Test blendera G21 + kupon rabatowy na zakupy - Blog AgataBerry.pl\nTest blendera G21 + kupon rabatowy na zakupy\nDokładnie rok temu w moim domu pojawił się blender kielichowy o dużej mocy. Oczywiście od razu po rozpakowaniu zaczęłam intensywne testowanie tego urządzenia. Posiadam blender marki G21 model Perfect Smoothie Vitality i dziś po roku moich testów postanowiłam dokładnie opisać, jak sprawuje się ten sprzęt. We wpisie wymienię wady i zalety tego blendera kielichowego. Ma nadzieję, że moja recenzja się Wam spodoba. Jeśli akurat szukacie blendera kielichowego o dużej mocy, to ten wpis może być dla Was pomocny :-)\nBlender G21 Perfect Smoothie Vitality – moja opinia\nBlender kielichowy – co znajdziemy w zestawie?\nW skład zestawu blendera G21 Perfect Smoothie Vitality wchodzi kilka elementów. W pudełku znajdziemy blender wraz z 2,5 litrowym kielichem (BPA Free), czarne wieczko z otworem i zatyczkę. Do zestawu dodano też podłużny tłoczek oraz instrukcję obsługi.\nBlender kielichowy G21: Paramenty blendera G21 Perfect Smoothie Vitality\nLiczba obrotów na minutę: 32 000 obr/minutę\nNa początku skupię się na najważniejszych parametrach blendera G21 Perfect Smoothie Vitality. Jest to blender premium o dużej mocy 1680 W, dzięki czemu osiąga on bardzo wysokie obroty – aż do 32 000 obr/minutę. Dla porównania – Vitamix, inny blender kielichowy tego typu, ma zbliżone parametry, ale maksymalnie 30.000 obr/minutę, a zatem blender G21 wypada korzystniej (mimo dużo niższej ceny).\nBlender G21 ma dosyć prostą i minimalistyczną budowę. Z przodu znajdują się jedynie dwa przyciski – jeden to przycisk Power, który uruchamia blender. Drugim przyciskiem jest przycisk pulsacyjny (Pulse), którego funkcję omówię w dalszej części recenzji. Blender G21 Perfect Smoothie Vitality ma też pokrętło pozwalające na płynną regulację obrotów podczas blendowania – dzięki czemu możemy w dowolny sposób sterować prędkością obrotów. To bardzo przydatna funkcja, której używam np. podczas robienia zielonych koktajli.\nNajwyższa jakość noży ułożonych w systemie 3D\nDobrej jakości noże to niezwykle waży element charakteryzujący dobry blender kielichowy. W blenderze G21 znajdziemy laserowo cięte noże wykonane z najwyższej jakości stali utwardzonej. Nie zauważyłam, aby noże stępiły się w czasie używania – blender cały czas działa bez zarzutu.\n2,5 litrowy kielich\nOgromną zaletą blendera G21 jest to, że posiada on duży, aż 2,5 litrowy kielich wykonany z Tritanu. To dla mnie bardzo ważne, gdyż materiał ten posiada szereg właściwości – jest bezpieczny (BPA Free), bardzo wytrzymały i nie waży tyle, co szkło. W blenderze mogę bez problemu blendować zarówno zmrożone owoce, jak i gorące zupy – materiał ten jest bowiem odporny na wysokie i niskie temperatury – pod wpływem ciepła nie wydziela szkodliwego bisfenolu A. W blenderze blenduję często bardzo gorące zupy i nic się nie dzieje z kielichem. Oczywiście od razu po zblendowaniu zupy przelewam ją do garnka, a kielich myję w ciepłej wodzie.\nStabilna konstrukcja i zabezpieczenia\nMuszę przyznać, że sprzęt jest stabilny i nawet podczas pracy na najwyższych obrotach nie przesuwa się po blacie. Blender ma wbudowane zabezpieczenia przed przegrzaniem oraz zabezpieczenie przed niepoprawnym montażem kielicha (zarówno elektroniczne, jak i mechaniczne). Gwarancja, jaką posiada sprzęt to 2 lata (+2 dodatkowe na obudowę).\nBlender kielichowy G21 – najważniejsze funkcje. Do czego wykorzystuję blender G21?\nPoniżej przedstawię najważniejsze funkcje blendera G21 i pokażę, w jakich sytuacjach go używam. Blender jest bardzo wszechstronny – przygotowuję w nim różne typy posiłków.\nBlender kielichowy: Koktajle\nZielone koktajle to jedne z podstawowych przepisów, do których wykorzystuję blender. G21 doskonale radzi sobie z blendowaniem twardych składników mojego koktajlu, z łatwością mieli też jarmuż, liście szpinaku, pietruszkę, seler naciowy czy marchewki. Po kilku sekundach blendowania otrzymuję niezwykle gładki i smaczny koktajl o bardzo przyjemnej, jednolitej konsystencji. Zdjęcia przed i po zblendowaniu mojego smoothie znajdziecie poniżej. Często dodaję do koktajlu kostki lodu lub mrożone owoce, aby koktajl był chłodny – blender radzi sobie świetnie również w takich sytuacjach. Wieczko z otworem jest przydatne, bo czasem podczas blendowania koktajlu dodaję do niego dodatkowe składniki, takie jak np. wodę czy mleko, aby koktajl miał idealną konsystencję.\nBlender kielichowy: Mąki: owsiana, kokosowa, gryczana, ryżowa\nZrobienie domowej mąki zajmuje dosłownie kilka sekund.\nBlender kielichowy: Siekanie warzyw\nMyję i obieram marchewkę, a następnie kroję ją na duże kawałki. Blenduję przy użyciu przycisku Pulse kilka sekund.\nBlender kielichowy: Domowe pesto\nW blenderze kielichowym umieszczam wszystkie składniki – dwie garście świeżego szpinaku lub jarmużu, pół szklanki migdałów, 1 ząbek czosnku, 3 łyżki oliwy z oliwy, szczyptę soli i odrobinę wody. Całość blenduję – po kilku sekundach pesto jest gotowe.\nBlender kielichowy: Sok z buraków\nBlendera używam też do robienia soku z buraków. Myję i obieram surowe buraki, kroję je na kawałki, a następnie blenduję razem z małą ilością wody. Całość odcedzam na sitku i gotowe! Udoskonalony przepis tutaj.\nBlender kielichowy: Domowe masło orzechowe\nBlender kielichowy radzi sobie bez problemu ze zrobieniem domowego masła orzechowego – masełko wychodzi przyjemnie lejące i ma gładką strukturę. Dokładny przepis tutaj.\nBlender kielichowy: Budyń z kaszy jaglanej\nBudyń z kaszy jaglanej zrobiony w blenderze G21 zachwycił mnie swoją konsystencją. Kasza została idealna zmielona na niesamowicie gładką, budyniową masę i nie miała grudek.\nBlender kielichowy: Domowe tahini\nUprażone ziarna sezamu blenduję razem z oliwą z oliwek na gładką masę. Dokładny przepis tutaj.\nBlender kielichowy: Domowy hummus\nNajprostszy sposób na przygotowanie domowego hummusu? Wrzucam wszystkie składniki do blendera – ciecierzycę, tahini, ząbki czosnku, oliwę z oliwek, sok z cytryny, sól i trochę chłodnej wody. Całość blenduję w kilka chwil na gładką masę. Przepis tutaj.\nBlender kielichowy: Domowe mleka roślinne\nW blenderze G21 robię też domowe napoje roślinne: mleko kokosowe, mleko migdałowe, a nawet mleko z orzechów nerkowca czy z ziaren słonecznika. Przepis? Pół szklanki wybranego składnika zalewam 2 szklankami wody, blenduję kilka sekund i przecedzam przez sitko.\nBlender kielichowy: Zupy-kremy\nKilka sekund wystarczy, aby zblendować zupę na idealnie gładki krem.\nBlender kielichowy: Sorbety i lody\nZawsze staram się mieć w kuchni mrożone owoce. Nawet mocno zmrożone banany przekładam do blendera, dodaję odrobinę mleka kokosowego i blenduję przez około minutę na gładką masę. Przy robieniu lodów bardzo przydaje się podłużny tłoczek. Czasem w połowie blendowania owców wyłączam blender i oddzielam owoce od ścianek i ponownie blenduję. Sorbety są gotowe zanim się rozpuszczą – podoba mi się to, że w blenderze nie tworzy się koktajl, tylko gęsta lodowa masa.\nBlender kielichowy: Trufle kakaowe bez cukru\nTrufle kakaowe to jedne z moich ulubionych domowych słodyczy. Przy użyci blendera kielichowego robię je w kilka chwil. Najpierw blenduję płatki owsiane na mąkę, potem to samo robię z ziarnami słonecznika/migdałami. Do blendera wsypuję wszystkie składniki – dwie łyżki kakao, wiórki kokosowe, namoczone daktyle, łyżeczkę oleju kokosowego – całość blenduję w kilka sekund na gładką masę. Przekładam masę do miseczki, formuję małe kulki i obtaczam je w różnych posypkach – kakao, wiórki koksowe, sezam – pycha!\nJak czyścić blender kielichowy?\nCzyszczenie blendera jest bezproblemowe. Zwykle kiedy blenduję same warzywa, np. marchewkę, to po prostu przepłukuję blender pod bieżącą wodą. Po koktajlu od razu dokładnie płuczę blender i myję go miękką gąbką z niewielką ilością płynu. Dbanie o sprzęt po każdym użyciu gwarantuje, że będzie mi on służył przez lata.\nA jak wygląda czyszczenie blendera w przypadku blendowania składników, które przyczepiają się do ostrzy? Aby dokładnie wyczyścić mocno zbrudzony blender nalewam do niego wody, dokładnie zamykam pokrywę i używam przycisku pulsacyjnego przez kilka sekund. Kiedy czyściłam mój blender w ten sposób po raz pierwszy po robieniu trufli byłam w szoku, jak szybko ta funkcja poradziła sobie z resztkami lepkiej, daktylowej masy. Po kilku sekundach po masie nie było śladu – zniknęła zarówno z ostrzy, jak i ze ścianek blendera. Pozostało mi już jedynie wylać wodę i przystąpić do umycia blendera gąbką, aby usunąć pozostałości tłustych składników.\nBlender po zrobieniu trufli kakaowych wyglądał tak:\nPo kilku sekundach działania przycisku pulsacyjnego i opłukaniu blendera wodą:\nWady i zalety blendera kielichowego G21 Perfect Smoothie Vitality\nW zasadzie wszystko co wymieniłam wyżej, to bez wątpienia ogromne zalety tego sprzętu. Blender posiada też drobne „wady”, o których chciałabym tutaj wspomnieć. Słowo „wady” umieściłam w cudzysłowie, bo są to naprawdę drobne rzeczy, które w minimalnym stopni wpływają na moją ocenę sprzętu.\nOstrza blendera G21 są przytwierdzone do kielicha na stałe, co czasem sprawia problemy podczas wyjmowania zbledowanych produktów. Mam jednak swój sposób na to, aby wyjmowanie gęstych składników z blendera było bardzo proste – używam w tym celu małej drewnianej łyżki. Taka łyżka sprawdza się świetnie, bo nie tylko szybko wyjmuję nią wszystkie zblendowane składniki – dzięki temu, że łyżka jest drewniana, to ściany kielicha nie rysują się. Bez takiej łyżeczki używanie blendera jest trochę utrudnione w przypadku gęstej masy, dlatego moim zdaniem taka łyżka (drewniana lub bambusowa) powinna być dodawana do zestawu, w którym otrzymujemy blender :-) Oczywiście można ją dokupić za dosłownie kilka złotych. Dodam też, że kielich jest dosyć szeroki, więc wyjmowanie z niego gęstych produktów idzie bardzo szybko.\nCzęści blendera nie można myć w zmywarce\nNad tą niedogodnością też jakość specjalnie nie ubolewam, bo i tam płuczę lub myję blender po każdym użyciu. Z racji tego, że używam blendera kilka razy dziennie, a zmywarkę zwykle nastawiam jeden raz, to nie chciałabym, aby blender po jednym zastosowaniu był na wiele godzin niedostępny do użytku. Rozumiem jednak, że dla innej osoby może to być wada.\nZ racji tego, że blender ma bardzo dużą moc, to nie jest to najbardziej cichy sprzęt w moim mieszkaniu. Najbardziej niekomfortowe jest robienie masła orzechowego, bo wtedy blender musi być włączony przez kilka minut bez przerwy. W pozostałych przypadkach – kilkusekundowe blendowanie nie sprawia większych nieprzyjemności. Myślę, że w przypadku takiej mocy trzeba się po prostu pogodzić z tym, że blender nie jest bezgłośny.\nBlender kielichowy: Podsumowanie – moja opinia i kupon rabatowy\nBlender kielichowy G21 Perfect Smoothie Vitality na stałe zagościł w mojej kuchni i używam go codziennie. Myślę, że taki sprzęt naprawdę może wpływać na nasze nawyki żywieniowe. Posiadanie mocnego blendera to z pewnością ogromna motywacja do eksperymentowania w kuchni i tworzenia ciekawych i zdrowych przepisów. Zauważyłam, że odkąd mam w domu ten blender, to częściej piję zielone koktajle i jem więcej surowych warzyw i bardzo mi się to podoba. Jeśli szukacie mocnego blendera kielichowego, to z pełnym przekonaniem mogę polecić ten model, czyli Perfect Smoothie Vitality. Taki blender jest idealny dla osób, które chcą zdrowo żyć, ale nie mają dużo czasu na gotowanie.\nBlender G1 – kupon rabatowy\nPrzy zakupie dowolnego blendera G21 w sklepie Vitamoc.pl możecie obecnie otrzymać rabat w wysokości 100 zł. Wystarczy, że w podczas zakupów użyjcie kodu rabatowego: AGATA100PLN. Wartość Waszego koszyka zmniejszy się o 100 zł.\nPartnerem wpisu jest sklep vitamoc.pl\nBlender G21blender g21 recezjaBlender kielichowyG21 Perfect Smoothie Vitalitynajlepszy blender kielichowytest blendera G21vitamoc opinie\nZdrowa skóra a jelita, czyli co zrobić, gdy dobry krem to za mało


Silnie rosnąca trawa ozdobna dorastająca do 2 m wysokości. Posiada szerokie, zielone liście, które jesienią przebarwiają się na piękny pomarańczowy kolor. Kwitnie od sierpnia do października, kwiaty białe, zebrane w wachlarzowate wiechy. Preferuje stanowiska słoneczne i półcieniste. Lubi żyzne, wilgotne podłoża. Odmiana dość mrozoodporna, jednak młode rośliny należy okrywać na zimę.\nKod kreskowy 5902004406411\nAristolochia durior (Kokornak wielkolistny)  - C2\nParthenocissus quinquefolia STAR SHOWERS 'Monham' (Winobluszcz pięciolistkowy)  - C2\nRudbeckia fulgida 'Goldsturm' (Rudbekia błyskotliwa)  - C3\nMolinia caerulea 'Edith Dudszus' (Trzęślica modra)  - C2\nMiscanthus sinensis 'Zebrinus' (Miskant chiński)  - C5\nMiscanthus sinensis 'Rotsilber' (Miskant chiński)  - C5\nMiscanthus giganteus (Miskant olbrzymi)  - C3


Częste granie nie jest dla nas problemem\n- Drużyny, które dobrze trenowały przed wznowieniem sezonu, teraz miały czas na regeneracje. Te które pracowały źle, będą miały ciężej. Dla nas tak częste granie nie jest problemem – powiedział trener Gino Lettieri przed wyjazdowym meczem z Wisła Kraków.\n- Rywale mieli tyle samo czasu na odpoczynek co my. Byłby problem, jakby nasz przeciwnik miał 10 dni przerwy pomiędzy meczami, a my tylko 5. A takie sytuacje zdarzały się w tamtej rundzie – przypomniał szkoleniowiec Korony.\nTrener Gino Lettieri z optymizmem patrzy na najbliższe spotkanie, gdyż żaden z jego piłkarzy nie nabawił się urazu w wygranej rywalizacji z Lechem. - Na razie sytuacja kadrowa wygląda dobrze. Mamy tylko dwóch zawodników, którzy troszeczkę narzekają na treningi na sztucznej trawie, ale ogólnie jest bardzo dobrze – zdradził Włoch.\nKorona jest już bardzo blisko wywalczenia pierwszej ósemki Lotto Ekstraklasy. - Jakbyśmy zwyciężyli, to sytuacja wyglądałaby bardzo dobrze. Matematycznie jednak ósemka jeszcze nie będzie pewna. Musimy też mieć świadomość, że na Wiśle czeka nas ciężki mecz. To jest bardzo dobrze zorganizowany zespół. Będziemy musieli się sporo napracować, żeby te spotkanie dobrze wyglądało w naszym wykonaniu – powiedział Lettieri.


Pożar baru przy Rondzie Matecznym - Wiadomości z Krakowa, Kraków Informacje - Co w Krakowie\nPożar baru przy Rondzie Matecznym\nW dniu 16 maja 2017r. o godz. 15:25 straż pożarna przyjęła zgłoszenie, iż przy Rondzie Matecznym w Krakowie płonie budka gastronomiczna. Na miejsce niezwłocznie zadysponowano wozy strażackie. Po przybyciu na miejsce zdarzenia zabezpieczono teren akcji przy pomocy pachołków ostrzegawczych. W trakcie rozpoznania ustalono, że bar jest całkowicie objęty pożarem.\nObecny na miejscu właściciel poinformował również, że w budynku znajduje się butla z gazem propan-butan. Działania strażaków polegały na podaniu dwóch prądów wody w natarciu na palący się obiekt oraz odłączeniu instalacji elektrycznej. Jak tylko przygaszono płomienie zlokalizowano dwie butle, skontrolowano ich temperaturę przy pomocy kamery termowizyjnej.\nPożar mieszkania w Nowej Hucie – mężczyzna był w płomieniach\nButle nie były poddane bezpośredniemu działaniu ognia i nie wykazywały podwyższonej temperatury. Z jednej z nich wydobywał się gaz. Butle zostały wyniesione w bezpieczne miejsce i w sposób kontrolowany zostały opróżnione oraz prewencyjnie schłodzone prądem wody.\nPo zakończeniu akcji gaśniczej miejsce zdarzenia przekazano pisemnie właścicielowi oraz wydano decyzję o zakazie użytkowania instalacji elektrycznej w spalonym obiekcie. W wyniku zdarzenia nie ucierpiała żadna osoba. Po zakończeniu działań PSP na miejscu została Policja, która prowadziła własne czynności.\ninfo PSP Kraków, Foto Krakow112\nWygraj zaproszenia na gokarty!\nPoprzedni artykuł Ryanair przewiózł 14 milionów pasażerów w Krakowie\nNastępny artykuł Festiwal piw w Krakowie 2017


Pomagamy także na wodzie | Straż Miejska Gdańsk\nWojciech Siółkowski Lip 3, 2017\nDeszczowa, wietrzna pogoda i kłopoty z ożaglowaniem. Problem miała załoga jednego z jachtów pływających po Zatoce Gdańskiej. Na szczęście w pobliżu był nasz patrol wodny. Strażnicy sprawnie odholowali jednostkę w bezpieczne miejsce.\nPiątek, 30 czerwca. Około godziny 12:40 łódź straży miejskiej patrolowała okolice falochronu w Górkach Zachodnich. W pewnym momencie funkcjonariusze zauważyli, że jeden z pływających w tym rejonie jachtów ma kłopoty. Kobieta i mężczyzna, którzy byli na pokładzie jednostki potrzebowali wsparcia.\nJacht miał problemy z ożaglowaniem. Padał deszcz, wiał silny wiatr. Załoga poprosiła nas o pomoc w dotarciu do bezpiecznego miejsca. Odholowaliśmy jednostkę do Narodowego Centrum Żeglarstwa – mówi starszy inspektor Andrzej Kret z Referatu Interwencyjnego.\nGdańscy strażnicy patrolują miejskie akweny w sezonie letnim od połowy lat 90. Aktualnie mundurowi pełnią służbę na łodzi RIB Parker 6100 o mocy 150 koni mechanicznych. Jednostka stanowi wyposażenie sekcji wodnej Referatu Dzielnicowego II.\n– Trochę słońca, trochę wiatru. Niecodzienny rejs z patrolem wodnym.\n– Dryfujący skuter\n– Patrol wodny\nTagi: akwen, awaria, bezpieczeństwo, Gdańsk, Górki Zachodnie, jacht, łódź, Narodowe Centrum Żeglarstwa, odholowanie, ożaglowanie, patrol wodny, pomoc, problem, Referat II, Referat Interwencyjny, Straż Miejska\nGraffiti na Miedzianej\nPoprzedni artykułNietrzeźwy kierowca w oku kamery Następny artykułNielegalny handel na cenzurowanym


Włosowe SPA z użyciem nowości : ) Nowy włosowy Ulubieniec maska Le Cafe de Beaute | sophie czerymoja, pielęgnacja włosów, hair care\nWłosowe SPA z użyciem nowości : ) Nowy włosowy Ulubieniec maska Le Cafe de Beaute\nDawno nie było 'Niedzieli dla włosów', która teraz przerodziła się bardziej we 'Włosowe SPA' ; )\nPowiem Wam, tak przy okazji, że idzie do mnie nowe ziółko, którego jeszcze na włosach nie testowałam i zastanawiam się czy da na mojej czerni indygo chociaż kolor 'pod światło' : ) Jestem strasznie niecierpliwa, a o moim włosowym eksperymencie chętnie napiszę posta. Jeśli da jakikolwiek efekt wdrożę je na stałe w proces farbowania.\nDziś chciałam Wam pokazać efekty olejowania olejem Babuszki Agafii (KLIK) całonocnego, oraz efekt po masce Le Cafe do Beaute 'Wzmocnienie i objętość' (KLIK). O oleju wspominałam Wam przy okazji mojej Aktualizacji Włosowej (KLIK). Zawsze po olejowaniu tym olejem mój skręt był bardziej widoczny, zdefiniowany a włosy były bardziej puszyste. Widocznie wygładza, ale nie kosztem objętości co jest u mnie szczególnie ważne np. w chwilach kiedy mam ochotę na proste włosy. Maska z Le Cafe de Beaute jest natomiast w mojej opinii niesamowita - w połączeniu z lekkim olejem Agafii daje naprawdę satysfakcjonujący efekt! Zresztą oceńcie same. Wrzucę Wam porównanie zastosowania maski na włosach prostych oraz na włosach kręconych:\nTutaj na włosach kręconych - do zdjęć zostały umyte szamponem na Kozim mleku 'Zdrowie i gęstość' (KLIK) oraz została na nie nałożona właśnie masce z Le Cafe de Beaute. Miękkości włosów nie ma końca : )\nOlejowanie: włosy zostały naolejowane olejem Babuszki Agafii z uwzględnieniem również włosów u nasady, ale z pominięciem skóry głowy. Teraz na skórze głowy króluje olejek Swati i zostało mi go jeszcze na te ostatnie dni do podsumowania Akcji zapuszczania włosów za Lipiec. Mam natomiast plany na nowy olej do wcierania w skórę głowy, a wszystko zaczęło się od tego, że spróbowałam go pić w tym miesiącu w ramach Akcji i już wiem, że postawię na taką podwójną kurację - wewnętrzną i zewnętrzną : ) Tym razem jednak odpuściłam sobie Swati na skórę głowy : )\nOlej dokładnie wcierałam we włosy pasmo po paśmie i zarazem były dokładnie wtenczas czesane by olej rozprowadzić równomiernie. Zaplotłam włosy w warkocza i poszłam spać.\nMycie: Włosy zostały umyte dwukrotnie szamponem dziegciowym Fitokosmetik (KLIK). Ostatnio miałam problemy z lekkim swędzeniem skóry głowy (tylko po umyciu i czasem w ciągu dnia, ale po umyciu było to bardziej odczuwalne). Po umyciu tym szamponem nic takiego nie ma miejsca. Żałuję jednak, że umyłam włosy dwukrotnie, ponieważ już za pierwszym razem dałyby sobie radę z olejem, którego sobie nie szczędziłam ; ) Szampony z Fitokosmetik dobrze myją włosy co przekonałam się stosując wersję gorczycową.\nMaska: Bohaterka z Le Cafe de Beaute (dokładnie TA KLIK) - śmiało mogę powiedzieć, że za każdym razem daje na moim włosach taki sam efekt. Włosy są miękkie, dociążone, łatwo się rozczesują i przede wszystkim dużo bardziej lśnią! Brakowało mi czegoś do częstego stosowania - kiedy włosy nie potrzebują większego dociążenia nakładam ją na minutę w mniejszej ilości. Kiedy chcę by pokazała cały wachlarz swoich możliwości nakładam ją na 10-15 minut w większej ilości po czym bardzo dokładnie wypłukuję z włosów. Jej skład jest zrównoważony, czyli PEH-owy: w przewadze występują emolienty takie jak olej ze słodkich migdałów, olej sezamowy, oraz Cetyl Alcohol, Glyceryl Stearate, z protein: hydrolizowana keratyna oraz proteiny kaszmiru. Humektanty: Panthenol i kwas mlekowy. Dodatkowo na początku składu mamy ekstrakt magnolii, olej ylang ylang (olejek eteryczny) na końcu przed zapachem figuruje sok cytrynowy : ) Nie zawiera silikonów! : ) Na chwilę obecną to moja ulubiona maska. Wrzuciłam również filmik na Instagram, gdzie możecie (moim zdaniem) zobaczyć jakie są mięciutkie po użyciu maski przy innej okazji : ) KLIK\nZabezpieczenie i stylizacja: w końcówki wtarłam 4-5 krople olejku Bania Agafii, czyli dokładnie tego samego, którego użyłam do olejowania. Ten olej moje włosy ładnie 'piją' - zwykle rozcieram w dłoniach 1-2 krople (innego) oleju. Włosy zostały suszone i jednocześnie 'przeczesywane' - chciałam pokazać Wam efekt również na prostych włosach.\nUnknown 25 lipca 2017 15:32\nMasz przepiękne włosy <3 Ja właśnie dostałam od Was paczkę i zabieram się za testowanie :D Może nastepnym razem skusze się też na tą maskę :)\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 25 lipca 2017 15:42\nojej, dziękuję bardzo mi miło! : ) i dziękujemy również za zakupy w takim razie ;* i życzymy udanych testów! : ) w razie pytań - pisz śmiało, chętnie pomożemy : )\nAnonimowy 25 lipca 2017 17:23\nPrzepiękne włosy wprost nie mogę się na nie napatrzeć.Czy byłybyście tak dobre by odpowiedzieć mi czy w waszym sklepie będzie można nabyć kremy do twarzy z Sylveco?\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 25 lipca 2017 18:18\ncieszę się, że się podobają! : ) jeśli chodzi o krem z Sylveco (podobnie jak o inne ich produkty typu Biolaven czy Vianek, których nie ma na sklepie) to oczywiście jest to możliwe! : ) możemy go sprowadzić dla Ciebie : )\nMona Khaled 25 lipca 2017 18:50\nJakie piękne, lśniące i długie 😍 Nieziemsko piękne 😍 Kusily mnie ostatnio te maski La Cafe de Beauty ale nie mogłam nigdzie recenzji znaleźć i odpuscilam. Probowalyscie może olej z maliny moruszki Planeta Organica? Zamówiłam z odbiorem osobistym bo nie było zurawinki. Chciałabym stosować jak zurawinowy głównie na twarz i na końcówki. Ja już na walizkach, w nocy lecimy i cała mała walizka wypełniona maskami, olejkami, ziołami i wcierka 😂😂😂 Nie mogłam się zdecydować co wybrać bo po jednych maskach ( np Karelia Oblephika ) włosy najlepiej wyglądają bez stylizacji, nabierają objętości i układają się w ładne loki a po np. Anwenowce kokosowej najlepiej wyglądają po koku na skarpecie. Obecnie najczęściej układamy w koka ale jak będzie trzeba szybko wyjść to lepiej się naturalna fryzura sprawdzi bo w koku muszą ze 2-3h posiedzieć.\nPS. Zapuszczam naturalki po dłuższym czasie hendigowania a ta próbka Swati od Was kusi aby zrobić glosa i nie mogę się zdecydować ;)\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:00\nja właśnie widziałam je dawno temu i cieszę się, że wreszcie się skusiłam na nie ;d ciekawią mnie dwie pozostałe wersje : ) tego oleju nie próbowałyśmy jeszcze : ( żurawina zawróciła nam w głowie ;D ale czekamy aż się do niego dorwiesz, tylko z racji włosowych zapasów pewnie trochę to potrwa, no ale czekamy! ;D gdybym ja się wybierała w podróż, to moja walizka wyglądała by tak samo ;D\nja również pozdrawiam! i ponownie udanego wypoczynku, bo teraz to już pewnie trafiłaś w miejsce przeznaczenia ;d : )\njeśli zapuszczałabym naturalki nie robiłabym żadnych glossów ani nic ;d tym bardziej, że glossy jakoś nigdy specjalnie mnie nie interesowały a po nieudanej próbie Moniki z glossem tym bardziej ;D\nAnonimowy 26 lipca 2017 20:12\nJeśli zapuszczasz naturalki, a najdzie cię na zioła to polecam neem, bhringraj i cassię. Wszystkie trzy nie zmieniają koloru włosów, a fajnie dodają objętości :-)\nMona Khaled 27 lipca 2017 07:27\nDziękuję :) Jesteśmy już w miejscu docelowym ;) Zawiodłam się zapachem oleju z moroszki bo prawie nie pachnie a zurawinka pięknie pachniala. Bhringrajn używam regularnie na skórę głowy.\nPozdrawiam z Szczyrku\nAnonimowy 26 lipca 2017 00:36\nPolecicie jakieś maski bardzo emolientowe? Typu toskanska z PO?\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:07\nja bym postawiła na tą maskę ze wpisu ; ) https://sophieczerymojasklep.pl/pl/p/Le-Cafe-de-Beaute%2C-Maska-do-wlosow-cienkich-i-oslabionych-wzmocnienie-i-objetosc%2C-200ml/242\nobydwie mocno wygładzające\nmoja ulubiona ; )\nKasia Pyrz // kasianafali 26 lipca 2017 07:21\nCudowne włosy i piękne zdjecia ☺ maską mnie bardzo zaciekawilyscie ☺\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:08\njest godna uwagi : ) dziękuję za miłe słowa! ; )\nAnonimowy 26 lipca 2017 10:37\nojej! jak miło ;*\nNawet nie śmiem marzyć o takich włosach! Nie mogę się napatrzeć, są cudowne! Zbieram się żeby złożyć u Was zamówienie na oleje i bardzo proszę o radę :-) na skórę wcieram Sese i do tej pory nie mam zastrzeżeń. Na długość stosowałam olej z Ecolab ale niestety nie moja bajka. Włosy mam długie ale niezbyt gęste (wypadło mi mnóstwo w zimę nad czym pracuje i widać efekty) i Ecolab powodował ze były oklapniete i bez objętości mimo dokładnego zmywania. Zależy mi na oleju który nie obciąży, włosy będą puszyste i uniesione. Olej kameliowy niestety odpada, cena troszkę za wysoka. Zastanawiam się nad olejem z tego postu, myślisz ze się sprawdzi? widzę ze można go też stosować do zabezpieczania końcówek. Maskę biorę w ciemno! :-) doradz coś proszę bo nie chce kupić kolejnego oleju i chodzić ulizana bo zawsze szkoda mi wyrzucić :-D pozdrawiam :-*\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:17\na proszę tak nie mówić! : ) wszystko jest możliwe u mnie to też 'trochę' trwało zanim zaczęłam być z nich zadowolona, ale to jeszcze nie koniec : )\necolab to też nie moja bajka! włosy Moniki są po jego użyciu przepiękne, moje go nie znosiły! ;D jest więc szansa, że może bardziej przypasują Ci produkty, które lubią moje włosy : ) myślę, że ten olej byłyby idealny (Bania Agafii), ponieważ daje na moich włosach właśnie taki efekt o jakim piszesz : ) mam po nim trwalszy skręt a włosy puszyste i Monika odnotowała również takie efekty po nim : )\naha i może nie aplikuj oleju blisko skóry głowy by nie potęgować przyklapu?;D ja zawsze omijam te okolice jeśli zależy mi na objętości ;*\nznam to wypadanie na zimę :( w tym roku pewnie też mnie nie ominie :< i też pracuję nad gęstością : )\nZgadzam się - wszystko jest możliwe! Wy jesteście dla mnie największą inspiracją w sieci i większość motywacji do polepszania kondycji włosów płynie właśnie od Was.\nRównież nigdy nie sądziłam, że mogę mieć ładne włosy, zważywszy na moje dawne problemy: przedwczesne siwienie, strąkowanie, mega przełuszczanie.. a teraz nawet mi samej się one podobają, siwienie się zatrzymało, a po strąkach i tłuszczu nie ma śladu, odkąd hennuję.\nAnonimowy 26 lipca 2017 12:43\nCudowne masz te włosięta;*Czy przy każdym myciu włosów stosujesz ten sam schemat pielęgnacji włosów ( olejowanie, mycie, maska, zabezpieczenie końcówek) ?\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:22\nstaram się i naprawdę rzadko się zdarza, że myję włosy bez wcześniejszego naolejowania ich : )\nczęściej je oczyszczam z dokładką sody oczyszczonej (tak raz na połtóra, dwa tygodnie. co 3 mycie myję szamponem z SLS.\nnie chwytam tylko za maski ostatnio przekonałam się również do balsamów ;D chyba muszę napisać posta jak to u mnie wygląda i chyba mnie natchnęłaś! ;D\nkarollette 26 lipca 2017 13:44\nPo pierwsze chcę Wam powiedzieć, że przypadkiem trafiłam na Waszą stronę i niesamowicie zmotywowałyście mnie do działania! Do tej pory uważałam, że moje włosy jakie są, takie muszą pozostać (stosowałam regularnie jakieś olejki, od czasu do czasu maski). W każdym razie, przywróciłyście mi wiarę w to, że moje włosy mogą być piękne :)\nJestem kompletnie zielona jeśli chodzi o pielęgnację włosów. I stąd bierze się moje pytanie. Czy można jednocześnie zająć się kwestią przyspieszenia wzrostu (tu chciałabym wypróbować tonik Karmasin + biotebal + picie siemienia lnianego) dodatkowo wypadaniem (tu z kolei myślę o toniku normalizującym Vianek) a wszystko to połączyć z bezbarwną henną Cassia i codzienną pielęgnacją ( tu olej kameliowy na przemian z olejem Bania Agafi, maska Planeta Organica, olej z pestek śliwki na końcówki + szampon do włosów Lekkość i Objętość).\nCzy to nie za dużo na raz? Boję się, że obciążę włosy i zamiast im pomóc wyrządzę krzywdę :(\nDodam, że mam średnioporowate włosy.\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:39\nw takim razie bardzo się cieszymy, że zwróciłaś się z pytaniem właśnie do nas! : ) dziękujemy! : )\na najbardziej cieszy nas fakt, że czujesz się zmotywowana dzięki nam ;*\nhm, jeśli chodzi o wcieranie to ja postawiłabym tylko na jedną wcierkę - Vianek daje również efekt przyspieszenia przyrostu co widzę również po Dziewczynach od nas, które go stosują, Karmasin jest chwilowo niedostępny tak czy siak :<\nZamiast Biotebalu bardziej skłaniam się za Revalidem, ponieważ to zawsze on ratuje mnie z opresji jeśli chodzi o wypadanie włosów i do tego zawsze! : )\ndo tego siemię lniane - jak dla mnie połączenie ideale, po siemieniu mam zawsze dużo nowych włosków : )\n2 łyżki siemienia w ziarenkach (oczywiście nie odtłuszczonego i zmielonego, bo takie nie ma żadnych wartości! :<) zalewam w rondelku szklanką zimnej wody a następnie gotuję na małym ogniu przez jakieś 15 minut. Pozostawiam do ostygnięcie i wtedy zjadam dokładne gryząc : )\ncassia oczywiście wchodzi w grę jak najbardziej, z tym, że trzeba jej systematycznie używać, czyli cassiować co miesiąc by odnotować efekty : ) już po pierwszym użyciu powinny za to pięknie błyszczeć : )\nwłaściwie ten schemat przypomina schemat pielęgnacji moich włosów, więc absolutnie krzywdy im nie wyrządzisz, bo tymi produktami byłoby o to trudno ;D nawet jeśli się obciążą trzeba zadbać o szampon z SLS w składzie do oczyszczania włosów raz na czas ze wszystkich odłożonych na nich filmach z olejów, masek itp. i do tego byłby idealny szampon beauty farm szampon na kozim mleku zdrowie i gęstość - aktualnie mój ulubiony : )\nO jakim ziółku piszesz? Pytsm, bo ostatnio czytałam o katam, które może być alternatywą dla indygo tyle, że dajr się rozjaśniać chemicznie i zamiast niebieskawego poblasku ponoć daje fioletowy :-D\nMonika i Ola www.sophieczerymoja.com 26 lipca 2017 20:42\nmiałam na myśli rubię, ale o tym również słyszałam, Monika mi podrzuciła temat jakiś czas temu i chętnie wykorzystam go w ramach kolejnego eksperymentu ;D o ile na włosach na długości różnicy nie zobaczę ciekawi mi jaki da efekt na włosach u nasady, które na kolor są bardziej wrażliwe i będę widzieć różnicę ;D\nHair Witch Project 27 lipca 2017 16:52\nAleż one kapitalnie się prezentują :)\nOla, możesz opisać jak kręcisz włosy na następny dzień, chodzi mi konkretnie o to, że np. po umyciu idę spać w koku, na następny dzień są ładnie zakręcone, ale wieczorem dalej zostaje skręt i nie wiem jak je spinać, żeby następnego dnia dalej były ładne, a nie powyginane w różne strony. Po prostu nie umiem skręcić skrętu :D chyba, że codziennie myjesz. btw. macie może na sklepie sesę egzotyczną? mój średniowieczny telefon nie radzi sobie ze swobodnym przeglądaniem takich stron :D\nDomi nika 28 lipca 2017 16:12\nŚliczne włosy. Kusisz każdym produktem.


Katedra Lincolna – William Turner ❤\nGłówna ⇒ 🎨Turner William ⇒ Katedra Lincolna – William Turner\nKatedra Lincolna – William Turner\nTurner wyrobił sobie markę jako topografa, który z powodzeniem opanował lukratywny rynek litografii. Po raz pierwszy jego odciski pojawiły się w wersji czasopisma w 1794 roku. Nieco później opanował technikę grawerowania tak dobrze, że pracując intensywnie, oszczędzał materiał na całe tomy.\nNajwiększe zbiory sztychów Turnera to albumy „Malownicze zakątki Anglii i Walii” opublikowane w latach 30. XIX wieku. Było około 120 sztychów, z których każdy otrzymał od 60 do 70 gwinei. Większość prac topograficznych Turnera odbywa się w sposób malowniczy.\nNajwiększe zapotrzebowanie dotyczyło typów zamków, brzegów rzek, świątyń i starożytnych ruin). Turner, jeśli był potrzebny, zmienił prawdziwy wygląd terenu – było mu łatwo, w jego dążeniu do większej atrakcyjności, zwiększyć, na przykład, wysokość urwiska lub podać nowe zarysy linii brzegowej.\nArtysta zawsze ściśle współpracował ze swoimi grawerami. Jak zauważył jeden z nich: „być może nie było ani jednego talerza, na który nie położyłby swojej ręki, osiągając pożądany kształt, kolor i nastrój Turner mógł powiedzieć grawerowi, gdzie dodać mały cień, trochę światła, gdzie lekko się zmienić tak, aby obraz miał jasną i zrozumiałą formę. „\nKatedra Lincolna – William Turner.\n← Chrystus w Emmaus – Rembrandt Harmens Van Rhine\nKoncert ptaków – Frans Snyders →


Główna Archiwum tagów energia odnawialna\nArchiwum tagów energia odnawialna\nMożliwość komentowania II Forum Wykonawcy została wyłączona\nForum Wykonawcy to jedno z największych spotkań Instalatorów branży grzewczej, chłodniczo-wentylacyjnej i elektrycznej organizowane przez Fundację Praktyków Biznesu. W 2016 roku odbędzie się w dwóch miastach Polski – w Warszawie (14 kwiecień) i we Wrocławiu (12 maj).\n5 największych morskich elektrowni wiatrowych\nMożliwość komentowania 5 największych morskich elektrowni wiatrowych została wyłączona\nOdnawialne źródła energii z roku na rok zyskują coraz większą popularność. W wielu państwach świata takich jak np. Niemcy, Dania, stają się głównym źródłem pozyskiwania energii. Wśród źródeł alternatywnych jednym z tych, które wiodą prym, jest wiatr. Według World Wind Energy Association (EWEA), zainstalowana na świecie moc pochodząca z energetyki wiatrowej na rok 2014 wyniosła 371 559 MW, gdzie tylko w 2014 …\nOŹE tematem konferencji we Wrocławiu\nMożliwość komentowania OŹE tematem konferencji we Wrocławiu została wyłączona\nW czwartek 21 stycznia w Centrum Konferencyjnym Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu zorganizowana została konferencja, której tematem przewodnim były „OZE – Odnawialne Źródła Energii”. Organizatorem spotkania naukowców, sektora przedsiębiorstw, aktywistów i organizacji działających w obszarze ochrony środowiska był Wydział Nauk Technicznych DSW.\nTop Tags energetyka konwencjonalna notka prasowa ustawa OZE OZE informacje konferencja efektywność energetyczna energia jądrowa wydarzenie koło naukowe energia energetyka ekologia aktualności Energetyka Jądrowa


Opis obrazu Edouarda Maneta „Claude Monet w jego łodzi studyjnej” ❤ - Manet Edward\nDom ⇒ 🎨Manet Edward ⇒ Opis obrazu Edouarda Maneta „Claude Monet w jego łodzi studyjnej”\nOpis obrazu Edouarda Maneta „Claude Monet w jego łodzi studyjnej”\nObraz „Claude Monet w swojej łodzi studyjnej” został namalowany przez Edouarda Maneta w 1874 roku. W tym czasie odbył letnią podróż do Argenteuil w towarzystwie Claude’a Moneta. Tam malowali razem, a Manet przedstawia wielkiego mistrza przy pracy na swojej łodzi. Chociaż Manet pracował w epoce impresjonistów i lubił się z nimi komunikować (szczególnie interesował się ich pracą z oświetleniem), nigdy nie zaliczał się do ich grona. Chciał zostać oficjalnie uznanym i dobrze opłacanym artystą, wchodząc do Salonu od głównego wejścia, a nie wystawiając się w jakiejś obskurnej ruderze.\nStyl Edouarda Maneta różni się od stylu impresjonistów, co widać na tym obrazie. Impresjoniści odrzucili czerń, wręcz przeciwnie, Manet zawsze jej używa. Na płótno nakłada się długie i gładkie, zgrabne pociągnięcia (a nie krótkie pociągnięcia lub nawet kropki impresjonistów). Widać, że kolory na płótnie są mieszane, odcienie są różne (impresjoniści, w bardzo rzadkich przypadkach, farby mieszane).\nNie da się powiedzieć, jakim gatunkiem jest ten obraz. Dużo uwagi poświęcono zarówno portretom, jak i krajobrazom. Centralne miejsce w kompozycji zajmuje Claude Monet, który pracuje nad portretem pewnej damy. Pracuje na wodzie, w swojej studyjnej łodzi, ale jego praca, mimo toczenia się na falach, jest precyzyjna i piękna. Na jego sztalugach widoczny jest szkic, pociągnięcia pędzlem są gęste. Monet jest przedstawiony w lekkiej koszuli i spodniach, rozmyślający i skupiony na pracy. Modelka jest piękna, ma też na sobie lekkie ubrania iz niecierpliwością czeka na zakończenie pracy, chce spojrzeć na efekt.\nManet bardzo wyraźnie rysuje krajobraz otaczający bohaterów. Fale i blask na wodzie, niebo i chmury, jachty żaglowe z fajkami na horyzoncie, drewniany dom na brzegu. Wszystko to z powodzeniem oprawia artystę i panią siedzącą na łodzi studyjnej.\n← Opis obrazu Michaiła Vrubela „Prorok”\nOpis obrazu Wassily’ego Kandinsky’ego „Kompozycja VII” →


Overwatch - PCty, Konsole, Gry - Forum.MP3store.pl\nBy Borsuczysko, May 2, 2016 in PCty, Konsole, Gry\nNie wiem czy wiecie ale dziś o pierwszej w nocy rusza beta nowej gry blizzarda - Overwatch , takie blizzardowskie Team Fortress 2.Jako że kupiłem grę w przedsprzedaży otrzymałem dwa klucze wcześniejszego dostępu do bety (normalna open beta startuje 5 maja).Tu dochodzę do meritum , drugi klucz mi zbędny więc łapcie : 8406639828091456402225610\nEdited November 8, 2016 by BamboszeK\nJuż dawno po becie więc zmieniam nazwę tematu.\nSpóźniłem się qurrrrrrrrrrrrrrr\nŻebram o ten kod od kilku dni\nEdited May 2, 2016 by KaszaWspraju\nTeraz aż mi przykro że nie Ty złapałeś\nChętnie przygarnę taki kod, wciąż aktualne żebranie. KaszaWspraju #2171\nGrałem do rana, gra roku IMO\nMa ktoś jeszcze klucz? Ostatni dzień wolnego, potem lipa z czasem u mnie.\nEdited May 3, 2016 by KaszaWspraju\nTeż chętnie przyjmę ;p\nZnalazłem takie cy cusi:\nSeriously if you live in EU and have an Amazon account you should be able to log into Amazon.de (I used my Amazon UK log in) pre-order the version of your choice, upon doing that you'll get a confirmation email followed by another email with 2 beta codes. Simply cancel the pre-order and you're done. Did it for Xbox One last night and PS4 just now\nAle nie mam konta na amazonie.\nJa bym zagral, ale chyba mi nie ruszy:D\nCiekwe czy dalibyśmy rade złożyć 5 graczy z forum aby razem pograć...\nnoYoko#2915 jak ktoś ma ochotę pograć.\nJa pogrywam od 2 dni już 20 któryś poziom ze znajomymi z gildii z wowa gram tak zabawniej i łatwiej na TS3 niż z randomami.\nGierka moim zdaniem nie jakaś wybitna ale to dopiero beta więc liczę na więcej i na trochę niższą cenę bo teraz to jednak sporo jak za taką grę ale jak będzie z kim grać to pewnie i tak kupię\nEdited May 8, 2016 by Hakuri\nPrawda, trochę drogo jak na nasze warunki. Ale jak ktoś gra w inne tytuły od Blizzarda to dodatki cyfrowe zacne.\nBez ekipy z czatem głosowym ciężko. Grając we 4 pre-made z czatem głosowym wygrywamy 80% meczy.\nI jak ktoś kupił?\nKupiłem preorder w empiku i czekam na premierę, żeby pojechać po pełne wydanie.\nFajna sprawa w sumie. Kupuje się w empiku pudełko z dwoma kluczami do otwartej bety i skórką do trupiej wdowy za 20 zł, a w dniu premiery jedzie się z tym pudełkiem i paragonem i kupuje się grę tańszą o te 20 zł i mamy pewność, że dostaniemy kopię dla nas.\nI ile Cię to wyszło bo ja się ciągle zastanawiam bo nie mam w co grać aktualnie w wolnym czasie ale samemu też mi się nie widzi granie?\nKoło 190 zł za wersję Origins, czyli z dodatkami cyfrowymi.\nZaryzykował bym w cpd.pl ale nie wiem czy wyślą na czas. Fajne jest to, że oferują dostarczenie paczki do kiosku ruch, a ma do takiego 5 min z buta. Jednak nie wieżę w dostarczenie paczki na 24 -go.\nPrzegapiłem też w euro rtv agd, nie ma już Overwatch na PC, a mogłem kupić w 10 ratach zero %.\nZnowu jest dostępna PC wersja, właśnie zarezerwowałem w sklepie , kupię na raty\nEdited May 16, 2016 by KaszaWspraju\nE tam to ja wolę chyba za 40 euro bezpośrednio na battlenecie nie potrzebuje tych cyfrowych dodatków ani mounta do wowa nie dali\nEdited May 16, 2016 by Hakuri\nPrzy tej cenie za euro to się nie opłaca, nie ma co żałować 15 zyla.\nJak dla mnie w to co pograłem w beta- nie warte jest tych 170 zł... Jakby to kosztowało 100- okey.\nsad but true dlatego się waham ciągle niby fajnie było postrzelać ze znajomymi ale czy na dłuższy czas nie będzie to nudne jakoś nie ma tam mechanizmów które mogły by przyciągać i dawać zajęcia na długie godziny.\nNo właśnie... To jest pytanie czy to nie będzie po prostu nudne za jakiś czas... Fakt, pewnie wprowadzą nowe tryby itp\nAle coś tam już mówili, że nowych postaci nie będą chętnie dodawać...


II Rzeczpospolita | Roman Dmowski\n"Ojciec polskiego ruchu narodowego"\nRoman Dmowski był postrzegany jako partner dla dyplomacji ZSRR. Endecja kierowana przez Dmowskiego była antybrytyjska i antyniemiecka, a w Moskwie doskonale zdawano sobie sprawę z prorosyjskich sympatii Romana Dmowskiego i jego stronników. Ówczesny ambasador ZSRR w Polsce Piotr Wojkow wiedział, że endecja była jedną z najważniejszych sił politycznych Drugiej Rzeczypospolitej i że miała duży wpływ na kierunki polityki wewnętrznej oraz zagranicznej – różnice ideologiczne nie były w tym przypadku przeszkodą. 31 grudnia 1925 roku doszło więc do dwugodzinnego spotkania ambasadora ZSRR w Polsce Piotra Wojkowa z Romanem Dmowskim, którego Wojkow nazwał „niekoronowanym liderem endecji”. Według relacji Wojkowa spotkanie miało bardzo interesujący przebieg, a obaj rozmówcy dokładali wszelkich starań, aby znaleźć łączące ich tematy.


Jak już zapewne nieraz wspominałem – gdy jeszcze byłem duszpasterzem akademickim, poprosiłem kiedyś ks. Jerzego Popiełuszkę o wygłoszenie rekolekcji w naszym kościółku akademickim w Częstochowie. Zapraszaliśmy wtedy do naszego ośrodka duszpasterstwa akademickiego księży, którzy coś sobą wnosili – rekolekcje dla studentów prowadzili m.in. ks. prał. Aleksander Zienkiewicz, ks. prał. Kazimierz Żarnowiecki, o. Józef Majkowski SJ, o. Hubert Czuma SJ, ks. Feliks Folejewski SAC, ks. prał. Julian Żołnierkiewicz i wielu innych. Ks. Jerzy wyraził zgodę na poprowadzenie rekolekcji, jednak z przyczyn od niego niezależnych nie doszły one do skutku.\nTen młody jeszcze wówczas ksiądz odznaczał się już szczególnym charyzmatem: bardzo dużym skupieniem, refleksyjnym spojrzeniem, duchowością, która dawała mu jakąś wewnętrzną pewność siebie. Widać było, że wiedział, przez kogo i do czego jest powołany. Pracował przy kościele akademickim św. Anny pod godnym kierownictwem ks. Tadeusza Uszyńskiego. Kościół św. Anny był wówczas bardzo ważnym punktem dla DA w Polsce. Tam krzyżowały się drogi wszystkich naszych duszpasterzy akademickich – tam odbywały się nasze zebrania i narady. Działo się to zwykle pod patronatem desygnowanego ds. duszpasterstwa akademickiego przez Konferencję Episkopatu Polski bp. Jerzego Modzelewskiego, sufragana warszawskiego, a później – kard. Henryka Gulbinowicza. Wszyscy wiedzieliśmy, czym jest komuna, i znaliśmy metody działania SB. Przekazywaliśmy sobie szczegóły dotyczące przesłuchań zarówno nas, księży, jak i studentów, informowaliśmy o sposobach nacisku stosowanych przez reżim i nikt nie miał wątpliwości co do szczerości działania swojego kolegi. Dlatego kiedy dzisiaj docierają do mnie informacje z Instytutu Pamięci Narodowej o współpracy z SB niektórych kapłanów z tamtych lat, to wiem, że wśród tych mężów Bożych nie ma nazwisk, które mogłyby splamić się współpracą z bezpieką. W ogniu bezpieki hartowała się nasza praca duszpasterska, w tym ogniu kształtowały się też osobowości i postawy młodych, zwłaszcza tych, którzy byli bliżej księży. Musieli oni mieć świadomość tego, czego chcą, a także świadomość zagrożeń i być nieugiętymi wobec działań SB. I tu już nie było takiej stuprocentowej gwardii – niestety, były wyjątki. Z IPN-owskich teczek dowiadujemy się dzisiaj – czasem ku wielkiemu zaskoczeniu – o tych spośród nich, którzy donosili. (Pod tym względem to w tych esbeckich teczkach mieszczą się niejako pamiętniki DA, choć „pisali” je ludzie o różnym stopniu inteligencji i możliwości twórczych. Ale na pewno z tych zapisków można by odtworzyć niejedną stronicę DA w Polsce z tamtych czasów).\nKs. Jerzy Popiełuszko bardzo wpisywał się w duszpasterską pracę kościoła św. Anny, a później kościoła św. Stanisława Kostki na Żoliborzu. W dziś beatyfikowanym Męczenniku widzimy symbol kapłana tamtych lat. Księża koledzy ks. Jerzego, którzy jak on przechodzili przez służbę wojskową – niektórzy z nich są dzisiaj biskupami – również twardo mówili wysłannikom reżimu komunistycznego: Nie! Ks. Jerzy to także symbol zwyczajnego księdza nauczającego religii – choć odbywała się ona wtedy jeszcze nie w szkole, a gdzieś przy lub w zimnej świątyni; symbol kapłana, który mimo niesprzyjających warunków, mimo stojącego za nim milicyjnego patrolu był zawsze gotowy iść za Chrystusem. To ci księża, tak jak ks. inf. Józef Wójcik, budowali rzeczywistość Kościoła, który daje świadectwo.\nJest więc ten błogosławiony Kapłan Męczennik wielkim świadkiem tamtego czasu, świadkiem Kościoła cierpiącego, świadkiem wielkiej walki o chrześcijańskie wartości polskiego ludu – robotników, stoczniowców, hutników, pielęgniarek, młodej polskiej inteligencji. Stanowił iskrę Bożą w naszym zniewolonym świecie, pomagającą wyzwolić w nas to, co najlepsze, i tym samym zerwać kajdany niewoli i zastraszenia. Wiara, że realizuje to, do czego został powołany, dawała mu odwagę i pewność, że kroczy właściwą drogą. Spełniające się kapłańskie powołanie oraz znakomite odczytanie znaków czasu – to zasadnicze siły, które nim kierowały. Choć przecież nie wszystko było proste, pojawiały się także różne kuszące propozycje m.in. ze strony Księdza Prymasa, by wyjechał na studia do Rzymu – czuł się jednak przede wszystkim duszpasterzem. Miał świadomość krzywdy wyrządzanej ludziom różnych grup zawodowych, a oni uciekali się do niego, wiedząc, że da oparcie. Po prostu nie mógł zostawić ich na pastwę esbecji. Chciał być pasterzem dobrym, świadczącym najlepszą posługę.\nDzisiaj, gdy Ksiądz Jerzy ukazuje się nam już w chwale błogosławionych, chcemy podziękować mu za to, że w Roku Kapłańskim wypełnia do końca przesłanie Kościoła: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana”.


Zegarek Damski Bering 18034-369 - sklep :: Zegarki24.pl\nDamski zegarek Bering 18034-369 uosabia wszystkie cechy, które powinien mieć zegarek nowoczesnej kobiety. Zachowany w stonowanej kolorystyce złota i połyskującego grafitu czynią ten model idealnym zegarkiem biznesowym. Grafitowa bransoleta wykonana ze stali szlachetnej typu mesh sprawdzi się dla wszystkich pań, które cenią sobie możliwość wygodnego dostosowania jej szerokości do swojego nadgarstka. Dopasowany kolorystycznie cyferblat, który nie posiada indeksów oraz żadnych dodatkowych elementów jest kwintesencją skandynawskiego minimalizmu.\nProstokątna koperta fantastycznie wpasowuje się w klimat duńskiego designu. Całość przykrywa twarde, odporne na zarysowania szkiełko szafirowe – materiał aż do siedmiu razy twardszy od stali szlachetnej! Zegarek zasilany jest mechanizmem kwarcowym, dzięki czemu zapewnia Ci absolutną precyzję w odmierzaniu czasu w każdych warunkach. Wodoszczelność do 30 m pozwala na bezpieczne korzystanie z zegarka bez obaw o zachlapanie podczas mycia rąk czy w czasie deszczu.


Jak trafiłem w zaświaty [Leszek Mierzejewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00146 002229 20849696 na godz. na dobę w sumie\nJak trafiłem w zaświaty - ebook/epub\nAutor: Leszek Mierzejewski Liczba stron:\nISBN: 978-83-8083-533-7 Data wydania: 2017-05-30\nSpis treści TESTAMENT SZPITAL ŚMIERĆ PIERWSZE DNI POGRZEB REINKARNACJA DUCH WPROWADZAJĄCY U SWOICH W RODZINNYCH STRONACH POWRÓT Z ZAŚWIATÓW\nRozdział 1 TESTAMENT Kochajmy ludzi starszych. Albo powiem inaczej: szanujmy ludzi starych, gdyż oni byli młodymi, a młodzi też będą starymi – ot i cała filozofia życia… Piękne zdanie… Fakt, że rodzice się starzeją – w moim przypadku tylko matka, bo ojciec zmarł dawno temu – wywołuje pewne refleksje. Czy każdy rodzic zasługuje na pomoc swych dzieci? Czy każde dziecko ma obowiązek zająć się ciężko schorowanymi rodzicami? Ostatnio oglądałem w telewizji program o dzieciństwie pewnej pani – doktor nauk prawniczych. Ona, jej rodzeństwo, a przede wszystkim matka byli notorycznie bici przez ojca alkoholika. Nie uwierzyłbym, gdybym nie usłyszał zwierzeń tej kobiety, jaki kreatywny w wymyślaniu tortur był wiecznie pijany rodzic. Kilkanaście lat temu udało jej się od niego uniezależnić. Własną inteligencją, uporem i można powiedzieć, męczarnią – wybiła się na szczyty życia. Obecnie ma swój dom, męża, dziecko i poszanowanie w środowisku prawniczym. Ale rok temu odnalazł ją, a faktycznie pojawił się w jej życiu schorowany ojciec. Słaby, jednocześnie żądający należnej mu pomocy, bo jest stary i nie daje sobie rady w dalszym życiu. Nie otrzymał pomocy, leży dalej zaniedbany. Obraził się, obok niego pije bezrobotny syn – razem wegetują! Życie to jednak echo, co wysyłasz, wraca – identycznie jak bumerang. Albo inaczej: co zasiejesz – zbierasz. Co dajesz – otrzymujesz. Cieszę się, że kiedy do mojej matki przyszła starość, zajmuje się nią godnie siostra. Zajmuje się nie dlatego, że musi, ale dlatego, że chce, bo otrzymaliśmy pogodne dzieciństwo. Zawsze, gdy dzwonię do mojego przyjaciela lub gdy go spotykam w mieście, pytam: – Co u ciebie słychać? Słyszę to samo narzekanie: – Starość nie radość! Więc ja od razu dopowiadam: – …a młodość nie wieczność, śmierć nie wesele. On niby nie narzeka, tylko stwierdza fakt. Ale im jest starszy, tym bardziej brzmi to jak przechwałka, co mnie denerwuje, gdyż jesteśmy z jednego roku, mamy podobny PESEL. Ostatnio posprzeczaliśmy się na temat naszej starości. On twierdzi, że jesteśmy stare pryki. Ja, że bzdury, że wkraczamy w wiek dojrzały, który jest dla nas przywilejem. Podekscytowanym głosem rzekłem mu, żeby właśnie teraz, mając siedemdziesiątkę na karku, zrobił listę siedemdziesięciu miejsc na kuli ziemskiej, w których nigdy nie był, odwiedził je wszystkie sam, ewentualnie ze swoją małżonką. Jeżeli ma węża w kieszeni, to nie muszą to być dalekie, egzotyczne kraje, ale chociażby nasze krajowe zakątki, jak: muzea, kościoły, miasta, parki, których dotąd nie widział. Posadź jeszcze jedno drzewo, na cześć swojej młodości. Idź na cmentarz i podziękuj Bogu za to, że tam jeszcze nie mieszkasz, a będąc tam, popatrz, że więcej masz tam znajomych niż wśród żywych. Idąc gdzieś z trudem, nie myśl o każdym kroku sprawiającym ci ból, tylko wspominaj, jak kiedyś żwawo tańczyłeś całą noc. Puść wodze fantazji, zaplanuj wydatki na wypadek, gdybyś wygrał siedemnaście milionów w totolotka. Znajdź i spisz na liście wszystkie przeszkody, przez które czujesz się staro, i w miarę możliwości wyeliminuj je. Pamiętaj, że życie jest krótkie, żeby się nad nim użalać – trzeba w każdym wieku być ekscentrycznym i ubierać się na kolorowo. Na każde niepowodzenie machnij ręką lub skwituj słowami: „Czy za rok będzie to miało jakieś znaczenie”. Żyj z moją starą dewizą: „Czas leczy rany – daj mu tylko trochę czasu”. Więc nie ma sensu narzekać, od dziś zajmijmy się tylko lepszym życiem. Mój przyjaciel, na ostatnim spotkaniu, rzekł mi smutnym głosem: – Nierozsądnie jest dawać mi zawsze rozsądne wskazówki. Nie zdążyłem go jeszcze zapytać, czy sporządził swój testament, bo odszedł dość szybko, kuśtykając. A teraz, już tak na marginesie: w moim dawnym kole łowieckim jest do dzisiaj kultywowany dobry zwyczaj odwiedzania przez młodych myśliwych starych nemrodów, którzy podupadli na zdrowiu. Odbywa się to w wigilię świąt Bożego Narodzenia, z okazji imienin, urodzin… Po wręczeniu upominków starzy myśliwi wspominają minione dobre czasy. Pamiętam, że ostatnio jeden z nich rzekł: – Jak byłem młody, w waszym wieku, to chciałem zmienić łowiectwo na lepsze. Zapytaliśmy go: – A co teraz, dziadku? – Dziś jestem szczęśliwy, gdy się schylę i uda mi się zmienić buty na kapcie – odpowiedział.\nRozdział 2 SZPITAL Siódmego czerwca 2015 roku zgłosiłem się do naszego szpitala na oddział chirurgiczny, na prosty zabieg. Była to niedziela, słoneczny dzień, końcówka tegorocznej wiosny. Już od kilku dni się pakowałem, układałem swoje podręczne rzeczy tak, żeby nie gubić ich w galimatiasie drobiazgów mojej podróżnej torby. Noc z soboty na niedzielę miałem bardzo męczącą. Śniły mi się koszmary, co i raz budziłem się podenerwowany i zlany potem, a gdy już nad ranem zasypiałem, to kołatało mi się po głowie, że mój lekarz chirurg nareszcie się do mnie dodzwonił, mówiąc, że ma dla mnie dwie wiadomości: złą i bardzo złą. Od której zacząć? Zdecydowałem, żeby od tej złej. – Został panu jeden dzień życia – powiedział. – O Boże! To jaka jest ta bardzo zła? – zapytałem. – Od dwudziestu czterech godzin próbuję się do pana dodzwonić. I znów się budziłem, jeszcze bardziej zmęczony, a gdy zamknąłem oczy lub, potocznie mówiąc, chciałem uderzyć w kimono, to śniły mi się same operacje, sale zabiegowe, biegające pielęgniarki, pokrwawieni chirurdzy ze skalpelami w dłoniach – a ja leżałem nago z rozciętym brzuchem i z medytującymi nade mną lekarzami. Podniosłem głowę i zapytałem najważniejszego lekarza: – Panie doktorze, co tam w środku, czy to ciężka operacja? – Tak, bardzo ciężka, udaje się tylko jedna na dziesięć. – Czy mam jakieś szanse? – Śpij pan spokojnie! Wszystko będzie okej, dziewięciu pana poprzedników zmarło… Gdy wstałem rano, byłem bardziej zmęczony niż przed zaśnięciem. Nie mogłem nic zjeść ani wypić, bo w szpitalu musiałem oddać krew na podstawowe badania w celu konsultacji anestezjologiczno-chirurgicznej. Nie ma zmiłuj, przecież czekała mnie poważna operacja, a nie żaden błahy zabieg. No właśnie – operacja czy zabieg? Pomimo że obydwa te pojęcia oznaczają interwencję lekarza wewnątrz organizmu, nie zawsze przeprowadzane są one na podstawie tych samych przesłanek oraz właściwie całkiem się od siebie różnią. Ludzie postronni, pacjenci, a nawet pracownicy medyczni mylą pojęcia zabiegu i operacji. Twierdzę, że jest to podstawowa różnica, biorąc pod uwagę poziom interwencji oraz to, jakie znieczulenie będzie stosowane. Aby dokładnie sprecyzować różnicę, mogę powiedzieć, że nie ma konieczności robienia ogólnego znieczulenia (narkozy), jeśli chodzi o zabieg. Całkiem inaczej jest, jeżeli chodzi o operację, która wymaga poważnej interwencji we wnętrzu pacjenta, przez co konieczne jest uśpienie chorego, który nie może mieć świadomości, co się z nim dzieje. Świat idzie do przodu, i to wielkimi krokami, medycyna również – obecnie zabiegi często zaczynają przejmować obszary, które do tej pory zarezerwowane były wyłącznie dla operacji. Jednym z takich przykładów są zabiegi przeprowadzane metodą laparoskopową – nie tylko znacznie obniżającą wszelkie zagrożenia, jakie występowały w czasie operacji, ale także niezostawiającą prawie żadnych blizn. W obecnej dobie rozwoju medycyny coraz częściej będziemy mogli sobie pozwolić na zabiegi tą metodą, wówczas nasz organizm będzie o wiele zdrowszy i sprawniejszy. Oby do poniedziałku, do godziny dziewiątej, wówczas się przekonam, czy będzie to operacja, czy zabieg. Co by nie mówić, jak by nie przyśpieszać zegarka, nadal jest niedziela, ósma rano, siedzę niewyspany, podenerwowany, głodny jak wilk i czekam na wyjazd do szpitala, gdzie mam stawić się na godzinę jedenastą. Czas ciągnie się jak flaki z olejem. Prawidłowo! Nie zgadzam się z powiedzeniem: „Nudne jak flaki z olejem”. Przecież nie było takiego dania jak flaki z olejem. Jeżeli ktoś mi nie wierzy, niech przyrządzi takie danie i zje! Co innego: „Ciągnie się jak flaki z olejem”, tak już może być i jest to nadzwyczaj wiarygodne. Flaki, inaczej jelita, ciągnęły się, i nadal są wyciągane, z jakiegoś garnka przy robieniu kiełbasy, a że były moczone w oleju, to już inna para kaloszy, bo wówczas nie splątywały się i nie pękały. Dlaczego tak twierdzę? Bo moja babka Wanda ze Śniadowa mawiała: „Ciągnie się jak flaki z olejem”, a nie: „Nudne jak flaki z olejem”. Wobec tego jest to bezsensowne przekręcenie starego powiedzenia. Teraz rozumiem, skąd się wzięło – że jeżeli coś się ciągnie i jest długie, to musi być też nudne. Pamiętam, że gdy byłem młodym urwisem, to jeżeli chciało się kolegę zwymyślać, mówiło się: „Ciągnij się, flaku, bo przydepnę”. Nareszcie nastała godzina dziesiąta czterdzieści, pożegnałem żonę, wsiadłem w samochód i po paru minutach stawiłem się przed okienkiem izby przyjęć szpitala powiatowego. Oddałem skierowanie i dowód osobisty znajomej pielęgniarce, która poprosiła mnie, żebym posiedział chwilkę w pustej poczekalni. O rety! Co mi strzeliło do głowy, żeby znów poddać się operacji właśnie w naszym powiatowym szpitalu. Ale tak orzekli chirurdzy, a jak mus, to mus – nie ma na co czekać i zwlekać w nieskończoność. Przepuklina pooperacyjna powłok brzucha robi się coraz większa. „Czasem trzeba po prostu nie dawać czasowi więcej czasu”. Tylko co to ma znaczyć: nie dawać czasowi czasu? Ja i tak nie mam na nic czasu, i to głównie od chwili przejścia na emeryturę. Zresztą trafnie ujął to w recenzji redaktor grafik na okładce mojej książki Prowincja: „Leszek Mierzejewski, człowiek o wielu pasjach. Malarz pejzażysta, żeglarz, ale przede wszystkim myśliwy. Treścią jego obrazów są krajobrazy o tematyce myśliwskiej, leśnej i nie tylko. Bardzo często rysuje dowcipy sytuacyjne opisujące zdarzenia z życia. Od wielu lat współpracuje z »Tygodnikiem Szczytno«, prowadząc tam swoją stałą rubrykę »Tropem zwierząt i myśliwych«, gdzie zamieszcza humorystyczne opowiadania zilustrowane zabawnymi rysunkami. W 2015 roku za publikowane w »Tygodniku Szczytno« artykuły otrzymał nagrodę w ogólnopolskim konkursie na najlepsze opowiadania myśliwskie”. Zatem każdy wyrwany dzień z życiorysu to klęska – ileż ja będę musiał nadrabiać dni? Nie chciałem tu przyjść. Dlaczego? Głównie dlatego, że bałem się swoich wewnętrznych niewiadomych. Cholera jasna wie, co we mnie siedzi po sześciu przebytych operacjach na jelicie grubym, do tego trzeba dodać te cholerne pozostałości po otworach na worki, w których zbierał się mocz i kał, fachowcy mówią na to „stomia”. Dobrze, że nie „Stomil”, bo niejednemu skojarzyłoby się z gumowymi dętkami lub oponami. Byłoby to trafne porównanie, gdyż obecnie mam brzuch podobny do zimowego bieżnika terenowej opony. Niezaprzeczalnym faktem jest, że wszystko niby mam doprowadzone do porządku, ale wygląd mojego brzucha – pożal się Boże, a w ostatnim roku zaczął mi rosnąć kałdun z prawej strony, a z lewej pojawiła się przepuklina. Istny poligon wojskowy pod Orzyszem. Albo w Drawsku. Przypomniało mi się stare wojskowe powiedzenie, które każdy wojak powinien znać, nawet obudzony o świcie: „Przejdziesz Drawsko i Orzysz, to na wojsko krzyżyk położysz!”. W oryginale zamiast „krzyżyk” żołnierze wymawiali inne słowo, bardziej dobitne, ale ja nie będę takim ordynusem i tylko podpowiem, że składające się z czterech liter. Co do tej stomii, to do dnia dzisiejszego jak o niej pomyślę, po całej skórze przechodzą mi ciarki. Zaraz, najpierw wytłumaczę, o co chodzi. Stomia wydalnicza to nic innego, jak chirurgicznie wytworzone połączenie między przewodem pokarmowym, w moim przypadku jelitem grubym, lub układem moczowym i skórą na brzuchu, pozwalające na wydalenie kału lub moczu, w przypadku, gdy z różnych przyczyn wydalanie drogą naturalną zostało uniemożliwione. Ja miałem szczęście w nieszczęściu, że stomię nosiłem tylko przez dwa miesiące w celu odciążenia chorej części jelita grubego. Problemy miałem, wielgachne jak Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, a polegały one na tym, że jednocześnie musiałem mieć zastosowaną podwójną stomię – jedną na kał, drugą na mocz, ze względu na uszkodzony w czasie trzeciej operacji lewy moczowód. Ale to wszystko bułka z masłem tych niedomagań, bo sprawiło to, że obecnie normalnie funkcjonuję. Do dziś z całego serca współczuję chorym, którzy borykają się z codziennym życiem ze stomią. Niezaprzeczalnym faktem jest, że technika stomijna w ostatnich latach jest o niebo lepsza niż dawniej. Ale nic nie zastąpi człowiekowi naturalnego wypróżniania się do normalnego sedesu. Ilekroć na nim siadam, to myślę o plastikowych workach naklejanych na skórę, do których spływa mocz lub kał. Jednym słowem, powiem wam, że lepiej chodzić tam, gdzie król na piechotę chodził. Ja się w tej chwili o to nie musiałem martwić, bo kiszki zaczęły mi marsza grać, byłem coraz bardziej głodny. Przypomniało mi się studenckie powiedzenie zabieganych żaków w czasie trwania sesji egzaminacyjnej: „Wypiłem tylko kawę i pobiegłem na egzaminy. Teraz kiszki mi marsza grają, ale nie mam co się martwić, z głodu nikt przed panem profesorem w gacie się nie zesrał!”. – Panie Leszku! Proszę zabrać swoją torbę i zapraszam do pokoju numer dwa. – Nie ma sprawy, już idę. Normalna procedura przed przyjęciem do szpitala: EKG, ciśnienie, temperatura, wzrost, waga, no i znacznik na prawą rękę, inaczej mówiąc, identyfikator z nazwiskiem i imieniem, żeby w razie czego nie amputowali komuś czegoś zdrowego. Tak jak gdzieś tam na bloku operacyjnym, gdy przed uśpieniem pacjent darł się wniebogłosy, wzywał policję, aż go związali i uśpili. Po obudzeniu lekarz rzekł mu, że operacja przebiegła pomyślnie, tylko niepotrzebnie był przed nią tak zirytowany. „A bo ja przyszedłem tu z polecenia mojego kierownika wymienić przepalone żarówki!” – odpowiedział pacjent. Z całą pewnością nie ma gorszej chwili jak wędrówka chorego z izby przyjęć na oddział szpitalny, w moim przypadku na pierwsze piętro, gdzie mieści się chirurgia. Ja, przebrany w pidżamę, idę obok sanitariusza do windy, którą pod moim przywództwem montowano kilkanaście lat wcześniej. Po drodze mijamy sympatyczne znajome położne, które zapraszają mnie na swój oddział na porodówkę. – Dobrze, zgłoszę się, jak zajdę w ciążę. Przed samą windą spotykam kolegę lekarza, z którym witam się, jakbym tu dalej pracował. Młody sanitariusz robi coraz większe oczy, pytając mnie, skąd ja tu wszystkich znam. Ja mu zadaję pytanie: – Ile lat pracujesz, kolego, w tym szpitalu? – Osiemnaście miesięcy! – A ja tu pracowałem osiemnaście lat. Nie jest źle, zakwaterowanie w sali numer pięć, dwuosobowej. Wyposażona w telewizor i umywalkę. Do tego boczne wejście do jednej łazienki na dwie sale, to jest na cztery osoby. Nie ma żadnego powodu do zamartwiania się. Podano obiad, z tym że ja nie zostałem zakwaterowany i zapachy zaczęły przelatywać koło mojego wielgachnego nosa. Sąsiad z łóżka obok zajadał, aż mu się uszy trzęsły, dojadając swoje domowe zapasy. Kiszki zaczęły mi grać marsza Straussa z Barona cygańskiego! Nie wytrzymałem, zadzwoniłem do żony, żeby mi przyniosła coś do zjedzenia. Za godzinę i ja już się obżerałem, nie myśląc, że za dwadzieścia jeden godzin czeka mnie stół na sali operacyjnej. Po południu przyszła moja rodzona siostra i zorganizowała mi drugi materac pod tylną część ciała i pod plecy, bo już mi się żelazne poprzeczki od łóżka wbijały w dupcię. Rzeczywiście nieprawdopodobne, ale jeżeli ktoś waży sto dziesięć kilo i cały dzień leży, to po pewnym czasie czuje każde zgrubienie, każdą nierówność. Wieczorny obchód. Kolacja, zjadłem trzy kromki chleba z masełkiem i szyneczką, telewizja i „pa lulu”. Zasnąłem snem sprawiedliwego, myśląc o jutrzejszej operacji na moim przygrubawym brzuchu. Raptem jak coś nie huknie, jak coś nie gruchnie, jak nie walnie z jednoczesnym gwizdnięciem! Zerwałem się z posłania, przerażony, że to przedwcześnie lądują samoloty w Szymanach i zawadziły o dach szpitalny. Zerknąłem na zegarek, dochodziła północ, wszędzie była cisza i spokój. Poszedłem do łazienki oddać honorowo mocz i z powrotem do łóżeczka. Ledwo przyłożyłem głowę do poduszki, znów zaczął się ten sam scenariusz: zassanie, huk, gruchnięcie i dwuminutowe przeraźliwe chrapanie. Pięciominutowa cisza, i tak w koło, panie pierdoło, aż do zmiany ułożenia ciała mojego współtowarzysza niedoli. – O mój Boże! – zmartwiłem się. – Przecież ja całej nocy nie prześpię przez to chrapanie. Wstałem i poszedłem do dyżurnej pielęgniarki po poradę, co robić! Od razu znalazła mi pocieszenie, twierdząc, że jej mąż od dwudziestu lat chrapie obok niej, we wspólnym łóżku i już się przyzwyczaiła, może spać. Najlepszy sposób to poduszka na głowę, skarpety w uszy i wszystko okej. – Ale nie tylko pan się męczy, panie Leszku, sąsiad z łóżka obok także. Chrapanie towarzyszy bezdechowi sennemu, który jest groźny dla zdrowia. – Tak, tak! Wiem coś o tym. Sam niejednokrotnie lubię zachrapać, ale tylko gdy się położę na wznak. Boczne ułożenie ciała podczas snu lub położenie się na brzuchu eliminuje chrapanie. W pozycji na wznak wszystkie mięśnie wiotczeją. Powietrze wydychane z płuc mija różne przeszkody, przede wszystkim trafia na niedostatecznie rozluźnione ściany gardła, następnie na sflaczałe podniebienie miękkie, a co najgorsze, przedziera się przez przeszkody, na przykład skrzywioną przegrodę nosową, przerośnięte migdałki lub powiększony języczek. Wówczas głos zaczyna wibrować i powstają głosne dźwięki nazywane chrapaniem. Tak właśnie dzieje się u mojego sąsiada. Odgłosy nasilają się po rozluźniającym mięśnie alkoholu, co wykluczyłem tu, w naszym szpitalu, ewentualnie po środkach nasennych i uspakajających. Chrapaniu sprzyja nadwaga, bo tłuszcz odkłada się na podniebieniu. Wśród „chrapaczy” przeważają mężczyźni, a skłonność do tej melodii rośnie wraz z wiekiem. Kobiety chrapią sporadycznie, przeważnie te starsze i mocno otyłe. Pamiętam, że moja babcia ze strony ojca potrafiła mocno chrapać, nikt w mieszkaniu nie mógł zasnąć, gdy nas odwiedzała. Faktycznie to nie ma uniwersalnej recepty dla wszystkich chrapiących. Trzeba eksperymentować, zaczynając od odchudzenia się – czym szczuplejsza szyja, tym mniejszy ucisk na drogi oddechowe. Warto też unikać alkoholu, środków nasennych i uspakajających przed snem, sypiać na boku lub na brzuchu, z płaską poduszką pod głową, bo przy wysokim ułożeniu drogi oddechowe się zwężają. Ale najlepiej zasięgnąć porady lekarza specjalisty. – My tu gadu-gadu, ale najlepiej będzie, jak siostrzyczka da mi jakiejś waty do zatkania uszu. – Waty od lat już nie stosujemy, ale dam panu coś zastępczego. I dała mi jakiś watopodobny materiał. Na odchodne opowiedziałem siostrzyczce kawał o chrapaniu i poszedłem do swojego pokoju numer pięć. Pewna paniusia miała cholerny problem ze swoim mężem – strasznie chrapał, identycznie jak mój kolega z sali 5. Chodziła z nim po lekarzach, specjalistach, przewracała go na boki, na plecy, kładła mu stare skarpetki na nos i nic, dalej chrapał wniebogłosy. Pewnego dnia dowiedziała się, że w niedalekiej wsi jest znachorka, która leczy chrapanie. Paniusia, nie zastanawiając się, pojechała do niej. Znachorka po wysłuchaniu paniusi rzekła: – Jak mąż zacznie chrapać, to niech paniusia rozszerzy mu nogi! Wkurzyła się paniusia, nakrzyczała na znachorkę, że oszustka, że tylko naciąga porządnych ludzi, że złamanego grosza jej nie zapłaci. Przyszła noc, znów zaczęła się ta sama historia z chrapaniem… Paniusia myśli sobie: „Co mi tam, spróbuję według recepty znachorki” i rozszerzyła mu nogi. Cisza jak makiem zasiał, mąż do rana już nie chrapał. Następnego ranka pojechała do znachorki z przeprosinami i zapłatą, bo ciekawość nie dawała jej spokoju. Pyta więc, na czym ten sposób uzdrawiający polega. Na to znachorka: – Moja paniusiu, sposób jest prosty, po rozszerzeniu nóg worek spada na dziurę i nie ma cugu! Przed zaśnięciem napchałem sobie tego watopodobnego paskudztwa do uszu i nakładłem przy uszach, obandażowałem głowę, upodobniając się do rannego na polu chwały. Nic już nie słyszałem, jedynie jakby gdzieś daleko działa strzelały, wszystko było mi obojętne. Przewracałem się kilka razy z boku na bok, spałem jak noworodek i już się więcej nie budziłem. Następnego ranka zadzwoniłem do żony, żeby przede wszystkim kupiła mi w aptece stopery do uszu. Problem przeraźliwego chrapania znikł z mojego szpitalnego życia. Tak czy owak, kiedy pierwsza szpitalna noc się skończyła i rozpoczął poniedziałkowy słoneczny poranek, ja już byłem po wstępnych badaniach przeprowadzonych przez pielęgniarki oddziałowe, inaczej nazywane siostrzyczkami, a złośliwie pigułami. Miałem zmierzoną temperaturę, sprawdzone ciśnienie i leżałem podenerwowany, bo czekałem na obchód lekarski. Kiedy leży się w szpitalu i czeka na ten obchód, trzeba mieć na uwadze, że przychodzą do sali chorych doktorzy danej specjalizacji i jest ich naprawdę wielu, od tych najmłodszych do starych wyjadaczy. Obchodem kieruje ordynator oddziału. Oprócz lekarzy chodzą z nimi też pielęgniarki, które zapisują najważniejsze informacje o pacjentach. Obchód jest dość szybki, gdyż jest sporo pacjentów, ale odbywa się każdego dnia i naprawdę wnosi wiele w pracę lekarzy. Przy moim łóżku korowód zatrzymał się na dłuższą chwilę, lekarz prowadzący zreferował mój stan, twierdząc, że zostałem przyjęty na oddział celem leczenia operacyjnego przepukliny powłok brzucha po dawnym zabiegu operacji jelit. Ordynator pokiwał głową, wydając polecenie przygotowania mnie do operacji na pierwszy rzut, i całość orszaku wyszła. „Dobra nasza – pomyślałem – muszę iść pod prysznic, żeby pachnieć, a nie śmierdzieć na stole operacyjnym”. Koniec świata, woda nie odpływa z kabiny, brak szyby zasłonowej, ale jakoś się namydliłem i spłukałem. Za chwilę mój były pracownik, porządny człowiek, sprawdził, czy jestem dobrze wygolony w okolicach cięcia skalpelem – wszystko według prawideł sztuki. Dostałem „głupiego Jasia”, szpitalną koszulkę i jazda łóżkiem na kółkach na blok operacyjny. Ani się człek „spodział”, jak zajechał na główną salę operacyjną, gdzie same znajome twarze z obsługi mi się przyglądały i uśmiechały. – Oj! Dziewczyny, zadbajcie, aby moje przyrodzenie cały czas było zakryte, bo to wstyd na całe miasto, że z wiekiem tak się skurczyło! – O nic pan dyrektor się nie martwi, my tu wszystko obrobimy, zgodnie ze sztuką medyczną. Wszedł lekarz anestezjolog, który zaczął mnie przygotowywać do narkozy, inaczej mówiąc, do znieczulenia ogólnego. Otrzymałem właściwy środek znieczulający i zasnąłem. Spałem jak „młody Bóg”, nie czułem bólu, więc mój chirurg nie obawiał się wystąpienia u mnie odruchów obronnych. Lekarz anestezjolog już przed operacją zakwalifikował mnie do dzisiejszego cięcia. Musiałem podać wszystkie dane o sobie, o reakcjach alergicznych, o tolerancji na stosowane środki znieczulające i przeciwbólowe, o przebytych chorobach, stosowanych lekach. Jaką mam wagę i wzrost. Ocenił również moje parametry laboratoryjne. Za chwilę kimałem, inaczej mówiąc, spałem snem sprawiedliwego, a zacny myśliwy – oj, przepraszam – doświadczony lekarz, któremu dobrowolnie poddałem się pod nóż myśliwski, przepraszam – pod skalpel – mnie „patroszył”. Innemu doktorowi nie podłożyłbym się jako niemyśliwemu, który nie ma na koncie rozkładu, to znaczy patroszenia dziesiątek dzików, jeleni, saren… – Panie Leszku, proszę się obudzić, już po wszystkim, halo, proszę nie spać!!! Cholera jasna, gdzie ja jestem? Nie mogę załapać, co się ze mną dzieje, a łeb mam ciężki jak sagan z bigosem, coś mi w środku bulgocze! Aha, jestem wybudzany z narkozy, moja przytomność jest bardzo ograniczona, ale reaguję na polecenia pielęgniarek. Zresztą podłączenie do aparatury wskazuje na prawidłowe bodźce organizmu. Szkoda, że w naszym szpitalu na bloku operacyjnym brak jest sali pooperacyjnej – wybudzeniowej, gdzie pacjent jest pod obserwacją personelu medycznego do czasu pełnego dojścia do siebie. W naszym szpitalu wybudzenie ze znieczulenia (narkozy) odbywa się na korytarzu komunikacyjnym, właśnie tam, gdzie jest największy ruch personelu medycznego, chorych i odwiedzających z zewnątrz. Więc leżałem jak kura ze związanymi nogami na targu. Kto chciał, to mnie oglądał, a dużo znajomych pytało, co mi jest. Przyszły w odwiedziny moje byłe pracownice, niby chciały dobrze, a ja miałem jedno życzenie: jak najszybciej się wybudzić i jechać do mojej sali numer pięć. Co chwilę zasypiałem, śniło mi się, że rozdeptuje mnie tłum, ja rzucam się do ucieczki, pędzę przez jakieś ciasne uliczki, tłum mnie dopada, ale znów słyszę: „Proszę nie spać!”. I tak ze dwie godziny. Przyszła żona i siostra i już w ich towarzystwie pojechałem na swoją kwaterę, gdzie zostałem przeniesiony na własne łóżko. Cisza i spokój, najgorsze, że miałem już wpuszczoną do wnętrza sondę żołądkową oraz sączek z rany pooperacyjnej. Pić mi się chciało jak wielbłądowi pod koniec podróży na pustyni. I od razu przypomniał mi się kawał, dlaczego wielbłądy, idąc z karawaną, tak długo wytrzymują bez picia. Bo przed podróżą, gdy piją wodę w oazie, to beduin podchodzi z tyłu do wielbłąda i uderza go dwiema cegłówkami w jądra. Wielbłąd z bólu wyje: „Uuu…”, tym samym zaciągając do żołądka dużo więcej wody. Ja H2O uzupełniałem w minimalnym zakresie, poprzez zwilżanie wacikiem ust i oszukując sam siebie, łykając parę kropli wody. Wieczorem przyszedł do mnie lekarz pogadać i opowiedzieć o moim wnętrzu. – Gdy cię rozkroiłem, to dopiero zobaczyłem, ile przede mną roboty. Sama przepuklina to bułka z masłem, ale uwolnienie zrostów jelitowych, zszycie jelita cienkiego, plastyka powłok brzucha z wszczepem syntetycznym to dopiero smażona kaszanka z chlebem razowym. A muszę ci powiedzieć, że przebieg operacji był powikłany brzeżną martwicą skóry rany operacyjnej. Tak między nami myśliwymi mówiąc, dobrze jest, jak jest. Teraz odpoczywaj, przez najbliższe dni nic nie jedz, a przez miesiąc przestrzegaj diety lekkostrawnej. I poszedł do swoich dalszych zajęć medycznych. „Cholera! Szkoda, że go tak późno i w takich okolicznościach poznałem” – pomyślałem sobie. Dobry chirurg, fachowiec pierwszej klasy – moja strata, że z nim nie pracowałem, gdy w tym szpitalu dyrektorowałem. Trudno, takie jest życie, ale jak dojdę do siebie, to zabiorę go ze sobą na polowania indywidualne, a w zimę na zbiorowe, do mojego koła. Uwielbiam ponad wszystko w moim kole „Ryś” Dźwierzuty polowania tak zwane szwedzkie, inaczej, bo po naszemu, polowania zbiorowe z ambon. Nawet kiedyś, w słowie wstępnym przed jednym z moich felietonów na ten temat, napisałem taki żart: „Pewnego pechowego myśliwego wkurzało dosłownie wszystko: pudła na polowaniu, baba, dzieci, szef w pracy… Postanowił więc skończyć ze sobą raz na zawsze, zdecydował, że się powiesi w lesie na drzewie, nad rzeką. Ale że gałąź była sucha, złamała się i myśliwy wpadł do zimnej wody. Szamotał się, aż po dłuższej walce z żywiołem wylazł na brzeg. Usiadł na skarpie i wnerwiony rzekł do siebie: »Przy tym głupim wieszaniu jeszcze byłbym się utopił, zapominając, że jutro radosny dzień – polowanie zbiorowe z ambon«”. Leżałem na swoim łożu madejowym niczym zbój Madej, dla którego według legendy przygotowano w piekle łoże męczarni, najeżone gwoździami, hakami, nożami i innymi ostrymi przedmiotami. Czułem się nie lepiej od Madeja, gdyż sonda z żołądka wychodziła mi przez nos, z rany wystawał sączek, a na dodatek zaschło mi w gardle, nie mówiąc o zaciśniętym żołądku – jeszcze nie z głodu, ale na myśl o tym, co będzie jutro, pojutrze! Gdy tak wegetowałem na tym łożu, przypomniał mi się wiersz Jana Kochanowskiego: „Ziemia deszcz pije, ziemię drzewa piją./ Z rzek morze, z morza wszystkie gwiazdy żyją…”. Leżałem i myślałem, że jednak człowiek prawidłowo rozwija się na dobrym jedzeniu i popijaniu. Więc znów będę musiał obchodzić się smakiem i zapachem. Jedyne, co mi wolno, to myśleć o chrupiących bułeczkach, o flakach, o golonce – no i wymyślać kawały na przyszłość, o jedzeniu, do moich opowieści w „Tygodniku Szczytno”. „W restauracji leśnej kelner przynosi zupę z kciukiem wsadzonym do talerza. Gość krzyczy oburzony, dlaczego trzyma palec w zupie! – Bo mi chirurg zalecił trzymać go w czymś gorącym. – To trzymaj go pan w dupie, a nie w mojej zupie! – Tak robię, ale jak idę do kuchni”. I drugi: „W następnej restauracji klient zamówił flaki z jelenia, golonkę z dzika i dwie bułki ze szczycieńskiej piekarni. – Panie ober – wrzeszczy do kelnera – przecież te bułki są wilgotne! – Co ja na to poradzę, tylu mam gości do obsłużenia, że w jednym ręku niosę talerz z flakami, w drugim golonkę, a bułki pod pachami, gdzie pot leci mi strumieniami!”. Nazajutrz czułem się, jakbym przeszedł nocny, huraganowy sztorm na Atlantyku. Gdy nad ranem przysnąłem, śniła mi Kreolka olśniewającej urody z ciemną, gładką cerą, która namiętnie głaskała mnie po ręku. Oprzytomniałem, otworzyłem oczy – to zaprzyjaźniona pielęgniarka oznajmiła mi, że podłącza kroplówkę. Spojrzałem, już obudzony ze snu, Kreolka zniknęła, a na jej miejscu pojawiło się osiem butelek z zawartością do spłynięcia w żyły, które mi pękały jedna po drugiej. Cholera jasna! Dzień się zaczął raczej nieciekawie, żyłem właściwie jakby na marginesie ogromnego dramatu, nie zdając sobie sprawy z jego zasięgu i z jego powszechności – a to dzięki lekom uśmierzającym ból, które wstrzykiwano mi co kilka godzin. Uświadomiłem sobie wczoraj wieczorem, że te leki to dar boski, bez nich to w czasie nocnego sztormu poszedłbym na dno oceanu. Przecież ból pooperacyjny byłby nie do wytrzymania, a teraz ta sonda nosowo-żołądkowa dopełniała reszty zadania. Pomimo jej pozornej prostoty nie lubiłem jej jak diabeł święconej wody. W moim przypadku sonda zapobiegała wymiotom, po prostu była drenażem żołądka, jednocześnie lecząc niedrożności żołądkowo-jelitowe, oraz stanowiła profilaktykę powikłań po operacji chirurgicznej. Co za czort ta sonda – bardzo proste urządzenie, zwyczajna plastikowa rurka o długości osiemdziesięciu pięciu centymetrów i średnicy około pięciu milimetrów. Po wprowadzeniu sondy do żołądka mocuje się ją przylepcem do nosa. W moim przypadku pielęgniarki z mocowaniem nie miały żadnego problemu ze względu na znaczny rozmiar kulfona. Ten cholerny drenaż nosiłem pełne trzy dni. Gdy już zasygnalizowałem, że brak jest w worku treści zalegającej w żołądku i nastąpił powrót słyszalnej perystaltyki jelitowej – pan ordynator w dniu 11 czerwca 2015 roku na obchodzie polecił wyjęcie sondy. Za dwie godziny pozbyłem się tego kagańca i czułem się, jakbym chwycił Pana Boga za nogi, po prostu byłem szczęśliwy jak pies ze zgrai, który chwycił kość od gospodyni. Po południu lekarz dyżurny pozwolił mi napić się herbaty. Smakowała jak napój bogów, jak nektar z przecudownych kwiatów, gdyż wewnątrz suchy byłem jak zmielony pieprz. Zawartości pierwszej szklanki nie piłem, ale delektowałem się każdym łykiem, aż do upojenia. Na drugi dzień na obiad otrzymałem kisiel, a na kolację kaszkę na wodzie. Następne śniadanko też było dietetyczne, a obiady i kolacje lekkostrawne. Dalszy rytm mojego szpitalnego życia nie ulegał zasadniczym zmianom. Te dość ciepłe godziny dnia spędzaliśmy z kolegą, drzemiąc w szpitalnych łóżkach, wyciągnięci na zleżałych materacach. Tak prawdę powiedziawszy, to już nie potrzebowałem za bardzo odpoczynku, ależ cóż miałem robić – tylko skwapliwie leniuchować, czekając odwiedzin i posiłków. Zza szpitalnego okna czułem zapach lata. Dopiero teraz, po pierwszej burzy, dostrzegłem kolory. Z gałęzi iglastych drzew rosnących przed szpitalem tworzyła się fasada lasu, do której zbliżały się z wolna nieśmiałe, jaskrawe promyczki porannego słońca. Tuż przed moim oknem szpitalnym zwarta ściana z gałęzi przypominała mi łowisko, mój obwód łowiecki… – Panie Leszku! Znów kroplówka nie leci! Wkłuwamy się w inne miejsce, znowu powstał skrzep, istnieje ryzyko powstania infekcji i stanu zapalnego żył. Już nic nie zrobię, po prostu ma pan takie żyły, że co chwilę są zaczopowane. – O w mordę jeża! Burza nastała w moim pokoju numer pięć, pomimo że za oknem ustała nad ranem i nowy dzień rozwijał się mozolnie z szarych mgieł, wśród szelestu ciężkich kropel staczających się z liści na parapet okna. – A gdzie teraz się wkłujemy? – Zaraz poszukam. I znów mnie siostrzyczka dźgała, by założyć kaniulę dożylną, obwodową, zwykle nazywaną wenflonem, jak na niniejszym rysunku. Sam wenflon to nic innego, jak plastikowa rurka umieszczona tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki lub kroplówki. Dzięki kaniuli mogłem otrzymywać dożylnie lekarstwa i płyny odżywcze bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. W moim przypadku było to troszeczkę niezgodne z normą, bo posłusznemu pacjentowi pojedynczy wenflon winien być zmieniany po siedemdziesięciu dwóch godzinach, a nawet może pozostawać w żyle tak długo, jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Nie w moim nieposłusznym organizmie, gdzie co chwilę przepłukiwano wkłucia solą fizjologiczną, przedmuchiwano, pchano i cuda robiono – nic z tego, po kilku kroplówkach wenflon musiał być usunięty, koniec kropka. Leżąc dziewięć dni w szpitalu, miałem założonych czternaście wenflonów, to znaczy co pół dnia musiałem być kłuty, z tym że przy moich żyłach, aby udało się założyć mi jeden wenflon, musiałem poddać się około czterem dziabnięciom igiełką. Prosto licząc, musiałem być pięćdziesiąt sześć razy ukłuty przez siostrzyczkę, co dziennie daje przeszło sześć ukłuć. Pamiętam, gdy przez pół roku leżałem chory w Poliklinice Olsztyńskiej, gdzie musiałem być dożylnie dokarmiany i w ten sposób podawano mi leki oraz inne płyny, to wenflony miałem wkłuwane w aorty szyjne co kilka tygodni na przemian – raz w lewą, raz w prawą. Od tamtego czasu tak mi szyja pogrubiała, że żadna koszula nie zapina mi się w kołnierzyku, a odpowiednich rozmiarów nie mogę dostać w żadnym sklepie – więc koszule pod krawatem noszę rozpięte. Niby nieelegancko, ale to już siła wyższa. Lepiej chodzić zdrowym z rozpiętą koszulą, niż być chorym, wychudzonym, pozapinanym na wszystkie guziki!!! Piętnastego czerwca 2015 roku zostałem wypisany z oddziału chirurgicznego miejscowego szpitala, ze wskazaniami oszczędnego trybu życia, kontroli w poradni chirurgicznej za kilka dni oraz zaleceniem leczenia sanatoryjnego. O godzinie dwunastej, w samo południe, wsiadłem w swoją zasraną mazdę 2, która czekała na mnie pod szpitalem, i pojechałem prosto do domu, mijając po drodze znajome elementy miejskiego krajobrazu. Dlaczego w „zasraną”? Bo została idealnie ubrudzona odchodami ptaków, stojąc przez dziewięć dni na parkingu szpitalnym, pod drzewem, gdzie wypróżniały się śpiewające, ukochane ptaszynki.  Czy chrapanie jest niebezpieczne dla zdrowia?, Polki.pl, http://psychologia.wieszjak.polki.pl/czy-chrapanie-jest-niebezpieczne-dla-zdrowia, zdrowy-sen-artykul, 10394937.html#, [dostęp: 2016.09.27].  J. Kochanowski: Za pijanicami, w: Fraszki. Księgi pierwsze.\nJak trafiłem w zaświaty Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-533-7 © Leszek Mierzejewski i Wydawnictwo Novae Res 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Anna Gajada KOREKTA: Katarzyna Kusojć OKŁADKA: Artur Rostocki KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jak_trafilem_w_zaswiaty-ebookRO/p126281i227840" target="_blank" title="Jak trafiłem w zaświaty [Leszek Mierzejewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jak trafiłem w zaświaty [Leszek Mierzejewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Apel o zabezpieczenie zwierząt domowych w noc sylwestrową - Oficjalna strona miasta Lubań\nKażdy huk to cierpienie zwierząt\nDlatego zwracamy się z apelem do wszystkich właścicieli zwierząt o pozostanie podczas nocy sylwestrowej, w szczególności około północy ze swoimi pupilami w domu, a w każdym razie pod żadnym względem nie zwalnianie w tym czasie zwierzęcia ze smyczy będąc na spacerze.\nNależy pamiętać, że pies zabezpieczony, a więc pozostający na smyczy będzie przeżywał także duży stres na skutek huku wystrzałów.\nTo samo dotyczy psów przebywających luzem na posesjach. Najlepszym zabezpieczeniem naszego pupila jest pozostawienie go w domu na czas zabawy sylwestrowej. Podanie zwierzęciu środków uspokajających lub nasennych, po uprzedniej konsultacji z lekarzem weterynarii, pomoże zwierzęciu przeżyć w spokoju ten trudny dla niego czas.


Racja, tylko jest mały drobiazg trochę utrudniający sprawę. Mieszkańcy. Oni też mają samochody i niekoniecznie mają garaż, gdzie samochód może sobie stać nikomu nie przeszkadzając.\nNie wiem, skąd ta rewelacja o robieniu kresek na mapie. Każda trasa rowerowa to efekt wielu przemysleń, analizy potrzeb i możliwości.\nChodzi mi o to, że na Korfantego jest ścieżka, od prawie początku Kazimierza Wielkiego jest ścieżka, a pomiędzy jest kawałek, po którym praktycznie nie ma jak poprowadzić ścieżki, bo nie ma na nią miejsca. Trochę mi się to kłóci z "ciągiem Kopernik-Sikornik".\nCo do priorytetów, to głównym zadaniem pasa drogowego jest komunikacja, a więc wszelki ruch i przystanki. Reszta może być w tym pasie realizowana tylko w miarę wolnego miejsca: parkingi, zieleń, trafiki, reklamy itd. U nas następuje odwrócenie pojęć. Pas drogowy służy do wszystkiego, tylko nie do realizowania ruchu\nTak, ale tu też jest pewien problem. Pas drogowy w centrum miasta był tworzony, gdy o samochodach nikomu się nie śniło, lub też mieli je wyłącznie niektórzy. Obecnie wszystko się pozmieniało i trzeba jakoś pogodzić dotychczasowe przeznaczenie ulic z lawinowo rosnącą ilością samochodów. Miejsca w centrum nie przybyło, ale rzeczy je zajmujących owszem.\nA jak radzą sobie mieszkańcy np Korfantego? Tam sytuacja jest dużo gorsza - miejsca postojowe tylko po jednej stronie, a wielorodzinka po obu. Bez przesady - nie wymagaj, żebyśmy tutaj pokazali każdemu pokolei, gdzie konkretnie ma miejsce , natomiast już nie rozpieszczajmy tak mieszkańców ZC.\nW ostateczności, jak pisał Robak, można zrobić ZC jednokierunkową z pasami dla rowerzystów w obu kierunkach.\nAkurat miejsca jest tam sporo, problem w tym, że mieszkańcy będą kręcić nosem na likwidację miejsc parkingowych, ale tak samo będą kręcić nosem na ograniczenie zieleńców pomiędzy chodnikiem a budynkami. Inna sprawa, że to już są chyba działki tych budynków.\nTen problem powinno się rozwiązywać poprzez inwestycje, a nie a priori stawianie potrzeby postawienia gdzieś (gdzieś obok drzwi ) samochodu nad potrzebami rowerzystów/KM/pieszych, a tak obecnie niestety jest.\nWysłany: Pią 23:41, 18 Mar 2011 Temat postu:\nCoś mi się widzi, że zamiast dyktatury czterokołowców chcesz tu wprowadzać dyktaturę dwukołowców.\nMa być zrównoważony rozwój, a nie wpadanie ze skrajności w skrajność.\nOstatnio zmieniony przez Kwarek dnia Pią 23:42, 18 Mar 2011, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 23:58, 18 Mar 2011 Temat postu:\n^^ hola hola, ja na rowerze nawet nie jeżdżę . Poza tym mówimy o krótkim, a ważnym dla sieci odcinku, a nie każdej ulicy w tym mieście.\nWysłany: Sob 16:00, 19 Mar 2011 Temat postu:\nTo samo dotyczy tych, co zamiast szaleć 50 km/h, będą jechać spokojnie 30 km/h.\n50 km/h to jest właśnie spokojna jazda. 30 km/h to jest żółwia jazda. Szaleństwo to jest przy 100 km/h.\nTen tekst budzi moje zażenowanie. Auta powinny być konstruowane do takich warunków, w których mają być użytkowane.\nW myśl tej tezy nie powinno się produkować aut o Vmax > 140 km/h, bo taka jest maksymalna dozwolona (przynajmniej w Polsce) prędkość jazdy.\nNie zapominaj, że zmniejszenie wypadkowości, zwłaszcza tej ciężkiej, to bardzo wymierna korzyść, przekładająca się na mniej nieobecności w pracy i mniejszych kosztach leczenia, naprawy samochodów itd.\nTyle tylko, że ta wypadkowość (liczba potrąceń pieszych czy rowerzystów) już obecnie jest stosunkowo niska, więc chyba nie bardzo jest co ograniczać.\nPS. Co do Zawiszy Czarnego, myślę, że ruch jest tam tak mały, że rowerzyści spokojnie mogą jechać po ulicy. Ścieżki rowerowe warto wytyczać na tych najbardziej ruchliwych ulicach, jak Toszecka czy Tarnogórska, gdzie jest dużo szybko jeżdżących aut.\nOstatnio zmieniony przez m966 dnia Sob 16:10, 19 Mar 2011, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 18:19, 19 Mar 2011 Temat postu:\nZabawne. Złej tanecznicy przeszkadza rąbek u spódnicy. W zasadzie nie potrzebuje auta, nie ma garażu, nie ma gdzie parkować i jeszcze ma problem, co zrobić z tym fantem. Takie umartwianie się dla idei posiadania auta?\nJakby Urząd Miejski chciał, to miejsce jest. Rzecz w tym, że Urząd Miejski nie chce, a samo się nie zrobi. Na tym brakującym odcinku jest kilka kamienic z wieloma właścicielami i trzeba by pertraktować na temat poszerzenia chodnika i wykupu gruntu, a w razie potrzeby załatwić wywłaszczenie. Można też zrobić drogę rowerową kosztem zwężenia jezdni i likwidacji połowy miejsc parkingowych. Na pl. Grunwaldzkim Prezydent musiały zgwałcić Dyrektora MZUM-u, żeby nie sadził krzaczków na bezmyślnie zlikwidowanej alejce, tylko puścił tamtędy drogę rowerową.\nWcale nie trzeba godzić się na parkowanie w centrum. Gdyby zamiast aut przybyło dorożek konnych, to problem byłby dokładnie taki sam. Ostatnio widziałem kilka miast czeskich. Centra to wyłącznie strefa ruchu pieszego i nawet z bardzo ograniczonym dostępem dla samochodów dostawczych. Czy komuś to zaszkodziło? Praktycznie nikomu. Skoro mogą Czesi, to i my możemy. Trzeba tylko chcieć.\nWysłany: Sob 18:28, 19 Mar 2011 Temat postu:\nJak komuś nie pasuje, to nie ma obowiązku jeżdżenia autem. Z punktu widzenia babci z wnukiem 30 km/h to bardzo szybka jazda.\nStatystyki nie kłamią. Wypadkowość jest wielokrotnie wyższa niż w wielu innych krajach europejskich.\nDlatego też nikt nie nalega, aby tam zrobić drogę rowerową. Dawniej jeździłem tamtędy często autem, ale odkąd jest tam parkowisko sądu, to jej unikam, bo denerwuje mnie przeciskanie się między źle zaparkowanymi autami. Sądzę, że rowerzyści mają identyczne odczucia.\nWysłany: Sob 21:43, 19 Mar 2011 Temat postu:\nStatystycznie wiele osób ginie też na skutek utonięć. To co, likwidujemy wszystkie jeziora?\nWysłany: Sob 23:05, 19 Mar 2011 Temat postu:\nDroga dedukcji godna urzędnika miejskiego ...\nWysłany: Nie 9:22, 20 Mar 2011 Temat postu:\nZa przeproszeniem uwaga ni w pięć, ni w dziewięć. Mowa była o spowolnieniu ruchu na drogach, a nie o ich likwidacji. Rzuciłem tylko luźno uwagę, że każdy powinien się zastanowić, czy potrzebuje samochodu, skoro nie potrafi lub nie potrzebuje go używać zgodnie z przeznaczeniem\nNasz polski problem właśnie na tym polega, że urzędnicy za często ulegają różnego rodzaju niedojdom i przestępcom, a niewiele robią dla ludzi przeciętnych. To pytanie o likwidację jezior jest dokładnie z tej samej beczki, co ten polski problem.\nWysłany: Nie 10:44, 20 Mar 2011 Temat postu:\nBiorąc pod uwagę, jak Polacy stosują się do ograniczeń prędkości, samo spowolnienie ruch niczego nie zmieni. Fakt, że u nas jest większa wypadkowość dowodzi zresztą, że to nie o dozwoloną prędkość tu chodzi, bo ta w całej UE jest mniej wiecej podobna.\nWysłany: Nie 11:15, 20 Mar 2011 Temat postu:\nStąd potrzebne rozwiązania fizycznie spowalniające jazdę - zawężanie ulic itp.\nRaczej leppery, niż zwężenie.\nChyba jeszcze tego nie było więc wrzucam\nWysłany: Wto 9:33, 22 Mar 2011 Temat postu:\nNie tak dawno, ale roczek już właśnie mija jak w MSI napisano:\nW ciągu roku w Gliwicach powstanie 27 kilometrów ścieżek rowerowych.\nNie ma ani jednego kilometra, pomijając slangowe określenie "ścieżka rowerowa", które po prawdzie nie bardzo wiadomo, co właściwie określa.\nW dalszych planach jest budowa kolejnych tras i zaktualizowanie koncepcji całego układu dróg dla rowerzystów. Mają one służyć nie tylko rekreacji, ale tworzyć alternatywną i ekologiczną sieć komunikacyjną, umożliwiającą bezpieczne podróżowanie po mieście na dwóch kółkach. W tej sprawie sporo jest jeszcze do zrobienia.\nA więc dlasze plany oddaliły się jeszcze bardziej, pewnie do następnych wyborów złotoustej ekipy miłościwie nam panującego Prezydenta. Skopano nawet modernizację tych, które miały być tylko poprawione tak, aby nadawały się do przejechania rowerem.\nRozbudowa sieci ścieżek rowerowych w naszym mieście trwa od kilkunastu lat. Gliwiczanie mają do dyspozycji w sumie ponad 84 kilometry tras.\nW większości to są tylko atrapy, które trudno zidentyfikować w terenie, a jeszcze trudniej z nich skorzystać.\nOkoło 20% dróg dla rowerów wiedzie przez lasy, parki i polne drogi, co sprzyja rekreacji i aktywnemu wypoczynkowi w spokojniejszych miejscach niż śródmiejskie ulice – opowiada Tadeusz Cygan z Wydziału Inwestycji i Remontów Urzędu Miejskiego.\nPan Cygan zapewne nie rozumie okreslenia "droga dla rowerów" skoro nie wie, że droga leśna czy polna to drogi gospodarcze, na których rowerzysta jest tylko gościem. Jest godnym reprezentantem pokrętnego urzędniczego myślenia, że wystarczy drogę gospodarczą nazwać rowerową i już można bezkarnie skręcić na remonty dróg gospodarczych pieniądze przeznaczone teoretycznie dla rowerzystów. I tak wskaźniki pieniędzy wydanych na infrastrukturę rowerową rosną, a prawdziwych dróg rowerowych jak nie było, tak nie ma.\nGliwickie trasy łączą się bowiem z trasami w powiecie gliwickim i poza nim.\nDobry przykład propagandowego chciejstwa. Jak dotąd w powiecie istnieją 2 trasy, a tylko jedna z nich teoretycznie łączy się z trasami rybnickimi w okolicy Rud. Teoretycznie, bo znaki w tym miejscu już dawno temu zginęły, a remont trasy przeciąga się w nieskończoność.\nDla trzech odcinków obejmujących 12 kilometrów tras są już gotowe projekty. – To odcinki wytyczone na osiedlu Waryńskiego, w Starych Gliwicach i na Wójtowej Wsi – wzdłuż Ostropki. Będziemy modernizować nawierzchnię, ustawiać oznakowanie i mapy gliwickich ścieżek. W najbliższym czasie zorganizujemy przetarg na wykonawcę zadania, a prace mogą ruszyć w lecie – informuje Tadeusz Cygan.\nMinął rok i nic się nie zmieniło. Projekty, które mi zlecono okazały się nie trafione, bo ZDM w miejscu projektowanej drogi rowerowej posadził drzewa, a ja za karę nie dostałem za robotę pieniędzy. Ot, taki przykład egzotycznej uczciwości w wydaniu ekipy Prezydenta. W zamian za to dostali inne projekty, których w ogóle nie zlecili, ale też nie dostali z nimi protokołu przekazania praw autorskich i prawdopodobnie sprawa po cichu się rypła. Zresztą te projekty, to miała być tylko aktualizacja projektów sprzed 7 lat, a przez ten czas sprawna ekipa Prezydenta nie potrafiła zacząć prac nad uzyskaniem prawa do dysponowania terenem, aby te trasy rowerowe zrealizować.\nNatomiast budowa bezpiecznych traktów pieszo-rowerowych wzdłuż ulic to spory wydatek. Przykładowo 1,8 kilometra takiej ścieżki przy ulicy Portowej kosztowało 1,3 mln zł – podkreśla Tadeusz Cygan.\nDrobna poprawka. Wybudowano ciąg pieszo-rowerowy, a więc połowę tej kwoty stanowi chodnik dla pieszych. Dopiero druga połowa tej kwoty służy rowerzystom. I znów naciągnieto rowerzystów na coś, co im nie służy.\nTrakty pieszo-rowerowe powstały przykładowo wzdłuż nowego łącznika drogowego pomiędzy ulicami Nowy Świat i Kosów oraz przy fragmencie obwodnicy zachodniej pomiędzy ulicami Andersa i Sowińskiego – mówi Waldemar Garmulewicz z ZDM.\nZapomniał dodać, że na oba trakty nie ma jak wjechać i zjechać w rejonie skrzyżwań z sygnalizacjąświetlną. Nawet przysłowiowego punktu teleportacji nie określono, więc nawet prawidłowe przejście piesze jest mocno problematyczne. W ZDM zapytałem, czemu zrobiono takiego knota. Otrzymałem odpowiedź, że nikt im nie powiedział, iż należy to zrobić inaczej! Logiczne myślenie co poniektórych nie jest mocną stroną w tej instytucji.\nGadka, szmatka. W międzyczasie zepsuto mozliwość zrobienia drogi rowerowej wzdłuż ul. Bojkowskiej, wycinając drzewa i robiąc zjazd do nowej bazy bodajże Tesco. Zepsuto istniejącą krótko drogę rowerową przy Rybnickiej obok zjazdu na autostradę i zrezygnowano z jej przedłużenia w obie strony. Uważam, że to zaniechanie prac nad koncepcją, to celowa robota ekipy Prezydenta, która w ten sosób może bezkarnie dalej psuć układ komunikacyjny tak, aby nie dało się w przyszłości zrobić w dogodnych miejscach dróg rowerowych.\nOstatnio zmieniony przez proso2 dnia Wto 9:35, 22 Mar 2011, w całości zmieniany 1 raz


Konwencja Marpol – wyższe ograniczenia dla paliw w transporcie morskim\nOd 1 stycznia 2020 roku szykowane są zmiany w konwencji MARPOL w sprawie limitów tlenku siarki w paliwach. Dopuszczalna zawartość siarki spadnie z 3,5% do 0,5%! Dostosowanie się do nowych wymogów spowoduje wzrost kosztów jakie ponoszą armatorzy, co wpłynie oczywiście na klientów korzystających z ich usług, a więc firmy spedycyjne, importerów oraz eksporterów.\nCzym jest konwencja MARPOL?\nJest główną konwencją międzynarodową dotyczącą zapobiegania zanieczyszczenia środowiska morskiego przez statki z przyczyn operacyjnych lub przypadkowych, przyjęta w 1973 r. Załącznik VI (wraz z poprawioną konwencją z 1973 r., „MARPOL”), który dotyczy bardziej szczegółowo zasad odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza przez statki, został przyjęty w 1997 r. I wszedł w życie w 2005 r.\nMARPOL obecnie ustala limit 3,50% m / m (masy do masy) emisji tlenków siarki i tlenków azotu ze spalin z statków (na obszarach innych niż wyznaczone „obszary kontroli emisji”, takie jak Morze Bałtyckie i Morze Północne , gdzie limit 0,10% m / m istnieje już od 2015 r.). W dniu 1 stycznia 2020 r. limit 3,50% m / m spadnie do 0,50% m / m (na obszarach innych niż wyznaczone „obszary kontroli emisji”). Limit ten obejmuje wszystkie „oleje opałowe stosowane na pokładzie” z ograniczonymi wyjątkami (np. sytuacje, w których można się powołać na bezpieczeństwo statku lub uratować życie na morzu) Wszystkie statki są objęte zakresem nowego limitu, niezależnie od ich wielkości.\nJak wpływa cena paliwa na cenę frachtu?\nW 2019 r. armatorzy wykorzystywali cenę paliwa dla paliwa o wysokiej zawartości siarki (3,5% siarki) do obliczenia dodatku BAF. Od 1 stycznia 2020 r. Taryfa BAF będzie obliczana na podstawie ceny paliwa dla 0,1% oleju napędowego z siarką przy stałym odjęciu 50 USD / tonę. Spowoduje to zmiany w stawkach, ale póki co ciężko przewidzieć na jakim poziomie dokładnie będą te stawki. Olej opałowy o niskiej zawartości siarki jest droższy, wiec wzrosną koszty wysyłki. Niektórzy armatorzy jak MSC czy Maersk zdecydowali się na instalację specjalnych filtrów do redukcji emisji siarki, ale z perspektywy ich klienta to również dodatkowe koszty, którymi zostaną obciążeni przy składaniu bookingów. Wraz z tym problemem pojawia się szereg potencjalnie poważnych skutków dla całego rynku ropy naftowej, działań w zakresie finansowania handlu i rynku akcji. Wzrost cen w transporcie ma wpływ na całą gospodarkę i ostatecznie odczują to nie tylko spedytorzy i ich klienci, ale także zwykli konsumenci w sklepach.