Zahartowany przez porażki. Pierwsze kroki Kobego Bryanta w NBA - weszlo.com\nOpublikowane 03.02.2020 18:22 przez\n– Niekiedy w siebie wątpię. Jak każdy. Czasami się obawiam. Są takie dni, gdy wchodzę do hali z myślą: „Bolą mnie plecy, bolą mnie nogi, wszystko mnie boli. To nie będzie mój mecz. Chcę odpocząć”. Wszyscy czasem się tak czujemy. Chodzi o to, żeby nie skapitulować przed tymi myślami. Nie dać się im zdławić – stwierdził kiedyś Kobe Bryant. I trzeba mu oddać, że nie rzucał słów na wiatr. Sam żył według tej maksymy. Między innymi w tym tkwił zresztą jego fenomen. „Black Mamba” był bowiem zawodnikiem nie tylko piekielnie utalentowanym, ale i niemożliwym do złamania.\nNie pękł nawet wówczas, gdy pokpił swoje pierwsze poważne wyzwanie w play-offach NBA.\n12 maja 1997 roku atmosfera w hali Delta Center zrobiła się naprawdę gorąca. Jeszcze przed meczem wydawało się niemal pewne, że miejscowi Utah Jazz nie dadzą się już zaskoczyć Los Angeles Lakers i w piątym starciu półfinałów Konferencji Zachodniej przypieczętują spodziewany awans do kolejnej fazy play-offów. Jednak ambitna ekipa z Miasta Aniołów nie dawała za wygraną, rozpaczliwie szukając swojego drugiego zwycięstwa w serii, które pozwoliłoby złapać kontakt z Jazz i przenieść rywalizację z powrotem do Kalifornii.\nNa piętnaście sekund przed końcową syreną Karl Malone – MVP sezonu regularnego, w tamtym czasie największa gwiazda ligi obok Michaela Jordana – spudłował rzut, który wyprowadziłby Utah na dwupunktowe prowadzenie. Gdyby „Mailman” wtedy trafił, Lakers znaleźliby się pod ścianą. Zamieszanie podkoszowe nie przyniosło jednak ponowienia akcji Jazz – posiadanie przeszło na stronę gości z Los Angeles. Lakers mieli zatem – jakkolwiek by to nie zabrzmiało – całkiem sporo czasu, by przeprowadzić akcję na wagę zwycięstwa. Jedenaście długich sekund. Ciążąca na nich presja była rzecz jasna spora, lecz nie przesadna. Ewentualna pomyłka oznaczała bowiem tylko dogrywkę, a nie definitywne odpadnięcie z play-offów.\nByć może dlatego trener Lakers, Del Harris, postanowił zaryzykować.\nHarris nie miał do dyspozycji zawodników, na których mógł zazwyczaj polegać w końcówkach wyrównanych spotkań. Shaquille O’Neal, największa gwiazda drużyny z LA, musiał opuścić parkiet na półtorej minuty przed końcem gry z powodu osiągnięcia limitu przewinień. Odpadła zatem możliwość rozpisania zagrywki, kończącej się podkoszową akcją olbrzymiego centra, co zresztą też niosło za sobą istotne ryzyko, ponieważ Shaq fatalnie wykonywał rzuty wolne. Dalej. Robert Horry – nie bez kozery zwany „Big Shot Bob”, specjalista od arcyważnych trafień – wyleciał do szatni po wdaniu się w awanturę z przeciwnikiem. Z kolei Byron Scott, niezwykle doświadczony obrońca, w ogóle w starciu z Jazz nie wystąpił z powodu niegroźnej, lecz dokuczliwej kontuzji nadgarstka.\nKrótko mówiąc, najbardziej zaufani ludzie Harrisa znajdowali się poza grą. A przecież komuś trzeba było wsadzić tę cholerną piłkę w dłonie. Komuś trzeba było powierzyć najważniejszy rzut sezonu. Ktoś musiał wziąć na siebie ciężar odpowiedzialności za losy zespołu.\nTrener zagrał więc w pewnym sensie va banque. Postanowił, że ostatnią akcję podstawowych czterdziestu ośmiu minut spotkania weźmie na siebie Kobe Bryant. Nieopierzony pierwszoroczniak, dla którego był to absolutny debiut w starciu tego kalibru. – Najważniejsze, to żebyś w ogóle oddał rzut – pouczył chłopaka szkoleniowiec. – Wytrzeszczyliśmy oczy ze zdumienia podczas przerwy – opowiadał w jednej ze swoich książek wspomniany Shaq. – Cały nasz sezon wisiał na włosku i zależał od tej właśnie akcji. Na parkiecie wciąż mieliśmy kilku weteranów. Tymczasem trener Del Harris rozpisał akcję dla Kobego. Który nie był po prostu pierwszoroczniakiem. On był osiemnastoletnim pierwszoroczniakiem!\nKobe chętnie wziął na siebie odpowiedzialność. Właściwie, to w głębi duszy jej pragnął. Był gotów, żeby stać się bohaterem Los Angeles.\nJazz oczywiście nie zdecydowali się na podwojenie krycia nastolatka. Nie warto było ryzykować, gdyż Bryant mógł w dogodnym momencie odegrać piłkę pozostawionemu bez opieki koledze. A koszykarze z Salt Lake City nie mogli przecież wówczas wiedzieć, że mają do czynienia z chłopakiem, który w przeciągu paru lat stanie się największą gwiazdą NBA i zostanie obwołany następcą Michaela Jordana. Gdyby zdawali sobie z tego sprawę, być może potraktowaliby go inaczej, z nieco większym respektem. Jednak w swoim debiutanckim sezonie Bryant – choć sporo się dyskutowało o jego wielkim potencjale – był zaledwie rezerwowym, notował średnio około ośmiu punktów na mecz. Nic nadzwyczajnego. Nie wybrano go nawet do pierwszej piątki najlepszych debiutantów ligi. W sumie zawodnicy Utah byli lekko zdumieni, że decydujące posiadanie powierzono właśnie Kobemu, a nie na przykład Nickowi van Exelowi. To jakaś sztuczka, czy trener Lakers naprawdę wierzy, że ten gówniarz zrobi akcję na wagę zwycięstwa?\nJak przypomina Roland Lazenby w książce „Kobe Bryant. Showman”, trener Harris był potem dziesiątki razy pytany, dlaczego obarczył najmniej doświadczonego zawodnika w swoim zespole największą odpowiedzialnością. Zwłaszcza, że w sezonie zasadniczym niespecjalnie ufał Kobemu. Aż tu nagle tak brawurowa zagrywka. – Tłumaczył, że jego zdaniem umiejętności Bryanta w grze jeden na jednego sprawiały, iż był najlepszym wyborem do oddania decydującego rzutu – pisze Lazenby.\nZegar ruszył. Po wznowieniu gry partnerzy Kobego rozbiegli się po parkiecie, odciągając przeciwników i pozostawiając młodemu otwarty korytarz do kosza. No, prawie otwarty. Trzeba było poradzić sobie z ominięciem pojedynczej, lecz dość poważnej przeszkody w osobie Bryona Russella, który ochoczo wziął na siebie krycie Bryanta. Skrzydłowy Utah ustawił się nisko na nogach i w charakterystyczny, nieco prowokacyjny sposób podciągnął nogawki spodenek, sygnalizując pełną gotowość do akcji. Z natury zadziorny Russell uwielbiał właśnie takie sytuacje – zasłynął przecież w świecie koszykówki jako zawodnik często odpowiadający za pilnowanie Jordana podczas niezapomnianych konfrontacji Jazz z Chicago Bulls.\nPięć sekund do końca. Bryant miarowo zbliża się do Russella, kozłując i obmyślając plan na przechytrzenie nabuzowanego przeciwnika.\nTrzy sekundy do końca. Bryant odważnie, bardzo agresywnie naciera na rywala, spychając go w głąb strefy obronnej. Przeprowadzi w swojej karierze jeszcze setki, albo i tysiące takich akcji, a znakomita część z nich zakończy się sukcesem.\nDwie sekundy do końca. Bryant wykonuje sugestywny zwód, udaje mu się lekko oszukać Russella. Zyskuje tym samym bezcenną przestrzeń do rzutu. Pozostali zawodnicy Jazz nawet nie spieszą z asekuracją – jest już o wiele za późno na interwencję. Młody ich wykiwał. Ma w miarę czystą pozycję i może przesądzić o zwycięstwie Lakers. Wystarczy trafić z odchylenia. Zadanie bardzo trudne, ale przecież nie niewykonalne.\nSekunda. Sympatykom Jazz krew na moment zamarza w żyłach, bo piłka przepięknym łukiem frunie w stronę kosza.\nI nie trafia choćby w obręcz, lądując wprost w wyciągniętych łapczywie ramionach Karla Malone’a.\nAir-ball. Kibice zgromadzeni w Delta Center, którzy jeszcze przed momentem zastygli z przerażenia, teraz podskakują, rycząc z ekscytacji i śmiejąc się do rozpuku. Końcowa syrena oznacza dogrywkę. Tam Jazz nie dają już szans osłabionym przeciwnikom i definitywnie eliminują ich z play-offów, zwyciężając 98:93. Bryant oddaje jeszcze pięć rzutów, na punkty zamienia ledwie jeden z nich. Czterokrotnie myli się zza łuku, szukając rozpaczliwie trafienia trzypunktowego. W sumie notuje tamtego wieczora aż cztery air-balle. Kończy spotkanie jako totalne pośmiewisko dla kibiców Jazz i schodzi do szatni wśród ogłuszających śmiechów oraz gwizdów. – Kiedy mecz się skończył, Bryant stanął na parkiecie, zmarszczył brwi i oblizał wargi. Wyglądało, jak gdyby miał się za chwilę rozpłakać – pisze Lazenby.\nLos Angeles Lakers 93:98 Utah Jazz (play-offy NBA 1997).\nDzień po porażce Los Angeles Lakers kalifornijskie media podzieliły się na dwa obozy. Część dziennikarzy otwarcie krytykowała Bryanta. Sugerując, że za bardzo zdominował grę zespołu w dogrywce, zbyt często oddawał rzuty. Ich zdaniem był to kolejny przejaw arogancji nastolatka, a jego cztery air-balle to nic innego, jak zasłużona lekcja pokory. „Lakers Get Aired Out” – taki nagłówek wywaliło na pierwszą stronę pismo Los Angeles Times. Reporter tej gazety znaczną część swojej pomeczowej refleksji poświęcił konfliktowi na linii Del Harris – Nick van Exel. Sugestia była oczywista – gdyby nie napięte relacje obu panów, to właśnie błyskotliwy van Exel, który całą dogrywkę przesiedział na ławie, grałby pierwsze skrzypce w końcowej fazie meczu. Z oczywistą korzyścią dla Lakers.\n– Bardzo chciałem oddać ostatni rzut – mówił wprost van Exel. – Trener wolał wyznaczyć Kobego. Który będzie jednym z najlepszych zawodników w lidze, jestem przekonany. Ale to wszystko spadło na niego trochę za szybko, nie dał rady. Piąty mecz play-offów, nie możemy przegrać. Ogromne napięcie. Kobe jest bardzo młody, więc na pewno pragnął po raz pierwszy poczuć tę presję na sobie.\n– To frustrujące – żalił się kontuzjowany Byron Scott. – Z boku obserwować sytuacje, w których wiesz, że potrafiłbyś pomóc drużynie.\nNarracja drugiego obozu była natomiast przeciwna. Chwalono Kobego, że jako jedyny w drużynie pełnej doświadczonych zawodników pokazał na finiszu charakter. I nie stchórzył w kluczowym momencie spotkania. A że ostatecznie nie wyszło? Cóż, wartościowa nauczka na przyszłość, nie ma powodu do rozdzierania szat. Do tej grupy również przyłączyli się niektórzy zawodnicy. Także ci z Utah Jazz. – Kobe jest jeszcze młody, wszystko jest dla niego nowe – powiedział dziennikarzom John Stockton, wybitny rozgrywający ekipy z Salt Lake City. – I tak grał w całej serii ze sporą pewnością siebie, ale w końcu musiał oddawać najtrudniejsze rzuty, no i nie dał rady.\nTwardo po stronie Bryanta opowiedział się przede wszystkim Shaquille O’Neal, który już w pomeczowej rozmówce stwierdził, że „Kobe jako jedyny pokazał w dogrywce jaja”. Jego głos znaczył w tamtym czasie zdecydowanie najwięcej, jeżeli chodzi o szatnię Lakers. – Nasz pierwszy sezon. Tak naprawdę ten mecz z Utah to moje pierwsze ważne wspomnienie wspólnej gry z Kobem – opisywał swoje odczucia Shaq. – Podczas dogrywki zauważyłem, jak wielu chłopaków kręci z niedowierzaniem głowami. Słyszałem, jak pytają: „Co ten Kobe, do cholery, wyprawia?”. Ale kiedy zabrzmiała końcowa syrena, ja chciałem od razu dać Kobemu do zrozumienia, że cały czas w niego wierzę. Objąłem go i powiedziałem mu słowa, które sam wcześniej usłyszałem po porażce do zera w finałach NBA. „Widzisz tych wszystkich śmieszków? Słyszysz, jak z ciebie kpią? Zapamiętaj ich. A za rok wróć tutaj i skop im wszystkim tyłki”.\nKto by pomyślał, że ci dwaj wkrótce zawiążą – używając słynnego powiedzonka – szorstką przyjaźń, a później popadną w otwarty konflikt, którym świat NBA będzie się emocjonował przez kilka ładnych lat.\n– Końcówka starcia z Utah zdefiniowała późniejszą karierę Bryanta – twierdzi Jerry West, jedna z największych postaci w historii Lakers. West jeszcze za swoich zawodniczych czasów dorobił się wymownej ksywki „Mr. Clutch”, którą można trochę topornie przetłumaczyć jako „Pan Decydujący”. Zawsze wytrzymywał ciśnienie w końcówkach spotkań. Być może dlatego był jednym z tych, którzy jako pierwsi dostrzegli w Bryancie pierwiastek wyjątkowości. Niefortunna seria air-balli tego nie zmieniła. – Nie chodzi o to, że rzucił jednego air-balla. Nie chodzi o to, że rzucił drugiego. Sęk tkwi w tym, że spróbował po raz trzeci i czwarty. Niewielu by się na to zdobyło. Kobe był nieustraszony. To go zawsze wyróżniało i sądzę, że przede wszystkim to otworzyło mu drogę do wielkości.\nPo latach sam zawodnik przyznał: – Dziś czule wspominam ten mecz z Utah. Ale wtedy byłem zrozpaczony. Ta porażka pomogła jednak ukształtować mój charakter. Jako młody zawodnik nie zdajesz sobie sprawy, jaki wpływ może mieć na ciebie tego rodzaju sytuacja.\nBezpośrednio po meczu Bryant powiedział natomiast dziennikarzom: – Teraz muszę o tym zapomnieć. Jednak w odpowiednim czasie sobie o tym przypomnę. Kiedy latem, podczas przygotowań do następnego sezonu, będę już zmęczony i trochę zdołowany. Kiedy wszystko będzie mnie bolało i nie będzie mi się chciało już dłużej ćwiczyć, to przypomnę sobie o tej porażce i mam nadzieję, że wspomnienie doda mi trochę energii. (…) Ta sytuacja jest jak woda płynąca pod mostem. Nie zwracasz na nią uwagi, ale przecież ona cały czas jest gdzieś w pobliżu.\nKilka dni później zatelefonował do niego agent, chcąc delikatnie wybadać, czy nastolatek nie przejmuje się za bardzo licznymi głosami krytyków. – Niech spierdalają – rzucił krótko Kobe. – Pierdolić ich. Nikt inny nie chciał rzucać.\nMieliśmy dwudziesty czwarty numer w drafcie. Nigdy w życiu bym nie pomyślał, że damy rade zgarnąć Bryanta.\nJohn Black, były pracownik Los Angeles Lakers\nCo ciekawe – niewiele brakowało, a Kobe w ogóle nie rozpocząłby swojej kariery w Los Angeles Lakers.\nDo draftu Bryant przystąpił bardzo wcześnie, bo już w wieku siedemnastu lat, z całkowitym pominięciem etapu uniwersyteckiego. Na poziomie szkoły średniej rzecz jasna szalenie wyróżniał się talentem, bił wszelkie rekordy punktowe. Miały więc na niego chrapkę najbardziej prestiżowe uczelnie w Stanach, między innymi Duke i North Carolina. W tych kuźniach wykuto naprawdę wiele talentów, żeby wymienić tylko Granta Hilla i – rzecz jasna – Michaela Jordana. Lecz Kobemu straszliwie paliło się do przejścia na profesjonalizm. Trudno powiedzieć, co było w jego przypadku większe: zapał do ciężkiej pracy czy pewność siebie, zakrawająca o zuchwałość. – Często nie spał do pierwszej w nocy, ale niezależnie od tego, jak późno się położył, zawsze wcześnie rano był już na nogach i odbywał niewiarygodnie wymagające treningi – opowiadał Michael Harris. Marketingowiec, dbający o wizerunek zawodnika na pierwszym etapie jego kariery.\n– To największa szansa w moim życiu. Chcę z niej skorzystać już teraz. Nie wiem czy dam radę. Jeśli mam upaść, to… trudno – zarzekał się sam Bryant. – Szczerze mówiąc, wydawało mi się, że chłopak trochę przesadza. Myślami wciąż wybiegał w stronę NBA i marzył o rywalizacji z zawodowcami. Wierzył w siebie bardziej niż ktokolwiek inny – dodał Harris.\nKobe rzeczywiście uwielbiał porównywać się z wielkimi postaciami ligi. Zwłaszcza z Jordanem. Ponoć zdarzało mu się nawet opowiadać zmyślone historyjki o tym, jak podczas gierki pokazowej ośmieszył tego czy innego gwiazdora. Co wcale nie oznacza, że w głębi duszy nie podziwiał wybitnych koszykarzy. – Jako dzieciak, jednego dnia byłem na boisku jak Magic Johnson, następnego jak Larry Bird. Potem w lidze pojawił się Michael, więc natychmiast zostałem Michaelem Jordanem. Podobnie jak Barkleyem, Stocktonem i innymi – opowiadał w książce „Basketball: A Love Story”. – Każdego dnia zmieniałem idola, w którego chciałbym się wcielić. Wydaje mi się, że obskoczyłem w ten sposób w swojej wyobraźni całą historię NBA.\nNaśladowanie ulubionych zawodników naprawdę weszło Bryantowi w krew. – Ukradł wszystkie moje sztuczki! – po latach powiedział o nim Jordan. Koledzy z zespołu trochę kpili sobie czasem z Kobego, który nawet manierą w głosie zaczął do złudzenia przypominać „Jego Powietrzność”, w jego stylu wytykał też język podczas spektakularnych zagrań. Ale chłopak uczył się także od innych. O porady prosił Clyde’a Drexlera, naśladował pracę nóg Hakeema Olajuwona i tak dalej.\nWokół niepokornego i bajecznie uzdolnionego zawodnika zrobiło się głośno na długo przed jego dołączeniem do ligi. Z rozmaitych względów, także osobistych. Kobe umawiał się bowiem przez pewien czas ze wschodzącą gwiazdą muzyki R&B, Brandy. No a przede wszystkim dość buńczucznie wypowiadał się na temat swojej przyszłości w świecie zawodowego basketu.\nZresztą wielkie zainteresowanie i równie duże kontrowersje wzbudzał sam fakt, że tak młody zawodnik w ogóle przechodzi na zawodowstwo. Bryant nie był może pod tym względem pionierem, ale zdecydował się wkroczyć na – jakkolwiek spojrzeć – bardzo nietypową ścieżkę rozwoju, co nie wszyscy za oceanem pochwalali. Twierdzono, że napływ nieoszlifowanych zawodników obniży poziom ligi i zakłóci harmonię między światami koszykówki profesjonalnej oraz uczelnianej. Od strony – nazwijmy to – moralnej podważano natomiast możliwość podpisywania wielomilionowych kontraktów sponsorskich przez tak młodych, niedoświadczonych życiowo ludzi. Mało tego, atmosferę podkręcił również wspomniany Harris. Głęboko wierząc, że Bryant wkrótce stanie się kurą znoszącą złote jaja. Podczas wywiadu w ESPN palnął, że kariera Kobego z całą pewnością będzie w przyszłości porównywana z karierą MJ-a.\nSam wtedy nie do końca wierzył, że ta śmiała prognoza może okazać się trafna.\nJego wypowiedź miała tylko wzbudzić trochę zamieszania, może nawet oburzenia. Cel został zrealizowany.\nZawodnik też dolewał oliwy do ognia – nie miał wielkiego obycia w kontaktach z mediami, stąd podczas publicznych wystąpień zawzięcie starał się pozować na luzaka, żeby zamaskować zdenerwowanie. W efekcie wychodził na trochę krnąbrnego, zadufanego w sobie gówniarza. Przypięto mu wówczas kilka niezbyt przyjemnych i nie do końca zasłużonych łatek, których zrywanie trwało kilkanaście lat. Tak czy owak, ostatecznie Kobe przystąpił do draftu w 1996 roku i został wybrany z numerem trzynastym. Niekoniecznie w jego przypadku pechowym.\nDziś oczywiście wiemy, że był najlepszym zawodnikiem w tamtym roczniku, więc tak niska pozycja może nieco dziwić, no ale łatwo się mądrzyć z perspektywy czasu. Draft był wybornie obsadzony, aż roiło się w nim od wielkich talentów. Z jedynką wybrany został Allen Iverson, który niemal z miejsca stał się czołową postacią NBA, a już wcześniej sygnalizował swoje niewiarygodne możliwości w college’u.\nPozbawiony uniwersyteckiego doświadczenia Bryant był kąskiem smakowitym, lecz istniało pewne zagrożenie, że również zatrutym. – Te historie są zazwyczaj bardzo do siebie podobne – pisze Jonathan Abrams, autor książki „Boys Among Men”, traktującej o koszykarzach, którzy trafili do NBA z pominięciem college’u. – Chłopcy z liceów, którym wszyscy prognozują wielką karierę w zawodowej lidze. W którymś momencie nadchodzi jednak moment weryfikacji. Potem zapamiętujemy tylko tych, którym się udało. Ale są też zawodnicy, którzy nigdy nie zrealizowali swojego potencjału, albo w ogóle go w sobie nie posiadali. Obecnie mają około czterdziestu lat, a nad ich głowami kłębią się ciemne chmury. Szansa na sławę i majątek dawno przepadła. Nie wszyscy mieli to szczęście, by we właściwym czasie trafić do właściwej drużyny.\nPatrząc na sprawę w ten sposób, do Kobego szczęście się szeroko uśmiechnęło.\nZ drugiej jednak strony – skoro o Bryancie było tak głośno, skoro jego możliwości wzbudzały tak powszechny zachwyt, to ciśnie się na usta podstawowe pytanie: dlaczego dopiero trzynasta pozycja? Zadecydował wyłącznie wiek?\nBa, to nie koniec wątpliwości. Z jakiego powodu Charlotte Hornets, którzy pierwotnie wybrali cudownego nastolatka, następnie (prawie) bez najmniejszego żalu oddali go do Los Angeles Lakers w ramach wymiany za dwudziestoośmioletniego Vlade Divaca? Cóż, nie jest łatwo znaleźć precyzyjną odpowiedź. Za kulisami draftów NBA toczy się bowiem każdego roku mnóstwo dziwacznych, często wielowątkowych i piekielnie skomplikowanych gierek, których szczegóły długo nie docierają na światło dzienne. Również wejście Bryanta do świata zawodowej koszykówki wiąże się z pewnym spiskiem. Choć do dziś nie wiadomo na pewno, do jakiego stopnia sam zawodnik był świadom, że w spisku uczestniczy.\nMisterny plan uknuł nie kto inny, tylko wspomniany Jerry West, który pełnił w 1996 roku funkcję głównego managera zespołu i za wszelką cenę próbował przywrócić drużynie Lakers dawny blask, utracony na początku lat dziewięćdziesiątych. West realizowanie swoich śmiałych ambicji zamierzał oprzeć na ściągnięciu do Miasta Aniołów jednego z najlepszych zawodników ligi, czyli Shaquille’a O’Neala.\nMocarny center był już zauważalnie znudzony grą w Orlando Magic, gdzie nie mógł sięgnąć po upragniony, mistrzowski pierścień. Chciał wygrywać, a Lakers mieli mu to zagwarantować.\nPrzystrojenie O’Neala w purpurę i złoto wiązało się z zaoferowaniem mu wielkich pieniędzy, ale West był zdeterminowany. A przenosiny do LA otwierały przed Shaqiem nowe możliwość. Tak ze sportowego, jak i marketingowego punktu widzenia. W tych okolicznościach wybranie Bryanta w drafcie zajmowało dopiero drugie miejsce na liście priorytetów Lakers. Co wcale nie oznacza, że manager traktował sprawę bez należytej powagi. Tym bardziej, że jego bliskim przyjacielem był niejaki Arn Tellem – jeden z agentów Kobego i w ogóle jedna z najpotężniejszych postaci w branży.\nTellem regularnie sączył druhowi do ucha kwieciste opowieści o niebotycznym potencjale swojego klienta. – Dokonywał cudów, by zrobić z Bryanta zawodnika Lakers – pisze Roland Lazenby. I trudno się tym staraniom dziwić. Los Angeles to obok Nowego Jorku najlepsze miejsce do ulokowania wschodzącej gwiazdy sportu, przynajmniej z marketingowego punktu widzenia. Po prostu żyła złota. Natomiast Lakers to globalnie popularna marka. A Bryant jeszcze przed przejściem na zawodowstwo został skaptowany przez firmę Adidas, która chciała się z jego pomocą rozepchnąć w świecie NBA. – Zdaniem przedstawicieli Adidasa, to był kluczowy ruch dla wielkości Kobego. Gdyby trafił do jakiejś innej drużyny, pewnie z czasem też stałby się jednym z najlepszym zawodników na świecie. Ale dołączenie do globalnie popularnych Lakers dało mu możliwość walki o mistrzostwo, co wytworzyło wokół niego specjalną aurę.\nTellem wręcz wybłagał u Westa, by ten przyjął Kobego na przedsezonowych testach organizowanych przez Los Angeles Lakers. Jerry był raczej sceptyczny wobec tego pomysłu. Jego drużyna dysponowała dopiero dwudziestym czwartym wyborem w drafcie. Szanse, by Bryant pozostał tak długo w puli dostępnych zawodników były równe zeru, więc sprawdzanie go wyglądało z pozoru na zwyczajną stratę czasu. Na pierwsze testy z udziałem Kobego nie pofatygował się nawet trener.\nWypadły jednak na tyle obiecująco, że nastolatka zaproszono na kolejne. Te z kolei potrwały zaledwie dwadzieścia minut.\n– Wystarczy. Biorę go – oświadczył Jerry West, zerwawszy się ponoć na równe nogi.\nPo latach „Mr. Clutch” przyznał, że nigdy wcześniej i nigdy później nie widział równie imponującego występu w wykonaniu tak młodego zawodnika. Kobe na parkiecie stał się absolutną bestią. Droczył się z doświadczonymi, znacznie silniejszymi obrońcami Lakers. Mającymi w dorobku mistrzowskie pierścienie i – co najważniejsze – lata doświadczeń w walce z najwybitniejszymi koszykarzami globu. Stuprocentowy żółtodziób po prostu ich wszystkich ośmieszył. Pożarł. – West uważał, że zwykły skaut z łatwością może zbadać koszykarski potencjał danego zawodnika, ale dużo trudniej ocenić, co tkwi w jego sercu – dowodzi Lazenby. – Tymczasem prawdziwa wielkość kryje się właśnie tam. Testy Bryanta właśnie dlatego zrobiły tak duże wrażenie na Weście, ponieważ Kobe pokazał całe swoje serducho do gry. Widać było gołym okiem, jak wiele pracy musiał włożyć, by w wieku zaledwie siedemnastu lat posiąść tak ogromne umiejętności.\nMichael Cooper – jeden z okpionych przez „Mambę” weteranów, w swoim czasie najlepszy obrońca w NBA, wspomniał: – Myślę, że Jerry w głębi duszy wiedział już wcześniej, że ten chłopak będzie mistrzem i twarzą Lakers. Domyślił się tego od razu. Te drugie testy miały go tylko utwierdzić w tym przekonaniu. To była wisienka na torcie.\n– Jeżeli chcesz być wybitnym zawodnikiem w NBA, musisz mieć w sobie choć odrobinę zadziorności. Kobe miał jej obfitość – dodał West.\nŁatwo jednak powiedzieć „biorę go”. Trudniej wykonać.\nKobe był poważnie rozważany przez kilka zespołów, które dysponowały najwyższymi numerami w drafcie. Bacznie mu się przyglądała nawet Philadelphia 76ers, posiadająca prawo do otwierającego wyboru. Bryant, który w Filadelfii przyszedł na świat, zameldował się tam na nieoficjalnych testach i wypadł znacznie korzystniej niż Allen Iverson, choć to ten drugi wydawał się wtedy niekwestionowanym pewniakiem do pierwszego miejsca. Tony DiLeo, trener 76ers, był wprost zachwycony wyczynami siedemnastolatka i otwarcie zarekomendował wybranie go z jedynką. – Wszystkich wybitnych zawodników NBA cechuje niewiarygodna żądza wielkości – zauważył DiLeo. – Kobe też ją w sobie miał. Jest mnóstwo graczy bardzo utalentowanych, którzy nie są wystarczająco twardzi mentalnie. Ta twardość wyróżnia tylko tych naprawdę najlepszych koszykarzy. I coś takiego zobaczyłem, przeprowadzając testy Kobego.\nSugestia sztabu szkoleniowego filadelfijskiej ekipy została jednak zignorowana. Brad Greenberg, nowo mianowany manager 76ers, był miłośnikiem talentu Iversona i nie zmieniły tego żadne testy. Mało tego, Greenberg storpedował również propozycję zmontowania ewentualnej wymiany, która pozwoliłaby stworzyć w Filadelfii duet Iverson – Bryant. Sądził, że ci dwaj nie będą do siebie pasowali. AI summa summarum został ikoną Philly, ale czy decyzja managera klubu była słuszna? Można pogdybać.\n– Gdyby to ode mnie zależało, bralibyśmy Bryanta z jedynką – stwierdził gorzko Gene Shue, w latach dziewięćdziesiątych skaut 76ers.\nPewne wątpliwości co do Kobego mieli natomiast przedstawiciele Milwaukee Bucks (czwarty numer w drafcie) i Minnesota Timberwolves (piąty). Ci pierwsi postawili ostatecznie na Stephona Marbury’ego, ci drudzy na Raya Allena. Potem doszło zresztą między stronami do podmianki. – Jeśli masz do wyboru jeden z pięciu, sześciu najwyższych numerów w drafcie, w twojej głowie pojawia się wiele dylematów. Trudno było po prostu wyjść przed szereg i powiedzieć: „No dobra, bierzemy siedemnastoletniego Kobego Bryanta prosto z liceum przed gwiazdami uniwersyteckiej koszykówki” – wspominał Larry Harris, analityk Milwaukee Bucks.\nW międzyczasie Jerry West wykombinował sposób na przeskoczenie aż jedenastu pozycji w kolejności draftu. Obiecał działaczom Charlotte Hornets, że przekaże im Vlade Divaca – bardzo solidnego, doświadczonego centra – jeżeli ci wybiorą wskazanego przez Lakers zawodnika i natychmiast odeślą go do Los Angeles. Umowa, pomimo pewnych perturbacji, została przyklepana. – Budowaliśmy drużynę na teraz. Nie interesowało nas czekanie na rozwój siedemnastolatka. Nie potrzebowaliśmy dzieciaka z liceum – wyjaśniał Dave Cowens, trener Hornets. Billy Branch, główny skaut tego klubu, dodał natomiast: – Umowa została finalnie zawarta na dzień przed ceremonią draftu. O ile pamiętam, przedstawiciele Lakers nawet nam wtedy nie powiedzieli, kogo mamy w ich imieniu wybrać. Ta informacja dotarła do nas dopiero podczas samego draftu, na pięć minut przed naszą kolejką.\n– Jeżeli cofnąć się w czasie i głębiej nad tym zastanowić, mieliśmy do wyboru siedemnastoletniego dzieciaka z liceum i klasowego centra – tłumaczył Bob Bass, ówczesny wiceprezydent Hornets. – Nie ma przypadku w tym, że dwanaście innych drużyn również pominęło Bryanta. Chcieliśmy wygrywać od razu, a nie czekać. Cowens zasługiwał na szansę, by się wykazać w roli trenera. Wiedziałem na sto procent, że zatrudnienie Divaca da mu pole do popisu. Co do Bryanta, nie miałem takiego przekonania.\nSerbski środkowy wprawdzie najpierw odgrażał się, że prędzej zakończy karierę w NBA niż przeprowadzi się z Los Angeles do Charlotte, lecz ostatecznie dał się namówić i nie wysadził całego dealu w powietrze. Pozbycie się go z listy płac pozwoliło zaś Westowi wygospodarować fundusze na późniejsze ściągnięcie O’Neala. Po prostu majstersztyk.\nWydawało się zatem, że przedpole jest gruntownie wyczyszczone. Wspomniane ekipy 76ers, Bucks i Timberwolves potrzebowały obrońcy, ale z różnych względów nie miały zamiaru wybrać akurat Bryanta. Z kolei managerowie Raptors, Grizzlies, Celtics, Clippers, Mavericks, Pacers, Warriors i Cavaliers celowali w centrów bądź skrzydłowych. Kobe znajdował się poza orbitą ich zainteresowania.\nJedenaście kłopotów z głowy.\nPozostał tylko jeden. Nazywał się New Jersey Nets.\nNależał do nich ósmy wybór w drafcie, zachwycili się Bryantem. Opracowana przez Westa koncepcja wymiany z Hornets była śmiała i zmyślna, ale okazałaby się zupełnie bezwartościowa, gdyby ekipa z Ney Jersey buchnęła perełkę sprzed nosa Lakers. Co począć?\nJak wspomina cytowany już Jonathan Abrams, działacze Nets, a przede wszystkim trener zespołu – John Calipari – wręcz obsesyjnie pragnęli zbudować drużynę wokół Bryanta. Dlaczego akurat im udzieliła się ta fascynacja Kobem, którą podzielał również Jerry West i sztab Philadelphia 76ers? Cóż, przede wszystkim dlatego, że należeli oni do dość wąskiego grona szczęśliwców, którzy mieli okazję naprawdę wnikliwie i z bliska przyjrzeć się nastolatkowi. Odkąd Arn Tellem zyskał pewność, że Lakers są zdeterminowani by wybrać jego klienta w drafcie, odciął go od innych, potencjalnie zainteresowanych drużyn. – Na tym polegało moje podstawowe zadanie w okresie poprzedzającym draft – przyznał Tellem na łamach Sports Illustrated. – Wiedziałem, że najskuteczniejszym sposobem, żeby odstraszyć innych od wyboru Bryanta będzie uniemożliwienie im poznania i sprawdzenia go osobiście. Był siedemnastolatkiem bez doświadczenia wyniesionego z uczelni. Branie go w ciemno stanowiło zbyt wielkie ryzyko. Żaden trener by się na to nie zdecydował.\nSam Kobe nie był wielkim entuzjastą obrania kursu na New Jersey. Z kolei jego biznesowi przedstawiciele mieli ochotę zwyczajnie palnąć sobie w łeb na samą myśl o tym, że ich drogocenny zawodnik ma trafić do tak skromnej organizacji jak Nets. Tellem rozpuścił więc dodatkowo pogłoskę, że jeżeli Kobe – zgodnie ze swoim pragnieniem – nie trafi do LA, to prawdopodobnie w ogóle odpuści sobie grę w NBA i wyjedzie do Europy, żeby spróbować swoich sił w lidze włoskiej, gdzie przed laty brylował jego ojciec. Celem agenta było zasianie niepewności w sercu John Caliparego.\nChodziło o przedstawienie Bryanta jako rozkapryszonego nastolatka, który – nawet jeśli koniec końców wcale nie czmychnie za ocean – może narobić w zespole więcej bałaganu niż przysporzyć mu korzyści. Jednak szkoleniowiec nie chciał dać wiary tym opowiastkom.\nNa dzień przed draftem Tellem osobiście zatelefonował do szkoleniowca Nets, potwierdzając pogłoski o chęci wyjazdu Bryanta do Włoch. – Odpowiedziałem: „Kiepska nowina. Chyba rzeczywiście wylądujecie w tej Europie, bo ja i tak mam zamiar wybrać Bryanta” – wspominał Calipari. – John się przestraszył – twierdzi jednak Abrams. – Nie chciał zdestabilizować drużyny. Finalna decyzja należała do niego, ale właściciele klubu byli zdecydowanie przeciwni wybieraniu Bryanta. Uważali, że to zbyt wielkie ryzyko. Na dodatek na trenera Nets dzień w dzień naciskał David Falk, agent Michaela Jordana. Dzwonił bez przerwy. Namawiał go na wybór Kerry’ego Kittlesa, innego ze swoich klientów. Był bardzo natarczywy.\nSzkoleniowiec Nets znalazł się pod ostrzałem. Miał wsparcie głównego managera i sztabu szkoleniowego – wszyscy zgodnie twierdzili, że Bryant ma o wiele większy potencjał niż Kittles. Ale groźba, że siedemnastolatek czmychnie do Italii jednak robiła wrażenie.\n– Właściciele na mnie wsiedli. „Nie możesz tak ryzykować, nie możesz brać chłopaka ze szkoły średniej”. Bla, bla, bla, bla. Potem zadzwonił Tellem, którego uważałem za przyjaciela, a on miał swój sekretny układ z Westem… Dałem za wygraną – wspomina Calipari. – Powiedziałem, że jeśli Kittles będzie dostępny, to go wybiorę. Bryant był opcją numer dwa.\nKlamka zapadła ponoć półtorej godziny przed startem draftu.\n– New Jersey Nets wybierają… Kerry’ego Kittlesa z Uniwersytetu Villanova – oznajmił z namaszczeniem komisarz NBA, David Stern, podczas uroczystej ceremonii. Bryant, jego agenci i Jerry West mogli głęboko odetchnąć z ulgą. Spisek się powiódł.\nTrzeba powiedzieć, że nieszczęsny John Calipari dał się wtedy zrobić na szaro.\nChoć, żeby była jasność, Kerry Kittles wcale nie był zawodnikiem skrajnie beznadziejnym. W zasadzie – to całkiem porządny koszykarz. Jeżeli przyjrzeć się jego statystykom, 22-latek wejście do ligi miał mocniejsze niż nieoszlifowany Kobe. Ale, summa summarum, obu tych karier nie wypada nawet porównywać. Rezygnacja z Bryanta to być może najbardziej kosztowna pomyłka w całej historii New Jersey Nets. Zresztą – sam Calipari, gigant uniwersyteckiego basketu, też dostał przez to po tyłku. Wytrwał na stanowisku trenera ledwie dwa sezony. Na starcie trzeciego został zwolniony i już nie wrócił do NBA w roli szkoleniowca.\n– Co tu dużo mówić? Zostałem zwyczajnie przekabacony. Wszyscy wiedzą, jak bardzo chciałem wybrać Bryanta – wyznał Calipari. – Pragnę jednak zaznaczyć, że szansa na trenowanie Kittlesa była wspaniała i na nic bym jej nie zamienił. Uwielbiam tego chłopaka. Uważam, że na początku swojej kariery był znacznie lepszy niż Kobe. Przez trzy, cztery lata. Dopiero później Bryant eksplodował formą.\nJohn Nash, manager Nets, nie silił się na dyplomację: – Wydymali nas. Kobe nie poleciałby do żadnych Włoch. Za dużo miał do stracenia.\nPo latach cała sprawa obrosła licznymi legendami. Marcin Harasimowicz w książce „Los Angeles Lakers. Złota historia NBA” przywołuje między innymi interesującą wypowiedź Hala Wissela, jednego z pracowników Nets. – To Jerry West osobiście wybłagał u Johna Caliparego, żeby ten nie wybierał Bryanta w drafcie. Inna z teorii głosi natomiast, że w przeddzień draftu do Caliparego dzwonił sam Bryant, by zagrozić wyjazdem do Włoch. Z kolei Mitch Kupchak, wieloletni działacz Lakers, twierdzi, że Hornets wcale nie byli tacy do końca odporni na wdzięki Kobego. – Wokół tego wyboru powstała tak ogromna sensacja, że Charlotte przez moment chciało… odwołać wymianę. Na pewno historia Lakers potoczyłaby się wówczas inaczej. Ale nie historia Kobego. On wszędzie byłby równie wielki.\n„Black Mamba” wyznał potem w jednym z wywiadów, że poczuł delikatne ukłucie zazdrości, gdy prestiżowa jedynka w drafcie przypadła Allenowi Iversonowi. Czuł się lepszy od AI i miał zamiar to jak najprędzej udowodnić. – Fakt, że Philadelphia nie wybrała mnie z pierwszym numerem stanowił dla mnie dodatkowe zawsze paliwo w starciach z tym zespołem. Nie mówię, żebym jakoś bardzo rozpaczał z tego powodu. Ale jestem z natury wojownikiem, czyż nie? A oni uznali z jakichś powodów, że Iverson to lepszy zawodnik niż ja. Chciałem dowieść, że jest inaczej.\n– Pamiętam nasz pierwszy wspólny obiad, gdy udało się wreszcie zamknąć kwestię wymiany – wspomniał Jerry West. – Kobe powiedział: „Skoro mam zamieszkać w Los Angeles, muszę się koniecznie nauczyć hiszpańskiego!”. Niezwykle mi zaimponował. Dopiero co trafił do NBA, miał mnóstwo wyzwań przed sobą, a już wyznaczał sobie nowe cele.\nKobe jest inteligentny. W pewnym sensie to kujon. Jedyny znany mi koszykarz, który z egzaminu kończącego szkołę średnią dostał ponad 1000 punktów. Nawet Chris Dudley tyle nie miał, a ten mądrala ukończył potem ekonomię w Yale. Kobe nigdy nie wychodzi z kumplami na miasto. Nie spotkasz go w nocnym klubie. Nie wozi się po mieście nowym autem. Jego samochód nie ma nawet zajebistych felg. Jest wyniosłym dzieciakiem, wkurzająco dojrzałym jak na swój wiek.\nPoczątki Bryanta w NBA były, jako się rzekło, trudne.\nSprawdziły się bowiem ponure proroctwa krytyków przedwczesnego przejścia na zawodowstwo. Kobe znał wszystkie uliczne sztuczki – fenomenalnie dryblował, sprytnie przemycał piłkę za plecami, do perfekcji dopracował rozmaite uniki, zwody i tak dalej. Wsady wykonywał z nieprawdopodobnym rozmachem. Grał efektownie, nawet bardzo.\nLecz w gruncie rzeczy niewiele wiedział o grze zespołowej. Brakowało mu ogłady taktycznej, jaką większość zawodników zdobywała na poziomie uniwersyteckim. Trafił do NBA prosto ze szkolnej ligi, gdzie był postacią numer jeden wśród podobnych sobie stażem i posturą młokosów. W otoczeniu twardych, zaprawionych w bojach zawodowców wydawał się chaotyczny, nieprzystosowany do tempa gry, no i wiotki jak piórko. – Tex Winter – trener, który odegrał ważną rolę w rozwoju Jordana i który stał się potem mentorem Bryanta – spędził wiele czasu na porównywaniu obu zawodników, szukając źródła ich wielkości. Odnalazł wiele różnic, ale jego zdaniem najważniejszą z nich było to, że Jordan spędził trzy lata na uczelni – pisze Roland Lazenby. – Winter podziwiał bezkompromisowość i poświęcenie Bryanta, ale uważał też, że brak doświadczenia zaczerpniętego z gry w college’u był najważniejszym powodem, dla którego Kobe nie osiągnął swojego celu i nie został najlepszym koszykarzem w historii.\nPorównanie debiutanckich osiągnięć obu zawodników nakazuje potraktować tę tezę poważnie.\nMichael Jordan w swoim pierwszym sezonie na parkietach NBA rozegrał osiemdziesiąt dwa mecze sezonu zasadniczego. Komplet. Notował średnio 28,2 punktu na spotkanie. Wybrano go rzecz jasna najlepszym debiutantem sezonu. Wziął ligę szturmem. Kobe? Siedemdziesiąt jeden występów, tylko sześć w wyjściowej piątce. 7,6 punktu na mecz.\nMożna się było oczywiście spodziewać, że początki będą niełatwe. Zwłaszcza gdy debiutant przed startem sezonu złamał rękę, pykając sobie w basket dla przyjemności z przypadkowymi ludźmi na asfaltowym boisku. Przegapił w efekcie najważniejszy obóz treningowy, gdzie Lakers uczyli się nowej strategii, skoncentrowanej na regularnym dokarmianiu podaniami dominującego strefę podkoszową Shaqa. Jednak wielu kibiców oraz ekspertów i tak nie ukrywało sporego rozczarowania postawą Bryanta. Wokół którego zrobiono przed startem rozgrywek tak wiele zamętu, a który nawet nie umywał się swoimi debiutanckimi osiągnięciami do sensacyjnych wyczynów Allena Iversona, Antoine’a Walkera czy Stephona Marbury’ego.\nSiedem punktów na mecz, serio? O to było to całe zamieszanie? Kerry Kittles w Nets notuje średnio szesnaście!\nMało tego – Bryant nie odnalazł się w szatni Lakers. Był absolutnym przeciwieństwem O’Neala, urodzonej duszy towarzystwa. Shaq swoją osobowością natychmiast ujął cały zespół, a właściwie to także całe Miasto Aniołów. Nagrywał hip-hopowe albumy, grał w filmach, wszędzie go było pełno. Kobe też wzbudzał olbrzymie zainteresowanie, nawet sympatię, lecz nie czerpał z tego szczególnej radości. Zachowywał się trochę jak wyniosły odludek.\n– Był chudziutkim nastolatkiem. Niby pewnym siebie, ale bez doświadczenia – wspominał center w książce „Shaq. Bez cenzury”. – Del Harris podczas okresu przygotowawczego traktował go ostro, tak jak każdego z nas, również mnie. Kiedy Kobe robił dziesięć kozłów między nogami przed podaniem, trener brał czas i wydzierał się na niego: „Oddaj w końcu tę pieprzoną piłkę”. Jeśli Kobe odpyskował, natychmiast lądował na ławce. To robiło na nas wrażenie, ale w końcu pojawił się kumpel właściciela, klepnął Dela w ramię i powiedział, żeby wpuścić chłopaka z powrotem na boisko. Kibice skandowali „Ko-be!”, „Ko-be!”. Trener nie miał wyjścia. Już wtedy zrozumieliśmy, że chłopak jest traktowany wyjątkowo. Fani widzieli w nim cząstkę Jordana.\n– Pamiętam pierwszy trening z jego udziałem. Wszedłem i zobaczyłem dziwnego dzieciaka, ćwiczącego sztuczki rodem z koszykówki ulicznej. Kozły między nogami, noszenie piłki. Różne tego typu gówna. Eddie Jones i Nick Van Exel sobie z niego kpili, ale on nic sobie z tego nie robił. Dalej ćwiczył. Zawsze pracował ciężej niż my wszyscy. Powiedział mi kiedyś: „Zostanę Willem Smithem NBA” – dodał Shaq.\nDebiutancki sezon Kobego Bryanta (NBA 1996/97).\nZamiłowanie do katorżniczej pracy na sali gimnastycznej zdecydowanie wyróżniało Bryanta na tle reszty zawodników. Nie żeby Lakers byli zgrają kompletnych obiboków. Po prostu Kobe – zafiksowany chęcią osiągnięcia perfekcji w każdym elemencie gry – wyrabiał na treningach dwieście procent normy. Oddawał każdego dnia tysiące rzutów. Trenował do upadłego nawet takie warianty akcji, jakie przytrafiają się średnio raz na sezon. Zawstydzał innych swoim zamiłowaniem do treningu.\nByło to trochę imponujące, a trochę irytujące.\n– Myślę, że jest pewna nić łącząca wszystkich tych wybitnych zawodników. Takich jak Tim Duncan, Michael Jordan czy Larry Bird – zauważa Steve Kerr, architekt ostatnich sukcesów Golden State Warriors, a wcześniej pięciokrotny mistrz NBA. – Najwięksi koszykarze noszą w sobie niezwykłą pasję do gry. Oni nie mogą się doczekać kolejnego treningu. Dlatego często tak trudno im przychodzi rozstać się z parkietem. Niby odchodzą, a jednak powracają. Spędzili przecież dekady na codziennych treningach, kochają to. Uwielbiają rywalizację, uwielbiają sam proces budowania najwyższej formy. Mogę powiedzieć, że nie każdy zawodnik będący w NBA kocha ciężką pracę. Ale największe gwiazdy – tak, akurat oni to uwielbiają. Kobe Bryant jest najlepszym przykładem. Wydaje mi się, że w całej historii ligi nikt nie harował równie ciężko na swój sukces.\nDeterminacja młodego początkowo nawet podobała się starym wygom. Lecz z czasem trudno im szło złapanie z Bryantem wspólnego języka. Kobe sprawiał wrażenie gościa, który ma się za lepszego od innych. – Utrzymywał dystans do kolegów. Na wszystkie pytania, które nie były związane z koszykówką odpowiadał jednym zdaniem. Rzadko sam inicjował rozmowę – pisze Lazenby. – Wkrótce jego podejście mocno odbiło się na chemii w drużynie i zaczęło drażnić kolegów, trenerów oraz członków sztabu.\nLos Angeles Lakers sezon 1996/97 zakończyli na zupełnie przyzwoitym, czwartym miejscu w Konferencji Zachodniej, z bilansem 56 – 26. Wygrali jednak w sumie tylko o trzy mecze więcej niż w poprzedniej kampanii, a w play-offach zostali rozwalcowani przez Utah Jazz po air-ballowym festiwalu w wykonaniu Bryanta.\nTrudno więc jednoznacznie stwierdzić, by był to dla ekipy z LA udany rok.\nApetyty były większe, to na pewno. – Myślę, że ten mecz z Utah to była taka chwila, na którą Kobe czekał nie tylko przez cały sezon, ale przez całe swoje dotychczasowe życie – zauważył O’Neal. – Wszyscy poza grą, on sam na placu boju. Jestem przekonany, że wyobrażał sobie tego rodzaju sceny w swojej głowie, że odtwarzał je w myślach tysiące razy. Ale nie był na to gotowy. Rzucał na siłę, raz za razem. Miałem ochotę zwymiotować, obserwując to z boku. Zobaczyłem jednak jego minę tuż po porażce. Był w ciężkim szoku. Po raz pierwszy i chyba również po raz ostatni w życiu. Objąłem go jak brata. Kazałem mu zapamiętać to wszystko i wyciągnąć wnioski.\n– Czy to doświadczenie czegoś go nauczyło? Sam nie wiem – zamyślił się Shaq. – Na pewno jako drużyna padliśmy wtedy ofiarą zbyt wysokich oczekiwań. Ja sam miałem tylko dwadzieścia pięć lat, Kobe był nastolatkiem. Byliśmy bardzo młodym teamem. Nasz potencjał wydawał się nieograniczony, więc wszyscy w mieście zwariowali na naszym punkcie. Trochę przedwcześnie.\nNa otwarcie kolejnego sezonu NBA przewidziano starcie Lakers… z Jazz. Szybko nadarzyła się zatem okazja do wyrównania rachunków. Zawodnikom z Kalifornii porażka w play-offach mocno utkwiła w głowach. Do tego stopnia, że do pierwszej awantury doszło już na rozgrzewce, podczas której kompletnie zagotowany O’Neal zdzielił w łeb znienawidzonego centra rywali, Grega Ostertaga. Ale nawet bez swojej gwiazdy Lakers zwyciężyli zdecydowanie, aż 104:87. Bryant znowu zaczął mecz jako rezerwowy, lecz tym razem spędził na parkiecie przeszło pół godziny i zdobył aż dwadzieścia trzy punkty.\nNajwięcej w zespole, choć na słabej skuteczności z gry. Niezmiennie kulała u niego zatem selekcja rzutów, jednak nie ulega wątpliwości, że mentalnie udźwignął ten trudny egzamin. Technicznie zaś – olśniewał. Potrafił niewyobrażalnie dużo. Więcej, niż ktokolwiek w jego wieku.\n– Zawodnicy w różny sposób podchodzą do rzutów na wagę zwycięstwa – stwierdził cytowany już Kerr. – Niektórzy z nich – i wśród nich widzę zwłaszcza Kobego Bryanta oraz Michaela Jordana – pragną takich momentów, najchętniej oddawaliby takie rzuty w każdym spotkaniu. Nigdy nie pozwalają, by cokolwiek odebrało im wiarę we własne możliwości. Jedyny sposób, żeby ostatni rzut był skuteczny, to wyrzucenie z głowy wszelkich okoliczności zewnętrznych. Trzeba wejść do własnego umysłu i pozwolić samemu sobie na czerpanie bezgranicznej radości z gry. Co nie jest proste. Sam nie zawsze to potrafiłem.\nMichael Jordan i Kobe Bryant.\n– W mojej rodzinie istniało coś takiego jak koszykarska gorączka. Żyłem z poczuciem bezustannej ochoty na grą w basket. To niemalże choroba. Nie potrafiłem się nigdy nasycić, zaczęło się już w dzieciństwie – stwierdził kiedyś Bryant, tłumacząc swoją pasję do wielogodzinnych sesji treningowych. – Ciężka praca zawsze warta jest więcej od talentu. Koniec końców zaprocentuje wtedy, gdy tego najbardziej potrzebujesz. Bez nauki, przygotowania i treningu, pozostawiasz wszystko przeznaczeniu. Ja chcę mieć pełną kontrolę.\n– Po jednym z treningów powiedziałem Kobemu, że niektóre z jego boiskowych zachowań przypominają mi trochę grę Pete’a Maravicha – opowiedział Jon Barry, były zawodnik Lakers. Maravich to kultowy zawodnik NBA, w swoim czasie jeden z najpiękniej grających w lidze. – Takie luźne spostrzeżenie. Ale Kobe natychmiast podchwycił temat. Zapytał, czy mam do dyspozycji jakieś taśmy z nagraniami meczów Pete’a. Chciał koniecznie je obejrzeć, porównać ze swoimi zachowaniami i coś dopracować, poprawić. Nauczyć się czegoś nowego, doszlifować pracę nóg. Powiedział: „Może nie znam jeszcze tylu sztuczek co Maravich, ale kiedyś na pewno będę miał ich więcej od niego”. W jego głosie było coś takiego, że od razu mu uwierzyłem.\nZ drugiej strony – jest to dość trudny do wytłumaczenia fenomen, by zawodnik poświęcający praktycznie każdą wolną chwilę na trening, czy wręcz studiowanie koszykówki, podejmował tak wiele – trudno określić to inaczej – błędnych decyzji na parkiecie.\nJasne, sezon 1997/98 zasadniczo był już dla Kobego całkiem niezły, nawet biorąc pod uwagę, że chłopak wciąż nie wskoczył do wyjściowej piątki Lakers. 79 rozegranych spotkań, średnio 15,4 punktu na spotkanie oraz nominacja do Meczu Gwiazd NBA to całkiem fajny dorobek. – Kobe przestał być wreszcie dzieciakiem – powiedział po jednym z triumfów trener Harris, z natury niezbyt skory do komplementowania swoich podopiecznych. W starciu Lakers z Chicago Bulls bezczelny Bryant rzucił nawet – pod nieobecność kontuzjowanego O’Neala – wyzwanie strzeleckie Jordanowi, biorąc na siebie rolę lidera ofensywy i zdobywając 33 punkty.\nDoświadczony mistrz przyjął wyzwanie i zanotował o trzy oczka więcej od młodego wilczka, ale nie miał Kobemu za złe, że ten jawnie próbuje go podgryzać, korzystając w tym celu z jego własnych numerów. – To ekscytujące, że wciąż mądrością potrafię zneutralizować młodość – stwierdził Jordan. „Jego Powietrzność” szybko złapał ze swoim naśladowcą wspólny język i zaczął go traktować jak ulubionego kuzyna, a nawet młodszego brata.\nBryant czasami pytał go o radę… nawet w trakcie meczów Lakers i Bulls.\nLos Angeles Lakers 83:104 Chicago Bulls (NBA 1997/98).\nObrońca Lakers chciał też za wszelką cenę przyćmić Jordana podczas wspomnianego Meczu Gwiazd. I przegiął. Kompletnie zapomniał tamtego wieczoru o partnerach z zespołu, których po jakimś czasie zaczęła wręcz drażnić egoistyczna postawa młodego gracza. W końcu trener Drużyny Zachodu, George Karl, posadził Kobego na ławie i nie wpuścił na parkiet nawet na minutkę w czwartej kwarcie. – Mecz Gwiazd zawsze stanowił swoistą mieszankę emocji i zabawy z fundamentami koszykówki. Myślę, że w grze Kobego zdecydowanie za mało było tych fundamentów, a za dużo widowiska – cierpko stwierdził Karl, tłumacząc swoją decyzję. Bryant przez dwadzieścia dwie minuty gry zdobył aż 18 punktów i popisał się kilkoma fenomenalnymi akcjami.\nPo latach Karl zdradził więcej szczegółów: – Kobe za wszelką cenę chciał zostać MVP tego spotkania kosztem Michaela Jordana. Myślał, że posadziłem go na ławce, żeby Michael zdobył najwięcej punktów i zgarnął nagrodę. To nie tak. Kobe cały czas domagał się grania izolacji, by móc atakować jeden na jednego. Ignorował partnerów, zwłaszcza podkoszowych. W końcu weterani – Karl Malone, David Robinson – podeszli do mnie i stwierdzili, że nie chce im się już uczestniczyć w tym cyrku. Nie chcieli dalej grać. Musiałem działać.\nMecz Gwiazd to nie był bynajmniej wybryk. Bryant notorycznie przeplatał efektowne akcje i obiecujące występy z kompletnie nieodpowiedzialnymi, wręcz głupimi zagraniami. Nie dostrzegał lepiej ustawionych kolegów. Uparcie decydował się na wymyślne, akrobatyczne rzuty, zamiast stawiać właśnie na fundamenty koszykówki i dzielić się piłką z partnerami.\nDoprowadzał niekiedy do furii trenera Lakers, Dela Harrisa. Kumpli z Lakers – do frustracji. – Nie wiem co sobie myślą niektórzy goście z naszej drużyny, tłukąc ciągle te cegły z odchylenia – warknął w jednym z pomeczowych wywiadów Shaq.\nPhil Jackson, który objął ekipę z Los Angeles parę lat później, surowo zrecenzował podejście Bryanta do gry. – Od początku miałem z nim pewien problem. Kobe nie miał bowiem jakichkolwiek, nawet najmniejszych zdolności przywódczych. Nie lubił swoich kolegów z zespołu, nie chciał z nimi przebywać, odtrącał ich. Stąd zupełny brak porozumienia na parkiecie. Dlaczego oni mieliby właściwie podążać za nim? Powiedziałem mu: „Widzę, że chcesz być liderem. Ale nie będziesz nim, dopóki nie znajdziesz wspólnego gruntu z resztą drużyny”. Odpowiedział: „Jakiego gruntu? Oni bez przerwy pieprzą o samochodach, imprezach, rapie i dupach”.\nByło kwestią czasu, gdy Shaquille O’Neal – jak nietrudno się domyślić, wiodący absolutny prym w dyskusjach na temat samochodów, imprez, rapu i dup, a co za tym idzie, naturalny lider drużyny Lakers – straci cierpliwość do wyalienowanego młokosa, charakteryzującego się nieznośną skłonnością do odgrywania roli bohatera na parkiecie, nawet gdy w ogóle nie zachodziła taka potrzeba.\nWiosną 1998 roku braterskie relacje między tymi dwoma jeszcze wprawdzie do reszty nie wygasły, lecz napięcie dramatycznie rosło.\nSezon zasadniczy 1997/98 Los Angeles Lakers zakończyli na trzecim miejscu na Zachodzie. Tuż za plecami Utah Jazz i Seattle SuperSonics. Udało im się przekroczyć magiczną barierę sześćdziesięciu zwycięstw (61 – 21), co przed startem rozgrywek władze klubu postawiły Delowi Harrisowi za cel. Play-offy w sumie też zaczęły się więcej niż obiecująco – ekipa z Miasta Aniołów najpierw wyeliminowała rywali z Portland Trail Blazers, a potem nadspodziewanie gładko pokonała wspomnianych SuperSonics, gniotąc ich w serii cztery do jednego.\nWydawać się mogło , że tym razem Lakers mają już wszelkie argumenty, by w finałach Konferencji Zachodniej odpłacić się nieznośnym Utah Jazz za ubiegłoroczną klęskę. Duet Stockton – Malone wciąż trzymał fason, ale ekipa z LA jak najbardziej czuła się na siłach, by utrzeć nosa ubiegłorocznym wicemistrzom.\nBryant prawie całą zwycięską serię ze Seattle spędził poza parkietem. Po części z przyczyn zdrowotnych, a po części dyscyplinarnych. Gdyby trener naprawdę chciał, spokojnie mógłby oddelegować go do boju. – Myślę, że Kobe traktował mnie w tamtym czasie jak wroga, jak pierwszą poważną przeszkodę na swojej drodze do wielkości – zauważa Del Harris. – Byłem pierwszym trenerem, a może w ogóle pierwszym dorosłym, który śmiał zwrócić mu na coś uwagę. Nie chcę być tak zapamiętany. Jako ten facet, który uparcie trzymał na ławce Kobego Bryanta. Ale taka jest prawda. Nie mogłem traktować go wyjątkowo tylko dlatego, że ma osiemnaście lat. Trafił do świata mężczyzn, więc musiał grać w zgodzie z męskimi zasadami. Jeśli nie potrafił się dostosować, lądował na ławie.\nNa starcie rywalizacji z Utah młody zawodnik był więc potrójnie zmotywowany. Perspektywa awansu do finałów NBA i zmierzenia się z w nich Michaelem Jordanem, który kroczył właśnie po swój szósty i ostatni pierścień mistrzowski, doprowadzała „Black Mambę” do szaleństwa. W pierwszym starciu z Jazz nabuzowany Kobe zagrał przeszło trzydzieści minut. I swoim występem dal jasny dowód na to, dlaczego kibice Lakers w prasowej ankiecie orzekli, że ich drużyna lepiej wygląda bez Bryanta niż z nim.\nPrzestrzelił każdą ze swoich pięciu prób rzutu trzypunktowego. Skończył mecz ze skutecznością na poziomie 29%. Ekipa z Los Angeles została zmiażdżona 77:112. Jazz wygrali też drugi mecz w serii. I trzeci, choć rywalizacja przeniosła się już do Kalifornii.\nKiedy Utah wyszło na tak znaczne prowadzenie, stało się jasne, że Lakers nie odrobią już strat i ponownie nie powalczą w finałach NBA o tytuł mistrzowski. Bryant próbował jednak robić dobrą minę do złej gry. Zapewniał, że jeszcze nic nie jest stracone. Powiedział nawet, iż jest przekonany, że straty uda się jeszcze odrobić. Oczywiście po czterech spotkaniach było już definitywnie pozamiatane.\nShaq, który także wtedy zawiódł, po sromotnej klęsce w serii z Jazz dostał ataku straszliwej furii. W przypływie agresji zdemolował szatnię i łazienkę. Wezwano ochronę, ale nikt nie miał odwagi, by stanąć na drodze rozjuszonego olbrzyma. Tymczasem O’Neal miał już dość. Dość upokorzeń w play-offach. Dość wstydliwych porażek z cholernymi Utah Jazz. A przede wszystkim dość „złotego dziecka” o specjalnych przywilejach. Dość tych jego bezmyślnych, solowych akcji, które kończyły się kiepskimi rzutami albo fatalnymi stratami. Dość wsparcia, jakie bezczelny gnojek – bez względu na wszystko – otrzymuje ze strony zarządu. Dostrzegł w Bryancie wroga. I nie był zresztą odosobniony w swoich odczuciach. Bryant wkrótce musiał przełknąć bardzo gorzką pigułkę. Zawodnicy Lakers – w tajemnicy przed szefostwem i sztabem – zorganizowali zebranie zespołu. Wywalono kawę na ławę. Okazało się, właściwie nikt w drużynie nie lubi grać z „Mambą”.\nKobe był wstrząśnięty. Zadzwonił wtedy do Texa Wintera, swojego mentora.\nZapytał wprost. Można wręcz powiedzieć, że trochę naiwnie: – Trenerze, powiedz mi prawdę. Czy ja gram egoistycznie?\nZanim odniesiesz sukces, musisz się nauczyć przegrywać.\n13 kwietnia 2016 roku Kobe Bryant rozegrał swój ostatni mecz na parkietach NBA.\nPożegnał się z ligą w naprawdę niezwykłych okolicznościach, a historia – jak to ma w zwyczaju – zatoczyła koło. „Black Mamba” zdobył bowiem tego dnia okrągłe 60 punktów w starciu z… Utah Jazz. Trudno sobie wyobrazić bardziej wymowny epilog dla jego pogmatwanej, niewiarygodnej kariery. Strzelecka eksplozja Kobego w czwartej kwarcie przesądziła o końcowym zwycięstwie Los Angeles Lakers 101:96. Udręczony kontuzjami 37-latek opuścił koszykarską scenę jak heros. Czyli w stylu, o jakim zawsze marzył i do którego dążył, przez dwie dekady zmuszając swój organizm do maksymalnego wysiłku. Dzień po dniu.\nPozostali zawodnicy Lakers bez ustanku podkręcali Kobego.\n– Rzucaj, rzucaj dalej! – namawiali go podczas każdej przerwy na żądanie.\nWięc rzucał. Wciąż i wciąż, nawet gdy obręcz i piłka nie chciały z nim współpracować. Choć przecież od dawna nie był już tym nieokiełznanym nowicjuszem, który stara się zostać bohaterem za wszelką cenę, nawet jeżeli tą ceną ma być niezadowolenie partnerów albo całkowite zburzenie meczowej strategii, pieczołowicie przygotowanej przez trenera. Nie miał już nic do udowodnienia, ale coś chciał udowodnić.\nUtah Jazz 96:101 Los Angeles Lakers (NBA 2015/16).\nWraz z upływem lat Kobe Bryant nauczył się jednak wyprawiać na parkiecie cuda również dla dobra całego zespołu, a nie tylko po to, by nakarmić swe wygłodniałe ego i udowodnić światu swą wielkość. Na absolutne wyżyny wzniósł poziom swojej gry w defensywie. Odnalazł w sobie zdolności przywódcze. I wówczas heroiczne wyczyny – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – spłynęły do niego same, nie musiał ich dłużej szukać. Aczkolwiek nigdy nie zdołał całkowicie wyciszyć targających nim instynktów. Nawet gdy zdobywał swój piąty mistrzowski pierścień, jego występom w finałach NBA towarzyszyły liczne głosy krytyki z powodu zbyt częstych dryblingów i zbyt licznych rzutów ze zbyt trudnych pozycji. Ba, po co zresztą cofać się aż tak daleko. Przecież w swoim pożegnalnym meczu Bryant chybił prawie trzydziestokrotnie. Czyste szaleństwo, a zarazem kwintesencja całej jego kariery.\nNieważne, jak wiele błędnych decyzji na placu gry podjął – a właśnie do niego należy rekord niecelnych rzutów w NBA – summa summarum był w stanie zrekompensować je jeszcze większą liczbą udanych zagrań. – Kobe doskonale rozumie koszykówkę. Moim zdaniem rozumie ją lepiej niż w nią gra. Mam na myśli, że nie zawsze podejmuje na parkiecie najlepszą z możliwych decyzji, nawet gdy świetnie wie, co tak naprawdę należy zrobić – podsumował wspomniany Tex Winter.\nCóż – taki był po prostu urok „Mamby”.\nNie bez kozery mówi się przecież, że gdyby za walor akrobatyczny rzutu przyznawano w NBA dodatkowe punkty, Kobe byłby dzisiaj powszechnie uważany za najwybitniejszego koszykarza w dziejach. Kręta droga do wielkości zaczęła się w jego przypadku od czterech fatalnych air-balli, kilku dotkliwych porażek i paru bolesnych prztyczków w wysoko zadarty nos.\nSkończyła zaś na dziesiątkach trafień w ostatnich sekundach, które odwracały nie tylko wynik konkretnych spotkań, lecz bieg historii NBA.\nJerry West Kobe Bryant Los Angeles Lakers Michael Jordan Michał Kołkowski Shaquille O'Neal


Popękane Spierzchnięte Usta - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » popękane spierzchnięte usta\nZ problemem spierzchniętych warg często muszą się mierzyć najmłodsi, którzy częściej niż dorośli bezwiednie oblizują usta na mrozie lub na wietrze. Teraz wielu z nas zauważa, że usta stają się podrażnione, wysuszone i popękane. Nic dziwnego - przebywanie w suchych pomieszczeniach wysusza wargi, które pozbawione są gruczołów łojowych. Nie pomaga im też monotonna dieta - w ten sposób bowiem objawia...\n.... Stosuj na spierzchnięte, ale nie popękane usta. Pomaga usunąć martwy naskórek, regeneruje. Zmieszaj łyżkę drobnego cukru trzcinowego z 2 łyżkami oliwy z oliwek. Aplikuj na usta, delikatnie wcierając(...) usta szybko wysychają. Dbajmy więc o odpowiednią temperaturę i wilgotność, np. stosując nawilżacze. Pijmy dużo płynów. Przed pójściem spać smarujmy usta grubszą warstwą natłuszczającego kosmetyku...\n.... Następnie peeling spłukujemy zimną wodą, która dodatkowo ujędrni wargi. Koniec z bolesnym pękaniem Spierzchnięte, popękane wargi najlepiej smarować wazeliną. Ponieważ kosmetyk ten trudno zmyć wodą(...) mało. Domowe sposoby Doskonałym środkiem na spierzchnięte, popękane wargi jest naturalny miód. Nakładamy go grubą warstwą i nie zlizujemy co najmniej przez kilkanaście minut. Potem możemy zjeść...\nSpierzchnięte usta to częsta uciążliwość w okresie zimowym. Stanowią problem estetyczny, ale przede wszystkim są przyczyną bólu, który może nasilać się podczas spożywania pikantnych i mocno kwaśnych potraw, a także wtedy, gdy jesteśmy narażeni na działanie czynników atmosferycznych, jak mróz czy wiatr.\nkolory lakier chanel


Candida - Rozmowy kulturalne - Po godzinach - Forum - Wątek - Polki.pl\nnapisał/a: bawaria1000 , 2010-04-21 21:52\nWitam prawdo podobnie mam kandynozę nie mogę sobie z tym poradzić jaki mam wykonać test w kierunku tej choroby możecie mi doradzić? proszę pomocy! robiłem 4 testy na HIV i są (ujemne) wszystko zaczeło się po przespaniu z pewną dziewczyną ona też ma podobne objawy ale nie wszystkie które wymieniłem, po mojej namowie zrobiła test na HIV wyszedł (ujemny) mam podejżenie że to candida\n- Kurcze mięśni łydek (takie delikatne, kurcze, pojawiające się w dzień i w nocy.)\n- Bóle mięśni karku, bóle w okolicach kręgosłupa lędźwiowego (raz są, raz ich nie ma)\n- Oczy: pogorszenie ostrości widzenia, piekące oczy, przekrwione oczy (oczy raz są przekrwione bardzo, raz nie są w ogóle, raz pieką bardzo, raz mało)\n- Szumy uszne (od 3 miesięcy, z różnym nasileniem, obustronne)\n- Czasami problemy z koncentracją i pamięcią\n- Bulgotanie w jelitach, na przemian biegunki, kał papkowaty, kał prawidłowy (czasami jasno brązowy, podchodzący pod kolor ciemnoczerwony, raz prawidłowy)\n- Zmęczenie, często dziwne zachowywanie się serca, przewracanie, lekkie Kołotanie\n- Czasami występują dziwne duszności, niemożność nabrania do końca powietrza, jakby jakieś mięśnie nie chciały działać\n- Szybkie męczenie się, nie zawsze, zależy od dnia\n- Nocne poty obfite\n- Dziwne przebarwienia skóry w okolicy głowy szyji\n- Straszna huśtawka nastroju, nerwica prawdopodobnie spowodowana infekcją organizmu\n- Uderzenia czasem gorąca, czasem zimna\n- Pogorszona pamięć, pogorszenie koncentracji\n- Biały nalot na języku,nie przyjemny zapach z ust nawet zaraz po myciu zębów\n- bul gardła powiększone migdałki popuchły mi dziąsła nie wiem z jakiej przyczyny (ostatnio nie chorowałem na grypę)\n- Czasami pojedyncze kłucia w klatce piersiowej, w jelitach, wzdęcia bardzo silne nawet zaraz po wypróżnieniu\n- Czasami pieczenie skóry, w różnych miejscach na ciała\n- Wyskoczyły mi dziwne krosty na czole po zagojeniu zostawiają ciemne ślady\n-limfocyty znacznie podniesione\n- OB podniesione 15\nczy przy candida mogą wyjść zmienione badana krwi???\nnapisał/a: bawaria1000 , 2010-04-29 23:02\nnapisał/a: Blackursus , 2010-04-29 23:33\nTwoje objawy wskazuja na jakas pozaziemska chorobe. Nigdy nie\nwidzialam tylu objawow na raz i tak roznych! Albo sobie zartujesz,\nalbo jestes hipochondrykiem. W tym drugim przypadku, zalecam\nwizyte u psychologa. Pozdrawiam.\nnapisał/a: millo1 , 2010-04-30 11:57\na przede wszystkim, co lekarze mówią?\nzrób posiew kału, zobaczysz czy masz problem z kandydozą.\nzrób badanie na cukrzycę i zbadaj też tarczycę.\njak się odżywiacie? jedźcie dużo warzyw, kiszonek, kefirów i jogurtów, porów, cebuli, czosnku. kup sobie jakiś dobry probiotyk na odbudowywanie flory bakteryjnej (na pewno na jeluta pomoże), a dziewczyna niech sobie lacibios femina kupi.\npijcie ziołowe herbatki\ndbajcie o higienę\nkupcie jakieś witaminy, bo może brakuje Wam w diecie\nnapisał/a: torin99 , 2010-05-01 13:38\nHhahaha to jest śmieszne Candidoza. Po pierwsze jest to choroba wymyślona przez firmy typu calivita itd. aby mieć na czym zarabiać . Pójdziesz do każdego gastrologa to Ci powie że tego się nie leczy ( też to przerabiałem ) poza tym Candidoza to inaczej dyzbioza jelit ale jak mozesz doprowadzic sie do dysbjozy jelit skoro spozywasz blonnik ?\nA poza tym candidoze możesz mieć ponieważ masz jakiś stan zapalny w organizmie na co wskazuje podwyzszone ob i limfocyty . ( Kandydoza występuje tylko wtedy np. przy nowotworach przewleklych chorobach typu borelioza bo caly czas wasz organizm jest oslabiony)\nRadziłbym zrobić badania :\nEBV IGM , być może chlamydioza skoro po stosunku płciowym chlamydia trachomatis igm, Cytomegalia , Toksoplazmoza\nale może być problem bo jeśli twoje dolegliwosci trawaja dluzej niz 4 tyodnie to igm juz powoli zanika :) wiec i IGG trzeba by bylo zrobic .\nAle po tych migdalach stawiam że to jest mononukleoza czyli zrób sobie EBV IGM i IGG :)\npoobserwuje ten temat :)\ndużo mu nie pomogłaś z czego widać że się nie znasz , a wizytę u psychologa proponuje Tobie :)\nnapisał/a: Blackursus , 2010-05-01 20:03\nPomoglam jak umialam. Nigdy nie widzialam i nie slyszalam o tylu roznych objawach. Tez mam gazy, czasem silne. Tez mnie swedzi skora, tez mam czasem skorcze, tez mnie czasem zakluje w sercu,kregoslup boli mnie kazdego dnia, ze wzgledu na rodzaj pracy, ktora wykonuje, ale nie biegam z tego powodu do lekarza i nie robie badan. Podwyzszone ob swiadczy o infekcji w organizmie i prawdopodobnie bylo to cos z rodzaju "grypa zoladkowa". Wszystkie inne objawy jak dla mnie byly przesadzone.Z reszta, jak widzisz chlopak sie wicej nie odezwal, wiec choroba prawdopodobnie minela. Ale moge sie mylic.\nP.s. nie potrzebuje psychologa, ale jezeli szczerosc to choroba, to pewnie jestem w ostatnim stadium, zaden lekarz nie jest w stanie mi pomoc :)))\nnapisał/a: torin99 , 2010-05-01 20:45\nNo dobra wybaczam Ci , ale może być taka sprawa skoro ma tak dużo objawów że choroby się nakładają . Staram sie pomoc bo wiem jak lekarze się znają na swoim fachu , to jest poprostu masakra od 8 miesiecy nie moge zdiagnozować swojej dolegliwości . Byłem w szpitalu uczylem sie do matury ( biologi )\ni lekarka podeszla spojrzala na to czego sie ucyzlem i mi mowi ze ona tego w liceum nie miała ... to z jaką wiedza poszla na studia medyczne ...\nmożna by wymieniac jeszcze przypadki niewiedzy lekarzy ale szkoda gadać :)\nPodam Ci jeszcze przyklad że raczej nie jest to candydoza . Gdy kobieta ma np. grzybice pochwy( przepraszam za taki przyklad ale byl taki przypadek w rodzinie wiec wiem jak odbywa sie leczenie) itd. nie jestem pewien ale chyba wtedy jest candida spp. to dostaje antybiotyk i po 2 tygdoniach przechodzi . Poczytaj o ludziach ktory sie lecza scisla dieta , produktami calivita itd.. niedosc ze oslabiaja sie przez ta diete jednak cukry proste tez sa potrzebne naszemu organizmowi to wydają 100 iles zlotych na paraprotex ktory zapewne dziala jak nie powiem co...\nnapisał/a: bawaria1000 , 2010-05-02 01:51\nBlackursus, przemilczę twój post bo musiał bym ci odpowiadać na niego bluzgami a nie chcę tego robić i lepiej nie pisz postów na moim profilu bo ci pojadę!. Moje objawy zaczeły się w sylwka poznałem dziewczynę z mojej okolicy zaprosiłem ją na imprezę i wiecie jak to jest alkohol i tak dalej, zabezpieczenie było ale pękło :(. Wtedy po tym wszystkim zaczeły się moje problemy ze zdrowiem,dodam że ta dziewczyna miała przedemną dużo partnerów szkoda że dowiedziałem się po czasie :( .Wcześniej raczej nie chorowałem czułem się dobrze kondycyjnie czasem 1 w roku grypa nic po za tym.Teraz jestem wrak człowieka, nawet jak piszę ten post to nie mogę się skupić przez te moje dolegliwości , przepraszam za błędy.Poszedłem do gastrologa bo pomyślałem sobie że może to od żołądka się to wszystko zaczeło , powiedziałem pani doktor co się dzieje z moim brzuszkiem i że mam zgagę czasami, zbadała mnie dała skierowanie na badania krwi,moczu i kału w kierunku pasożytów,przepisała controloc 20 i ustaliła mi termin badania gastroskopi żołądka, czekałem miesiąc ponad wykryli mi Helicobacter Pylori i REFLUKS, HP do leczenia 2 antybiotykami przez 10 dni a refluks do leczenia controloc 20 . Spytałem pani gastrolog czy ta bakteria lub refluks może mieć związek z moimi dolegliwościami, odpowiedziała że z przelewaniem,wzdęciami,zgagą, bulgotaniem w jelitach i biegunką to tak ale z resztą moich objawów to zdecydowanie nie.\nz dnia 26.04.20010\n-Kał na pasożyty (1 OZN.)\n-Torb. pierwotniaków nieobecne\n-Jaja pasożytów nieobecne\n-Lamblie w kale (ELISA) wynik (ujemny)\n-ALAT 232 u\_l Z.Ref.: < 41\nIntegra 400. met. wg IFCC bez fosforanu pirydoksalu\n-AspAT 101 u\_l Z.Ref.: < 38\n-Sód 141 Z.Ref. : 135 - 145\n-Potas 4.1 Z.Ref.: 3.5 - 5.3\n-Morfologia z aut rozdziałem\n-OB po 1h 20\n-Krwinki białe WBC - 4.5 N: 4.8 - 10.8\n-Krwinki czerwone RBC - 4.68 N: 4.4 - 6.3\n-Hemoglobina HBC - 13.7 N: 14.0 - 18.0\n-Hematokryt HCT - 41.5 N: 41.0 - 51.0\n-Płytki krwi PLT - 256 N: 140.0 - 440\n-MCV - 89 N: 80.0 - 97.0\n-MCHC - 33.2 N: 31.0 - 36.0\n-MCH - 29.4 N: 26.0 - 33.0\n-RDW - 13.5 N: 10.0- 16.0\n-PDW - 14.3\n-MPV - 8.3 N: 6.0 - 10.0\n-PCT - 0.213\n- Rozmaz pomiar automatyczny\n-NEUT - 2.15 N: 1.9 - 8.0\n-% NEUT - 47.8 N: 40 - 74.0\n-LYMPH - 1.96 N: 0.9 - 5.2\n-%LYPH - 43.4 N: 19.0 - 48.0\n-MONO - 0.17 N: 0.16 - 1.00\n-%MONO - 3.7 N : 3.4 - 10.0\n-EO - 0.18 N : 0.00 - 0.80\n-%EO - 4.0 N : 0.0 - 7.0\n-BASO - 0.05 N : 0.0 - 0.2\n-%BASO - 1.1 N : 0.0 - 1.5\n-ALY - 0.05 N : 0.0 - 0.2\n-%ALY - 1.2 N : 0.0 - 2.0\n-LIC - 0.01 N : 0.0 - 0.4\n-%LIC - 0.2 N : 0.0 - 4.0\nDwa tygodnie temu wywaliło mi takie pęcherze dziwne na policzkach od środka na wysokości zębów, poszedłem do lekarza 1 kontaktu zbadał mnie i powiedział że to zapalenie ślinianek i może to być wirusowe przepisał ZETAMAKS 2g oczywiście antybiotyk nie pomógł a co gorsze zauważyłem że w jednej z tych ślinianek jest jakiś guz wielkości małego paznokcia. Poszedłem z tym do laryngologa zbadała mnie nic na te powiększone ślinianki nie powiedziała tylko pobrała mi wymaz z języka bo zasugerowałem jej że mogę mieć Candidoza. Odebrałem wynik stwierdzono pojedyncze kolonię Candida albicans i jeszcze jakiś grzyb ale nie mogę się doczytać po pani doktor, ale wiecie co jest dziwne że ona dała mi kartę informacyjną z opisem badań że stwierdzono grzyba i tak dalej i że z ta kartą mam iść do lekarza pierwszego kontaktu i on ma mnie leczyć dalej ,jakie doświatczenie może mieć felczer w leczeniu tak poważnej choroby jaką jest candida ??? nic z tego nie rozumiem!.\nDo gastrologa na wizytę kontrolną umówiony jestem na termin lipiec wcześniej się dało, moich badań jeszcze nikt nie oglądał tzn lekarz może ktoś z was mógłby mi coś powiedzieć na temat moich wyników?. A propo mojego odżywiania ja zawsze staram się jeść zdrowo owoce warzywa itp, raczej mojemu organizmowi nic nie brakuje, palenie żuciłem w styczniu alkoholu nie piję rzadko browar nie jestem od niczego uzależniony.\nJaka choroba mogła spowodować u zdrowego człowieka candida??? zrobię badania na borelioza w co wątpię żadnych plam ani rumieńców raczej nie miałem chyba że tym można się zarazić przez kontakt płciowym, do moich objawów pasuje idealnie wirus HIV, no ale wyniki mówią co innego choć gdzieś czytałem że u nie których ludzi bardzo rzadko HIV jest nie wykrywalny aż nawet do objawów AIDS I że w tym stanie mogą wyjść fałszywym wyniki, oby tak nie było w moim przypadku :( nawet nie chce mi się o tym myśleć.\nPiszcie jeśli macie jakieś pomysły będę wdzięczny.\nPozdrawiam i życzę wszystkim dużo zdrówka!\nnapisał/a: torin99 , 2010-05-02 16:29\nBoreliozy raczej nie masz , ma ona podobne objawy do grypowych . Szczerze każda choroba może powodować candida albicans znaczy może źle użyłem słowa powodować . Poprostu podczas choroby masz oslabiony organizm i może dojść do przerostu patogennej flory jelitowej . Candida albicans w naszym jelicie grubym bytuje na stale w niwielkiej ilosci i jest ograniczana przez flore symbiotyczną tylko w sytuacjach oslabienia może dojść do przerostu . Jednakże w tą chorobę kandydoze nie chce mi się wierzyć ... gdy byłem młodszy często chorowalem bralem nawet po 3 antybiotyki z rzędu i nigdy takiego problemu nie mialem . Jedynie teraz w kale mam candida albicans tez sie zafascynowalem stronami internetowymi o tym bo chcialem sie zlapac czegos i poprostu mialem nadzieje ze to juz to.\nJeśli dobrze widze to masz podniesiony Alat i Aspat enzymy wątrobowe\npoczytaj troche o podwyzszonym stezeniu tych enzymów internet jest pelen tego .\nHCV (przenosi się również drogą płciową).\ntak samo borelioza są przypadki ... bakterie boreliozy można również przekazać z mlekiem matki .\nRadze też morfologie robić z rozmazem ręcznym jest on niewiele droższy ale bardziej dokładny\nzrób sobie usg jamy brzusznej jeśli nie robiłeś dowiesz się czy wątroba nie jest przypadkiem powiększona.\nA i jeszcze jedno .. kto daje antybiotyki na wirusowe choroby... antybiotyki zabijają bakterie\nnapisał/a: Blackursus , 2010-05-02 20:55\nGlupio mi troche, ale Twoj pierwszy post wygladal jak zale hipochondryka. Jest ich troche na tym forum. Nie krzycz na mnie prosze, tym bardziej, ze wyrazilam skruche. Natomiast Twoj ostatni post przypomnial mi pewna mala dziewczynke, ktora znalam bardzo dawno temu. Miala gronkowca i objawy podobne do Twoich;wysypki, biegunki, nie mogla sie z nami bawic bo po chwili byla zmeczona.A poza tym jej system odpornosciowy byl w rozsypce, wiec szybko lapala choroby.\nW internecie wyczytalam, ze gronkowiec moze byc przenoszony rowniez droga plciowa!\nPoza tym; grzyby candida i gronkowiec zlocisty, moga zyc w symbiozie. Kiedy grzyby zaczynaja chronic gronkowca, system immulogiczny przestaje dzialac!\nPodwyzszone ob i limfocyty moga swiadczyc o obecnoscci gronkowca. Ale zeby stwierdzic jaki typ gronkowca wystepuje w organizmie i co za tym idzie, jak nalezy go leczyc koniczne jest badanie przesiewowe (MRSA)no i chyba antybiogram, gdyz gronkowe sa odporne na wiekszosc antybiotykow.\nnapisał/a: bawaria1000 , 2010-05-03 00:49\nBlackursus, wybaczam Ci nie chcę z nikim kłócić, ale jak ktoś mi piszę że mam iść do psychologa a mnie nawet na oczy nie widział i nie wie że wyglądam jak ledwo chodzący trup! to mnie krew zalewa,dobra ten temat zakończony. Nie wiem co mam dalej robić z tym wszystkim gdzie się udać do jakiego lekarza specjalisty ???, dodam że od stycznia nie pracuje ,ja z tymi dolegliwościami się nie nadaję do żadnej pracy ledwo się we mnie duch kołacze, niestety skazany jestem na leczenie w NFZ państwowo, wiecie jak to jest kolejki do nie których specjalistów trwają nawet półtora miesiąca! można się przez ten czas wykończyć masakra. Ale nie poddaję się sprzedam motocykl ściga i będę miał się za co leczyć nawet prywatnie. Torin99 przepraszam chciałem sprostować bo napisałem że przepisano mi antybiotyki na Helicobacter Pylori ale nie wiem co to są za leki , oto nazwy: METRONIDAZOL 250mg , OSPAMOX 1000mg i IPP.\nBlackursus, nie wiem co mam już myśleć o tym wszystkim może i to gronkowiec trudno to stwierdzić po samych objawach i bez badań , ale powiem Ci że też to jest jakiś punkt zaczepienia i będę musiał wykonać badanie na gronkowca.\nOd wczoraj mam lekkie problemy z nerkami zaczeły mnie pobolewać troszkę i nogi mi spuchły od kolan w dół najbardziej stopy nie mogłem wczoraj założyć butów , dodam że nigdy wcześniej nie miałem takich dolegliwości .\nMam zapytanie czy można tu dodać zdjęcia? bo mam kilka z moimi dolegliwościami.\nDziękuję że próbujecie mi jakoś doradzić i pomóc to miłe z waszej strony.\nnapisał/a: torin99 , 2010-05-03 09:08\nIdz do hepatologa! jeśli masz podwyższone Aspat i Aslat ... a zresztą puchnące nogi to też są objawem chorób wątroby ,ale i również nerek .\nOk te leki są głownie przeciwpierwotniacze i bakteryjne :) już się wystraszylem że lecza ci wirusówke jak to ona swierdzila , antybiotykami .\nI jakoś osobiście nie wierze w te strony Calivity ( Blackursus podala ) naprawdę bralem ten para protex który podobno dziala na wsyztsko ! ( myslalem ze pomoze). Kosztuje on 130 zlotych i w kuracji miesiecznej schodzi jedno opakowanie ,a leczenie niby trwac moze i dwa lata więc pozdrowienia.\nTrzymajcie za mnie kciuki ;D jutro matura z polskiego ktorej sie najbardziej obawiam ;/\nPodsyłaj badania przeanalizuje je :)


Wynagrodzenie cierpień - Opowiadania Erotyczne 🍓 OpowiadaniaErotyczne.xyz\nWynagrodzenie cierpień - Opowiadania Erotyczne\nData: 01.09.2021, Kategorie: Sex grupowy BDSM stopy, rajstopy, Autor: Ludomil\nJa oczywiście słyszałem w jego głosie drwinę, jakby odezwał się do mnie tylko po to, żeby sprowokować mnie do zrobienia lub powiedzenia czegoś głupiego. Zestresowałem się jeszcze bardziej i moja twarz zrobiła się gorąca. Zastanawiałem się gorączkowo, czy odpowiedzieć mu „cześć”, czy może minąć grupkę, nic do nich nie mówiąc. Z tych nerwów zapomniałem patrzeć pod nogi i nie zauważyłem kilku schodków, po których trzeba było zejść, opuszczając teren ...\n... uczelni. Potknąłem się, przewróciłem i w ostatniej chwili zdążyłem zamortyzować upadek dłońmi. Nic mi się nie stało, ale już wiedziałem, co zaraz usłyszę. Nie myliłem się – koło mnie rozległ się donośny śmiech chłopaków z mojej grupy. Nie tylko ich, bo śmiali się wszyscy, którzy akurat znajdowali się w pobliżu.\nDziewczyna podała mi piwa, ja zapłaciłem, a kiedy liczyła otrzymane pieniądze, mi rzuciło się w oczy, że ma dość głęboko wycięty dekolt w swojej sukience. Oczywiście zacząłem się w niego wpatrywać i czułem, jak w spodniach momentalnie ...


Architekt Na Szpilkach - wnętrza - porady - inspiracje - kamienice - architektura: "Hugo i jego wynalazek" – życie za zegarem paryskiego dworca kolejowego | WNĘTRZA FILMOWE\n"Hugo i jego wynalazek" – życie za zegarem paryskiego dworca kolejowego | WNĘTRZA FILMOWE\nFilm "Hugo i jego wynalazek" zabiera nas w magiczną podróż w czasie. Oczami dziecka oglądamy życie zimowego Paryża okresu międzywojennego.\n"Hugo i jego wynalazek", film wyreżyserowany w 2011 roku przez Martina Scorsese, to ciepła familijna opowieść z bardzo dobrą obsadą. Śledzimy w niej losy chłopca, sieroty imieniem Hugo, zajmującego się konserwacją zegarów na dworcu w Paryżu. Hugo mieszka na ciemnym poddaszu wieży zegarowej XIX-wiecznego budynku dworca Montparnasse i zza ogromnych zegarów obserwuje burzliwe życie codzienne dworca. Ważny element scenografii stanowią gigantyczne metalowe mechanizmy wewnętrzne zegara, szklane słoje ze śrubkami, i narzędzia do naprawy zegarów. Światło ledwo sączy się do środka przez tarcze zegarowe, dodatkowe oświetlenie stanowią nagie żarówki Edisona w metalowych klatkach.\nChłopiec ma niezwykłe zdolności techniczne, odziedziczone po ojcu (Jude Law) i pracuje także naprawiając zabawki u niezbyt sympatycznego, tajemniczego starca (Ben Kingsley). Wyjątkowe zabawki, które oglądamy w filmie, zachwycają: urocza nakręcana mechanicznie myszka, drewniane żołnierzyki, czerwone konie na biegunach, blaszane samochody i pociągi, o ileż ładniejsze od współczesnych plastikowych zabawek.\nReżyser w realizacji filmu był wierny książce "Wynalazki Hugo Cabret", na postawie której powstał film. Książka była bogato ilustrowana przez jego autora, Briana Selznicka i niektóre miejsca, jak na przykład dworcowa księgarnia, zostały w filmie przedstawione dokładnie według jego ilustracji. Księgarnia, do której zagląda Hugo wraz ze swoją przyjaciółką Isabelle, jest wyjątkowym, bajkowym zakątkiem dworca. Jej wnętrze wypełnione jest książkami, ułożonych w wysokie wieże. Scenograf wypełniła księgarnię aż 40 000 książek. Co ciekawe część z nich była nieprawdziwa, wykonana z pomalowanego włókna szklanego, aby łatwiej było je układać i przenosić.\nPieczołowicie został oddany wygląd Paryża z lat 30-stych i wnętrz z tego okresu. Scenograf filmu, Francesca LoSchiavo, szukała przedmiotów z epoki na paryskich pchlich targach i w sklepach z antykami. W ten sposób zostały znalezione meble, dekoracje, w tym dworcowe stoliki kawiarniane i lampy. Paryskie dworce z XIX wieku, na których architekturze oparto dworzec filmowy - Gare de Lyon, Gare du Nord, wciąż pozostają używane i będąc w Paryżu warto zwiedzić choć jeden z nich. Ich ogromne stalowo-szklane konstrukcje pochodzące z XIX wieku wciąż robią wrażenie. Pierwowzór zegara z filmu to zegar z Gare d'Orsay, dworca który został w latach osiemdziesiątych przekształcony w muzeum słynące z malarstwa impresjonistycznego, Musée d'Orsay. Pod ogromnym zegarem znajduje się obecnie restauracja.\nOpowieść z Paryżem w tle zachwyca absolutnie każdym dopracowanym ujęciem (wybaczcie więc dużą ilość zdjęć, każde mi się ogromnie podoba!) . Film został słusznie nagrodzony Oscarem za najlepszą scenografię w 2012 roku. Najlepiej obejrzeć go całą rodziną w zimny grudniowy wieczór z kubkiem gorącego kakao.\nNajpierw zobaczmy ujęcia Paryża lat 30-stych XX wieku\nTakich mostów w Paryżu zwiedziłam, przeanalizowałam i narysowałam chyba z 10...A wszystko dlatego, że podczas studiów w Paryżu zapisałam się na przedmiot, który wydawał mi się historią sztuki. A okazał się, w uproszczeniu, konstrukcją mostów :D (po francusku "ouvrages d'art" kontra "oeuvres d'art"). Na szczęście wielu innych Erasmusów tak samo zrozumiało tę nazwę, więc nie byłam tam sama :)\nPiękny XIX-wieczny dworzec kolejowy Montparnasse, na którym ma miejsce akcja filmu. Zwróćcie uwagę na jego fantastyczną architekturę i żeliwną konstrukcję.\nArchitektura filmowego dworca inspirowana była przede wszystkim dworcem Gare du Nord, którego konstrukcja zachowała się do dziś.\nTo scena z filmu, ale wydarzyło się to naprawdę na paryskim dworcu Montparnasse w 1895 roku - prawdziwe zdjęcie poniżej\n...wnętrza dworcowych sklepów...\nPiękne są te drewniane zabawki, prawda?\nWnętrze dworcowej księgarni. Pod stosem książek drewniane krzesło nawiązujące kształtem do stylu Ludwika XV, wyplatane rattanem.\nDworcowy zegar, jeden z najważniejszych elementów scenografii:\na to współczesna restauracja pod zegarem w słynnym paryskim Musée d'Orsay, którego budynek był dawniej dworcem\nI wreszcie to, czemu przyglądam się jak wiecie najbardziej - lampy i oświetlenie!!\nHugo przygląda się dworcowi zza ogromnego zegara, oświetlonego tzw. żarówkami Edisona. Trwa moda na dekoracyjne żarówki, takie, jakie wynalazł Edison. Zobaczcie poniżej:\nŻarówki były kiedyś chronione metalowymi klatkami.\nLampy z wyeksponowanymi żarówkami są teraz supermodne! Zobaczcie choćby nową kolekcję Nostalgia Lighting firmy KloshArt, specjalizującej się w lampach industrialnych - dosłownie każda z tych lamp mogłaby "zagrać" w filmie "Hugo..."! Różnica jest tylko taka, że kiedyś żarówki bez abażurów były stosowane w przestrzeniach roboczych, a dziś eksponujemy ich piękne rozżarzone żarniki. Żarnikom (drutowi wolframowemu) wewnątrz żarówek nadaje się ciekawe, spiralne kształty.\nkolekcja KloshArt Nostalgia Lighting\nA oto inne zakupy inspirowane filmem „Hugo”\nRadosna paleta kolorów wnętrza księgarni i sklepu z zabawkami.\nZegar ścienny Allentown Howard Miller z widocznym mechanizmem, 54 cm średnicy. Świetny!\nBujany fotel wyplatany rattanem, TON, www.ton.eu\nKrzesło gięte, TON, www.ton.eu\nJuż za dwa dni, w czwartek, "ZACHCIANKA TYGODNIA" a w niej - dalszy ciąg zakupów inspirowanych filmem i idealne przed Bożym Narodzeniem retro zabawki :)\nŹródła zdjęć filmu: Imperial CinePix, pixgood.com, dvdbeaver.com, www.messynessychic.com\nArtykuł powstał we współpracy z firmą KloshArt :)\nCopywriter 16 grudnia 2014 14:30\nI ten zegar... cudeńko!\nPoproszę o więcej takich artykułów :)\nMoże o "Między piekłem a niebem" z Robinem Williamsem?\nKasia Antończyk 16 grudnia 2014 14:58\nDziękuję :) Dodałam na końcu artykułu listę moich wpisów o wnętrzach filmowych. Kolejne dwa artykuły (dla "Czasu na Wnętrze") już są napisane, pojawią się na blogu po publikacji w magazynie. A "Między piekłem a niebem" faktycznie ma świetną scenografię, ale nie pokazuje architektury ani wnętrz, a ja wolę pisząc pozostać w swojej branży :)\nAda 16 grudnia 2014 21:07\nMi najbardziej podobają się te lampy. Wygląda rewelacyjnie :)\nKasia Antończyk 17 grudnia 2014 14:43\nMi też jak zawsze najbardziej podobają się lampy :)\nOla by Design 17 grudnia 2014 10:27\nNo to już wiem, co chcę obejrzeć w czasie Świąt :)\nKasia Antończyk 17 grudnia 2014 14:42\nTak, to jeden z filmów wprost idealnych na Święta :)


Czy Pałac Kultury i Nauki zostanie rozebrany na stulecie odzyskania niepodległości przez Polskę? | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2017-11-16 16:15 )\nPałac Kultury i Nauki - Źródło: wikipedia\nPałac Kultury i Nauki imienia Józefa Stalina, czyli dar Związku Radzieckiego dla Polski, może zostać zburzony. Zaczynają o tym mówić politycy obecnej partii rządzącej, sondując opinię społeczną w tej kwestii. Biorąc pod uwagę ich chorobliwą rusofobię, rzeczywiście może do tego dojść.\nZaproponowano już nawet kiedy to nastąpi i wygląda na to, że dojdzie do tego w przyszłym roku, czyli w stulecie odzyskanie niepodległości przez Polskę. Pałac Stalina jest niewątpliwie reliktem komunizmu i na przestrzeni ostatnich lat wielokrotnie rozważano rozbiórkę tej budowli.\nJednak do tej pory nikt nie traktował tego poważnie i były to raczej tylko pomysły i dyskusje. Teraz może dojść do realizacji tego kontrowersyjnego planu. Trzeba przyznać, że społeczeństwo polskie jest mocno podzielone w kwestii tego czy pałac powinien zostać czy też trzeba go zburzyć. Trudno sobie wyobrazić Warszawę bez tego charakterystycznego budynku w stylu moskiewskim.\nPałac Kultury i Nauki w trakcie budowy - źródło: wikipedia\nNadal jest to najwyższy budynek w stolicy licząc jego wysokość wraz z iglicą. Architektoniczny potworek został już też obudowany innymi wysokimi budynkami, które skutecznie go przysłaniają, jednak partia rządząca ma pewne argumenty za tym aby tym razem nie tylko mówić o pozbyciu się go z centrum Warszawy.\nPolitycy PiS uważają, że to monument komunizmu i aktywnie sondują opinię publiczną przed wykonaniem tego zadania. Rozebranie rosyjskiego budynku nie byłoby zresztą niczym bezprecedensowym, zwłaszcza jeśli chodzi o Warszawę.\nTrzeba przypomnieć, że w latach dwudziestych ubiegłego wieku zburzono piękny Sobór św. Aleksandra Newskiego, który został zbudowany przez Rosjan na przełomie XIX i XX wieku. Rządzący drugą Rzeczpospolitą politycy stwierdzili, że jest to symbol carskiej Rosji, który ma za zadanie pokazać gdzie znajdują się wpływy moskiewskie i sobór rozebrano zaledwie 12 lat po zakończeniu jego budowy.\nSobór św. Aleksandra Newskiego w Warszawie - źródło: wikipedia\nBardzo podobną sytuację mamy obecnie z Pałacem Kultury i Nauki imienia Józefa Stalina. Gdy został on zbudowany, niewątpliwie pełnił on funkcję podobną do tej jaką odegrał Sobór Newskiego, czyli podkreślał przynależność Polski i symbolizował radziecką dominację w naszym kraju. Czy pałac podzieli los tamtej sakralnej budowli? Przekonamy się w najbliższych miesiącach.\nBez obawy, nie zburzą ani w\nautor: nel35 (anonim) ( 2017-11-18 17:15 )\nBez obawy, nie zburzą ani w przyszłym roku, ani za pięć lat. Przygotowanie planów rozbiórki takiego molocha zajęłoby kilka lat, o kosztach nie wspomnę. No, chyba że go kto wysadzi.\nautor: karkan (anonim) ( 2017-11-19 17:41 )\n" Pałac Kultury i Nauki\nautor: Ostatni Sprawiedliwy (anonim) ( 2017-11-17 17:48 )\n" Pałac Kultury i Nauki imienia Józefa Stalina, czyli dar Związku Radzieckiego dla Polski, może zostać zburzony..Zaczynają o tym mówić politycy obecnej partii rządzącej, sondując opinię społeczną w tej kwestii. Biorąc pod uwagę ich chorobliwą rusofobię"\n"Rozebranie rosyjskiego budynku nie byłoby zresztą niczym bezprecedensowym, zwłaszcza jeśli chodzi o Warszawę."\nNo to jak to wreszcie jest? :) Przecież, co niektore tępaki twierdzą, że ZSRR i Stalin nie mają nic wspólnego z Rosją. Więc jak do budynku stworzonego, jako dar od ZSRR i Stalina można mieszać "rusofobię"? Bądźmy konsekwentni. No chyba, że ZSRR jest Rosją, gdy chodzi o dary, a staje się nagle "antyrosyjskim, złym, podłym ZSRR" gdy chodzi o zbrodnie Poza tym lewactwo ma jakiś dziwny odchyl nazywania wszystkim, czym inny człowiek gardzi fobią - homofobia, islamofobia, rosufobia...\nŻydo-ZSRR ma tyle wspólnego z\nautor: U_P_Adlina ( 2017-11-18 08:21 )\nŻydo-ZSRR ma tyle wspólnego z Rosją, że międzynarodowe mycaki wybrały ten kraj do instalacji stworzonego przez siebie żydo-bolszewickiego systemu. Jarzysz? I tyle. Za zbrodnie trzeba obwiniać nie ofiary, ale katów banderowski trollu.\nPadlina ma krótką pamieć i\nautor: Autor komentarza ( 2017-11-19 14:28 )\nPadlina ma krótką pamieć i równie krótki rozum - Putin wielokrotnie oświadczał że rosja iest prawnym spadkobiercą i kontynuatorem ZSSR, a ostatnio taaaaki ładny, nowy pomnik Stalinowi postawili na placu czerwonym w Moskwie. Padlina był już się pomodlić ?\nPadlina modli się do portretu\nautor: SN69ll (anonim) ( 2017-11-19 18:06 )\nPadlina modli się do portretu Lenina...stalin jest dla niego tylko mesjaszem...ale głosi jego nauki...\na potem się dziwisz\nautor: U_P_Adlina ( 2017-11-20 12:29 )\na potem się dziwisz szmaciarzu, że mówi się do ciebie per błazen. Pieprzysz takie bzdety, że żal za dupę ściska. Poziom podstawówki.\nPowtarzało ci się już setki\nautor: U_P_Adlina ( 2017-11-19 17:22 )\nPowtarzało ci się już setki razy szmaciarzu banderowski, że Rosja musi być spadkobiercą żydo-ZSRR chociażby po to, aby przejąć arsenał nuklearny. Pomnik stalina na placu czerwonym? Nie słyszałem. Ale mnie to nie boli, bo rozumiem Rosjan, którzy dzięki zwycięstwu stalina nad nazizmem nie zostali przerobieni na mydło. Dla was zachodnich ukrów porażka hitlera i zwycięstwo stalina to bardzo traumatyczna historia. Ale dla Polaków zwyciężyło zło mniejsze. Gdyby hitler wygrał to wy banderowskie świniołaki wyriezalibyście nie setki tysięcy, ale miliony Polaków. A tak zahamowano dokonywane przez was ludobójstwo. Dzięki temu dziś możecie sobie tylko pokwiczeć w necie i nic więcej. Kwicz więc świniołacki szmaciarzu sobie, a muzom, bo nikogo to nie obchodzi.\nNie wolno nazywać Rosjan\nautor: kuba8131 ( 2017-11-18 09:17 )\nNie wolno nazywać Rosjan ofiarami.\nWolno, wolno, tak jak ciebie\nautor: Angelus Maximus Rex ( 2017-11-19 22:38 )\nWolno, wolno, tak jak ciebie nazwac osłem...


Odkrycie składało się w logiczną całość. Faktycznie, relatywnie często od strony lasu (a nie ulicy) parkowały samochody, a przez zarośnięty ogród zdawali się przechodzić mężczyźni. Patryk podejrzewał dotąd, że chodzi może o jakiś internetowy biznes albo punkt usługowy, ale na pewno nie o agencje towarzyskie czy coś w tym rodzaju. Sex anonse zawierały informacje o ich (nie wiadomo czy prawdziwych) imionach – Ilona oraz Nadia. Te dwie dziewczyny prywatnie podniecały go jednak jeszcze przed sensacyjnym odkryciem, jak zarabiają na życie.\nSąsiadujące posesje charakteryzowały się gęstą roślinnością i dbałością o prywatność – zarówno u Patryka, jak i kobiet zamieszczających anonse erotyczne prawie wszystkie okna zasłaniały żaluzje lub rolety. Z jednym wyjątkiem. Parterowa łazienka umieszczona była we wnęce bryły domku. Odsłonięte okno nie było widoczne ani dla przechodzących obok, ani od strony lasu, a tym bardziej ulicy. Jednym, jedynym miejscem, z którego dojrzeć można było wnętrze łazienki sąsiadek, był krótki fragment stromych, ale szerokich schodów prowadzących do piwnicy i garażu w domu Patryka. Chłopak odkrył to przypadkowo pewnego dnia i od tamtego czasu często skrywał się za murkiem, nieśmiało wyglądając zza węgła. Kilkunastokrotnie widział nagie biusty Nataszy lub Ilony. Wygodna i bezpieczna pozycja dla podglądacza pozwalała mu na swobodną masturbację i fantazję. Stopniowo poznawał, jak wyglądają dokładnie ciała działa jednej i drugiej dziewczyny na telefon. Gdy poczuł się pewniej, bez stresu trzepał sobie w przygotowywaną wcześniej chusteczkę. Po pewnym czasie odkrył pewne regularne godziny, które wiązały się z kąpielą – w pewne dni było to tuż przed okrągłą godziną – zanim na wysokości lasu zajeżdżał jakiś samochód.\nKontakty towarzyskie z Nadią i Iloną dla Patryka ograniczały się wyłącznie do sporadycznego przywitania się przez płot lub na ulicy. Nadia traktowała go z sympatią, a Ilona przyglądała mu się badawczo, świdrując zawstydzonego licealistę dziwnym spojrzeniem.\nPewnego kwietniowego dnia, Patryk, po kilku dniach przerwy od podglądania i masturbacji, poczuł znajomą chęć podejrzenia którejś z sąsiadek. Nie mylił się. Gdy wychylił się zza węgła, w widocznym fragmencie okna Nadia właśnie wycierała nagie ciało ręcznikiem. Mokre, jasne włosy spadały na sprężysty, młody biust. Rozmarzony Patryk połączył ten widok ze zdjęciami, jakie zawierały anonse towarzyskie, bezwiednie rozpinając rozporek i chwytając się za nabrzmiałego członka. Zapatrzony w obiekt trzepał sobie konia dość mechanicznie.\nNagle kątem oka dostrzegł jakiś róg. Na schody wyskoczyła... Ilona, ubrana w baleriny, krótką spódniczkę i cienką koszulę zapinaną na guziki. „Mam Cię, podglądaczu” krzyknęła, zbiegając po schodach. Zszokowany najściem Patryk nawet nie próbował zapiąć spodni. Kobieta już była przy nim. Świdrując go szaleńczym wzrokiem, złapała za sterczącego kutasa i pociągnęła przez drzwi w głąb piwnicy.\n„Nieładnie tak podglądać sąsiadki”, „często tak sobie walisz?”, „widziałeś nasze prywatne oferty?” pokrzykiwała, prowadząc go do ściany. Lekko wskoczyła na roboczy stół i rozsunęła nogi. „To chciałeś zobaczyć? To patrz” warknęła obłąkańczo, obciągając zszokowanemu Patrykowi prawą dłonią, lewą rozsuwając dość grube wargi sromowe. „Niegrzeczny chłopiec podgląda sąsiadki” mruczała, sprawnie trzepiąc nabrzmiałego do granic wytrzymałości penisa. Patryk przemógł wstyd i pożądliwie złapał podskakujący, obfity biust Ilony, skryty za bluzką, którą zaczął rwać. Ruchy kobiety nasiliły się, a duże cycki wyskoczyły na zewnątrz. Tego było za wiele. Patryk chlusnął potężnie na rękę, cipkę i uda Ilony.\nSąsiadka, zamieszczająca w internecie anonse towarzyskie zaśmiała się z satysfakcją. „Musisz oddać mi za bluzkę, ogierze” rzekła, odsuwając się w stronę drzwi. Patryk nadal nie wypowiedział ani słowa, zszokowany niezwykłą sytuacją. „Aha, przestań nas podglądać, to może same zaprosimy Cię na pokaz” - rzuciła.\nNastępnego dnia w oknie pojawiła się roleta, a Patryk, wytrącony z równowagi niezwykłą przygodą, zmusił się do nauki przed maturą, tylko raz na jakiś czas oglądając seks ogłoszenia Ilony, wspominając jej ciało.


Czym jest instalacja odgromowa i dlaczego należy zlecić jej zamontowanie w swoim domu? | Wiedza Bez Tajemnic\nBurza nie musi być straszna\nWyładowania atmosferyczne stanowią bardzo duże zagrożenie dla naszego domu oraz podłączonych w nim urządzeń elektrycznych. Podczas burzy, gdy budynek nie jest odpowiednio zabezpieczony, nie można czuć się do końca bezpiecznie. Powszechnie panuje przekonanie, że piorun uderza w najwyższe miejsce w okolicy, stąd właściciele domów często bagatelizują problem z pełnym przekonaniem, że ich on nie dotyczy. Trzeba jednak być świadomym konsekwencji wynikających z braku odpowiedniego zabezpieczenia przed uderzeniem pioruna.\nDziś właściciele budynków mieszkalnych mają możliwość poczuć się niemalże w 100 % bezpieczni. To wszystko za sprawą instalacji odgromowych. Projektowane są przez uprawnione osoby, a montażem zajmują się doświadczeni i odpowiednio przygotowani pracownicy wyspecjalizowanych firm. Po procesie instalacji zostają przeprowadzone dokładne pomiary w celu upewnienia się, czy wszystko działa jak należy. Zadaniem instalacji odgromowej jest przejęcie energii płynącej z uderzającego pioruna i bezpieczne odprowadzenie jej na ziemię. Widać więc, jak ważne jest posiadanie jej w celu ochrony swojego domu. Obecnie istnieje wiele firm zajmujących się takimi usługami, jak np.: https://inelt.pl, które pomogą nam w zamontowaniu takiego urządzenia. Koszt instalacji odgromowej nie jest wygórowany. Ceny wahają się w przedziale 1500-3000 zł. Decydując się na taką inwestycję możemy uniknąć uszkodzeń sprzętu domowego, a nawet pożaru budynku. Trzeba zatem poważnie zastanowić się nad tym rozwiązaniem, aby w nocy móc spać spokojniej.


Książki nie zawsze są kosztem w firmie - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiKsiążki nie zawsze są kosztem w firmie\nautor: Mariusz Szulc03.08.2016, 16:00\nAby wydatki związane z zakupem książek mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, to musiałyby też być poniesione w jej ramachźródło: ShutterStock\nWydatków na fachowe pozycje książkowe kupione do majątku osobistego nie można odliczyć od przychodu z działalności gospodarczej – przypomniał dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach.\nChodziło o doradcę podatkowego prowadzącego od czerwca 2012 r. działalność gospodarczą. Do majątku prywatnego i za środki osobiste kupił wiele fachowych książek z zakresu podatków i rachunkowości. Żadna z nich nie była warta więcej niż 3,5 tys. zł, ale wszystkie były w bardzo dobrym stanie. Dla części z nich doradca nie posiadał już żadnego dokumentu potwierdzającego zakup, tj. ani paragonu, ani faktury VAT.\nPodejrzenie użycia samochodu do celów prywatnych wyklucza pełne odliczenie »\nDo odliczenia tylko pobyt w zakładzie opiekuńczo-leczniczym »\nPostanowił jednak wnieść cały księgozbiór do nowej spółki, którą planował założyć z innymi ekspertami podatkowymi. Transakcję udokumentowałby oświadczeniem, w którym wykazałby wartość książek zarówno na podstawie faktury i paragonu, jak też ich wartości rynkowej. Zdaniem doradcy tak określone wydatki na kupno książek byłyby jego firmowym kosztem uzyskania przychodu.\nArgumentował, że wszystkie przekazane pozycje są związane z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego, a ich wykorzystanie gwarantuje zapewnienie odpowiedniego poziomu jego usług. Podkreślił, że trudna do wyobrażenia jest sytuacja, w której działalność doradcy podatkowego prowadzona byłaby wyłącznie w oparciu o dotychczas zdobytą wiedzę, doświadczenie i możliwość korzystania z nieodpłatnych serwisów internetowych publikujących interpretacje podatkowe i orzeczenia sądów administracyjnych.\nDo odliczenia tylko pobyt w zakładzie opiekuńczo-leczniczym


Karaiby, lewady, Rio. TOP 5 kierunków z Wrocławia odkrytych na nowo!\nTego się nie spodziewałeś, a polecisz tam bezpośrednio z wrocławskiego lotniska. Na Kretę, Barcelonę czy Maderę można spojrzeć inaczej. Przedstawiamy TOP 5 miejsc, które warto poznać z zupełnie innej strony. 1. Ekscentryczna Barcelona Muzeum Perfum z najpiękniejszymi i najbardziej oryginalnymi buteleczkami, Muzeum Wynalazków, gdzie zobaczymy nie tylko najlepsze, ale także najgorsze...\nAll inclusive: Teneryfa na tydzień za 1221zł!\nTym razem na Wyspy Kanarysjkie w super cenie możemy polecieć z Wrocławia! Za beztroski wypoczynek all inclusive na Teneryfie zapłacicie jedynie 1221zł (przeloty i hotel all inclusive). Kilka słów o Teneryfie: największa i podobno najpiękniejsza z Wysp Kanaryjskich. Znajdziecie tutaj wiele atrakcji: piękne plaże stworzone do odpoczynku, wspaniałe ciepłe morze sprzyjające...\nHiszpania - Costa del Maresme za 899 zł (lot + hotel z wyżywieniem)\nSzukacie jakiegoś ciekawego kierunku na urlop? Polecamy Wam Hiszpanię i Costa del Maresme! Dzięki serwisowi TravelBird możecie spędzić tam tydzień już za 899 zł! Cena jest bardzo atrakcyjna! W cenie wycieczki: lot w obie strony z Krakowa KRK, Wrocławia WRO lub Poznania POZ do Barcelony Girony GRO liniami Ryanair 7 noclegów...\nTydzień w Andaluzji za 685 zł! (loty + hotel)\nZapraszamy do pełnej gorącego słońca, flamenco, korridy i fiesty Andaluzji! W październiku możecie polecieć do Malagi, jednego z głównych miast tego historycznego hiszpańskiego regionu, bezpośrednio z Wrocławia za 338 zł! Już etymologia nazwy regionu - Al-Andalus - wskazuje na głębokie arabskie korzenie. Będąc na miejscu wyraźnie odczuwa się tysiąclecia bujnej historii,...\nByliście już w Paryżu? Nie? A może chętnie wybralibyście się tam ponownie? Dla wszystkich chcących odwiedzić francuską stolicę mody mamy dziś tanie przeloty z Wrocławia do Paryża (Beauvais) już za 93zł! Nasza poniższa propozycja dotyczy kilkudniowego pobytu we wrześniu, w terminie 21-25.09.2015. Żeby uzyskać tytułową cenę należy był członkiem Wizz Discount...\nParyż latem na weekend za 78zł... niemożliwe? A jednak. Jeżeli nie wierzycie, to koniecznie sprawdźcie naszą ofertę! Dzisiaj proponujemy Wam tanie przeloty z Wrocławia do tego niesamowitego miasta zakochanych latem w terminie 4-7 września 2015 Żeby uzyskać tytułową cenę należy być członkiem Wizz Discount Club oraz podróżować tylko z małym bagażem...\nNasi użytkownicy szukali ostatnio tanich lotów z Warszawy do Zurychu, z Warszawy do Oslo oraz połączeń lotniczych z Krakowa do Paryża.\nPopularne wyszukiwania: Tanie loty z Heathrow do Monachium, tanie loty do Stambułu, Okazje na loty ze Szczecina, Wycieczki na Wyspy Kanaryjskie, Wycieczki na słoneczne wyspy, Pakiety, loty z Krakowa do Bergamo, tanie bilety lotnicze, wyszukiwarka lotów.