Pokraj nad Pisłą. Andrzej Saramonowicz: Karykatura Polski, którą PiS wyrychtował, zasługuje na odbicie w literaturze\nAndrzej Saramonowicz (fot. Dorota Czoch)\nDla mnie pisowskie państwo nie jest Polską, jest jej karykaturą. Uznałem zatem, że należy owej karykaturze dać inną nazwę, bo Polskę trzeba chronić - mówi autor książki "Pokraj".\nDo księgarń właśnie trafiła pańska nowa książka. "Pokraj" to ewidentnie próba rozprawienia się z Polską. Ulżyło panu?\nUlżyło mi, że skończyłem, bo tempo pracy było iście mordercze. Bardzo mi zależało, by napisać powieść, która odniesie się do tego, co się stało z Polską w ciągu ostatnich trzech lat. W wymiarze emocjonalnym, intelektualnym i duchowym.\nPiS zamienił Polskę i polskość w ich karykaturę. Niemal wszystkie wartości zostały przewektorowane, napuszczono Polaków na siebie, polityka karmi się nienawiścią jak nigdy po 1989 roku, uprawia się prostacką propagandę jak w najgorszym PRL-u: w stanie wojennym, marcu 1968 lub w czasach stalinowskich, patriotyzm mierzy się tym, kto najgłośniej krzyczy, wiarę tym, kto najdłużej klęczy, promuje się chamstwo i antyinteligencki resentyment, a za popieranie władzy płaci się korzyściami finansowymi lub stanowiskami.\nDla mnie pisowskie państwo nie jest Polską, jest jej karykaturą. Uznałem zatem, że należy owej karykaturze dać inną nazwę, bo Polskę trzeba chronić. Stąd właśnie Pokraj. I powiem jeszcze, że dla mnie - człowieka zanurzonego w polszczyźnie i kochającego ją miłością bezgraniczną - przerażające jest, co się dziś dzieje z językiem. Jak propaganda odwraca sens słów, jak je przekodowuje. Tego nie było od czasów zapyziałej komuny. Kiedy się obecnie słucha języka pisowskiej Telewizji Publicznej, widać, że słowa nie znaczą tego, co naprawdę znaczą. Kiedyś Michał Głowiński napisał książkę o nowomowie PRL-u, dziś trzeba by opisać nowomowę PiS-u. I w jakiejś części to robię w "Pokraju".\nAndrzej Saramonowicz nawiązuje w swojej nowej książce do nowomowy polityków (fot. mat. prasowe)\nNa czym polega ta nowomowa?\nWłaśnie na zgwałceniu sensów. Na mówieniu demokracja, gdy chodzi o antydemokrację. Na pokazywaniu pałkarzy i twierdzeniu, że to patrioci. Na łamaniu konstytucji i nazywaniu tego praworządnością. Na budowaniu satrapii, w której tylko ci, co popierają władzę, mogą liczyć na opiekę państwa i na jego wsparcie. Na międleniu na okrągło takich pojęć jak ojczyzna, Polska, poświęcenie i jednoczesnym budowaniu klientelizmu oraz wymogu służalczości wobec władzy partii rządzącej i wspierającego ją spolityzowanego i pławiącego się w przywilejach duchowieństwa.\nTo wszystko widzę dziś w Polsce tworzonej przez Jarosława Kaczyńskiego i jego partyjnych komilitonów. I uznałem, że karykatura Polski, którą PiS wyrychtował, zasługuje na swoje odbicie w literaturze. Jednocześnie chciałem, by moja powieść była zabawna, choć niekoniecznie leciutka i błaha. I taki jest właśnie "Pokraj" - zabawny, choć wcale nie lekki. Moi bohaterowie, trochę gamonie, mają swoje proste żyćko i przechodząc od punktu A do punktu Z, nawet nie zauważają, w jakim kraju żyją. Chciałem natomiast, by zauważył to mój czytelnik. I by widząc głównych bohaterów "Pokraju" (czyli inżyniera Sebastiana Rawy i jego przyjaciela Adasia Rembelskiego), zakrzyknął: "Chłopaki, czy wy nie widzicie, w jakim wy śmieszno-strasznym kraju żyjecie?". I by sobie nagle uświadomił: "Cholera, a może ja też w takim żyję, tylko tego już nie dostrzegam?".\nPomyślałem zatem, że mogę pokazać Polakom, zajętym własną codziennością, że ktoś, wykorzystując ich naiwność i wiarę w dobre intencje polityków, zrobił z ich kraju błazenadę. Że doprawił mu, mówiąc po gombrowiczowsku, gębę.\nJarosław Kaczyński podczas obchodów 8. rocznicy pogrzebu Lecha i Marii Kaczyńskich w Krakowie (fot. Jakub Porzycki / Agencja Gazeta)\nPoda pan przykład?\nKiedy przeor Jasnej Góry mówi do kiboli: "Jesteście wielkimi bohaterami XXI wieku, jakże jest ważny wasz głos, który tyczy się przyszłości Polski", a ja, regularnie odwiedzający polskie stadiony, słyszę z trybun festiwale nienawiści i widzę potężną agresję oraz umiłowanie warcholstwa nawet kosztem interesu własnego klubu, któremu się kibicuje, to dla mnie jest właśnie dorabianie gęby polskiemu patriotyzmowi. Bo z pewnością nie jest nim noszenie koszulki z napisem "Śmierć wrogom ojczyzny" albo "Cały mój chuligański trud Tobie ukochana ojczyzno". Przeraża mnie, że można dziś prężyć muskuły w dresie z napisem "Pamiętamy" i znakiem Polski Walczącej, ale nie wiedzieć, kiedy wybuchło Powstanie, ile trwało i jak wyglądało. I że taki imbecylizm jest dziś stawiany za wzór patriotyzmu. A dzieje się tak dlatego, że dla pisowskich propagandystów ważne są jedynie atrapy wartości i jakieś żałosne kikuty kulturowe.\nInna z gombrowiczowskich gąb, które dziś PiS dopieszcza, cały czas krzyczy o fałszywych autorytetach, przeciwstawiając im jakiegoś wyimaginowanego suwerena. Czyli po prostu fantazmat masowego człowieka o swojej prawości i bezgrzeszności.\nI na tym się opiera według pana "dobra zmiana"?\nUważam, że fundamentem tak zwanej dobrej zmiany, która dręczy Polskę od trzech lat, jest antyinteligencki resentyment. Rewolucja społeczna, którą dla zdobycia władzy zainicjował Jarosław Kaczyński, bierze siłę z nienawiści do polskiej inteligencji. Także osobistej nienawiści prezesa PiS-u, który nie może darować niektórym środowiskom inteligenckim, że go nie dość dopieszczały lub - tak też było - lekceważyły. Nie zapominajmy, że zaczyn ideowy pisowskiej koncepcji państwa i narodu wyszedł od pełnych kompleksów liberalnych inteligentów odrzuconych przez innych liberalnych inteligentów, których potem - dla zdyskredytowania - nazwano pogardliwie salonem. Salon, elity, celebryci - to język pisowskiej propagandy, którego pewna część inteligenckiej elity politycznej użyła w walce z inną częścią inteligenckiej elity politycznej. Bracia Kaczyńscy oraz reszta pisowskich inteligentów - nie ma ich tam dziś za wielu, ale nie zapominajmy, że to jest u swych podstaw formacja inteligencka - sięgnęli po władzę, odwołując się do silnych antyinteligenckich resentymentów polskich mas, które znacznie bardziej od "pięćset plus" oczekiwały szacunku. I oni im ten szacunek okazali, wieszając na swoich partyjnych sztandarach godnościowe hasła tzw. zwykłego Polaka. I teraz mają władzę i czerpią z niej konkretne korzyści, ale są w pułapce.\nWarszawa, 2004. Od lewej Tomasz Konecki, Zbigniew Zamachowski, Rafał Królikowski i Andrzej Saramonowicz podczas wręczenia Złotych Kaczek (fot.Bartosz Bobkowski / AG)\nBo idąc po władzę, Kaczyński nie zbudował racjonalnego programu, tylko - w swoim osobliwym politycznym geniuszu - odwołał się do emocji i odruchów. To urodzony manipulant, a tacy znają się jak nikt na sterowaniu cudzymi emocjami i odruchami. Prezes PiS-u jest bardziej demiurgiem niż politykiem, bo jemu nie zależy na pomyślności polskiego państwa, tylko na rządzeniu polskimi umysłami, a jeszcze lepiej polskimi sercami.\nWszelako serca to najbardziej łapczywe i zachłanne byty na świecie i trzeba je ciągle podkarmiać, by nie zagryzły tego, komu służą. Więc PiS nie może już zatrzymać rewolucji, którą rozpoczął, bo kiedy tylko się okaże, że osłabł jego rewolucyjny zapał i że partyjni beneficjenci dobrej zmiany chcą teraz trochę pożyć w zdobytych dobrach i apanażach, to suweren rach-ciach ich oskarży o zdradę. Zwłaszcza że są już siły polityczne (Kukiz 15, ONR itp.), które upasły się całkiem nieźle przy PiS. I które mówią, że PO i PiS to jedno. I że tylko one mogą masowemu Polakowi (którego Kaczyńskiemu udało się przy zmianie platformerskiej elity politycznej na jego ludzi opędzić byle igrzyskami) dać kolejne odsłony spektaklu "To my jesteśmy solą ziemi i mesjaszem narodów!". Te siły kręcące się nieopodal PiS-u już zwietrzyły krew i wiedzą, że mogą dojść do władzy jedynie po trupie formacji zarządzanej z ulicy Nowogrodzkiej.\nAle wielu Polaków przekonuje dzisiejsza narracja rządzących, którą pan tak krytykuje. Dlaczego wielu rodaków się z panem nie zgadza?\nElita polityczna III Rzeczpospolitej popełniła masę tragicznych błędów. Jednym z nich była totalna ślepota na to, że tzw. sfera godnościowa jest dla ludzi ważna. Donald Tusk tkwił w umysłowym miazmacie, że Polaków da się opędzić legendarną już ciepłą wodą w kranie. I orlikami do haratania w gałę. Ale nie tylko on, wszak już od początku III Rzeczpospolitej, od wczesnych lat 90. XX wieku, miała miejsce zmasowana dekonstrukcja mitu polskiego, którą masowy Polak odbierał jako deptanie jego godności.\nI nie ma znaczenia, że ta dekonstrukcja była potrzebna po latach wielkiej hibernacji myśli społeczno-politycznej, jaką narzucił polskiej inteligencji reżim komunistyczny. Problem w tym, że w owej walce z polskimi mitami o własnej szlachetności i wyjątkowości nie znano w tamtych latach umiaru. I że patriotyzm (pojęcie wspaniałe i godne uważnego traktowania) został zestawiony z nacjonalizmem oraz negatywnie naznaczony, a przez to zaniedbany.\nElita intelektualna III Rzeczpospolitej - w tym również środowisko "Gazety Wyborczej", w której w latach 90. XX wieku pracowałem - fatalnie zdiagnozowała stan ducha Polaków po 1989 roku. Z powodów wielu uwikłań i traum przeceniono zagrożenia myślą neoendecką, która wcale nie miała wtedy jeszcze wielkiego znaczenia. I tak zawzięcie z nią walczono, że wahadło - które, jak wiadomo, wychyla się w drugą stronę z siłą, z jaką popchnięto je w pierwszą - odbiło po latach w kierunku ultranacjonalizmu i ksenofobii jak szalone. I wówczas nad porzuconym i osieroconym przez elitę III Rzeczpospolitej patriotyzmem ktoś się pochylił i zagospodarował go w sposób zwulgaryzowany i prostacki.\nI między innymi również dlatego jesteśmy dziś maleficjentami - bo przecież nie beneficjentami - tych wszystkich zaniedbań i zaniechań z lat 90. Tej ułudy, że pełna lodówka jest ważniejsza od sztandaru. I że każdy Polak, łącznie z rodakiem bez wykształcenia i duchowego fundamentu, tak samo rozumie demokrację czy wolność. A wielu Polaków się owej wolności przestraszyło, widząc w niej chaos i zagrożenie dla umysłowych schematów, w jakich czuli się bezpiecznie. I ci wystraszeni zapytali: "Ale jak żyć w tej podejrzanej wolności?". I znaleźli się politycy, którzy zaczęli ich pocieszać: "My wam powiemy jak". I dodawali: "Wszystkie wasze intelektualne narowy oraz to, co gardząca wami, pożal się Boże, inteligencja określa jako zabobon i czego kazała się wam wstydzić, jest cacy! Cokolwiek uważacie, jest słuszne, i będziemy to powtarzać tak długo, jak długo wy będziecie na nas głosować". I suweren to kupił.\nDonald Tusk (fot. Virginia Mayo / AP Photo)\nCzy pan, jako elita tego kraju, czuje się odpowiedzialny za zaniedbania, które pan wymienił?\nWielkim nieszczęściem jest to, że od 1989 roku nie odbył się w Polsce żaden wielki dyskurs światopoglądowo-metafizyczno-polityczny, który by się na serio zmierzył z tym, co znaczy współcześnie bycie Polakiem i polskość. I jaka ma być Polska na miarę wyzwań stawianych przez współczesność. Byśmy nie musieli odwoływać się do paradygmatów polskości z czasów utraty państwowości i walki o jej odzyskanie. Bo brak państwa jest sytuacją wyjątkową, a my mentalnościowo uczyniliśmy z tego polską normę i wpadamy w histerię, kiedy już to państwo mamy. Świadomość narodowa Polaka to świadomość Wiecznego Powstańca. Według mnie potwornie dużo na tym tracimy i życzyłbym sobie, a zwłaszcza Polsce, byśmy znaleźli nową definicję samych siebie.\nNiestety, elicie III Rzeczpospolitej po 1989 roku wydawało się, że to się wszystko jakoś samo ułoży i że są ważniejsze zadania niż ontologiczna rozkmina polskości. Że najpierw trzeba zdusić inflację, odbudować kraj po komunistycznej dewastacji, uzdrowić finanse, wejść do NATO, wejść do Unii Europejskiej. Że na "filozofię" czas będzie później. Ojcowie założyciele III Rzeczpospolitej - choć mieli aparat intelektualny i wiedzę - byli ludźmi czynu i woleli politykować niż politologować. I zbudowali naprawdę wspaniałe państwo (co wie każdy, kto ma świadomość, jaką nędzę zostawili komuniści), ale zostawili nas z nieświeżym pasztetem sarmacko-szabelkowej polskości.\nWracając do pana.\nA jeśli chodzi o mnie, to w 1989 roku miałem 24 lata i postrzegałem się jako ktoś, kto chce pomagać w budowaniu nowej Polski tym, którzy w latach reżimu komunistycznego byli dla niego idolami: Wałęsie, Kuroniowi, Michnikowi, Geremkowi, Mazowieckiemu, Bujakowi i wielu innym. Dla mnie to byli wspaniali herosi. I myślę, że to jest doświadczenie całego mojego pokolenia, czyli dzisiejszych pięćdziesięcioparolatków. Chcieliśmy po prostu pomagać aktywistom o pokolenie starszym, nie mając najmniejszych ambicji, by ich wygryźć.\nA kiedy przyszło do podziału, podzieliliśmy się zgodnie z tym, jak nam nakazali nasi ówcześni mistrzowie. Ci, których ludźmi się czuliśmy. Na początku lat 90. XX wieku część moich przyjaciół stanęła murem przy Wałęsie i Kaczyńskich, część, w tym ja, została z Mazowieckim i Michnikiem. I byliśmy naprawdę im wszystkim cholernie wierni, często dużo bardziej niż nasi idole na to zasługiwali.\nI powiem jeszcze, że to właśnie moje pokolenie - to urodzone w latach 60. XX wieku - zbudowało sukces Polski po 1989 roku (w biznesie, gospodarce, nauce, kulturze). Bardziej niż jakiekolwiek inne. I zrobiło to, choć nigdy w Polsce wolnej politycznie nie rządziło, bo - jeszcze raz to powtórzę - politykę akurat zostawiliśmy starszym.\nLech Wałęsa podczas protestu rodziców dorosłych osób niepełnosprawnych w Sejmie (fot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta)\nWięc być może naszą - a więc także i moją - winą jest, że politycznie byliśmy zbyt lojalni. I że już dawno powinniśmy obciąć głowy (w sensie metaforycznym) politykom ze starszego pokolenia, którzy zawiedli lub sprzeniewierzyli się prawości i szlachetności dla osobistych korzyści. I być może jest naszą winą, że pozwoliliśmy na zbudowanie mitu Polaka szabelkowego. Tej karykatury polskości, którą zainfekował Polskę Jarosław Kaczyński i którą wespół z nim tworzy Paweł Kukiz, o niebo mniej od prezesa PiS-u rozwinięty umysłowo.\nI w efekcie dzisiaj jesteśmy pełni uprzedzeń. Bohater pana książki "widział setki tysięcy ludzi, którzy krzyczeli, że żydowska maca nie składa się wyłącznie z mąki i wody, a pejsaci są hybrydami stworzonymi przez kosmitów na bazie człowieka neandertalskiego, krokodyla i niedźwiedzia koala".\nZdania, które pani przytacza, to hasła z wielkiej manifestacji, do której dochodzi w Pokraju w finalnej części całej intrygi. I one nie są moje, bo wszystkie zostały zaczerpnięte z internetu, więc - co może jeszcze gorsze - odpowiadają realnym poglądom współczesnych Polaków lub przynajmniej ich znacznej części. Niestety, polska rzeczywistość 2018 roku przekracza możliwości kreacyjne autora. Nawet takiego, który nigdy nie miał problemów z wyobraźnią.\nMoim zdaniem najgorsze nie jest jednak to, że ludzie myślą głupio i prymitywnie, bo tak zawsze bywało. Najgorsze jest to, że nikczemne poglądy mas znajdują dziś potwierdzenie na szczytach polskiej władzy. A kiedy tak się dzieje, zawsze mamy do czynienia z ponurymi chwilami w dziejach. Tak się działo w Niemczech podczas narodzin nazizmu. I również w Rosji sowieckiej po bolszewickim przewrocie. We frankistowskiej Hiszpanii, we Włoszech Mussoliniego czy w Portugalii Salazara. Tak się działo, niestety, i w Polsce tuż przez wojną, kiedy sanacyjny obóz zaczął realizować endecki program. I za czasów stalinowskich. I w czasie kwitnącego antysemityzmu późnego Gomułki. I w stanie wojennym w podłej Polsce Jaruzelskiego, Kiszczaka i Urbana.\nWięc naprawdę przeraża mnie, kiedy widzę, jak prezydent Duda spotyka się z kibolami i mówi im, że są solą tej ziemi. Bo to znaczy: przymkniemy oko na wiele rzeczy, które robicie, tylko bądźcie naszą polityczną armią, którą wezwiemy w potrzebie. Wy nam dacie wsparcie, my wam damy bezkarność. No i poczucie godności. Już nie musicie być stadionowymi chuliganami. Pasowaliśmy was na spadkobierców Żołnierzy Wyklętych.\nW "Pokraju" dostaje się nie tylko przywódcom. Także zwykli mieszkańcy tego kraju nie są wolni od przywar.\nNikt nie jest wolny od przywar. Ale jeśli chodzi o głównych bohaterów "Pokraju", czyli inżyniera Sebastiana Rawę, jego przyjaciela Adasia Rembelskiego, czarnoskórą ekspedientkę Anitę Bułas, która chce być aktorką, czy inżynierskiego teścia, pułkownika Floriana Szmaronia, to ja się rzecz jasna bawię ich wadami, ale ich przepotwornie lubię, wręcz kocham. I ich w ich tysięcznych słabościach bronię. W inżynierze Rawie dokonuje się przecież w trakcie tej historii wielka przemiana. Początkowo to zahukany człowiek, przekonany, że jest tylko zwykłym zjadaczem chleba i nikim więcej. A przez przypadek, trochę przymuszony do tego przez Adasia, inżynier Rawa odkrywa w sobie wielką wrażliwość. Uzmysławia sobie, że głównym specjalistą od utylizacji odpadów komunalnych jest przez pomyłkę, a tak naprawdę jest artystą. I świadomość tego zmienia go na lepsze, staje się człowiekiem głębszym, bardziej uduchowionym, również pewniejszym siebie. Chcę przez to powiedzieć, że kontakt ze sztuką, zanurzenie w kulturze, czyni życie ludzkie lepszym.\nPrzyznaję jednak, że w obrazie Pokrajaków jako masy - żyjących w karykaturalnym kraju nad rzeką Pisłą - nie jestem już tak miły i często gęsto ich opisy są pełne uszczypliwości. A dzieje się tak dlatego, że ja nie znoszę ludzi, którzy nie myślą i wolą kierować się w życiu szablonami, dogmatami i zabobonami, nigdy nie zadawszy sobie trudu, by sprawdzić ich prawdziwość.\nCo pan dzisiaj rozumie przez bycie Polakiem-patriotą?\nUważam za absurd to, że mówi się dziś w Polsce o patriotyzmie w optyce żołniersko-partyzanckiej. Wizja Wojsk Obrony Terytorialnej, czyli jakiejś ledwo doszkolonej czeredki mężczyzn, którym testosteron każe biegać w mundurach po lasach, to dla mnie absurd i horrendum. Tym bardziej że tym ludziom, których aż ręce świerzbią, by "zaprowadzić porządek", jacyś ocierający się o szaleństwo i sabotaż politycy chcą rozdać broń. Uważam też za totalny idiotyzm, że 2,6 miliarda złotych biedne ciągle państwo polskie przeznacza na strzelnice.\nDla mnie polskość to znajomość polskiej kultury i codzienna potrzeba kontaktu z nią. To miłość do rodzimego języka. To znajomość historii, a nie klepanie kilku czy kilkunastu propagandowych sentencji historii dotyczących.\nKielce. 25. Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego. Konferencja na stoisku WOT (fot. Michal Walczak / Agencja Gazeta)\nA patriotyzm to nieokradanie swojego miejsca pracy. To płacenie podatków. To jedność w wielości i różnorodności, a nie obsesja jednolitości we wszystkim. To przekonanie, że Polskę mogą współtworzyć ludzie, których rodzice nie byli Polakami. To wiara, że polskość jest czymś więcej niż związkiem krwi. Niż haplogrupą. To silne przekonanie, że kultura polska i nasz sposób życia mogą przyciągnąć ludzi z innych części świata, którzy będą chcieli żyć w Polsce, wśród Polaków i że będą chcieli stawać się nami, bo polskość będzie się dla nich kojarzyła z atrakcją, a nie obciążeniem. Uważam, że patriotyzm to przyciąganie innych, a nie wyimaganowane tropienie zdrajców we własnych szeregach.\nPiszę w "Pokraju" o jego mieszkańcach tak: "Potrzeba narodowej godności i majestatu była lustrzanym odbiciem ich własnego braku wiary w to, że taka godność i taki majestat w ogóle istnieją. Więc im bardziej się uważali za przekundlonych, tym silniej domagali się od reszty świata, by zachwycała się pompatycznością ich rasy. A ponieważ reszta świata nie chciała tego czynić - a przynajmniej nie za często! - jęli sobie wmawiać ową prześwietność i śliczność sami, a że trwało to całe wieki, z wiekami też nabyli niezwykłą umiejętność wprowadzania się w autohipnozę jako wielomilionowa zbiorowość".\nProszę to doprecyzować.\nUważam, że ten mechanizm wypieranego kompleksu okropnie nas niszczy i nie pozwala rozwinąć się człowiekowi w Polaku. I dlatego tak bardzo się brzydzę politykami, którzy dla swojej wyborczej korzyści sięgają do kuferka przeszłości, wyciągają zeń zakurzone i połamane rekwizyty, a mówiąc: "To są skarby polskie, klękaj, Polaku przed nimi i tymi, którzy je trzymają!", każą się całować po krótkopalcych łapkach.\nAle ta strategia się sprawdza.\nNiestety. Arytmetyka wyborcza jest bezwzględna i politycy wiedzą doskonale, że najwięcej jest w Polsce ludzi najsłabiej wykształconych. Czyli takich, którzy mają najsłabiej wykształcony aparat krytyczny i którymi najłatwiej jest manipulować. I czynią to politycy z cyniczną bezwzględnością.\nWarto przy tym zawsze pamiętać, że politycy to nie żadni mężowie stanu, tylko jedna z wielu grup zawodowych. Żyją z polityki i już. Lepiej żyją, gdy rządzą, gorzej - gdy są w opozycji. I żeby żyć lepiej, muszą sprytniej sprzedać swój towarek, a jest nim miraż szczęścia. Nie różnią się w tym niczym od komiwojażerów lub księży. Sprzedają ułudę. Wiarę. Fatamorganę. Owszem, zdarza się, że nie kłamią. Kiedy nie muszą. Ale zazwyczaj muszą. I dla nich to wprost wymarzona sytuacja, że najliczniejszy elektorat w Polsce jest najmniej kumaty. Takim najłatwiej wcisnąć kit.\nOkładka książki ''Pokraj'' Andrzeja Saramonowicza (fot. mat. prasowe)\nAndrzej Saramonowicz. Reżyser, scenarzysta, producent, dziennikarz i dramaturg. Jego komedie "Testosteron", "Lejdis" i "Idealny facet dla mojej dziewczyny" biły rekordy popularności. Karierę filmową zaczął od scenariusza do komedii "Pół serio", za który otrzymał nagrodę na festiwalu w Gdyni. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Pracował również jako dziennikarz w "Gazecie Wyborczej", "Przekroju", "Vivie!" i TVP. Jego najnowsza powieść nosi tytuł "Pokraj".\nAndrzej Saramonowicz: Karykatura Polski, którą PiS wyrychtował, zasługuje na odbicie w literaturze\nSzkoda że nie wspomniano o obrzydliwej roli Kościoła we wzmacnianiu wrodzonych lęków i fobii u wyznawców pisu ...\nWszystko prawda, tylko że ten niekumaty elektorat nigdy pańskiej książki nie przeczyta, jak z resztą żadnej innej, a informację o świecie nadal będzie czerpał z PiSowskiego dziennika telewizyjnego...\nA pana pisarza obsobaczą od ubekow i komuchow tylko na podstawie kazania jakiegoś klechy\nPanie Szanowny, ale odkrycie :-) toż to od 29 lat na tym stoi nasza polityka, teczki są przekazywane niemalże z pokolownia na pokolenie, hehehe. Szczególnie podobno jedna - Wielkiego Nieinternowanego.\n"PiS zamienił Polskę i polskość w ich karykaturę." A ja uważam, że jest to kraj i cecha samokarykaturujące się. Zmieniać wiele nie musieli. Przykre, ale nie ma się co pudrować, trza spojrzeć smutnej prawdzie w oczy, jeśli się ma odwagę.\nDominuje tutaj atak na osobę autora, nie atak na przekazane przez niego treści.\nBo Jaruś to taki typ zamachowca ze szkoły w USA. Nie chcieli się ze mną bawić to ja im pokażę....\nPan ma rację we wszystkich detalach, ale myli się co do tezy generalnej. Otóż, PiS i ostatnie 3 lata niczego nie skarykaturyzowały, nie przyprawiły temu krajowi żadnej "gęby". Bo to właśnie jest faktyczna, powszechna polskość i prawdziwa Polska. Niestety, właśnie taka.\nZgoda - tylko pamętajmy, że ktoś tych imbecyli stworzył ZANIM PiS doszedł do władzy. To niestety zbiorowy błąd wszystkich poprzednich władz - licząc od XVIII wieku - nikt nigdy nie postawił tu na naukę, na świeckość, na wynalazczość, na pomysłowość. Tylko ojczyzna, kościół, wiocha, robotnik, prostactwo.\n1. W Polsce nie ma "elit" które służyłyby mądrością lub przykładem" - nie było ich ani w latach 90-tych, ani teraz. Polacy to komuchy które równość mają wpisaną głęboko w genach - dlatego nikt nie będzie nam mówił jak mamy żyć ani co mamy robić - bo niby "kim on jest żeby mnie pouczać". 2. Jesteśmy ainteligenccy i anty-inteligenccy - bo tacy byliśmy zawsze, od kilkudziesięciu pokoleń. 3. Polak ma wrodzoną nieufność i przekonanie że każdy chce go okłamać, oszukać i okraść. Rządy po roku 90-tym zakładały że tworzymy wspólnotę narodową. A tymczasem pochodzimy od chłopów którzy mają zakodowane myślenie folwarczne i są pewni że Pan (państwo) zawsze chce ich oszukać. Że "dobry Pan" to daje, a "zły Pan" to nie chce dać albo np. zabiera. Z takimi ludźmi nie stworzy się demokratycznego społeczeństwa - a edukacja przez dyskretny wpływ Kościoła na rządzących - zawiodła.


Spowiedź artysty [1…5] – Raf Tarnawski\n1. (listopad 2019)\nSzlaczki. Czy ktoś je jeszcze pamięta? Rysowaliśmy je w zeszycie, na końcu każdego zadania. Pamiętam, że uwielbiałem je robić. To, co było przed szlaczkiem nie interesowało mnie zbytnio.\nNic też dziwnego, że z czasem wolałem zostać w domu niż tłumaczyć się z nieodrobionych lekcji.\nDo mistrzostwa doprowadziłem udawanie chorego. Godzinami mogłem leżeć w łóżku i oglądać albumy z reprodukcjami dawnych mistrzów. W domu mieliśmy pełno książek o sztuce. W niektórych z nich reprodukcje obrazów były jako osobne, wklejane strony. Miałem pewnie 9 lat, gdy odkryłem magiczny świat Breughla i Boscha czy piękno kobiet Botticellego. Wtedy to zaczęło budzić się we mnie to niejasne uczucie, że za tym wszystkim kryje się jakaś siła, coś czego wszyscy pragniemy i szukamy. Coś, co czujemy, że jest częścią na samych, ale nie znajdujemy słów na określenie tego czegoś.\nI tak zaczęły się moje poszukiwania. Większość ścieżek jakie wybierałem, okazały się nie być moimi ścieżkami albo też kończyły się na skraju przepaści. Tylko jedna z nich, choć drogami dość okrężnymi, doprowadziła mnie do miejsca, w którym dziś jestem.\nGdy miałem 10 lat zafascynowała mnie magia przemiany srebra pod wpływem światła – fotografia. Wykorzystując stare ebonitowe aparaty do wyświetlania bajek i dziurawe krzesła stworzyłem moją pierwszą ciemnię w łazience i wywoływałem moje pierwsze odbitki. Zaczynałem od Druha – aparatu fotograficznego rodzimej produkcji. Potem był Kiev, a następnie Pentacon SixTL. Fotografowałem głównie ludzi, a najbardziej oczywiście lubiłem fotografować ładne dziewczyny. Z aparatem fotograficznym chodziłem wszędzie. No, prawie wszędzie. Niestety nie mogłem mieć go w szkole na lekcjach. Więc żeby się nie nudzić, zacząłem rysować. Papier i ołówki były dozwolone. Pierwsze nieśmiałe próby zostały zauważone przez mojego nauczyciela od rysunków (znanego lokalnego artysty – Andrzeja Szelesa) i z czasem, gdy byłem jeszcze w szkole, doprowadziły do mojej pierwszej wystawy grafiki, a później do malowania portretów Lenina z okazji kolejnych rocznic Rewolucji Październikowej. Czerwona farba była wtedy bardzo popularna. Ale to był tylko początek tej drogi…\n2. (grudzień 2019)\nNiedawno wróciłem z Paryża, gdzie w Galerie Anna et Just Jaeckin, w samym centrum artystycznego zagłębia na Saint Germain, miałem wystawę moich rzeźb. Pokazałem głównie rzeźby z cyklu “Entagled”. Według organizatora lokal mógł pomieścić 100 osób, ale jakimś cudem tego dnia zmieściło się ich ponad 200. Wbrew utartym przekonaniom, wcale nie było trudno porozumieć się po angielsku. Wielu odwiedzających, po chwili rozmowy przypominało o jakimś bliższym lub dalszym praprzodku pochodzenia polskiego. A jedna z osób, zobaczywszy moje nazwisko, przywitała mnie słowami “Mon cher cousin” (Moj drogi kuzynie 🙂\nNiektórzy byli ciekawi co oznacza Oriraf (był to wtedy mój pseudonim artystyczny). Powstało z połączenia Oriona i Rafała. Miałem chyba jakieś 14 lat. Spędzając wakacje w Opatii (wtedy była to jeszcze Jugosławia) lubiłem leżeć nocą na brzegu, na skałach, wpatrując się w ogrom roziskrzonego nieba i wsłuchując w wołanie odległych gwiazd. Szczególną uwagę przyciągnęły trzy gwiazdy w pasie Oriona. I od tamtej pory, patrząc w niebo zawsze ich szukałem. Z jakiś nie znanych mi wtedy jeszcze powodów czułem, że one na coś czekają, coś mi chcą powiedzieć. I gdy już wiedziałem, że znalazłem moją drogę, połączyłem Ori z Raf i tak powstał Oriraf.\nMoją poprzednią spowiedź skończyłem na malowaniu portretów Lenina i wychwalaniu Wielkiej Rewolucji Październikowej. Jednak dla równowagi duchowej, w ostatnich klasach liceum prowadziłem satyryczną gazetkę ścienną pod nazwą “Zaliwoj”. Za samą inicjatywę dostałem nawet wyróżnienie na koniec roku, ale za to co tam pisałem, byłem częstym gościem na dywaniku u dyrektora szkoły. Publikowałem tam opowiadania Sławomira Mrożka i jemu podobnych oraz rysowałem rysunki satyryczne. Niektóre z nich trafiły nawet potem do “Szpilek” – satyrycznej gazety z czasów PRLu.\nGdy nadszedł czas matury, nie do końca wiedziałem co chciałbym potem robić. W ślady rodziców nie chciałem iść i tak naprawdę to tylko Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu wydawała mi się jedyną możliwą opcją. Złożyłem więc tam papiery i przystąpiłem do egzaminu wstępnego. Nie dostałem się jednak, ale nie zmartwiło mnie specjalnie. Miałem teraz czas na doskonalenie osobiste – naukę rysunku i akwareli, ale przede wszystkim w piciu wina i podrywaniu dziewcząt. Był to bardzo miły i niefrasobliwy czas. Może też dzięki temu nie zostałem przerobiony na standardowy produkt ASP.\nByłem wtedy zafascynowany wczesno-renesansową sztuką i próbowałem kopiować obrazy Boscha, Breughla, grafiki Durera. Zagłębiałem się w świat starych mistrzów, szukając zapomnienia i ucieczki od otaczającej mnie szarej rzeczywistości. Chodziłem na polowania ze zgrają psów, śledziłem budowniczych wieży Babel, błąkałem się po łąkach i lasach wokół Norymbergi, uciekałem przed strasznymi jeźdźcami Apokalipsy… aż pewnego dnia, wsiadłem na prom i popłynąłem do Szwecji. Szwecja i szwedki przyjęły mnie z otwartymi ramionami. Więc tam zostałem.\nTak, jak wcześniej pociągała mnie nostalgia i tajemniczość odrapanych tynków, brudnych ulic, smutnych i szarych ludzi, tak nagle znalazłszy się w innym świecie, zacząłem odkrywać piękno czystych i prostych form. Rozsądek i porządek jasnych kolorów. Może to właśnie przejrzyste powietrze i wyrazisty horyzont Skandynawii sprawił, że mój umysł zaczął postrzegać piękno w swojej naturalnej formie.\nNa początku dużo czasu poświęcałem na naukę nowego języka i poznawanie nowych układów międzyludzkich. Cały czas też rysowałem i malowałem to, co mnie otaczało. Małe czerwone domki jak i czerwone nosy szwedów kochających samogon. Wszystko było świeże i nowe. W Eslöv, w fabryce gdzie pracowałem, mialem pierwszą skromną wystawę moich obrazów. Marzyłem o zostaniu artystą na pełny etat. A wiadomo jak ten etat jest płatny. I mając na uwadze obowiązek utrzymania rozrastającej się rodziny, musiałem zawrzeć pakt z komercją. Ukończyłem zatem szkołę grafiki użytkowej i wstąpiłem w świat reklamy. Były to jeszcze czasy przedkomputerowe i praca w agencji wyglądała zupełnie inaczej niż dziś. Liczyła sie kreatywność, a nie biegła znajomość programów czy aplikacji oferujących tysiące gotowych rozwiązań. Wtedy trzeba było to wszystko samemu wymyślić i obliczyć.\nKiedy wtedy poproszono Romana Polańskiego, żeby opracował szatę graficzna dla jednego ze światowych magazynów mody powiedział, że taka praca bardzo przypominała mu pracę z filmem.\nTak więc podsumowując, zamieniłem Lenina na Ikeę. W wolnym czasie wprawdzie rysowałem i malowałem, ale bez większego przekonania. Rzeźba zupełnie nie istniała dla mnie i nie miałem najmniejszego pojęcia co mnie jeszcze czeka…\n3. (styczeń 2020)\nPrzyszedł. Wbrew różnym przepowiedniom. Zaskakując swą łagodnością i wiosennym humorem. Rok 2020. Jest jeszcze bardzo młody, więc pełen nadziei i wigoru patrzy na czekające go miesiące. Podobnie jak ja, gdy dawno temu znalazłem się pod czystym niebem Skandynawii.\nDzięki pracy w agencji reklamowej moglem zająć się tym co lubiłem najbardziej – kreacją. Przy pomocy zdjęć, ilustracji i słów tworzyłem krótkie opowiadania. Tak na prawdę, to niewiele różniło się to od pracy artysty malującego jakiś obraz. Sztuka to przecież komunikacja. To opowiadanie o życiu, emocjach czy pragnieniach. Oczywiście opowiadając o kiełbaskach, telefonach czy innych dobrach materialnych, musiałem czasem znaleźć czas, żeby powiedzieć coś od siebie. Wtedy sięgałem do zakamarków moich myśli i rysowałem to, co tam znalazłem. Rysowałem piórkiem (to taka mała stalówka, którą maczało się w tuszu). Kreska za kreską. Linia za linią.\nJeden z ostatnich rysunków przedstawiał trzy jasne trójkąty szybujące nad czarną otchłanią gór. Czarnej otchłani było bardzo dużo i rysunek miał jakieś 70 na 50 cm, więc gdy go skończyłem po kilku tygodniach drapania papieru piórkiem miałem dość i postanowiłem malować. Wtedy zaczął się mój okres fascynacji chmurami. Płaska powierzchnia południowej Szwecji, z tu i ówdzie rozsianymi lekkimi wzniesieniami sprawiała, że niebo było ogromną sceną na której rozgrywała się nieustająca walka różnych formacji chmur w kolorach od czarnego do białego przez róż, złoto i granat. I to wszystko w real time i 3D! Czasem nawet samo obserwowanie sprawiało więcej emocji niż ich malowanie potem.\nJak te chmury na niebie, tak płynął czas, a ja nadal nie wiedziałem co mnie jeszcze czeka. Nie zdawałem sobie sprawy jaki los jest mi przeznaczony.\nTo chyba wtedy miałem ten sen, który pamiętam do dziś. Siedziałem wraz z paroma osobami na małej łódce będącej połączeniem canoe i gondoli. Łódka znajdywała się na środku bezkresnej przestrzeni gładkiej jak lustro wody. Nad nami było turkusowe niebo i złote promienie zachodzącego słońca obramowywały każdy przedmiot. Bardzo powoli wpływaliśmy do jakiegoś miasta na wodzie. Po obu stronach kanału ciasno stały wysokie budowle w stylu weneckiego pałacu Dożów. Fasady były w kolorach purpury, zieleni, błękitu, a wszystko skąpane w złotym świetle. Wtedy, na ulicę pokrytą cienką warstwą wody, wszedł pochód. Niekończący się szereg białych rumaków o długich białych grzywach i ogonach. Wszystkie kroczyły dumnie w jednym rytmie. Wysoko podnosiły nogi i gdy ich kopyta uderzały o powierzchnię wody, ta tryskała w górę fontanną płynnego złota. Przy każdym z koni szła kobieta trzymając go krótko za uzdę. Wszystkie wyglądały tak samo i były piękne klasyczną, grecką urodą. Były wysokie, ubrane w sięgające kostek, śnieżnobiałe tuniki. Ich długie czarne włosy spływały lokami na szerokie ramiona. Wyprostowane kroczyły tuż obok koni z powagą patrząc się prosto przed siebie. Nie mogłem oderwać od nich wzroku…\nGdy się obudziłem wiedziałem, że nigdy nie uda mi się tego namalować ani narysować. Ale wiedziałem, że jest to świat, w którym chciałbym żyć.\nOstatnio byłem na nartach. Tydzień spędziłem w bardzo miłym towarzystwie, ale obawiam się, że sam niestety, nie byłem zbyt ciekawym kompanem do rozmowy. A to tylko dlatego, że przed wyjazdem zacząłem pracę nad jednym portretem i siedząc przy stole, zamiast rozmów dopracowywałem w myślach różne jego szczegóły i warianty. Po powrocie szybko zabrałem się do ich realizacji i rezultaty można zobaczyć na stronie pod nazwą PEARL.\n4. (marzec 2020)\nCzęsto dostaję pytanie z czego zrobione są moje rzeźby. Odpowiadając i wyliczając materiały czuję, że degraduję je do kawałka zwykłej materii. Pozbawiam ich tego, co w nich najważniejsze. To tak, jakbym opisał portret Mona Lisy, że jest to prostokątna deska pokryta farbami olejnymi i zabezpieczona werniksem… Postanowiłem więc mówić prawdę. Moje rzeźby zrobione są z połączenia paru elementów. Pierwszy to naturalna potrzeba estetyki i piękna, a drugi to mieszanka moich snów i pragnień.\nTak jak życie każdego z nas tworzone jest z naszych pragnień, które weryfikowane są przez nasze działania i ograniczenia jakie narzuca nam świat zewnętrzny, tak moje rzeźby powstają z mych marzeń, a materiał jaki używam do ich realizacji najczęściej tylko je ogranicza.\nTak na prawdę, wcześniej, rzeźba jako forma wyrazu, nie bardzo mnie interesowała. To przyszło dość późno w moim obecnym życiu. Owszem, podziwiałem piękno marmurowego ciała, które ożywało pod dotknięciem dłuta mistrza (czy też słomy, którą Michał Anioł polerował swoje rzeźby). Zagadką była dla mnie umiejętność uwolnienia postaci, która tkwiła zamknięta w kamieniu… Ale tak na prawdę, wtedy, nie poruszało mnie to.\nDorastanie w świecie etykiet zastępczych, siermiężnych technik druku i negowania tego co piękne i estetyczne bo burżujskie, sprawiło zapewne, że pragnąłem otaczać się ładnymi rzeczami i ładnymi ludźmi. Dziś natomiast, gdy mamy tego w bród i otoczeni jesteśmy wypolerowanymi uśmiechami, a każda krzywizna linii czy myśli z automatu korygowana jest przez jakiś algorytm, coraz trudniej odróżnić nam prawdziwe wartości od tych złudnych i powierzchownych. Szukam więc, obserwuję i próbuję wyłowić to co ważne w zalewie codziennych wrażeń.\nGdy obudziłem się z tego snu, o którym wcześniej pisałem, wiedziałem że muszę coś zmienić w moim życiu. Postanowiłem więc spakować walizki, wsiąść w samolot i zacząć od nowa w Ameryce. Tam ponoć wszystko jest możliwe. Od pucybuta do miliardera. Od miliardera do narkomana. Wylądowałem na nowym kontynencie i zacząłem pracę jako wolontariusz na Florydzie. Pomagałem innym znaleźć samych siebie. Po roku znalazłem sam siebie. Pamiętam, był wieczór. Siedziałem przy biurku i czytałem maila od jakiegoś człowieka, który opisywał jak pewnego dnia odkrył, że jego przeznaczeniem jest chemia, więc zostawił wszystko i poświęcił jej resztę swojego życia. Nie wiem jaka chemia wtedy zadziałała ale dokładnie w tym momencie, w mojej wyobraźni, pojawił się obraz rzeźby kobiecej głowy z włosami rozwianymi na wietrze. Nie miała jeszcze wyraźnych, ostatecznych kształtów, ale już emanowała jakąś energią. Była jak jakaś dawna znajoma, która nagle, po wielu wiekach, spojrzała mi prosto w oczy. Nie wiedziałem jednak po co i dlaczego się zjawiła, odstawiłem ją więc na jedną z półek zapomnienia. Przynajmniej tak mi się wydawało. Po paru dniach znów przyszła i od tego czasu towarzyszyła mi wszędzie. W końcu zrozumiałem. Chciała, żebym ją stworzył. Żebym ją zmaterializował – wyrzeźbił. Pomyślałem – jaja sobie robi. Ja, rzeźbić?! Znów odstawiłem ją na jeszcze dalszą półkę. Nie pomogło. Przeszkadzała mi w pracy, zasłaniała myśli, aż w końcu musiałem jej obiecać, że się nią zajmę, że wyjmę ją z zakamarków mojego umysłu i pozwolę jej zaistnieć w materialnym świecie ludzi. I to właśnie ona sprawiła, że po paru miesiącach, w wieku pięćdziesięciu paru lat, znalazłem się w gronie wesołych studentów na ASP w Warszawie, niezdarnie próbując nadać glinie wyśniony kształt.\nJakiś czas temu przeczytałem Śmiech Afrodyty, Petera Greena. Czytając ją zdałem sobie sprawę jak mocno nadal tkwimy w kręgu myśli i kultury antycznej Grecji. Jak nasz sposób postrzegania głęboko zakorzeniony jest w tamtych czasach i nawet nie zdając sobie sprawy dalej patrzymy na świat oczyma naszych praojców. Przychodzimy na świat pod opieką Hippokratesa. Żyjąc, pragniemy demokracji, a umierając oddajemy się pod opiekę Hadesowi – najbliższemu zakładowi pogrzebowemu. Postanowiłem więc stworzyć serię portretów i pokazać tą cząstką nas, która jest echem tamtych wieków…\n5. (maj 2020)\nOto parę nazwisk, które łączy pewna cecha. Wassily Kandinsky, Mark Rothko, Claude Monet, Paul Gogen, Alfred Wallis, JK Rowling, Mark Twain, Leonard Cohen… oraz wiele innych osób, dość późno w swoim życiu odkryło swoje powołanie. Bo tak na prawdę, to nigdy nie jest za późno na realizację swoich marzeń. Marzenia są napędową siłą naszego życia. Niektóre zjawiają się nagle w drzwiach świadomości, a inne dojrzewają powoli jak niesforne dzieci. Pamiętam jak po raz pierwszy, przystępując do egzaminów wstępnych, przekroczyłem progi ASP we Wrocławiu – na Pl. Polskim. Czułem się jakbym wszedł do świątyni. Duch twórczy i dym papierosów unosił się w mroku korytarzy, a zamiast kadzidła wszechobecny był zapach farb olejnych i werniksu. Wszędzie panowała cisza przerywana tylko odgłosem szurania węgla o papier lub sykiem otwieranych butelek z piwem. Na zewnątrz był początek pięknego lata. Kwitnące akacje pachniały odurzająco, a komunizm wchodził w fazę późnego Gierka. Egzaminu nie zdałem. Zabrakło mi dwóch punktów.\nMinęło trzydzieści parę lat. Zahaczyłem o parę kontynentów. Robiłem głupie rzeczy. Robiłem mądre rzeczy. Balansowałem nad przepaścią i pędziłem środkiem autostrady, by oto ponownie pojawić się w jednej ze świątyń Apollina. Tym razem w Warszawie. Wydział rzeźby na ASP. Od razu rozpoznałem zapachy i emocje jakimi przesiąknięte były ściany tego przybytku. Duch twórczy unosił się gdzieś wysoko pod sufitem. Tym razem dobrze widziałem czego chcę. Musiałem poznać tajemnicę procesu powstawania rzeźby. Jak nadać formę temu co widzę moimi oczami lub w mojej wyobraźni. Na początku musiałem zaprzyjaźnić się z podstawowym tworzywem – gliną. A glina może być oporna. Zanim zacznie współpracować i podda się twojej woli musisz wykazać się cierpliwością i zrozumieniem. To tak, jak z małym dzieckiem.\nPracownia w jakiej się znalazłem była zbiorowiskiem studentów w wieku od 19 do 55. Atmosfera była wspaniała i to dzięki moim współtowarzyszom nauczyłem się najwięcej. Całe dnie spędzałem w pracowni. Nie brałem udziału w innych zajęciach – tak dziennych jak i tych nocnych. Moja pierwsza rzeźba, głowa piegowatej i rudowłosej Marty, modelki pozującej nam wszystkim, zajęła mi ponad trzy miesiące. W mojej interpretacji, jej dredy zamieniłem na snopek zboża przewiązany sznurkiem. Miała w sobie coś z atmosfery łąki rozgrzanej promieniami sierpniowego słońca. Potem poszło już sprawniej i druga rzeźba zajęła mi już tylko 3 tygodnie.\nW niecały rok zrobiłem 12 rzeźb – glina, gips, ceramika i brąz. Gdy pracowałem nad jedną z ostatnich podszedł do mnie profesor Piotr Gawron. Chwilę stał i obserwował moje poczynania po czym skinął głową i powiedział: dobra jest… I to był mój dyplom. Wtedy już moje ręce odnalazły dawno zapomniane odruchy i same potrafiły same uformować pożądane kształty.\nObserwując poczynania innych studentów coraz bardziej dochodziłem do wniosku, że świat w którym się znalazłem bardzo różnił się od świata jaki sobie wyobrażałem. Mam na myśli świat sztuki. Dla mnie sztuka to komunikacja. Przekaz idei. Rozmowa. A to, co widziałem to przypominało bardziej mamrotanie pod nosem. Bez chęci bycia zrozumianym. Bez chęci nawiązania dialogu z otoczeniem. To było tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Razem z paroma osobami przygotowywaliśmy świąteczny stół w pracowni i szukaliśmy czegoś, co można by było użyć jako blat. W jednym z korytarzy znaleźliśmy resztkę jakiejś palety, kilka luźno połączonych desek będącej zapewne podstawą to transportowana czegoś ciężkiego. Zadowoleni wnieśliśmy je do pracowni, przymocowaliśmy nogi i z zadowoleniem zaczynamy przygotowywać napitki. Nagle do pracowni wpada rozgorączkowany student z wyższego piętra. Włosy w nieładzie, szaleństwo w oczach i wskazując na nasz stół krzyczy, że zabraliśmy mu jego pracę dyplomową – te deski od palety… Cóż było robić. Oddaliśmy mu jego oryginalną pracę, zachowując nogi do innego blatu… Podejrzewam, że gdyby dadaiści z początku XX wieku wiedzieli do czego doprowadzą ich żarty, to szybko zajęli by się czymś innym.


STUDENCI - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#STUDENCI #KOMUNIZM #ŻOŁNIERZE #STUDENCI DLA RZECZYPOSPOLITEJ #WYKLĘCI #SKOTNICKI MACIEJ\nStudenci dla Wyklętych\nStowarzyszenie Studenci dla Rzeczypospolitej już po raz trzeci przygotowuje, z okazji Narodowego Dnia Pamięci "Żołnierzy Wyklętych", ogólnopolskie obchody pod nazwą „Waszej Pamięci, Żołnierze Wyklęci”. Zostały one wpisane w całoroczny projekt „Burza 2014”. Tegoroczne uroczystości uzyskają jednak szczególną oprawę, scenografia będzie bowiem przypominać leśne obozowiska „Żołnierzy Wyklętych”.\n#STUDENCI #HISTORIA #MEN #NAUCZANIE HISTORII #MATURA Z HISTORII #UCZELNIE WYŻSZE\nHistoryk bez matury z historii? To możliwe - zdawanie egzaminu dojrzałości z tego przedmiotu nie jest już konieczne by dostać się na historię. Konsekwentna polityka walki z nauczaniem dziejów i pomniejszanie roli edukacji historycznej przynosi opłakane rezultaty.


Kemping Drawtur - Page 2 - Katalog kempingów - Karawaning.pl\nRafał ! Ty tego nie pisz tak otwarcie że Nas tam lubią ! Bo zaraz się dowiesz ( tak jak i ja w innym poście ), że jesteś członkiem rodziny właściciela i dlatego tak tutaj mu "kadzisz"\nZ tego co wiem to Rafał jest właścicielem\nA ja tego nie wiem\npobyt osoby na campingu12.00 zł/doba - ok\npobyt załogi 4 osobowej 100zł!!!\nAle ja jestem co ze mnie byłby za syn jeśli bym nie stał murem za rodzicami? A z drugiej strony jako członek forum chciałem przedstawić inny punkt widzenia, czemu jest tak a nie inaczej. Jednocześnie cieszę się że Wam się podoba bo zdecydowana większość opinii była pochlebna. A cena no cóż poszła w górę od 2009 roku to fakt, ale zdrożało wszystko. W takiej sytuacji możliwe są zawsze dwie opcje: zachowanie ceny przy spadku poziomu świadczonych usług i zahamowanie tempa rozwoju, lub zwiększenie ceny przy zachowaniu powyższych, proste jak ....\nA autor tego tematu zarejestrował się na forum 3 Lipca tylko po to żeby założyć ten "lotny" temat? A 4 lipca już znikł, to ci dopiero forumowicz\nEdited August 17, 2011 by rewir (see edit history)\nDla mnie wszystko jest jasne i Twoje wyjaśnienia są dla mnie czytelne. Być może zaspokoją One i autora tego postu.\nCo zaś się tyczy "kadzenia" to - cóż - dałem ciała - za co Ciebie przepraszam - mea culpa\nMoim zdaniem w Polsce jest kapitalizm i ceny ustala właściciel. Sam mam firmę i mam swoje ceny, jeżeli jest za drogo to gość zamawia u konkurencji.\nJest też sytuacja odwrotna, jeżeli nie ma chętnych to trzeba opuścić ceny. Gdyby w Polsce było więcej kempingów to ceny też były by bardziej rozsądne.\nJeżeli chodzi o zniżki dla forumowiczów to powinny być ujęte w cenniku i dostępne na stronie internetowej. Za taką ulgę pole mogło by mieć swoją reklamę\nna forum. Dzięki większej ilości przyczep z forum, które jeżdżą nie tylko w wakacje właściciel szybko by odrobił zniżki, a my byśmy mniej płacili.\nCo na to moderatorzy ?\nSłyszałem,że z tymi opłatam za prąd nie jest tak różowo, na południu i zachodzie UE są niskie (ok 1.5-2ÔéČ) ponieważ ryczałt jest wyliczony do obciażenia NIE WOLNO pobierać więkeszj opłaty bo podchodzi to pod "Podatek akcyzowy – sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu" i może zakończyć się niemiłą karą finansową.\nCo do tematu jesli ceny widziałes przed wjazdem to nierozumiem niezadowolenia ,"widziały gały co brały " Jesli standart jest wysoki to co dziwnego w opłacie 100zł za 4 osoby ? Osobiście czego nie zaakceptuje nigdy to przysznic na monety.\nFajny i przyjemny kemping. Dobre miejsce dla rodziny z małymi dziećmi, ze względu na pomost z wydzieloną częścią dla dzieci. Dużo przestrzeni.\nFajny kemping, ceny troszeczkę za wysokie.\n•\tnamiot 10.00 zł/doba\n•\tsamochód 12.00 zł/doba\n•\tprzyczepa campingowa 12.00 zł/doba\n•\tprzyczepa campingowa 6 m>17.00 zł/doba\n•\tkamper 25.00 zł/doba dzieci do lat 10 50%\n•\tpobyt osoby na campingu 12.00 zł/doba\n•\tpodłączenie energii elektrycznej 10.00 zł/doba\nWczoraj wróciliśmy z campingu Drawtur i polecamy to miejsce dla osób które nie lubią nadmiernego tłoku\nDuża dbałość o sanitariaty (oczywiście dużo zależy od kultury wczasowiczów)\nBezpieczny plac zabaw dla maluchów i bardzo miły Pan Zdzisław który na bieżąco naprawia ewentualne usterki na nim (serdecznie pozdrawiam jeśli tu zagląda)\nDo Czaplinka można iść spacerkiem nad jeziorem -polecam taką wyprawę okolo 19tej wtedy lokalna atrakcja na rynku czyli otwarcie piekarni z gorącymi drożdzówkami,kolejka ,że ...\nNa terenie campingu strzeżone kąpielisko ,blisko kąpielisko miejskie\nCisza nocna w godzinach 24-6.Właściciel interweniuje jeśli jest zakłócana\nMożna za drobną oplatą wypożyczyć piłkę do kosza ,jest plac do gry w tenisa,boisko\nTemat już stary ale my bylismy w tym roku więc podam aktualne informacje\nNa hasło karawaning.pl dostaliśmy zniżkę )\nZ jej uwzględnieniem zaplaciliśmy 72zł za dobę-\n2 os dorosłe,jeden nastolatek,3 latek bez opłat\nenergia elektryczna-teraz już 10zł, właściciel uwzględnił uwagi co do jej poprzedniej wysokości :-)\nUważam,że to rozsądna kwota\nPolecam wypoczynek w tym miejscu :-)\nModel: byłe: ADRIA 4256 TE/Niewiadów N-126/Hobby 420 91'\nHolownik: Ford Focus Mk1 Kombi 1.8 TDI, VW Touran I 1.9 TDI\nprzyzwoite - a jak prysznic?\nbo jak poprzednik - na monety nie przetłumaczy mi nikt, że to jest fair.\nNie nie żadnych monet, ten kemping jest od 20 lat w rękach jednego właściciela i nigdy nie miał etapu że prysznice były na monety. Korzystanie z sanitariatów jest wliczone w cenę (można się pluskać do woli), podobnie zrzuty szarej wody dla kamperów, napełnianie zbiorników i opróżnianie toalet chemicznych.\nJa serio nie rozumiem narzekania. Przecież to normalne ceny (oczywiście jeśli standard jest wysoki). Osobiście wolę zapłacić trochę więcej i mieć wszystko w cenie a nie dopłacać w trakcie za każdą pierdołę.\nJeśli prysznice są w cenie to ogromny plus tego miejsca i ceny są ok.


Monety - Hurtownia stron\nStart > Sklepy internetowe > Monety\nPortal w którym znaleźć można informacje związane z numizmatyką. Przedstawia ważne artykuły dotyczące monet i innych numizmatów. Na tej stronie przeczytać można opisy różnych numizmatów min. dwuzłotówek okolicznościowych, monet obiegowych, a także kolekcjonerskich monet srebrnych oraz złotych. W spisie firm numizmatycznych kolekcjonerzy mogą wyszukać stacjonarne oraz internetowe sklepy numizmatyczne. Portal www.moneka.pl pozwala również na bezpłatną publikację ogłoszeń. Baza artykułów jest na bieżąco aktualizowana.\nZapraszamy do odwiedzin strony Monety, która należy do kategorii Sklepy internetowe\nInformacje teleadresowe: Monety\nMax napisano na, 27-12-2011 |\nciekawa stronka, oby się tak dalej rozbudowywała...\nInne dobre strony w tej samej kategorii co: Monety\nDiores.pl to sklep z bielizną erotyczną, który istnieje na rynku od 2005 roku, oferując swoim klientkom bogaty wybór biustonoszy, stringów, gorsetów, bielizny nocnej, pończoch i seksownej odzieży takiej jak bodystocking i różnego rodzaju przebieranki. W asortymencie sklepu Diores dostępna jest także bielizna ślubna i na noc poślubną, w tym pończochy ślubne i seksowna bielizna...\nSklep internetowy Puderek.com.pl oferuje tanie kosmetyki znanych marek. Preparaty są bardzo ważnym atrybutem każdej kobiety, ich jakość musi być najwyższa, gwarantować korzystne i w głównej mierze trwałe rezultaty, a równocześnie nie mogą stać się, one nazbyt wielkim obciążeniem dla rodzinnego budżetu. Takie rozwiązania jest w stanie zagwarantować jedynie optymalne oferty...\nSklep z ubrankami oferuje wysokiej klasy ubranka dla dzieci. W naszej oferta obejmuje takie ubranka jak spodnie zarówno dla chłopców jak i dziewczynek, sukieneczki, spódniczki, tuniki, bluzy dla chłopca i dziewczynki, body dla niemowląt, wygodne geterki oraz wiele innych ubranek w bardzo atrakcyjnych cenach. W naszym sklepie możecie kupić ubrana tylko najwyższej jakości. Na bieżąco...


VI edycja Regat Mostowców o Puchar Mostów Gdańsk - Mosty\nWydarzenie, jak co roku, zgromadziło liczne grono uczestników. Regaty wpisały się już na stałe w mostowe kalendarium spotkań. W tym roku w zmaganiach o Puchar Mostów Gdańsk udział wzięły 24 załogi. Drużynom sprzyjał silny wiatr, dostarczając moc wrażeń.\nZwycięską załogą została załoga firmy Bacax, a na kolejnych miejscach podium uplasowały się firmy Viacon i Keller „Wind Hunters”. Serdecznie gratulujemy!\nOd przyszłego roku przygotowaniem tego wydarzenia zajmie się ZMRP.\nW imieniu redakcji czasopisma „Mosty” oraz uczestników Regat dziękujemy dotychczasowym organizatorom, firmie Mosty Gdańsk, a w szczególności Dominice Witkowskiej.


Francja - Rowerem przez Paryż ~ Blog podróżniczy Sabiny Piłat\nW mojej klasie 7 comments\nZacznę od wpisu nie o tym, jak piękny i ciekawy jest Paryż, ale o tym, jak przejechać go na rowerze. Jak się zalogować do systemu? Czy to się właściwie opłaca? Co zrobić, kiedy nie ma gdzie przyczepić roweru i... jak się jeździ pod prąd?\nPo powrocie do Polski i niewielkim przemieszczaniu się przez niemal 4 miesiące udało się wyjechać na wakacje. Paryż. Pięknie, dla mnie ze wspomnieniami, ale też super drogo. Przyznaję, że jedynym powodem, dla którego teraz wybraliśmy się właśnie tam była opcja mieszkania u znajomych, którzy akurat w tym czasie byli w Polsce. Inaczej prawdopodobnie nie byłoby nas stać na takie wakacje.\nUrocza kawalerka w XVI dzielnicy. Dziesięć minut (spacerem) od Wieży Eiffela, tuż przy stacji metra, w sąsiedztwie piekarni, i supermarketów okazała się doskonałym miejscem do poznania miasta. A miasto to, w ramach przeżycia i nie zrujnowania doszczętnie portfela, postanowiliśmy przejechać rowerami.\nOsobiście, po powrocie do Polski, zakochałam się w rowerach miejskich. Założyłam konto i zjechałam Warszawę wzdłuż i wszerz dzięki Veturilo. Dlaczego by nie spróbować tego sposobu przemieszczania się i za granicą? Vélib' (vélo + liberté, czyli rower i wolność) zdawało się być idealnym rozwiązaniem na niemal dwutygodniowy pobyt w "stolicy Europy".\nTuż za rogiem mieszkania mieliśmy punkt z rowerami i już drugiego dnia postanowiliśmy zalogować się do systemu. To na pewno nic trudnego. Jak się okazało godzinę później rzeczywiście nic trudnego, ale... Jak tu się zapisać do systemu, skoro nie ma gdzie wsunąć karty kredytowej, która jest niezbędna do założenia konta?! Obeszliśmy pół okolicy szukając stacji, w której byłaby możliwość skorzystanie z karty. Nie ma! "Pewnie da się to zrobić tylko w niektórych bliżej centrum" - myśleliśmy. W ten oto sposób odkryliśmy zasadę pierwszą korzystania z rowerów miejskich w Paryżu: Obejrzyj dokładnie dwie strony stacji, gdyż ma dwa różne ekrany, z różnymi funkcjami. Jeden ekran służy tylko do wypożyczania rowerów, drugi, dotykowy ma więcej opcji - można się tam zarejestrować, skorzystać z pomocy, znaleźć stacje na terenie całego miasta i sprawdzić stan swojego konta.\nNie mogłam uwierzyć, że przeszliśmy kilka kilometrów na darmo, tylko dlatego, że nie zerknęliśmy na drugą stronę słupka. W każdym razie, w czasie samego rejestrowania się w systemie czekała nas jeszcze jedna niespodzianka, która jest drugą niezwykle istotną zasadą korzystania z Vélib': jeśli chcesz wypożyczyć rower musisz mieć na swoim koncie 'wolne' 150 euro depozytu. Całkiem spora suma, szczególnie dla osób, które logują się tylko na 24 godziny. Ustaliliśmy, że mamy te pieniądze, podaliśmy dane, dokonaliśmy elektronicznej zapłaty i dostaliśmy papierowy bilecik, za pomocą którego, przy ustalonym przez siebie haśle, przez kolejnych 8 dni mogliśmy cieszyć się obiecanym rowerem i wolnością. Udało się nawet nie zgubić bilecików! Przy każdym wypożyczaniu roweru należy podawać dane z tygodniowego biletu.\nPrzyznam szczerze, że rowery miejskie w Paryżu obietnicę, którą niesie nazwa, spełniają. Miasto jest doskonale zorganizowane, jeśli chodzi o transport rowerowy. Ogromna ilość ścieżek dla rowerów. Część z nich jest specjalne wydzielonym i odgrodzonym pasem ulicy. Czasem po lewej stronie, a czasem zajmuje sporą część środka jezdni. Często pas dla autobusów jest też pasem dla rowerów i zdarza się, że kierowca autobusu jedzie i nie wyprzedza rowerzysty, choć pewnie nawet by się zmieścił.\nByłam naprawdę pozytywnie zaskoczona kulturą jazdy jeśli chodzi o kierowców. Rowerzyście wolno tu naprawdę wiele i przyznam, że nie musi się bać. A na rowerach jeżdżą niemal wszyscy. Co chwilę a to turysta, a to policjant, a to pan w berecie. Ogromna ilość miejskich - tysiące, i pewnie jeszcze więcej prywatnych.\nJazda pod prąd bez mandatu\nWielokrotnie zdarzyło nam się łamać jakieś przepisy, jeździliśmy pod prąd, właśnie pasem dla autobusów, gdyż okazywało się, że droga jest jednokierunkowa i nie możemy znaleźć tej, która idzie w naszym kierunku. Uciekaliśmy na chodnik tylko w momencie, kiedy jechał autobus, taksówki spokojnie nas mijały i nawet nikt nie zwracał większej uwagi. Nie żebym polecała ten sposób jazdy, bo jest męczący i dość niebezpieczny, ale po prostu chciałam powiedzieć, że się da. Pokazuje to dla mnie Paryż, jako miasto bardzo przyjazne rowerzyście. Wiele niedużych dróg jednokierunkowych ma wydzielony kawałek jezdni "pod prąd" właśnie dla rowerów, rozpoznacie je po napisie "SAUF"(poza, nie dotyczy) i obrazku rowerka.\nParyż poza samą przemyślaną infrastrukturą transportową, jest miastem, gdzie po prostu przyjemnie się jeździ. Małe, wąskie uliczki nie są przepełnione samochodami i można po nich spokojnie się poruszać, a duże place i ulice łączące ze sobą najważniejsze zabytki, poza kilkoma wyjątkami, są równe i wygodne do jeżdżenia. Bulwary nad Sekwaną, choć zazwyczaj pełne ludzi, zapewniają nie tylko brak samochodów, ale i widoki, i miejsce na odpoczynek.\nA nawet jeśli okaże się, że trafiliśmy na ślepą uliczką, z której jedynym wyjściem są ruchome schody prowadzące do stacji metra, możemy spokojnie się po nich wspiąć z rowerem, bo z drugiej strony powinna być już normalna droga. Tak z doświadczenia jest jedno miejsce, gdzie darowałabym sobie jeżdżenie rowerem - Montmartre. Lepiej wspiąć się na górę pieszo. Strome uliczki, po których ledwo szłam pieszo, zabiłyby mnie, gdybym poruszała się dość ciężkim, ale i bardzo solidnym,to tak na marginesie, rowerem.\nParyż nocą - idealny na rowery\nSzczególne miejsce zajmuje w mojej pamięci wycieczka nocą, w czasie której zwiedziliśmy dużą część miasta. Dobrze po północy, w ciemności, na pustych ulicach jechało się dużo przyjemniej niż wśród samochodów za dnia. To jeden z punktów, które naprawdę warto wpisać w zwiedzanie Paryża na rowerze. Szczególnie, że taki rodzaj transportu nie wyklucza godzinnej przerwy na moście z butelką wina, bagietką i serami... Pamiętamy, że limit upojenia alkoholowego ;) zgodny z prawem jest we Francji wyższy niż w Polsce i trochę wina nie przekreśla możliwości prowadzenia pojazdu.\n1. Koszty: 8 euro za 7 dni (liczone, jako pełne doby, czyli wypożyczając rower we wtorek o 13, mamy czas do kolejnego wtorku o 13) lub 1,70 euro za dobę.\nDodam tylko, że jednorazowy bilet komunikacji kosztuje 1,70 euro, karnet 10 - cio przejazdowy 13 euro... nie wiem czy muszę robić jakieś rachunki, czy każdy z Was sam sobie przeliczy.\nMówiąc krótko: Opłaca się!\nWłaściwie jest to jedyny realny koszt jaki ponosimy. Pierwsze 30 minut jazdy jest bezpłatne, więc wystarczy zmieniać rower. Dochodzi do tego 150 euro depozytu, jednak jest ono zwracane na nasze konto. Przy okazji proponuję sprawdzić w banku, ile czasu jest na zwrot takiego depozytu. Ja czekałam 2 tygodnie, a mają prawo zwrócić go nawet po 4 tygodniach. Nie wliczałabym więc tej kasy w jakiekolwiek plany wyjazdowe, jako "do wydania później".\n2. Dostępność: Ogromna - stacje są, nie żartując, co 200 metrów. Bez problemu w całym Paryżu znajdziecie miejsce z rowerami. Czasem na tych dalej od centrum brakuje rowerów do wzięcia, za to w centrum jest ich pełno. Szczególnie, że stacji jest naprawdę bardzo dużo. Na wszystkich też są mapki z zaznaczonymi kilkoma najbliższymi.\n3. Problemy... Czasem brakuje rowerów dalej od centrum. Choć zdarza się to dość rzadko. Podobno też czasem nie ma miejsca na oddanie roweru. W Paryżu, w odróżnieniu od Warszawy, nie można przypinać jednego roweru do drugiego. Każdy z nich ma metalową "wtyczkę", którą musi być wpięty do stojaka, inaczej system nie przyjmie zwrotu i ściągnie pieniądze z depozytu. Na szczęście jednak, jeśli na stacji nie ma wolnego stojaka, wbija się zwrot ręcznie i system daje dodatkowe 15 minut i instrukcje, gdzie rower należy oddać.\nTak więc, Mili Państwo: Na rowery!!!\nJednakże jeśli ktoś z Was nadal nie jest przekonany, albo nie ma chęci na rower może znajdzie miejsce, gdzie wypożyczą mu coś takiego.\nPosted in: europa, francja, gdzie, ile kosztuje, paryż, podroz, podróże, porady, rowery miejskie, Vélib', wskazówki, zwiedzanie\nMo. 6 stycznia 2014 14:38\nByłam w Paryżu dwa razy, i zawsze na dwóch nogach wszędzie. A w przypadku takiej fanki pedałowania jak ja to poprostu wstyd :). Trzeci raz będzie już na rowerze!\nW mojej klasie 6 stycznia 2014 15:48\nPolecam, bo naprawdę fantastycznie.. ale i tak dużo na nogach się też spędza, bo rower odstawiasz i naprzód..\nAnonimowy 21 kwietnia 2018 21:23\nCzy potrzebna jest karta w euro, czy zadziała nasza w pln i przeliczy na euro?\nW mojej klasie 27 marca 2019 20:20\nZadziała każda i przeliczy.\nlanpan 21 czerwca 2019 11:30\ntakie wakacje rowerowe to super sprawa. też zastanawiam się nad takim wyjazdem, ale nie mam jak przewieźć rowerów. Z tego co widzę to są takie firmy wypozyczalniaboxow.pl , które wypożyczają bagażniki rowerowe. Waszym zdaniem to dobry pomysł?\nWiki 11 lipca 2019 01:22\nIgor Bartman 21 lipca 2019 17:53\nJeśli o rowery chodzi to kiedyś był bardziej problem, że wyboru nie było, a dzisiaj jak sprawdzam na https://skleprowerowy.pl/marka/kross , to wręcz przeciwnie. Nie wiadomo, na który się zdecydować. Chyba będę musiał się poradzić.


Ekshumacja 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r. – Kożuchów, 17-18 września 2019 - Aktualności - Instytut Pamięci Narodowej - Poznań\nInstytut Pamięci Narodowej Ekshumacja 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r. – Kożuchów, 17-18 września 2019 - Aktualności -\nEkshumacja 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r. – Kożuchów, 17-18 września 2019\nEkshumacja 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r.\nNieśmiertelnik stalagowy należący prawdopodobnie do Józefa Walczaka, ur. 2 marca 1900 r. w miejscowości Janikowice\nW dniach 17-18 września 2019 r. Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa w Poznaniu przy współudziale Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa w Warszawie przeprowadziło prace ekshumacyjne w Kożuchowie, pow. nowosolski. W ich wyniku zostały odnalezione szczątki 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r. – jeńców zmarłych w miejscowym szpitalu rezerwowym.\nPodstawą do przeprowadzenia prac było zgłoszenie prywatnej osoby – społecznika regionalisty Lecha Czury w grudniu 2017 r., który zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej w Poznaniu z prośbą o zbadanie stanu zaniedbanych prawdopodobnych mogił jeńców polskich z kampanii wrześniowej. Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa w Poznaniu przez ponad rok przeprowadzało poszukiwania w archiwach w celu potwierdzenia wojennego charakteru mogił i tożsamości żołnierzy. Finalnie udało się przeprowadzić prace w zaplanowanym okresie 80. rocznicy kampanii wrześniowej. W pracach uczestniczyli pracownicy IPN Piotr Kędziora-Babiński i Ewa Liszkowska. Przy niektórych szczątkach odnaleziono nieśmiertelniki stalagowe.\nNa zdjęciu nieśmiertelnik stalagowy należący prawdopodobnie do Józefa Walczaka, ur. 2 marca 1900 r. w miejscowości Janikowice, pow. Miechów, syn Katarzyny Walczak. Służył w stopniu starszego sierżanta w 20 pułku piechoty. 30 grudnia 1939 r. został wymieniony z niewoli rosyjskiej do niemieckiej i trafił do Stalagu VIII – C jako jeniec z numerem 5174. Zmarł 1 kwietnia 1940 r. w szpitalu rezerwowym w Kożuchowie (niem. Freystadt nieder Schlesien). Został pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim. Odnaleziony 17 września 2019 r.\nPowtórny pochówek 11 żołnierzy Wojska Polskiego z wojny obronnej 1939 r. – Kożuchów, 11 listopada 2019


Asertywność bez poczucia winy, czyli jak odmawiać i czuć się z tym dobrze? - Blaber\nBlaber Lifestyle 31 marca 2021 23 listopada 2021\nW życiu każdego z nas zdarzają się momenty, w których trzeba komuś odmówić. Jednak większość z nas ma z tym problem. Stajemy przed wyborem – pozostać w zgodzie z samym sobą i narazić się na utratę uznania rozmówcy, czy wbrew swojej woli ulec prośbie i żyć w poczuciu bycia wykorzystanym? Na szczęście istnieją techniki, które mogą poprawić naszą asertywność bez poczucia winy wobec siebie i rozmówcy.\nByć może do tej pory uważaliście, że asertywność to jedynie umiejętność mówienia nie. Jednak jest to o wiele szersze pojęcie, które dotyczy posiadania i wyrażania swojego zdania, umiejętności negocjacji i sprawnej komunikacji z rozmówcami. Jest to również zdolność zachowywania się z szacunkiem zarówno wobec siebie, jak i innych ludzi.\nCzasem błędnie interpretujemy te cechy, przypisując osobom asertywnym samolubność. Dlatego oddajemy głos Aleksandrze Hulewskiej, która jest doktorem psychologii i certyfikowaną terapeutką, a na swoim kanale porusza tematy związane przede wszystkim z asertywnością.\nBycie pomocnym i wspierającym jest w nas zakorzeniane od dzieciństwa. Już w piaskownicy, gdy inne dzieci chcą skorzystać z naszych zabawek, to – mimo, że się nam to nie podoba – nasi rodzice zachęcają nas do podzielenia się z innymi. To nas uczy zależności, że bycie miłym, dobrym i uczynnym sprawi, że wszyscy będą nas lubić. Dlatego przyzwyczajeni do tego wzorca, gdy ktoś zwraca się do nas z prośbą, z której spełnieniem nie jest nam po drodze, to w obawie przed odrzuceniem po prostu się zgadzamy.\nWięcej na temat psychologicznych przyczyn zachowań nieasertywnych dowiecie się od Leszka Cibora, który jest lektorem, mentorem i trenerem personalnym. Pomaga przedsiębiorcom poprawiać komunikację marketingową marek i specjalizuje się w psychologii technik sprzedażowych.\nW przyrodzie nic nie ginie. I to samo dotyczy naszych emocji. Te tłamszone prędzej, czy później odbiją się na naszym zdrowiu zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Może do tego dojść, gdy wbrew sobie postanawiamy przystać na czyjąś prośbę, bo wydaje nam się, że to jedyne rozwiązanie, żeby być szanowanym. Paradoksalnie takie zachowania wcale nie wzbudzają szacunku. Stajemy się tymi, na których wszystko można zrzucić, bo przecież nie odmówimy. I wtedy pojawia się pytanie: czy po udzieleniu wszystkim w koło pomocy nadal będziemy lubić samych siebie… oraz osoby, którym pomogliśmy? No właśnie.\nAleksandra Szlęzak, która jest dziennikarką i prowadzi jeden z najpopularniejszych kanałów o relacjach damsko-męskich na polskim Youtube wyjaśnia, dlaczego warto być asertywnym oraz do czego może prowadzić brak stawiania wyraźnych granic i szczerego wyrażania swoich potrzeb.\nJak odmawiać i pozostać w zgodzie z samym sobą?\nWiecie już, że odmowa nie sprawi, że osoba, która o coś Was prosi przestanie Was lubić. Oprócz szacunku i liczenia się z Waszymi potrzebami, zyskujecie również poczucie własnej godności. Istnieje kilka zasad, które wprowadzone w życie pomogą wyrobić w sobie zdrowy nawyk stawiania granic. O szczegółach opowie Wam Michał Szczepanek, który jest psychologiem biznesu i strategiem marketingu internetowego.\nPoprawa jakości komunikacji może być z początku sporym zaskoczeniem dla osób, które do tej pory były przyzwyczajone do Waszej uległości i bycia na każde zawołanie. Jednak konsekwentne działanie i umiejętne negocjowanie sprawią, że Wasi rozmówcy będą traktować Was poważnie. To może być również dobry moment na ukrócenie toksycznych znajomości, w których korzyści są tylko jednostronne. Oczywiście o ile to możliwe.


Izrael: pierwsze w historii połączenie z ZEA - TTG Dziennik Turystyczny\nDodane przez: Administrator / 28 sierpnia 2020 / Ilość komentarzy: 0\nWładze Izraela potwierdziły, że pierwszy lot komercyjny między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi planowany jest na przyszły tydzień – podaje portal portal airlive.net.\nLot zostanie wykonany izraelskim samolotem narodowego przewoźnika El-Al. Miejscem docelowym ma być Abu Zabi.\nPremier Izraela Netanjahu powiedział w oświadczeniu: To historyczne porozumienie. Pomoże przynieść ogólny wzrost gospodarczy, zwłaszcza w erze koronawirusa. Mam nadzieję, że inne kraje naszego regionu dołączą do nas.\nNa pokładzie pierwszego lotu będzie izraelska delegacja. Jest to efekt porozumienia jakie ogłosiły w sierpniu oba kraje o chęci nawiązania stosunków dyplomatycznych. Oznacza to, że Zjednoczone Emiraty Arabskie będą pierwszym państwem Zatoki Perskiej i trzecim krajem arabskim, który ustanowi stosunki dyplomatyczne z Izraelem.\nRazem z urzędnikami z Izraela, na pokładzie ma być także delegacja Stanów Zjednoczonych, na czele której stanie starszy doradca prezydenta Trumpa i zięć Jared Kushner.\nźródło: onet / airlive.net


Matthew Williamson dla Bulgari | trendy | Trendz.pl\nJesteś tu: Strona Główna » Trendy » Matthew Williamson dla Bulgari\nmoda, Trendy, H&M, Matthew Williamson, Bulgari, moda 2011, trendy 2011, moda wiosna 2011, moda lato 2011\nKariera Matthew Williamsona nabiera rozpędu. Brytyjski projektant nie tylko tworzy pod własnym nazwiskiem, ale również projektuje dla innych domów mody. Dwa razy mogliśmy podziwiać współpracę Williamsona dla H&M. Kolekcje rozeszły się jak świeże bułeczki. Polki po prostu pokochały brytyjskiego kreatora! Teraz Mathew Williamson zaprojektował na sezon wiosna/lato 2011 kolekcję torebek dla jubilerskiego domu Bulgari.\nIntensywne kolory, piękne, fantazyjne wzory i pełne kobiecości fasony to cechy charakterystyczne artysty. Goemetryczne kopertówki w ostrych kolorach (fiolet, róż, turkus,błękit, pomarańcz) przypominają układankę z kalejdoskopu. Inspiracje swe wziął z archiwów Bulgari, z których zaczerpnął pomysł na kształty i kolory.\nTorebki oraz akcesoria Williamsona są bardzo dekoracyjne. Dlatego wystarczy proste ubranie połączyć z najnowszym dziełem projektanta, aby całość zachwycała! Za portfel zapłacimy około 1650 złoty, a za torebkę już 6 600 złoty.


Otrzymałeś z ZUS PIT 11A lub PIT 11? Rozlicz się z Urzędem Skarbowym - Urząd Miejski w Kowalewie Pomorskim\nStart / Informator ZUS / Otrzymałeś z ZUS PIT 11A lub PIT 11? Rozlicz się z Urzędem Skarbowym\nW tym roku ZUS nie rozlicza, tak jak było do tej pory nadpłat podatku. W zależności od tego, jaki PIT został wysłany do świadczeniobiorcy, to ZUS albo dokonał rozliczenia podatkowego, albo nie.\nZwrot nadpłaty nastąpi w ciągu 45 dni od złożenia zeznania podatkowego w formie elektronicznej lub 3 miesięcy od złożenia deklaracji w formie papierowej w urzędzie skarbowym. Jeśli podatnik nie wskazał rachunku, na który ma być zwrócona nadpłata, a nie przekracza ona dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (2x11,60 zł = 23,20 zł), to nadpłata jest zwracana


Zupa krem z pieczonej dyni z mleczkiem kokosowym\nDzisiaj szybciutka kremowa zupa z dyni z azjatycką nutką. Jeśli mamy upieczoną dynię, przygotowanie zupy zajmie nam dosłownie chwilę. Polecam też upieczenie większej ilości dyni, zmiksowanie jej i zamrożenie. Wtedy wystarczy tylko wyjąć dynię z zamrażalnika i gotowe !\nIlość wody czy bulionu jest zależna od tego czy lubimy gęstą czy też rzadszą zupę. Ja lubię taką, że łycha w niej stała :-), co też widać na zdjęciu.\n700 g pieczonej dyni, u mnie dynia melonowa Muscat de Provance\n700 ml bulionu lub wody\nWszystkie składniki zupy dokładnie blendujemy, a następnie doprowadzamy do wrzenia i chwilę gotujemy. Doprawiamy do smaku.\nAgata 10/15/2013 dynia zupy\ndynia i mleczko kokosowe? musi być pyszne!\nGosia 15 października 2013 13:41\nTeż zawsze piekę większą ilość dynii. Przydaje się do wszystkiego. Dzięki z aprzepis\nAgata 15 października 2013 15:43\nPolecam się :D. Pewnie jeszcze coś jesiennego upichcę !\nAgnieszka Dawid 15 października 2013 14:49\nJaki ładny kolor robi ta melonowa dynia!\nPrawda ? Zupełnie inny niż Hokkaido :)\nUnknown 15 października 2013 16:06\nUwielbiam takie zupki, teraz robię je praktycznie codziennie :)\nAgata 15 października 2013 22:21\nJak tylko za oknem robi się chłodnie, od razu wraca apetyt na ciepłą zupę :)\nkrzywa kromeczka 15 października 2013 21:11\nAle u Ciebie smacznie ;)\nAgata 15 października 2013 22:20\nŁucja 15 października 2013 21:46\nu mnie dynia już upieczona i zamrożona :) ale to zostawię na zimę, a taką zupkę chętnie zjem ze świeżej!\nJak widzę teraz w sklepach te wszystkie ogromne, piękne dynie to też szykuję się do przyrządzenia takiej zupki ; )\nAgata 17 października 2013 11:54\nSerdecznie zachęcam i życzę smacznego :)\nstudentka_na_diecie 16 października 2013 21:24\nDzisiaj był mój pierwszy raz z zupą z dyni. O takiej wersji z mleczkiem kokosowym też czytałam i myślę, że to będzie moja kolejna zupka z zastosowaniem dyni :)\nAgata 17 października 2013 11:55\nMleczko dodaje dyni takiego wschodniego, azjatyckiego posmaku ! Polecam :)


Jak skutecznie przeprowadzić onboarding pracownika w 3 krokach.\nPrzeczytanie zajmie Ci: 10 min.\nOnboarding pracownika jest szczególnie ważny dla zoptymalizowania kosztów firmy. Nie warto przechodzić nad tym procesem w sposób nie zaplanowany, bo ma on ogromny wpływ na to jak długo zostanie z nami dany pracownik, czy będzie nam dostarczał tego czego potrzebujemy i czy firma będzie się rozwijała.\nOnboarding pracownika jest istotnym procesem który składa się z następujących etapów:\nzbudowanie zaufania i poczucia przynależności,\nMusi być przeprowadzony w sposób ustrukturyzowany i celowy, aby nie generował nadmiernych kosztów dla firm.\nMam dla Was najważniejsze statystyki, które ułatwią Wam zrozumienie jak ważny jest to proces, kilka przykładów rozwiązań którymi można onboarding usprawnić oraz przykład na ciekawe działanie, które w 1 godzinę dało spektakularne efekty.\nOnbarding pracownika kluczowe etapy\nOnboarding pracownika – jakie przynosi korzyści\n30% firm jest przekonana, że złe decyzje kadrowe nie wpływają znacząco na ich biznes. Tak naprawdę niewłaściwie przeprowadzenie procesu onboardingu na stanowisko managera średniego szczebla może kosztować firmę setki tysięcy złotych (dane brytyjskiego instytutu Recruitment & Employment Confederation (REC)). Dlatego adaptacja nowego pracownika jest procesem ważnym, bardzo wpływającym na sytuację biznesową firmy oraz wymagającym strategicznych, przemyślanych decyzji.\nCzy da się uniknąć ponoszenia tego rodzaju kosztów? Na to pytanie postaramy się odpowiedzieć w tym tekście, przyglądając się kluczowym aspektom tego procesu. Razem przejdziemy przez:\nstatystyki, które uświadomią nam ile tracimy na złym onboardingu,\netapy onboardingu wraz z przykładami rozwiązań do każdego etapu,\nnajciekawsze sposoby na szybki onboarding,\nIle możesz stracić na źle przeprowadzonym onboardingu pracownika?\nOnboarding pracownika – konsekwencje\nŹle przeprowadzany onboarding generuje ogromne koszty i jest źródłem dużych biznesowych problemów. Temat, który czasem jest traktowany jako konieczny dodatek do innej pracy, jest tak naprawdę kluczowy dla sprawnie działającej firmy. Liczy się tutaj bardzo czas, zaangażowanie i przemyślane działania. Nie warto oszczędzać na onboardingu pracownika, bo niewielkie oszczędności w tym obszarze, odbiją się kosztami w dłuższej perspektywie. Warto pamiętać, że sprawnie przeprowadzany onboarding to też mniej rekrutacji w przyszłości. A o tym jak duże są koszty tego procesu, chyba nie trzeba specjalnie wspominać.\n1. Koszty organizacyjne rotacji pracowników są bardzo wysokie (100 – 300%).\nNajważniejsza ze statystyk jest taka że: Koszty organizacyjne rotacji pracowników szacowane są na od 100% do 300% wynagrodzenia zastępowanego pracownika (źródło). Wydaje mi się, że jest to tak istotna dana, że powinna otwierać oczy na to jak ważny jest dobrze przemyślany proces adaptacji pracownika. Zatrudnianie coraz to nowych osób jest bardzo drogie. Tutaj prezentuję dane finansowe, które to pokazują, ale do tego trzeba doliczyć czas poświęcony na ten proces (ktoś wdraża nową osobę) oraz to, że tak naprawdę sprzedajemy nasze know – how komuś kto za chwilę wyniesie go na zewnątrz. Więc zła adaptacja pracownika to seria kosztów i brak zysków.\nOnboarding pracownika, a koszty rotacji\n2. Dobrze przeprowadzony onboarding pracownika radykalnie (69%!) wpływa na długotrwałość zatrudnienia.\n69% pracowników chętniej zostanie w firmie przez trzy lata, jeśli doświadczyli dobrze przeprowadzonego onboardingu (źródło). Dobrze przeprowadzony onboarding to taki w którym wszystkie jego kluczowe etapy są skrupulatnie zaplanowane i realizowane zgodnie z zamierzeniami. Kluczowe jest tutaj dobre rozpracowanie procesów i dobranie adekwatnych rozwiązań.\nPracownik lojalny przez trzy lata to na współczesne warunki bardzo długi czas i co z tym związane duży zysk dla firmy. 69% to jest bardzo wysoki wynik! Warto zwrócić szczególną uwagę na tą daną. Zaplanowanie działań związanych z adaptacją nowego pracownika to jest proces, który trzeba zaplanować, ale jak pokazują dane jest to działanie, które świetnie się zwraca się w długiej perspektywie czasu.\nOnboarding pracownika, a długotrwałość zatrudnienia\n3. Onboarding pracownika ma ścisły wpływ na produktywność (+50%).\nOrganizacje ze standardowym procesem onboardingu doświadczają o 50% większej produktywności nowych pracowników (źródło). Praca nad produktywnością pracowników to działanie na które firmy wydają bardzo dużą część swojego budżetu szkoleniowego. Tymczasem można o nią zadbać już na poziomie właściwie przeprowadzonej adaptacji pracownika.\nJeżeli zadbamy o to, aby każdy krok był przemyślany i celowy, aby faktycznie ten proces rozłożyć na czynniki pierwsze i zadbać o nową osobę, możemy obniżyć koszty pracy nad produktywnością w przyszłości. 50% w tym obszarze to naprawdę bardzo dużo i coś o co warto zawalczyć.\nJak dobry onboarding pracownika zwiększa produktywność\n4. Faza onboardingu pracownika to wciąż etap w którym on się waha co do podjętej decyzji (o zatrudnieniu).\n65% pracowników jest przekonanych, że mogą znaleźć lepszą pracę gdzie indziej, oferującą większe wynagrodzenie (źródło). Myśląc o projektowaniu procesu adaptacji nowego pracownika warto też wiedzieć, że ludzie których zatrudniamy – w przeważającej większości – mają w głowie to, że jeszcze mogą odejść i że gdzieś indziej będzie im lepiej.\nWarto o tym myśleć, bo to na etapie adaptacji najłatwiej jest im te decyzje podejmować (nie mają przywiązania, wciąż spływają do nich nowe oferty w wyniku uczestnictwa w wielu procesach rekrutacji do których wcześniej przystąpili).\nNa co zwrócić uwagę przy onboardingu pracownika\n5. Nowy pracownik zaczyna efektywnie pracować dopiero po 8 miesiącach o momentu zatrudnienia.\n8 miesięcy zajmuje dojście do tego momentu w którym nowy pracownik zacznie nam dostarczać wartość dla której go zatrudniliśmy (źródło). Zatem jeżeli w tym czasie nie zadbamy odpowiednio o to, aby dobrze się czuł w naszej organizacji, to mamy ogromną szansę na to, że nawet do tego momentu nie dotrzemy.\nPoniesiemy wszystkie koszty rekrutacji, poświęcimy czas, ale nie dotrwamy wspólnie do momentu w którym ta transakcja nam się zacznie zwracać. Także pierwsze dni, tygodnie są absolutnie kluczowe dla optymalizacji kosztowej procesów rekrutacyjnych oraz dla rozwoju naszego biznesu.\nJak długo trwa onboarding pracownika\n3 najważniejsze etapy udanego onboardingu wraz z rozwiązaniami, które je ułatwiają.\nAbsolutnie nieodzownymi etapami skutecznego onboardingu pracownika są:\nPrzychodząc do nowej pracy musimy się przede wszystkim nauczyć tego w jaki sposób w niej…pracować. Jakie są procedury, programy, zasady. To bardzo dużo wiedzy merytorycznej, którą trzeba nabyć w szybkim tempie. Firmy bardzo różnie sobie radzą z tym etapem, niektóre wciąż rozwiązują to poprzez przekaz ustny (ktoś z dłuższym stażem przekazuje dane nowej osobie). Jednak coraz częściej korzysta się z rozwiązań, które pozwalają na przyspieszenie procesu i jego powtarzalność. Dobre przykłady tego rodzaju opcji to:\nPlatformy onboardingowe (wykorzystanie nowych technologii w onboardingu).\nNa rynku jest wiele dostępnych narzędzi do onboardingu. Są świetne platformy, które dbają w sposób kompleksowy o cały proces. Przykładam takich rozwiązań są te oferowane przez HCM Deck. Platforma dzięki której można zaopiekować się nowym pracownikiem od A do Z. Taka platforma pozwala na stworzenie zróżnicowanego programu szkoleniowego złożonego z modułów, video, webinarów, ankiet i nie tylko.\nSpersonalizowany i angażujący, aby nowe osoby w zespole szybko i chętnie przyswajały wiedzę o nowym miejscu. Pozwala także na analizowanie feedbacku i dokonywanie zmian na bieżąco, co jest szczególnie istotne jeżeli weźmiemy pod uwagę jak niewiele czasu mamy na to, aby przeprowadzić skuteczny onboarding pracownika.\nOnboarding pracownika – platforma do zarządzania procesem\nVideo explainery (wykorzystanie video w onboardingu)\nKrótkie filmy wyjaśniające najważniejsze procesy w firmie. Raz wykonane mogą być odtwarzane wielokrotnie. Nie trzeba za każdym razem tracić czasu na to, aby opowiadać te same historie. Co więcej, z racji tego, że jest to nagranie to umożliwia ono wielokrotne odtwarzanie (nowy pracownik może zawsze wrócić do tematu).\nWarto w ten sposób przedstawić najważniejsze i najtrudniejsze do wytłumaczenia kwestie. Przykładem tego rodzaju video (ułatwiającym proces dużej grupie osób) jest materiał instruujący studentów w jaki sposób aplikować na uczelnię. Analogicznie można pokazać każdy inny, ważny proces w firmie z którymi chcemy, aby nowy pracownik się zapoznał.\nPrzekazywanie wiedzy w formie filmów oszczędza kilkaset godzin pracy osoby, której zadaniem jest wprowadzić nowego pracownika. Nie musi przekazywać tej wiedzy (za każdym razem od nowa, a w przypadku pytań film zawsze można obejrzeć jeszcze raz). Jeżeli pomnożymy to przez liczbę rekrutacji – wychodzi wynik liczony w tysiącach godzin.\nOsobie wprowadzanej przyspiesza to czas adaptacji (może wracać do niezrozumiałych treści tak często jak tego potrzebuje, nie musi przed nikim ukrywać, że nie zrozumiała i potrzebuje jeszcze raz – warto mieć świadomość, że dla nowej osoby jest to niezręczność i problem). Dzięki temu nowa osoba jest się w stanie wdrażać do nowej organizacji trzykrotnie szybciej niż bez użycia tego narzędzia.\nOnboarding pracownika – video explainer\nBez nawiązania relacji nie będziemy w stanie sprawić, że pracownik będzie chciał angażować się pracę, a co za tym idzie, że uda nam się go zatrzymać na dłużej. Kiedyś ten obszar był ignorowany (uważano, że relacje budują się same i w międzyczasie), ale z biegiem czasu okazywało się, że zupełnie nie działa to w ten sposób. Warto zainwestować w rozwiązania z tego obszaru, ponieważ są one podstawą onboardingu pracownika. Dobrym pomysłem jest np.:\nOtwarte Karty – narzędzie, które ułatwia bardzo szybkie poznanie się nowych osób. Każdy z nas przychodzi do firmy ze swoimi przyzwyczajeniami i nawykami z poprzednich miejsc pracy. Dotyczy to przede wszystkim sposobu komunikacji. Trudno jest to zobaczyć i zdekodować na pierwszy rzut oka. To są słowa, które bardzo wpływają na efektywność pracy i jakość współpracy, ale trudno jest je wychwycić.\nNarzędzie, które w szybki sposób pozwala na opowiedzenie sobie o tym jak interpretujemy pewne sformułowania (często używane w pracy), co dla nas znaczą, czy nas motywują, czy demotywują. Wszystko w dobrej atmosferze i tak naprawdę w krótkim czasie, bo już po godzinie zarówno nowy pracownik, jak i wszyscy którzy pracują w danym miejscu już długo będą o sobie wiedzieli znacznie więcej.\nTakie poznanie się znacznie przyspiesza współpracę i wdrożenie do zespołu, a to powoduje, że przyspieszamy onboarding nowego pracownika i to na tym poziomie na którym zrobić to najtrudniej (czyli relacyjnym).\nCo ważne narzędzie może być używane zarówno offline jak i online!\nOnboarding pracownika – Otwarte Karty\n3. Zbudowanie zaufania i poczucia przynależności,\nBardzo niedocenianym, ale też niezwykle istotnym wątkiem onboardingu są kwestie związane z brandingiem. Pakiet rozwiązań wizualnych, które są nośnikiem identyfikacji wizualnej nowego pracodawcy to ważny element wchodzenia na pokład nowej osoby. Ktoś musi zobaczyć i poczuć, że znajduje się w jakiejś firmie, która niesie określone wartości i wygląda w bardzo konkretny sposób.\nZ punku widzenia zarządzania firmą jako całością może się to wydawać błahe i poboczne, ale w kontekście budowania przynależności do miejsca i zespołu jest to istotne. Także zadbanie o welcome pack z przydatnymi do pracy gadżetami firmowymi to ważny element budowania przynależności.\nTego rodzaju rozwiązania wcale nie muszą być drogie, albo skomplikowane. Wręcz przeciwnie! Często najlepiej sprawdzają się rzeczy lekki, proste i zabawne. Może to być kubek z bradingiem i fajnym hasłem budującym przynależność do grupy, koszulka ze śmiesznym napisem, którą ktoś chętnie założy, a równocześnie będzie się czuł częścią firmy (bozadbamy o branding).\nWarto nie podchodzić do rozwiązań onboardingowych z tego zakresu śmiertelnie poważnie. To ma budować przynależność, a nie poczucie nadmiernej korporacyjności zasad. Dlatego humor jest bardzo wskazany!\nOnboarding pracownika – proste rozwiązania graficzne <- opisz co jest na zdjęciu i do czego to służy\nMentoring jest świetnym – bo bardzo personalnym – sposobem na zbudowanie poczucia przynależności do danego miejsca i zadbanie o to, aby nowa osoba w danej firmie poczuła się dobrze. Co prawda dobre samopoczucie trudno wpisać jest w tabele excela (jest trudno mierzalne), ale dążenie do niego jest szalenie istotnym elementem dobrego onboardingu.\nMentoring to relacja nastawiona na doświadczanie, odkrywanie i poznawanie. Osoba mając więcej doświadczenia w danym zakresie wspiera tą, która ma go mniej. W związku z faktem, że jest to metoda relacyjna (spotyka się w niej dwoje ludzi) jest to jedna z najskuteczniejszych metod, zwłaszcza dla pracowników młodszych stażem. Sprawdzi się szczególnie, gdy:\nZatrudniamy kogoś do jego pierwszej pracy – warto mieć świadomość, że wprowadzenie do pracy kogoś kto jeszcze nigdy nie pracował jest odmiennym procesem niż wprowadzanie kogoś w nową strukturę.\nFunkcjonujemy w mocno zhierarchizowanej strukturze (aspiracyjnej), takiej w której nie ma miejsca na równą relację. Dzięki obecności mentora od razu wprowadzamy także w strukturę danej firmy.\nBardziej równowściową metodą onboardingu z udziałem człowieka jest wprowadzenie postaci „buddy”, czyli kumpla. Osoby, która w sposób koleżeński pomaga w adaptacji nowego pracownika\nBuddy w procesie adaptacji sprawdzi się szczególnie, gdy\nTworzymy spłaszczoną, nie hierarchiczną strukturę,\nW firmach w której nie ma zbyt dużej rozpiętości wieku między pracownikami.\nOnboarding pracownika – mentoring\nSzybki onboarding relacyjny, czy to możliwe? Case study.\nCo jest najważniejsze w skutecznym onboardingu pracownika? Czy wdrożenie merytoryczne (jak najszybsze doprowadzenie do tego, aby nowy pracownik zaczął skutecznie pracować), czy też wprowadzenie nowej osoby do zespołu w ujęciu relacyjnym. To trochę jak zastanawianie się nad tym co było pierwsze: jajko, czy kura ;).\nNaszym zdaniem najlepsze rozwiązanie to takie w którym zaczniemy od czegoś szybkiego relacyjnego, a później przejdziemy do merytoryki. Pytanie tylko jak szybko nawiązać relacje? Czy to w ogóle możliwe? Aby osoba stała się członkiem danego zespołu i mogła w jego ramach współpracować konieczne jest wzajemne poznanie się. I wcale nie chodzi do końca o poznanie wzajemnych preferencji kulinarnych, albo listy ulubionych filmów.\nDużo bardziej istotne jest dowiedzenie się tego w jaki sposób ktoś lubi się komunikować. Co go motywuje, a co demotywuje. Zdekodowanie przyzwyczajeń wyniesionych z poprzednich miejsc pracy. Odkrycie, czy ktoś lepiej czuje się w hierarchicznych modelach, czy bardziej w otwartych, równościowych. Ma to ogromne znaczenie dla tempa adaptacji.\nOnboarding pracownika Otwarte Karty\nKorzystając z narzędzia Otwarte Karty prowadziliśmy warsztat onboardingowy dla nowej osoby w zespole. Było kilka wyzwań z tym związanych, między innymi takie, że: nowa pracowniczka była zdecydowanie młodsza od pozostałych osób, ponadto była jedyną kobietą, co więcej pozostałe osoby pracowały ze sobą ponad 5 lat, więc wszyscy (oprócz niej) byli bardzo zgrani.\nW momencie w którym robiliśmy warsztat kończył się jej pierwszy miesiąc pracy. Okazało się, że nowa osoba (Kasia) przez ten czas, na poziomie relacji, nie była w stanie się wdrożyć do zespołu. Uruchomiliśmy rozgrywki z obszaru onboardingu, podczas których każda z osób miała możliwość opowiedzenia o sobie i wypowiedzenia się.\nDla Kasi był to pierwszy moment w którym w ogóle miała możliwość powiedzenia tej grupie czegoś o sobie! Co ciekawe dla jej współpracowników było szalenie zaskakujące to jaką jest osobą i ile jeszcze może wnieść do zespołu (co wcześniej nie przyszło im do głowy).\nRozgrywka trwała 1 godzinę. Był to czas potrzebny do uruchomienia procesu poznawania się, który po rozgrywce przebiegł już bardzo płynnie. Otwarte Karty dały czas, przestrzeń, dodały odwagi i wzbudziły ciekawość. Reszta wydarzyła się sama w bardzo szybkim tempie.\nOnboarding pracownika case study\nJeżeli chcesz się dowiedzieć jak szczegółowo przeprowadzić rozgrywkę, która pomoże w onboardingu pracownika zerknij tutaj.\nJeżeli zainteresował Cię bardziej temat Otwartych Kart skorzystaj z darmowego webinaru.\nMam nadzieję, że mój przewodnik po onboardingu pracownika był dla Ciebie ciekawy. Teraz chciałabym się od Ciebie dowiedzieć, która z informacji była najbardziej przydatna?\nCzy były to statystyki, czy etapy wraz z rozwiązaniami, a może przykład szybkiego rozwiązania onboardingowego?\nA może coś jest niejasne i potrzebujesz podpowiedzi?\nNapisz o tym w komentarzu, a ja postaram się Ci podpowiedzieć.\nManagement 3.0 – jakie ma zalety i jak go wdrożyć?


Na rowerach - śladami zabytków - Przewodnik Katolicki\nKażda miejscowość w Polsce ma tajemnice godne odkrywania. Zabytki, ich dzieje, legendy, warto poznawać już od najmłodszych lat. Z bogatą historią można zetknąć się także w Kazimierzu Biskupim. Ta miejscowość urzekła grupę uczniów i nauczycieli Szkoły Podstawowej im. Juliusza Słowackiego w Golinie, uczestników niedawnego rajdu rowerowego.\nZ pasjonującą historią i wnętrzem XII-wiecznej fary kazimierskiej zapoznał nas proboszcz parafii ks. Krzysztof Gąsiorowski. W latach 1998–2001 był on wikariuszem parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Golinie. Farę – kościół św. Marcina z Tours – zbudowano ok. połowy XII w. Możliwe, że na miejscu drewnianej świątyni. Dokładna data jego erygowania, przypisywanego m.in. Piotrowi Wszeborowicowi, nie została ustalona. W latach 1505–1520, staraniem bp. poznańskiego Jana Lubrańskiego, który był tutaj proboszczem ok. 1485 r., i jego brata, wojewody poznańskiego Mikołaja, kościół rozbudowano w stylu gotyckim. Kolejne przebudowy, po zniszczeniach z okresu wojen szwedzkich oraz pożarze w 1729 r., zatarły wiele elementów romańskich i gotyckich. W 1859 r. budowlę wydłużono w kierunku zachodnim. W latach 90. XX w. odsłonięto pozostałości romańskiego portalu w południowej ścianie kościoła. Styl romański jest dziś widoczny jedynie w wątkach części murów absydy, prezbiterium i częściowo nawy, wykonanych z ciosów piaskowca.\nKs. Gąsiorowski zapoznał nas również z dziejami życia i kultem Pięciu Braci Męczenników; ich relikwie znajdują się w farze. Później przyjrzeliśmy się – niestety z oddali – zabytkowemu kościółkowi św. Izaaka, który znajduje się na cmentarzu, i studni nazywanej „Łosośką”. Stąd udaliśmy się do pobernardyńskiego klasztoru. Powstał on w 1514 r. z fundacji bp. Jana Lubrańskiego i wspomnianego już Mikołaja Lubrańskiego, ówczesnego właściciela miasta. Zgodnie z zamysłem biskupa klasztor stał się głównym ośrodkiem kultu świętych Pięciu Braci Męczenników w Polsce. Tu w 1536 r., dzięki staraniom bp. Lubrańskiego, trafiły ich relikwie. Pierwotne zabudowania drewniane zastąpiono z czasem murowanymi. Świątynia powstała do 1518 r., wkrótce dobudowano do niej od południa kaplicę św. Anny (rozebraną w XVIII w.). Około 1520 r. zakończono budowę klasztoru, w latach 1621–1624 dobudowano wydłużone skrzydło północne. Kościół i klasztor, zniszczone w czasie wojny szwedzkiej, zostały odbudowane w II poł. XVII w. Wieżyczkę nad nawą wzniesiono w 1692 r. Krużganki Drogi Krzyżowej oraz wieżę bramną, pełniącą jednocześnie rolę dzwonnicy, ustawiono w latach 1760–1761. Niestety, w ramach represji w 1898 r. władze carskie zamknęły klasztor. Jego obecni gospodarze – Misjonarze Świętej Rodziny – przybyli tu w 1921 r. Po wybuchu II wojny światowej, w 1939 r. Niemcy utworzyli w klasztorze obóz dla księży polskich. Obecnie mieści się w nim Wyższe Seminarium Duchowne (sekcja Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu). Jest tu też niewielkie muzeum misyjne.\nSzkolny rajd rowerowy odbył się z okazji dziesięciolecia wejścia w życie podziału administracyjnego Kościoła w Polsce ustanowionego przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Podział był kontynuacją wyznaczników zawartych w bulli Totus Tuus Poloniae Populus z 1992 r.; dotyczył też zmiany granic archidiecezji gnieźnieńskiej. Został do niej wtedy przyłączony prawie cały dekanat goliński (z wyjątkiem parafii św. Marcina z Tours w Kazimierzu Biskupim i klasztoru Ojców Kamedułów w Bieniszewie). Przed zmianami dekanat ten funkcjonował w granicach diecezji włocławskiej (powstał na mocy dekretu biskupa włocławskiego Jana Zaręby z 20 stycznia 1971 r.) Obecnie dekanat goliński tworzą parafie: Golina, Cienin Kościelny, Kawnice, Myślibórz i Lądek k. Konina.\nW tekście wykorzystano informacje zawarte na stronie internetowej www.kazimierz-biskupi.pl


Strona głównaEnergetykaTadeusz Skobel nowym wiceministrem w ME\nTadeusz Skobel posiada wieloletnie doświadczenie w zarządzaniu dużymi podmiotami gospodarczymi. Pełnił funkcję Przewodniczącego i Członka Rad Nadzorczych. Przez 11 lat był Prezesem PKP Energetyka. Doskonale zna zagadnienia związane z sektorem energetycznym i kolejowym. Posiada duże doświadczenie z obszaru dystrybucji energii elektrycznej i jej sprzedaży. Dysponuje dużą wiedzą w realizacji inwestycji i usług elektroenergetycznych.


enia, oprócz groźnych zjawisk takich jak trąby powietrzne przynosi latem również temperatury, które potrafią sięgać trzydziestu, a nawet czterdziestu stopni w cieniu. Jest to szczeg\nDodane: 16-02-2020 11:17\nCoraz częściej można w Polsce doświadczyć wręcz afrykańskich upałów. klimat, który nieustannie się zmienia, oprócz groźnych zjawisk takich jak trąby powietrzne przynosi latem również temperatury, które potrafią sięgać trzydziestu, a nawet czterdziestu stopni w cieniu. Jest to szczeg\nPoradnik dla początkujących - skuteczne pozycjonowanie ToruńDlaczego urlop życia warto spędzić w Andaluzji?Busem do pracy za granicęObrabiarki sterowane komputerowoOn call services - electriciansTrudny temat - o ceremoniach pogrzebowcyhLeczenie w PolsceOgólny tekst o prawieSerwisowanie samochodów i motorówMedyczna statystyka. Czyli czy opłaca się wprowadzać określony produktLights and wires - who and for how much?Gdzie pozycjonować?Dla kogo usługa wirtualnego biura?Z pociechą u psychologaWyposażenie barów na plenerowej imprezieSzybalski-stomatologia.plPo co nam odżywki białkowe?When is best time to hire cleaning serviceIstotny dział medycyny- chirurgia estetycznaJak działają tłumaczeniaKiedy nie możesz już wytrzymać. O pomocy psychologaCzy wiesz jak bhp żeby później tego nie żałować?Leaking facet? Call a plumberKiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Ogrodzenia - komu potrzebne i dlaczegoMasz firmę, potrzebujesz prawnika?Krótko i zwięźle o geodezji i wszystkim wokółRozliczasz samodzielnie podatki? Przeczytaj!O kwestiach technicznychZimowy taras - jak go ogrzać?


Jesteś tutaj:Radio eM»MIASTO»W Kielcach powstanie Vademecum Wolontariatu na skalę europejską\n28 lutego 2019 / Tekst Magdalena Nowak\nMiasto Kielce w ramach projektu ma szansę wzmocnić swoje kompetencje w obszarze sportu i społeczeństwa obywatelskiego. -Jesteśmy miastem, który jest liderem projektu, współfinansowanym w ramach programów Unii Europejskiej Erasmus +. Mamy doświadczenia, nie tylko związane ze sportem, którymi możemy się dzielić - powiedział Bogdan Wenta, prezydent Kielc. -Musimy podejmować takie inicjatywy, pierwszym krokiem była nagroda Europejskie Miasto Sportu, teraz kontynuujemy działania. W ten sposób budujemy nie tylko wymianę informacji z innymi krajami, ale też łańcuch znajomości, które mam nadzieję, będą miały odzwierciadlenia na gruncie lokalnym - uzupełnił prezydent Kielc.\nLiderem projektu jest Miasto Kielce a partnerami są: Klub Balonmano Granollers, (Hiszpania), Lugi HF (Szwecja), Młodzieżowe Centrum Kultury z Mariboru (Słowenia), Urząd Miasta z Bragi i Budapesztu (Portugalia, Węgry) oraz Piłkarski Klub Željezničar z Sarajewa (Bośnia i Hercegowina). Każdy z nich posiada doświadczenie i wiedzę w dziedzinie sportu i wolontariatu sportowego, na podstawie których można będzie stworzyć modelowy program funkcjonowania i szkolenia wolontariuszy.\n-Na dzisiejszym spotkaniu omawialiśmy krok po kroku nasze działania projektowe. Wynikiem współpracy będzie Vademecum Dobrych Praktyk Wolontariatu Sportowego oraz Program Treningowy dla Wolontariuszy. Te dwa dokumenty będą pomocnymi podręcznikami, dla osób które będą chciały zostać wolontariuszami - tłumaczy Katarzyna Telka, kierownik Referatu Sportu i Turystyki w Urzędzie Miasta.\nJedną z uczestniczek spotkania inauguracyjnego była Mira pochodząca Bośni i Hercegowiny. -Reprezentuje piłkarski klub sportowy, który jest silnie zaangażowany w wolontariat sportowy. Mamy duże doświadczenie w prowadzeniu takich akcji i mam nadzieję, że nasza współpraca będzie owocna - powiedziała uczestniczka.\n"Wolontariat w Twoim mieście, w Twoim regionie” to projekt współfinansowany w ramach programu Unii Europejskiej Erasmus +, który został wybrany do dofinansowania w ramach konkursów ogłoszonych przez Komisję Europejską. Latem 2020 roku projekt zostanie sfinalizowany. Publikacje zostaną przetłumaczone na siedem języków.


Porady o zagadnieniu maty grzewcze w dziale dom z ogrodem - http://dom-z-ogrodem.telewizorylcd.rzeszow.pl/\nPorady o zagadnieniu maty grzewcze w dziale dom z ogrodem\nFolie grzewcze sufitowe Promieniowanie podczerwone na pozytywny wpływ naSposób na ogrzanie pomieszczeń w domu jest bardzo wiele. W ostatnim czasie coraz większą popularnością cieszą się promienniki. Emitują one promieniowanie podczerwone, które bezpo zapraszam do lektury\nMaty grzewcze na podczerwień To samo dotyczy osób pragnących miećJest wiele sposobów na ogrzewanie budynków, dlatego też każdy znajdzie dla siebie coś odpowiedniego. Wybór powinien być jednak dobrze przemyślany ze względu na to, że ogrzewanie pochłan wszystko\nLista porad Wykaz wpisów Lista opracowań\nCzego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachO kostce, budowie domu i wykończeniu ogrodu6 Największych Mitów O Tym Jak Mieć Saunę w OgrodzieWytwarzanie prądu z energii słonecznej6 Największych Błędów Na Drodze Aby kupić rolety, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Lubisz kupić rolety? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Na temat ogrodzeń. Fakty i ciekawostkiO saunie drewnianej do ogroduJak cyklinować parkiet w roku 2021?Ciekawe infromacje o tym jak Kupić BramęDobrze zbudowany taras. materiały i wykończeniePrace budowlane i wykończenioweKto musi cyklinować parkiet?Lepsze od basenu - jacuzzi w ogrodzieNowe podejście w 2020 jak dostać dotację na fotowoltaikęChciał Tylko nawadniać ogród. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...SPA w ogrodzie? Tak to możliwe!Jak ujarzmić energie słonecznąWytwarzanie prądu z energii słonecznejDomowa elektrownia słonecznaKwestia ogrodzenia- jak bardzo jest ważne?Ogrodowa bania kąpielowaGdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęDobre strony sauny w ogrodzieSauny w kształcie beczki12 Wskazówek Aby cyklinować parkietCzy da się w 2020 kąpać się balii?Energia ze słońca!Czy cyklinować parkiet można tanio?Bruk i wykończenie wokół budynku


Odłogiem - Zabawa językiem polskim\nSformułowanie "być w komplecie" jest przez nas używane w określonych sytuacjach. Stosujemy je wówczas, kiedy chcemy podkreślić, że są już wszystkie osoby potrzebne do czegoś. Dla przykładu mówi się tak na zorganizowanych wycieczkach, kiedy po tak zwanym czasie wolnym trzeba się zebrać w wyznaczonym miejscu i każdy czeka, aż dotrą na nie pozostali, a kiedy już wszyscy dotrą, ktoś daje znak przewodnikowi, iż grupa jest w komplecie. To samo tyczy się wypraw rodzinnych, zawsze czeka się na tych, co to się gdzieś zawieruszyli. http://�źyczenia-urodzinowe.eu/dla-dzieci