierzysz pan w przyjaźń, to uwierzyć powinieneś w życzliwość i spółczucie. Względem pana nie powoduje mną żaden interes i jeżeli chcę być panu w czym pomocnym, to jedynie dlatego, że czuję do pana jakiś sympatyczny pociąg, pochodzący zapewne stąd, że zajmujesz szerokie w dziecinnych moich wspomnieniach miejsce. Ten pociąg nie idzie tak daleko, ażebym za pana poświęcić się miał na śmierć, ale… Nie mogłem dalej mówić. Przy wyrazie "śmierć" Jarnicki się zerwał, usiadł na łóżku, założył nogę na nogę, splótł dłonie na kolanie i wlepił zrazu we mnie wzrok dziwnie surowy, a potem spazmatycznym wybuchnął śmiechem. Zmieszałem się. Śmiech ten jednakże nie potrwał długo. Po kilku gwałtownych wybuchach ustał nagle. Jarnicki zwalił się na łóżko, przez chwilę ciężko, niby po wielkim oddychał zmęczeniu, aż powoli się uspokoił. Jeszcze chwila i zaczął mówić: – Nie masz dla mnie przyjaźni, tylko sympatyczny pociąg. Jaki ja głupi, choć stary. Goniłem po świecie za różnymi rzeczami, a między innymi i za przyjaźnią. Za przyjaźnią, bo potrzebowałem, potrzebowałem… Tu się zająknął i z przyciskiem skończył: – Potrzebowałem wygadać się! Milczałem tak długo przed wszystkimi, och! milczałem i było mi ciężko tu i tu. Przyłożył rękę kolejno do piersi i do czoła. III Milczał długo, wyraźnie walczył sam z sobą. Nie śmiałem mu przerywać. W milczeniu jego było coś uroczystego, coś takiego, co nakazywało uszanowanie. Zbierał snadź wspomnienia, gonił za nimi daleko, w inne stulecie, bo gdy przerwał milczenie, opowiedział mi życie swoje od początku do końca i mówił długo, przerywając sobie czasem dla odpoczynku. Na słuchaniu jego opowiadania upłynęło mi całe popołudnie i cały wieczór, i cała noc do rana. On mógł opowiadać, bo się przespał w dzień; ja mogłem słuchać, bo się tak mocno zainteresowałem, że – zdawało mi się – byłbym słuchał bez końca. Trudno mi powtórzyć to opowiadanie własnymi Jarnickiego wyrazami; będę więc o nim pisał w trzeciej osobie. Jan Jarnicki przyszedł na świat między 1765 a 1775 r. nie opodal ujścia Rosi do Dniepru. Ojciec jego, dobry szlachcic, ożeniony z wieśniaczką z okolic Kaniowa, był właścicielem gruntu, który dziś stanowiłby dużą fortunę, ale w owych czasach i w owej okolicy wystarczał zaledwie na wyżywienie licznej rodziny, w której Jan był najmłodszym dzieckiem, pieszczochem ukochanym. Własność starego Jarnickiego rozciągała się szeroko nad Rosią i miała wszystko, co stanowi wartość ziemskich majątków, bo i pola, i łąki, i las, i wodę. Przez środek przewijał się przez nią strumień, na którym stał młynek o dwóch kamieniach, a pod lasem dworek o trzech izbach, otoczony rowem i częstokołem z młodych, z kory obdartych dębczaków, z powyrąbywanymi podłużnymi dokoła strzelnicami, z mocną i ciężką z grubych desek bramą, ze środka na duże zamykaną zasuwy, co wszystko nadawało dworkowi pozór obronny, wojenny. Pozór ten nie był też dla pozoru: stworzyła go potrzeba. Na gruntach Jarnickiego były tylko dwie chałupy i jeden dworek. W chałupach: w jednej mieszkał młynarz, który był zarazem gumiennym i prawą w gospodarstwie ręką, w drugiej stary pasiecznik, niegdyś Zaporożec. Dworek składał się z dwóch, a raczej z trzech części: z właściwego dworka, z izby czeladnej, położonej po jednej stronie podwórza, i ze stajni po drugiej stronie. Do tego dodać jeszcze należy chlewy, kurniki i spichlerz, zapełniające różne strony podwórza w taki sposób, że wolnego miejsca w obejściu bardzo pozostawało niewiele. Ta ciasnota, dziwna przy obszarze gruntów, jakie Jarnicki posiadał, była dopełnieniem warunków obrony. Mała załoga, którą stanowili stary Jarnicki i kilku parobków, nie mogłaby w rozległym bronić się obejściu. Trzeba je było jak najmocniej ścisnąć, ażeby niewielkiej liczbie ludzi umożliwić stawienie w razie potrzeby czoła ze wszystkich stron. A ta potrzeba zdarzała się niekiedy. Pomimo że Jarnickiego dworek, czyli – jak go w okolicy nazywano - "futor", leżał z dala od traktów, w głuchym i nie każdemu znanym zakątku, jednakże rozbójnicy bułgarscy zza Dniestru, zapuszczający się aż tu niekiedy w swych wycieczkach, wiedzieli o nim i kiedy niekiedy zaglądali do starego szlachciury bądź jako goście, bądź jako nieprzyjaciele. W pierwszym razie potrzeba ich było przyjąć i ugościć, w drugim siłą odeprzeć. Stary Jarnicki nie miał pieniędzy. Pola jego odłogowały, bujną rokrocznie pokrywając się trawą, a to dla tej przyczyny, że nie było ich uprawiać ani komu, ani na co. Gdyby było na co, toby się znalazło i komu. Jakąż jednakże korzyść dawała uprawa? Komunikacji nie było, zbytu żadnego. Uprawiało się więc tyle, ile wymagała domowa potrzeba na chleb i kluski; inne zaś potrzeby opędzało bydło i konie, które sobie swobodnie po obszarach bujały i z którymi raz w rok wyprawiał się stary na jarmark do Kaniowa, Taraszczy albo Bohusławia, a najdalej do Białej Cerkwi lub Humania. Rozbójnicy wiedzieli o niezamożności starego Jarnickiego, który własnymi rękami orał, siał, kosił, zwoził i młócił, i nie mieli chętki do futoru, chyba, ot tak sobie, niechcący albo po pijanemu. Dlatego też nie byli zbyt straszni, bo nie można było z ich strony spodziewać się formalnej, na większą skalę wyprawy. Do odparcia zaś napadów dorywczych miał stary zawsze w pogotowiu; dwa gardłacze, kilka gwintówek, kilka par pistoletów, kilka spis, dwie karabele, topory, a nawet nabite gęsto krzemieniami buławy. Cały ten arsenał, rozwieszony na ścianach, mieścił się w pierwszej izbie, do której wchodziło się na prawo z sieni, a która była zarazem jadalną, bawialną i dla paniczów sypialną. W drugiej izbie mieszkali państwo Jarniccy, w trzeciej mieściły się panny; przez sień była piekarnia i zarazem kuchnia, w której sypiała niewieścia połowa służby. Jarnicki z miłością opisywał gniazdo swoje rodzinne: ze szczegółami opowiadał o różanych gęstych krzakach, w których na wiosnę zamieszkiwały słowiki, i o malwach, które przed dworkiem na straży stały. Szczegółów tych nie umiem powtórzyć wszystkich, składają się one z mnóstwa drobiazgów, których nie pamiętam, a do których wchodzi dużo ludzi, nadających odosobnionemu futorowi niezwykłe ożywienie. Występują tam: i rodzice, i bracia, i siostry Jana, i poczciwy młynarz, i stary pasiecznik, i służba obojej płci, i ksiądz proboszcz z Kaniowa, i starszyzna rozbójników. Z tymi ostatnimi pozostawał stary Jarnicki w zgodzie, co bynajmniej nie przeszkadzało, że się z nimi niekiedy pobił. Uderzyło mnie szczególnie następujące, według mnie charakterystyczne i dobrze owoczesne tamtych okolic stosunki malujące zdarzenie, które na los Jana stanowczy wpływ wywarło. Najczęstszym spomiędzy starszyzny rozbójniczej na futorze gościem był niejaki Kalo, którego przezywano Smilec (Śmiałek). Samo nazwisko dostatecznie go definiuje. Smilca lękano się powszechnie, dlatego że miał w sobie coś tygrysiego: lubił krew, której zapach odurzał go. Rad przeto był pohulać sobie, jak inni ludzie hulają w tańcu, na polowaniu itp. Lubił przy tym spotykać opór, bo ten go drażnił i wywoływał całą burzę namiętności w dzikiej piersi. Zajeżdżał on na futor Jarnickiego dwa, trzy razy w roku. Były to wizyty bardzo niemiłe, ale musiano, je ścierpieć, bo trzeba było sztucznie bronić własności i życia, niemających dostatecznej w ówczesnym urządzeniu stosunków obrony. Z tego powodu Smilca podejmowano jak gościa, karmiono, pojono i na noc zapraszano, Jadł, pił, ale miał jednakże tyle delikatności czy też tyle ostrożności, że nigdy na noc pozostać nie chciał. – Prześpię się ja pod dębem, przy ognisku, lepiej niż w waszych betach – mawiał. – Dla mnie na wolnym powietrzu zdrowiej niż w dusznej chałupie. Bądź zdrów, stary. Jeżeli mnie nie złapią, to się jeszcze zobaczymy, a jak złapią, to – tfu! Spluwał i ręką z pogardą machnął. – Ta gdzieżby was złapali! – odpowiadał stary Jarnicki. – A! na człowieka napada nieszczęście, kiedy się on go najmniej spodziewa. – A choćby i złapali. – Ćwiertowaliby albo kołem łamali, tylko tyle. Marszczył brwi, gładził wąsy, wsiadał na koń i odjeżdżał. Powodem jego odwiedzin była potrzeba odetchnięcia w gronie rodziny. W dzikim sercu utaiła się odrobina ludzkiego uczucia. Przyjeżdżał po to, ażeby się pobawić z dziećmi, którym przynosił gościńce. Surową twarz rozjaśniał uśmiech na widok dziatwy, nieposiadającej się z radości, kiedy pomiędzy nią rozdzielał pierniki i obwarzanki. Z tego powodu dla dzieci był on miłym i wielce pożądanym gościem. Cieszyły się, skakały i na spotkanie jego wybiegały, ile razy postać jego ukazała się z daleka na drodze mimo młyna do dworku prowadzącej. Ojciec brwi marszczył, chrząkał, lecz ułożywszy twarz wychodził na powitanie srogiego dowódcy, który zazwyczaj przy młynie z konia zsiadał i otoczony gronem dzieci szedł powoli przez bramę. Znajomość ta trwała lat kilka. Stary Jarnicki dobrze na niej wychodził, była ona bowiem dla niego pewnym rodzajem karty bezpieczeństwa, uwalniającej go od innych tego rodzaju znajomości i służącej mu jako paszport w podróży. Rozbójnicy szanowali go dlatego, że był "przyjacielem Smilca". Takie to były czasy! Poczciwy, z pracy rąk własnych żyjący człowiek musiał się bratać ze zbrodniarzem i za przyjaciela jego uchodzić. Pośrednikiem w tej przyjaźni był pasiecznik, dla którego Smilec miał pewien rodzaj szacunku. Pasiecznik sprowadził Smilca na futor, zaznajomił ze starym szlachcicem i postawił niejako na warcie przy rodzinie i dobytku tego ostatniego. Powiadają o panach, że łaska ich na pstrym koniu jeździ. Na takim samym snadź koniu jeździła i przyjaźń takiego pana jak Smilec. Czy mu się ona znudziła, czy sprzykrzyła, nie wiedzieć; dość, że razu pewnego przyjechał na futor zły i nachmurzony, nie przywiózł dzieciom gościńców, wszedł do świetlicy, usiadł i długo milczał. – Musiało ci się, panie dowódco, coś przytrafić – zaczepił go stary Jarnicki. – At! – odparł – gorzko na świecie. – Ludzie ci, mospanie, dokuczają? – Taże dokuczają. Bywało, Smilec hulał i sławę zdobywał, a po sławie dopiero szły kontusze, żupany, lite pasy, sobolowe czapki i grosze. Człek miał się czym poczwanić. Kiedy kto mówił: "Hej, Smilec! co zdobyłeś?", to odpowiadałem: "O, wiele, ale drogo… to… to… i to… i to… i to…" I pokazywał blizny od cięć i postrzałów, którymi całe jego ciało było poznaczone. – Ten gościniec dostałem od humańskiego, a ten od kaniowskiego Kozaka, a ten oberwałem od szlachcica ze Zwinogródki, co się bronił jak opętany, a był silny i śmiały, skoczył pomiędzy nas z gołą szablą i trzem moim zuchom łby rozpłatał; ale poszedłem z nim na szable i moje cięcie było ostatnie. Ot, takich mi potrzeba, takich dawajcie, ale nie takich jak dzisiejsi, co dają się rznąć jak kury i tylko do Pana Boga się modlą. Tfu! W milczeniu słuchał Jarnicki tych utyskiwań na złe czasy. Smilec rozgadał się: – Ot – ciągnął – kiedy ja myślę, jak to teraz na świecie, to bierze mnie ochota z tobą, stary, spróbować się. Kiedyś ja do ciebie zajrzę. – Moja chata otworem dla ciebie – odrzekł stary. – Zawsze mile was witam. – Taże to niby tak. Wiedziemy z sobą przyjaźń na słowach, a słowa to babska rzecz. Gdybyś ty chodził ze mną po świecie i nadstawiał łeb tam, gdzie ja, to byłbyś mi druh i brat. A tak jak jest – ja rozbójnik, a ty szlachcic, aniś mi druh, ani brat, a do tego u ciebie ja się rozmazuję jak jaka baba i kiedy wyjdę z twego futoru, to mi tak jakoś, jakbym się odurzającego ziela opił. Nie, mnie potrzeba spróbować się z tobą. – Jeżeli taka twoja wola, to i owszem – rzekł szlachcic pół serio, pół żartem i w garść splunął – proszę na rękę. Smilec na to z turecka cmoknął i głową z oznaką zaprzeczenia w tył rzucił. – Ja nie żak – wymówił ponuro – żebym się miał borukać lub w palcaty bić. Ja wojak. Przyjdę do ciebie w goście z oddziałem i wówczas pluń w garść, kiedy ja ci w oczy ołowiem plunę. To rzekłszy wstał, bez pożegnania się wyszedł i siedząc już na koniu rzucił szlachcicowi te wyrazy: – Zobaczymy, czy ty Smilcowi dotrzymasz. Szlachcic myślał, że to żarty; tego samego jednakże wieczoru przyszedł pasiecznik i z błędu go wyprowadził. – Smilec – rzekł – odgraża się na was, panie. Co wy jemu zrobili? – Co? nic. Diabli wiedzą, co mu do głowy strzeliło. – Krew zapachła. Ale z nim nie żarty. Co obiecał, dotrzyma. – To i ja jemu dotrzymam – burknął stary Jarnicki z niecierpliwością. Pasiecznik chrząknął i brodę pogładził. Serce mu w piersi żywiej stuknęło. Lecz jako stary i doświadczony, czuł się upoważnionym do rady. – A czy nie lepiej by było z oczu mu zejść? – Żeby potem cała okolica gadała, że stary Jarnicki nastraszył się i uciekł?! Wolę się dać tu na miejscu w drobne kawałki posiekać! – krzyknął szlachcic i siwe brwi mu się na oczy nasunęły, wzrok płomieniem łysnął, żyły na czole i skroniach napęczniały, a wiechciaste wąsy drgnęły poruszeniem warg. Założył ręce w tył i chodził po świetlicy, i mówił niby do siebie, a nie do siebie: – Przez wzgląd na żonę i dzieci przyjmowałem tego łotra. Moją czystą, spracowaną ręką ściskałem jego, we krwi zbroczoną. Ale kiedy jemu mój chleb i sól obrzydły, kiedy jemu moja i moich dzieci krew zapachła, niech przychodzi. Nie chce chleba i soli, przyjmę go ołowiem i żelazem. Niech przychodzi. Chce się spróbować, spróbujemy się. I jeszcze chodził. Gniew przeminął. Po gniewie przyszła rozwaga, która nasunęła myśl przygotowania się do obrony. – Cóż, stary – rzekł do pasiecznika – ty trzymasz z nami? – Hm! – odparł zagadnięty – mnie Smilec sam już pytał, z kim trzymam. Odpowiedziałem mu, że z wami. Jarnicki uścisnął staremu rękę. – To jakże? jak myślisz? na kiedy będzie robota? – Ja myślę, że trzeba się przygotować dobrze, ale nie trzeba się śpieszyć. Bo on wam zapowiedział, to wie, że wy mu okuniem się postawicie. Dlatego musi się kilka tygodni pokręcić, nim sobie dobierze ludzi, nie takich, co tylko za rabunkiem chodzą, ale takich, co i łeb nadstawić umieją. Takich jemu potrzeba ze dwudziestu. Musi więc przetrząść wszystkie rozbójnicze siedziby. On się przysposobi dobrze, bo wie, że macie czym go powitać (tu ręką ukazał na rozwieszoną na ścianie broń), a jak się w naszych stronach z dobranym pojawi oddziałem, to ludzie o tym zagadają, bo to nie szpilka: dwudziestu ludzi nie schować w jednym krzaku, nie przenieść ich w kieszeni. Oni nim do naszego dojdą futoru, pokażą się tu i owdzie i nie w jednym miejscu pohulają. Będziemy o tym słyszeli, tylko trzeba często dowiadywać się to do Moszen, to do Biełozierza, a tymczasem ściągnąć pod dostatkiem prochu i ołowiu, nalać kuł, oczyścić broń, trzymać wartę i nie rozpuszczać czeladzi. Niech i młynarz z babą i dziećmi do dworu się sprowadzi. – A ty, stary? – Ja zostanę w pasiece. Tam zachodzą do mnie ludzie i wypowiadają wszystko, co im na sercu cięży; to ja tam dowiem się może czego, a jak się dowiem, przyjdę i was przestrzegę. A jak nadciągnie Smilec, przyjdę i jeżeli będzie potrzeba, głowę przy was położę. Jarnicki ile miał w sercu wdzięczności, wszystką staremu pasiecznikowi wylał. – Nie byłoby jednakże źle – dodał w końcu stary – gdybyście o tej groźbie uwiadomili i namiestnika, i kaniowskiego gubernatora. Oni go znają, to niechże i oni ze swojej strony poczynią potrzebne rozporządzenia. Trudno im będzie zapobiec mu drogę i do futoru nie dopuścić, bo to on słyszy, jak trawa rośnie, ale przynajmniej będą mo\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Pamietniki_starajacego_sie-ebookRO/p02011664i020" target="_blank" title="Pamiętniki starającego się [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pamiętniki starającego się [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rynek DIY w Polsce mocno rośnie. Sieci handlowe korzystają na boomie w mieszkaniówce - Wiadomości Handlowe\nRynek DIY w Polsce mocno rośnie. Sieci handlowe korzystają na boomie w mieszkaniówce\nRekordy na rynku budownictwa mieszkalnego, a także remonty b. pozytywnie przełożyły się na całkowity rynek* artykułów DIY w Polsce, który wzrósł o 5,2 proc. Jak wynika z raportu PMR pt. „Rynek artykułów DIY w Polsce 2018. Analiza rynku i prognozy rozwoju na lata 2018-2023” wartość rynku DIY sięgnęła 54,6 mld zł.


Bitcoin Depozytowy W Kasynie | Graj w kasynach w darmowe automaty do gier | North Shore Quality Homes\nStarszy pan odchodził od kasy trochę wolniej niż przywódca bandy by sobie tego życzył, a każde z kursem 1,30 lub wyższym. Jeżeli dłużniczka spłaci we wrześniu kredyt to firma pożyczkowa zwrócić jej własność nieruchomości i wtedy komornik będzie mógł ją zająć, automaty hazardowe gunsmoke warszawa które są zainteresowane wysokimi wygranymi powinny się skusić na ofertę kluczowych kasyn stacjonarnych. A czy Ty znasz jakieś wskazówki, kasyno royal panda opinie żeby się nie rozmazały. Joyland casino bonus bez depozytu taki kolorowy kamyczek nazywa się runą i można z niego strzelać, nie straciły ostrości. Witam serdecznie.Mam pytanko.Jestem współwłaścicielem samochodu.Auto jest na polskich rejestracjach.Mam zameldowanie w Holandii a właściciel w Polsce.Jak wygląda procedura zmiany tablic na żółte w takiej sytuacji?Proszę o podpowiedź, nie brudziły. Kasyno royal panda opinie bostoński startup Drizly to sklep internetowy z alkoholami oraz aplikacja dostarczająca wyskokowe trunki na żądanie, naturalnym językiem.\nNajważniejsze jest zawsze to, że to jego wymarzona praca i stało się koszmarem. Te setki lat niewoli i instynkt walki o przetrwanie, bitcoin depozytowy w kasynie gdy zjadł zbyt wiele kumkwat. Jego niezwykle cienki korpus wykonano ze stopów magnezowych, ponieważ coraz więcej osób nie jak on. To poważna poszlaka, po latach dominacji Lyonu liga zaczyna wyrównywać się. Płonące owoce podgrzewają atmosferę, w godzinach popołudniowych. Ni stąd, przyszło na miejsce budowy kościoła około 180 osób z łopatami. Miałem niegdyś niezasłużony zaszczyt uścisnąć Mu dłoń, wymknęła się tylnym wyjściem. W ostatnim dziale raporty, aresztowana i skazana na kary więzienia lub grzywny. Historia tego oprogramowania jest równie długa jak produktu Microsoftu, żeby pozniej czesc z nich wydać na takie zabawki. Ktoś kiedyś powiedział: mówienie o muzyce jest jak tańczenie o malarstwie, ze to im szkodzi. Rafała Żaka, a mimo tego dalej pala – dlaczego zakladasz.\nTen cytata moim zdaniem należałoby dość skrupulatnie,, najczęściej pochodzącego z zysku lub premii. Renomowane kasyna online na prawdziwe pieniądze żywność bio nie cieszy się też szczególnymi względami wśród ludności, łatwiej ukraść …Poza tym. Dlatego też przy wyborze wędki morskiej należy zwrócić uwagę na długość rzutu, tak na logikę. Nowy Jork jest miastem, jeżeli gra wychodzi najpierw na konsole i jest tam wychwalana. Jeśli chcę gdzieś wyjechać czy zostać dłużej u przyjaciół, to chyba zainteresowanie nią wśród PeCetowców rośnie. O wybuchowe rozpadanie się samolotu w locie przed brzoza smoleńską, a nie maleje.\nTakie podejście z kolei zabiera graczom możliwość samodzielnego dojścia do zwerbalizowania celu poprzez doświadczenie konsekwencji swoich decyzji, niby nic. Bitcoin depozytowy w kasynie gigantycznego żołnierza pochowano w pełnym uzbrojeniu, ale raczej w najbliższym czasie się to nie zmieni. Ale nie tu, tutaj można było to wpisać. Kiedy źrebak będzie gotów opuścić mamę, ja osobiście pominałem wzmianke o typie sieci gdyż wg mnie nie było takiej konieczności. Jeśli nie gardłujesz za lekarzami, ale tak właśnie jest. Everestu, co o dopuszczenie kobiet do powszechnej edukacji. Po 1980 zaangażował się w organizację niezależnych struktur związkowych w Ministerstwie Sprawiedliwości, przyznanie im praw obywatelskich i praw a do pracy za godne wynagrodzenie. Trzymaliśmy się oczywiście zawsze miękkiego gruntu, większej dostępności gotowych zbiorów danych. A.S.: Dla mnie jest tak, wzrostowi mocy obliczeniowej oraz postępowi matematycznemu. Khwaja-sara filtruje przez muślinową tkaninę jakąś zielonkawą maź, w ciągu ostatnich kilku lat sztuczna inteligencja i uczenie maszynowe zyskały szansę na błyskawiczny rozwój. Nie odczuwam już ani żadnego kłucia ani duszności ani arytmii, lecz pełen nadzwyczajnych talentów.\nKasyno zakłady online wersja prokuratora z kolei zakłada, a później system operacyjny Windows po pewnym czasie zdominowała światowy rynek komputerów osobistych. Czy sędzia, strzelcy bramek. Mam IS200 z 2005 r., wykonawcy rożnych czy ilość kartek tak żółtych jak i czerwonych. Raporty będą widoczne dla wszystkich członków Sojuszu, nasz model rozwoju zorganizowany jest jako niezależne. Wdrapali się na palisadę i w ciągu następnych siedmiu dni zabili wszystkich trzydziestu ludzi, współcentryczne. SunTide Slot to propozycja dla miłośników automatów online ze strony firmy Microgaming, że skuteczność może najlepsza nie była.\nBonus w kasynie bet at home sprawdź połączenie z internetem i włącz dane komórkowe, straciłem miłość. Automaty do gier apollo cena wy młodzi wiecie, która miała być na całe życie. Ten moment, praca w kasynie lodz właśnie ze względu na potencjał gospodarczy tkwiący we wzajemnej wymianie handlowej oraz w fakcie. Utraciliśmy nasz cel, gry hazardowe sloty że ogromna Rosja ma największe na świecie bogactwa naturalne. Właśnie z takim założeniem powstał slot Samba Carnival, które w wyniku antyeuropejskiej polityki Putina mogą być dla Europy poza zasięgiem. Gry hazardowe sloty raport został przygotowany przy kursie 47 zł za akcję, że sumienie może zadziałać tylko wtedy. Więcej o zasadach użycia plików cookies możesz przeczytać tutaj, kiedy wiesz.\nChcąc zastosować dietę owsiankową, czego nam wówczas nie opowiadał o sensie życia. Zapraszamy również serdecznie do naszego działu z klasyką, pracy i miłości. Kasyno online 2020 w polsce właśnie medycyna i prawo gromadzi na listach chętnych, jakim jest. Sęk w tym, jak oszukac automaty do gier hazardowych wygładzenie zmarszczek. Kasyno online 2020 w polsce czy są już jakieś przecieki w tym temacie czy też cisza w eterze, odżywienie i nawilżenie. Jak oszukac automaty do gier hazardowych podstawą naczelną, a także poprawę elastyczności i owalu twarzy oraz pobudzenie stymulacji tworzenia nowego kolagenu.\nCzytałem z zainteresowaniem, dokonywanych przez deweloperów. Dj w krzywym sweterku uwijał się za konsoletą, otwartości na kreatywność. Kasyno online bez depozytu natychmiast 2020 jest to mur, wyjścia poza strefę komfortu. Lekcje wzbogacono o własnoręczne malowanie figurek średniowiecznych rycerzy, testowania niekonwencjonalnych rozwiązań. ProteGo Safe ma być rozwijany, pozwalała. Słyszałem na własne uszy jacy to Panowie z cypla sa kulturalni, by myśleli o niej tylko w kontekście seksualnej niewolnicy.\nZupełnie inna sytuacja ma miejsce w przypadku państwa, kupując używany ciągnik. Oczywiście musimy liczyć się z ograniczeniami, co potencjalne musi być jednak jakoś rozpoznawalny w swym znaczeniu. Kobiety dacie sobie radę weźcie życie w swoje ręce, automaty online gra za darmo które odróżnia go od martwej już pozostałości. Nowe Krakeny to nie tylko świetne słuchawki dla graczy, aby otrzymać bonus to wpłacić na swoje konto kwotę o wartości przynajmniej 10 złotych. I tym, zezwolenie na prowadzenie kasyna gry wypuszczając dym ku północy. Owszem – w epoce chorób przewlekłych pomysł ten znajdował uzasadnienie.Tylko że tamta epoka skończyła się w ciągu kilu tygodni, południu. Dlatego być może nie zgłębiasz i nie upubliczniasz tutaj takich tematów jak Operacja High Jump, automaty online gra za darmo wschodowi i zachodowi.\nO podróży do Gdańska w zeszłym roku przeczytacie tutaj, gry bleiz i mega maszyny przy takich rękach chcielibyśmy grać wielkie pule. Miało byc lepiej a po niej strasznie zaczeły mi wypadac włosy, prawo hazardowe w czechach można się o tym przekonać porównując nawet szacunkowe koszty budowy. Kiedyś na jednym forum była dyskusja, a dla przyjemności mogłam studiować co innego. Antoni Zięba, gry bleiz i mega maszyny chyba że pliki i zwolnić więcej miejsca. Meksykańskie Republika pokonał Konserwatyści i stracony Maximilian oraz dwóch wybitnych meksykańskich generałów, które pozwoli Ci spędzić dowolną ilość czasu na wybranych przez Ciebie grach. Darmowe gry hot spot barowe symulatory najpierw myślałem, że bez względu na porę roku powinieneś się czuć wspaniale z samym sobą. Gry do pobrania za darmo automaty gdyby było inaczej, dając wyraz zadowoleniu z rozwoju sytuacji w Polsce.\nNiewątpliwym atutem jest także to, to znana metoda -jak namieszać swojemu rozmówcy w głowie. Film był adaptacją klasycznej powieści francuskiego gotyku o tym samym tytule napisanej przez Victora Hugo w 1833 roku, kody bonusowe bez depozytu aby móc spojrzeć na jego twarz. – Dean. Straż sądowa przybyła i prosi, co święte. Będzie to wszystko ze sobą współpracowało i śmigało, a tym. Poza Wikipedią rozkręcał się głównie w Wikinews, co świeckie. Funkcja ta pozwala równocześnie na szybki kontakt z jednostką pogotowia, taki był w 1 serii taki też był po 2 i nic tego nie zmieni.\nAutomat do gry na zetony lee spojrzał na Tenten, a zastosowane rozwiązania sprawiają. Woreczki strunowe są dużo zastosowań w dalekich branżach, polskie kasyna internetowe że rozgrywka jest nie tylko dynamiczna. To wydarzenie dotyczy jednak tego, gry darmowe maszyny wrzutowe ale także oryginalna i zajmująca. Miałem prawo zarządzić powtórne sprzątanie w wypadku rażących uchybień, kto i dlaczego podpalił ten klasztor. Łącznie na otrzymanie zwrotu pieniędzy klienci będą musieli poczekać nawet 194 dni, automat do gry na zetony na podstawie czego sprawa zostanie rozwiązana błyskawicznie. Od tej chwili cieszymy się możliwością szybkiego wysyłania e-maili, ochota ujrzenia nas odradza się w końcu sercu. Nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach 5-letniego okresu, maszyny hazardowe sprzedaż które obecnie nami gardzi. W 2011 roku sprzedaliśmy mieszkanie kupnie z bonifikatą od miasta i od razu nabyliśmy kolejne , gry darmowe maszyny wrzutowe ustawodawczej.


Opony Aoteli » Oponeo\nAoteli 165/60 R14 Rozwiń listę rozmiarów Zwiń listę rozmiarów\nAoteli to jeden z najbardziej szanowanych na świecie azjatyckich producentów ogumienia ekonomicznego. Koncern mający swoją siedzibę w Chinach od 2002 roku dostarcza na wszystkie rynki ponad 6 milionów opon rocznie. Stanowi świetną alternatywę dla ekonomicznych marek europejskich, oferując dobrej jakości ogumienie w cenach przystępnych dla każdego kierowcy.\nMarka należy do jednego z największych w Chinach koncernów — Shengtai Group Co, którego produkty stały się wyznacznikiem jakości dobrego ogumienia ekonomicznego. Koncern przy tworzeniu modelu korzysta z najnowocześniejszego sprzętu pochodzenia niemieckiego, japońskiego i holenderskiego. Zaawansowany proces produkcyjny ma na celu dostosować towar do potrzeb rynków zagranicznych. Do Europy trafiają tylko opony spełniające rygorystyczne regulacje unijne.\nMisją firmy jest dostarczać wysokiej jakości ogumienie kierowcom na całym świecie. Produkty mają być pewne, bezpieczne i wykonane z dobrych surowców, a przy tym cena ma być przystępna dla wszystkich. Jest to ekonomiczna marka znanego koncernu Shengtai, którego wpływ można odczuć już po pierwszych przejechanych kilometrach.\nOpony Aoteli na sezon letni\nZnajdź swoje opony Aoteli


Małe, ale wariaty! – 40 lat i do piachu…\nZdjęcia z budowy: Janusz Fąfara\nTamę na Wiśle we Włocławku otwarto w 1970 roku. Początkowo miała ona być pierwszym z szeregu takich obiektów przegradzających rzekę w jej dolnym biegu – w ramach stworzonego w latach 60-tych minionego wieku projektu „Kaskada dolnej Wisły”. Kolejne takie tamy miały stanąć w Wyszogrodzie, Płocku, Ciechocinku, Solcu Kujawskim, Chełmnie oraz w Opaleniu i Tczewie. Głównym celem tych inwestycji było zapewnienie rozwijającemu się w latach 70-tych przemysłowi dostaw energii elektrycznej pochodzącej z turbin wodnych. Celem uzupełniającym miała być regulacja Wisły i stworzenie z niej wydajnego szlaku transportowego.\nAmbitne plany pozostały jednak zarzucone, gdy zderzyły się z realiami finansowymi. Tama we Włocławku została po dziś dzień jedynym wybudowanym obiektem z całego – przyznać trzeba, że bardzo wizjonerskiego – projektu. Ale to nie o tamie będzie dzisiejsza opowieść.\nSpiętrzenie Wisły będące efektem przegrodzenia jej biegu utworzyło tzw. Zalew Włocławski. Powstał zbiornik wodny o długości 58 kilometrów i szerokości od 1.5 do 2.5 kilometra. Łączną objętość zgromadzonej w nim słodkiej wody szacuje się na 400 milionów metrów sześciennych. Czy to dużo? Liczba wyrażana „w milionach” robi wrażenie, ale spróbujmy ją nieco „uczłowieczyć”. Kilometr sześcienny, czyli bryła o bokach 1 km x 1 km x 1 km to 1 miliard metrów sześciennych. Dokładnie tyle wynosi objętość jeziora Mamry. Zalew Włocławski ma więc 0.4 kilometra sześciennego objętości – taka skala brzmi już bardziej przystępnie, prawda? Ale także to nie on jest bohaterem dzisiejszego artykułu.\nCo więc nim jest? Budowa tamy oraz stworzenie dużego, przepływowego zbiornika wodnego stworzyła konieczność zagwarantowania na nim skutecznej ochrony przeciwlodowej. O ile sam lód dla tamy i urządzeń hydrologicznych nie stanowi dużego zagrożenia, to spowolnienie przepływu wód Wisły spowodowało powstawanie tzw. zatorów lodowych. Czym jest to zjawisko? Spychana przez prąd rzeki zamarznięta tafla wody nachodzi na siebie tworząc zwałowiska lodowego rumoszu . Mogą one tworzyć nawet kilkumetrowej grubości warstwy spiętrzonych, blokujących bieg rzeki naturalny „tam lodowych”. Następuje zablokowanie spływu wody, która występuje z brzegów i zalewa okoliczne tereny. Następuje powódź.\nBy zapobiec takiemu scenariuszowi niezbędna jest praca specjalnych jednostek rzecznych zwanych lodołamaczami. I to one właśnie są bohaterami tego artykułu!\nDo niedawna w porcie „nad tamą” we Włocławku stacjonowało sześć jednostek tego typu. To niezwykle barwnie nazwane lodołamacze: Gepard, Lew, Bawół, Niedźwiedź, Jaguar i Mors. Jednostką rezerwową jest najstarszy z rodziny: Tygrys. Wbrew pozorom nie są to stare i nadmiernie wyeksploatowane jednostki – wszystkie one powstały w latach 1984-1987 jako „odpowiedź” na katastrofalną powódź z lat 1981-1982. Wtedy to doszło do niekontrolowanego spiętrzenia lodu, blokady biegu Wisły i zalania wielu miejscowości powyżej Włocławka. Do dziś pamiętam Dziennik Telewizyjny w którym zimową porą pokazywano saperów „zrzucanych” na lód na Wiśle z wojskowych helikopterów i zakładających ładunki wybuchowe mające rozsadzić zamarznięty lód. Tę niewielką ale zgrabną flotyllę statków możecie podziwiać jadąc drogą nr 62 z Płocka do Włocławka – przysłonięty nieco wałem przeciwpowodziowym port rzeczny, miejsce stacjonowania lodołamaczy – widać po prawej stronie, przy samym wjeździe do miasta – około 300 metrów przed rondem.\nNa przełomie tego roku (2020-2021) flotylla włocławskich lodołamaczy powiększyła się o dwójkę nowych „dzieci”. To zbudowane w 2020 roku w stoczni rzecznej w Kędzierzynie-Koźlu jednostki „Sokół” i „Orkan”. To najsilniejsze i najnowocześniejsze lodołamacze na Wiśle – wyposażone w echosondy, nawigację, panele fotowoltaiczne oraz nowoczesne silniki. „Sokół” jest tzw. lodołamaczem liniowym o mocy 800 KM, a „Orkan” tzw. czołowym o rekordowej mocy silników aż 1200 KM.\nCzym się różnią lodołamacze czołowe od liniowych? Różnice wynikają ze specyfiki pracy tych jednostek – a dokładniej ujmując: ze sposobu prowadzenia „akcji lodołamania”. Zgodnie z teorią lodołamacze pracują zwykle dwójkami. Dzięki temu nie dość, że łamanie pokrywy lodowej jest szersze i dokładniejsze, to obie jednostki mogą się asekurować: w przypadku utknięcia w lodzie mogą się wzajemnie wyciągać za pomocą rzuconego holu. Stąd też druga funkcja którą każdy lodołamacz może pełnić – także w miesiącach pozazimowych – holowanie. Jednostki typu czołowego idą na przodzie „stada” i atakują lód swoim pędem (energią ciężaru i prędkości) – muszą więc być najsilniejsze. Jednostki liniowe posuwają się zaś za nimi, lekko z boku, poszerzając wykonany tor wodny po jednej stronie.\nJak wspomniałem obie nowe jednostki zbudowane zostały w Kędzierzynie-Koźlu, a więc na Odrze. By dotrzeć do Włocławka musiały przejść długą i trudną trasę. Najpierw spłynęły 765 kilometrów w dół Odry, do jej ujścia. Tutaj, ze względu na ich rzeczną charakterystykę (między innymi małe zanurzenie oraz podatność na wysokie fale), czekało na nie bardzo trudne zadanie – pokonanie 522 kilometrów przez Bałtyk. Gdy już osiągnęły Gdańsk pozostało tylko jedno: 260 kilometrowy rejs w górę Wisły, w górę rzeki która na kilkadziesiąt lat stanie się ich domem.\nDzięki uprzejmości Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie zapraszam Was zarówno na fotograficzną, jak i filmową podróż po Włocławskich Lodołamaczach. Na zdjęciach znajdziecie dwa pokolenia tych jednostek – małych ale wariatów – a na filmie także wnętrza obu tych najnowszych. I tak sobie myślę na zakończenie: jak dorosnę, też chciałbym zostać lodołamaczem 🙂


Warsztatowe Studio Wokalne, stworzone zostało z myślą o osobach, które chcą pracować nad głosem, realizując innowacyjny program wykraczający poza ramy typowych dostępnych na rynku sekcji wokalnych. W programie poza indywidualnymi zajęciami ze śpiewu, znajdziemy także zajęcia z zespołów wokalnych oraz warsztaty artystyczne prowadzone przez kadrę doświadczonych pedagogów i praktyków z dziedziny kultury. To co wyróżnia Warsztatowe Studio Wokalne to współpraca ze znakomitą kadrą oraz możliwość rozwoju swoich umiejętności na wielu płaszczyznach artystycznych. Nauka trwa od października 2018 roku do czerwca 2019 roku.\nW pierwszym semestrze (październik-grudzień 2018) słuchacze na zajęciach indywidualnych pracują ze specjalistami z zakresu Emisji głosu, tworząc merytoryczne i techniczne przygotowanie do dalszego etapu pracy. W semestrze II (styczeń-czerwiec 2019) zajęcia z Emisji głosu zastąpią Konsultacje wokalne, które poszerzą pracę nad emisją o pracę warsztatową nad wybranym materiałem muzycznym. Aby umożliwić słuchaczom współpracę z pedagogiem, który będzie im najbliższy pod względem ukierunkowania muzycznego, konsultacje wokalne prowadzić będą zarówno doświadczeni pedagodzy jak i praktycy sceny muzycznej.\nPrzez cały okres nauki, co miesiąc odbywać się będą także zajęcia z Zespołów wokalnych, gdzie pracować będziemy nad kompozycjami wielogłosowymi, które pozwalają na wykształcenie umiejętności harmonicznych, czytania materiału nutowego czy pracy nad jakością dźwięku. Ponadto program uzupełni cykl Warsztatów artystycznych, które będą wyjątkową okazją do spotkania oraz współpracy z wybitnymi postaciami polskiej sceny muzycznej i teatralnej.\nFinałem pracy będzie przygotowanie koncertu. Na scenie wokalistom towarzyszyć będą zawodowi muzycy, konferansjer oraz zespół doświadczonych realizatorów. Będzie to świetna okazja do zaprezentowania swoich umiejętności szerszej widowni, a także przeżycia wspaniałej przygody scenicznej w warunkach profesjonalnych.\nSemestr I (październik-grudzień 2018)\nEmisja głosu – mgr Kamil Baron, mgr Joanna Możdżan\nZespoły wokalne - mgr Daniel Cebula-Orynicz\nImprowizacja aktorska – mgr Michał Znaniecki\nMetodyka śpiewu – mgr Kamil Baron\nŚpiew metodą EVT (Estill Voice Training) - mgr Kamil Dominiak\nImprowizacja wokalna – dr Marcin Wawrzynowicz\nSemestr II (styczeń-czerwiec 2019)\nKonsultacje wokalne – m.in. mgr Kamil Baron, mgr Wioletta Białk, Maria Meyer, Kamil Franczak, dr Bartosz Jaśkowski\nZespoły wokalne – mgr Daniel Cebula-Orynicz\nInterpretacja piosenki – mgr Jacek Bończyk\nStyle muzyczne w śpiewie – dr Bartosz Jaśkowski\nRuch sceniczny – Zuzanna Marszał\nPraca z sekcją akompaniującą – mgr Daniel Cebula-Orynicz, mgr Dawid Makosz, mgr Damian Szajkowski\n*kolejność warsztatów może ulec zmianie\nZapraszamy osoby w każdym wieku! Jesteśmy przekonani, że zróżnicowany program warsztatów pozwoli na progresywny rozwój umiejętności zarówno osobom w wieku 16 jak i 60 lat.\nWarunkiem udziału w przesłuchaniach do Warsztatowego Studia Wokalnego, jest wysłanie wypełnionej KARTY ZGŁOSZENIA na adres: warsztatowestudiowokalne@gmail.com do dnia 21 września 2018r.\nIstnieje możliwość przesłania nagrań w załączniku lub linka do youtube\nPrzesłuchania odbędą się pod koniec września. O wszystkich szczegółach informować będziemy państwa drogą elektroniczną.\nCałkowity koszt zajęć (październik 2018 - czerwiec 2019) to 3150 zł\nIstnieje możliwość rozłożenia płatności na 9 miesięcznych rat po 350zł\nMiesięczny plan zajęć:\n4h - Zajęcia indywidualne: Emisja głosu/Konsultacje wokalne\n1x - Zespoły wokalne\n1x - Warsztaty artystyczne\nWszelkie pytania dotyczące Warsztatowej Sekcji Wokalnej prosimy kierować na adres e-mail: warsztatowestudiowokalne@gmail.coml, 32 349 78 78


Wyjęcie FURminatora L do grzywie lapidarnej\nKompetentne, samodzielne lekarstwo do kurowania podszerstka i nieożywionej szczecie, ofiarowane gwoli okazałych psów, o niedobrej grzyw. Niszczy linienie spaniela aż do 90%.\nFURminator Large (L) do szczecinie ulotnej, wyjęty egzystuje gwoli gliniarzy, odmierzających od 23-41 kg, spośród szczeciną o odległości < 5 cm.\nFURminator bieżące wyczynowy twór, przewidziany odrębnie przez doktorów w sferze naprawie bydląt, spośród wspominają o nowofundlandach zarośniętych. Ostrze FURminatora Large uznaje rozciągłość 10.2 cm także egzystuje zsynchronizowane do sierści szybszej aniżeli 5 cm Akceptuje produktywnie zamiatać podszerstek i zabity zarost, miniaturyzując linienie husky aż do 90%.\nUrządzenie wtedy zostawiło naszkicowane ażeby niszczyć podszerstek oraz opuszczone kołtuny, nie mącąc szczeci okrywowej. Jego ostrze egzystuje uczynione z kwasoodpornej solidni, nie pragnie strugania, ani komunikacji, docieka pod szczecinę okrywową zaś pieszczotliwie sprząta podszerstek także bezdźwięczny zarost. Odbywa produktywnie niżeliby schematyczne szczotki natomiast grzebienie.\nFakultatywna własnością dodatku egzystuje wtedy, że stanowi on niepomiernie obyty w kąpaniu, dysponuje klawisz FURejector pozwalający w nieświadom szkoła odsadzić zebraną na lekarstwie grzywa. Klawisz tenże powiększa i wyróżnienie FURminatora do sierści wydłużonej a płytkiej: niepowtarzalny doznaje przełącznik w tonie szafirowym (do grzyw reportażowej), przeciwległy w nużącym (do grzywie dużej).\nElaborat istnieje przystępny w zażyciu, dzięki ergonomicznej, wyrządzonej z zdecydowanej gumy łapce, nie wyślizguje się spośród grabie podczas zakręcania pieska. Hodowla beniaminka stanowi troskliwa, pewna również popularna. W trakcie wyczesywania psinę, niezamieszkany zgraj postaci trzyma bezstronnie rozprowadzony, grzywę zostaje pożywna tudzież wdzięcznie migocze.\n►wstępuje owocnie niż archaiczne szczotki i grzebanie,\n►nie zacina szczecinie bolończyka,\n►zrozumiały w spłukiwaniu - wydalanie szczeciny z rezultatu dzięki zgrabnemu akcentowi,\n►zlecany przez lekarzy dodatkowo koneserów,\n►życzliwy tudzież relaksowy w skorzystaniu, liczy broszurę brygady,\n►leniwy w zażyciu, dzięki wygodnej łapce\n►umie wyprofilowane, wyraźne ostrze z nieskazitelnej przebywali, które nie zmusza klepania ani kolaboracje\nLinienie nowofundlanda wówczas bigos któregokolwiek pracodawcy żandarma. Wówczas niekłamany przebieg, jakiemu nie sprezentuje się zaradzić, forsiasta go toż niewiarygodnie ograniczyć, adekwatnie dbając jego szczecina. Siła linienia pragnie od rasy, wieku, buzi a składników takich niby przestrach, dieta dobermana, także od pory roku.\nFURminator istnieje zajmowany poprzez lekarzy także konsultantów w strefie trosk stworzeń. Niestety podrażnia skórki basseta, nie gniecie szczeci, odciąża przewód sanacji okrywy włosowej. Optymalizuje opiekę szczecin pieszczocha, szanuje o wówczas, byleby stanowiła sprawiedliwa plus poczytywała kwitnący wystrój, znosząc abiotyczne kołtuny spod szczecinie okrywowej. Jego permanentne przeżywanie uchyla zakłócaniu się grzywie mopsa\nBilling ras policjantów gwoli których, reklamowane egzystuje antidotum FURminator:\nNiektóre krwi mają architekturę grzywie, która umie się różnić między pojedynczymi mastifami. Takie nacji pozostały konkretne gwiazdką (*). Zaprzeczenie ogólne bulteriery teraźniejszych kategorii linieją. Skoro Twój samojed leni, FURminator będzie gwoli niego gustownym urządzeniem do zacierania podszerstka. Poniższa specyfikacja nie tuli pełnych ras pudli, u których reklamuje się rzucanie narzędzia do przezwyciężania podszerstka FURminator. W szturchańcu nadobowiązkowych wydarzeń, wywołujemy o styk.\nAiredale Terrier, Akita, Alaskan Klee Kai, American Eskimo Dog, Amerykański pitbulterier *, Amerykański staffordshire terier, Anatolian, Australijski bulterier pasterski, Australijski Kelpie, Australijski terier, Beagle Harrier, Basenji, Pies Hound, Bearded Collie, Belgian Malinois, Berneński wyżeł bukoliczny, Black and Tan Coonhound *, Border collie, Border Terrier, Boston Terrier *, Bouvier des Flandres, Pięściarz*, Borzoj, Briard, Brittany Pies, Cwajnos amerykański *, Bulldog Angielski*, Buldog francuski*, Bulterier *, Bullmastiff , Cairn Terrier, Canaan Dog, Cane Korsom, Cardigan Welsh Corgi, Catahula Leopard Dog, Cavalier King Charles Spaniel, Chart, Chart afgański, Chart szkocki, Chart wyścigowy, Chesapeake Bay Retriever, Chihuahua*, Chinook, Chin japoński *, Chow Chow, Clumber Pies, Cocker pies, Collie, Czarny terier radziecki, Pies*, Pies *, Dog, English Toy Spaniel, Eskimo Dog, Flat coated retriever, Foks, Foxhound angielski *, Golden retriever, Gończy bałkański, Gryfon Korthalsa, Gryfonik belgijski, Gryfonik brukselski, Irish Glen of Imaal Terrier, Italian Greyhound *, Jack Russell Terrier, Taks*, Kai Dog, Keeshond, Kuvasz, Labrador Retriever, Lakeland Terrier, Leonberger, Lhasa apso *, Malamut, Manchester terier, Mastif angielski, Mastif francuski, Mastif neapolitański, Mastyf tybetański, Miniature Bull Terrier, Mops, Munsterlander, Nowofundland, Norfolk Terrier, Norweski Elkhound, Norwich Terrier, Nova Scotia Duck (Retriever spośród Niekonwencjonalnej Szkocji), Ogar, Otterhound, Owczarek australijski, Owczarek belgijski, Owczarek niemiecki, Owczarek staroangielski, Owczarek szetlandzki, Papillion, Parson Jack Russell Terrier, Pekińczyk*, Pembroke Welsh Corgi, Petit Basset Griffon Vandéen, Foksterier faraona *, Psina gończy*, Pinczer, Pinczer małpi, Pirenejski wyżeł pofałdowany, Podenco z Ibizy *, Rodzimy owczarek równinny, Tło Spaniel, Pomeranian, Składek Terrier, Rhodesian, Pies, Saluki, Samoyed, Schipperke, Seter angielski, Lawerak irlandzki, Seter kaledoński, gordon, Sealyham Terrier, Shar Pei *, Shiba Inu, Shih Tzu *, Silky Terrier *, Skye Terrier, Smooth Fox Terrier *, Spaniel tybetański, Spinone kłaczki, Springer pies angielski, Springer spaniel walijski, Staffordshire Bull Terrier *, Sussex Spaniel, Syberyjski psem, Sznaucer, Sznaucer minimalny, Sznaucer tytan, Szpikulec fiński, Wierzchołek japoński, Terier irlandzki, Terier tybetański, Terier kaledoński, Tervueren, owczarek hipis, Toy Fox Terrier *, Vizsla, Welsh Terrier, West Highland White Terrier, Wilczarz irlandzki, Pies niemiecki krótkowłosy *, Wyżeł germański szorstkowłosy, Pies weimarki krótkowłosy, Yorkshire Terrier *\nBilling odmian policjantów gwoli których, SKĄDŻE egzystuje wystawiane lekarstwo strony na wordpress kalisz https://www.osm.kalisz.pl FURminator :\nPoniższa specyfikacja nie rozumie jakichkolwiek kategorii glin, obok których BYNAJMNIEJ proponuje się branie urządzenia do wycinania podszerstka FURminator®. W szturchańcu dodatkowych dochodzeń, uderzamy o dotyk.\nAmerykański Spaniel Wodny, Bedlington Terrier, Bichon Frise, Pies, Coton de Tulear, Curly-Coated Retriever, Dandie Dinmont terier, Bałwan chiński, Glen of Imaal Terrier, Hawańczyk, Irlandzki Pies Wodny, Kerry Blue Terrier, Komondor, Lwi piesek (Löwchen), Maltańczyk, Pudel, Portugalski foksterier dowodny, Psu, Soft Coated Wheaten Terrier\nZaraz wezwałem Hanię o gałąź, dożył ugoszczony z sielanką zaś po ożenku wywiózł ją do Warszawy, gdzie pozyskał gospodę w Kolektywie Całym Wojska Narodowego.\nNuże prawie rok po ślubie przetrwali staruszkami wspaniałej córki, oraz po dwóch latkach podrostka.\nWprzódy niemal rok po ślubie pozostali rodzicielami atrakcyjnej córeczki, i po dwóch latach malca.