Łukasz Jachimiak 18.09.2021 22:34\n- Nie ma żadnej klątwy. To tylko duży zbieg okoliczności - mówi Jakub Kochanowski. Środkowy reprezentacji Polski był prawdopodobnie jej najlepszym zawodnikiem w przegranym 1:3 (25:17, 30:32, 16:25, 35:37) półfinale ME ze Słowenią. Kochanowski próbuje wskazać przyczyny porażki.\nTo był horror. Bez happy endu. Dwa razy w ostatnim secie naszą porażkę odwlekał challenge na żądanie Vitala Heynena. Ale w końcu Słoweńcy dowiedli swojej wyższości. Wykorzystując dziesiątego (!) meczbola.\n- Nie pamiętam drugiego tak emocjonującego spotkania. Ewentualnie półfinał MŚ 2018 [chodzi o mecz w Turynie, który wygraliśmy z USA 3:2] - mówi Jakub Kochanowski. On przeciw Słoweńcom skończył wszystkie sześć ataków, dorzucił cztery punktowe bloki i dwa asy serwisowe.\nDo Kochanowskiego trudno mieć jakiekolwiek pretensje. Zresztą, trudno je mieć do kogokolwiek z naszych zawodników. Bo choć wielu zabrakło czysto siatkarskiej formy, to wszyscy świetnie walczyli.\n"To tak, jakby powiedzieć, że mamy klątwę Brazylii"\n- Mamy w sobie dużo temperamentu, jesteśmy waleczni. Dzięki kłótni Michała Kubiaka pod siatką odjechaliśmy Słoweńcom wynikiem i przez większość czwartego seta prowadziliśmy - mówi Kochanowski.\nNiestety, roztrwoniliśmy przewagę. Było 17:13 dla nas, ale Słoweńcy doprowadzili do nerwowej końcówki i lepiej ją wytrzymali. Dlaczego?\n- W sumie zagraliśmy trochę słabszy mecz na zagrywce. Nie powiem, że słaby, ale Słoweńcy byli trochę lepsi i mieli trochę więcej szczęścia - wyjaśnia Kochanowski.\nŚrodkowy nie zgadza się, że istnieje coś takiego jak klątwa Słowenii. W ten sposób wydarzenia komentuje wielu kibiców. Wszyscy pamiętamy, że ze Słowenią przegraliśmy ważne mecze na ME 2015 (ćwierćfinał), ME 2017 (baraż o ćwierćfinał) i ME 2019 (półfinał). Teraz doszła kolejna porażka.\n- Słowenia to topowa drużyna. Nie ma żadnej klątwy. To tylko duży zbieg okoliczności, że często z nimi gramy. A że przegrywamy? To tak jakby powiedzieć, że mamy klątwę Brazylii. To są drużyny na najwyższym poziomie. Ze Słoweńcami ostatni półfinał wygraliśmy, w Rimini, w Lidze Narodów [3:0]. Teraz przegraliśmy i trudno powiedzieć, jaki będzie wynik naszego następnego meczu - mówi Kochanowski.\nNie było prowokacji, było nieporozumienie\nNasz zawodnik przekonuje też, że w błędzie są ci, którzy twierdzą, że Vital Heynen sprowokował przed meczem Słoweńców. Oni poczuli się urażeni wypowiedzią naszego trenera sprzed kilku dni. We wtorek, po pewnym, ćwierćfinałowym zwycięstwie nad Rosją Heynen stwierdził, że nie wie, z kim zagramy w półfinale. Słoweńcy poczuli się lekceważeni.\n- Myślę, że oni się źle zrozumieli. Moim zdaniem Vitalowi chodziło to, że nie wie, kto będzie zwycięzcą meczu ćwierćfinałowego Słowenia - Czechy [odbył się dzień po naszym meczu z Rosją], a nie, że nie ma pojęcia, jaką mamy drabinkę i na kogo możemy trafić. Vital nie jest głupim człowiekiem i doskonale wiedział, że najprawdopodobniej będziemy grali ze Słoweńcami, ale w siatkówce na najwyższym poziomie trudno przewidzieć wynik, dlatego on się zachowawczo wypowiedział, że nie wie, kto wygra tamten ćwierćfinał - wyjaśnia Kochanowski.\n"Przecież oni nie robili nam tego na złość"\nPrzyczyn porażki ze Słowenią środkowy szuka gdzie indziej. - Delikatne znaczenie mogło mieć to, że jesteśmy bardziej zmęczeni sezonem. Ale trudno mi powiedzieć czy Słoweńcy utrzymali siłę fizyczną przez cały mecz. My faktycznie trochę osłabliśmy w trzecim i czwartym secie - mówi.\nNatomiast Kochanowski absolutnie nie obwinia o porażkę sędziów. O ich pracy znamiennie wypowiedział się Bartosz Kurek, twierdząc, że nie chce mówić na ten temat, bo nie chce płacić kary.\n- W końcówce bardzo długie wideoweryfikacje nam przeszkadzały. W momencie, w którym bijemy się o życie, uspokajanie gry przez sędziów jest dla nas krzywdzące. Bo trudno jest nie robiąc nic trzymać temperaturę i emocje na najwyższym poziomie. Ale przecież oni nie robili nam tego na złość. Coś zawiodło - nie wiem czy pierwiastek ludzki, czy kamery. W każdym razie to jeden z czynników pecha, który nam towarzyszył - tłumaczy Kochanowski.\n- Oczywiście jest mi bardzo przykro. Jestem zły. Same negatywne emocje mi w tym momencie towarzyszą. Ale wiem, że zagraliśmy bardzo, bardzo, bardzo równe spotkanie i decydowały szczegóły. Nawet moim zdaniem decydowało trochę szczęścia. Oczywiście zagrać w finale to było jedno z moich marzeń. Ale takie jest życie, trzeba się pogodzić z tym, że możemy z tego turnieju wywieźć najwyżej brąz - podsumowuje Kochanowski.


Kartka z kalendarza: 4–10 lutego • AutoCentrum.pl\nKartka z kalendarza: 4–10 lutego\n4.02.1922 | Ford przejmuje Lincolna\nHenry Ford zbudował swoją firmę na popularności modelu T, który sprzedawał się znakomicie i w zasadzie nie miał sobie równych na polu popularnych, tanich aut. Z kolei w kategorii luksusowych samochodów, Ford nie mógł niczego zaproponować, w przeciwieństwie do swojego największego konkurenta – General Motors. By naprawić sytuację, Henry Ford sięgnął głęboko do kieszeni i za 8 milionów dolarów (odpowiednik współczesnych 120 milionów) nabył producenta luksusowych samochodów, Lincolna.\nLincoln Motor Company został powołany do życia w 1917 roku przez Henry’ego Lelanda, który opuścił założoną przez siebie firmę Cadillac i powołał konkurencyjną markę, której nazwa odwoływała się do prezydenta Abrahama Lincolna.\nW momencie przejęcia firma produkowała jeden luksusowy samochód, Model L z 5.9-litrowym silnikiem V8. Produkcja tego modelu trwała jeszcze 8 lat po przejęciu marki.\n5.02.1878 | Przychodzi na świat Andre Citroen\nAndre Citroen urodził się 5 lutego 1878 roku w paryskiej rodzinie żydowskich handlarzy diamentami. Jego matka była z pochodzenia Polką. Właśnie dlatego po ukończeniu politechniki Andre wybrał się na wycieczkę na polskie ziemie, gdzie zetknął się z przekładniami zębatymi z zębami daszkowymi. Kupił patent i postanowił wytwarzać je we Francji. Swój pierwszy kontakt z branżą motoryzacyjną miał w 1908 roku, gdy stał się zarządzającym marką Mors, którą wyciągnął z dołka finansowego i zwiększył produkcję ze 125 do 1200 pojazdów rocznie.\nTen sukces, w połączeniu z rozwojem fabryki przekładni, popchnął Citroena do zajęcia się produkcją pojazdów pod własnym nazwiskiem. Tak narodziła się marka, która była zainspirowana podejściem do biznesu Henry’ego Forda. Citroen zamierzał być masowym producentem samochodów, oferującym tanie, proste pojazdy. Pierwszy model marki zadebiutował w 1919 roku. Bardzo szybko udało mu się stać wiodącym wytwórcą samochodów w Europie.\nCitroen zarządzał firmą do 1934 roku, gdy ta stanęła na skraju bankructwa i została przejęta przez największego wierzyciela, firmę oponiarską Michelin. Andre Citroen zmarł rok później na raka.\n6.02.1911 | Powstaje rzeźba Spirit of Ecstasy\nSpirit of Ecstasy to najprawdopodobniej najbardziej znana figurka w historii motoryzacji, która od 1911 roku ozdabia majestatyczne samochody marki Rolls-Royce.\nRzeźba przedstawiająca pochyloną kobietę z rozwianą sukienką została zaprezentowana 6 lutego 1911 roku. Jej autorem był Charles Robinson Sykes, angielski rzeźbiarz, który zrealizował pomysł jednego z wpływowych klientów marki, Lorda Montagu, który w taki sposób chciał uhonorować swoją kochankę. Postacią, którą Sykes wyrzeźbił, była Eleanor Velasco Thornton, która pozuje na zdjęciu z Rolls-Roycem.\n7.02.1958 | Premiera pierwszego osobowego DAF-a\nDAF przez dekady wyspecjalizował się w produkcji samochodów ciężarowych, ale w latach pięćdziesiątych zdecydowano się na rozpoczęcie projektu niewielkiego samochodu osobowego. Wówczas w Holandii nie produkowano żadnego konkurencyjnego pojazdu, więc włodarze marki liczyli na sukces.\nGotowy projekt DAF-a 600 został zaprezentowany na salonie samochodowym w Amsterdamie 7 lutego 1958 roku i wyróżniał się nowoczesnym nadwoziem, ergonomicznym wnętrzem i co najważniejsze – przekładnią Variomatic, która na lata stała się znakiem rozpoznawczym osobowej dywizji DAF-a. DAF 600 nie miał skrzyni biegów, a jedynie przekładnię opartą na dwóch kołach pasowych. Kierowca musiał jedynie wybrać kierunek jazdy i operować gazem. Ułatwiało to obsługę samochodu, ale rozwiązanie nie było szczególnie długowieczne, nawet jak na standardy lat pięćdziesiątych. Wymiany pasków musiały być dokonywane co około 40 tys. km.\nDAF 600 stał się ojcem dla późniejszych osobowych holenderskich samochodów. Był produkowany do 1963 roku i przez ten czas zbudowano ponad 30 tys. samochodów.\nWięcej o samochodach osobowych DAF przeczytanie w osobnym artykule.\n8.02.1969 | Premiera Subaru R2\nW 1958 roku Subaru pojawiło się na rynku samochodów osobowych ze swoim pierwszym pojazdem, modelem 360, który był produkowany aż do 1971 roku. Pod koniec jego produkcji, Subaru zdecydowało się na stworzenie bardziej przestronnego i nowocześniej prezentującego się następcy. Tak 8 lutego 1969 roku zaprezentowano model R2, który spotkał się z dużym zainteresowaniem, mimo że technicznie bazował na układzie napędowym ze starego modelu.\nSubaru R2 mierzyło zaledwie 3 metry, miało dwucylindrowy, chłodzony powietrzem silnik o pojemności 356 cm3, który w 1971 roku zastąpiono podobną jednostką, ale chłodzoną cieczą. Jak przystało na standard kei cars, był to samochód niezbyt szybki, ale zwrotny, tani i co bardzo ważne – nieobarczony podatkiem dla większych samochodów. Subaru, podobnie jak inni japońscy producenci, musieli trzymać się sztywnych regulacji dotyczących budowy mikrosamochodów, które dotyczyły zarówno wymiarów, jak i zastosowanej jednostki napędowej.\nZe względu na przestarzałość, produkcja modelu R2 była dość krótka – trwała niecałe trzy lata. Następcą był model Rex, którego pierwszą generację wytwarzano 9 lat.\n9.02.1989 | Premiera Mazdy MX-5\nNa Chicago Auto Show w 1989 roku Mazda po raz pierwszy zaprezentowała swój roadster nazwany MX-5, a w USA znany jako Miata. Prace nad małym, sportowym samochodem bez dachu trwały od początku lat osiemdziesiątych w amerykańskim biurze projektowym Mazdy w Kalifornii oraz w Japonii. Ostateczny koncept zatwierdzono w 1986 roku i rozpoczęto przygotowania do produkcji.\nZdecydowano się na zastosowanie tylnego napędu, silnika z przodu oraz niezależnego zawieszenia wszystkich kół. By zagwarantować atrakcyjną cenę, roadster Mazdy bazował na rozwiązaniach z popularnych modeli (m.in. skrzynia biegów), choć silnik 1.6 litra został opracowany specjalnie dla tego modelu. Później do oferty dołączono mocniejszą jednostkę 1.8 litra.\nMazda MX-5 pierwszej generacji była produkowana do 1997 roku w Japonii. Z fabryki w Hiroszimie rozsyłano ją po całym świecie. Jednym z głównych rynków zbytu było USA, ale auto świetnie radziło sobie również w Europie. Dziś, po 30 latach od debiutu, jest to najlepiej sprzedający się roadster w historii. Ponad milion egzemplarzy samochodów czterech generacji trafiło już do klientów.\n10.02.1955 | Chrysler C-300 trafia do sprzedaży\nW 1955 roku Chrysler zszokował świat amerykańskiej motoryzacji, prezentując model C-300, który był znacznie mocniejszy niż Chevrolet Corvette czy Ford Thunderbird. Oba konkurencyjne auta miały 200-225 KM w zależności od wersji, natomiast C-300 legitymował się mocą ponad 300 KM. Chrysler, dzięki zastosowaniu silnika rodem z NASCAR, był niezwykle szybki, a dla podkreślenia jego mocy zdecydowano się na próbę pobicia rekordu na dystansie jednej mili, osiągając (ze startu lotnego) prędkość 205 km/h. Ten duży, wyposażony w 2-biegowy automat, samochód był w stanie osiągnąć 100 km/h w nieco ponad 10 sekund.\nChrysler C-300 był produkowany jedynie w 1955 roku. Przez rok obecności w salonach udało się sprzedać 1725 samochodów. Produkcja była niewielka, ale auto powstało w celach homologacyjnych i prestiżowych. Można go uznać za jednego z pierwszych przedstawicieli muscle carów.\nW kolejnym roku wprowadzono do produkcji nowy model, pozbawiony literki C w nazwie, ale posiadający jeszcze mocniejszy silnik. Każdego roku Chrysler budował nowy, mocniejszy model, który był rarytasem sprzedającym się w nie więcej niż kilku tysiącach sztuk.


Viktoriya Herasymenko: Islam na geostrategicznie ważnych obszarach Federacji Rosyjskiej | Geopolityka.net - polski portal o geopolityce\nŹródło: „Przegląd Geopolityczny” 2015, tom 14.\nWielonarodowość Federacji Rosyjskiej bezpośrednio wpływa na kształtowanie polityki wobec poszczególnych podmiotów Federacji Rosyjskiej, a w szczególności na relacje pomiędzy władzą a poszczególnymi narodowościami. Należy podkreślić, iż w literaturze przedmiotu możemy odnaleźć informacje, w świetle których Federację Rosyjską zamieszkuje ponad sto narodów i narodowości.\nTak ukształtowana struktura narodowościowa Federacji Rosyjskiej przekłada się również na wielowyznaniowość. Znaczący wpływ na kształtowanie się procesów społeczno-politycznych w tym wielonarodowym państwie ma poczucie przynależności do poszczególnych wspólnot wyznaniowych. Większość przedstawicieli narodowości rosyjskiej, ukraińskiej i białoruskiej na terytorium Federacji Rosyjskiej wykazują przynależność do prawosławnej współtony wyznaniowej. Drugą pod względem liczby wyznawców religią jest islam. Główne ośrodki muzułmańskie mieszczą się na Kaukazie Północnym oraz na Powołżu. Ze względu na sporą liczbę społeczności muzułmańskiej, zamieszkującej Federację Rosyjską, oraz długą tradycję obecności islamu na terytorium rosyjskim, niezwykle ważnym wydaje się być dokonanie analizy procesów zachodzących w środowiskach muzułmańskich.\nCelem niniejszego artykułu jest próba dokonania kompleksowej analizy procesów zachodzących w społeczności muzułmańskiej oraz wskazanie wpływu religii na kształtowanie się owego społeczeństwa. W celu lepszego zrozumienia specyfiki islamu w Federacji Rosyjskiej niezbędne jest prześledzenie genezy pojawienia się i rozwoju islamu w państwie rosyjskim. Nie sposób w danych rozważaniach pominąć geopolitycznego znaczenia regionów, zamieszkałych przez muzułmanów i wpływu islamu na procesy polityczne i społeczno-kulturowe w Federacji Rosyjskiej oraz implikacji owych zjawisk w środowisku międzynarodowym.\nRealizacja owego celu będzie możliwa poprzez zweryfikowanie prawidłowości następujących tez: z geopolitycznego punktu widzenia tereny Federacji Rosyjskiej, zamieszkiwane przez wyznawców islamu, są obszarami niezwykle ważnymi; po drugie reislamizacja życia społecznego oraz wzrost politycznych wpływów islamu w regionach Federacji Rosyjskiej stwarzają zagrożenie powstania i rozwoju radykalnych ruchów islamskich.\nGeneza powstania i rozwoju islamu w Federacji Rosyjskiej\nTradycja obecności islamu na terytorium współczesnej Federacji Rosyjskiej sięga 922 roku i dotyczy tureckiego plemienia Bułgarów wołżańskich. W XIII wieku ziemie ruskie znalazły się pod panowaniem Złotej Ordy, czyli państwa muzułmańskiego. Złota Orda, pomimo faktu, iż była państwem nominalnie muzułmańskim, nie prowadziła przymusowej polityki islamizacji, czego dowodem jest przyznawanie wyznawcom wiary chrześcijańskiej prawa do własnej wiary oraz możliwości jej szerzenia. Oznacza to, iż mieszkańcy Rusi od dawna znali tradycję, kulturę oraz religie muzułmanów, współistnieli i współpracowali na jednym terytorium, wzajemnie tolerując własną odmienność. Rosyjski historyk Mikołaj Karamzin to współżycie z społecznością muzułmańską podsumował w następujący sposób: „Moskwa była związana swoją wielkością z chanem”. Oznacza to, że tolerancyjność społeczności muzułmańskiej wobec innych kultur i wyznań była oparta na pokojowym współistnieniu i szacunku do odmienności.\nSytuacja na owych ziemia uległa znaczącej zmianie po upadku Chanatu Kazańskiego, czyli w 1552 roku. Ruś Moskiewska dokonała podboju ziem od Wołgi do Syberii. Tolerancyjność władz Rusi Moskiewskiej była bardzo ograniczona, czego dowodem jest likwidacja wszystkich form muzułmańskiej państwowości. Ukaz carski z 16 maja 1681 roku (dynastia Romanów) jeszcze raz potwierdził nietolerancje państwa wobec islamu. Za panowania Piotra I rozpoczęto proces chrystianizacji połączony z prześladowaniem wyznawców islamu, co w konsekwencji spowodowało migracje ludności muzułmańskiej do Środkowej Azji, na Północny Kaukaz, Krym oraz do Małej Azji.\nKatarzyna II w wyniku wsparcia Tatarów i Baszkirów podczas powstania Pugaczewa w latach 1773-1775, zmieniła politykę rosyjską wobec społeczności muzułmańskich. Caryca poczyniła kroki ku przyznaniu praw religijnych całemu duchowieństwu muzułmańskiemu na terytorium Imperium Rosyjskiego. Należy podkreślić iż wiek XVIII-XIX charakteryzował się tak zwanym „odrodzeniem religijnym i kulturalnym” muzułmanów na terytorium współczesnej Federacji Rosyjskie.\nKrach Imperium Rosyjskiego oraz kształtowanie się nowego państwa komunistycznego na danym terytorium wiązało się oficjalnym wyeliminowaniem z życia społeczno-politycznego zasad religii i zastąpienia ich ideologią komunistyczną. Polityka społeczno-polityczna władz komunistycznych wpłynęła również na wyznawców islamu. Sytuację religijną w sowieckiej Rosji trafnie określił sowietolog Richard Pipes, twierdząc, iż „[…] oprócz trudności ekonomicznych żadne działania rządu Lenina nie spowodowały tyle cierpień wśród ludności, (…) co profanacja wiary religijnej (…) i znęcanie się nad duchownymi. Polityka bolszewicka wobec religii miała dwa aspekty, kulturalny i polityczny. Wraz ze wszystkimi socjalistami, komuniści uważali wiarę religijną za przeżytek, który przeszkadza procesowi modernizacji społecznej”.\nTak zwana „dyktatura proletariatu” była nacechowana wybitnie antyreligijnym nastawieniem partii komunistycznej, czego dowodem jest następujące stwierdzenie Włodzimierza Lenina: „W stosunku do partii socjalistycznego proletariatu religia nie jest sprawą prywatną. Partia nasza jest związkiem świadomych, czołowych bojowników o wyzwolenie klasy robotniczej. Taki związek nie może i nie powinien odnosić się obojętnie do braku uświadomienia ciemnoty czy obskurantyzmu w postaci wierzeń religijnych. Żądamy całkowitego oddzielenia kościoła od państwa, ażeby walczyć z otumanieniem religijnym za pomocą czysto ideowego i wyłącznie ideowego oręża, za pomocą naszej prasy, naszego słowa”.\nW klasycznym islamie nie było możliwości oddzielenia domeny świeckiej od religijnej ze względu na fakt, iż obie opierały się na niezmiennych zasadach objawionych przez Boga. Muzułmańska teoria polityczna jest elementem szariatu, czyli prawa muzułmańskiego. Prawo muzułmańskie głosi, iż jedynym władcą na ziemi jest Bóg, a jego władza jest realizowana przez rządzących (uczonych-prawników), którzy stoją na straży i interpretują ciągle niezmienny szariat. Najlepszą formą ustroju jest państwo teokratyczne, w którym życie polityczne jest podporządkowane religijnemu. Łącząc powiązanie religii z polityką w prawie muzułmańskim, należy stwierdzić, iż komunistyczna ideologia stała w sprzeczności z wartościami wyznawców islamu, a tak zwane „oddzielenia kościoła od państwa, ażeby walczyć z otumanieniem religijnym”, propagowane przez Włodzimierza Lenina całkowicie uniemożliwiało muzułmanom dostosowanie się do propagowanej ideologii.\nPolityka religijna Związku Radzieckiego wobec wyznawców islamu była restrykcyjna, zamykano szkoły, sądy, likwidowano meczety a duchownych poddawano represjom. Względne złagodzenie polityki antyreligijnej Związku Radzieckiego nastąpiło podczas II wojny światowej, natomiast tuż po jej zakończeniu przywrócono politykę restrykcyjną wobec muzułmanów, która była kontynuowana do rozpoczęcia procesu przekształceń systemu socjalistycznego w Związku Radzieckim, czyli do tak zwanej „pieriestrojki”.\nRozpad Związku Radzieckiego w 1991 roku zainicjował proces zmian w życiu społecznym, politycznym, religijnym i kulturowych wszystkich narodowości zamieszkujących radziecki terytorium. Społeczność muzułmańska po 1991 roku rozpoczęła aktywną działalność na rzecz tworzenia organizacji skupiających gminy muzułmańskie. W 1997 roku powstała Rada Muftich Rosji, która posiada duchowne zarządy w Ulianowsku, Saratowie (Powołże), Republice Tatarstanu, Republice Osetii Północnej-Alanii, Republice Mordwy, Republice Kabardo-Bałkarii, Republice Inguszetii, Republice Czuwaszii, Petersburgu, Penzie, Niżnym Nowgorodzie, Dagestanie, Czeczenii, Baszkirii, Kraju Krasnodarskim i Adygei. Obecnie organizacjami skupiającymi gminy wyznaniowe muzułmanów są: Rada Muftich Rosji i Centralny Duchowny Zarząd Muzułmanów Rosji.\nLata dziewięćdziesiąte XX wieku charakteryzowały się zmianą polityki wobec wyznawców islamu. Zaprzestano prześladowania i represji, natomiast napięcia pomiędzy wyznawcami poszczególnych religii istnieją do dzisiaj. Po rozpadzie Związku Radzieckiego uchwalono kontrowersyjną Ustawę o Wolności Sumienia i Związków Religijnych, w preambule której postanowiono, iż Federacja Rosyjska jest państwem świeckim, które nadaję prawosławiu szczególną rolę w historii Rosji oraz stanowieniu i rozwoju jej kultury, przy jednoczesnym poszanowaniu chrześcijaństwa, islamu, buddyzmu, judaizmu oraz innych religii, które są elementem dziedzictwa historycznego Rosji.\nW czasie załamania się świata komunistycznego, rozpadu systemu dwubiegunowego oraz upadku Związku Radzieckiego ujawniły się nowe tendencje, które przedstawiają różnicę pomiędzy narodami. Jak twierdzi politolog Samuel Huntington: „Najważniejsze różnice między narodami nie mają charakteru ideologicznego, politycznego czy ekonomicznego, lecz kulturowy”. Koncepcja konfliktu cywilizacji Samuela Huntingtona przewiduje, iż konflikty będą spowodowane napięciami pomiędzy odmiennymi kulturowo cywilizacjami, a mianowicie pomiędzy następującymi kręgami cywilizacyjnymi: zachodnim, latynoamerykańskim, prawosławnym, afrykańskim, islamskim, hinduistycznym, buddyjskim, chińskim i japońskim.\nNatomiast dokonując analizy przynależności państw do poszczególnych cywilizacji możemy zauważyć, iż politolog błędnie zalicza cały obszar postradziecki do cywilizacji prawosławnej. Ów podział współcześnie wydaje się być nie do końca prawidłowy ze względu na fakt, iż szacunkowa liczba wyznawców islamu na terytorium Federacji Rosyjskiej stanowi od 10 do 23 milionów muzułmanów oraz znaczącą liczbą wyznawców islamu, zamieszkujących Azję Centralną, co również zostało pominięte przez Samuela Huntingtona. Ze względu na sporą liczbę muzułmanów, zamieszkujących terytorium byłego Związku Radzieckiego, nie należy owych obszarów w całości zaliczać do cywilizacji prawosławnej.\nKrymsko-tatarski intelektualista i polityk Ismail Gasprinski w sprawie licznej reprezentacji muzułmańskiej na terytorium Federacji Rosyjskiej wyraził następującą opinię: „Przeznaczeniem Rosji jest stać się jednym z najbardziej znaczących państw muzułmańskich, co nie umniejszy jej znaczenia jako wielkiego mocarstwa chrześcijańskiego”.\nNależy pamiętać, iż Federacja Rosyjska jest państwem świeckim. Odwoływanie się władz republik, w których przeważa ludność muzułmańska, do islamu jest nieuniknione ze względu na tradycje społeczeństw muzułmańskich, które potrzebują dodatkowej religijnej legitymizacji władzy, ponieważ jest to konieczne do uzyskania autorytetu. Natomiast należy również zaznaczyć, iż tak zwany proces i zakres polityzacji islamu w Federacji Rosyjskiej jest zróżnicowany. Po rozpadzie Związku Radzieckiego powołano wiele organizacji islamskich o celach politycznych, ale żadna z nich nie uzyskała znaczącego poparcia, natomiast próby polityzacji islamu na szczeblu federalnym nie przyniosły sukcesów. .\nWażne wydaje się być podkreślenie faktu, iż doktryna islamu, która jest zawarta w Koranie, odgrywa znaczącą rolę w życiu muzułmanów, a Koran pełni w ich życiu większą rolę, niż Biblia w chrześcijaństwie. Jak podkreśla Janusz Danecki: „Koran jest najważniejszym autorytetem, i we wszystkim należy mu się pełne oddanie i posłuszeństwo. Co za tym idzie, przenika on wszystkie sfery życia: polityczną, społeczną, prywatną i codzienną. W życiu codziennym Koran jest źródłem pociechy i pomocy”.\nDokonując głębszej analizy islamu na terytorium Federacji Rosyjskiej, należy zaznaczyć, iż religia ta ma znaczący wpływ na kształtowanie się struktury społeczno-kulturowej społeczeństwa Rosyjskiego. Na odrodzenie i rozwój islamu na terytorium Federacji Rosyjskiej znaczący wpływ ma również położenie geograficzne danego państwa, ponieważ graniczy ono z sześcioma państwami muzułmańskimi, a mianowicie: Azerbejdżanem, Kazachstanem, Kirgistanem, Tadżykistanem, Turkmenistanem i Uzbekistanem.\nZe względu na czynniki geopolityczne Federacja Rosyjska jest zmuszona do prowadzenia ostrożnej polityki wewnętrznej i zagranicznej, ponieważ nieprzemyślana polityka wobec muzułmanów może spowodować napięcia wewnątrzpaństwowe, ale także może doprowadzić do destabilizacji w państwach ościennych.\nNiemniej ważnym czynnikiem umajającym islam jest fakt, iż społeczność muzułmańska w Rosji jest bardzo liczna. Badacze podają dość zróżnicowane liczby: według powszechnego spisu ludności Federacji Rosyjskiej z 2002 roku społeczność muzułmańska liczy 14, 5 mln osób (10% całej populacji rosyjskiej); Stanisław Bieleń wskazuje liczbę około 20 mln osób; Aleksiej Małaszenko twierdzi, iż oficjalnie podawane liczby należy zwiększyć o około 1,5 mln Azerów, 1 mln Kazachów, a także kilkaset tysięcy Tadżyków i Uzbeków nielegalnie przybywających na terytorium Federacji Rosyjskiej.\nNależy również podkreślić, iż islamskie odrodzenie religijne na terytorium Federacji Rosyjskiej nie doprowadziło do utworzenia jednolitej wspólnoty wiernych, czyli tak zwanej ummy, co z kolei potwierdza wewnętrzne zróżnicowanie społeczności muzułmańskiej. Na terytorium Federacji Rosyjskiej należy wyróżnić tradycyjny i nietradycyjny islam. Za tradycyjny islam należy uznać ten, który powstał na współczesnym terytorium Federacji Rosyjskiej przed kilkoma wiekami i w tej formie (oczywiście z nieznacznymi zmianami) przetrwał do dnia dzisiejszego. Należy również zaznaczyć, iż tradycyjny islam nie jest jednolity. Na terytorium Federacji Rosyjskiej możemy wyróżnić dwie podstawowe, najbardziej rozpowszechnione formy islamu, takie jak: hanafizm oraz sufizm.\nIslam szkoły hanafickiej jest współcześnie najbardziej popularny, ponieważ do owej szkoły należy prawie jedna trzecia muzułmanów. Szkoła hanaficka opiera się na Koranie, Sunnie oraz stosowaniu analogii (posiłkowanie się innym, lecz podobnym przypadkiem) w opinii prawników w sprawach, w których rozwiązania dylematu nie możemy odnaleźć w Koranie i Sunnie. Szkoła hanaficka obejmuje swym zasięgiem również Turcję, Bałkany, Żyzny Półksiężyc (pas ziemi od Egiptu poprzez Palestynę i Syrię po Mezopotamię), częściowo Afganistan, Pakistan, natomiast nie występuje w Afryce Północnej.\nSufizm charakteryzuje się zbyt mocnym przywiązaniem do wewnętrznych przeżyć religijnych oraz koncentrowaniu się na duchownym zjednoczeniu z Allahem. Elementami klasycznego sufizmu były: wstrzemięźliwość, zrzeczenie się dóbr materialnych, rozmyślania o treści teologicznej; ćwiczenia ascetyczne.\nIslam nietradycyjny w Federacji Rosyjskiej rozwinął się po rozpadzie Związku Radzieckiego. Nietradycyjny islam za cel podstawowy uważa konieczność odnowy islamu, z wykluczeniem wszystkich obcych elementów. Wśród nietradycyjnych ruchów religijnych wewnątrz islamu na terytorium Federacji Rosyjskiej należy wyróżnić salafizm oraz wahabizm. Salafizm, jako ruch religijno-polityczny propaguje powrót do pierworodnego islamu, do jego pierwotnych źródeł, czyli „religii bogobojnych przodków”, salafizm dał początek współczesnemu radykalizmowi i ekstremizmowi islamskiemu. Wahabizm jest również radykalną odmianą islamu. Wahabici propagują umacnianie i rozpowszechnianie islamu i prowadzenie świętej wojny z innowiercami.\nNatomiast warto również zaznaczyć, iż wahabizm i propagowana święta wojna naruszają niektóre postanowienia Koranu, które głoszą pokojowe rozwiązywanie konfliktów, a mianowicie: „Zwalczajcie na drodze Boga tych, którzy Was zwalczają, lecz nie bądźcie najeźdźcami. Zaprawdę Bóg nie miłuje najeźdźców. […] O wy, którzy wierzycie! Chodźcie w pokoju wszyscy”.\nMuzułmanie obecnie zamieszkują cały teren Federacji Rosyjskiej, natomiast największe skupiska wyznawców islamu znajdują się w stolicy Rosji, czyli Moskwie, regionie środkowo-dolnej Wołgi, czyli w republikach jak Tatarstan i Baszkiria oraz na Kaukazie Północnym, czyli w republikach Czeczeńskiej, Dagestanu, Inguszetii. Niezwykle ważne jest utrzymanie kontroli Federacji Rosyjskiej nad republikami Kaukazu Północnego, ponieważ są to bardzo ważne z geopolitycznego punktu widzenia terytoria.\nZachowanie wpływów w Kaukazie Północnym jest niezbędne do utrzymania kontroli nad państwami Kaukazu Południowego, przez które przebiegają ważne szlaki energetyczne i transportowe. Należy podkreślić, iż od sytuacji na Północnym Kaukazie zależy nie tylko kontrola Federacji Rosyjskiej nad Południowym Kaukazem, ale również aktywność i skuteczność polityki rosyjskiej na obszarze Azji Centralnej oraz basenu Morza Czarnego, co w warunkach wzmożonego zainteresowania i aktywności na danych obszarach Chińskiej Republiki Ludowej, Turcji, Iranu, Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej, jest bardzo istotne. Konfliktogenny charakter Kaukazu Północnego warunkuje politykę Federacji Rosyjskiej wobec danego regionu. Stabilność owego regionu nie jest celem Federacji Rosyjskiej, a jedynie środkiem, który jest niezbędny do kontroli infrastruktury transportowo-komunikacyjnej na Północnym Kaukazie oraz kontroli nad granicami Osetii Południowej oraz Abchazji.\nUtrzymanie względnej stabilności na Północnym Kaukazie jest niezbędne ze względu na bezpieczeństwo całego obszaru Federacji Rosyjskiej, ponieważ istnieje zagrożenie „eksportu” niestabilności, która panuje w owym regionie na inne regiony lub rozpowszechnieniem się radykalnych ruchów islamskich. Konfliktogenny charakter na Północnym Kaukazie ma charakter stały i złożony, ponieważ konflikty w poszczególnych republikach regionu wzajemnie się przeplatają, co powoduje, iż w owym regionie ciągle trwa konfrontacja, której natężenie lub zahamowanie jest uwarunkowane wieloma czynnikami. Często źródeł jednego konfliktu należy szukać w innym, a rozwiązanie danego problemu nie jest możliwe bez znalezienia wyjścia z innego.\nGeneza islamu w Republice Czeczeńskiej\nKaukaz Północny zamieszkuje 4, 5 miliona wyznawców islamu, a sytuacja społeczno-polityczna na tym obszarze jest bardzo skomplikowana. Należy jednak podkreślić, iż Kaukaz Północny nie jest jednolity pod względem charakteru konfliktogennego, ponieważ Kaukaz Północno-Zachodni jest spokojny i przewidywalny, natomiast Kaukaz Północno-Wschodni jest niestabilny i targany konfliktami wewnętrznymi.\nNajbardziej charakterystyczną i zarazem konfliktogenną republiką Północnego Kaukazu jest Czeczenia. Po rozpadzie Związku Radzieckiego Czeczenia nie podpisała układu federacyjnego, co spowodowało, iż de facto do wybuchu drugiej wojny czeczeńskiej (1999 rok) pozostawała suwerennym państwem. Obecnie Republika Czeczeńska znajduje się pod jurysdykcją Federacji Rosyjskiej. Około 97% Czeczenów uważa się za muzułmanów. Obecnie szacuje się, iż liczba meczetów na terytorium Czeczeni to około 400. Religia odgrywa znaczącą rolę w życiu polityczno-społecznym.\nNie sposób dokonać rozważań nad wpływem islamu na kształtowanie się sytuacji w Czeczeni bez uwzględnienia uwarunkowań rozwoju konfliktów czeczeńskich oraz rozwoju radykalnych ruchów islamskich. Przyczyn wrogości pomiędzy Rosją a Czeczenią należy szukać w oparciu o wydarzenia historyczne. XVIII – XIX wiek charakteryzował się działaniami Rosji skierowanymi na podbój Kaukazu, które są określane jest, jako skrajnie okrutne i bezwzględne. Imperium Rosyjskie przez dłuższy czas nie mogło pokonać zawzięte i skuteczne wojska górali, konflikt przedłużał się, a działania nabierały co raz większego okrucieństwa. Kaukaska wojna trwała od 1816 do 1864 roku. Metody działań carskiej armii można określić w następujący sposób: „Barbarzyństwo, jakie towarzyszyło tym ekspedycjom, wydaje się wręcz nieprawdopodobne, a jednak potwierdzają je świadectwa samych uczestników wydarzeń”.\nKolejnym etapem, który nasilił wrogość pomiędzy Czeczenami w władzami radzieckimi rozpoczął się od wysiedlenia Czeczenów, a także Inguszy, Bałkarów i Karaczajów do Kazachstanu i Kirgistanu na mocy rozkazu Józefa Stalina z 23 lutego 1944 roku za kolaborację z Niemcami, proces ten również był bardzo okrutny. Wysiedlenia doprowadziły do unicestwienia 25% czeczeńskiej populacji, zatarciu wszystkich pamiątek owym narodzie oraz jego zniszczeniu kultury materialnej. Dopiero w okresie chruszczowowskiej odwilży Czeczeni rozpoczęli powrót na rdzenne ziemie oraz dążyli do odrodzenia swej narodowej odrębności. Niemniej sytuacja tego narodu do rozpadu Związku Radzieckiego była bardzo skomplikowana ze względu na represje, prześladowania, niski rozwój gospodarczy i wysokie bezrobocie.\nSowiecka polityka wyznaniowa, w myśl której należało z religią walczyć wszelkimi możliwymi sposobami obowiązywała we wszystkich zakątkach sowieckiego imperium i odnosiła się do wszystkich religii. Islam nie był wyjątkiem. Podkreślić należy, iż „wierzący muzułmanie przez cały okres sowiecki poddawani byli represjom i szykanom, co siłą rzeczy musiało rzutować na politykę władz komunistycznych wobec Kaukazu Północnego. Sytuacja poprawiła się dopiero w latach 90. Wówczas po raz pierwszy w dziejach Rosji islam uzyskał status równoprawnej religii, zaliczanej do religii tradycyjnych”.\nW czasie „pieriestrojki” Gorbaczowa rozpoczął się proces dynamicznego ożywienia narodowego. Problemy ekonomiczne i polityczne na terytorium Związku radzieckiego umożliwiły radykalnemu czeczeńskiemu ruchowi narodowemu proklamowanie suwerenności republiki, na czele której stanął generał Dżochar Dudajew. Władze Czeczeni nie podpisały układu federacyjnego. Ze względu na niespójność polityki Borysa Jelcyna wobec Czeczeni władzom rosyjskim nie udało się stworzyć skutecznej antydudajewskiej opozycji (pomimo finansowanie jej działań), która miała dokonać przewrotu i doprowadzić do podpisania układu federacyjnego.\nW 1990 roku władze rosyjskie nie przeprowadziły ofensywy na terytorium Czeczeni ze względu na liczne problemy ekonomiczne, społeczne i polityczne oraz ze względu na obawę przed wybuchem w regionie regularnej wojny. Natomiast taki rozwój wydarzeń nie oznaczał akceptacji suwerenności Czeczeni. Wkroczenie wojsk rosyjskich na terytorium Czeczeni nastąpiło 11 grudnia 1994 roku i miało na celu obalenie Dżochara Dudajewa oraz przywrócenie przynależności Czeczeni do Federacji Rosyjskiej powołano się na niestabilność i groźbę rozpowszechnienia się separatyzmu na inne regiony państwa, co w konsekwencji wymagało od Federacji Rosyjskiej „przywrócenia konstytucyjnego porządku” na obszarze Republiki Czeczeńskiej.\nWedług projektu przeprowadzenie ofensywy rosyjskiej w styczniu 1994 roku miało być zrealizowane przez 40 tys. żołnierzy, którzy zaatakowali Czeczenię z trzech stron. Celem nadrzędnym, który przyświecał tym działaniom było opanowanie Groznego (stolicy Czeczeni) oraz obalenie i skompromitowanie Dżochra Dudajewa. Natomiast liczba czeczeńskich oddziałów wynosiła jedynie 11-12 tys. żołnierzy, co pokazuje dużą dysproporcję sił.\nWarto podkreślić, iż pomijając fakt, że wojska rosyjskie były liczniejsze i lepiej uzbrojone, czeczeńskie oddziały skutecznie stawiły opór. Okazało się, iż pomimo opanowaniu Groznego, czego symbolem był dwumiesięczny bój o miasto oraz obrona pałacu prezydenckiego, oraz większej części równinnej Czeczeni, skuteczność wojsk rosyjskich i sprzętu w górzystych terenach Republiki Czeczeńskiej była znacząco ograniczona. Federacja Rosyjska angażowała więcej sił w celu efektywnego zakończenia ofensywy i opanowania Republiki Czeczeńskiej, natomiast nieprzygotowanie rosyjskiej armii do wojny tego typu (Czeczeni prowadzili partyzanckie działania) powodowało ogromne straty i kompromitację dowódców i władz rosyjskich.\nOpanowanie przez wojska rosyjskie Groznego w następujący sposób opisał przedstawiciel Human Rights Watch (HRW) Peter Bouckaert: „Mam dowody, oczywiste i proste, na ponad sto doraźnych egzekucji popełnionych przez Rosjan podczas zajmowania Groznego, morderstw dokonywanych przez rosyjskich żołnierzy i prowadzę dochodzenie w wielu więcej. Większości ofiar byli starsi mężczyźni i kobiety, którzy wyszli ze swoich piwnic po miesiącach bombardowania i ostrzeliwania po to, by być zastrzelonym przez rosyjskich żołnierzy „wyzwalających” Grozny”.\nDziałania wojsk Federacji Rosyjskiej na terytorium Czeczeni charakteryzowały się brutalnością i bezwzględnością, ponieważ bombardowano szkoły, szpitale, cywile trafiali do niewoli, gdzie byli torturowani i zmuszani do przyznania się, iż walczą przeciwko Federacji Rosyjskiej. W wyniku pierwszej wojny czeczeńskiej według szacunków zginęło około 40 tysięcy. Amerykański politolog polskiego pochodzenia Zbigniew Brzeziński podkreśla, iż taktyka Federacji Rosyjskiej była oparta na kooptacji, represji i bezwzględności wobec narodów, które dążą do samodzielności i odseparowania się od kontrolowanego przez Rosjan obszaru.\nNiezwykłą brutalnością charakteryzowała się akcja 350 żołnierzy moskiewskiego OMON-u, SPECNAZ-u i SOBR-u w dniach 7-8 kwietnia 1995 roku, która została wymierzona w ludność cywilną wsi Samaszki, która jest ulokowana 35 kilometrów na zachód od Groznego. O brutalności armii rosyjskiej w Samaszkach świadczy następująca relacja: „gdy bojownicy opuścili wioskę nad ranem 8 kwietnia wojska federalne i OMON-u w chustach „urodzony do zabijania” rozpoczęły zaczistke. Do piwnic pełnych ludzi wrzucano granaty. Domostwa podpalano i rabowano. Na ulicach, podwórkach i domach leżały trupy mieszkańców, na klatce piersiowej jednego z zamordowanych mężczyzn leżało serce wyrwane mu z kawałkiem płuca. Wszędzie walały się jednorazowe strzykawki z promedalem, jednym z narkotycznych analgetyków. Tych których nie zabito od razu transportowano do Mozdoku, gdzie ich potwornie bito, torturowano przy pomocy prądu a następnie zabijano strzałem w tył głowy”.\nMając na celu zaprzestanie wyniszczenia narodu, dążąc do wycofania wojsk rosyjskich z terytorium czeczeńskiego, zawieszenia broni oraz rozpoczęcia pokojowych rokowań pomiędzy władzami Federacji Rosyjskiej, a Dżocharem Dudajewym, zwolennicy radykalnych działań na czele z Szamilem Basajewem dokonali 14 czerwca 1995 roku aktu terroru, ataku na szpital w Budionowsku, w którym zabarykadowali się wraz z 1500 zakładnikami. W wyniku nieudanej akcji szturmu rosyjskiego oddziału specjalnego „Alfa” zginęło pond 100 zakładników. Władze rosyjskie zdecydowały się na przerwanie działań wojennych w Czeczeni i rozpoczął się proces negocjacji pokojowych.\nNa przebieg negocjacji pokojowych w tym czasie duży wpływ miały zbliżające się wybory prezydenckie w Federacji Rosyjskiej, w których o reelekcję starał się Borys Jelcyn. Zakończenie konfliktu zbrojnego w Czeczeni miało zwiększyć szansę na wygraną w danych wyborach. Pomimo faktu, iż rokowania pokojowe rozpoczęły się po ataku w Budionowsku, to ich uwieńczenie zostało dokonane dopiero po śmierci prezydenta Czeczeni Dżochara Dudajewa w kwietniu 1996 roku. W Chasawjurcie 31 sierpnia 1996 roku podpisano czeczeńsko-rosyjskie porozumienie, na mocy którego zakończono pierwszą wojnę czeczeńską, a Czeczenia pozostała de facto niezależną republiką.\nIslamizacja ideologii bojowników czeczeńskich\nNależy podkreślić, iż pokój czeczeńsko-rosyjski i tak zwana quasi niepodległość Czeczeni w latach 1996-1999 była jedynie próbą uzyskania przez Federację Rosyjską czasu, który był niezbędny do przygotowania kolejnej ofensywy i w jej wyniku ostatecznego zwalczenia czeczeńskiego separatyzmu. Na czele Republiki Czeczeńskiej stanął Asłan Maschadow, który reprezentował umiarkowane poglądy i dążył do sprawnego uregulowania stosunków z Federacja Rosyjską. Opozycja, na czele z Szamilem Basajewym, dążyła natomiast do utworzenia na terytorium Czeczeni, Dagestanu, Inguszetii oraz innych państw regionu państwa kierującego się ściśle regułami islamu.\nAgresja czeczeńskich islamistów, dowodzonych przez Szamila Basajewa i Chattaba na Degestan oraz seria wybuchów w rosyjskich miastach w 1999 roku stały się pretekstem do drugiej ofensywy wojsk rosyjskich na terytorium Czeczeni. Interwencja rosyjskich wojsk w Czeczeni zyskała miano „operacji antyterrorystycznej”. Rosyjskie wojska wkroczyły na terytorium Czeczeni 1 października 1999 roku. Rozpoczęcie tak zwanej „operacji antyterrorystycznej” w warunkach powszechnego strachu społecznego zainicjował ówczesny szef rosyjskiego rządu Władimir Putin, który szybko uzyskał poracie społeczne i już w 2000 roku został prezydentem Federacji Rosyjskiej.\nDokonując analizy poczynań Władimira Putina w owym okresie analitycy dokonali następującej oceny: „Operacja militarna w Czeczeni stworzy Kremlowi i związanym z nim siłom politycznym unikalną szansę odzyskania, wydawałoby się już bezpowrotnie utraconego poparcia społecznego. Intensywna propaganda medialna towarzysząca atakom terrorystycznym z łatwością przekonała Rosjan, iż jedynym możliwym sposobem zapewnienia bezpieczeństwa „zwykłym obywatelom” jest pacyfikacja Republiki Czeczeńskiej”.\nPodczas drugiej wojny czeczeńskiej armia rosyjska była lepiej przygotowana i zorganizowana oraz prowadziła skuteczną działalność propagandową niż w czasie pierwszej wojny czeczeńskiej, czego dowodem było blokowanie dziennikarzom dostępu do Czeczeni i skuteczne selekcjonowanie informacji, które były ukazywane przez media masowe. Należy podkreślić, iż w latach 1999-2000 trwały regularne walki, którym towarzyszyły masowe represje rosyjskich wojsk wobec ludności cywilnej. Wyczerpane wojną i chaosem społeczeństwo nie chciało kontynuowania działań zbrojnych. Od 2002 roku czeczeńscy bojownicy zdecydowali się na prowadzenie walk partyzanckich oraz wykorzystywanie metod terrorystycznych.\nDziałania bojowników czeczeńskich po 2002 roku w następujący sposób opisuje politolog Maciej Falkowski: „Zeszli do głębokiej konspiracji, zmniejszyli liczebność oddziałów będących stale pod bronią, zaczęli aktywnie wprowadzać swoich ludzi do prorosyjskich oddziałów czeczeńskich. Jeśli chodzi o aktywność militarną, organizują obecnie jedynie sporadyczne dywersje i zasadzki, którymi przypominają o swoim istnieniu. Ważnym elementem strategii partyzantów jest również mordowanie członków prorosyjskich oddziałów czeczeńskich i zemsta na ich krewnych”.\nOkupacja wojsk federalnych bezpośrednio wpłynęła na radykalizację działań bojowników czeczeńskich. O radykalizacji działań islamskich bojowników świadczą atak terrorystyczny z 23 października 2002 roku na teatr na Dubrowce, w wyniku którego zginęło 117 osób oraz atak terrorystyczne z 1 września 2004 roku na szkołę w północnoosetyjskim Biesłanie w wyniku którego zginęło około 350 osób. Założeniem bojowników czeczeńskich było wywarcie nacisku na władze federalne w celu wycofania wojsk z terytorium Republiki Czeczeńskiej, natomiast władze rosyjskie nie zamierzały rozpocząć negocjacji z autorami tych zamachów terrorystycznych.\nRepresje ze strony władz rosyjskich oraz ataki terrorystyczne ze strony bojowników czeczeńskich napędzały spirale nienawiści. Niemniej ważnym wydaje się być fakt, iż w odróżnieniu od pierwszej wojny czeczeńskiej, która została przeprowadzona pod hasłami niepodległościowymi, druga wojna czeczeńska była nacechowana ideologią, stając się tak zwaną „wojna za wiarę”. Federacja Rosyjska negatywnie odnosi się do wzrostu religijności społeczeństwa zamieszkującego obszary postradzieckie, ponieważ budzi to obawy rozszerzenia się wpływów religijnych na sferę życia publicznego. Natomiast dla muzułmanów zamieszkujących Czeczenie religia jest czynnikiem integrującym, który pomaga w zmobilizowaniu ludności do walki z „niewiernymi” oraz wspomaga poczynania mające na celu utworzenie w Czeczeni niepodległego państwa islamskiego i ustanowienie tam szariatu. Religia jest elementem kultury i polityki muzułmanów, natomiast powstanie radykalnych ruchów islamskich w Czeczeni jest spowodowane ingerencją Federacji Rosyjskiej.\nWarto podkreślić, iż od 2002 roku rozpoczął się proces „czeczenizacji” życia publicznego Republiki Czeczeńskiej. W zamian za lojalność wobec władz federalnych klan Kadyrowów obdarzono szeroką autonomią lokalną. Należy zaznaczyć, iż polityka „czczenizacji” miała na celu doprowadzenie do względnej stabilizacji w regionie oraz ograniczenia zagrożeń dla społeczeństwa rosyjskiego. Wojna pomiędzy wojskami rosyjskimi, a bojownikami czeczeńskimi została przekształcona w wojnę wewnątrzczeczeńską pomiędzy islamistami a wojskami autorytarnego miejscowego reżimu klanu Kadyrowów, czyli tak zwanymi prorosyjskimi formacjami czeczeńskimi. Porządek w Republice Czeczeńskiej jest utrzymywany za pomocą czeczeńskich formacji zbrojnych podporządkowanych reżimowi Kadyrowa.\nWładze Federacji Rosyjskiej wspierają klan Kadyrowów, który jest lojalny wobec władz rosyjskich. Przekształcenie wojny rosyjsko-czeczeńskiej w wojnę wewnątrzczeczeńską umożliwił Federacji Rosyjskiej potwierdzenie hasła drugiej wojny czeczeńskiej, czyli „operacji antyterrorystycznej”, ponieważ utwierdziło to zróżnicowanie i podział wśród muzułmanów, zamieszkujących Czeczenię. Polityka Razmana Kadyrowa koncentruje się na siłowym utrzymywaniu porządku, poprawie sytuacji społeczno-ekonomicznej oraz skutecznym zwalczaniu opozycji.\nIslamizacja ideologii bojowników czeczeńskich po śmierci Asłana Maschadowa (8 marca 2005 roku) odbywała się pod przywództwem przewodniczącego Sądu Szariackiego Abdula Chalima Sadułajewa, który był przywódcą religijnym i ideologiem islamskim. Podstawowym elementem jego polityki była „reforma struktur władz separatystów polegająca m.in. na usunięciu z nich ludzi wyznających ideologię narodową, zastąpieniu ich islamistami i pozbawieniu wpływu na wydarzenia w Czeczeni przywódców separatystów przebywających na emigracji”. Kryzys przywództwa ideowego, który oczywiście nie oznacza odejścia od ideologii islamskiej, rozpoczął się po śmierci Sadułajewa w 2006 roku i przyjęciu kierownictwa w obozie przez Dokka Umarowa, który nie jest duchownym przywódcą lecz jedynie dowódcą bojowników. Podziały zostały jeszcze bardziej spotęgowane, kiedy w 2007 roku grupa islamistów na czele z Doku Umarowem ogłosiła powołanie Emiratu Kaukaskiego – separatystycznego państwa islamskiego.\nObecnie ciężko wskazać liczbę fundamentalistów islamskich zamieszkujących Republikę Czeczeńską przede wszystkim ze względu na fakt, iż są oni prześladowani przez władzę, ale również przez zróżnicowanie wewnętrzne grupy fundamentalistów. Szacuje się, iż fundamentaliści islamscy stanowią od kilku do kilkunastu procent całej populacji.\nNależy zaznaczyć, iż w latach 2007-2009 Emirat Kaukaski prowadził jedynie działalność partyzancką, lata 2009-2012 to okres wzmożonej aktywności, czyli przeprowadzenia ataków terrorystycznych na obiekty Federacji Rosyjskiej. Stojący na czele Emiratu Kaukaskiego, Doku Umarow głosił następujące poglądy: „jeśli nie wolno nam zabijać [rosyjskich] obywateli, tak zwanych osób cywilnych, którzy zapewniają armii i FSB swoje podatki i swoje milczenie, którzy wspierają tę armię swoim aprobującym milczeniem, jeśli takich ludzi uważać za cywilów, to nie wiem, na podstawie jakich kryteriów jest to oceniane”.\nEmirat Kaukaski zorganizował szereg zamachów terrorystycznych na terytorium Federacji Rosyjskiej między innymi takich jak: zamach na pociąg Newski Ekspres (27 listopada 2009 roku, 28 ofiar śmiertelnych), podwójny zamach w moskiewskim metrze (29 marca 2010 roku, 41 ofiar śmiertelnych), zamach na lotnisku Domodiedowo w Moskwie (24 stycznia 2011 roku, 37 ofiar śmiertelnych) oraz szereg innych zamachów. Bezradność władz federalnych wobec licznych ataków terrorystycznych wywołała zaniepokojenie społeczeństwa rosyjskiego oraz obawy o bezpieczeństwo podczas przeprowadzenia Igrzysk Olimpijskich w Soczi.\nZe względu na duże koszty, które były generowane przeprowadzeniem ataków terrorystycznych poza granicami Północnego Kaukazu oraz na konieczność skoncentrowania sił na zwalczaniu świeckich reżimów w poszczególnych republikach kaukaskich, duże i spektakularne zamachy terrorystyczne z poprzednich lat zastąpiono punktowymi uderzeniami w posterunki policji i urzędy, ofiarami najczęściej byli urzędnicy i funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Celem nadrzędnym Emiratu Kaukaskiego w latach 2006-2013 było zakłócenie porządku podczas Igrzysk Olimpijskich, natomiast cel ten nie został zrealizowany.\nOd 2014 roku na czele Emiratu Kaukaskiego stanął Ali Abu Muhammad (Aliaschab Kebekow). Obecna działalność Emiratu również ogranicza się do terytorium Kaukazu Północnego, natomiast słaba pozycja nowego przywódcy wśród kaukaskich bojowników powoduje osłabienie poparcia wśród fundamentalistów islamskich. Już pierwsze działania nowego przywódcy Emiratu Kaukaskiego wywołały osłabienie jego autorytetu. Jak podkreśla Maciej Falkowski „w jednym z pierwszych wystąpień odżegnał się od ataków na cele cywilne i zabronił kobietom uczestnictwa w zamachach samobójczych”.\nPomimo względnej stabilizacji w regionie Kaukazu Północnego, którą trafnie można określić, jako zmniejszenie intensywności walk, owy region nadal jest niepewny, a spokój w danym regionie jest nietrwały. Warto również pokreślić, iż destabilizacja Czeczeni i całego regionu Kaukazu Północnego, może być wywołana nie tylko działaniami fundamentalistów islamskich, ale również i dużymi ambicjami Razmana Kadyrowa, który może spróbować objąć swoją władzą inne republiki Kaukazu Północnego.\nNależy zaznaczyć, iż największym zagrożeniem, jakie generuje dla Federacji Rosyjskiej Czeczenia są głoszone przez separatystów kaukaskich hasła islamskie, które mogą zostać spoiwem dla północno-kaukaskich narodów, co w konsekwencji może bezpośrednio sprzyjać rozwojowi konfliktu pomiędzy władzami rosyjskimi, a muzułmanami zamieszkującymi Kaukaz Północny. Owa sytuacja jest również spowodowana tym, iż w czasie konfliktu czeczeńsko-rosyjskiego, zbrojna opozycja czeczeńska nie znalazła poparcia na Zachodzie, co w konsekwencji bezpośrednio wpłynęło na poszukiwania sojusznika wśród państw muzułmańskich i przyczyniło się do ewolucji konfliktu czeczeńskiego, w którym punktem wyjściowym były dążenia separatystyczne stopniowo przekształcające w islamski radykalizm.\nIslam na terytorium współczesnej Federacji Rosyjskiej ma długą historię, której elementem charakterystycznym jest często spotykany na przestrzeni wieków w polityce władz rosyjskich brak tolerancji religijnej, której towarzyszą liczne represje i prześladowania. Współcześnie największa koncentracja wyznawców islamu na terytorium Federacji Rosyjskiej przepada na trzy regiony, a mianowicie: Moskwę oraz jej okolice, region środkowo-dolnej Wołgi oraz Kaukaz Północny.\nPodstawowym problemem w relacjach kaukasko-rosyjskich jest brak działań Federacji Rosyjskiej skierowanych na integrację danego obszaru z pozostałym terytorium Federacji Rosyjskiej. Polityka Federacji Rosyjskiej wobec regionu powoduje pogłębienie się różnic cywilizacyjnych, co rzutuje bezpośrednio na rozwój radykalizmu islamskiego.\nReasumując, obecnie pomimo względnej stabilizacji danego regionu, Kaukaz Północny pozostaje najbardziej konfliktogennym regionem Federacji Rosyjskiej. Brak stabilizacji Republiki Czeczeńskiej, która nadal rządzi się własnymi prawami, bezpośrednio rzutuje na brak stabilności w całym regionie. Od sposobu prowadzenia polityki Federacji Rosyjskiej wobec regionu północno-kaukaskiego, a w szczególności wobec zamieszkujących dany obszar muzułmanów, będzie zależeć dalszy rozwój wydarzeń w regionie oraz bezpieczeństwo Federacji Rosyjskiej.\nBieleń S., 2006, Tożsamość międzynarodowa Federacji Rosyjskiej, Wydawnictwo ASPRA, Warszawa.\nBodzio T., Jakubowski W. (red.), 2010, Przywództwo i elity polityczne w krajach WNP, t. II, Wydawnictwo ASPRA, Warszawa.\nBrzeziński Z., 1989, Myśl i działanie w polityce międzynarodowej, Wydawnictwo PoMost, Warszawa.\nCuranović A., Religie, kościoły i konflikty międzywyznaniowe w regionie Kaukazu, [w:] M. Korzeniowski, D. Tarasiuk, K. Latawiec, Wprowadzenie do studiów wschodnioeuropejskich. Armenia, Azerbejdżan, Gruzja – przeszłość i teraźniejszość, t. IV, Wydawnictwo UMCS, Lublin 2013, s. 189-224.\nCzarnota P., 2014, Przemoc i terroryzm w konflikcie rosyjsko-czeczeńskim, Zeszyty Naukowe „Homo Politicus”, nr 3, s. 29-42.\nCzarnota Z., Moszumański Z., 1995, Czeczenia 94-95, Wydawnictwo Altair, Warszawa.\nDanecki J., 1998, Klasyczny język arabski, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa.\nDanecki J., 2002, Podstawowe wiadomości o islamie, t. I, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa.\nDobrowolska-Polak J., 2011, Ludzie w cieniu wojny. Ludność cywilna podczas współczesnych konfliktów zbrojnych, Instytut Zachodni, Poznań.\nDogońska J., 1997, Cywilizacyjna tożsamość Rosji, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń.\nFalkowski M., 2007, Czeczenia między kaukaskim dżihadem a „ukrytym” separatyzmem, „Punkt Widzenia OSW”, Ośrodek Studiów Wschodnich im. Marka Karpia, Warszawa.\nFalkowski M., 2014, Na peryferiach światowego dżihadu. Kaukaz Północny: iluzja stabilizacji, „Punkt Widzenia OSW”, nr 45, Ośrodek Studiów Wschodnich im. Marka Karpia, Warszawa.\nFalkowski M., Czeczenia, [w:] A. Łabuszewska (red.), Konflikty zbrojne na obszarze postradzieckim. Stan obecny, perspektywy uregulowania. Konsekwencje, „Prace OSW” 2003, nr 9, s. 31-37.\nFerenc J., 2004, Świat odwraca wzrok. Czeczenia w świetle prawa i w oczach świata, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń.\nGajlewicz-Korab K., 2011, Obraz muzułmanów we Francji w tamtejszych tygodnikach opinii, Wydawnictwo ASPRA, Warszawa.\nGasprinskij I., 1881, Russkoe musul’manstvo. Mysli, zametki i nablûdeniâ, Symferopol.\nGłąb A., 2012, Rosjanie – między narodowością, a tożsamością, „Kwartalnik Kolegium Ekonomiczno- Społecznego – Studia i Prace”, nr 1(9) s. 199-231.\nGórecki W., 2014, Rosyjski Kaukaz Bez zmian. Lokalna wojna na przedpolach olimpiady, „Prace OSW”, nr 47, Ośrodek Studiów Wschodnich im. Marka Karpia, Warszawa.\nGrochmalski P., Islam w Czeczeni, [w:] A. Łabuszewska (red.), Islam na obszarze postradzieckim, „Prace OSW” 2003, nr 7, s. 48-53.\nGrochmalski P., Rosja i Czeczenia – stulecia nienawiści, [w:] J. Brodowski, M. Smoleń (red.), Czeczenia – Rosja; mity i rzeczywistość, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006, s. 9-33.\nHuntington S., 2005, Zderzenie cywilizacji i nowy kształt ładu światowego, Wydawnictwo Literackie Muza, Warszawa.\nKaramzin M., 1955, Historia państwa rosyjskiego, t. II, Leningrad.\nKobzarska-Bar B., 2014, Fundamentalizm religijny muzułmańskich organizacji terrorystycznych a stan zagrożenia w Europie, „Rocznik Bezpieczeństwa międzynarodowego”, nr 1, s. 167-182.\nKrovâkov N., 1990, Šamil’, Czerkasy.\nLenin W. I., 1955, Dzieła, Tom 10, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa.\nŁabenda M., Muzułmanie w Rosji i europejskiej części byłego ZSRR, [w:] A. Parzymies (red.), Muzułmanie w Europie, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2005, s. 241-272.\nMalašenko A., 1998, Islamskoe vozroždenie v sovremennoj Rossii, Moskwa.\nMamok R., 2010, Islam w Federacji Rosyjskiej, „Pisma Humanistyczne”, z. 7, s. 85-101.\nPachniak K., Podstawowe pojęcia średniowiecznej muzułmańskiej teorii politycznej, [w:]. A. Parzymies (red.), Islam a terroryzm, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2003, s. 61- 75.\nPipes R., 2005, Rosja bolszewików, Wydawnictwo Magnum, Warszawa.\nRussel J., 2007, Chechnya – Russia’s “War on Terror”, Routledge, New York.\nSadowski M., 2014, Tabligh i Jamaat – globalny ruch misyjny czy zaplecze islamskiego terroryzmu, „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego”, nr 11 (6), s. 91-114.\nShils E., 1996, Naród, narodowość, nacjonalizm a społeczeństwo obywatelskie, „Sprawy Narodowościowe”, t. V, z. 1 (8), s. 9-30.\nStępniewski T. (red.), 2012, Nowa Wielka Gra w regionie Azji Centralnej, Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, Lublin–Warszawa, s. 160-179.\nSzabaciuk A., 2014, Polityka Federacji Rosyjskiej wobec Republiki Czeczeńskiej: podstawowe uwarunkowania, założenia i próba oceny, „Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej”, nr 1, s. 45-64.\nVoronûk S. S., 2005, Islam v Rossii tradicii i perspektivy, Moskwa.\nWańczyk D., 2013, Islam w Rosji: umma dopiero się rodzi, „Nowa Europa Wschodnia”, nr 3/4, s. 25-28.\nWitkowski W., 2009, Wprowadzenie do prawa muzułmańskiego, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa.\n E. Shils, Naród, narodowość, nacjonalizm a społeczeństwo obywatelskie, „Sprawy Narodowościowe” 1996, t. V, z. 1 (8), s. 10.\n A. Głąb, Rosjanie – między narodowością, a tożsamością, „Kwartalnik Kolegium Ekonomiczno- Społecznego – Studia i Prace” 2012, nr 1(9) s. 214.\n J. Dogońska, Cywilizacyjna tożsamość Rosji, Toruń 1997, s. 11-17.\n S. S.Voronûk, Islam v Rossii tradicii i perspektivy, Moskwa 2005, s. 15.\n M. Karamzin, Historia państwa rosyjskiego, t. II, Leningrad 1955, s. 165.\n R. Pipes, Rosja bolszewików, Warszawa 2005, s. 361–362.\n W.I. Lenin, Socjalizm a religia, [w:] W.I. Lenin, Dzieła, Tom 10, Warszawa 1955, s. 74.\n K. Pachniak, Podstawowe pojęcia średniowiecznej muzułmańskiej teorii politycznej, [w:] A. Parzymies (red.), Islam a terroryzm, Warszawa 2003, s. 66-67.\n M. Łabenda, Muzułmanie w Rosji i europejskiej części byłego ZSRR, [w:] A. Parzymies (red.), Muzułmanie w Europie, Warszawa 2005, s. 248-252.\n R. Mamok, Islam w Federacji Rosyjskiej, „Pisma Humanistyczne” 2010, z. 7, s. 88.\n Federal’nyj zakon ot 26 sentâbrâ 1997 g. "O svobode sovesti i o religioznyh ob’edineniâh" (s izmeneniâmi i dopolnenijami), nr 125-FZ, http://base.garant.ru, [dostęp: 10.03.2015].\n S. Huntington, Zderzenie cywilizacji i nowy kształt ładu światowego, Warszawa 2005, s. 18.\n A. Curanović, Religie, kościoły i konflikty międzywyznaniowe w regionie Kaukazu, [w:] M. Korzeniowski, D. Tarasiuk, K. Latawiec, Wprowadzenie do studiów wschodnioeuropejskich. Armenia, Azerbejdżan, Gruzja – przeszłość i teraźniejszość, t. IV, Lublin 2013, s. 192.\n I. Gasprinskij, Russkoe musul’manstvo. Mysli, zametki i nablûdeniâ, Symferopol 1881, s. 4.\n W 2003 roku Islamska Partia Rosji wzięła udział w wyborach, ale uzyskała jedynie 0, 25% poparcia, co uniemożliwiło jej zaistnienie na poziomie federalnym. Porażka danej partii w wyborach spowodowała zniknięcie jej z rosyjskiej sceny politycznej, [w:] A. Wierzbicki, Elita władzy wobec problemów narodowościowych i konfesyjnych, [w:] T. Bodzio, W. Jakubowski (red.), Przywództwo i elity polityczne w krajach WNP, t. II, Warszawa 2010, s. 151.\n J. Danecki, Podstawowe wiadomości o islamie, t. I, Warszawa 2002, s. 85.\n R. Mamok, op. cit., s. 91.\n S. Bieleń, Tożsamość międzynarodowa Federacji Rosyjskiej, Warszawa 2006, s. 136.\n A. Malašenko, Islamskoe vozroždenie v sovremennoj Rossii, Moskwa 1998, s. 9.\n D. Wańczyk, Islam w Rosji: umma dopiero się rodzi, „Nowa Europa Wschodnia” 2013, nr 3/4, s. 25.\n J. Danecki, Klasyczny język arabski, Warszawa 1998, s. 222-223.\n Sunna, czyli teoria i praktyka ortodoksji muzułmańskiej, zwana także Tradycją . Na Sunnę składają się hadisy będące opowieściami o czynach i wypowiedziach proroka Mahometa, [w:] J. Danecki, Podstawowe, op. cit., s. 87.\n W. Witkowski, Wprowadzenie do prawa muzułmańskiego, Warszawa 2009, s. 50.\n K. Gajlewicz-Korab, Obraz muzułmanów we Francji w tamtejszych tygodnikach opinii, Warszawa 2011, s. 25.\n Filozoficzne podstawy sufizmu w tekstach ibn-Arabiego, http://www.katedra.uksw.edu.pl, [dostęp: 11.03.2015].\n D. Wańczyk, op. cit.\n M. Sadowski, Tabligh i Jamaat – globalny ruch misyjny czy zaplecze islamskiego terroryzmu, „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego” 2014, nr 11 (6), s. 94-95.\n B. Kobzarska-Bar, Fundamentalizm religijny muzułmańskich organizacji terrorystycznych a stan zagrożenia w Europie, „Rocznik Bezpieczeństwa międzynarodowego” 2014, nr 1, s. 175.\n T. Stępniewski (red.), Nowa Wielka Gra w regionie Azji Centralnej, Lublin–Warszawa 2012, s. 160-179.\n R. Mamok, op. cit., s. 92.\n P. Grochmalski, Islam w Czeczeni, [w:] A. Łabuszewska (red.), Islam na obszarze postradzieckim, „Prace OSW” 2003, nr 7, s. 49.\n P. Grochmalski, Rosja i Czeczenia – stulecia nienawiści, [w:] J. Brodowski, M. Smoleń (red.), Czeczenia – Rosja; mity i rzeczywistość, Kraków 2006, s. 11.\n N. Krovâkov, Šamil’, Czerkasy 1990, s. 74.\n P. Grochmalski, op. cit., s. 11-12.\n K. Renik, Odrodzenie Kościoła na Wschodzie, „Przegląd Powszechny” 1991, nr 4 (836), s. 8.\n A. Szabaciuk, Polityka Federacji Rosyjskiej wobec Republiki Czeczeńskiej: podstawowe uwarunkowania, założenia i próba oceny, „Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej”, Rok 12 (2014), z. 1, s. 50.\n M. Falkowski, Czeczenia, [w:] A. Łabuszewska (red.), Konflikty zbrojne na obszarze postradzieckim. Stan obecny, perspektywy uregulowania. Konsekwencje, „Prace OSW” 2003, nr 9, s. 33.\n Z. Czarnota, Z. Moszumański, Czeczenia 94-95, Warszawa 1995, s. 20.\n J. Dobrowolska-Polak, Ludzie w cieniu wojny. Ludność cywilna podczas współczesnych konfliktów zbrojnych, Poznań 2011, s. 99.\n J. Ferenc, Świat odwraca wzrok. Czeczenia w świetle prawa i w oczach świata, Toruń 2004, s. 55.\n Z. Brzeziński, Myśl i działanie w polityce międzynarodowej, Warszawa 1989, s .6.\n P. Czarnota, Przemoc i terroryzm w konflikcie rosyjsko-czeczeńskim, Zeszyty Naukowe „Homo Politicus” 2014, nr 3, s. 33.\n P. Grochmalski, op. cit., s. 15-16.\n M. Falkowski, Czeczenia między kaukaskim dżihadem a „ukrytym” separatyzmem, „Punkt Widzenia OSW”, Warszawa 2007, s. 11-12.\n P. Grochmalski, op. cit., s. 31.\n A. Szabaciuk, op. cit., s. 56.\n M. Falkowski, Czeczeni, op. cit., s. 12-13.\n J. Russel, Chechnya – Russia’s “War on Terror”, Routledge, New York 2007, s.185.\n W. Górecki, Rosyjski Kaukaz Bez zmian. Lokalna wojna na przedpolach olimpiady, „Prace OSW” 2014, nr 47, s. 20.\n M. Falkowski, Na peryferiach światowego dżihadu. Kaukaz Północny: iluzja stabilizacji, „Punkt Widzenia OSW” 2014, nr 45, s. 22.\nLeszek Sykulski: Geopolityka – zakres znaczeniowy pojęcia\n04/01/2012 admin Geopolityka, Rosja i przestrzeń postsowiecka, Rozmowy 0\nRozmowa z dr. Adamem Eberhardtem Bartłomiej Graczak: Czy przyczyną grudniowych wystąpień społeczeństwa rosyjskiego było tylko podejrzenie sfałszowania wyborów czy może społeczeństwo ma już dość życia w systemie pełnym korupcji? Adam Eberhardt: Fałszerstwa wyborcze […]\nMateusz Ambrożek: Dlaczego nie dojdzie do resetu amerykańsko-rosyjskiego\n22/07/2018 admin Geopolityka 0\nMateusz Ambrożek Teraz, kiedy opadł już kurz po pierwszych wypowiedziach wszelkiej maści analityków i ekspertów, z których jedni przepowiadają światowy armageddon, a drudzy uważają, że tak naprawdę nic się nie stało, można spróbować pokusić się […]


Archiwa: sprawność | UH OH Clothing\nRehabilitacja to też kwestia psychiki\nW momencie, gdy wychodzimy ze szpitala zdarza się, że konieczna jest nam rehabilitacja. Kraków jest miejscem, gdzie na pewno znajdziemy odpowiednie ośrodki rehabilitacyjne.\nJak wykluczyć wady wrodzone naszej pociechy?\nRozwój naszych dzieci to w wielu przypadkach dla rodziców niezmiernie ważna kwestia. Jako ich jedyni nauczyciele świata często zmuszeni jesteśmy zadbać o ich odpowiednie przygotowanie do funkcjonowania w społeczeństwie.\nJak wyeliminować wady wrodzone naszego dziecka?\nRozwój naszych dzieci to po wielokroć dla rodziców wybitnie ważna kwestia. Jako ich jedyni nauczyciele świata często zmuszeni jesteśmy zadbać o ich odpowiednie przygotowanie do funkcjonowania w społeczeństwie.\nUprawianie aktywne sportu niewątpliwie jest marzeniem ogromnej części naszego społeczeństwa. Okazuje się bowiem, że każda aktywność ma niezmiernie pozytywny wpływ na działanie naszego organizmu. Niemniej natomiast w praktyce w wielu przypadkach w trakcie wykonywania pogmatwanych sportowych manewrów zdarzają się niezaplanowane sytuacje, których przykrym rezultatem są kontuzje.\nKiedy udajemy się do doktora albo fryzjera, to pragniemy, aby szczycili się oni jak najlepszą opinią, gdyż wówczas posiadamy świadomość, że naprawdę będą w stanie nam pomóc i odpowiednio przeprowadzać własne umiejętności. Jednak warto powiedzieć, że tak istotne jest to, jakie doświadczenie posiada nasz masażysta, jakie szkoły skończył, oraz jakie rodzaje masażu może przeprowadzać, ponieważ to co jest dobre dla innych, nie do końca musi być odpowiednie również dla nas.\nKoszule męskie taliowane prezentują się perfekcyjnie


Planujesz zakup? Poznaj wady i zalety wózka widłowego spalinowego! | Blog pracowników i pracodawców\nPlanujesz zakup? Poznaj wady i zalety wózka widłowego spalinowego!\nAutor PlacPigal.pl · 13 listopada 2018\nZakup wózka widłowego spalinowego dla wielu przedsiębiorców wiąże się ze stresem – czy wybrany pojazd sprosta stawianym przed nim wymaganiom, czy poradzi sobie podczas wielozmianowej pracy ale przede wszystkim – czy jest na tyle solidny i trwały, żeby służyć w firmie przez kolejne lata? Niestety, nie będziemy w stanie odpowiedzieć na wszystkie nurtujące Was pytania, ale możemy spróbować obnażyć wszystkie wady i zalety wózka widłowego spalinowego, co pozwoli Wam zwrócić uwagę najbardziej istotne, z Waszego punktu widzenia, kwestie.\nCo takiego jest w wózkach spalinowych, iż są one tak często wybierane? Dla przedsiębiorców liczy się przede wszystkich ich duży udźwig oraz wytrzymałość, jaką odznaczają się bez względu na warunki pogodowe. Warto zaznaczyć, iż w kategorii wózków widłowych spalinowych zalicza się często także wysoce wydajne – wózki terenowe.\nCała prawda o wózkach widłowych spalinowych\nJak sama nazwa wskazuje, głównym elementem odróżniającym te pojazdy od innych jest silnik o napędzie spalinowym (diesel lub LPG). W przeciwieństwie do wózków elektrycznych, pojazdy o napędzie spalinowym emitują spaliny – co stanowi właściwie ich główną wadę. Na szczęście dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym coraz częściej producenci wózków spalinowych są w stanie ograniczać emisję niezdrowych spalin do minimum lub montować w pojazdach specjalne filtry. Dzięki temu wózki widłowe spalinowe nie muszą już być stosowane tylko i wyłącznie na zewnątrz pomieszczeń. Choć stale zaleca się, aby w przypadku pracy wewnątrz budynków, hal czy magazynów, upewnić się, iż pomieszczenia te są dobrze wentylowane.\nWózki widłowe spalinowe przystosowane są do poruszania się po raczej płaskich i niewyboistych powierzchniach. W zależności od rodzaju zastosowanych opon – mogą pracować na zewnątrz lub wewnątrz budynków. Co ważne, jedną z głównych zalet widlaków spalinowych jest umiejętność pracy nawet w trudnych warunkach pogodowych. Ogrzewane zamykane kabiny czy dodatkowe osłony silników doskonale sprawdzają się nawet podczas opadów. Nawet na śliskiej powierzchni pojazdy tego typu mogą zachować doskonałą przyczepność przez zastosowanie łańcuchów na opony lub kolców do opon pełnych.\nWarto w tym miejscu wspomnieć o tym, iż nie należy bać się montować kolców na oponach w wózkach widłowych! Są one znacznie bardziej praktyczne i mniej kłopotliwe niż łańcuchy – które należy bezwzględnie demontować przed wjazdem z zewnątrz do pomieszczenia czy budynku. Kolce do opon nie muszą być demontowane przez całą zimę, a ich założenie i ściągnięcie odbywa się szybko (wystarczy w tym celu użyć wkrętarki ze specjalną nasadką), nie niszczą opon, a zapewniają im możliwość bezpiecznego i sprawnego poruszania się zarówno po śniegu, jak i po lodzie.\nKolejną z zalet wózków widłowych spalinowych jest możliwość wielogodzinnej pracy w trybie wielozmianowym. Doskonała wydajność tych wózków pozwala im na transport ciężkich, nawet kilkutonowych ładunków. A jeśli w kategorii tych pojazdów uwzględnimy także, wspomniane już, wózki terenowe, możemy mówić o udźwigu, który wynosi nawet do 10. ton! Ponadto wózki terenowe (które także oczywiście posiadają napęd spalinowy) mają dodatkową umiejętność, jakiej nie posiadają wózki widłowe spalinowe czołowe – potrafią poruszać się nawet po bardzo nierównym, grząskim terenie a także po wzniesieniach. Daje im to znaczną przewagę we wszelkiego typu pracach w branży budowlanej, gdzie sprzęt musi poruszać się często po wyboistych i nieregularnych placach. Wózki terenowe doskonale radzą sobie także z przewożeniem ładunków na duże odległości. Choć uczciwie należy przyznać, iż także tradycyjne wózki widłowe spalinowe nie mają najmniejszych problemów z transportowaniem ładunków, nawet na dłuższych trasach.\nJak wiadomo, wysokość podnoszenia w widlakach nie jest aż tak spektakularna jak w przypadku wózków widłowych wysokiego składowania, natomiast w zależności od modelu, w przypadku wózków widłowych spalinowych – jest to zwykle kilka metrów (od 3 do 7 w większości pojazdów dostępnych na rynku), co zdecydowanie wystarcza na sprawne składowanie towarów na magazynowych regałach.\nKolejnym atutem wózków widłowych spalinowych jest ich duża dostępność na rynku. Jeśli obecnie planujecie zakup widlaka istnieje zarówno ogromna liczba producentów i dealerów, którzy proponują pojazdy swoich marek, jak i wiele miejsc, które zajmują się pośredniczeniem w sprzedaży oraz zakupie różnego typu wózków jezdniowych. Duża dostępność to także wzrastająca konkurencja, która wpływa nie tylko na podnoszenie jakości wytwarzanych urządzeń, ale także na… obniżenie cen. Obecnie cena wózka widłowego spalinowego bez dodatkowego osprzętu czy elementów wyposażenia wynosi ok. 65 000 zł w przypadku nowego pojazdu znanej marki (np. Toyota czy Manitou).\nObecnie znaczne udogodnienie stwarza fakt, iż wózki widłowe można kupić także w wersjach używanych lub nawet… wypożyczyć! Tego typu rozwiązania oferuje współcześnie każda większa marka. A sprawdzają się one w przypadku przedsiębiorstw o mniejszym budżecie lub firm, które prace na wózkach widłowych wykonują sporadycznie czy tylko sezonowo.\nDo zalet wózka widłowego spalinowego z pewnością można zaliczyć także jego wielofunkcyjność. Dzięki osprzętowi dostępnemu na rynku z łatwością można przekształcić widlaka w mini koparkę czy zimą w pług śnieżny. Co ważne, dla ułatwienia codziennej pracy operatorom wózków widłowych, na rynku dostępne są także różne długości wideł do wózków, które pozwalają na dokładniejsze wykonywanie operacji specyficznego typu operacji.\nPewnego rodzaju minusem widlaków spalinowych jest to, iż obsługa wymaga uzyskania państwowych uprawnień. Jeśli chce się zostać operatorem wózka widłowego należy zdać specjalistyczny egzamin przed komisją Urzędu Dozoru Technicznego. Jednak warto dostrzegać plusy tej sytuacji – tylko dobrze przeszkolony pracownik jest w stanie unikać a także zapobiegać wypadkom w miejscu pracy; zna doskonale możliwości sprzętu, który obsługuje oraz zasady bezpiecznego wykonywania manewrów.\nWózek widłowy spalinowy – podsumowanie\nNie sposób nie zauważyć, iż zakup wózka widłowego spalinowego niesie ze sobą znacznie więcej korzyści, niż ewentualnych utrudnień. Pojazdy tego typu, dzięki swojej solidnej budowie, są wydajne i pracują efektywnie. Wielu dealerów najpopularniejszych marek wprowadziło opcję dogodnego rozłożenia na raty kosztów zakupu wózka spalinowego, wynajmu lub sprzedaży wózków używanych w znacznie niższych cenach.\nSzukasz wózka widłowego spalinowego? Skorzystaj z oferty jednego z największych w Polsce składów wózków widłowych: www.lemarpol.com.pl/wozki/wozki-widlowe-spalinowe.\nNastępny artykuł Jeden zamiast wielu – poznaj rozwiązania kredytowe dla Twojej firmy.\nPoprzedni artykuł Gynostemma – zioło życia


2018-02-15 19:42 aktualizacja: 2018-09-26, 18:17\nWilno, Litwa, 15.02.2018. Spotkanie Prezydenta RP i Małżonki z przedstawicielami Polaków połączone z ceremonią wręczenia odznaczeń państwowych, 15 bm. w Domu Kultury Polskiej w Wilnie. Para prezydencka podczas trzydniowej wizyty na Litwie weźmie udział w obchodach 100. rocznicy odbudowy Państwa Litewskiego. (awa) PAP/Leszek Szymański\nWilno, Litwa, 15.02.2018. Spotkanie Prezydenta RP i Małżonki z przedstawicielami Polaków połączone z ceremonią wręczenia odznaczeń państwowych, 15 lutego w Domu Kultury Polskiej w Wilnie. Para prezydencka podczas trzydniowej wizyty na Litwie weźmie udział w obchodach 100. rocznicy odbudowy Państwa Litewskiego. (awa) PAP/Leszek Szymański


Kąpiel w wannie pełnej wody?! Ha, ZAPOMNIJ! Ceny wody | Papilot.pl\nKąpiel w wannie pełnej wody?! Ha, ZAPOMNIJ! Ceny wody wzrosną o... 400% - to nie żart!\nWoda z kranu stanie się towarem dla bogaczy? Przykre skutki pewnej ustawy...\nlifestyle praca & pieniądze podwyżki cen wody podwyżki cen ubrań ustawa o korytarzach przesyłowych\nWczoraj informowałyśmy was o tym, że w najbliższym czasie szykują się wielkie podwyżki cen ubrań. Fakt ten wydaje się jednak drobiazgiem w porównaniu z gigantycznym wzrostem kosztów wody, która najprawdopodobniej do 2015 roku stanie się luksusowym towarem dla bogaczy.\n- W przyszłym roku ma wejść w życie ustawa o korytarzach przesyłowych, nakazująca wypłatę rekompensat właścicielom nieruchomości, przez które przebiegają m.in. linie energetyczne, rurociągi i gazociągi czy wodociągowe. Zdaniem ekspertów, skutki dla branży wodociągowo-kanalizacyjnej są tak drastyczne, że nie są ujawniane. Ceny wody i ścieków mogą wzrosnąć o 100 proc. – wyjaśnia gazeta Wprost.\nTo jednak nie koniec przygnębiających wiadomości. Jeśli w ciągu najbliższych 3 lat Polska nie wypełni zobowiązań traktatu akcesyjnego, dotyczących modernizacji oczyszczalni ścieków komunalnych i jakości wody, Unia nałoży na nas karę w wysokości ponad 4 mln euro dziennie. Oznacza to zatem, że podwyżki cen wody sięgną nawet 400 procent!\nCzy przypuszczałyście kiedykolwiek, że nawet tzw. kranówa stanie się w naszym kraju synonimem bogactwa i luksusu?\nIle można zarobić, pracując w telewizji?\nŚrednie wynagrodzenie mocno przewyższa minimum krajowe.\nFREE THE GIRLS: Używane staniki dla mieszkanek Mozambiku - ŚWIETNA fundacja!\nDzięki handlowaniu amerykańską bielizną, kobiety z Czarnego Lądu nie muszą sprzedawać swoich ciał.\nOdnieś sukces dzięki promotorce kosmetycznej\nAnonim (Ocena: 5) 23.03.2012 16:14\nTutaj wpisz treść komentarza do Kąpiel w wannie pełnej wody?! Ha, ZAPOMNIJ! Ceny wody wzrosną o... 400% - to nie żart!... Ja naszczęście zamontowałam w wannie baterię Eterna firmy Oras.Bateria ta jest super ekologiczna bo sama się wyłącza jak się za długo kąpie :) U mnie ustawione są na 4 minuty:) Dzięki temu moje rachunki zawsze są niskie. W kranach można tez zamontować baterie bezdotykowe, wtedy nie marnujemy wody :)\nAnonim (Ocena: 5) 22.03.2012 23:11\nJestem w gimnazjum. Pójdę do dobrego liceum albo technikum, na studia i wyjeżdżam jak najszybciej. Przecież jak tak dalej pójdzie to dojdzie do tego, że wszystkich wybiją. Ludzie pracę tracą, pieniędzy jak nie było tak nie ma, bo oczywiście Tusk nic nie robi! Zresztą ten rząd jest cały do d*py. Dług publiczny rośnie, a oni nic. Politycy dalej kradną i jeszcze kasę dostają... Chamstwo i prostactwo.\nAnonim (Ocena: 5) 18.03.2012 06:42\nCzasami mam wrażenie, że chcą nas wszystkich wybić.\nAnonim (Ocena: 5) 17.03.2012 23:53\nTRZA STUDNIE KOPAC NA PODWORKU HAHA :p\nAnonim (Ocena: 5) 17.03.2012 12:01\nTrzeba jak najszybciej stąd wyjechać, bo ceny rosną, podatki rosną, pensje maleją, Tusk to kretyn, ktory tylko pogrąża Polskę.


Minister nie decyduje o treści wokand - (komentarze, ) - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoMinister nie decyduje o treści wokand\nautor: Małgorzata Kryszkiewicz27.05.2015, 07:20; Aktualizacja: 27.05.2015, 08:35\nZamieszczenie danych na wokandzie należy traktować jako ograniczenie w zakresie korzystania z prawa do ochrony życia prywatnegoźródło: ShutterStock\nKwestia treści wokand oraz sposobu ich udostępniania stanowi materię ustawową – uważa generalny inspektor ochrony danych osobowych. Skrytykował próbę uregulowania tego w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości. Kontestowany projekt to nowy regulamin urzędowania sądów powszechnych. Jeden z jego rozdziałów reguluje zasady dotyczące sporządzania wokand sądowych. Czytamy tam m.in., że „wokanda zawiera imiona i nazwiska sędziów oraz ławników, sygnatury akt spraw wyznaczonych do rozpoznania w danym dniu, oznaczenie godzin, na które sprawy wyznaczono, imiona i nazwiska, nazwy i firmy stron”.\nTymczasem, jak wskazuje w opinii do projektu dr Edyta Bielak-Jomaa, w polskim porządku prawnym brak jest przepisu ustawy, który upoważniałby ministra sprawiedliwości do wydawania rozporządzenia w tym przedmiocie. Artykuł 41 par. 1 prawa o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 133), który zawiera delegację do wydania regulaminu, upoważnia ministra jedynie do uregulowania na poziomie podstawowym działalności administracyjnej sądów rozumianej jako działalność zarządzająca i organizatorska.\nNowy regulamin sądów w ogniu prokuratorskiej krytyki »


Promo jedzenie - Katalog stron www - nKatalog\nJeśli chcesz podzielić się swoją wiedzą z zakresu odżywiania lub masz jakieś pytania, skontaktuj się (info@promojedzenie.pl) a firma postara się udzielić odpowiedzi na wszystkie pytania z zakresu żywienia.\nSzczegóły strony promojedzenie.pl:\nTytuł: Promo jedzenie\nSłowa kluczowe: weganizm, dieta, catering dietetyczny, zdrowe odżywianie\nTajski Sen masaż tajski Warszawa »\nSalon masażu tajskiego Tajski Sen oferuje masaże tajskie i ajurwedyjskie. Masaże wykonywane są przez azjatyckie masażystki. Salon znajduje się przy ul. Belwederskiej 9 lok. 2 w Warszawie. Istnieje możliwość masażu w pokoju jedno lub dwuosobowym. Zapewniamy miłą atmosferę Dzięki temu możesz osiągnąć pełen relaks ciała i pogodę ducha. W odzyskaniu si...\nSkuteczne odchudzanie pod okiem dietetyka specjalisty. Porady dotyczące zdrowego odchudzania oraz generowane i nadzór nad dietami podczas całego okresu trwania procesu odchudzania. Gwarantowana satysfakcja poparta wieloletnim doświadczeniem naszych specjalistów. Szybkie i skuteczne odchudzanie pod okiem specjalistów. Slimon dietetyk online oferuje ...\nBezpieczne diety odchudzające dla kobiet »\nStrona ta zawiera gotowy, darmowy plan odchudzający. Plan ten zakłada 6 etapów, dzięki którym każda zdeterminowana kobieta będzie wstanie zgubić zbędne kilogramy, zrzucić nadwagę, odzyskać dawną sylwetkę sprzed lat. Masz problemy z metabolizmem? Podpowiemy Ci jak go zwiększyć, aby Twoja przemiana materii przebiegała prawidłowo. Każdy etap powinien ...\nDekatlon.pl to Fitness Klub i Siłownia, które mieści się w samym sercu miasta Bielska-Białej. Nasza propozycja jest bardzo wszechstronna miedzy innymi: fitness klub, siłownia, ćwiczenia na trampolinie i ogrom innych możliwości w tej dziedzinie. Honorujemy karty różnorodne karty miedzy innymi: Benefit, Multi Sport i inne. Posiadamy bardzo nowoczesne...\nOsoby z problemami żołądkowymi, wzdęciami, zaparciami czy biegunką nie zdają sobie sprawy, że przyczyną tych dolegliwości jest często nieprawidłowa dieta. Dlatego dobry dietetyk przeanalizuje Twój sposób odżywiania się i pomoże znaleźć podłoże Twoich schorzeń oraz w razie potrzeby wprowadzi modyfikacje do Twojego jadłospisu. Zanim sięgniesz do rozw...


→ Biurka z nadstawką, tanie ••• Producent Meblowa1\nSzerokość [cm]: 132 \nTanie biurka z nadstawką od producenta\nSzukasz biurka, na którym miejsce na monitor będzie osobno wydzielone, a dodatkowe półki umożliwią wygodne przetrzymywanie dokumentów i książek niezbędnych podczas pracy? A może chciałbyś, aby przestrzeń do nauki Twojego dziecka była lepiej zorganizowana? Rozwiązaniem, które spełni Twoje oczekiwania, jest biurko z nadstawką. Proponujemy Ci wysokojakościowe meble w różnych wersjach kolorystycznych, wyposażone w rozmaite rozwiązania funkcjonalne, tak, abyś mógł w naszym sklepie internetowym znaleźć biurko idealne dopasowane do swoich potrzeb.\nNadstawka na biurko - czym jest i kiedy się przydaje?\nNadstawka na biurko to dodatkowy element ustawiamy na meblu. Może mieć on różne zastosowanie i układ - czasem ma postać jednej podwyższanej półki, na której położymy monitor i kilka książek, niekiedy zaś jest to złożony układ półek, w których zmieścimy domową biblioteczkę, zestaw ulubionych płyt i akcesoria niezbędne do pracy. Nadstawka pozwala uporządkować przestrzeń na biurku, jest także świetnym rozwiązaniem do małych pomieszczeń, gdzie każdy dodatkowy schowek jest na wagę złota.\nZ czego wykonane są nasze biurka z nadstawką?\nNasze biurka z nadstawką wykonujemy z dwóch tworzyw o dość podobnych właściwościach - tradycyjnej drewnopochodnej płyty meblowej oraz płyty pokrytej laminatem. Oba te materiały gwarantują meblowi wytrzymałość - kupując biurko z nadstawką w naszym sklepie internetowym, nabędziesz mebel, który będzie służył Ci przez długie lata. Staranne wykonanie dodatkowo przekłada się na trwałość i estetyczny wygląd produktu. Dodatkowo płyta meblowa to materiał łatwy w utrzymaniu - jeśli chcesz cieszyć się czystym i zadbanym burkiem, wystarczy, że co jakiś czas przetrzesz mebel wilgotną ściereczką z łagodnym środkiem czyszczącym.\nRodzaje biurek z nadstawką\nWiększość naszych biurek z nadstawką została stworzona z myślą o pracy przy komputerze. Trudno bowiem wyobrazić sobie obecnie miejsce pracy pozbawione czy to komputera stacjonarnego, czy chociażby laptopa. Stąd biurka komputerowe z nadstawką to meble często wybierane w naszym sklepie.\nPojemne biurka z szufladami to propozycja dla osób, które podczas pracy korzystają z książek, dokumentacji, przyrządów kreślarskich czy innych materiałów i akcesoriów, na które potrzebne jest dodatkowe miejsce. Biurka z szufladami pomagają w przechowywaniu i segregowaniu rzeczy, bez których na co dzień nie możemy się obejść.\nBiurka narożne pozwalają zagospodarować kąty pokoju, które w większości mieszkań stanowią niewykorzystaną przestrzeń. To dobre pod względem funkcjonalnym rozwiązanie do małych gabinetów. Biurka narożne są również dobrym pomysłem na wygodne i ułatwiające naukę meble do pokoju młodzieżowego lub dziecięcego.\nGdzie sprawdzą się nasze biurka z nadstawką?\nBiurka z nadstawką pozwolą zaaranżować komfortowy kącik do pracy w domu lub mieszkaniu. Sprawdzą się tam, gdzie nie chcemy lub nie możemy (np. ze względu na metraż) wydzielać osobnego pomieszczenia wyłącznie do pracy. Biurko wyposażone w złożoną i rozbudowaną nadstawkę umożliwi zorganizowanie sprzyjającej skupieniu przestrzeni na naprawdę niewielkim obszarze. Nadstawka pozwoli z kolei na wygodne zgromadzenie wszystkich przedmiotów i materiałów związanych z pracą w jednym miejscu.\nBiurka z nadstawka z powodzeniem mogą pełnić funkcje mebli biurowych. Sprawdzą się w szczególności w małych gabinetach i niewielkich pod względem metrażu biurach. Nadstawka zapewni pracownikom dodatkowe możliwości w zakresie organizacji pracy oraz komfort.\nCo warto dokupić do biurka z nadstawką?\nDo biurka z nadstawką warto dokupić wygodny fotel obrotowy, dzięki któremu nawet wielogodzinna praca w pozycji siedzącej nie odbije się negatywnie na pracy naszego kręgosłupa. Jeśli nadstawka okaże się niewystarczająca, dobrze jest dokupić regał lub szafę biurową - meble tego typu z pewnością pomieszczą nadmiar książek, segregatorów z dokumentacją czy innych przedmiotów przydatnych podczas nauki lub wykonywania obowiązków zawodowych.


Panierowane prawdziwki - NaszeMiasto.pl\nPanierowane prawdziwki Babciagramolka-Bunia\nTradycyjna Wigilijna potrawa .\nsuszone kapelusze prawdziwków ( lub podgrzybków ) po 2-3 na osobę\nmleko do namoczenia grzybów ok 1 szklanki\njajko ( 1 szt. na ok 8 grzybów )\nGrzyby namoczyć w mleku ( opłukać ) , a następnie ugotować do miękkości . Odcedzić .Posolić i posypać pieprzem . Panierować w mące, jajku i bułce tartej. Smażyć na rozgrzanym oleju z masłem na rumiano . Podawać do smażonej na Wigilię ryby .\nMateriał oryginalny: Panierowane prawdziwki - Przemyśl Nasze Miasto


Marcelino Zawiszo - walka z niewolnictwem pracowniczym jest fundamentem liberalizmu\nLewico z Partii Razem, kłamiesz! Idźcie do piekła z abp Hoserem palić liberałów w kadziach ze smołą.\nRazem promuje inną politykę: ataki na liberałów\nMarcelina Zawisza z Partii Razem oskarżyła liberałów o to, że nie upominali się oni nigdy o prawa pracownicze. Pisze na Fejsie:\n"Kochani liberałowie, Wszyscy ci, którzy teraz krzyczą, że zabierają nam wolność, że niszczą demokrację. Chciałabym się was uprzejmie zapytać - gdzie byliście jak łamali nasze prawa pracownicze? Jak zatrudniali nas na umowy o dzieło pozbawiając prawa do ubezpieczenia zdrowotnego? Gdzie byliście jak wywalali nas z prac za zakładanie związków zawodowych? Gdzie byliście kiedy rządzący robili wszystko żebyśmy byli jeszcze bardziej elastyczni i rozregulowani? Dziwi was że pod Sejmem protestuje 40 osób? Ludzi nie obchodzi Trybunał Konstytucyjny, bo państwo już dawno ich zawiodło.\nPaństwa nie było, gdy pracodawca nie wypłacał im pensji, zatrudniał na czarno albo na śmieciówce. Nie będą bronić państwa, które ich nie broniło. Dlatego chciałabym żebyście mieli świadomość, że to co się teraz dzieje, kochani liberałowie, to w dużej mierze wasza wina".\nZawisza ręka w rękę z biskupami atakuje liberalizm\nPartia Razem kłamie. W listopadzie 2012 roku, jako reprezentant środowisk liberalnych, pisałem na swoim blogu, w felietonie „Polacy są niewolnikami":\n"Większość ludzi w Europie ma dosyć banalną potrzebę, której spełnienie przez system decyduje o tym, iż jest on charakteryzowany, jako cywilizowany. Ludzie po prostu chcą w miarę wygodnie żyć. To zaś wymaga godziwej płacy za pracę. A jak jest w Polsce? Jeśli harujesz za 1200 złotych na miesiąc, to z pewnością jesteś niewolnikiem.\nCzy w cywilizowanych państwach europejskich można pracować za 1200 złotych miesięcznie? Czy taki stan rzeczy jest wyłącznie osobliwością krajów postkomunistycznych? Czy oznacza to, że społeczeństwa dawnych demokracji ludowych godzą się na niewolnictwo ekonomiczne?"\nW tym samym okresie opublikowałem manifest liberałów „Polska potrzebuje aksamitnej, liberalnej, antyklerykalnej rewolucji!”. Pisałem: „Bunt intelektualistów przeciwko standardom lumpeninteligenta, korzystającego z „gotowców i bryków” dostarczanych rynkowi idei przez instytucje podtrzymujące chrześcijaństwo w obiegu kulturowym, może przeobrazić się, w tak potrzebną Polsce, aksamitną i liberalną rewolucję.”\nMarcelino Zawiszo! Liberałowie poparli was w Szczecinie w ostatnich wyborach\nW jesiennych wyborach do Sejmu poparłem publicznie, z pozycji liberalnych, kandydatkę z Partii Razem, Ewę Dąbrowską, która zdobyła ponad 900 głosów. Na swojej stronie na Facebooku napisałem:\n„Szanowni Państwo, mogę tylko jeden głos oddać w najbliższych wyborach.\nWybieram partię Razem; wybieram Ewę Dąbrowską. Nie dlatego, że zgadzam się z poglądami tej partii; ale dlatego, że tworzy ona nową jakość w polskim, publicznym dyskursie politycznym. Wnosi nowy styl semantyczny do dyskursu - argumentację, wnioskowanie, racje, spór, debatę. Polityka może stać się dzięki nim krytycznym namysłem nad proponowanymi projektami społecznymi. Razem dokonują rewolucji semantycznej. Dlatego na nich zagłosuje. Na szczecińskiej liście jest wielu moich znajomych: Dorota Sanecka - mama Antka - ateisty, gnębionego za poglądy ateistyczne w szkole podstawowej przez katechetkę i dyrekcję /…/ Są moi studenci: Michał Sokolski oraz Maria Serafinowicz. Jest Ewa Dąbrowska - była wśród wszystkich wymienionych, pierwszą moją uczennicą. Uczyła się w szkole podstawowej logiki matematycznej w ramach eksperymentalnego projektu dydaktycznego /…/”\nMarcelino Zawiszo, doucz się!\nMarcelinie Zawiszy najwyraźniej pomyliły się pojęcia liberalizmu i leseferyzmu (neoliberalizmu). Ojcem liberalizmu jest John Locke, zaś leseferyzmu Adam Smith. Nawet Marks oszczędzał Locke’a w swoich atakach na kapitalizm. Brukał Adama Smitha, który jest dla liberałów wyłącznie ekonomistą.\nWspółczesnym guru liberalizmu jest Popper. Zanim coś powie się, lepiej wcześniej douczyć się. Zrozumienie Poppera wymaga jednak znajomości logiki formalnej.\nźródła: Polska potrzebuje aksamitnej, liberalnej, antyklerykalnej rewolucji, blogi.newsweek.pl; Polacy są niewonikami, blogi.newsweek.pl\n#Partia Razem #konstytucja


Rosati: Inwestorzy zaczną omijać Rosję - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościRosati: Inwestorzy zaczną omijać Rosję\n*Money.pl: Czy fakt, że Rosja otrzymała ostrzeżenie od OECD za to, że Kreml zamiast liberalizować kontrolę nad takimi gałęziami przemysłu, jak wydobycie gazu czy ropy, coraz bardziej je sobie podporządkowuje, ma jakiekolwiek znaczenie dla Putina? *\nProfesor Dariusz Rosati: Nie, OECD jest w tej chwili organizacją, której rola sprowadza się jedynie do sporządzania analiz i tworzenia pewnych standardów. Oczywiście jej zdanie jest ważne, bo pokazane są odstępstwa w różnych krajach od standardów rynkowych. Jednak Rosja, moim zdaniem, takimi sprawami nie będzie się przejmować. Pomimo, że powtarzamy Rosjanom podczas kontaktów na rozmaitym szczeblu, że w tym kraju mają miejsce odstępstwa od zasad gospodarki rynkowej, zasad ochrony inwestycji, itp.\nRaport OECD to kolejny sygnał, że Rosja coraz bardziej oddala się od zachodnioeuropejskich norm w świecie gospodarki.\nMoney.pl: Czy Rosja jako, bądź co bądź, mocarstwo może pozwolić sobie na ignorowanie ostrzeżeń od międzynarodowych organizacji?\nD.R.: Moim zdaniem nie. Niezależnie od mocarstwowej pozycji Rosji trzeba pamiętać, że jest to potęga, ale głównie w sferze militarnej. Od strony gospodarczej Rosja bardzo potrzebuje współpracy i zagranicznych inwestycji. Natomiast kiedy będziemy mieli do czynienia z kolejnymi tego typu raportami, to inwestorzy zaczną omijać Rosję szerokim łukiem.\nRząd rosyjski jest zadowolony, ponieważ w tej chwili jest świetna koniunktura na gaz oraz ropę naftową i to napędza dochody budżetu państwa. Jednak należy pamiętać, że ta sytuacja nie będzie trwała wiecznie. W historii gospodarczej świata nie ma kraju, który opierając się tylko na zasobach naturalnych zrobiłby wielką karierę. Proszę spojrzeć na kraje arabskie, które są bardzo bogate w ropę, ale w porównaniu z Europą są bardzo słabo rozwinięte pod względem gospodarczym.\nMoney.pl: Jakie konsekwencje może ponieść Rosja jeśli nie wyciągnie odpowiednich wniosków z kolejnych tego typu ostrzeżeń udzielanych przez organizacje międzynarodowe?\nD.R.: Jak sądzę tego typu sprawy będą się nawarstwiać. Nie ma żadnych prawnych konsekwencji takich ostrzeżeń. To tylko ocena analityczna, bo Rosja nie narusza żadnego prawa. Jednak ten kraj będzie spadał w różnych rankingach atrakcyjności inwestycyjnej, czyli zacznie się zmniejszać zainteresowanie zagranicznych inwestorów Rosją. W efekcie będzie się pogłębiał jednostronny rozwój gospodarki rosyjskiej opierający się na surowcach naturalnych. Oczywiście stanie się to w końcu tematem rozmów dyplomatycznych między Unią Europejską a Rosją, krajów OECD z Rosją.\nJednak nie sądzę, aby takie ostrzeżenia w najbliższym czasie doprowadziły do jakichkolwiek zmian w rosyjskiej polityce.\nMoney.pl: Czy efektem takiego opierania się tylko na jednej gałęzi gospodarki, jakim jest wydobycie i sprzedaż surowców naturalnych, po skończeniu się boomu na tego rodzaju produkty, może być bankructwo Rosji?\nD.R.: Zbankrutować raczej nie zbankrutuje, ale przypomnę, że Rosja już raz w 1994 roku pogrążyła się w kryzysie, kiedy nagle skończył się gwałtowny popyt na surowce naturalne.\nNależy pamiętać, że gdyby nadszedł dłuższy okres niższych cen ropy, a historia pokazuje, że po wzlotach zawsze następuje stabilizacja cen, państwa eksportujące surowce energetyczne zaczynają tracić zyski. Nie przewiduję jakiegoś gwałtownego kryzysu w Rosji, ale może dojść z całą pewnością do poważnego zwolnienia tempa wzrostu gospodarczego. Zapewne zacznie brakować pieniędzy na programy wojskowe i kosmiczne, a nawet na opiekę zdrowotną i edukację. Ta ostatnie dziedziny i tak już bardzo kuleją.\nNie będzie raczej mowy o bankructwie z prostego powodu. Rosja tym razem prowadzi specjalny fundusz, na który idzie część dochodów z eksportu gazu i ropy. Zebrano ten sposób już ponad 100 miliardów dolarów. Do tego Rosja spłaciła przed terminem swoje zadłużenie, więc wyprostowała swoją sytuację finansową. Jednak przed tym państwem stoją ogromne problemy rozwojowe dot. infrastruktury, opieki zdrowotnej (to państwo ma najwyższy stopień umieralności), edukacji, badań i rozwoju. Rosja nie nadąża za czołowymi krajami pod względem innowacyjności.\nMoney.pl: Po co Rosja mimo ostrzeń udzielanych przez różne międzynarodowe gremia przejmuje kontrolę nad tą gałęzią gospodarki zamiast ją liberalizować? Czy chce w ten sposób szantażować Europę?\nD.R.: Nie, jak sądzę jest to po prostu taka koncepcja rozwoju tego kraju - oparcie się na bardzo autorytarnym modelu państwa i wierze, że kontrola państwa pozwoli wykorzystać posiadane zasoby naturalne do budowy mocarstwowej pozycji w świecie.\nDo pewnego stopnia jest to koncepcja uzasadniona, bo dzięki temu Rosja gromadzi wielkie dochody. Jednak z drugiej strony, jest to złe dla samej Rosji, ponieważ zarządzanie przez firmy rosyjskie pod kuratelą państwa zawsze będzie nieefektywne, bardziej kosztowne i nie nastawione na innowacyjność. Gdyby tym zajęli się inwestorzy zagraniczni, to oni robiliby to dwa razy taniej i dwa razy efektywniej. I być może budżet państwa miałby z tego znacznie więcej pieniędzy. Jednak w Rosji nadal pokutuje takie myślenie, że zagranica stanowi zagrożenie i stąd niechęć do oddawania kontroli nad kluczowymi sektorami.\nTagi: rosati, wiadomości, wywiad