black-lady.bloog.pl - strona głównaWitajcie Kochani :) (12.02.2011)Pozdrowienia :) (26.04.2010)"PRZEPROWADZKA" (10.11.2009)Zaległy post. (06.11.2009)Coś dla nas i coś dla niego. (31.10.2009)Ramka, wiecheć i chwosty. (31.10.2009)Pracownia fotograficzna. ZAPRASZAM DO WSPÓLNEJ ZABAWY :) (28.10.2009)Radość, sznurek i szkło. (27.10.2009)Wypasione placki, drucik, sznurek i... :( (25.10.2009)Bielenie mebli. (23.10.2009)Smutna wiadomość :( (23.10.2009)Rozkosz dla duszy... (23.10.2009)Szybki deser na ciepło. (15.10.2009)Willa Ogonka i śpiochy Ramzesa :) (12.10.2009)Ona i on... (09.10.2009)\nWitam serdecznie w moim małym świecie. Jestem przeciętną kobietą, tylko, czy tak do końca...? Uwielbiam noce, pełnię księżyca, rozgwieżdżone niebo. Kocham przyrodę i cały świat zwierząt. Najlepiej wypoczywam na jej łonie. Pasjonują mnie motory, zwłaszcza choppery. Oddaję się tej pasji w każdej wolnej chwili. W mroźne, zimowe wieczory zapalam kilka świec, kadzidło i nastrojową muzykę. W deszczowe, chłodne dni wymyślam i tworzę nowe aranżacje do mojego „m”. Podczas burzy uwielbiam doświadczać jej całą sobą... Ciepłe krople letniego deszczu nie są mi straszne, a letni wiatr jest moim sprzymierzeńcem. We wnętrzach preferuję drewno, kamień, metal i szkło. Najchętniej zaszyłabym się w uroczym, odludnym miejscu w górskim klimacie. Domek z drewna, mnóstwo zwierząt i cuda natury, których doświadczałabym każdego dnia... marzenie. Ale marzenia czasem się spełniają :)\nW taki dzień jak dzisiejszy, wracam tutaj, na swoje "stare śmieci", by poczytać, pooglądać, powspominać...\nJak widzicie wpadam tu dosyć często, aby sprawdzić, czy aby wszystko w porządku na moich „starych śmieciach", do których cały czas pałam ogromnym sentymentem.\nW nowym miejscu wiele się dzieje.\nJest dużo więcej zdjęć i znacznie więcej piszę, oraz pokazuję przedmioty, którym darowałam drugie życie.\nA wiadomo, że renowacja starych przedmiotów z duszą to moja pasja :)\nNiebawem będę obchodziła drugie urodzinki w blogowym świecie.\nMam nadzieję, że uczcicie je razem ze mną.\nA na tę okazję obiecuję przygotować coś specjalnie dla Was :)\nSerdecznie Was pozdrawiam i zapraszam do:\nMoi drodzy goście, nadszedł czas na zmianę... :)\nPrzenoszę się ze swoim wirtualnym światem pod nowy adres:\nBędzie to dokładnie kontynuacja tego czym do tej pory dzieliłam się z Wami, lecz w nowej szacie graficznej. Moja decyzja spowodowana jest różnymi udogodnieniami, jakie istnieją pod nowym adresem. Będziecie mogli posłuchać muzyki, pooglądać slajdy, nagrania video i bezproblemowo dzielić się ze mną swoimi komentarzami.\nObecny blog nadal będzie dostępny, dla tych, którzy będą chcieli zerknąć do zamieszczonych wpisów. Nie wykluczone, że jeszcze mogę tu powrócić... jak to się mawia:\n„na stare śmieci" :))\nA więc, do zobaczenia w nowym miejscu.\nMam cichutką nadzieję, że spodoba się Wam mój nowy, nieco odmieniony Świat Alexy.\nAlbo ja jestem zupełnie nieprzystosowana do życia, albo moja wrodzona nadwrażliwość nie pozwala mi normalnie funkcjonować...\nPo Święcie Zmarłych dopiero teraz, powoli dochodzę do siebie.\nTe dni zawsze uruchamiają we mnie tak głębokie wspomnienia i uczucie żalu po stracie bliskich, że moje codzienna egzystencja w tym okresie, przerywana jest samoczynnie płynącym potokiem łez. Nie potrafię inaczej. Nie da się nie myśleć, zapomnieć, przejść obojętnie, gdy jako młode dziewczę było się świadkiem odejścia tak bliskiej osoby...\nDziadek był mi jak drugi ojciec. Po ostrym wylewie, nie odzyskał już przytomności. Żył w obliczu śmierci 5 dni. Gdy nadszedł ten moment, przy kochanym dziadku byłam tylko ja, jego jedyna i ukochana wnuczka.\nGodz 16 z minutami. 27 grudnia. W sali szpitalnej ciemno. Jedynym źródłem światła jest blask ulicznej latarni. Siedziałam przy łóżku, trzymałam Go za rękę. Jego mózg i rdzeń kręgowy wypełniony był samą krwią. Dręczyła Go 41 stopniowa gorączka odmózgowa i ataki padaczki z częstotliwością co 15 minut. Robiłam chłodne okłady na rozpalone czoło, szpatułką z mokrą gazą zwilżałam wysuszone wargi, zbierając kawałki języka, odgryzione w ataku padaczki. Tak bardzo wówczas wierzyłam, że nacierając głowę „świętą wodą" ze „świętego miejsca" i czyniąc gorliwe modły zdarzy się cud.\nNagle przyszła ona, śmierć. Poczułam ją. Ścisnęłam mocniej dziadka rękę, głaskałam Go po zroszonym czole. Wiedziałam, że to koniec. Nuciłam cichutko melodię bardzo tkliwej piosenki „Matulu moja" i wyszeptałam: „Dziadku, bardzo Cię kocham, ale musisz już iść. Nie bój się, tam czekają na Ciebie Twoi rodzice. Nie będzie bólu, nie będzie zmartwień, tylko ciepło, spokój i dobro. I proszę czekaj na mnie, jak przyjdzie koniec mojej życiowej drogi." Zaraz po tych słowach nastąpiły skurcze wszystkich mięśni, co objawiło się grymasem bólu wypisanym na twarzy. Organizm wydalił wszelkie „płyny" ustrojowe. Oddech stał się płytki i krótki. Tętno waliło tak mocno, że słychać je było w powietrzu. Nagle jeden ogromny, głęboki oddech, w którym klatka piersiowa nienaturalnie mocno uniosła się do góry i dziadek odszedł. To było ostatnie tchnienie...\nZastygłam w bezruchu, tak jakbym chciała się upewnić, czy śmierć już odeszła. Po chwili ciało dziadka „oddało" ostatni oddech, ten nagromadzony w chwili odejścia. Klatka piersiowa zapadła się.\nPoczułam ulgę, skończyło się cierpienie...\nSpojrzałam na zegarek, godzina 16:25.\nPoszłam do pokoju lekarzy oznajmić fakt zgonu. Zadzwoniłam do rodziny i na tym moje bohaterstwo skończyło się... Nie wiem skąd miałam w sobie tyle sił i odwagi, by pomóc dziadkowi odejść. Wiem tylko jedno, w szpitalu na zmianę prowadziły przy dziadku dyżury trzy córki i ja. I właśnie podczas mojego dyżuru dziadek zdecydował się na odejście. Przypadek? Nie wierzę. Dziadek wiedział, że tylko ja w tym ostatnim momencie nie spanikuję, nie ucieknę krzycząc w głos: „Panie doktorze, mój dziadek umiera!!!"...\nCzytałam jako dziewczyna książki typu: „Życie po życiu", „Życie po śmierci", „Umieranie" i stad wiedziałam, że umierającemu należy pomóc. Ponoć najgorszą rzeczą jest odchodzenie w samotności.\nJestem „najsłabszym ogniwem" w rodzinie, ale mimo to byłam w stanie towarzyszyć dziadkowi w jego ostatnich chwilach życia. Nikt tego po mnie by się nie spodziewał, a dziadek wiedział, był pewien i dlatego wybrał mnie...\nSwoje „bohaterstwo" okupiłam załamaniem nerwowym, depresją i stanami lękowymi. Na „prochach" trwałam blisko trzy lata. Wizja śmierci towarzyszyła mi na każdym kroku, w każdej sytuacji.\nOd tamtej chwili minęło 13 lat. Funkcjonuję w miarę normalnie, może jedynie więcej obaw mam w sobie, niż przeciętny człowiek. Ale w te dni, dni Święta Zmarłych, owe wspomnienie powraca, staje się żywe, namacalne i tak świeże. Teraz wiem, że umieranie nie jest tak łatwe i bezbolesne jak pokazują nam to w filmach. To potworne męki i cierpienie, w których należy nieść pomoc i ulgę.\nDo dziś zadaję sobie pytanie:\n„Dziadku, dlaczego akurat ja?"...\nZdjęcia zrobiłam wieczorkiem na grobie ukochanych dziadków. Babcia dołączyła do męża w równe 4 lata. Na całe szczęście nie wybrała mnie, umarła w samotności, co było powodem mojego kolejnego załamania...\nMam nadzieję, że nie macie takich wspomnień?\nŻyczę Wam spokoju,\nzarówno tego ziemskiego, jak i tego duchowego.\nCoś dla nas i coś dla niego.\nPrzeglądając bloga Iki : „Moje wędrowanie..." natknęłam się na przepis na „kawówkę". Postanowiłam zrobić ją, gdyż „drinkowiec" ze mnie jak z koziej dupy trąba i niewiele znam takich przepisów :)) Tzn. z alkoholi pijam jedynie winko, lub właśnie (czasem) kremy i likiery. Ważne, żeby były gęste.\nOprócz smaku kawy, mleka słodzonego, uwielbiam też orzechy i wpadłam na pomysł, by i je do przepisu dodać. Od razu przyznam się, że zrobiłam podwójną porcję, bo coś czuję, że frykas zniknie w mgnieniu oka ;)\n4 łyżki kawy rozpuszczalnej (na pół szklanki wody)\n200 ml wódki (mała buteleczka)\n2 pełne szklanki orzechów włoskich łuskanych\nKawę rozpuściłam w wodzie, dodałam do wódki. Do tego wlałam zawartość dwóch puszek mleka. Bardzo dokładnie wymieszałam. Konsystencja wyszła dosyć rzadka jak na krem. Orzechy zmieliłam (w pojemniku blendera z nożem) tak długo, aż zaczęły puszczać „olej" i zbrylać się. Dodałam do całości i końcówką miksującą wszystkie składniki bardzo dokładnie wymieszałam. Teraz jest gęste, tak jak lubię. Spora ilość orzechów, skutecznie zagęściła krem i dodała orzechowego smaczku. Z podanych proporcji wyszło 1200ml kremu. Jest przepyszny!\nMiejsce lażakowania - lodówka.\nUwielbiam, gdy kremy są zimne,\na rozgrzewają dopiero w żołądku.\nWidoczne miliony kropeczek\nto mikrocząsteczki orzechów,\nktóre tak cudnie go zagęściły\nDziękuję Ci Iko. Nie jestem dobrym znawcą trunków, i nigdy bym nie wpadła na pomysł łączenia alkoholu z mlekiem słodzonym :)\nAle już mi świta nowy pomysł. Następnym razem zrobię podobny, tylko na bazie czekolady i kokosa w postaci zagęstnika.\nNapiszę jaki wyszedł :)\nMy mamy krem orzechowo-kawowy, a Ramzes zafasował nową kość. Ze starej zostało tylko coś, co przypomina kawałek podeszwy buta :)\nMatko jedyna, jak on potrafi się cieszyć! Przez pierwsze dni nie spuszcza jej z oka. Nawet z nią śpi. Syn absolutnie nie może chodzić po mieszkaniu bez kapci, bo gdy tylko poruszy choćby najmniejszym palcem u nogi, Ramzes odbiera to jako chęć ataku na jego własność i przystępuje z odsieczą na owy palec. Jak rozlega się pukanie do drzwi, ciekawski czworonóg leci pierwszy, ale zaraz w połowie drogi zawraca (mało się nie zabije) głośno myśląc: „O kurcze! Zapomniałem zabrać kość!" Najciekawsze rzeczy dzieją się zaraz po zabawie, która trwa zazwyczaj ok godziny. Zabawa w gryzienie kości oczywiście, na koniec której (jak to bywa w zwyczaju psim) Ramzes stara się ją „zakopać", by następnego dnia „odkopać" i móc cieszyć się nią na nowo. Biega po mieszkaniu z kością w pysku i zagląda w każdy zakamarek. Przy czym ma taki dziki błysk w oczach, jakby za chwilę miały się rozstrzygać jego losy... Zazwyczaj obiera kierunek na pokój syna i upycha kość pod wielką poduchę. Potem przez 15 minut niczym obłąkany wariat wykonuje w powietrzu ruchy naśladujące zakopywanie kości nosem...\nKiedyś, jak na podłogach zamiast paneli była wykładzina dywanowa, Ramzes tak skutecznie zakopywał przysmak za donicą z kwiatem, że głuptas zdarł sobie do mięsa skórę na nosie! Goiło się dobre dwa tygodnie. Ale tym razem po misternym i długotrwałym kopaniu w powietrzu, odszedł nieco dalej i zaglądał pytającym wzrokiem: „No widać tę kość, czy nie?!" Chyba jednak musiał ją widzieć, i cała praca poszła na marne, bo wrócił z powrotem, z kością w zębach...\nTo spojrzenie "spod byka"\nI na nowo rozpoczął poszukiwanie dogodnego miejsca na skuteczne jej ukrycie...\nPotem zazwyczaj pada z wyczerpania i śpi jak zabity, nie ważne gdzie, może być nawet "buda" na przedpokoju. Ale tylko do czasu, aż się obudzi, bo jak to w życiu bywa...\nOri, specjalnie dla Ciebie -\n"uskrzydlone uszy" :))\nJutro 1 listopada.\nTen dzień upływa mi na nostalgii, zadumie, i wspomnieniach, o moich ukochanych dziadkach, którzy byli mi drugimi rodzicami i o Korze...\nNiebawem cały post poświęcę właśnie jej...\nŻyczę Wam spokoju i choć trochę słońca, gdy będziecie pochyleni nad mogiłami bliskich.\nRamka, wiecheć i chwosty.\nW czwartek miałam sporo spraw do załatwienia.\nBiegałam więc z jednego końca miasta na drugi.\nDobrze, że to nie Warszawa... :))\nPo drodze mijałam sklepik, gdzie jakiś czas temu na wystawie przykuła moją uwagę foto-ramka. Już ją oglądałam, już ją miałam w rękach, ale głos rozsądku cicho szeptał do ucha: „Po co Ci kolejna ramka...?" I wyszłam z niczym.\nTego dnia odruchowo spojrzałam i z zadowoleniem stwierdziłam, że już jej nie ma. Zadowolenie bierze się stąd, że już nie będę nękana dylematem „kupić, nie kupić". Ale tak na wszelki wypadek weszłam do sklepu i spytałam. Pani z uśmiechem na ustach powiedziała: „Ależ jest. Cały czas czeka tylko na Panią..."\nNo i jak miałam jej nie kupić?\nSame widzicie, że ona tam cały czas na mnie bidulka czekała :))\nNo więc ją wzięłam. I nie żałuję :)\nUwielbiam metalowe ramki. Ogólnie lubię przedmioty z metalu. Stąd taka ilość u mnie latatenek, lampionów i świeczników. Ramki staram się też „gromadzić" metalowe. Lubię szczególnie te, które mają ornament roślinny.\nPrzy okazji jeszcze dokupiłam na grób ukochanych dziadków kilka ozdobnych „badylków". Ale pomimo ich sztuczności, tak bardzo mnie urzekły, że taki sam wiecheć wzięłam dla siebie do domku. Teraz mam to samo, co u dziadków na grobie... To tak, jakby ich cząstka była wciąż przy mnie. Chyba nie będę miała dołów z tego powodu? Wszak kochałam ich całym sercem i strasznie mi ich brakuje :(\nChciałam też dokupić kilka chwostów, bo miałam jedynie dwa.\nAle jak zobaczyłam ceny...\nO nie! Zrobię sama.\nW pasmanterii nabyłam mulinę w 8 kolorach. Zapłaciłam równo 10zł. 7 mulin o pokrewnych barwach (od kremu po ciemny beż) pocięłam na jednakowe sznureczki i podzieliłam na cztery kupki. Przemieszałam kolory i obwiązałam dla kontrastu czarną muliną. W taki sposób powstały 4 chwościki z różnobarwnymi nitkami, a każdy z nich za jedyne 2,50zł!\nKurcze, jak fajnie, gdy można na czymś zaoszczędzić, by móc tym kosztem kupić coś innego... np. kolejną ramkę :)\nPracownia fotograficzna. ZAPRASZAM DO WSPÓLNEJ ZABAWY :)\nBuszując w moich skarbach natknęłam się na zapomniane pudełeczko ze zdjęciami, które wykonałam w ramach praktyki w pracowni fotograficznej podczas nauki w Studium Reklamy.\nNiestety, ilość tych cudownych godzin, to zaledwie kropla w morzu...\nPracownia z prawdziwego zdarzenia przeznaczona głównie do zdjęć reklamowych. Stoły, parasole, statywy, oświetlenie, rekwizyty... Nowe (jak na tamten czas) pojęcia: synchronizacja, gorąca stopka, naświetlanie, przesłona, złoty podział, kadrowanie, światłomierz, ISO...\nCzarna magia, która wciągała z każdą godziną praktyk coraz bardziej i bardziej. Nauczyłam się, że do zrobienia dobrego zdjęcia wystarczy niewiele. Wbrew pozorom wcale nie chodzi o rodzaj, markę czy cenę aparatu. W pracowni robiliśmy zdjęcia dosłownie wszystkimi sprzętami jakie szkoła posiadała. Wpajano nam, że wystarczy skupić się na trzech podstawowych rzeczach:\nZa pomocą tych trzech punktów można zdziałać cuda, przy czym najważniejszy jest właśnie ten ostatni, który dzięki odpowiedniemu natężeniu, rodzaju i ilości światła pozwala nam uzyskać odpowiedni klimat fotografii. Zdjęcia na łonie natury praktycznie zawsze należą do udanych, gdyż sprzyjają temu warunki oświetleniowe. Gorzej wygląda sprawa, jeśli chodzi o fotografie wnętrz. Brak dostatecznej ilości światła dziennego zmusza nas do użycia lampy błyskowej, a ta z kolei powoduję, że fotografia staje się nienaturalna. Cóż, nie będziemy przecież w domach robić pracowni fotograficznych. Cieszymy się więc z tego co nam wyjdzie. Nauczyłam się jednak pewnego nieskomplikowanego sposobu na wykonanie techniką domową ciekawych, klimatycznych zdjęć, których dawno już nie robiłam. Zapraszam Was drogie koleżanki do zabawy.\nWystarczy, że zaopatrzymy się w cztery rzeczy, które zostaną na lata i posłużą w każdej chwili, gdy tylko będziemy miały ochotę na zabawę:\nSzyba (np 50/30) najlepiej prostokątna posłuży nam jako dwa czynniki. Jako statyw dający cudowne odbicie obrazu, co daje wrażenie głębi fotografii. Druga opcja to okno... Naklejamy na szybę taśmę, dookoła i w formie krzyża, która będzie naszą ramą okienną.\nLustro posłuży nam do odbicia (powielenia) rekwizytów. Nieoceniony efekt, przy fotografowaniu palącej się świecy, lampionu, latarenki.\nŚwiatło punktowe. Nie musi być od razu halogenowe. Może być zwykła lampka biurkowa, której strumieniem światła można kierować we wszystkich kierunkach.\nCzarny brystol jako tło. Kupimy go w każdym sklepie papierniczym.\nWieczorową porą ustawiamy na czymś szybę, ale ważne by pod nią było ciemne podłoże. Szyba musi być wypucowana, by dała idealne odbicie przedmiotu. Ustawiamy rekwizyty i kierujemy na nie strumień światła patrząc z której strony daje to nam najlepszy efekt. Zdjęcia robimy bez użycia innych dodatkowych źródeł światła, bez lampy błyskowej. Aparat ustawiamy na maksymalną wartość ISO. Za przedmiotem ustawiamy czarny brystol, by żaden niechciany przedmiot nie wszedł nam w kadr i nie zmącił efektu końcowego. Pstrykamy.\nTa sama pora, wieczór. Podobna scenka, ale tym razem szybę ustawiamy tak, by pod nią była wolna przestrzeń, czyli np. na dwóch krzesłach, taboretach. Rekwizyty na szybie, czarny brystol z tyłu, a pod spodem (pod szybą) źródło światła. Pięknie w ten sposób wychodzą fotografie szklanych rzeczy. Światło przechodzi przez szybę i całe szkło dając niesamowite wrażenie. Pstrykamy oczywiście :)\nZnowu wieczór :) Ustawiamy przedmiot na żądanej powierzchni (deska, materiał, papier, karton). Z szyby robimy w prosty sposób okno, które ustawiamy za przedmiotem, lub przed przedmiotem (efekt fotografii z dworu). Kierujemy źródło światła w pierwszym przypadku z tyłu, za szybą. W drugim przypadku to my sami stajemy z aparatem za szybą, a źródło światła kierujemy na przedmioty. Rekwizyty dowolne, co komu do głowy wpadnie :)\nPrzedstawiam kilka moich pierwszych zdjęć wykonanych dobre parę lat temu w pracowni, przygotowanych według technik wyżej opisanych. Zachęcam Was do tej „zabawy". Przyniesie miłośniczkom fotografowania wiele radości, a efekty zaskoczą Was z pewnością.\nA jeśli wyjdą Wam piękne, klimatyczne ujęcia, proszę pochwalcie się nimi na swoich blogach.\nZdjęcia są zeskanowane.\nWidoczna jest ich "jakość"...\nW kieliszkach herbata :)\nPianą jest dym z papierosa...\njako efekt specjalny :))\nButelki na szkle\nPodświetlone cieniutką wiązką światła\nPodświetlenie szeroką wiązką\nTylko światło z latarenki\nŚwiatło latarenki +\ndelikatne dodatkowe źródło doświetlające\ndelikatne boczne światło\nEfekt z oknem\nOkno podświetlone "od zewnątrz"\nBardzo nikły promień światła\ndający złudzenie poświaty księżyca\nSzerszy kąt podświetlenia\ndający efekt wschodzącego słońca\nSama muszę (chcę!) zaopatrzyć się w te 4 magiczne rzeczy. Lustro i światło mam. Teraz jeszcze tylko brystol i szyba. Przed nami długie zimowe wieczory. Będę miała ciekawe zajęcie w wolnych chwilach :)\nA może znacie jakieś ciekawe tricki bądź techniki fotografowania?\nBardzo chętnie się czegoś nowego nauczę :)\nRadość, sznurek i szkło.\nCieszę się ogromnie, że szalony Ramzes uszedł cało z niefortunnego skoku :) Wczoraj byliśmy u weterynarza, obejrzał go, obmacał, zrobił rozeznanie i oświadczył, że nic złego nie widzi, tym bardziej, że psina nie zdradza objawów chorobowych. Nawet nie musieliśmy robić usg, ani prześwietlenia. Kamień z serca, ufff. Ale mam go nadal bacznie obserwować, gdyż może to być objaw początku choroby, np. pęcherza.\nNa razie pozostaję przy dobrej myśli :)\nW ramach radosnej nowiny napiszę o ulubionej zabawce Ramzia.\nMa ich trochę, w końcu nazbierało się tych „prezencików świątecznych" przez 5 lat :))\nZawsze cieszy się nową zabawką. Zna je wszystkie z nazwy i przynosi na naszą prośbę. Często sam zaprasza do zabawy, przynosząc je w mordce. Ale szczególnie upodobał sobie „lalę Kasię" i ... „skarpetę" :))\nNadgryzione zębem :)\nLala Kasia i skarpeta :)\nSkarpeta to nic innego, jak faktycznie skarpeta, tyle, że mojego syna. Dostaje zawsze świeże i wyprane, gdy tylko Oskar z nich wyrasta. Kilka sztuk związuję ze sobą na guzły i zabawka pierwsza klasa. Uwielbia ją, wręcz kocha! Zawsze po obiedzie, jak ma pełny brzuszek, musi nam zademonstrować swoje zadowolenie. Przynosi (codziennie!) w mordce skarpetę i zaczyna się... rzucanie, warczenie, podskakiwanie, ciągnięcie i charakterystyczne potrząsanie. Bierze owe coś w pysk i trzepie głową z całych sił na boki. Szmatka odbija się od jego prawego, do lewego ucha. Warczy przy tym i zamyka oczy, chyba w obawie, aby w oko nie oberwać :) Wygląda to tak jakby chciał nam powiedzieć: „Kurcze, ale ona już brudna! Muszę ją wytrzepać cholercia, bo przecież takim śmierdziuchem bawić się nie będę!" Potem przychodzi czas na rzucanie w górę i łapanie w locie, zanim spadnie. Ileż to razy owa skarpeta lądowała na lampie :)\nDzisiaj oczywiście też dał ten popis. To już należy to stałego poobiedniego rytuału. Cieszę się, że jest taki wesoły, bo to oznacza, że jest zdrowy.\nNadal wieczorami siedzę przy sznurku. Postanowiłam, że większość świątecznych ozdób będzie właśnie wykonanych za pomocą sznurka, drucika i tego co mam w domu. Lubię, gdy dekoracje świąteczne są ... „z jednej bajki". Dlatego postanowiłam za pomocą banalnych rekwizytów porobić kilka ozdób. I tak do „kolekcji" wazonu, wianka, pary zakochanych i serduszek dołączyły lampiony i dekoracja z mydełek. Nie są to może takie TYPOWO świąteczne ozdoby. Nie ma radosnych kolorów, ani typowo świątecznych motywów. Ale ja jako miłośniczka kolorów nader spokojnych, czyli beży, brązów, szarości, czerni i zgaszonych zieleni, chyba źle bym się czuła, gdyby nagle mój domek przeobraził się w bardziej soczyste i wyraziste barwy.\nLampiony zrobione z nietypowych słoiczków\ni sznurka z włókna kokosowego\nW środku tego wianka\nwłaśnie ma być coś, co świeci.\nMoże lampion? Może świeca?\nzrobione ze szklanek... kubeczków?\nDekoracja na teraz\nMój ulubiony "torebkowy" czasomierz...\nChyba nawet pokuszę się o zrobienie ozdób na świąteczne drzewko i girlandy z... drucików. Muszę tylko pojechać do sklepu i zaopatrzyć się w sporą ilość tej magicznej, metalowej nici.\nWypasione placki, drucik, sznurek i... :(\nMiałam nic nie robić, leżeć do góry brzuchem i odpoczywać.\nAle okazuje się, że nicnierobienie bardziej męczy niż robienie ponad siły.\nMoi trzej mężczyźni, na czele z Ramzesem uwielbiają placki ziemniaczane. Robię je więc dość często w różnych wersjach. Niedawno były po węgiersku, dzisiaj czas na wersję wypasioną, która swą nazwą króluje od wielu lat. Zawsze smażę ich dużo, z uwagi na rodziców mieszkających zaledwie 150 metrów ode mnie. Przyjęłyśmy z mamą taką zasadę, że dzielimy się tym, co u tej drugiej strony rzadko na stole gości.\n40 dkg szynki\nvegeta, maggi, pieprz czarny do smaku\nZiemniaki dzielimy w równych częściach na dwie kupki. Jedną część ścieramy tradycyjnie na tarce o bardzo drobnych oczkach. Drugą zaś na tarce o grubych oczkach. Cebulę i czosnek bardzo drobno kroimy. Ja robię to z pomocą blendera. Szynkę i ser żółty kroję w drobną kostkę. Składniki mieszamy wraz z jajkami i mąką. Przyprawy do smaku. Ważne, by w tej wersji placków znalazła się maggi w płynie. Ma bowiem decydujący głos w końcowym efekcie smakowym.\nZ podanych proporcji wychodzi ok 30 - 35 placków.\nSpędziłam przy patelni sporo czasu, ale nie byłam sama. Na stołku, zaledwie pół metra od kuchenki siedział (pod opieką Darka) rozjuszony zapachem do granic wytrzymałości Ramzes, który pilnował, by do patelni mogła zbliżyć się tylko i wyłącznie moja ręka. Ten mały szaleniec już na samo słowo „placki" biegnie do kuchni i z dzikim błyskiem w oczkach patrzy w stronę kuchenki. Najlepiej jest na końcu, gdy kilka placków zostanie... Psina, która uwielbia kanapowe leniuchowanie, nagle znika na wiele godzin. Ale my wszyscy wiemy gdzie można go znaleźć. Siedzi w ciemnej kuchni, na chłodnej podłodze z głową zadartą do góry i pilnuje...\nPilnuje ostatnich placków, bo wie, że jest wśród nich i dla niego ta ostatnia porcja :)\nWieczorkiem przypomniałam sobie, że mam duży zasób drutu i sznurka z włókna kokosowego. Korciło mnie, by coś wykombinować. Powstała na szybko ozdoba do wazonika kupionego kiedyś za grosze na targu. Kilka serduszek, krzyżyk, skromny wianuszek z wnętrzem na grubą świecę. Powstała też para zakochanych... Ona i on z sercami w dłoniach. Fajnie wyglądają zawieszone w oknie. Znalazłam też dwa stare „wieszaczki" na lampiony, które idealnie nadają się dla pary kochanków :)\nNa koniec dnia wydarzyło się jednak coś, co zburzyło nasz dobry nastrój. Mój kochany piesio wykonując (jak zawsze) wielki skok z kanapy na puf, nie wyrobił i zamiast na łapki, skoczył całym impetem na najedzony brzuszek. W chwilkę później zaczął siusiać na środku pokoju, czego absolutnie nigdy nie robi. W moczu pojawiła się krew. Mało tego, krew w kilku miejscach kapnęła na podłogę i kanapę. Cały koniec siusiaka był czerwony od krwi... Przestraszyłam się śmiertelnie! Zadzwoniłam do zaprzyjaźnionego weterynarza. Powiedział, że skoro pies zachowuje się normalnie pomimo incydentu, na razie mam go obserwować. Może to oznaczać pęknięcie nieistotnego naczynka, lub delikatne uszkodzenie no wiecie czego. Będzie pod telefonem, gdyby dołączyły się inne, niepokojące objawy mam dać znać. Nie spałam całą noc, ani jednej minuty. Ramziu był cały czas przy mnie. Zachowuje się normalnie, jest wesoły, je, pije i bawi się. Mało tego, nadal wariacko szaleje, jakby mu było mało. Ale to mnie niestety nie uspakaja. Jutro, w poniedziałek, tak czy inaczej wybieram się na prześwietlenie i ewentualne usg. Muszę mieć pewność, bo się wykończę...\nW zeszłym roku też odchodziłam od zmysłów, gdy Ramzes radośnie buszując wieczorem po krzakach „zahaczył" okiem o wystający badyl i doznał rozerwania rogówki!!! Groziła mu ślepota, a także wyschnięcie i wypadnięcie gałki ocznej. Ileż ja się wówczas zryczałam. Na szczęście z pomocą leków, kropli, maści i antybiotyków przeciwzapalnych wszystko dobrze się skończyło.\nMój pies jest nadpobudliwy ruchowo, i zawsze sobie coś musi zrobić. Podobnie jak dziecko cierpiące na tę przypadłość. Dokładnie wiem co muszą przeżywać mamy takich dzieci. Ciągły niepokój i zmaganie się z urazami.\nDziewczyny boję się... I to bardzo!!!\nKupiłam kilka gałązek sztucznych, jesiennych, kolorowych liści. Tęsknię za prawdziwą polską, złotą jesienią. A za oknami od dwóch tygodni nieustannie pada deszcz. Zapomniałam już nawet jak smakuje rozkosz delikatnych, jesiennych promieni słonecznych. W mieszkaniu dziwnie smutno i ponuro. Więc gdy zobaczyłam te „sztuczniaki", nie mogłam im odpuścić. Powstał jesienny bukiecik. Stoi na ławie i niczym słoneczko rozświetla wnętrze dodając nutkę radości. Wprawdzie nie jest z prawdziwych, naturalnych darów jesieni, ale na takowe w tym roku jakoś nie bardzo mogę liczyć.\nOgonek „zafasował" nowe, przytulne gniazdko zrobione z połówki dużego, wydrążonego kokosa. Do środka nasypałam świeżych trocinek i legowisko jak marzenie. Niestety szczurzyczka nie podziela mojego zdania. Przez dwa dni nie zaakceptowała nowego gniazdka. Na ucho mi szepnęła, że chce z powrotem swój czerwony domek z karuzeli, gdyż daje jej większe poczucie bezpieczeństwa i przytulności, ponieważ ma zadaszenie. Pogniewała się i do snu układała się obok kokosa, no dnie klatki, zwinięta w kłębek niczym kotek. Żal mi się jej zrobiło i zwróciłam jej ukochaną „budkę". Miło było widzieć dziką radość w jej czarnych jak węgliki oczkach :)\nTylko co ja teraz zrobię z tym kokosem?\nPomysłów już mam kilka, ale z uwagi na zamiłowanie do wszelkiego świecenia, powstanie lampionik. W środku kokosa umieściłam literatkę, z takim otworem, aby na luzie zmieściła się w jej wnętrzu świeczka typu tea light. Dookoła szklaneczki ułożyłam szklane, ozdobne kamyczki, które powielają płomień świecy. Efekt niesamowity. Rozkoszowałam się urokiem blasku nowego świecznika przez cały wieczór.\nOtrzymałam wreszcie zamówioną przesyłkę - wosk wybielający do drewna. Od samego rana przystąpiłam do działania. Sosnowy kufer, który wcześniej pokryłam bejcą dobrze zeszlifowałam papierem ściernym, by zetrzeć wierzchnią warstwę bejcy, odsłaniając piękne słoje drewna sosnowego. Wosk wybielający nakładałam bawełnianą szmatką. Po ok dwóch godzinach, gdy wosk wysechł przetarłam delikatnie bardzo drobnym papierem ściernym i wypolerowałam. Efekt tak bardzo mi się spodobał, że postanowiłam zrobić to samo z pozostałymi meblami. Jedynie nie bejcowałam ich, gdyż same w sobie były już ciemniejsze niż pierwotna wersja kufra. I tak wybielaniu zostało poddane duże dębowe lustro, dwie półki i dwa regały. Machałam szmatką od 8 rano do 23 z przerwą na obiad. W pewnym momencie myślałam, że szału dostanę... Obróbka prostych powierzchni typu szafa, biurko, czy kredens to małe piwo. Ale te moje zakichane półeczki i regaliki wykonane z deseczek ułożonych w szachownicę to istne szaleństwo! Większość dnia poświęciłam właśnie im. Palcem owiniętym szmatką centymetr po centymetrze musiałam wjechać w każdy zakamarek pomiędzy kratownicę. A potem to „pucowanie"... Okropnie żmudna praca. Ale warta poświęcenia, bo efekt przeszedł moje oczekiwania. Pokoik staje się coraz jaśniejszy. Jeszcze tylko te ściany... Wiem, powtarzam się, ale jakoś nie mam sił, by zabrać się za tapetowanie.\n"Blat" kufra po bejcowaniu i zeszlifowaniu nadmiaru bejcy\nKońcowy efekt po wybielaniu i polerowaniu\nNadal mam problem z kupnem metalowych okuć do kufra.\nMoje miasteczko zeszłam już wzdłuż i wszerz w ich poszukiwaniu.\nW internecie natknęłam się jedynie na bardzo miniaturowe wersje.\nNie robię dosłownie nic! :))\nOdpoczywajcie w ten weekend moje drogie blogowiczki.\nWszystkie na to zasłużyłyście :)\nTak jak Ramzes, on już odpoczywa :)\nWłaśnie dowiedziałam się, że moja blogowa przyjaciółka Majeczka straciła swojego ukochanego, wiernego przyjaciela, pieska Zenobiuszka. Zwaliła mnie ta wiadomość z nóg! Wiedziałam, że Zeniu ma chore serduszko i bierze leki, że ma ataki duszności, ale nie dopuszczałam myśli, że może teraz odejść. Miałam osobiście poznać Zenia, nie zdążyłam :( Był bardzo bliski memu sercu, gdyż jego los był podobny do losu mojej poprzedniej suki Kory. Tyle o tym niezwykłym piesku słyszałam, tyle zdjęć oglądałam. Z jego mądrych oczu wypływała wielka miłość do bliskich i zarazem ogromna nieufność i strach do obcych. Zajął w moim sercu szczególne miejsce. Wiele razy wyobrażałam sobie, że gdy go poznam podaruję mu jakąś fajną psią maskotkę i przysmak. W wyobraźni nie jeden raz brałam go na kolana i tuliłam. Ale to tylko w wyobraźni...\nMaja, najpierw dzwoniła. Potem zostawiła mi tą smutną wiadomość sms. Nie mogłam uwierzyć! Popłakałam się. Ten piesek był wyjątkowy. Wiedzą o tym wszyscy Ci, którzy znają historię Zenia, pieska, który 10 lat spędził w schronisku, który był zdominowany przez inne psy. Zahukany i zaszczuty. Często nie dojadał. W końcu zaświeciła iskierka nadziei...\nPojawiła się Maja, od razu przygarnęła biedaka, szykując mu piękną, spokojną i zasłużoną starość. Niestety Zeniu cieszył się nią jedynie 3 lata.\nZeniu, byłeś wyjątkowo kochanym pieskiem.\nŚpij słodko w ogrodzie pod domem.\nA jak kiedyś przyjadę, to i tak przywiozę ci obiecaną zabawke.\nJuż Twoja Pani będzie wiedziała co z nią zrobić...\nMaju, wiem jak bardzo cierpisz.\nRozkosz dla duszy...\nTakie samotne wieczory jak ten, należą tylko do mnie. Uwielbiam blask zapalonych świec. Do tego kominek zapachowy w anielskiej postaci roztaczający aromat piżma, wprawia mnie w niesamowicie nostalgiczny nastrój. Do tego ta muzyka... muzyka sama w sobie, bez wokalu, bez słów, jedynie czyste brzmienie dźwięków. Tego wieczora słuchałam Gregorian i Celtic Spirit. Ciałem może i byłam na kanapie, ale ma dusza odpłynęła daleko, do wiecznej krainy szczęścia i rozkoszy. Takie chwile cenię sobie ponad wszystko. Powiem więcej, wolę je spędzać samotnie.\nChłopinę mam dobrego, nie powiem, ale ma w sobie tyle z romantyzmu, ile ja mam z faktu bycia siostrą zakonną, czyli NIC! Dla niego tak spędzony wieczór, to niebywała strata czasu. Przecież w tym czasie tyle ciekawych filmów lub reportaży nadają w telewizji, a on ma siedzieć w ciemności, przy świecach, wdychać „duszący" zapach kadzidła i słuchać muzyki bez przekazu (czyt. bez słów). To niemal szaleństwo!\nA ja tam kocham to moje szaleństwo! I dlatego tak bardzo uwielbiam samotne wieczory :)\nTen cenny czas poświęcam na wspomnienia z przeszłości i marzenia o przyszłości. Wtedy też podejmuje większość swoich życiowych decyzji. Ogarniam myślami minione dni. Analizuję, czy wszystko co zrobiłam było dobre. To swojego rodzaju oczyszczenie dla duszy. Jakże by mi było miło, gdybym mogła takie „wieczorne seanse" spędzać we dwoje. Niestety, nie trafił mi się wymarzony romantyk...\nBiszkoptowy jogurt, jeden z moich ulubionych okazał się ulubionym również dla Ogonka. Ale on, a raczej ona to chyba wszystko jednakowo uwielbia :)\nSzybki deser na ciepło.\nOd kilku dni nieustannie pada deszcz.\nJest zimno, wręcz wilgoć unosi się w powietrzu. W mieszkanku ciemno, niczym w piwnicy, choć przyznam, że wszystkie okna wychodzą na południe, to i tak panuje półmrok...\nWrzosik zawędrował do kuchni\nRamzes zamiast biegać na dworze,\nwoli patrzeć z okna jak inne psy biegają... :)\nZmarźluch największy jakiego znam!\nNie dość, że biega w "śpiochach",\nto jeszcze wciska swój zmarznięty nos w każdy kąt...\nRamzes całymi dniami biega w śpiochach, tuląc się do wszystkich napotkanych poduch i kocyków. Ogonek całymi dniami śpi. Wyciągnięty z klatki zaraz szuka sobie przytulnego miejsca do rozkosznej drzemki. A że musi być zawsze blisko nas, ostatnim jego odkryciem stał się kaptur ciepłej bluzy, w której Darek dojeżdża do pracy. Zaszywa się w jego wnętrzu i śpi nieprzytomny na całego. Biedny Darek chodzi po mieszkaniu w bluzie i wszystkie czynności wykonuje zważając na śpiącego lokatora. Nawet razem chodzą do toalety. Tylko, co oni tam razem robią...? :)\nPrzy okazji pokazuję miejsce, gdzie stoi domek Ogonka. Jest to piękna aleja willowa, położona pośród gęsto obsadzonej bujnej roślinności. Szczurek ma więc wspaniałe widoki z okien, swoisty mikroklimat i duuużo tlenu :))\nChociaż on ma namiastkę moich marzeń... :))\nPrzypomniał mi się deser, który bardzo często robię w chłodne, zimowe popołudnia. Wprawdzie zimy jeszcze nie ma, ale na rozgrzewkę coś słodkiego i ciepłego myślę, że nie zaszkodzi. Bazą jest budyń, czekolada, bita śmietana i biszkopty. Do tego można dodać wszelkie dodatki jakie znajdziemy pod ręką: orzechy ziemne, rodzynki, suszone owoce, konfiturę, co kto lubi.\nZrobiłam więc deserek na szybko z tego co „znalazłam" w domciu: mleko, budyń, czekolada, rodzynki, bita śmietana w proszku i biszkopty.\nNa dnie salaterki ułożyłam okrągłe biszkopty. Wsypałam po garstce rodzynek. Ugotowałam litr budyniu. Wlałam na przygotowane biszkopty. Kostki czekolady ułożyłam na wierzchu, ale lekko je zatopiłam łyżeczką, by mogły się roztopić w gorącej masie. Po 10 minutach (czas na roztopienie czekoladek i lekkie przestudzenie budyniu) na wierzch nałożyłam delikatną (dietetyczną :)) bitą śmietanę. Gotowe!\nWybaczcie, ale nie znoszę robić zdjęć\nprzy użyciu lampy błyskowej.\nA wieczór niestety rządzi się swoimi prawami...\nSpożywać należy od razu. Pycha :)\nOczywiście im bogatsza wersja, tym lepiej smakuje. Jeśli jednak ktoś nie lubi budyniu, lub jest uczulony na produkty mleczne, można zastąpić budyń kisielem. Smakuje równie wyśmienicie. Ja robię na przemian obydwie wersje.\nWilla Ogonka i śpiochy Ramzesa :)\nPiątek choć słoneczny, był jednak chłodnym dniem.Do południa Darek spał po nocce, a ja tradycyjnie: gotowanie, pranie i sprzątanie.\nPo obiedzie wybraliśmy się na wcześniej zaplanowany spacer do miasta. Nie tyle dla samej przyjemności, ile po zakup nowej, większej klatki dla Ogonka. Do tej pory siedział w maleńkim transporterku do przenoszenia gryzoni. Ale jest u nas zaledwie dwa tygodnie i chyba zdołał podwoić swój wzrost i wagę.\nJednak zakup takiej klatki, to nie lada wyzwanie...\nMusi spełniać przede wszystkim walory estetyczne, gdyż będzie stała pod ogromnym drzewkiem, wśród kwiatów w gościnnym pokoju, czyli w naszym. Szczur jest zwierzęciem bardzo towarzyskim, musi być w stałym kontakcie z właścicielem.\nKryteria klatki: głęboka kuweta, aby trociny lub żwirek nie uciekały przez kraty, dwupoziomowa, z co najmniej dwoma wejściami, i najważniejsze...w kolorze białym, czarnym, bądź ocynkowana.\nOdwiedzam jeden sklep, potem drugi, trzeci, a w każdym ten sam asortyment - okropne klatki wielokolorowe! Np. kuweta zielona, pręty czerwone, drzwiczki fioletowe, drabinki żółte, poziomy niebieskie...\nNie miałam wyboru. Kupiłam tę, jaka była w ofercie sklepu, najważniejsze, że okrągła. Po drodze zaopatrzyłam się w nietoksyczne, szybkoschnące farby do metalu i plastiku w kolorze czerni i antracytu. Ciąg dalszy miał miejsce w warsztacie piwnicznym. Kilka „chwil" i klatka jak marzenie :) Jeszcze 24-godzinny proces wysychania farby i nowy domek gotowy. Teraz nie będzie mnie ani kuł w oczy, ani przyciągał uwagę. I o to właśnie chodziło. Jeszcze dokupię drewnianą budkę i „willa" Ogonka będzie ukończona :)\nAle nie tylko sprawiliśmy radość „ogoniastemu".\nDarek wypatrzył jednoczęściowy „psi dresik"...\nPonieważ nasza psina ma bardzo króciutką sierść, a brzusio właściwie goły, strasznie marznie i to nie tylko zimą. Wystarczy, że latem nieco się ochłodzi, a hrabia już szuka przytulnego miejsca i ciepłego kocyka.\nI tak polarowe „śpiochy" stały się pierwszym ubrankiem zmarzlaka. Wieczorem zrobiliśmy test. Zamiast kocyka, nowe ubranko. Co dziwne, nawet nie protestował. Ułożył się wygodnie, i już po chwili spał jak suseł. A wyglądał przy tym tak anielsko, że pobiegłam po aparat.\nDzisiaj był dzień dobroci dla zwierząt :)\nA szczęśliwe zwierzaki, to szczęśliwa ich pani :)\nSobota i niedziela fatalna.\nPogoda pod przysłowiowym psem.\nRamzes z wypisaną radością na pyszczku zbiegał ze schodów na dwór. Lecz, gdy tylko ujrzał przez uchylone drzwi jak ciapie z nieba, robił w tył zwrot, ogon pod siebie i dyla ile tchu w płucach z powrotem do domu :))\nW taką pogodę cóż można robić oprócz „stałych punktów programu"? Można ten czas poświęcić zwierzakom. Ogonek coraz bardziej mnie zachwyca. Nie jest to wprawdzie mój pierwszy szczur, lecz szósty, ale chyba nigdy te zwierzaki nie przestaną mnie zadziwiać. Jest z nami ponad dwa tygodnie. Jeszcze nigdy, nigdzie nic nie nabroił. Załatwia się tylko w klatce. Jest tak zabawny :)) I coraz bardziej przypomina mi małego kociaka, który ciekawy jest dosłownie wszystkich napotkanych rzeczy na drodze. Po każdym buszowaniu szykuje się do drzemki...na człowieku :) Jego ulubione miejsca to: Oskara brzuch, Darka rękaw od bluzy i moja szyja pod rozpuszczonymi włosami. Uwielbiam, gdy mi tam zasypia. Najpierw bawi się łańcuszkiem. Łapie w łapki wisiorek - krzyżyk i chce z nim uciekać. Przesuwa sam łańcuszek, podskakuje przy tym radośnie. Zagląda mi w twarz, opierając łapki o policzek. Dotyka brwi i sprawdza co kryje się w dziurkach nad ustami :) Po zabawie tak twardo zasnął, że czułam jak zjeżdża po mnie w dół niczego nie świadomy. W końcu grawitacja przebudziła go, zrobił cofanie i dalej w kimonko.\ntuż po zabawie łańcuszkiem :)\nOgonek podczas snu lecący w dół\npod wpływem grawitacji :)\nZdjęcia robiłam sobie sama, jedną ręką,\nstąd to "dziwne" kadrowanie.\nCzego to człowiek nie zrobi dla swojego pupila :)\nPo zamknięciu w klatce jest bardzo smutny. Siada przy kratach, łapie się ich łapkami i cały czas wodzi za nami ślipkami.\nSzczury mają bardzo chwytne kończyny zakończone „palcami". Chwytają wszystko w łapki podobnie jak człowiek. Nie jedzą z miski (jak kot, czy pies) lecz z łapki. Samo obserwowanie ich przy tej czynności jest dostatecznie zjawiskowe, nie mówiąc o innych wyczynach.\nUwielbia pić wodopój jeden.\nNajlepiej, gdy podaje go pan prosto z poidełka.\nOstatnio zazdrosny Ramzes też się "podłączył"\ni wypił wszystko do dna :)\nSprytny Ogonek odkrył,\nże jeszcze lepsza od zwykłej wody\njest herbatka owocowa.\nNie ważne jaki smak, ważne, że słodka :)\nZostawiamy mu zawsze\ntego ostatniego łyczka :)\nCieszę się jak...przysłowiowy wariat, że udało mi się po trzech latach namówić Darka na to zwierzątko :) Tylko nie wiem, czy sam Darek nie jest nim bardziej zafascynowany ode mnie...\nTrochę zwariował na jego punkcie, a już z całą pewnością jest o niego zazdrosny, gdy ten zbyt długo śpi na mojej szyi.\nA tak na koniec mała niespodzianka. Nasz Ogonek jest chyba szczurzyczką :) Nie jestem jeszcze pewna w 100%, gdyż u małych gryzoni zrobić rozeznanie w dziedzinie ich płciowości to jak rzucanie monetą. Ale wszystko wskazuje na to, że to chyba jednak ONA :)\nWczoraj wspólnie z rodzicami pojechałam do marketu na większe zakupy.\nWłaśnie wypakowywaliśmy na parkingu napchany po brzegi sklepowy wózek, gdy podszedł do nas starszy pan i bardzo spokojnie i kulturalnie spytał, czy może po wypakowaniu zakupów odprowadzić wózek do sklepu? Wiedziałam, że chodzi mu o monetę. „Niestety, odparłam, wózek jest pusty, nie ma w nim monety. Stał na uboczu, nie przypięty do reszty wózków." Mina starszego pana nieco posmutniała, ale odparł: „Nie szkodzi, mogę i tak go odprowadzić skoro już po niego przyszedłem."\nWypakowywaliśmy dalej. Człowiek stał w pewnej odległości cierpliwie czekając. Po chwili cicho spytał, czy mógłby dostać 50 gr, bo jest bardzo głodny. Na co ja bardzo spokojnie odpowiedziałam: „Proszę pana, mam od lat pewną zasadę. Nigdy nie rozdaję na ulicy, napotkanym ludziom pieniędzy, w obawie, że zostaną wykorzystane na cel, na jaki ja nie życzyłabym sobie aby zostały wykorzystane. A mianowicie mam tu na myśli zakup wszelakich używek. Natomiast jeżeli naprawdę jest pan głodny, to ja bardzo chętnie pana czymś poczęstuję." Człowiek był bardzo wdzięczny i serdecznie podziękował. Sięgnęłam do dużej reklamówki i złapałam to, co było pod ręką - paczka moich ulubionych bułeczek mlecznych. Otworzyłam ją i podchodząc do mężczyzny powiedziałam: „Proszę się poczęstować". Nie chciałam wyciągać sama, ręką, gdyż ten bezdomny był całkowicie inny niż większość podobnych nieszczęśników. Przede wszystkim był schludny, nie straszył ani wyglądem, ani kulturą, ani stanem trzeźwości. Tak, tak, był trzeźwy! Nie chciałam, by poczuł się w obecności dużo młodszej od siebie kobiety, że jest traktowany nie po ludzku. Jednakże człowiek ten nie miał odwagi na samowolne sięgnięcie ręką do woreczka. Musiałam jednak ja to zrobić...oddałam mężczyźnie wszystkie, całe 10 sztuk. Był taki radosny, a dziękowaniu nie było końca. Nie zapomnę słów: „Niech Bóg ma panią w opiece."\nOdprowadził pan nasz pusty wózek i zniknął za drzewem rosnącym przy markecie. Gdy wolno jadąc opuszczaliśmy parking, zajrzałam w tamtą stronę. Pod drzewem, na trawie czekała ona, jego kobieta, starsza pani. Mężczyzna siedział trzymając w ręku jedną bułeczkę, a resztę kurczowo przy sobie trzymała ona. Zajadała je wręcz pochłaniając jedną po drugiej. A on przyglądał się jej z wypisaną radością na twarzy.\nTen „obrazek" tak bardzo mnie rozczulił, że ze łzami w oczach wracałam do domu.\nKim byli kiedyś ? Kim są z wykształcenia? Czy mają dzieci?\nTe i podobne pytania cisnęły mi się do głowy.\nWszystko wskazuje na to, że nie byli to zwykli, prości ludzie. Nie byli pozbawieni godności osobistej, ani dobrych manier. Jak przystało na prawdziwego mężczyznę, to on wyruszył na poszukiwanie jedzenia, a gdy je zdobył oddał wszystko kobiecie, by najpierw ona posiliła się do syta...\nCały dzień byłam szczęśliwa.\nSzczęśliwsza z faktu nakarmienia głodnego, nie mniej niż sam głodny z faktu zdobycia jedzenia.\nTakich uczynków mam na "swoim koncie" już kilka, a każdy z nich wywoływał we mnie głębokie poruszenie, ale i nieskrywaną radość.\nCzęsto zdarza się, że do człowieka na ulicy podchodzi typowa „łajza", która pod pretekstem głodu zbiera na kolejną butelkę „jabola".\nAle są też przypadki takie jak ten, prawdziwe, wzruszające i do bólu szczere.\nI właśnie dla takich „przypadków" warto wyciągnąć pomocną dłoń.\nŻałuję tylko jednego...\nMogłam podarować im więcej zakupionych produktów żywnościowych. Zrobię to następnym razem, o ile dane mi będzie ponownie spotkać tych ludzi.\nKarmiąc głodnego, karmimy własną duszę\nczyniąc ją bardziej czystą i szczęśliwą...\nI właśnie taka dzisiaj się czuję.\nNad wyraz czysta i bardzo szczęśliwa :)\nZdjęcia zostały wybrane przypadkowo z zasobów internetowych. Znalazłam je pod hasłem "kartki okolicznościowe".\nSylwetki dzieci, oraz starszych ludzi posłużyły jako symbol\nwielkiej miłości, przywiązania i oddania.\nMoje Drogie „Bloggerki", dostaję od Was informacje, że są problemy z zostawianiem komentarzy pod wpisami na blogach W.P.\nZ pomocą przyszła Ma.ol.su. która „odkryła", że należy wpisać jedynie swój nick i treść komentarza. Natomiast pole zawierające miejsce na informację o nazwie, bądź adresie bloga należy pominąć...\nNajnormalniej w świecie W.P. perfidnie odrzuca\nkomentarze z innych portali blogowych!\nNapisałam już w tej sprawie do administratorów.\nNajmocniej przepraszam za niedociągnięcia ze strony W.P.\nNiegroźne zbieractwo, czy groźne maniactwo?\nOd lat mnie TO nęka...\nJak już coś mi się spodoba, nie potrafię kupić, lub zrobić tego w ilości „jednego egzemplarza". Zawsze musi powstać „kolekcja".\nCo jakiś czas nęka mnie inna, nowa mania kolekcjonerska.\nAle są takie, które trwają nieprzerwanie od lat, do dzisiejszego dnia. Zapala mi się jednak czerwona lampka i w me łapki trafiają tylko te egzemplarze, które naprawdę „do bólu" olśnią mnie swym urokiem.\nI tak mogę wyróżnić najbardziej rzucające się w oczy kolekcje: aniołów, latarenek, lampionów, świeczników, ramek, wazonów, obrusów i lamp (naftowych i elektrycznych).\nNajchętniej i najczęściej kupuję rzeczy używane, na pchlich targach. Uwielbiam dany przedmiot „wygłaskać" i wykończyć go wedle własnego uznania. Jedynie chyba kolekcja aniołów w całości pochodzi z moich ulubionych sklepików.\nCzasem zastanawiam się, czy TO już nie urosło do rangi choroby...\nJednak mam na TO swoje wytłumaczenie.\nOtóż, od lat, moim największym marzeniem jest zamienić mieszkanko w mieście na niewielki, stary, uroczy domek pod lasem. Może być ostatecznie duże, wysokie mieszkanie w starym budownictwie, gdzieś na obrzeżach małego, miasteczka...\nDlatego zbieram moje ulubione rzeczy w takich ilościach, z nadzieją, że każda z nich znajdzie kiedyś swoje docelowe miejsce w nowym, większym wnętrzu.\nNa chwilę obecną jest to wręcz niemożliwe, głównie za względu na syna, który chodzi do II klasy gimnazjum. Nigdy w życiu nie zburzę mu dziecięcego świata z dnia na dzień tylko dlatego, że mi się marzy...\nCierpliwie poczekam. Za 5 lat opuści rodzinne miasteczko, wyjedzie na studia, a wtedy dopiero pomyślę poważnie o sobie i swoich planach. Nie jestem z tych, którzy robią wszystko „po trupach", by dojść do celu. Uważam, że na wszystko kiedyś przyjdzie ten odpowiedni moment.\nNa razie żyję dniem codziennym.\nAnioł i Anielica\nAnioły: mądrości, miłości i radości\nDziękuję Bogu za to, że mam: dobrego, troskliwego faceta, który porzucił swoją ukochaną, rodzinną wieś, by zamieszkać ze mną w mieście, zdolnego syna, który od początku szkolnej edukacji jest najlepszym uczniem w klasie, oboje rodziców, którzy cieszą się dobrym zdrowiem, i dwa małe serduszka do kochania.\nUważam, że mam powody, by czuć się szczęśliwą.\nA domek pod lasem, może jeszcze troszkę poczekać...\nSą rodziny zamożne, żyjące dostatnio, którym los sprzyja. Są też i takie, które ledwo wiążą koniec z końcem, gdzie głód na przemian przeplata się z chorobą. Nie należę ani do jednej, ani do drugiej grupy. Jestem gdzieś po środku. Często mam ochotę i potrzebę serca, by nieść pomoc tym najbardziej potrzebującym. A do tej grupy zaliczam zawsze tych najsłabszych i najbardziej bezbronnych. Rozczula mnie do bólu los chorych dzieci i bezbronnych zwierząt.\nOstatnio przegrała walkę z chorobą mała 5-letnia dziewczynka Pola Wesołowska. Po jej odejściu, nie mogłam otrząsnąć się przez tydzień. Nie mogłam pogodzić się, nie mogłam zrozumieć... Jeśli ktoś zechce poznać tą wyjątkową istotkę, której życie było jednym, wielkim cierpieniem, wystarczy wpisać w wyszukiwarce jej imię i nazwisko.\nMoja blogowa przyjaciółka Majeczka, która jest bardzo wrażliwą osóbką powiedziała mądre słowa: „spieszmy się pomagać ludziom, życie jest takie krótkie. A tylko tyle po nas pozostanie, ile zdołamy pomóc".\nTa dziewczyna naprawdę ma WIELKIE SERCE.\nPomyślałam sobie, że i ja powinnam, nie tylko wypłakiwać łzy przed monitorem, telewizorem, gazetą, lub książką, ale mogę coś, cokolwiek zrobić, by choć w najmniejszym stopniu przyczynić się dobrym uczynkiem tym najbardziej potrzebującym. Tyle, że nie mam w zanadrzu funduszy, które mogłabym przeznaczać na szczytne cele. Ale mam coś, to coś to moje „zbieractwo". Uświadomiłam sobie, że moja „mania prześladowcza" kolekcjonowania wciąż to nowych rzeczy, może mieć w końcu jakiś pozytywny aspekt. W piwnicy, w kartonach zalega całe mnóstwo różności, którymi niegdyś cieszyłam oczy. Cudownie byłoby przeznaczyć owe zbiory na jakąś aukcję charytatywną na rzecz chorych dzieci. Sama świadomość tego, że moje „złotówki" mogą przyczynić się do zakupu kolejnej porcji leku na chorobę nowotworową, lub środka znieczulającego ból, sprawia, że mam nieodpartą chęć niesienia pomocy.\nPonieważ moja „choroba kolekcjonerska" jest nieuleczalna, będą powstawać nowe zbiory. I w ten sposób co jakiś czas zgromadzi się garstka rzeczy, które zamiast leżakować w piwnicy, będę mogła przeznaczyć na jakąś aukcję.\nNiby niewiele, zaledwie kropla w morzu.\nAle kropla do kropli, ziarnko do ziarnka...\nPodczas, gdy pisałam tego posta, moi faceci ucięli sobie poobiednią drzemkę. Ramzes, jak widać wygodnie ułożył się w bardzo newralgicznym miejscu. Ja bym tak nie ryzykowała...\nNigdy nie wiadomo jaka reakcja nastąpi w brzuchu po zjedzeniu posiłku. Fermentacja jest rzeczą naturalną.\nCiekawe, czy jak wrócę, będzie przytomny,\nczy lekko odurzony... ? :))\nJesień nad Odrą.\nSobota była dosyć ciepłym dniem. Promienie słońca nieśmiało zachęcały do spacerów.\nWięc, czemu nie?\nSkusiliśmy się na dłuższy, przedobiedni spacer brzegiem Odry.\nLubię to miejsce. Tu bowiem spędziłam większość swojego dzieciństwa. Kiedyś było tu pięknie...\nRzeka na tyle czysta, że można było się w niej kąpać. Drzewa zdrowe, ogromne, dające upragniony cień i stwarzające tyle możliwości do dziecięcych zabaw. Trawa zawsze soczysta, zielona, koszona...\nDzisiaj to miejsce przypomina zapomniany przez ludzi busz. Transport rzeczny zniszczył naszą Odrę. Drzewa stare, zapomniane, nadpalone przez chuliganów, którzy w ten sposób dają upust swoim negatywnym emocjom. Dzika trawa, nie koszona od lat, która wzrostem miejscami równa się ze mną...\nSerce się kroi, gdy patrzę, co pozostało po pięknej łące.\nSzliśmy jak zawsze, swoim ulubionym szlakiem. Po drodze mijaliśmy nie jednego zapalonego wędkarza. Chaszcze utrudniały spacer. Musieliśmy podnosić wysoko nogi, by przedrzeć się przez plątaninę konarów i suchych strąków. Nasz niskopodwoziowy piesio dzielnie maszerował przed nami. Jego nisko „zawieszony" brzuszek i „klejnoty" rodem Ramzesa Wielkiego były narażone na liczne otarcia.\nPo drodze, przy każdym postoju uwieczniałam na zdjęciach chwile wspomnień, a Ramzes w tym czasie rozkoszował się trawą. Zajadał ją z taką lubością, jakby zdawał sobie sprawę, że następna taka gratka czeka go dopiero po zimie.\nNa końcu drogi, dłuższy postój na mostku. Oparliśmy się o barierkę, a słoneczko rozkosznie grzało nas w plecy. Staliśmy tak dłuższy czas, praktycznie w milczeniu, jedynie rozkoszując się chwilą...\nNasz pupil prosił, by wziąć go na ręce. Pewnie już bolały go łapki po tej wyczynowej ścieżce zdrowia. Gdy tylko znalazł się metr nad ziemią nie skrywał radości :)\nNiestety, czas wracać do domku, czeka mnie jeszcze gotowanie obiadku.\nPo powrocie Ramzes dosłownie padł. Nie chciał nawet zjeść swojego przysmaku - mięsa z puszki. A to w jego wykonaniu zakrawa na ciężką chorobę, gdyż żarłok z niego nieziemski.\nTylko zastanawiam się, co było przyczyną?\nCzy zmęczenie, czy może fakt, że skosił i skonsumował ogromną połać łąki :))\nGdy Darek wstaje do pracy na I zmianę (godz 3:50!),\nzawsze jest ten sam scenariusz...\nKrząta się po mieszkaniu jakieś pół godziny szykując się do wyjścia. Ramzes udaje że śpi, choć postawione niczym radary uszy zdradzają jego chytry plan. Gdy tylko usłyszy zgrzyt kluczy w zamku, czyli oznakę, że pan definitywnie opuścił mieszkanie, to jest znak, że może niczym wystrzelony z procy zrobić skok do łóżka śpiącej pani.\nA w takim momencie jest najszczęśliwszym psem na świecie :))\nŚpimy razem, do 7.\nTak właśnie było i tym razem, czyli dzisiaj.\nFotka oczywiścia robiona o 4:30!\nWymarzony kufer w roli ławy.\nWreszcie spełniło się moje małe marzenie...\nOd kilku lat „wypatrywałam" kufra. Nie musiał być stary, z piękną historią, nie musiał być niezwykłej urody, ale za to musiał być pojemny, mieć odpowiednie wymiary i płaskie wieko, gdyż miał u mnie pełnić rolę ławy i jednocześnie dodatkowego mebla służącego przechowywaniu podręcznych różności.\nTrudno było doszukać się takiego, zawsze coś było nie po mojej myśli. Wreszcie natknęłam się w internecie na Pana, który robi takie cuda pod wymiar.\nZamówiłam sobie moją wymarzoną skrzynię o wym:\nProsiłam w mailu, aby została wysłana w stanie surowym, gdyż ja sama pragnęłam ją wykończyć wedle własnego uznania. Poprosiłam również o całkowicie symetryczne wykonanie. Wszak kufer stojący pod ścianą nie musi wyglądać iście jednakowo z przodu jak i z tyłu. Jednak w przypadku ławy jest to bardzo istotne. Okres oczekiwania wyniósł zaledwie ok 2 tygodni.\nWreszcie w poniedziałek kurier (a właściwie dwóch) dostarczyli mi do domu ogromną przesyłkę. Ależ się ucieszyłam!\nI niemal od razu przystąpiłam do działania. Pomalowałam go dwukrotnie bejcą w kolorze orzech średni. Na drugi dzień przez całe trzy godziny „jechałam" papierem ściernym o bardzo drobnym ziarnie (P 1200). W ten sposób pozbyłam się zew. warstwy bejcy odsłaniając piękne słoje. Z kolei nieco tylko grubszym papierem (P 800) zaokrągliłam wszystkie brzegi i kanty.\nNa razie koniec pracy. Teraz czekam na przesyłkę z woskiem wybielającym, gdyż nie dostałam go w moim mieście. Już zaopatrzyłam się w szczotkę miedzianą o dość miękkim „włosiu", by przed ostatecznym wtarciem wosku otworzyć nią pory w drewnie.\nI jeszcze jedna ważna rzecz... Od jutra biegam po sklepach w poszukiwaniu odpowiednich okuć w kolorze czarnym, bądź białego metalu. Chcę dorobić po obu stronach po dwa uchwyty do przenoszenia, oraz narożne elementy ozdobne.\nNa razie pokazuję go w stanie w jakim jest na dzisiaj.\nJeżeli ktoś marzy o podobnym, chętnie podam namiary na firmę, maila, oraz nr telefonu.\nMuszę przy okazji jeszcze wtrącić o maleństwie... :)\nOgonek jest tak rozkosznym, niekłopotliwym i grzecznym szczurkiem, że zaczynam bzikować na jego punkcie :))\nKażdorazowo po wypuszczeniu z klatki najpierw najada się smakołykami do syta, potem biega poznając cały teren i napotkane przedmioty. Na razie jego całym światem są jedynie dwie kanapy. Jest jeszcze zbyt malutki, by robić wyprawy po całym mieszkanku. Jak się już zmęczy, od razu przybiega do mnie, by wtulić się i zasnąć. Śpi przy tym tak kamiennym snem, że można z nim robić cuda :)\nWczoraj usnął mi na dłoni. Siedziałam obarczona bezbronnym pupilem dobre 1,5 godz, oglądając przymusowo tv. Po przebudzeniu pobiegł od razu do stojącej obok klatki. I to po co? Po to, by od razu zrobić siusiu! Niesamowite!!! Ten maluszek dopiero został oderwany od matki, i już po kilku dniach biegnie załatwiać sprawy fizjologiczne w przeznaczone miejsce. Ich spryt i inteligencja naprawdę są powalające. Nie dziwię się małemu szczeniaczkowi, albo kociakowi, ale szczur! W takiej maleńkiej główce tyle rozumku :))\nZobaczcie sami, czyż nie jest słodki? :))\nNa wstępie małe ostrzeżenie...\nPost bardzo długi i dla ludzi o mocnych nerwach... :)\nOd dziecka kochałam wszelkie stworzenia; małe i duże, piękne i te mniej urokliwe, owłosione i te gołe jak kolano... Nieważne jakie. Ważne, że potrafiłam je wszystkie kochać, bez wyjątków.\nW dzieciństwie czułam się bardzo samotna...\nByłam i jestem jedynaczką.\nTO STRASZNA CHOROBA!\nPodczas, gdy moi rówieśnicy mieli rodzeństwo z którym na przemian raz się bawili, a raz bili, ja zawsze byłam sama :(\nCierpiałam z tego powodu potwornie. A teraz kiedy jestem dorosłą kobietą cierpię jeszcze bardziej. Najgorszym okresem są wszelakie święta, podczas których wielkie rodziny gromadzą się przy jednym stole. U mnie bardzo skromnie: rodzice i my.\nDlatego każdej przyjaciółce, każdej koleżance, każdej napotkanej dobrej duszyczce odradzam posiadanie jedynaka. To największa krzywda, jaką można wyrządzić swojemu dziecku już na starcie.\nI właśnie dlatego, że czułam się tak bardzo samotna zawsze były w naszym domku 2-3 zwierzaczki. Pamiętam pierwszego chomika Kubusia, potem parkę Basię i Brysia, którzy dochowali się licznego potomstwa. Był kotek Dzikusek, świnki morskie: Maciusia, która żyła z nami całe 9 lat, Emilka i nieco płochliwy Murzyn. Były też króliczki Czarusia i Pusia, szynszyl Punelek, szczurki: Fred, Hektor, Myszka, Pinki i Czarka, oraz ukochana, najmądrzejsza na świecie „wilczyca" Kora.\nMinęło od tamtych chwil tyle czasu, a ja je wszystkie mam zachowane głęboko w pamięci.\nDo zeszłego tygodnia miałam jedynie znajdkę - kundelka Ramzesa. Mój mały piesio z wielkim ADHD :)\nAle z przyzwyczajenia do większej liczebności „małych serduszek" bardzo chciałam powiększyć naszą rodzinkę :) Ponieważ mieszkanko malutkie, nie mogłam z przyczyn oczywistych pozwolić sobie na drugiego psiaka, czy kociaka. Więc musiał być to pupil z rodziny gryzoni. Najmilej wspominam moje przesympatyczne, inteligentne, przezabawne...szczurki.\nTak, wiem, że część płci pięknej w tym momencie krzywi się do monitora :)\nZaczęłam się interesować tymi „odrażającymi" stworzeniami, od kiedy w wieku ok 10 lat obejrzałam pierwszy film z cyklu popularno-naukowych o wysokiej inteligencji tych znienawidzonych przez ludzi zwierząt.\nMusiałam je mieć, by na własnej skórze przekonać się, czy ludzie słusznie się ich boją.\nSzczury są niezwykle inteligentne, sprytne, sprawne fizycznie i przezabawne stworzenia. Posiadają wrodzoną, wręcz przesadną fobię na punkcie czystości. Myją się obsesyjnie po kilka razy dziennie, po każdym jedzeniu i każdym przebywaniu poza klatką. Bardzo szybko się oswajają. Bardzo szybko się uczą. Rozpoznają wszystkich swoich opiekunów, nawet „dochodzących" gości. Nigdy nie gryzą! Mam tu na myśli zarówno te ugryzienia właścicieli, jak i podgryzanie wszystkiego w zasięgu wzroku, tak jak często czynią to gryzonie. Są niezmiernie przesympatyczne. Nie są wogóle płochliwe, nie uciekają i nie chowają się w żadnych zakamarkach naszego domostwa. Bardzo szybko oswajają się ze wszelkimi innymi zwierzętami domowymi. Są mało kłopotliwe, gdyż jedzą dosłownie wszystko, tak jak ludzie, nie potrzebują sporo przestrzeni życiowej, nie chorują. Ich zachowanie bardzo przypomina kota. Uwielbiają się bawić. Są bardzo bystre i spostrzegawcze. Moje szczurki zawsze biegały luzem po mieszkaniu. W niewielkiej klatce zamykane były jedynie na noc i wówczas, gdy zostawały same w domu pod nieobecność właścicieli. Tak bardzo zżywają się z opiekunem, że wypuszczone luzem cały czas pragną być przy nas. Trzeba cały czas patrzeć pod nogi, by nie nadepnąć na wszędobylskiego pupila. Uwielbiają siedzieć na ramieniu. Można z nimi tak chodzić godzinami po mieszkaniu robiąc różne rzeczy. Można nawet z takim szczurkiem na ramieniu wybrać się na spacer. Siedzi grzecznie zawsze przodem do kierunku marszu, cały schowany jest pod włosami, więc czuje się bezpieczny. Z tyłu na plecach wisi jego długi ogon, a z przodu spod włosów wygląda ciekawski wszystkiego pyszczek z pięknymi, dostojnymi wąsami. Szczurki wypuszczone z klatki najpierw badają cały znany im już teren. Wariują, biegają, cieszą się i skaczą. Potem, jak się „wyszaleją" stają się spokojne i zawsze w pobliżu pana ucinają sobie drzemkę. Czynią to najchętniej na jego ramieniu, na kolanach, lub wchodzą pod bluzkę, lub do szerszego rękawa, by tam w cieple i spokoju delektować się bliską obecnością właściciela.\nKurcze, mogłabym tak godzinami rozpisywać się na temat tych uroczych stworzonek i snuć opowieści o ich zachowaniach, które często przyprawiały mnie o przysłowiowe „opadanie szczęki" :))\nCzas, więc przedstawić naszego nowego domownika,\nktórym jest maleńki szczurek OGONEK :)\nNie myślcie sobie, że poszło mi z jego kupnem tak łatwo...\nPrzez ostatnie trzy lata ciągle prosiłam mojego Darka, by ten zgodził się na przyłączenie do naszego stadka szczura. To typowy chłop pochodzący z typowej polskiej wsi, gdzie od urodzenia wpaja się dzieciom, że szczur to wstrętne, paskudne zwierzę, które jak tylko się pojawi, to trzeba natychmiast dać mu w łeb. Nie dziwię się Darkowi, że wobec wpojonej wiedzy nie chciał słyszeć o posiadaniu szczura. Nie dziwię się też i ludziom ze wsi, że mają takie a nie inne podejście do tego gryzonia. Wszak sama, gdybym zobaczyła na własne oczy dzikiego szczura to chyba wlazłabym na czubek najwyższego drzewa.\nAle te szczurki hodowlane (laboratoryjne) to zupełnie inne zwierzaki. Mają inną budowę ciała. Są dużo mniejsze, wolne od chorób. Posiadają różne umaszczenia: od białej, poprzez łaciatą, do czarnej. Jest też piękna, nowa odmiana, tzw błękitna. Moja szczurzyczka Pinki była właśnie w takim niespotykanym, szaro-niebieskim kolorze.\nIlekroć byliśmy razem w mieście, zawsze zaciągałam mojego nieprzejednanego chłopa do sklepu zoologicznego. Za każdym razem chciałam się nacieszyć obecnością wszelakich maluszków, ze szczególnym uwzględnieniem wiadomo kogo :)\nW zeszłym tygodniu stał się cud!!!\nPodczas kolejnych odwiedzin w sklepie, sam zauważył maleńkiego, czarnego szczurzyka, który wtulał się w gromadkę swoich sióstr i braci. Coś w nim pękło i powiedział: „kochanie, jak tak bardzo chcesz, to kup sobie tego szczura, ale pamiętaj, ja go do ręki nie wezmę." Z jednej strony ogromna radość, z drugiej zaś dylemat: „jak go do ręki nie weźmiesz, jak on sam będzie Ci się do ręki pchał?" - pomyślałam...\nKupiłam, z nadzieją, że martwić się będę później.\nAle nie musiałam, ani później, ani wcale. Darek po prostu zwariował na punkcie tego przesympatycznego maluszka. Sam go bierze na ręce, czule do niego przemawia, karmi go tym co i on w danym momencie je. Pilnuje, aby nasz Ramzes nie zbliżał się zbytnio, gdyż boi się, że ten zrobi maluchowi krzywdę.\nCieszę się ogromnie!!! :))\nNajwiększy problem stanowi teraz oswojenie „jedynaka" Ramzesa, rozpieszczonego pupila, do nowego domownika. Pies dosłownie oszalał! Nie odstępuje klatki na krok. Wylizuje szczebelki, piszczy prosząc, by malucha wypuścić. Gdy tylko ktoś wejdzie do mieszkania, ten od razu pędzi w stronę szczurka, przytyka nos do pręcików, merda ogonem i...już nie ma prawa nikt więcej oprócz niego tam przebywać.\nJuż moja w tym głowa, by stanowili niebawem nierozłączną parę przyjaciół, tak jak kiedyś suka Kora i szczurki, dwaj bracia: Fred i Hektor.\nNiestety, chcę być z Wami w pełni szczera i muszę napisać o jednym, jedynym mankamencie posiadania tego zwierzaczka... Ich życie jest niesprawiedliwie krótkie, za krótkie, zaledwie 30-36 miesięcy!!! Może dlatego tak szybko wszystkiego się uczą, bo i szybko odchodzą...\nPomimo to, zachęcam tych, którzy nie czują obrzydzenia ani strachu do zakupu tych zwierząt, z którymi obcowanie daje wiele radości i niezapomniane chwile.\nBądź z nami szczęśliwy Ogonku.\nMy dzięki Tobie już jesteśmy szczęśliwsi :)\nPonieważ kilka osób bezskutecznie próbowała wpisać się w Księdze Gości, postanowiłam "uruchomić" komentarze pod wpisami.\nTylko wiem, że kiedyś i z nimi bywały problemy...\nSpośród tylu blogów, które odwiedzam regularnie już od dłuższego czasu, postanowiłam wyróżnić 4, które moim zdaniem zasługują na specjalne miano „SERCE ZA SERCE".\nBlogi prowadzą osoby, które całym sercem kochają wszelkie stworzenia, naszych „młodszych braci". Często te zwierzaki były chorymi, zaniedbanymi, bezbronnymi istotami. Ich los diametralnie się odmienił, gdy spotkały na swojej drodze (wymienię w kolejności, w jakiej poznałam te cudowne osóbki o wielkim sercu):\nMajeczkę, która posiada 4 cudowne psiaki i dwa kotki. Często wspiera różne akcje charytatywne na rzecz cierpiących zwierząt. Pisze swojego bloga „Od tak :)" ujmując w nim rzeczy ważne i mniej ważne...\nElisse, która opiekuje się różnorodnym zwierzyńcem, począwszy od psów i kotów, poprzez królika, tchórzofretki, żółwiczkę, a skończywszy na zajączku o wdzięcznym imieniu Adamek.\nSpisuje na swoim blogu wszystko co zostało „Utkane z marzeń"...\nOri, która przygarnęła pod swój dach i do swojego wielkiego serducha gromadkę 10 kochanych psiaków i kilka uroczych kotków. Wszyscy razem zamieszkują cudowne miejsce, w którym zawsze panuje „Pełnia lata w domu Tymianka"...\nMa.ol.su, która całe serce oddała swoim ukochanym podopiecznym o jakże odmiennym ubarwieniu i jakże odmiennych charakterach. „Dwanaście kotów" przeuroczych i przezabawnych jest powodem Jej wielkiego szczęścia...\nDla tych osób stworzyłam specjalne wyróżnienie.\nZasługują na nie jak mało kto.\nBowiem uważam, że nie jest sztuką kochać drugiego człowieka, gdyż zawsze kochamy\n„kogoś za coś"...\nZa to że nas urodziła, za to że nas wychowała, za to że jest dla nas dobry, za to że nam na wiele pozwala, za to że przymyka oczy na nasze błędy, za to że nam niczego nie odmawia, za to że nam dużo czasu poświęca, za to że nam pomaga, za to że się nami opiekuje, za to że ciężko na nasz dom pracuje, za to że nam wybacza...\nZawsze jest „TO COŚ"!!!\nNawet sobie sprawy z tego nie zdajemy,\nale ONO JEST!\nŻona kocha bezgranicznie DOBREGO męża. Wychwala go pod niebiosa, dogadza mu na każdym kroku. Za kilka lat słyszymy ROZWÓD! Dlaczego? Bo nagle stał się ZŁY... Człowiek niby ten sam, ale uległo zmianie jego wnętrze. Nie możemy się z tym pogodzić, więc czas na ROZSTANIE.\nMiłość do zwierząt jest inna, specyficzna.\nKochamy je nie „za coś", tylko „ZA TO ŻE SĄ"...\nZwierzęta mają tak różne charaktery. Podobnie jak w świecie ludzi trafiają się „egzemplarze" ciepłe, spokojne, wesołe, skore do zabawy. Są też ruchliwe, wścibskie, psotliwe, nadpobudliwe. Bywają również nieposłuszne, krnąbrne, złośliwe, a nawet agresywne.\nLecz kochamy je wszystkie na równi, bez wyjątków. Doskonałym przykładem są cudowne wpisy na blogu ma.ol.su, która wspaniale opisuje różnorodność zachowań i charakterów swoich podopiecznych. Niestety nie wszyscy ludzie potrafią kochać bezinteresownie. Często ich "miłość" czeka na płynące z niej liczne korzyści...\nKochane dziewczyny, jest mi niezmiernie miło obdarować Was specjalnym, honorowym wyróżnieniem\n„SERCE ZA SERCE".\nPotraficie kochać bezinteresownie, nieść pomoc i udzielić schronienia tym najbardziej bezbronnym...\nPodziwiam Was i jednocześnie Wam zazdroszczę, że macie ku temu stworzone doskonałe warunki.\nŻyczę Wam wielu, wielu radości w obcowaniu\nz Waszymi „serduszkami do kochania".\nA to specjalnie dla Was:\nWaszych wielkich serc :)\naby pobrać wyróżnienie należy zapisać obrazek, zmieniając jego nazwę pliku z istniejącej "pu.i" na dowolną. Bez tego zabiegu operacja zapisu nie powiedzie się.\nTen wpis jest tylko dla Was kobietki :)\nDługo się zastanawiałam, czy w ogóle go tu zamieścić.\nNie jestem bowiem „modnisią", która każdą chwilę poświęca modzie i urodzie. I mój blog nie powstał z zamiarem „rozprawiania" o kosmetykach. Ale pomyślałam sobie, że skoro mnie tak pozytywnie zaskoczył przedmiot dzisiejszego posta, to może i Wam ten mój osobisty test będzie przydatny. Wszak są takie chwile, kiedy każda z nas chce wyglądać pięknie. Nie mówię, że na co dzień, ale są dni kiedy po prostu chcemy się podobać :)\nKupując kremy, balsamy, czy inne „smarowidła" oczekujemy od nich skuteczności. Ale kupując kosmetyki „kolorowe", typu pomadki, błyszczyki, cienie, czy tusz do rzęs oczekujemy trwałości.\nI dzisiaj właśnie o tej trwałości chciałam napisać.\nNatknęłam się na produkt (błyszczyk) absolutnie trafiony w „10" :)\nPo raz pierwszy w życiu kosmetyk spełnia w 100% powierzoną mu rolę, a mianowicie jest trwały, nie ściera się, kolor i blask utrzymuje się do 12 godzin! Można bez obaw jeść, pić i... całować się :)) a on pozostaje tam, gdzie powinien być, na naszych ustach.\nTrafiłam na niego przypadkiem, testując w sklepie różne błyszczyki dostępnych firm. Testerem pomalowałam próbki na dłoni w poszukiwaniu odpowiedniego odcienia. Ale gdy na koniec chciałam je zetrzeć za pomocą chusteczki, za jednym pociągnięciem starły się wszystkie, oprócz tego jednego...\nStwierdziłam, że muszę go wypróbować. Test następnego dnia (już na ustach) wyszedł bardzo pozytywnie. Jadłam, piłam, a on był na miejscu przez cały dzień.\nMaluje się nim dwuetapowo. Najpierw nakłada się kolor i chwilkę odczekuje, aż kosmetyk „wyschnie". Dopiero wtedy nakłada się warstwę błyszczyku.\nNa koniec wyjawię „bohatera" dzisiejszego posta:\nMAYBELLINE - „superstay power gloss 12H color-shine"\nKosmetyk kosztuje w zależności od proponowanej ceny danej sieci sklepów od 20 do 28 zł. Wydaje się bardzo niewiele, jak za coś, co jest tak trwałe i wystarczy użyć go raz dziennie.\nRamzes najzwyczajniej w świecie jest znudzony moim entuzjazmem skierowanym nie w jego stronę. On w ogóle nie pojmuje jak można być zafascynowanym czymś takim! Stroni od wszelakich kosmetyków na przysłowiowy kilometr. Gdy chwytam w rękę flakonik perfum, lub lakier do włosów, ten ucieka w bezpieczne miejsce i stamtąd groźnie obserwuje jak mgiełka kosmetyku unosi się złowrogo w powietrzu. Minę ma przy tym tak zafrasowaną, że pojawia mu się na czole kilka zmarszczek.\nBa, nawet boi się zwykłej, czystej wody w wannie, od kiedy bawiąc się wskoczył do ciepłej kąpieli myśląc, że w wannie jest jedynie jego przyjaciel Oskar. Myślałam, że umrę ze śmiechu, gdy usłyszałam głośny plusk, od razu przybiegłam, a Ramzes wynurzył się spod wody z wielką czapą piany na czubku głowy :)))\nA gdybyście mogli zobaczyć co robi, gdy asystuje mi podczas mycia zębów... kicha, prycha, potrząsa głową na boki, szczerzy wszystkie zęby. W końcu warczy na tubkę i udaje wielkiego wojownika. Gdy pasta się skończy, daję mu zakręconą tubkę, by mógł przez najbliższą godzinę pokazać jaki to z niego jest gieroj i jaką ma przewagę nad ostro pachnącym miętą wrogim jegomościem.\nDziś najwyraźniej znudzony pogodą woli przespać nudę.\nDarek znowu mnie zaskoczył i to jak!\nWidząc, że szykuję obiad spytał, za jaki czas będzie gotowy? Gdy usłyszał, że jeszcze ok 40 min, powiedział, że skoczy motorem na stację CPN po olej i od razu go wymieni. Ok.\nWrócił lekko spóźniony i tak jakoś dziwnie uśmiechał się :) Okazuje się, że zdążył wyjechać parę kilometrów za miasto, po to, by zerwać mi „dary natury". Powiedział: „kochanie, proszę to dla Ciebie. Zrobisz z tego jakąś jesienną dekorację..." No, szczęka mi opadła ze zdziwienia i wzruszenia. Jacy Ci nasi panowie potrafią być kochani... :))\nI to zupełnie bezinteresownie!\nA to już zakrawa na miano sukcesu...\nw wychowaniu sobie partnera :)\nZrobiłam więc skromny stroik jesienny. Widziałam błysk radości w oczach Darka. Wieczorkiem zapaliłam świeczuszkę i raczyliśmy się wspólnie urokiem nadchodzącej jesieni. Niestety, dalszą część wieczoru spędziłam sama, bo Darek pojechał na nockę, a synuś „uderzył w kimonko" :)\nOj, zapomniałam o Ramzesku!\nFakt, nie byłam zupełnie sama.\nBył przy mnie cały czas on i jego...odorek, który rozsiewał po zjedzeniu resztek sałatki żydowskiej.\nA wiadomo co się dzieje po zjedzeniu mieszanki wybuchowej, w której skład wchodzi: ziemniak, ser żółty, jaja, cebula i majonez...\nLepiej nie mówić! :))\nPo tylu dniach cierpienia niedziela okazała się być łaskawsza. Ból jakby na chwilę, na ten dzień opuścił moje wnętrze. Zapragnęłam z całego serca wyjść z domu, na romantyczny spacer we dwoje.\nNaszykowałam w woreczku kilkanaście kromek chleba...\nPoszliśmy spacerkiem na centralny plac pod Kościół Św. Mikołaja. Ten teren jest bardziej uczęszczanym miejscem niż Rynek naszego pięknego, starego, zabytkowego miasta. Na gzymsach starych, odrestaurowanych kamienic toczy się życie. Znalazły tu swoje miejsce gołębie. W pobliżu restauracja, kawiarnie i tylu dobrych ludzi niedojadających i wyrzucających w kosz resztki jedzenia...\nZ tego miejsca mają doskonały punkt obserwacyjny. Wystarczy usiąść na jednej z ławeczek na placu kościelnym, sięgnąć ręką do szeleszczącej torebki i sypnąć pierwszą garść pysznych okruchów, by po chwili zleciało się całe ptasie stadko.\nTak, te kromeczki chlebka dla nich właśnie przyniosłam. Z nieskrywaną radością kruszyłam i karmiłam nimi ptaszki. A Darek przyglądał się temu z uśmiechem na ustach i pstrykał nam zdjęcia.\nSpośród wszystkich znalazł się tylko jeden oswojony na tyle, by jeść prosto z ręki i podejść na tyle blisko, bym mogła go delikatnie, niczym muśnięcie piórka dotknąć jego małej główki.\nPo obfitej porcji suchego, zapychającego chlebka ptaki uzupełniały zapas wody z pobliskiego miejskiego hydrantu, które władze miasta postawiły w upalne lato dla potrzeb jego mieszkańców.\nSiedziałam i obserwowałam...\nW zatopionej w betonie metalowej misie małe wróbelki urządziły sobie istne kąpielisko. Większe ptaki, np. gołębie miały poidełko. Czasem piesek podbiegł, by zaczerpnąć parę łyków. Co chwilę jakaś mama z maluszkiem podchodziła, by wymyć pod bieżącym strumieniem wody upaprane małe rączki po klejącym lodzie. Starsi podchodzili, by "łyknąć z ręki" parę łyków chłodnego orzeźwienia. Był też i bezdomny, starszy pan, który nabrał wodę do plastykowej butelki po napoju. Potem usiadł na uboczu, by zjeść suchą bułkę i popić zaczerpniętą wodą...\nW tym momencie ucichły nasze rozmowy, siedzieliśmy w milczeniu. Wiem, że obojgu chodziły nam po głowach te same myśli... Byliśmy wdzięczni losowi za to że mamy swoje własne choć ciasne mieszkanko. Mamy bieżącą wodę i możemy ją przed wypiciem przegotować. Takie prozaiczne i takie ważne...\nSpędziliśmy na ławeczkach ponad 2 godziny.\nPotem poszliśmy do ulubionej restauracji „El passo" na obiadek. Chyba żeby uczcić ten dzień, dzień bez bólu i cierpienia jeszcze pozwoliliśmy sobie na galaretkowo-owocowy deser, oraz koktajl owocowy w pobliskiej kawiarni.\nDo pełni szczęścia wpisał się na koniec długi spacer alejkami parkowymi.\nTo był udany dzionek.\nNiby nic szczególnego, a jednak po dniach bólu spędzonych w czterech ścianach taki dzień wystarczył, by poczuć chęci do dalszego życia...\nNiestety, na spacer po mieście nigdy nie zabieramy Ramzeska. Mój pupil ma tak duże ADHD, że w miejscach, gdzie jest ogrom bodźców zewnętrznych, po prostu „wariuje". Wie, że skoro ukochana pani jest koło niego (czyli zawsze go obroni) to oznacza, że można poczuć się kimś WIELKIM i np. szczekać na inne psy, podjadać z kociej miski karmę, niemal fruwać za ptakami...\nO, nie! Mój Ramzes zdecydowanie nie nadaje się do kulturalnych spacerków uliczkami miasta. Teren, gdzie może bezkarnie buszować, to duża łąka nad brzegiem rzeki przy której mieszkamy.\nA tu chodzi nawet...po drzewach :)\nLampiony z patyczków...\nMoja mania zbieractwa czasem zupełnie nieprzydatnych pierdółek, często okazuje się być bardzo twórcza i pomysłowa.\nOd zeszłego roku „zbieram" okrągłe patyczki po lodach „Świderki". Letnią porą praktycznie codziennie po obiedzie zjadaliśmy „świdra" na deser :) Patyczki, na których jest osadzony lód zafascynowały mnie...okrągłe, gładkie, proste, równe, mocne, trwałe i co najważniejsze drewniane.\nPo zjedzeniu szybkie mycie pod bieżącą wodą, suszenie i składanie w tekturowym pudełku. Ostatnio wpadłam na pomysł, by zrobić z nich osłonki na wazonik z kwiatuszkami i wyczarować z nich lampion na świecę.\nUżyłam do tego celu wysokie, proste szklanki. Dookoła ułożyłam patyczki, ściśle jeden przy drugim. Mocno obwiązałam rzemieniem i...gotowe! :)\nBukiecik w takim patyczkowym, drewnianym wazoniku wygląda przecudnie. Ale świeczka zapalona...to już zupełnie inna bajka :)\nPrzez jednakowej wielkości szparki przebija się płomień świecy, który „tańczy" dając wrażenie palącego się ogniska.\nJuż dawno odkryłam, że gdy umieści się świeczkę w wąskim ale wysokim naczyniu zaczyna działać prawo fizyki. W takich warunkach świeca z trudem się spala, gdyż ma zbyt mało tlenu potrzebnego do tego procesu. W tych trudnych do spalania warunkach płomień zaczyna „szaleć", tańczy robiąc w ten sposób wokół siebie wiatr dostarczający mu nowej porcji tlenu. Niesamowite wrażenie!\nZupełnie inaczej spala się świeca w płytkim naczyniu, lub zapalona zupełnie na wierzchu, np. długie świece w typowych kandelabrach. Spalają się spokojnie. Jakby płomień stał w miejscu i raczył nas tylko swoim światłem.\nZabawa ze światłem to już u mnie jakiś rodzaj obłędu...\nCieszy mnie fakt, że jest zupełnie niegroźny dla otoczenia i nieszkodliwy dla mnie samej :))\nPolecam i Wam drogie romantyczki i romantycy, takie eksperymenty ze światłem. Niesamowicie koją nerwy, odprężają i relaksują.\nPrzy okazji powstała na szybko nowa, skromna dekoracja jesienna. Bardziej „wypasiona" powstanie dopiero po wyprawie do lasu lub spacerze w jednym z naszych pięknych parków.\nRamzes nieco obrażony...\nZniknął z pola widzenia jego (a raczej mój!) ulubiony mięciuchny kocyk. Miał marznąć nie okryty na kanapie, to wolał już udać się do swojego znienawidzonego „apartamentu" na przedpokój. Tam przynajmniej są aż dwa kocyki, choć oba nie takie miękkie. Teraz łypie na mnie jednym okiem i czeka kiedy się domyślę, że on bidulek tak cierpi i wyciągnę TEN kocyk...\nJako ogromna miłośniczka wszelakiego światła nie mogłam się im oprzeć...\nZnalazłam je na stronach Allegro.\nKinkiety - świeczniki z lustrem.\nCzy mogło być coś bardziej trafionego w mój gust i moje upodobania do światła? Nie dość, że kinkiet na świecę, to jeszcze lustro, w którym powiela się płomień ognia i odbijają w zwierciadle sąsiadujące przedmioty.\nZakochałam się :)) Kupiłam dwa.\nOczywiście zakupiony towar dotarł do mnie w dniach bólu i cierpienia. Nie miałam więc sposobności, by móc się nimi tak naprawdę nacieszyć. Mam nadzieję, że jeszcze będzie ku temu niejedna okazja...\nA moje maleńkie serduszko do kochania\nz wielkim ADHD\njakieś takie spokojniutkie dzisiaj :))\nPodusie i serdusie...\nPodczas tych dni bólu i cierpienia faktycznie prawie nic nie robiłam. Prawie...bo jednak udało mi się coś małego wykombinować z rzeczy, które były dostępne w domu, pod ręką.\nUszyłam maleńkie podusie i serdusie...w rękach, na leżąco...z okładem na głowie, czopkiem w tyłku i dożylnym zastrzykiem, który zrobiła mi pielęgniarka środowiskowa.\nMUSIAŁAM coś zrobić, bo to uczucie nicnierobienia nie dawało mi żyć.\nPrzez dwa popołudnia, powolutku uszyłam 6 szt serduszek i 7 poduszeczek. Większość z nich jest dwustronna. Nie mają wszytej zawieszki, która ma ograniczoną długość uszka, lecz posiadają długi, cieniutki sznureczek, dzięki któremu mogę je zawieszać dosłownie wszędzie, nawet w miejscach trudno dostępnych; np. zawiązać przy boku dużej latarenki, przymocować do nogi regału, lub obwiązać wokół wazonika z kwiatkami. Są to moje pierwsze miniaturowe, szmatkowe cacka. Pewnie ani one, ani zdjęcia nie wyszły tak jakbym sobie tego życzyła.\nAle tylko tyle z siebie mogłam „wycisnąć" w tych dniach...\nCierpienie wpisało się w mój życiorys niczym erozja skalna...czyniąc powoli, ale skutecznie spustoszenia i nieodwracalne zmiany.\nDopadła mnie kolejna fala potwornych bóli głowy. Nie mogłam nic robić... nie mogłam sprzątać, gotować, tworzyć swoich „cudeniek". Nie mogłam jeść, ani pić. Nie mogłam nawet wstać, bo gdy tylko moje ciało zbliżało się do pozycji pionowej zaraz miałam potworne zawroty głowy, ból i ten przerażający ucisk! Nie pomagały tabletki, smarowidła, okłady, czopki i zastrzyki. Czasem „igła" przyniosła ulgę, ale na bardzo krótko.\nTrwało to kilkanaście dni. W piątek było apogeum...\nOskar w szkole, Darek w pracy. Ja w domu sama, no niezupełnie, towarzyszył mi przecież ból. Po kilku dniach takich potwornych katuszy zaczynam najzwyczajniej wariować... To „nicnierobienie" zabija mnie!!!\nGdy wstałam, by pójść do toalety, a moje ciało rzucone na ścianę nie potrafiło utrzymać równowagi, obraz widziałam jak za mgłą, oblały mnie zimne poty, rozpłakałam się wtedy jak małe dziecko. Jestem już bezsilna. Tyle razy zadawałam sobie to pytanie: Dlaczego? Skąd? Jaka jest tego przyczyna? Czemu to ma służyć?\nKiedyś leciwa, mądra pani doktor powiedziała mi:\n„Kochana, popatrz na swoje cierpienia w inny sposób... Nic tak nie uszlachetnia człowieka jak właśnie ból i cierpienie. Jeśli wierzysz w Boga to wiesz, że Twoje cierpienie czemuś służy, ma jakiś cel. Podczas, gdy Twoje rówieśnice oddają się cielesnym uciechom, podczas, gdy popijają piwko w ogródkach piwnych, podczas, gdy dobrze bawią się na imprezach prywatkowych mocno zakrapianych alkoholem, ty jesteś w domu...skromna, cierpiąca, pokorna. Ile mogłabyś w tym samym czasie co Twoje koleżanki popełnić nieodwracalnych błędów! Ile mogłabyś głupstw w tym czasie zrobić, których żałowałabyś do końca życia! Ale Ty moja droga, żyjesz praktycznie bezgrzesznie, bo nie masz sposobności, by je popełniać. Twoje życie skupia się na cierpieniu, a nie na rozrywkach..."\nSłowa te wywarły na mnie...szok!!!\nI to pod wieloma względami. Byłam zszokowana, że usłyszałam je z ust lekarza. Uświadomiłam sobie, że to faktycznie jest prawda. Pierwszy raz pomyślałam o moich mękach, jako o czymś co ma czemuś służyć. Nawet przyszło mi do głowy, że może przez to jestem w oczach Stwórcy bardziej wartościowym człowiekiem...\nMoje rozważania nad nowo usłyszanymi teoriami trwały krótko...do następnych dni bólu i cierpienia.\nWolę nie myśleć, że moje męczarnie mają komuś, lub czemuś służyć. Nie muszę być przez nie idealnym człowiekiem. Chcę żyć i cieszyć się życiem! Pragnę rano budzić się bez bólu, wyjechać za miasto i podziwiać każdy skrawek naszej pięknej planety. Chcę dostrzegać każdą najmniejszą zmianę w naszej przecudownej przyrodzie. Chcę po prostu móc być szczęśliwą!!! Nie pragnę wiele!\nBo jak na razie, ból przesłania mi wszystko...\nJestem właśnie po kolejnym nowatorskim badaniu górnego odcinka kręgosłupa, lekarze podejrzewają, że to on może być przyczyną moich cierpień. Wyniki za dwa tygodnie. Jeśli okaże się, że faktycznie jest „coś nie tak" czeka mnie kolejny tomograf, tym razem kręgów szyjnych.\nMoże wreszcie nadejdą te lepsze dni...\nNa razie Darek przyczynił się do mojej małej radości.\nWiedział, że chcę kupić wrzos, ten ulubiony, biały.\nPo obiedzie wsiadł na motor, a po 20 minutach wrócił z dwiema doniczkami pięknych wrzosików w moim kolorze :)\nPrzesadziłam je razem do podłużnego aluminiowego naczynia, które kiedyś było formą do... pieczenia ciast.\nTeraz jako bracia bliźniacy prezentują się o wiele lepiej.\nI najważniejsze... cieszą moje spłakane oczy.\nZacznę od tego, że udało mi się wreszcie złożyć do sądu wniosek alimentacyjny. Czekam na rozprawę, która odbędzie się do miesiąca czasu. Teraz wiem dlaczego aż 14 lat zwlekałam z tą decyzją. To nie jest nic przyjemnego. Wiem, że im będzie bliżej rozprawy, tym będę miała większego doła... Ale jakoś muszę przez to przejść :(\nMiało być o nowych pomysłach...\nZłapałam wenę, więc chciałam ją wykorzystać maksymalnie.\nMój dobroduszny Darek umył wszystkie okna! Kochany :***\nWyprałam mgiełkowe zasłonki i postanowiłam je nieco pozamieniać miejscami...\nW saloniku zostawiłam jedynie jasną i gorzką czekoladę. W pokoju syna powiesiłam dwie długości zasłonek. Po zewnętrznej stronie długie do podłogi (te które wcześniej wisiały w saloniku jako trzeci kolor mlecznej czekolady), a od środka krótkie, do parapetu. W kuchni natomiast ozdobą okna stały się te, które przedtem wisiały w pokoju syna.\nPrzypadł mi do gustu ten układ.\nW kuchni MUSIAŁAM mieć "grajka" -\numilacza chwil spędzonych przy garach.\nZ braku miejsca musi stać na parapecie.\nAle znalazłam sposób, by go nieco...zgubić.\nZrobiłam z panela ściennego w kolorze mebli\npółeczkę na zestaw przypraw.\nTeraz mam wymówkę... -\n"grajek" stanowi podest pod półkę :))\nMiałam chrapkę na kolejny woreczek zapachowy, który zrobiłam z materiałów dostępnych w zasięgu ręki. Ze starego „firankowego" obrusika wycięłam wzór w kształcie koła. Do środka włożyłam spory kawałek gazy nasączonej olejkiem kwiatowym. Gazę owinęłam czarną tkaniną, tak aby kolor czerni wydobywał się spod firankowego ażuru bieli. Dość głęboko złapane brzegi obwiązałam trzema warstwami czarnej tasiemki. Woreczek zdążył cieszyć moje oczy zarówno w formie stojącej jak i wiszącej.\nOd jakiegoś czasu kupuję do łazienki „Ambi Pur electric" z trój zapachowym wkładem olejków. Zapach utrzymuje się przez 2-3 miesiące, potem kupuję nowy, ale zostawiam sobie mini szklane buteleczki, tak na wszelki wypadek :)) Teraz wpadłam na pomysł, by za pomocą ozdobnego sznureczka połączyć je w kostkę o wymiarach 3szt/3szt. Powstał wielopak miniaturowych wazoników na mini kwiatuszki. Już sobie wyobrażam 9 maleńkich stokroteczek w 9 mini wazonikach :))\nWianek od dawna chodził mi po głowie, ale tym razem taka wersja całoroczna ze sztucznych listków. W piwnicznym skarbcu miałam kilka takich gałązek. Poodrywałam sztuczne listki wraz z ogonkami. Gruby stalowy drut wygięłam w idealne koło z pomocą garnka. Potem cieniutkim, giętkim drucikiem listek po listku przymocowałam do obręczy. Powstały w ten sposób dwa jednakowe wianki, które zdobią regały. W zależności od okoliczności będę je dodatkowo ozdabiać szyszkami, bombkami, jajeczkami lub serduszkami...\nKtóregoś dnia wracając z miasta zobaczyłam je na wystawie wśród innych bibelotów związanych ze ślubem...\nSerce, bo o nim mowa. Było piękne, z delikatnym haftem, z dwuwarstwową koroneczką i służyło jako podusia na obrączki. Musiałam je mieć! Choć wiadomo, że nie w tym celu w jakim zostało uszyte :)\nJednak z góry wiedziałam, że nie pozostanie w takim stanie w jakim je zakupiłam z tej racji, że nie lubię czysto białych przedmiotów. W domku od razu przystąpiłam do działania. Przeszyłam haft na serduszku i częściowo na koronce delikatną, czarną nitką. Dorobiłam zawieszkę. I szalałam z nowym nabytkiem po wszystkich zakamarkach :))\nPrzy okazji postanowiłam wyhaftować woreczek, który uszyłam już jakiś czas temu, był moim pierwszym dziełem „spod maszyny". Zrobiłam odręczny napis „home", który teraz czeka na misterne szycie. Ale to zadanie na przyszły tydzień.\nWpadłam też na kolejne pomysły, które realizuję za pomocą Allegro.\nAle o tym napiszę jak będą już w pełni zrealizowane :)\nZdradzę tylko, że jeden z nich to zamówienie na drewniany przedmiot, na którego wykonanie chyba poczekam do końca miesiąca.\nKilka dni temu mój blog osiągnął na liczniku jego żywota piękną cyfrę...365 dni!\nCo oznacza, że świętuję jego pierwsze urodzinki :))\nZ tej okazji małe podsumowanko:\n- powstało 130 wpisów (postów)\n- odwiedziło mnie ponad 3.500 gości\n- wkleiłam setki zdjęć\n- powstało 6 kategorii tematycznych\n- otrzymałam od Was szereg komentarzy i wpisów, oraz jeszcze więcej ciepłych słów na GG i maila, za które serdecznie Wam wszystkim dziękuję\nZ tego miejsca - mojego małego wirtualnego świata, chciałabym złożyć moim serdecznym gościom życzenia, i podziękować za wspólne chwile. A życzyć Wam będę tego, czego i samej sobie życzyć bym chciała...\nZ całego serca życzę Wam dużo zdrowia i miłości. Zdrowie, to największy skarb, jaki człowiek ma w posiadaniu. Do tego prawdziwe, szczere, oddane serce bliskiej osoby i mamy komplet, który powoduje, że ŻYĆ SIĘ CHCE! Gdy oba kryteria są w należytej harmonii, mamy wówczas chęć do pracy, jesteśmy twórczy, a to z kolei przynosi nam zyski, dzięki którym możemy spokojnie i dostatnio funkcjonować.\nMechanizm ziemskiego żywota zatacza pełne koło, ale jego początek zawsze ma start pod ukrytym, ale jakże znaczącym hasłem ZDROWIE. Dlatego właśnie zdrowia życzę Wam najbardziej, gdyż reszta naszego życia zależy właśnie od niego.\nPrzekonuję się o tym na własnej skórze,\nniemal każdego dnia...\nDecyzje i zmiany.\nJedną z decyzji podjął Darek.\nPostanowił pójść na kurs prawa jazdy kat. B\nWreszcie przekonał się do tego, że mając rodzinę nie wystarczy jedynie kat. A i ciągła jazda motorami. Podjął męską decyzję, że motory, owszem nadal zostaną naszym nieodłącznym hobby, ale samochód jest nam niezbędny do tego, by móc wyjechać całą rodziną, łącznie z psem, który tak bardzo jest „uczulony" na wszelkie motocykle, że gdy znajdzie się w ich pobliżu wpada w taki szał, że gryzie wszystko co popadnie, łącznie z nóżkami, rączkami od kierownicy, a nawet ... UWAGA rurą wydechową, nie bacząc na to czy jest gorąca!!!\nWariat do entej potęgi :))\nObiecał sobie, że zapisze się zaraz po wakacjach. A, że jest bardzo słowny zrobił to już, w ostatni dzień sierpnia. Opłacił kurs, dostał kartę i czeka na pierwszą jazdę. Jest w o tyle dogodnej sytuacji, że nie musi uczestniczyć w zajęciach z uwagi na wieloletnie posiadanie kat. A i tym samym bycie uczestnikiem ruchu drogowego. Musi jedynie „wyjeździć godziny" i przystąpić do egzaminu.\nNo to, TRZYMAM KCIUKI!!!\nDruga decyzja dotyczy sprawy, która się ciągnie za mną latami...\nMój syn ma już 14 lat, a ja do tej pory nie złożyłam w sądzie pozwu o zasądzenie alimentów. Wszyscy przez lata dziwią się mi dlaczego? Dlaczego godzę się na tę jałmużnę? Dlaczego nie zrobię z tym porządku, tak jak inne kobiety będące w podobnej sytuacji?\nAle odpowiedź jest chyba nader prosta i bardzo oczywista... Ojciec dziecka był moją pierwszą prawdziwą i bardzo głęboką miłością. Spędziliśmy razem całe 7 lat. Mamy za sobą mnóstwo pięknych chwil. Najzwyczajniej w świecie, nie potrafiłam po tym wszystkim co nas łączyło wystąpić przeciwko niemu na drogę sądową. Omijałam ten temat szerokim łukiem. Zadowalałam się marnymi, najniższymi alimentami, które wypłacał mi dobrowolnie, aby zachować twarz i stwarzać pozory „dobrego ojca".\nW tym roku, nie tyle, że zmądrzałam, lub dorosłam do tej decyzji, lecz zmieniły się przepisy prawne, które wręcz uniemożliwiają mi pobieranie zasiłku rodzinnego i pielęgnacyjnego, właśnie dlatego, że kwestia alimentów nie jest prawnie zasądzona. I tak oto zostałam „przymuszona" do decyzji, której unikałam tyle lat.\nW sumie to dobrze, że tak się stało. Nie robię niczego przeciwko niemu, ale dla dobra naszego wspólnego dziecka. Po tylu latach wreszcie należy mi się jakaś „normalna" kwota pieniężna na utrzymanie syna. Z roku na rok dziecko coraz starsze, potrzeby coraz większe, a ja ciągle z tą samą, najniższą kwotą jałmużny.\nSiedzę od kilku dni przy klawiaturze komputera i tworzę „poemat alimentacyjny". A, że dopiero po 14 latach, więc jest o czym pisać...\nDokumentów do skserowania cała masa! Codziennie sobie powtarzam, że jutro definitywnie to zakończę i złożę w sądzie wraz z pełną dokumentacją. Lecz, jakoś nie mogę ukończyć „dzieła". Ciągle „coś" stoi na przeszkodzie... a to straszny ból głowy, a to inne ważne sprawy...\nObiecałam sobie, że w tym tygodniu zamknę sprawę choćby nie wiem co!\nMoże tym razem wyrobię się w czasie z obietnicą?\nZdradzę Wam jedno...boję się!\nCholernie się boję, choć sama nie wiem czego...\nTylu Was było: 87 017\nNiepoprawna romantyczka...blask płomienia świecy, zapach kadzidła, nastrojowa muzyka i bliskość natury - oto cała JA\nchopperem w dal\nŻycie bloga: 3279 dni\nULUBIONA MUZYKA: *Era *Enigma *Koto *Dead Can Dance *J.M.Jarre *Vangelis *Gregorianie *Celtic Spirit\nULUBIONE PRZEDMIOTY: *świece *świeczniki *kadzidła *latarenki *lampiony *lampy naftowe *kwiaty *dzbany *szaro-białe anioły *foto-ramki\nULUBIONE ZAJĘCIA: *czytanie *prowadzenie bloga *aranżacje wnętrz *ozdabianie przedmiotów *fotografowanie *słuchanie muzyki *relaks przy świecach *jazda chopperem *spacer z psem *pobyt na łonie natury *zakupy dla domu *rozmowa z przyjacielem


Sposoby płatności - Garden System\nMetody płatności w garden-system.pl\nW sklepie możesz wybrać formy płatności np: zwykły przelew, raty, pobranie lub szybkie płatności.\n1. Płatność za pobraniem gotówką lub kartą u kiera doręczającego przesyłkę\n27 2490 0005 0000 4500 8328 9330\n3. Za pośrednictwem serwisu Przelewy24\nPrzelewy24 jeden z najbardziej popularnych systemów, obsługujących płatności przez internet. W Ofercie jest wiele różnych metod regulowania należności za zakupy:\nportfele elektroniczne – Skrill, YetiPay i SkyCash\n4. Za pośrednictem serwisu BLUE MEDIA\nPłatności automatyczne Pay by link (takich jak mTransfer, Przelew24 Banku BZWBK, iPKO), płatności kartą płatniczą, również jako płatności cykliczny i 1-Click (VISA, VISA Electron, MasterCard i Maestro), BLIK oraz płatności Szybkim przelewem.\nJak zapłacić za pomocą Przelewy24 i Blue Media?\nPo zrobieniu zakupów i wybraniu sposobu dostawy, przystępujemy do płatności. Po wybraniu opcji Przelewy24 lub Blue Media, zostaniemy przeniesieni do strony na której będziemy mogli wybrać metodę, dzięki której zrealizujemy transakcję.\n5. Jesteś przedsiębiorcą? Skorzystaj z oferty leasingu\nNiezależnie od tego, jakiego zakupu potrzebujesz do swojej firmy, sfinansujemy go leasingiem operacyjnym, pożyczką leasingową lub odroczoną płatnością. Firma Leaselink pomoże w finansowaniu Twoich zakupów dokonywanych zarówno w sklepach internetowych, jak i stacjonarnych. Finansują dowolne przedmioty o wartości 1 000 – 50 000 zł netto z wyłączeniem pojazdów.


Prace nad utworzeniem metropolii – Urząd Miejski w Zabrzu\nStrona głównaDla MieszkańcówPrace nad utworzeniem metropolii\nMałgorzata Mańka Szulik, prezydent Zabrza, przewodnicząca Zarządu Górnośląskiego Związku Metropolitalnego oraz Andrzej Kotala, przewodniczący Zgromadzenia GZM wystosowali kolejne pismo w sprawie ustawy metropolitalnej. Tym razem do ministra spraw wewnętrznych i administracji Mariusza Błaszczaka skierowano prośbę o spotkanie w sprawie trybu prac nad rozporządzeniem, określającym tryb postępowania w sprawie składania wniosku o utworzenie związku metropolitalnego oraz zakres dokumentów, które należy do wniosku dołączyć.\nZespół zajmie się analizą uwarunkowań związanych z integracją transportu publicznego w przyszłym związku metropolitalnym, z uwzględnieniem dotychczasowych różnic organizacyjnych i sposobów finansowania – mówi prof. Robert Tomanek z Uniwersytetu Ekonomicznego, stojący na czele zespołu konsultacyjnego ds. integracji transportu. – Celem jest wypracowanie koncepcji modelu organizacyjnego oraz identyfikacja zagrożeń i punktów krytycznych w systemie transportowym w naszej metropolii.\nW rekomendowanym wariancie, oprócz 14 miast GZM (Bytom, Chorzów, Dąbrowa Górnicza, Gliwice, Jaworzno, Katowice, Mysłowice, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie, Sosnowiec, Świętochłowice, Tychy i Zabrze) miałyby ją tworzyć także: Knurów, Tarnowskie Góry, Wojkowice, Mikołów, Pyskowice oraz Łaziska Górne, Bieruń, Będzin, Czeladź i Radzionków. Rady tych gmin oraz miast GZM podjęły już uchwały w sprawie upoważnienia prezydenta lub burmistrza miasta do podjęcia działań zmierzających do utworzenia związku metropolitalnego.


Strona:H. Poincaré-Nauka i Metoda.djvu/175 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:H. Poincaré-Nauka i Metoda.djvu/175\nBezpośrednie doświadczalne sprawdzenie nie było łatwe do dokonania. Pierwsza próba doprowadziła do skonstruowania radiometru. Lecz przyrząd ten obraca się w stronę przeciwną do tej, jaką wskazuje teorja, i odkryte później wytłumaczenie jego obrotu jest zupełnie inne. Wreszcie dopięto celu przez osiągnięcie doskonalszej próżni oraz przez niezaczernienie jednej powierzchni skrzydeł i skierowanie pęku światła na jedną z powierzchni. Objawy radiometryczne i inne przyczyny perturbujące ruguje się zapomocą szeregu drobiazgowych zabiegów, i otrzymuje się odchylenie bardzo małe ale podobno odpowiadające teorji.\nZarówno teorja Hertza, o której mówiliśmy wyżej, jak i teorja Lorentza przewidują te same objawy ciśnienia Maxwella-Bartoliego. Ale przecież zachodzi różnica. Przypuśćmy, że energja w postaci np. światła idzie od źródła światła ku jakiemukolwiek ciału skroś ośrodek przezroczysty. Ciśnienie Maxwella-Bartoliego będzie działało nietylko na źródło wysyłające i na oświetlane ciało odbierające, lecz również na materję ośrodka przezroczystego, przez który przechodzi. W chwili, gdy fala świetlna dosięgnie nowej strefy tego ośrodka, ciśnienie popchnie naprzód zapełniającą ją materję i cofnie ją znowu wtył, gdy fala opuści tę strefę. W ten sposób cofnięcie się źródła ma za odpowiednik ruch naprzód materji przezroczystej, stykającej się z tym źródłem; po chwili cofnięcie się tej samej materji ma za odpowiednik ruch naprzód materji przezroczystej, znajdującej się nieco dalej, itd.\nCzy wszakże kompensacja jest zupełna? Czy działanie ciśnienia Maxwella-Bartoliego na materję przezroczystego ośrodka jest równe jej oddziaływaniu na źródło światła, i to niezależnie od tego, jaka jest ta materja? Czy może działanie to jest tym mniejsze, im mniej załamujący i bardziej rozrzedzony jest ośrodek, i w próżni staje się równe zeru? Jeśli przyjąć teorję Hertza, która uważa materję za związaną mechanicznie z eterem, tak iż eter jest całkowicie unoszony ruchem materji, tedy na pierwsze pytanie trzeba dać odpowiedź twierdzącą, na drugie — przeczącą.\nTę stronę ostatnio edytowano 21 lut 2019, 21:26.


Zdrowy Styl Bycia - Piloxing\nTo trening interwałowy, którego celem jest wprowadzenie organizmu na wysokie obroty, a następnie stopniowe jego wyciszenie, dzięki czemu metabolizm maksymalnie przyśpiesza, a zbędny tłuszczyk jest spalany także po zakończeniu ćwiczeń. Trening piloxing zaczyna się od intensywnych ćwiczeń, podczas których wykonuje się ciosy bokserskie (tzw. boksowanie z cieniem), które pobudzają krążenie krwi i podnoszą temperaturę mięśni. Następnie przechodzi się do tańca, który łączy się z łagodnymi figurami pilatesu. Dzięki takiemu połączeniu w trakcie godzinnego treningu można spalić od 500 do nawet 900 kcal i jednocześnie doskonale się bawić. Piloxing to bardzo dynamiczny trening, który wymaga pełnego zaangażowania. W związku z tym podczas ćwiczeń bardzo ważna jest koncentracja na oddechu. Dzięki temu trening jest efektywniejszy.


Euroliga koszykarek - Wisła - Euroleasing 80:56 - eurosport.interia.pl\nEuroliga koszykarek - Wisła - Euroleasing 80:56\nŚroda, 5 lutego 2014 (20:55) Aktualizacja: Środa, 5 lutego 2014 (21:17)\nKoszykarki Wisły Can-Pack Kraków pokonały we własnej hali Euroleasing Sopron 80:56 (29:14, 16:16, 13:11, 22:15) w 11. kolejce grupy B Euroligi. To szóste zwycięstwo polskiego zespołu w rozgrywkach.\nZsofia Fegyverneky (L) z Uniqua Euroleasing Sopron i Agnieszka Szott-Hejmej (P) z Wisły Can-Pack /Stanisław Rozpędzik /PAP\nW listopadzie 2013 r. wiślaczki pokonały w Sopronie węgierski zespół 67:61. W środę w Krakowie koszykarki "Białej Gwiazdy" zwyciężyły gładko.\nKrakowianki efektownie rozpoczęły to spotkanie. Po przechwycie Agnieszki Szott-Hejmej piłka trafiła do będącej pod koszem rywalek Cristiny Ouviny i było 2:0. Tego typu kontr polski zespół przeprowadził w pierwszej kwarcie kilka. Węgierki w tym okresie gubiły się w ataku i w efekcie w 10. min było 29:11.\nPo wznowieniu gry spadła skuteczność Polek, zaś Euroleasing nie popełniał już takich koszmarnych błędów przy wyprowadzaniu akcji. W efekcie ta część gry była remisowa (po 16), ale i tak na przerwę wiślaczki schodziły z 15-punktową przewagą (45:30).\nEuroleasing podjął jeszcze próbę dogonienia Polek w trzeciej odsłonie, którą przegrał nieznacznie. Ostatnia kwarta była już festiwalem rzutów do kosza w wykonaniu Wisły.\nGra drużyny z Sopronu nie zachwyciła, ale na wyróżnienie zasłużyła Amerykanka Tianny Hawkins, która zdobyła ponad połowę punktów dla Euroleasingu.\nW następnej kolejce gr. B Euroligi Wisła pauzuje. Kolejny mecz rozegra dopiero 19 lutego, na wyjeździe z Nadieżdą Orenburg.\nIgor Polenek (trener Euroleasingu): "Muszę przyznać, że dzisiejsze zwycięstwo Wisły było w pełni zasłużone. Nie mogliśmy poradzić sobie z defensytwą krakowianek. Przez to właśnie nie mogliśmy przeprowadzać akcji zgodnie z naszymi założeniami taktycznymi".\nStefan Svitek (trener Wisły Can-Pack): "Od pierwszych sekund tego spotkania udało się narzucić rywalkom nasze warunki gry. Moje zawodniczki grały dobrze, twardo w obronie. Stąd się brały częste przechwyty. Muszę przyznać, że świetnie dziś przechodziliśmy od obrony do kontrataku. Dzięki temu łatwo zdobywaliśmy punkty".\nWisła Can-Pack - Euroleasing Sopron 80:56 (29:14, 16:16, 13:11, 22:15)\nWisła Can-Pack Kraków: Jantel Lavender 20, Danielle McCray 12, Agnieszka Szott-Hejmej 12, Justyna Żurowska 11, Cristina Ouvina 9, Allie Quigley 9, Zane Tamane 7, Paulina Pawlak 0, Agnieszka Skobel 0.\nEuroleasing Sopron: Tianna Hawkins 33, Sara Krnjic 10, Orsolya Zsovar 6, Katerina Tetemondova 3, Iva Ciglar 2, Zsofia Fegyverneky 2, Kelly Faris 0, Dragana Stankovic 0.\nDowiedz się więcej na temat: Wisła Can-Pack Kraków | koszykówka | Euroliga | Agnieszka Szott-Hejmej