Wysłany: 19-02-2010, 08:19 Kino cyfrowe i nowa biblioteka w Wieliczce\nW Wieliczce powstanie kino cyfrowe?\nINWESTYCJE. W najbliższych latach mieszkańcy wielickiej gminy mogą liczyć na poprawę bazy oświatowo - rozrywkowej\nWedle koncepcji kino ma się mieścić w tym samym budynku, co nowa siedziba biblioteki publicznej.\nKompleks, nazwany Wielickim Centrum Społeczno - Kulturalnym, gdzie coś dla siebie znajdą zarówno miłośnicy słowa drukowanego, jak i X Muzy, a także informatyki, jako że będzie tam także sala komputerowa, ma zostać wzniesiony przy placu Skulimowskiego, w rejonie pałacu Konopków na terenie dawnej bazy Zakładu Gospodarki Komunalnej. - Chcemy, by było to kino cyfrowe z prawdziwego zdarzenia, mogące pomieścić 100 - 120 osób - mówi burmistrz Wieliczki, Artur Kozioł.\nO tym, że Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej potrzebne jest nowe lokum wiadomo od lat. Koncepcja, by jej siedzibę wybudować w ścisłym centrum Wieliczki powstała przed trzema laty. Pomysł, by w tym samym obiekcie ulokować kino to projekt z tego roku. - Zleciliśmy projektantom tego kompleksu wprowadzenie doń korekt, tak by wygospodarować tam miejsce na salę kinową. Myślę, że to dobry pomysł, tym bardziej, że jest ostatnio sporo programów unijnych, z których można otrzymać dotacje na takie przedsięwzięcia - twierdzi szef gminy Wieliczka. Dokumentacja pozwalająca na budowę społeczno - kulturalnego centrum ma być gotowa w tym roku. Na jej opracowanie zabezpieczono w gminnym budżecie 100 tys. zł. Natomiast, by wznieść bibliotekę i kino potrzeba 5,1 mln zł. Wedle zamierzeń inwestycja ta ma ruszyć w przyszłym roku, a jej finał zaplanowano w 2013 roku.\nOstatnio zmieniony przez master7 20-02-2010, 19:35, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 19-02-2010, 08:49\nWysłany: 19-02-2010, 09:10\nWysłany: 19-02-2010, 10:13\nJak widać nasz władny wyciągnie ostatni grosz z każdego dofinansowania i ładuje się praktycznie we wszystko na co można dostać kasę. I bardzo dobrze - mi ten pomysł się podoba.\nWysłany: 19-02-2010, 10:34\nNo przynajmniej po latach zastoju coś się zaczyna dziać.\nWysłany: 19-02-2010, 11:18\nPomysł rewelacja, tylko przydałby się do tego pomysłu KaOwiec z głową. Bo jak zacznie się repertuarem ścigać z Multikinem (no wiem, lekkie nadużycie) i kinami komercyjnymi, to szkoda na ta pieniędzy. Raczej widzę to kino jako klub filmowy (może być dyskusyjny) dal bardziej ambitnego repertuaru lub do pokazów czysto amatorskich. Z tym że 100-120 osób to chyba trochę za duży obiekt. A pamięta ktoś ile się mieściło osób w "Górniku"?\nWysłany: 19-02-2010, 12:21\ncos mi swita, ze chyba bylo 17 rzedow po 13 lub 15 krzesel.\nWysłany: 19-02-2010, 12:38\nŚciganie z multipleksami byłoby bez sensu. Dobre filmy, co niekoniecznie musi oznaczać trudne. Pokazy filmów także z innych krajów niż USA + ściągnięcie widzów z Krakowa jest osiągalne, wymaga jednak człowieka "z ikrą".\nOby tylko nie siedli na laurach i nie skończyli na pokazach dla szkół.\nWysłany: 19-02-2010, 13:35\nCzyżby - KINO ?\nJa popieram w 100%, jako zapalony kinoman też bym widział szansę w ciekawym repertuarze, dobrze wypośrodkowanym między filmami czysto komercyjnymi a takimi "perełkami" których nie uświadczy człowiek w multipleksie.\nWysłany: 19-02-2010, 16:05\nA ja mam nadzieję, że to nie kampania wyborcza.....\nWysłany: 19-02-2010, 20:58\nWysłany: 19-02-2010, 23:10\nNo cóż, tego się nie dowiemy przed wyborami czy to centrum w rzeczywistości powstanie. Fakt, że o nowym budynku biblioteki już się wspominało jakiś czas temu.\nWysłany: 20-02-2010, 15:04\nW Wadowicach i innych miastach zachodniej małopolski da się, to i w Wieliczce powinno być kino


Generał i Diuk. Tajemnice rządu Sikorskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie - Radosław Golec - ebook - Legimi online\nGenerał i Diuk. Tajemnice rządu Sikorskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie ebook\nTajemnice rządu RP na uchodźctwie, sekrety naczelnego wodza i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie aż do katastrofy gibraltarskiej w 1943 roku.\nPremier polskiego rządu na uchodźstwie nie wątpił, że Polska znajdzie się w gronie państw zwycięskich i usiłował wzmocnić sytuację geopolityczną Polski w ramach nowego, powojennego rozdania. Rozpoczął tworzenie federacji państw środkowo-europejskich z Rzeczpospolitą jako ośrodkiem wiodącym. Gwarantem trwałości nowego tworu politycznego miała być Wielka Brytania. W tym celu Sikorski snuł plany unii personalnej Zjednoczonego Królestwa i odrodzonego królestwa polskiego. Na tronie federacji środkowo-europejskiej miał zasiąść Jerzy Windsor a plan postawienia na jej czele księcia Kentu stanowił, jak zapisał sekretarz Sikorskiego, Karol Estreicher, największą polityczną tajemnicę Jenerała.\nCzy w latach trzydziestych Władysław Sikorski próbował siłą obalić władze sanacyjne ,a we wrześniu 1939 roku dokonał zamachu stanu?\nProjekt okładki Fahrenheit 451\nZdjęcia w książce Narodowe Archiwum Cyfrowe, Bundesarchiv, Narodowe Archiwum Cyfrowe Francji, Wikipedia\nKorekta i redakcja Firma UKKLW - Anna Witek, Agata Tryka\nCopyright © by Radosław Golec\n© Copyright for Fronda PL., Warszawa 2020\nWydawcaWydawnictwo Fronda Sp. z o.o.ul. Łopuszańska 3202-220 Warszawatel. 22 836 54 44, 877 37 35 faks 22 877 37 34e-mail: fronda@fronda.pl\nSIKORSKI BEZ PUDRU I SZMINKI\nOd zakończenia II wojny światowej minęło już jednak 75 lat.Najwyższa pora, aby spojrzeć na postać Sikorskiego w sposób trzeźwy i obiektywny. Ani liczne zasługi Sikorskiego, ani dramatyczne okoliczności śmierci w katastrofie lotniczej w Gibraltarze nie usprawiedliwiają bowiem przemilczania jego przywar i licznych błędów politycznych.\nWykorzystał olbrzymią władzę, jaką w jego ręce złożyli Francuzi, do zemsty za krzywdy, jakich zaznał od znienawidzonej sanacji. Z uporem godnym lepszej sprawy zwalczał kult marszałka Józefa Piłsudskiego, a piłsudczykowskich oficerów nie dopuścił do wojska. Mało tego, umieścił ich w miejscach internowania, na czele z osławioną Wyspą Węży.\nTo również Sikorski przy pomocy swojego aparatu propagandowego narzucił Polakom ślepą, bezkrytyczną wiarę w Wielką Brytanię i dotrzymanie przez nią zobowiązań sojuszniczych. Wystarczy wiernie i kurczowo trzymać się angielskiej spódnicy, być we wszystkim posłusznym Brytyjczykom, a reszta – sama się ułoży!\nSikorski miał bardzo naiwne, powierzchowne pojęcie na temat praw, jakimi rządzi się brutalna gra, jaką jest polityka międzynarodowa. Nie był fighterem, który potrafił iść na zwarcie i twardo walczyć o interesy swojego narodu. Był to, niestety, człowiek uległy i miękki. Gdyby sprawował inną funkcję, byłoby to bez wątpienia jego wielką zaletą, ale ponieważ był premierem i naczelnym wodzem – było wielką wadą.\nAutor nie jest zwolennikiem ani czarnej, ani białej legendy generała.Jest rzetelnym badaczem, który – w oparciu o imponujący materiał źródłowy – kreśli ciekawą opowieść o ciekawym człowieku.\nW1994 roku na Międzynarodowych Targach Poznańskich, największym i najważniejszym święcie wystawców w Europie Środkowo-Wschodniej, zjawił się przedstawiciel brytyjskiej rodziny królewskiej, książę Kentu, Edward. Była to pierwsza podróż wnuka króla Jerzego VI i kuzyna obecnie panującej królowej Elżbiety II do Polski. Podczas wizyty spotykał się on z przedstawicielami polskich rodów szlacheckich oraz najważniejszymi politykami: w Poznaniu rozmawiał i wymienił się prezentami z premierem Waldemarem Pawlakiem, a w Warszawie z prezydentem Lechem Wałęsą. Swój pobyt na terenach Rzeczpospolitej wykorzystał także do zwiedzania najważniejszych zabytków i pomników kultury. W stolicy oglądał m.in. pałac Belwederski, który był własnością ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. W Krakowie podziwiał Zamek Królewski, wawelską katedrę oraz historyczny Uniwersytet Jagielloński. Jako były żołnierz i absolwent elitarnej szkoły wojskowej w Sandhurst odwiedził nowoutworzoną Warszawską Brygadę Pancerną im. Tadeusza Kościuszki. Podczas rozmów z polskimi pancerniakami wyznał im, że od zawsze marzył, aby poprowadzić rosyjski czołg. Sprytni żołnierze postanowili pomóc księciu ziścić jego pragnienie i podstawili mu produkowany w Polsce radziecki T-54. Kilka minut później Edward mknął nim po poligonie, śmiało sterując na prawo i lewo. To nie był koniec niespodzianek. Po przejażdżce czołgiści przyprowadzili mu jeszcze jeden tank. Do jego lufy przywiązana była taca, na której stały kufle zimnego piwa. Cheers! (na zdrowie) – zakrzyknął arystokrata i opróżnił jeden z nich1.\nDiuk Kentu (w futrzanym kombinezonie) przed startem do lotu nad oceanem\nOd tamtej pory diuk utrzymywał bliskie relacje z Polakami w kraju i na Wyspach. W Londynie odsłonił pomniki Fryderyka Chopina i Władysława Sikorskiego. W słynnym Bletchley Park wraz z ostatnim prezydentem RP na uchodźstwie Ryszardem Kaczorowskim brał udział w odsłonięciu monumentu w formie książki upamiętniającego trzech polskich matematyków, którzy jako pierwsi złamali kod Enigmy. W polskiej ambasadzie towarzyszył prezydentowej Marii Kaczyńskiej podczas kolacji zorganizowanej z okazji siedemdziesiątej rocznicy wybuchu drugiej wojny światowej. Swoje siedemdziesiąte urodziny spędził w siedzibie londyńskiego Ogniska Polskiego, którego był stałym gościem.\nPolacy nie pozostawali mu dłużni. Otrzymał od nich najważniejsze odznaczenie nadawane obcokrajowcom – Order Zasług Rzeczpospolitej Polskiej. Po jednym z zakrapianych szampanem przyjęć w londyńskiej dzielnicy Kensington, w którym książę Kentu wystąpił w roli honorowego gościa, jedna z uczestniczek, wznosząc toast, oznajmiła, że byłby on doskonałym królem. Mamy demokrację. Jeśli Polacy zechcą króla, powinni go mieć – przyłączył się ambasador Ryszard Stemplowski. W następnych dniach i tygodniach brytyjski dziennik „The Times” opublikował serię artykułów, w których twierdził, że Polacy chcą powrotu monarchii, a przedstawiciel RP w Wielkiej Brytanii wprost zaproponował objęcie tronu Windsorowi. Zaraz potem przedstawiciel międzynarodowego ruchu monarchistycznego w liście otwartym ogłosił gotowość mieszkańców Polski do zaakceptowania mądrego monarchy, który byłby w stanie zrobić porządek z kłócącymi się politykami. Jednocześnie środowiska monarchistyczne w kraju nawiązały współpracę z Międzynarodową Ligą Monarchistyczną i rozpoczęły lobbing na rzecz obsadzenia na tronie księcia Kentu. Sprawa koronacji króla trafiła do sejmu. Zamiast jednak angielskiego diuka, posłowie złożyli wniosek o intronizację Jezusa Chrystusa2.\nAby zrozumieć źródła i przyczyny tak dobrych relacji Edwarda, nazywanego „księciem spraw polskich”, z Polakami oraz znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego to właśnie jemu, a nie rodowitemu szlachcicowi, zaproponowano przyjęcie korony, musimy cofnąć się o blisko osiemdziesiąt lat, do Paryża 1945 roku.\nWówczas to Jerzy i Olo, młodzi członkowie AK i uczestnicy Powstania Warszawskiego, szwendali się ulicami wyzwolonej spod Niemców stolicy Francji. W pewnym momencie trafili pod gmach ambasady nowej, komunistycznej Polski. Jerzy nie mógł oderwać oczu od biało-czerwonego herbu zawieszonego na bramie budynku. Coś mu nie grało. Zauważył, że orzeł z szeroko otwartymi skrzydłami pozbawiony jest istotnego elementu. Bez korony, książę Kentu by się martwił – powiedział Olo po chwili namysłu. – Jaki książę Kentu? – zapytał zdziwiony Jerzy. – Nie pamiętasz już, jak w czterdziestym pierwszym roku niektórzy debatowali, czy książę Kentu zechce przyjąć koronę polską? Chodziło o unię personalną z Anglią – wyjaśnił mu kolega, śmiejąc się przy tym nieszczerze.\nPowyższa scena pochodzi z książki „Kolumbowie. Rocznik 20” Romana Bratnego. Choć jest to powieść, to większość wydarzeń w niej przedstawionych jest autentyczna, oparta bowiem na osobistych wspomnieniach i doświadczeniach autora. Również kwestia ofiarowania tronu Polski, a dokładniej planowanej federacji państw środkowo-europejskich Jerzemu Windsorowi, który był ojcem Edwarda, ma umocowanie w faktach. Pomysł ten zrodził się w głowie premiera polskiego rządu na uchodźstwie i naczelnego wodza Władysława Sikorskiego i do pewnego stopnia był przez niego konsekwentnie realizowany. O ile jednak zamiary stworzenia po wojnie unii mniejszych państw pod przewodnictwem Rzeczpospolitej były powszechnie znane, o tyle plan postawienia na jej czele księcia Kentu stanowił, jak to określił sekretarz Sikorskiego Karol Estreicher, największą polityczną tajemnicę Jenerała.\nPrzez lata informacje o dążeniach premiera dotyczących tej kwestii krążyły w formie plotek, legend, niepotwierdzonych relacji ustnych oraz skąpych zapisków obecnych we wspomnieniach świadków historii. Bliższe zbadanie tego tematu prowadzi jednak do wniosku, że traktowane często jako mrzonki i urojenia generała plany przywrócenia w Polsce monarchii przybrały konkretny zarys i do pewnego momentu próbowano je wprowadzać w życie.\nNiniejsze opracowanie jest próbą opisania i wyjaśnienia zarówno tej, jak i innych tajemnic związanych z naczelnym wodzem i Polskimi Siłami Zbrojnymi na Zachodzie aż do katastrofy gibraltarskiej w 1943 roku. Czy jeszcze w latach trzydziestych Władysław Sikorski próbował siłą obalić władze sanacyjne, a we wrześniu 1939 roku dokonał zamachu stanu? Dlaczego polski rząd tworzył obozy koncentracyjne dla przeciwników politycznych? Czym była „Wyspa Węży” i ośrodek w Shinafoot? Czemu miały służyć wizyty premiera w USA i ZSRS? Czy w najbliższym otoczeniu premiera znajdowali się agenci obcych mocarstw? Dlaczego ogromna część żydowskich żołnierzy dezerterowała z polskiej armii? Czy Sikorski prowadził tajne negocjacje z Niemcami i Sowietami? Jaką rolę odegrali Polacy w brytyjskiej misji Rudolfa Hessa i dlaczego próbowali go zabić? Jak wyglądały kilkukrotnie powtarzane próby zamachu na premiera? Dlaczego powołanie unii polsko-czechosłowackiej, które było jednym z centralnych punktów programu polskiego rządu, nie doszło do skutku? Wreszcie, jak zginął naczelny wódz? Na przynajmniej część z tych i innych pytań czytelnik znajdzie odpowiedzi po lekturze tej książki. Sporo zagadkowych kwestii pozostanie jednak nierozwiązana, przynajmniej do czasu, aż przed badaczami otworzą się w pełni brytyjskie, a zwłaszcza moskiewskie archiwa.\n10 września 1939 roku wojska Hitlera dotarły do Warszawy i szykowały się do oblężenia stolicy. Samoloty Luftwaffe bezlitośnie bombardowały polskie zabudowania oraz drogi, którymi tysiące cywilów uciekało z płonących miast. Po chwilowym sukcesie uderzenia armii generała Kutrzeby na Wehrmacht nad Bzurą większość polskiego wojska wycofywana była w kierunku południowo–-wschodnim z zamiarem stworzenia tzw. przedmieścia rumuńskiego. To właśnie tam w oczekiwaniu na rozpoczęcie brytyjskich bombardowań Trzeciej Rzeszy i ataku francuskich armii na zachodnie Niemcy (tzw. Linię Zygfryda) biało-czerwone oddziały miały stawić ostateczny opór wojskom najeźdźcy. Kwatera Główna Naczelnego Wodza, Śmigłego-Rydza, przeniesiona została do Brześcia nad Bugiem, skąd pomimo słabej łączności z podległymi mu oddziałami próbował on koordynować działania bojowe. Minister spraw zagranicznych Józef Beck wraz z korpusem dyplomatycznym przebywał wówczas w Krzemieńcu (dzisiejsza Ukraina). Z kolei głowa państwa, prezydent Ignacy Mościcki, znalazł schronienie w pałacu w wołyńskiej Ołyce.\nW tym samym czasie we Lwowie zebrała się grupa ważnych przedstawicieli opozycji politycznej. Byli wśród nich zasłużeni generałowie, szefowie partii politycznych, a nawet byli premierzy. Wszystkich ich łączyła niechęć do rządzącej Polską nieprzerwanie od 1926 roku sanacji, grupy „pułkowników” – najbliższych współpracowników i najwierniejszych ludzi zmarłego Marszałka Piłsudskiego. W czasie dwudziestoletniego okresu istnienia II Rzeczpospolitej większość uczestników lwowskich spotkań dotknęły prześladowania, byli upokarzani i często siłą eliminowani z życia publicznego przez piłsudczyków. Teraz otrzymali niepowtarzalną szansę odegrania się na dawnych ciemiężycielach i odebrania im steru rządów. Na czele grupy stał niezwykle zasłużony dla walki o niepodległość Polski generał Władysław Sikorski. Podczas jednej z narad zaproponowano mu przeprowadzenie zamachu stanu, tj. siłowego przejęcia władzy.\nKierownictwo Departomentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego - przy mapie Szef Departamentu, ppłk Władysław Sikorski, obok jego zastępca - dr Wacław Tokarz\nSikorski przyszedł na świat 20 maja 1881 roku w Tuszowie Narodowym pod Mielcem w zaborze austriackim. Pochodził z niezamożnej rodziny. Miał trójkę rodzeństwa. Jego ojciec, Tomasz, w młodości był nauczycielem i organistą. Matka, Emilia, dorabiała, szyjąc ubrania i dostarczając pocztę. Jako młodzieniec Władysław przeniósł się do Lwowa, gdzie ukończył gimnazjum i zdał maturę. Tam rozpoczął studia techniczne na politechnice. Już wówczas wykazywał zainteresowanie polityką. Zaczął aktywnie wspierać środowiska Narodowej Demokracji Romana Dmowskiego. Po uzyskaniu dyplomu odbył jednoroczną służbę wojskową w armii austrowęgierskiej pod Wiedniem. Dorobił się stopnia podporucznika rezerwy piechoty. Po powrocie do Lwowa rzucił się w wir pracy konspiracyjnej. Poznał Józefa Piłsudskiego i nawiązał współpracę z Polską Partią Socjalistyczną, która była wówczas największym stronnictwem niepodległościowym na dawnym obszarze Rzeczpospolitej. W owym czasie jej Organizacja Bojowa dokonywała szeregu aktów o charakterze terrorystycznym (zamachy, rabunki, napady na pociągi). Rolą Sikorskiego w partii było prowadzenie wykładów na tematy wojskowe.\nSikorski nad Wkrą, 1920 r.\nSikorski był współtwórcą legalnej organizacji paramilitarnej, tzw. Związku Strzeleckiego, który stanowił zalążek przyszłych Legionów Polskich. Wcześniej współorganizował powstały w 1908 roku tajny Związek Walki Czynnej, którego najważniejszym zadaniem była walka z rosyjskim zaborcą. Kluczem do odzyskania niepodległości miało być wywołanie powstania w Królestwie Kongresowym (zaborze rosyjskim) przy wsparciu Austro-Węgier. Pierwsze skrzypce w organizacji grał Piłsudski. Ważne w niej role ogrywali m.in. Kazimierz Sosnkowski, Marian Kukiel i Walery Sławek. Już na początku Sikorski podpadł kolegom, gdy nie zjawił się na spotkaniu inaugurującym powstanie związku (podobno właśnie w tym czasie zdawał egzamin na politechnice)3. Do jego głównych obowiązków należało nauczanie przyszłych powstańców o sztuce wojennej. Był bowiem jednym z niewielu członków obu organizacji, który posiadał jakiekolwiek wyszkolenie wojskowe.\nRównolegle do działalności konspiracyjnej jako członek Polskiego Stronnictwa Postępowego brał udział w legalnym życiu politycznym. Partia głosiła hasła, pod którymi mogłoby się podpisać większość współczesnych, lewicowo-postępowych ruchów: laicyzacja szkolnictwa, rozdział Kościoła i państwa, demokratyzacja prawa wyborczego.\nPo wybuchu pierwszej wojny światowej Sikorski został zmobilizowany do cesarskiej armii. Udało mu się jednak wymigać z wojska i w sierpniu 1914 roku stawił się u Piłsudskiego, który powierzył mu dalsze organizowanie i rekrutację ochotników do związków strzeleckich, a potem tworzonych za zgodą władz austrowęgierskich Legionów Polskich. Został szefem Departamentu Wojskowego w czymś na kształt namiastki polskiego rządu w Galicji – Naczelnym Komitecie Narodowym.\nW czasie Wielkiej Wojny wystąpił pierwszy poważny konflikt pomiędzy Sikorskim a Piłsudskim. Dotyczył on wyboru zaborcy, na którym Polacy mieli oprzeć swoją walkę z carską Rosją. Ten pierwszy pozostawał wiernym i lojalnym poddanym Austro-Węgier. Marzyło mu się powstanie w przyszłości królestwa Polsko-Austro-Węgierskiego. Drugi natomiast stopniowo przechodził na pozycję proniemieckie. Uważał, że to w Cesarstwie Wilhelma II należy upatrywać szansy na odrodzenie Polski. Z czasem jednak, wobec braku wyraźnych gwarancji politycznych ze strony Niemców, Piłsudski sprzeciwił się dalszemu zaciągowi Polaków do tworzonej u boku państw centralnych armii, tzw. Polnische Wehrmacht. Sikorski, który do tego czasu dorobił się stopnia pułkownika, obstawał za kontynuowaniem poboru. W jego opinii takie silne wojsko miało stać się zalążkiem przyszłej, w pełni polskiej armii.\nDo tego dochodziły konflikty ambicjonalne. Komendant widział w przyszłym premierze konkurenta, który mógł zagrozić jego pozycji jako dowódcy legionowego i przywódcy niepodległego państwa. Sikorski spotkał się z bezpardonowym atakiem propagandowym ze strony piłsudczyków. Organizowali oni przeciw niemu demonstracje i rozlepiali na ulicach plakaty zarzucające mu zdradę i nadużycia finansowe. Szef Departamentu Wojskowego mógł z kolei liczyć na obronę i poparcie ze strony konserwatywnej i demokratycznej prawicy.\nPo podpisaniu przez państwa centralne i Rosję traktatu pokojowego w Brześciu w marcu 1918 roku Sikorski wyraźnie sprzeciwił się jego zapisom dotyczącym przekazania Ukrainie Chełmszczyzny. W rezultacie został uwięziony w obozie jenieckim pod zarzutem zdrady stanu. Po kilku miesiącach wypuszczono go jednak na wolność.\nPo 1918 roku związał swoją karierę z Wojskiem Polskim. W okresie wojny polsko-ukraińskiej jako kwatermistrz w Dowództwie Wschód Tadeusza Rozwadowskiego zajmował się pozyskiwaniem pomocy dla obrony Lwowa oraz organizowaniem armii. Dowodząc dywizją piechoty, wziął aktywny udział w walkach z Ukraińcami, a w okresie wojny z bolszewikami wykazał się doskonałymi umiejętnościami bojowymi, uczestnicząc w Bitwie Warszawskiej. Po kolejnych nominacjach otrzymał w końcu stopień generała dywizji i funkcję szefa Sztabu Generalnego.\nPozostając w wojsku, generał wykazywał zainteresowanie działalnością polityczną. Powołał organizację Honor i Ojczyzna, w skład której weszło wielu jego późniejszych stronników, m.in. Marian Kukiel. Utrzymywał także towarzyskie kontakty z czołowymi politykami II RP: Wincentym Witosem, Maciejem Ratajem i prezydentem Gabrielem Narutowiczem. Od grudnia 1922 roku do maja 1923 roku piastował funkcję premiera Polski oraz ministra spraw wewnętrznych. Jego głównym zadaniem pozostawało uspokojenie sytuacji w kraju po zabójstwie Narutowicza oraz walka z galopującą inflacją. W czasie swojego premierostwa dał wyraz niechęci do współpracy z Piłsudskim, którego machinacje zmierzają do wywołania chaosu, mówił Ratajowi4. Różnice pomiędzy Sikorskim a Naczelnikiem Państwa dotyczyły również kierunku polityki zewnętrznej.\nSikorski w sztabie armii „Wkra”, 1920 r.\nPrawdopodobnie na początku lat dwudziestych Sikorski nawiązał współpracę z francuską misją wojskową w Warszawie. Za jej pośrednictwem przekazywał szefowi francuskiego Sztabu Generalnego Ferdynandowi Fochowi kopie tajnych dokumentów, m.in. protokół posiedzenia polskiej Rady Ministrów z 18 stycznia 1922 roku dotyczący spraw zagranicznych i wojskowych. Wydaje mi się konieczne zwrócić Pańską uwagę na bardzo poufny charakter tego dokumentu oraz na konieczność zachowania absolutnej tajemnicy, jeśli chodzi o źródło informacji, po pierwsze, aby oszczędzić generałowi Sikorskiemu poważnych trudności, po drugie, by zachować korzyści, jakie wynikają z posiadania źródła informacji, szczególnie wartościowego – pisał do Focha kierownik francuskiej misji wojskowej generał Dupont. Sprawozdanie zawierało omówienie przez polski rząd kierunków polityki zagranicznej, wraz z nazwiskami pro- i antyfrancuskich polityków oraz przemysłowców w Polsce5.\nFrancuzi docenili ich nowego agenta, który dostarczy im tak cennych informacji na temat ich wschodniego partnera. Jeszcze zanim Sikorski został premierem, otrzymał od nich zaproszenie do odwiedzenia Paryża. W czasie swojej wyprawy nad Sekwanę nawiązał wiele znajomości i obserwował wielkie manewry wojskowe. Rozmawiał z legendarnymi marszałkami, zwycięzcami Wielkiej Wojny za zachodnim froncie: Fochem, Philippem Pétainem, a także generałem Maximem Weygandem. Na początku maja 1923 roku doprowadził do wizyty Focha w Polsce. Podróż do kraju nad Sekwaną utwierdziła go w przekonaniu, że jedyną szansą na zapewnienie bezpieczeństwa Rzeczpospolitej jest silne związanie jej sojuszem militarnym i politycznym z Francją. W tym zakresie różnił się od Piłsudskiego, który do końca życia pozostawał nieufny wobec Francuzów. Istotnym osiągnięciem jego premierostwa było doprowadzenie do uznania przez państwa zachodnie wschodnich granic Polski.\nW latach późniejszych Sikorski pełnił m.in. funkcję ministra do spraw wojskowych. Ponownie odwiedził Francję, gdzie negocjował uzyskanie dostaw broni do Polski. Wykazał wówczas zręczność w obcowaniu z Francuzami i umiejętność pozyskiwania ich sympatii6 – wspominał polski dyplomata, Stanisław Schimitzek. Jednocześnie coraz bardziej pogłębiał się konflikt pomiędzy nim a piłsudczykami. Jego działania w tym zakresie miały charakter defensywnych odpowiedzi na zaciekłe ataki zwolenników Marszałka.\nW czasie przewrotu majowego 1926 roku pełnił obowiązki dowódcy okręgu we Lwowie. Na wezwania premiera Wincentego Witosa, aby wraz z dywizją natychmiast przybył do Warszawy w celu stawienia czoła oddziałom Piłsudskiego, odpowiedział dopiero następnego dnia. Wysłał zaledwie jeden pułk piechoty i to okrężną drogą. Pozostawał zatem na uboczu gorących wydarzeń politycznych i przyjął wobec nich postawę raczej wyczekującą. Tłumaczył, że wojsko potrzebne mu jest do pilnowania granicy z sowiecką Rosją7. Dzięki temu Marszałek pozwolił mu utrzymać swoje stanowisko w armii jeszcze przez dwa lata. Po tym okresie uzyskał status generała do dyspozycji. Aż do 1939 roku nie zajął już żadnej oficjalnej funkcji w polskim wojsku.\nWyeliminowany przez dawnych kolegów z życia publicznego i pozbawiony przydziału służbowego Sikorski zajął się przede wszystkim pisaniem i publikowaniem książek z zakresu wojskowości. Studiował także we Francji, gdzie utrzymywał bliskie relacje z tamtejszymi politykami. Pozostawał w zdecydowanej opozycji do władzy sanacyjnej. Jej przedstawiciele uważali go za zagrożenie i próbowali utrudniać mu wszelką działalność polityczną. Wywiad z kolei bacznie go obserwował, podejrzewając, że może on być francuskim agentem. Przykładowo jego spotkania z francuskim ambasadorem Julesem Laroche’em odbywały się u osób trzecich, gdyż zarówno jego dom, jak i on sam poddane zostały ścisłemu nadzorowi8. Jego sprawie nadano kryptonim „Parchanie” od nazwy jego majątku na Kujawach. Nigdy jednak nie zgromadzono wystarczających dowodów, aby postawić go przed sądem9.\nNie bez podstaw piłsudczycy obawiali się generała. W czasie wizyty Rydza-Śmigłego w Paryżu w 1936 roku, która miała na celu zdobycie pomocy finansowej na rozwój polskiej armii, Sikorski sugerował francuskim władzom, aby uzależnili udzielenie jej od zdymisjonowania ministra spraw zagranicznych Józefa Becka. Za pośrednictwem czechosłowackiego posła ostrzegał je, iż jeśli dadzą reżimowi pieniądze, Beck obróci je przeciwko Francji, albo na podtrzymanie reżimu. (…) Reżim nie powinien otrzymać pieniędzy i poparcia bez poświęcenia głowy Becka10. Według niego Niemcy stanowiły śmiertelne zagrożenie dla Rzeczpospolitej, a szef MSZ poprzez zbytnie zbliżenie z Hitlerem prowadził kraj na skraj przepaści. Jedyny ratunek dla Polski Sikorski upatrywał w trwałym sojuszu z Francją.\nCoëtquidan, wrzesień 1922 roku. Józef Beck, Władysław Sikorski, Ignacy Matuszewski\nPrzez całe lata trzydzieste generał był w stałym listownym kontakcie z zamieszkałym w Szwajcarii byłym premierem i słynnym kompozytorem Ignacym Paderewskim. Wokół niego próbował budować antyrządową, demokratyczną siłę. W 1936 roku wraz z Wincentym Witosem i generałem Józefem Hallerem powołał do życia organizację polityczną, którą od nazwy miejscowości, gdzie zamieszkiwał Paderewski, nazwano Front Morges. Jej głównym zadaniem miało być skoordynowanie działań antysanacyjnej opozycji i obalenie dyktatorskich rządów w Polsce. Dla osiągnięcia tego celu dopuszczano użycie środków fizycznych, tj. zamachu stanu. [Sikorski] Opowiadał o przygotowaniach, jakie poczynił szczególnie w kołach wojskowych. (…) Spodziewa się, że przewrotu będzie można dokonać na wiosnę. Może się to stać drogą masowego nacisku albo gwałtu. Trzeba być gotowym na jedno i drugie11 – zapisał w swoim diariuszu Witos po spotkaniu z generałem w Nowy Rok 1936 roku. Piłsudczycy od dawna brali pod uwagę, że Generał może podjąć próbę siłowej zmiany władzy. Przykładowo 11 maja 1935 roku, a więc dzień przed śmiercią Marszałka, na odprawie dowódca 28 Dywizji Piechoty generał Bończa-Uzdowski ostrzegał, że należy spodziewać się puczu czynionego przez Sikorskiego12. Przyszły premier polskiego rządu na uchodźstwie otrzymał oficjalny zakaz pojawiania się na pogrzebie Piłsudskiego13.\nWilla Paderewskiego w Morges\nOrganizacja była jednak zbyt słaba, aby zorganizować przewrót. Dwiema głównymi cechami Frontu Morges były: bezwzględne, bezkrytyczne frankofilstwo oraz żywa niechęć do Piłsudskiego – pisał publicysta Stanisław Cat-Mackiewicz. – (…) prawie wszyscy kierownicy Frontu Morges składali się z ludzi, których Piłsudski osobiście skrzywdził lub pognębił. Toteż antypiłsudskizm stanowił najsilniejszy akcent działalności tego frontu14. Jego politycznym ramieniem w kraju było Stronnictwo Pracy. Partia posiadała ambicję zbudowania szerokiej, opozycyjnej koalicji wielu stronnictw. Jednak zarówno narodowa prawica Dmowskiego, jak i socjaliści odmówili z nią współpracy. Jedynie ludowcy ze Stronnictwa Ludowego przystąpili do konfederacji. Programowo miała charakter chadecki i zagospodarowywała polityczne centrum. Odwoływała się do społecznych nauk Kościoła katolickiego i hasła walki z totalitaryzmem15. Pomimo, że wspierało ją szereg znanych postaci z różnych stron sceny politycznej, np. Wojciech Korfanty, Stanisław Mikołajczyk, Aleksander Ładoś, Stanisław Kot czy Stanisław Grabski, nie uzyskała większego poparcia społecznego wśród Polaków.\nUtrzymywanie wzajemnych kontaktów przedstawicieli europejskiej arystokracji i rodów monarszych w latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku było jednym z elementów utrwalania dobrych relacji pomiędzy państwami oraz umacniania więzi łączących rodziny szlacheckie na kontynencie. Reprezentanci polskiej warstwy wyższej chętnie odwiedzali światowe stolice, biorąc udział w królewskich ślubach, chrzcinach następców tronu, pogrzebach i innych ważnych uroczystościach. Prywatnie i oficjalnie spotykali się z królami i książętami, uczestniczyli w ucztach, balach, przedstawieniach, polowaniach, a więc wszystkich aktywnościach przynależnych arystokracji. Wyjątkową aktywność w tym zakresie wykazywał ostatni ordynat łańcucki Alfred Antoni Potocki.\nDiuk Kentu w mundurze oficera Royal Air Force\nAlfred pochodził z jednej z najstarszych, najbogatszych i najpotężniejszych rodzin szlacheckich, której początki sięgają dwunastego wieku. W historii Polski jej reprezentanci pełnili ważne funkcje polityczne i społeczne, pozostając nośnikami idei monarchistycznych. Na początku dziewiętnastego wieku Potoccy stali się właścicielami zamku w Łańcucie (przejęli go z rąk innego szlacheckiego rodu, Lubomirskich), który ma ogromną wartość historyczną i na przestrzeni dziejów odgrywał trudną do przecenienia rolę w budowaniu tożsamości kulturowej i narodowej Polaków. Gościł królów i szefów rządów. To tam w 1410 roku król Władysław Jagiełło z wielkim księciem litewskim Witoldem omawiali plan rozprawienia się z zakonem krzyżackim. Zamek udzielił schronienia zwolennikom Konstytucji 3 maja oraz ofiarom rewolucji francuskiej. Przez sześć miesięcy mieszkał w nim Tadeusz Kościuszko. Szczególnie istotną rolę rezydencja odegrała w dwudziestoleciu międzywojennym, stając się miejscem spotkań ważnych osobistości ówczesnej sceny politycznej Europy. Odbywały się w niej bale dyplomatyczne, turnieje tenisowe i organizowane z dużym rozmachem polowania.\nJako gospodarz zamku Alfred Potocki stał się ważną postacią w nowo odrodzonej Rzeczpospolitej. Przyjmował go papież Pius X, prezydent USA Franklin Delano Roosevelt i ówcześni monarchowie. Polował z Hermannem Goeringiem i francuskim marszałkiem Philippe’em Pétainem. W czerwcu 1937 roku gościł w Londynie. W Pałacu Buckingham spotkał się z królem Jerzym VI i królową Elżbietą. (…) Wczoraj zjadłem obiad w towarzystwie króla i królowej – pisał w liście do matki. – On był jak zawsze uprzejmy i pełen powagi, pomimo że wyglądał raczej na wychudzonego i zmęczonego. Królowa jest pełna wdzięku, wspaniała rozmówczyni i pięknie się ubiera. Otrzymali moje zaproszenie do Łańcuta. Król powiedział, że bardzo żałuje, ale w chwili obecnej nie może. Ale Książę i Księżna Kentu przyjadą pod koniec lipca.\nPotocki spędził weekend w towarzystwie książęcej pary Sutherland oraz odbył szereg spotkań z brytyjskimi politykami. W związku z odwołaniem planowanej wcześniej wizyty hitlerowskiego ministra spraw zagranicznych atmosfera w Londynie była wówczas napięta. Z powodu wydarzeń w ogarniętej wojną domową Hiszpanii przylot Konstantina von Neuratha został przełożony na bliżej nieokreśloną przyszłość. O bieżących wydarzeniach polski arystokrata został poinformowany przez Joachima von Ribbentropa podczas obiadu w niemieckiej ambasadzie. Ambasador Trzeciej Rzeszy w Anglii wykazywał objawy napięcia; jego twarz była przemęczona, a oczy rozmyte16. Nie było to ich pierwsze spotkanie. Panowie poznali się w październiku 1935 roku. Von Ribbentrop gościł wówczas w Łańcucie, gdzie wraz z gospodarzem polował i grał w golfa. Potem Potocki wielokrotnie widywał Niemca w Berlinie, podobnie jak innych nazistowskich dygnitarzy. Po podpisaniu deklaracji o nieagresji w styczniu 1934 roku utrzymywanie polsko-niemieckich kontaktów było jednym z elementów budowania dobrych relacji pomiędzy obydwoma krajami. Arystokrata miał w tym aktywny udział.\nPomysł, aby zaprosić brytyjskiego króla do Polski, nie był niczym niezwykłym. Wcześniej w odrodzonej w 1918 roku Rzeczpospolitej gościli m.in. królowie Rumunii – Ferdynand i Karol II wraz z następcą księciem Michałem. Choć zwykle wizyty takie miały charakter prywatny, bardzo często towarzyszyły im rozmowy czysto polityczne. Zwłaszcza gdy pozycja danego władcy czy księcia w rodzimym kraju była wysoka i jego wpływ na rząd znaczący. Tak też było w przypadku Jerzego VI, który od zaledwie ośmiu miesięcy zasiadał na królewskim tronie. W grudniu 1936 roku zastąpił swojego brata Edwarda VIII, zmuszonego do abdykacji po skandalu związanym z jego zamiarem poślubienia Amerykanki i podwójnej rozwódki Wallis Simpson.\nDzieci Jerzego V,diuk Kentu – pierwszy z prawej, na dole\nFaktyczne powody jego rezygnacji z angielskiej korony były jednak inne. Edward był zbyt proniemiecki, a właściwie prohitlerowski. Do tego pragnął ingerować w poczynania angielskiego rządu oraz prowadzić swoją politykę zagraniczną, nie zawsze zgodną z linią MSZ. Premier Stanley Baldwin nie mógł pozwolić sobie na konkurencyjny ośrodek władzy prowadzący własną politykę. Spisek zawiązany przez niego we współpracy z Kościołem anglikańskim i dziennikiem „The Times” doprowadził do abdykacji Edwarda i koronowania jego młodszego brata.\nPrzyjazd Jerzego VI byłby pierwszą wizytą członka brytyjskiej rodziny królewskiej na terenie Polski od czasu odzyskania przez nią niepodległości. Niestety, obowiązki monarchy nie pozwoliły mu na opuszczenie Wielkiej Brytanii. Zastąpić go miał młodszy brat – książę Jerzy.\nArystokrata był piątym dzieckiem i czwartym synem króla Jerzego V (panowanie: 1910–1936) oraz królowej Marii. Przyszedł na świat 20 grudnia 1902 roku w Norfolk na środkowym zachodzie Anglii. Od najmłodszych lat wyróżniał się niezwykłą urodą oraz inteligencją. W szkole uzyskiwał najlepsze stopnie spośród braci. Był też najbardziej ruchliwym i psotliwym ze wszystkich książęcych, a potem królewskich potomków. Szczególne zdolności wykazywał w nauce języków obcych. Z biegiem czasu biegle władał francuskim, hiszpańskim, włoskim i niemieckim, a podczas jednej z wizyt w Holandii zaskoczył miejscowych, zagadując do nich w ich rodowitej mowie17. Interesowała go także sztuka oraz dyscypliny sportowe. Perfekcyjnie jeździł konno, pięknie grał na pianinie i zbierał dzieła sztuki. Zamiast polowań uwielbiał prowadzić szybkie samochody oraz nauczył się pilotować samolot.\nW wieku trzynastu lat, tak jak jego starszych braci, wysłano go do Royal Naval College (szkolącej przyszłych oficerów marynarki wojennej) w Osborne, a następnie Dartmounth. Pomimo męczącej, chronicznej choroby morskiej oraz ciągłej bezsenności dorobił się stopnia porucznika. Po dziesięciu latach zrezygnował z kariery wojskowej. Zatrudnił się jako urzędnik w brytyjskim MSZ, a następnie w ministerstwie spraw wewnętrznych. W międzyczasie wraz ze starszym bratem Edwardem (księciem Walii, potem królem Edwardem VIII, a następnie po abdykacji księciem Windsoru) odbył kilkumiesięczną wyprawę po Ameryce Południowej.\nDiuk i księżna Kentu\nJerzy i Edward byli bardzo do siebie podobni. Mieli zbliżony temperament oraz zainteresowania. Książę Walii był kimś w rodzaju pierwszych brytyjskich celebrytów lat dwudziestych i trzydziestych. Jego zdjęcia pojawiały się na pierwszych stronach gazet. Uwielbiał nocne życie i muzykę jazzową. Nosił najmodniejsze, amerykańskie garnitury. Odznaczał się niechęcia do tradycyjnej, królewskiej etykiety, co potem było jednym z powodów jego abdykacji. Wokół jego romansów nieustannie wybuchały skandale. To dzięki niemu młody Jerzy poznał uroki życia towarzyskiego. Zaczął aktywnie korzystać z przywilejów, jakie dawało mu bogactwo, szlacheckie pochodzenie oraz wrodzony wdzięk. Większość czasu spędzał w kasynach i nocnych klubach Londynu. Odkrył alkohol oraz damskie towarzystwo. Wdawał się w liczne romanse ze znanymi aktorkami i piosenkarkami. W orbicie jego zainteresowań znajdowały się nie tylko kobiety, ale i mężczyźni. Jego kochankami byli: argentyński ambasador, sowiecki szpieg Anthony Blunt oraz słynny brytyjski aktor, kompozytor i śpiewak Noël Coward. Podczas jednej z nocnych eskapad Jerzy i Coward zostali aresztowani pod zarzutem szerzenia pornografii, podczas gdy uszminkowani i w damskim przebraniu przechadzali się ulicami angielskiej stolicy18.\nPrzez amerykańską przyjaciółkę Kiki Preston książę uzależnił się od morfiny i kokainy. Ze szponów nałogu pomógł mu się wydostać Edward, który zadbał również o to, aby jego młodszy brat zakończył znajomość z narkomanką. W 1934 roku Jerzy uznał, że po szaleństwach młodości nadszedł czas stabilizacji. Poślubił miłość swojego życia – piękną dwudziestosiedmioletnią księżniczkę Grecji i Danii – Marinę.\nKobieta była wnuczką cara Rosji Aleksandra II (panowanie: 1855–1881) oraz króla Grecji Jerzego I (panowanie: 1863–1913). Obaj władcy zginęli w wyniku zamachów. Pierwszy został rozerwany przez bombę wrzuconą do jego karety w Sankt Petersburgu przez polskiego rewolucjonistę Ignacego Hryniewieckiego. Drugiego natomiast dosięgła kula złodzieja i bandyty, kiedy z tylko jednym ochroniarzem przechadzał się ulicami Saloników. Niewiele szczęścia miał jego syn i wujek Mariny król Aleksander I, który zasiadał na tronie Grecji w latach 1917–1920. Podczas spaceru jego pies został zaatakowany przez dwie małpy. Próbując rozdzielić zwierzęta, król został ugryziony przez jedną z nich w nogę i ramię. W wyniku zakażenia krwi wkrótce zmarł.\nKsiężniczka przyszła na świat 13 grudnia 1906 roku w Atenach jako dziecko księcia Mikołaja oraz Rosjanki, księżniczki Eleny Władimirownej. Matka ledwie przeżyła poród swojej trzeciej córki. Ciężko zachorowała i spędziła kilka miesięcy w łóżku, walcząc o życie19. Podobnie jak jej dwie starsze siostry Marina od najmłodszych lat wyróżniała się nieprzeciętną urodą. W dzieciństwie dużo podróżowała po Europie, poznając świat monarszych rodzin i wielkiej arystokracji. Sporo czasu spędziła na dworze carskim w Rosji, zanim bolszewicy nie zamordowali cara i członków jego rodziny.\nPo wybuchu pierwszej wojny światowej w Grecji doszło do bratobójczych walk pomiędzy rządowymi siłami premiera Venizelosa opowiadającego się po stronie państw Ententy (Anglii, Rosji i Francji) a zwolennikami króla (szwagra niemieckiego kajzera Wilhelma) domagającego się zachowania przez jego kraj pełnej neutralności. W efekcie doszło do alianckiej inwazji oraz bombowego ostrzału Aten z jednego z francuskich niszczycieli. Siły rojalistyczne przegrały. Marina wraz z rodziną została zmuszona do emigracji. Przeniosła się do neutralnej Szwajcarii, a następnie po obaleniu monarchii w Grecji i ogłoszeniu powstania republiki, do Francji. To tam poznała Zoję de Stoeckl, późniejszą żonę Polaka, Alfonsa Poklewskiego-Koziełła.\nWiadomość o zaręczynach Mariny i Jerzego została niezwykle dobrze przyjęta w pałacu Buckingham. Brytyjski król i królowa byli pod wrażeniem urody, inteligencji i nienagannych manier wybranki serca ich syna. Jej szlacheckie pochodzenie nie pozostawiało wątpliwości co do słuszności wyboru księcia. Marina jest bardzo piękna i czarująca. Będzie cudownym dodatkiem do naszej rodziny20 – pisał Jerzy V. Parę połączyła gorąca miłość. Dla małżonki młodzieniec (w listopadzie 1934 roku mianowany oficjalnym tytułem księcia Kentu) porzucił dotychczasowy tryb życia. Pozostał jednak niezwykle aktywny. Dużo czytał, zarówno książki, jak i gazety. Spośród wszystkich członków rodziny był najlepiej poinformowany co do uwarunkowań politycznych i społecznych w kraju. Szczególnie interesowała go sytuacja socjalno-bytowa robotników w Wielkiej Brytanii. Odwiedzał fabryki i dokonywał inspekcji warunków, w jakich pracowali. Był też przywódcą brytyjskiej loży masońskiej. Coraz bardziej absorbowała go także polityka międzynarodowa. Szczególną jego uwagę przykuwał rozwój sytuacji w nazistowskich Niemczech oraz ich lider – Adolf Hitler.\nROZDZIAŁ 3.DOSTOJNI GOŚCIE W ŁAŃCUCIE\nPomysłodawczynią wydelegowania do Polski księcia Kentu w zastępstwie brytyjskiego króla była bliska przyjaciółka jego żony Mariny – Zoja Poklewska-Koziełł. Zoja była wnuczką austriackiego arystokraty i carskiego dyplomaty Edwarda de Stoeckl, który zapisał się w historii przeprowadzeniem jednej z najbardziej udanych transakcji międzynarodowych. W 1868 roku jako reprezentant Rosji w Ameryce odsprzedał Stanom Zjednoczonym Alaskę za ponad siedem milionów dolarów. Według krążących wówczas plotek miał on przekupić szereg amerykańskich kongresmenów, aby zagłosowali za podpisaniem kontraktu. Jak się potem okazało, zakup z pozoru niezbyt wartościowej, pokrytej śnieżną tundrą ziemi był strzałem w dziesiątkę. Nowi właściciele zarobili o wiele więcej na eksploatacji tamtejszych bogatych w gaz i ropę złóż.\nKsiążę Jerzy (w jasnym garniturze) z małżonką Mariną i towarzyszące im osoby na schodach katedry wawelskiej. Widoczni m.in.: hrabia Adam Potocki (trzeci z lewej w pierwszym rzędzie), Alfons Koziełł-Poklewski (czwarty z lewej w pierwszym rzędzie) i hrabia Benedykt Władysław Tyszkiewicz (za księciem Kentu)\nRodzice Zoi mieli szerokie znajomości w szlacheckich kręgach Europy. Zwłaszcza jej matka, baronowa Agnes de Stoeckl, znała wpływowe osobistości światowej arystokracji i finansjery. Dzięki tym kontaktom Zoja poznała w Paryżu Marinę. Panie studiowały razem i bardzo się zaprzyjaźniły. W 1919 roku de Stoeckl wyszła za mąż za polskiego dyplomatę i przemysłowca Alfonsa Poklewskiego-Koziełła. Ten wywodził się ze średniozamożnej szlachty o długich tradycjach. Jego przodek Michał Poklewski-Koziełł był posłem na Sejm Czteroletni21. Z kolei dziadek Alfonsa i jego brat byli twórcami imperium przemysłowo-kupieckiego na Syberii i Uralu. Nazywani byli „syberyjskimi Rockefellerami”. W przedrewolucyjnej Rosji Koziełł został zapamiętany jako uczciwy pracodawca, który dbał o robotników. Jego solidnie zbudowane fabryki funkcjonują po dzień dzisiejszy. W swoich zakładach licznie zatrudniał polskich zesłańców i udzielał im wszelkiej pomocy materialnej. Budował im szpitale, kościoły i ochronki, czym zasłużył sobie wśród carskiej policji na miano „zażartego Polaka” i „polskiego, małego króla”.\nMłody Alfons ukończył matematykę na Uniwersytecie Petersburskim. Wziął udział w pierwszej wojnie światowej, uzyskując stopień rotmistrza oraz medale za odwagę. Potem był członkiem Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego. W 1917 roku bolszewicy przejęli władzę w Rosji. Rewolucja była wielką tragedią dla naszej rodziny i wielu innych, których całe majątki zostały zagrabione w przeciągu jednej nocy22 – wspominał jego syn Vincent. Alfons został zmuszony przenieść się do Anglii, gdzie poznał Zoję. Świadkiem na ich ślubie był Dymitr Romanow, jeden z zabójców słynnego mnicha Rasputina, który miał ogromny wpływ na rodzinę ostatniego cara Rosji23.\nPrzez 11 lat Alfons był radcą przy polskiej ambasadzie w Londynie. W latach trzydziestych powrócił do ojczyzny i objął funkcję generalnego dyrektora koncernu Śląskie Kopalnie i Cynkownie. Dzięki niemu i jego małżonce w 1937 roku udało się zorganizować przyjazd księżnej i księcia Kentu. Zanim jednak para przekroczyła granice Polski, błyszczącym rolls-royce’em w błyskawicznym tempie przemierzyła nazistowskie Niemcy. Diuk przejął obowiązki kierowcy, a Marina podziwiała widoki, siedząc tuż obok. Na tylnym siedzeniu wygodnie wylegiwał się znudzony szofer. Był to najczęstszy sposób, w jaki podróżowali po Europie. Odwiedzili Monachium i Hamburg. Gościli u księcia Meklemburgii w bałtyckim resorcie Heiligendamm.\nW piątek 30 lipca przekroczyli polsko-niemieckie przejście graniczne, zatrzymując się na kilka dni w katowickiej posiadłości Poklewskich. Tam urządzono im uroczyste przyjęcie z udziałem członków polskiej arystokracji oraz angielskiego konsula. Wraz z gospodarzami zwiedzili Śląsk. W trakcie pieszej przechadzki po Katowicach wzbudzali ogromną ciekawość i zainteresowanie przechodniów. Wszędzie, gdzie się pojawiali, przyjmowani byli z największymi honorami należnymi samej parze królewskiej. Dwa dni po przyjeździe udali się do Krakowa, gdzie wydano na ich cześć uroczyste śniadanie w należącym do hrabiego Adama Potockiego pałacu „Pod Baranami”. Złożyli bukiet czerwonych róż na grobie Marszałka Piłsudskiego na Wawelu i zwiedzili inne, największe atrakcje turystyczne miasta: Barbakan, Bramę Floriańską, sukiennice i Bibliotekę Jagiellońską. Nierozłącznie towarzyszyło im dwóch detektywów Scotland Yardu oraz komisarz angielskiej policji, którzy czuwali nad ich bezpieczeństwem. Uwagę mieszkańców zwracał niecodzienny, luksusowy samochód, którym poruszała się para po mieście.\nW poniedziałek wraz z Poklewskimi udali się pociągiem do Łańcuta, gdzie mieli spędzić kilka następnych dni. W tym samym czasie do pałacu dotarło szereg dostojnych polskich osobistości. Byli wśród nich politycy i przedstawiciele wyższych sfer: minister Józef Beck z żoną, dyrektor jednego z departamentów MSZ Roman Potocki, ówczesny ambasador Rzeczpospolitej w USA i brat gospodarza Józef Potocki, hrabia Benedykt Tyszkiewicz, książęta: Czartoryski, Lubomirski i Radziwiłł, arcybiskup metropolita Andrzej Sapieha oraz wojewoda lwowski Alfred Biłyk. Zagranicę reprezentował książę Lichtenstein wraz z żoną Elżbietą. Goście stanowili „śmietankę” polskiej arystokracji, co świadczy o dużej wadze i doniosłości wydarzenia. W Łańcucie stawił się także brytyjski chargé d'affaires Sir Avery (zastępca ambasadora Kennarda). Jego obecność wskazywała na chęć przeprowadzenia rozmów politycznych. (…) ks. Kentu istotnie objął rolę „podróżującego księcia” pełnioną dawniej przez księcia Walii. Wizyty książąt angielskich na kontynencie, mające oficjalnie charakter towarzyski, w istocie łączą się z angielskimi posunięciami politycznymi24 – pisało wówczas wileńskie „Słowo”.\nNa łańcucki dworzec po gości wyjechał, zakupiony wcześniej w Paryżu, piękny, dworski powóz. Ciągnęły go cztery rasowe konie. Z przodu zasiadło dwóch woźniców w wytwornych frakach. Dwóch kolejnych stało na baczność z tyłu otwartej karety. Podczas gdy książęca para wysiadała ze swojego wagonu, orkiestra pałacowa odegrała brytyjski hymn narodowy. Pod bramą rezydencji zgromadzili się dziennikarze. Ich przyjazd do pałacu został zarejestrowany kamerą dla potrzeb kroniki filmowej. Wykonano szereg pamiątkowych zdjęć, na których uwieczniono większość z kilkunastu gości. W centralnym punkcie stał uśmiechnięty diuk, a zaraz obok niego Józef Beck. Anglik mógł czuć się wyróżniony, skoro na spotkanie z nim przybył przedstawiciel najwyższych władz i główny kierowniczy polskiej polityki zagranicznej. Niestety nie wiadomo, czego dotyczyły ich rozmowy.\nKsiężna otrzymała do dyspozycji jeden z najpiękniejszych apartamentów w pałacu. Składał się on z trzech pomieszczeń – sypialni, luksusowej łazienki oraz salonu. Podobne mieszkanie otrzymał także książę. Jadalnia łączyła oba apartamenty. W 1923 roku podczas oficjalnej wizyty w Polsce ulokowano w nich króla Rumunii Ferdynanda I wraz z królową Marią. Podobne pomieszczenia przygotowano również dla Becków, księżnej Lichtenstein i innych gości.\nProgram pobytu u Potockich obejmował m.in. zwiedzanie ich słynnej stadniny we wsi Albigowa, hodowli psów myśliwskich i pałacyku myśliwskiego w Potoku. Książę Kentu był zapalonym jeźdźcem. Szczególnie upodobał sobie jednego z moich koni, Nitouche, i ujeżdżał go każdego dnia wizyty – wspominał gospodarz. – Nitouche był smukły i szybki w galopie, a diuk uwielbiał galopować. Popołudniami goście grali w golfa, korzystali z kąpieli słonecznych w łańcuckich ogrodach i oglądali filmy nakręcone przy okazji wizyt innych, szanownych gości. Niezwykle we znaki dały się diukowi owady. Nie obeszło się bez wizyty w lokalnej aptece w celu zakupu środków na ukąszenia much i komarów.\nWieczorami organizowano wystawne przyjęcia. Trzeciego dnia odbył się bal maskowy, na którym przygrywała orkiestra. Księżna była zachwycona popisami muzyków. Z dumą prezentowała swoje umiejętności wokalne. Poklewska-Koziełł również popisywała się swoim głosem, wykonując szereg piosenek i wywołując burzę oklasków. Tańce trwały do drugiej nad ranem. Mimo to już o świcie książę dosiadł swojego rumaka i nie zważając na deszcz, udał się na długą przejażdżkę. Wziął też udział w polowaniu, choć nie podzielał zamiłowania swojego ojca do tego sportu. Ustrzelił samca sarny. Najbardziej lubił być w ciągłym biegu. Jeden z moich gości określił go mianem dynama, które spełnia swoje funkcje wyłącznie, gdy wprawi się je w ruch – komentował gospodarz.\nW czasie jednej z wycieczek krajoznawczych księżna Lichtenstein uległa poważnemu wypadkowi. Na drodze jej auta pojawiły się dwie furmanki. Pomimo sygnałów ostrzegawczych wysyłanych przez kierowcę woźnica nie ustąpił pierwszeństwa i nie zjechał na bok. W ostatniej chwili szofer uniknął zderzenia, gwałtownie zbaczając z jezdni. Samochód z wybitymi szybami wylądował do góry kołami w rowie. Świadkiem zdarzenia był lokalny proboszcz. Przekonany, że są ofiary śmiertelne, pobiegł do kościoła i przybiegł z olejami świętymi, aby udzielić im ostatniego namaszczenia. Na szczęście księżnej i pozostałym pasażerom nic się nie stało.\nKsiążę Jerzy (z prawej) w rozmowie z hrabią Alfredem Potockim i panią Zofią Koziełł-Poklewską przed zamkiem łańcuckim\nKentowie wyjątkowo upodobali sobie gościnę Potockich i postanowili przedłużyć pobyt o kilka dni. Przebywali w Łańcucie do 6 sierpnia. W piątek po południu w towarzystwie Poklewskich zasiedli do przyczepionej do pociągu specjalnej salonki i udali się w drogę powrotną do Katowic. W sobotę rano na zaproszenie jugosłowiańskiego księcia Pawła wyjechali do Belgradu, a następnie do Wiednia na spotkanie z byłym brytyjskim królem, księciem Windsoru25.\nWycieczka po Polsce zrobiła duże wrażenie na książęcej parze. Diuk do końca życia z sentymentem wspominał swój pobyt na terenach Rzeczpospolitej. Po latach jego syn Edward wyznał jeden z powodów ogromnej sympatii ojca dla Polaków: Kiedy pociąg z rodzicami wjeżdżał na stację w Rzeszowie, na peronie czekała na nich orkiestra dęta. Równo o 14.02 (godzina planowanego wjazdu pociągu na peron) zaczęli grać God Save the King. Tylko wielcy romantycy są skłonni grać na peronie, prawda?26 Książę wywarł niezwykle pozytywne wrażenie na gospodarzach. Urodzony sportowiec o smukłej i atletycznej sylwetce i czujnych, błyszczących oczach. Codziennie jeździł wierzchem, tańczył do późnych godzin nocnych i wyróżniał się w pokonywaniu przeszkód w zabawie w podchody. Wydawał się być nieustraszony i jeśliby dłużej pożył, mógłby stać się naturalnym liderem angielskiej młodzieży27 – pisał po latach Potocki.\nSzczegółów pobytu pary książęcej w Łańcucie próżno szukać w ówczesnej angielskiej prasie. Opisując szczegóły ich europejskiej podróży, gazety na Wyspach nic nie wspominały o Polsce. O tyle to dziwne, że cały plan podróży został opracowany wcześniej w Londynie, a zatem wiedziano, gdzie i kiedy pojawi się diuk z małżonką. Również hitlerowskie dzienniki milczały na ten temat. Pojawiła się w nich informacja, że oprócz Niemiec odwiedzą oni Jugosławię i Czechosłowację. Prasa niemiecka, tak zazwyczaj dobrze poinformowana o stosunkach polskich, tym razem okazała się niezmiernie „dyskretna” – dziwił się dziennikarz „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”.\nPobyt brytyjskich arystokratów w Polsce spotkał się natomiast z ogromnym zainteresowaniem rodzimej prasy. Niemal każda ogólnopolska gazeta dzień po dniu relacjonowała przebieg wizyty. Z okazji ich przyjazdu ukazał się specjalny numer oficjalnej wydawanej w Warszawie gazety zwolenników monarchii – „Głosu Monarchisty”. Był w całości poświęcony Windsorom i brytyjskiemu tronowi. Na jego pierwszej stronie znalazło się duże zdjęcie brata króla i jego małżonki z podpisem: Welcome in Poland! Ich Królewskie Wysokości Jerzy i Marina Księstwo Kentu. Autorzy zachwycali się ich doskonałym małżeństwem, podkreślając, że przez matkę, Helenę [z rodu Romanowów] ma księżna Marina krew słowiańską28. Dużo też miejsca poświęcili królowi Edwardowi VII oraz roli monarchii w ówczesnym systemie politycznym Anglii.\nPo ukazaniu się gazety w krajowej i zagranicznej prasie pojawiły się informacje, jakoby polscy zwolennicy korony mieli zaproponować diukowi objęcie tytułu króla Rzeczpospolitej. Z treści artykułów zdaje się wynikać, iż polska grupka monarchistyczna przy sposobności tej wizyty nie tylko wysławia zalety ustroju monarchistycznego, ale pragnęłaby nawet osadzić na tronie polskim księcia Kentu29 – pisała Ilustrowana Republika. Jeszcze dalej we wnioskach z lektury „Głosu” posunęły się dzienniki w krajach anglosaskich. Australijski „Morning Bulletin” donosił, że organ wykonawczy Polskiej Partii Monarchistów30 przyjął rezolucję zapraszającą diuka do przyjęcia polskiego tronu, na którym nie zasiadał nikt od 1796 roku. Została ona wysłana księciu, który z małżonką podróżuje właśnie po Polsce. Australijski dziennikarz powoływał się na „Głos Monarchisty”, w którym miały znaleźć się następujące sformułowania: (…) Polska leży pomiędzy Niemcami i Rosją. Jeśli Polska miałaby księcia Kentu za króla, powiązałoby to ją z największym światowym mocarstwem i największą demokracją [Wielką Brytanią]. Ponadto diuk posiada wszelkie atrybuty niezbędne do pełnienia roli monarchy31. Autor niniejszej książki nie znalazł jednak podobnych treści ani w specjalnym numerze pisma w całości poświęconym wizycie książęcej pary, ani we wcześniejszych jego wydaniach. Zresztą na prasową burzę wokół rzekomych propozycji polskich monarchistów odpowiedzieli sami redaktorzy gazety: „Głos Monarchisty” w całym swoim wrześniowym numerze nigdzie jasno nie wypowiedział się za księciem Kentu jako ewentualnym kandydatem do tronu polskiego – czytamy w październikowym wydaniu. Jednocześnie nie wykluczali jego kandydatury: (…) opinia [publiczna] może się zainteresować zagranicznym księstwem, ale z dynastii panującej (nie zdetronizowanej), zachodnio-europejskiej (nie środkowo-europejskiej) i cieszącym się zarówno moralnym prestiżem, jak i znaczeniem swego państwa na politycznej karcie świata32.\nKsiążę Kentu (drugi z prawej) z małżonką Mariną (druga z lewej) w towarzystwie hrabiego Benedykta Władysława Tyszkiewicza (trzeci z lewej) oraz państwa Alfonsa i Zofii Koziełł-Poklewskich. Fotografia wykonana w ogrodzie przy willi państwa Poklewskich przy ul. Jordana, gdzie bawiła para książęca podczas pobytu w Katowicach\nPozostający wówczas w niełasce polskiego rządu Władysław Sikorski nie uczestniczył w uroczystościach w Łańcucie. Nie było tam też żadnego reprezentanta Frontu Morges. Zapewne jednak generał czytał doniesienia prasowe na temat wizyty diuka oraz teoretycznej i mało realistycznej kwestii jego kandydatury na króla Polski. Nie mógł przewidywać, że za kilka lat sam złoży księciu taką propozycję i całkiem poważnie podejmie próbę jej urzeczywistnienia.\n1 Krzyżanowski Z., Brytyjska rodzina królewska w Polsce, RMF Classic, 12 lipca 2018, https://www.rmfclassic.pl/informacje/Obraz,12/Brytyjska-rodzina-krolewska-w-Polsce,35823.html [dostęp: 27 kwietnia 2020]\n2 Winnicka E., Londyńczycy, Wołowiec 2011.\n3 Wapiński R., Władysław Sikorski, Warszawa 1978, s. 24.\n4 Ibid., s. 128.\n5 Baliszewski D., Gibraltar. Tajemnica Sikorskiego, Warszawa 2017, s. 38–41.\n6 Schimitzek S., Drogi i bezdroża minionej epoki. Wspomnienia z lat pracy w MSZ (1920––1939), Warszawa 1976, s. 99.\n7 Pobóg-Malinowski W., Najnowsza historia polityczna Polski, t. 2, 1914–1939, Gdańsk 1990, s. 668.\n8 Laroche J., Polska lat 1926–1935. Wspomnienia ambasadora francuskiego, Warszawa 1966, s. 101.\n9 Baliszewski D., op. cit., s. 42.\n10 Cyt. za: Wieczorkiewicz P., Historia polityczna Polski, 1935–1945, Poznań 2014, s. 68.\n11 Witos W., Urywki z diariusza 1936–1939, Kultura, nr 1/195 – 2/196, Paryż 1964, s. 144.\n12 Zamorski K., Dzienniki (1930–1938), Warszawa 2011, s. 347.\n13 Popiel K., Generał Sikorski w mojej pamięci, Warszawa 1983.\n14 Mackiewicz S., Historia Polski od 11 listopada 1918 do 17 września 1939, Kraków 2012, s. 228.\n15 Wieczorkiewicz P., op. cit., s. 47–48.\n16 Potocki A., Master of Lancut: The Memoirs of Count Alfred Potocki, Londyn 1959, s. 227–228.\n17 King S., Princess Marina. Her life and times, Londyn 1969, s. 109.\n18 Warwick C., George and Marina, Duke and Duchess of Kent, Albert Bridge Books 2016, s. 67.\n19 King S., Princess Marina. Her life and times, Londyn 1969, s. 31.\n20 Ibid., s. 119.\n21 Sejm Czteroletni został zwołany w październiku 1788 roku i obradował do maja 1792 roku. Jego głównym dokonaniem było uchwalenie Konstytucji 3 maja.\n22 Poklewski Koziell V., The Ape Has Stabbed Me. A Cocktail of Reminiscences, The Write Factor 2014, Notes about my Family.\n23 Jakubowicz J. (red.), Wielki Świat, Wielka Polityka 1940–1951. Korespondencja Józefa Potockiego i Alika Koziełł-Poklewskiego, Kraków 2015, s. 721–727.\n24Rozmowy polityczne w Łańcucie. Przyjazd Becka i sir Avery’ego, Słowo, 4 sierpnia 1937.\n25 Ilustrowany Kurier Codzienny, Kraków, 1–7 sierpnia 1937.\n26 Winnicka E., op. cit.\n27 Potocki A., op. cit., s. 228–229.\n28 „Głos Monarchisty”, nr 10, Warszawa, wrzesień 1937 (ukazał się na początku sierpnia).\n29Monarchiści polscy i ks. Kentu, „Ilustrowana Republika”, Łódź, 4 sierpnia 1937.\n30 Brak organizacji o takiej nazwie w spisie organizacji monarchistycznych lat trzydziestych, więc trudno powiedzieć, o jakie ugrupowanie chodzi\n31Duke of Kent Invited to be a King of Poland, „Morning Bulletin”, Rockhampton, 5 sierpnia 1937.\n32 „Głos Monarchisty”, Warszawa, nr 11, październik 1937.


Khloe Kardashian: Kim inaczej przechodzi ciążę, niż Kourtney - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Khloe Kardashian » Khloe Kardashian: Kim inaczej przechodzi ciążę, niż Kourtney\nczytany: 36054 razy\nKhloe Kardashian nie ustaje w wysiłkach, które mają obronić jej siostrę Kim przed atakami ze strony mediów.\n- Kourtney była jak Matka Ziemia - mówi Khloe. - Dla niej to było łatwe. Dla Kim sprawa nie wygląda tak prosto jak dla Kourtney czy mojej matki [Kris Jenner urodziła 6 dzieci].\n- Dla Kim to trudny okres, zwłaszcza teraz - pod koniec ciąży. Tak jest zresztą w przypadku wielu kobiet - tłumaczy Khloe siostrę. - Myślę, że większość czuje się wtedy niekomfortowo.


Nie mam żadnych wieści, ale coś uszyłam - Krótki Blog\nStrona główna Iza Nie mam żadnych wieści, ale coś uszyłam\nNie mam jeszcze wieści na temat wyników po kriotransferze. Nie mam rzecz jasna żadnych objawów (poza jelitowymi po progesteronie). Nie mam nawet dobrych przeczuć, niestety.\nFizycznie szału nie ma. Luteina przyjmowana całymi dniami – i wszystkimi dziurkami – odbija mi się bokiem, mam wiecznie niesmak w ustach, boli mnie podbrzusze i takie tam łazienkowe historie po niej (ile to dużo dla mnie? Lutinus 2×1, Luteina 3×2. Wiem, że można wiecej. Cel uświęca każdy środek). Dzwoniłam do kliniki się poskarżyć na wszelki wypadek, no cóż, no może trochę poboleć, co poradzić, brać i czekać na test, bla bla. Ta….\nMam za to trochę czasu dla siebie. Uszyłam kilka rzeczy w ostatnich tygodniach, no miesiącach może, bo za szybka nie jestem. Ale przynajmniej zaznajomiłam się już z nową maszyną, można na niej bardziej polegać niż na własnym cyklu 😉\nBiała bluzka (jak monodram Osieckiej, jak kwiaty bez nazwy) – jedno prucie, trzy zmniejszania, dwadzieścia pięć słów na literę kur… i nosi się dobrze.\nRękawki z szalem – w hołdzie Islandii (tam widziałam coś takiego), natchniona, za jednym zamachem, zadowolona! W odpowiedzi na częste pytanie „A po co ci to?”, oznajmiam „Po pstro” 🙂\nSpódnica w kropy – dwa prucia, trzy zszywania, lubię ją\nPoprzedni wpisPo kriotransferze. Napięcie\nNastępny wpisNiepłodność – głos pacjenta w mediach\n4 stycznia, 2015 o 18:02\t7 lat temu\n4 stycznia, 2015 o 18:26\t7 lat temu\nNie, dziękuję. Czytelnicy, którzy potrzebują tego bloga, znajdują go bez problemu. Pozdrawiam.\n4 stycznia, 2015 o 19:34\t7 lat temu\nOj Iza,jak ja Ci zazdroszczę umiejętności szycia! Biała bluzka-bomba 😀\n4 stycznia, 2015 o 19:43\t7 lat temu\nwow! widzę, że trening czyni mistrza 🙂\nzazdraszczam cierpliwości 😛 ja po 3 słowach na „k” rzuciłabym maszyną przez okno 😛 no chyba, że sporo kosztowała, to jedyne co mogłoby mnie powstrzymać 😀 tak, bywam materialistką 😉\nbluzka świetna, a spódnica! aaaa! cudna! 🙂\nszalo-rękawiczek nigdy nie widziałam, ciekawy wynalazek 😉\nczekania nie zazdroszczę… 😉 ale tuptam z Tobą nadal 🙂\n5 stycznia, 2015 o 20:57\t7 lat temu\ntośmy sobie natuptały, Haniu… przynajmniej mamy teraz umięśnione nogi… mojej maszynki przez okno nigdy bym nie wyrzuciła, ale kilka razy byłam bliska próby wyrzucenia przez zamknięte okno szmaty, która miała stać się ubraniem.\n12 stycznia, 2015 o 21:11\t7 lat temu\nchciałam jeszcze tylko dodać, że zainspirowana Twoim szyciem zakupiłam kawałek materiału, z którego zamiarowuję uszyć (!) poszewki na poduszki (jaśki) ;> zamierzam tego dokonać na maszynie do szycia moich rodziców, która ma chyba tyle lat co ja 😀 albo więcej 😉 myślę, że zasługuje już na miano antyka… bo ja to chyba jeszcze nie ;> przynajmniej szczerze w to wierzę ;P\nw każdym bądź razie: jak mi wyjdzie, to się może pochwalę 😉\n13 stycznia, 2015 o 09:37\t7 lat temu\nHania, pękam z dumy!! Jestem z Ciebie cholernie dumna. Ba, uważam, że właściwie najtrudniejszą część szycia masz już za sobą – podjęłaś decyzję 🙂 Reszta zawsze jakoś się ułoży, jak ze wszystkim 🙂\nMaszyny do szycia naszych rodziców, które mają tyle lat co my, to obiekt kultu i pożądania wielu szyjących. To są dobre maszyny. My też jesteśmy dobre.\nCzekam niecierpliwie i zdradzę Ci mój sekret – na zdjęciach, które Wam pokazuję, nie widać lewej strony. Po lewej zawsze mam burdel 🙂\n4 stycznia, 2015 o 20:51\t7 lat temu\nPiekne rzeczy i bardzo zgrabna modelka. Zazdroszcze ci talentu i pomyslowosci. Izus ja w 9 dzien po transferze plakalam ze na pewno sie nie udalo a w 10 zobaczylam dwie kreski. Wlasciwie ta druga dla niektórych byla urojona. Ale byla. I tez nic nie czulam. Z reszta wiesz. Ja po luteinie czulam sie jak balon… ja mam nadwrażliwość jelit.\n5 stycznia, 2015 o 20:56\t7 lat temu\nJa dziś (9 dpt) pod wieczór zobaczyłam pierwsze krople okresu. Dam radę i z tym.\n4 stycznia, 2015 o 21:05\t7 lat temu\nLutinus biorę do tej pory – 3×1, już miesiąc, od punkcji i jeszcze z miesiąc mnie czeka. Luteiny na szczęście nie – nie znosiłam tego posmaku.\nWkurza mnie, że tak ciągle wycieka to cholerstwo, czuję się jakbym miała okres od miesiąca, fuj. Poza tym spokôj – żadnych efektów ubocznych. I nie czułam się w ciąży przed testem.\n5 stycznia, 2015 o 20:55\t7 lat temu\nNa temat wylewającej się luteiny można napisać książkę. Aż głupio mówić – ale ile razy ją ścierałam nawet z głupich kapci…\n4 stycznia, 2015 o 21:07\t7 lat temu\nUbrania super. Ćwiczysz cierpliwość – przyda Ci się przy dziecku.\nKiedy testujesz? Już lada chwila możesz.\n4 stycznia, 2015 o 21:20\t7 lat temu\nKilka dni temu trafiłam na twojego bloga. Czytałam, czytałam, czytałam..czas mijał, aż skończyłam na dniu dzisiejszym. Po tych kilku dniach mam wrażenie jakbym Cię znała od lat. Jakkolwiek to brzmi. Też borykamy się z moim M z problemem bezpłodności. Jestem w trakcie pierwszej stymulacji. Komercyjnie, bo nie chcieliśmy czekać..\nCzytając twojego bloga nabrałam sił i nowej nadziei. Masz w sobie tyle siły i energii by walczyć o wasze małe szczęście! Kibicujemy z całych sił i trzymamy kciuki! 🙂\n4 stycznia, 2015 o 21:38\t7 lat temu\nczekalam na Twoj wpis od kilku dni.Moze to dobrze ze nic nie slychac?Bo co ma slychac to dopiero kila dni od transferu..Jakich objawow oczekujesz-tych pozytywnych?\nTrzymaj sie cieplo i mysl pozytywnie 🙂\nPS.bluzka jest slodka\n5 stycznia, 2015 o 20:53\t7 lat temu\nMałaMi, nie potrafię tego jasno napisać. Dopiero co byłam w ciąży. Czułam się inaczej. To się jakoś wie. Mimo wszystko nadal sie trzymam, dość ciepło. Pozdrawiam 🙂\n4 stycznia, 2015 o 22:41\t7 lat temu\nI ja trzymam za Ciebie kciuki 🙂\nBól podbrzusza to dobry objaw.\n5 stycznia, 2015 o 10:34\t7 lat temu\nPromesa, Mama Czupurków! Zaglądam do Ciebie i jest mi miło, że znajdujesz jeszcze czas dla mnie. Trzymajcie się!\n4 stycznia, 2015 o 23:48\t7 lat temu\n„(…) jedno prucie, trzy zmniejszania, dwadzieścia pięć słów na literę kur… i nosi się dobrze.”\nPiękne;) Dwadzieścia pięć słów na literę kur..? Ja czasem swoje działania okraszę i pięćdziesięcioma pewnie;)\nTalent masz w tych swoich pracowitych, szyjących palcach! Szyj i się chwal:)\nWpadłam na chwilę, by pokazać, że kciuk trzymam w górze i czekam razem z Tobą.\nA brakiem „przeczuć” kompletnie się nie sugeruj.\n5 stycznia, 2015 o 10:20\t7 lat temu\nAle jestes talenciara 😉 WOW\nJa uwielbiam Białą bluzke Osieckiej..\n5 stycznia, 2015 o 10:37\t7 lat temu\nPrzepraszam, że nie odpisuję Wam na bieżąco i z osobna, choć każdej z Was mam coś do powiedzenia. Ale to nie ten dzień 🙁\nDziękuję za wszystkie słowa na temat uszytek. Bardzo mnie łechcą. Uważam skądinąd, że na tym blogu zebrały się najmądrzejsze, najlepiej znające się na sprawie Polki.\n5 stycznia, 2015 o 17:19\t7 lat temu\nno, no, no…. naprawdę zadziwiasz z tym szyciem. bluzka śliczna. a spódnica…..moja, moja, moja, love kropki. z czego spódnica? obszywałaś jakim ściegiem?\n5 stycznia, 2015 o 20:20\t7 lat temu\nja też love kropki bardzo! tę spódnicę akurat miałam możliwość obszyć overlokiem (nie posiadam prywatnie), ale to nie ma znaczenia, inaczej po prostu podwinęłabym brzegi materiału albo – jak w białej bluzce – brzegi obrzuciłam zygzakiem i hula.\nmateriał z ikei – taniocha, chyba 9,90 za metr. Pewnie to materiał na zasłony 🙂\n8 stycznia, 2015 o 19:12\t7 lat temu\nKochana, piszę i tu, chociaż do pierwszej części wypowiadać się nie będę, bo niestety znamy już ciąg dalszy. Ja jednak mimo wszystko trzymam za Ciebie kciuki, bo będziesz cudowną Mamą 🙂\nWypowiem się co do szycia, bo nie wiem, jak to się stało, że jeszcze słowa tu nie napisałam (hmm… mam wytłumaczenie, ale marne jest 😉 ). Ogólnie podziwiam. Za co? Bo u Ciebie tak „od razu” (to nic, że z pruciem, k… ), bo pasuje, bo nosisz 🙂 Ja też zabierałam się za tą bluzkę (albo bardzo podobną), ale ani razu jej nie założyłam, bo… cóż… materiał do kroju i okoliczności na noszenie nie pasuje. Potem szyłam spódnicę, też nie na mnie… Dopiero ostatnio zaczyna się coś dziać, jeśli chodzi o ubrania… Tak więc jesteś o cały rok szycia dalej niż ja 😀 Czekam na dalsze 🙂\n10 stycznia, 2015 o 14:55\t7 lat temu\nNo to ja odpowiem na szycie. To tylko zdjęcia. Jak byś wzięła tę bluzkę pod lupę, już byś mnie tak nie chwaliła 🙂


Wyniki testu na COVID-19 - w zaledwie pół godziny - Wiadomości Znad Wilii Wyniki testu na COVID-19 - w zaledwie pół godziny - Wiadomości Znad Wilii\n23 marca, 2021 13:10\nWyniki testu na COVID-19 – w zaledwie pół godziny\nW punktach mobilnych już można zrobić szybki test antygenowy na COVID-19, pobierając próbki z jamy nosowej. Zabieg jest znacznie prostszy, nie powoduje dyskomfortu, a wyniki testu można uzyskać już po 30 minutach. Nowa metoda została zatwierdzona przez Narodowe Centrum Zdrowia Publicznego.\nOd wtorku na regularne badania profilaktyczne zapraszani są pracownicy prokuratur, sądów, a także komornicy oraz osoby, które mają bezpośredni kontakt z innymi osobami.\nW przypadku takiego testu próbkę pobiera się w sposób minimalnie inwazyjny, wprowadzając wymazy na 1,5 do 2 centymetrów do przedniej jamy nosowej i kilkakrotnie odwracając. Takie badania pomagają wykryć zakażenie koronawirusem na wczesnym etapie choroby, a tym samym kontrolować jej dalsze rozprzestrzenianie się.\nObecnie do zrobienia bezpłatnych testów są zapraszani:\n– pracownicy instytucji pomocy socjalnej;\n– psycholodzy, psychoteapeuci;\n– pracownicy placówek kulturalnych;\n– pracownicy służb bezpieczeństwa;\n– pracownicy straży granicznej i pożarnej;\n– pracownicy i wolontariusze instytucji, zakładów i organizacji, zapewniających kontrolę przestrzegania kwarantanny;\nRejestracji na badania można dokonać dzwoniąc na infolinię pod numer 1808 lub poprzez rejestrację elektroniczną na stronie www.1808.lt.


"Żenada, kicz, masakra". Nie zostawili suchej nitki - AllPress.pl\n28 grudnia w serwisie streamingowym Netflix premierę miał film „Wszyscy moi przyjaciele nie żyją”, reżyserem obrazu jest Jan Belcl, a w jednej z ról wystąpiła Julia Wieniawa.\nFilm Jana Belcla w założeniu miał być przerysowany i podszyty makabrą. Widzowie, którzy szukają właśnie takiej rozrywki się nie zwiodą. Już na początku widzimy wielką masakrę, trup ścieli się gęsto. Do krwawej rozróby dochodzi podczas imprezy sylwestrowej. Historia wielu pomyłek prowadzi do olbrzymiej tragedii. Młodzież pod nie obecność rodziców urządza olbrzymie przyjęcie, jednak coś wymyka się spod kontroli i efekt mamy straszny. Oglądając ten film czuć jednak, że nie tylko wydarzenia na imprezie wymknęły się spod kontroli, twórcy także nie do końca ogarnęli temat.\n„Wszyscy moi przyjaciele nie żyją” (Netflix): reżyserem jest Jan Belce, występuje m.in. Julia Wieniawa\nRozwiązanie sytuacji dostajemy już na samym początku, jednak do sedna sprawy i powodów tak makabrycznych efektów reżyser stara się na as prowadzić przez cały film. Jednak odnoszę wrażenie, że coś w tej całości nie gra. Najbardziej rażą drewniane, nieprzystające do dzisiejszych czasów i sposobu komunikacji młodzieży dialogi. Dowcip, który mógłby ratować przerysowany przecież z założenia obraz, również nie jest najwyższych lotów i zahacza momentami o żenadę.\nCzytaj też: Masz w domu taką monetę? Możesz zgarnąć 20 tysięcy złotych\nW założeniach Jana Belcla „Wszyscy moi przyjaciele nie żyją” miało być młodzieżowym pastiszem, przerysowanym do granic możliwości, trochę w stylu Tarantino, z celnym i trafionym dowcipem, jednak nie widać tego na ekranie. Jest to po prostu kolejny film w bazie Netflixa, który pójdzie w zapomnienie. Niestety postawiono na kicz, sceny seksu i masakrę. Oczekiwania były jednak trochę większe. Pokazują to recenzje i oceny chociażby na Filmwebie, gdzie nie zostawiono na nim suchej nitki. W rolach głównych wystąpili między innymi Julia Wieniawa, czy Nikodem Rozbicki.\nTags: Julia WieniawaNetflixWszyscy moi przyjaciele nie żyją\nKrzysztof Bosak o wyborcach PiS. To się bardzo nie spodoba\nDziadek gwałcił wnuczkę przez lata. Gdy 12-latka zaszła w ciążę urządził jej masakrę\nGłupi żart który skończył się tragedią. Przybiła piątkę i trafiła do szpitala\nKsiędzu puściły nerwy i ruszył na dziewczynę zbierającą na WOŚP. Wszystko się nagrało


Nowy system Dynafleet Volvo - TruckFocus.pl\nStrona główna » Nowości » Nowy system Dynafleet Volvo\nGdzie znajduje się ładunek i jaki jest oczekiwany czas jego przybycia? Obecnie, nabywcy usług transportowych nie muszą już dzwonić do firm przewozowych za każdym razem, kiedy pojawią się takie pytania. Zamiast tego, mogą w każdej chwili, za pośrednictwem internetu, uzyskać bardzo szczegółową informację na temat tego, co dzieje się z ich ładunkiem. To jedna z kilku nowych funkcji, jakie pojawiły się we wprowadzonej właśnie na rynek najnowszej wersji opracowanego przez Volvo Trucks systemu informacji transportowej pod nazwą Dynafleet.\nDzięki funkcji “Customer Online Tracking”, nabywca usługi transportowej może zalogować się do systemu Dynafleet Online, 24 godziny na dobę, w celu uzyskania informacji dotyczących czasu, w którym jego towar został załadowany, aktualnej lokalizacji transportującego go pojazdu z dokładnością do poziomu ulic, jak również oczekiwanego czasu dostawy. Tym samym, zmniejsza się obciążenie pracy spedytora, który nie otrzymuje już tak dużej ilości zapytań telefonicznych ze strony klientów.\n“To pozwala naszym klientom na podniesienie, wraz z ułatwioną administracją, jakości obsługi, jaką świadczą swoim klientom,” mówi Johan Rundberg, menedżer ds. zaawansowanej oferty Dynafleet.\nTeraz spedytor z jeszcze większa łatwością jest w stanie szybko przekazać kierowcy informacje dotyczące dokładnego adresu dostawy towaru. Klikając na mapę w Dynafleet Online, wysyła zlecenie, które automatycznie zawiera koordynaty adresu dostawy. Jeśli samochód ciężarowy jest wyposażony w system nawigacyjny, jedyną operacją, jaką musi wykonać kierowca, jest weryfikacja zlecenia oraz przekazanie, jednym kliknięciem, adresu docelowego na nawigację w pojeździe.\n“To łatwe i bardzo efektywne. Biuro transportowe ma zawsze pełną kontrolę nad tym, gdzie w danym momencie znajduje się pojazd. Kierowca nie musi zatrzymywać się, aby ręcznie wprowadzić trasę, a ryzyko pomyłki jest zminimalizowane”, mówi Johan Rundberg.\nKlienci cenią sobie mapy\nUsługa dostępu do map za pośrednictwem systemu Dynafleet jest wysoko ceniona przez klientów.\n“Informacje uzyskane od ponad 1300 respondentów w naszej najnowszej ankiecie dowodzą, że mapy są najważniejszym i najbardziej cenionym narzędziem w systemie Dynafleet. Wraz z nowymi funkcjami, jeszcze bardziej zwiększymy poziom łatwości obsługi systemu, który stanie się jeszcze bardziej przyjazny użytkownikowi”.\nKlienci korzystający już z systemu Dynafleet, automatycznie zyskają dostęp do nowych funkcji, bez ponoszenia jakichkolwiek dodatkowych kosztów.\nDynafleet w języku rosyjskim\nWraz z nowymi funkcjami do systemu została wprowadzona rosyjska wersja językowa. Obecnie Dynafleet jest dostępny w 17 wersjach językowych.\nDynafleet jest opracowanym przez Volvo systemem informacji transportowej. Jest on narzędziem ukierunkowanym na ułatwienie planowania i realizacji zadań transportowych. Dynafleet jest dostępny w trzech pakietach: Perform, Perform & Locate i Operate. Nowe funkcje zawarte są w pakietach Perform & Locate i Operate. Dla zapewnienia pełnego wglądu w szczegóły zlecenia za pośrednictwem funkcji Customer Online Tracking, system Dynafleet musi być zintegrowany z systemem zamówień firmy transportowej. Aby spedytor mógł przesłać kierowcy zlecenie transportowe, które automatycznie zawiera koordynaty adresu dostawy towaru, pojazd musi być wyposażony w system nawigacji Garmin.\nTagi: Nawigacja, Oprogramowanie, Transport, Volvo


Najczęstsze błędy Polaków na lotniskach. Te historie tego dowodzą – Zetolot.pl – tanie loty, bilety lotnicze, tanie bilety lotnicze, tanie podróże, tanie wakacje\n30 sierpnia 2019 30 sierpnia 2019 Admin Zetolot.pl\tBrak komentarzy\nObsługa lotniska odmówiła wejścia na pokład rodzinie z niepełnosprawnym dzieckiem, ponieważ spóźnili się o minutę: „Nie czekaliśmy, nie wołaliśmy, bo widzieliśmy, że się państwo odprawili”. Historia poruszyła internautów, którzy zaczęli zastanawiać się, kto miał rację. Jak się okazuje, podobnych lotniskowych dramatów są tysiące.\nRodzice niepełnosprawnego dziecka opisali w Internecie nieprzyjemną dla nich przygodę, która wydarzyła się na warszawskim lotnisku Chopina w minioną Wigilię. Rodzina planowała wylecieć na Cypr, żeby odetchnąć od polskiego smogu i dać dziecku kilka dni fajnego odpoczynku. – Dwie godziny czekania na lotnisku, odprawieni o czasie, paszportowe bramki odhaczone też o czasie, a i tak nie zostaliśmy wpuszczeni na pokład – opisywał ojciec kilkuletniego chłopca.\nObsługa odmówiła rodzinie wejścia na pokład, ponieważ spóźnili się o jedną minutę. – Zamknęli system i stwierdzili, że już nic nie da się zrobić: „Nie czekaliśmy, nie wołaliśmy, bo widzieliśmy, że się państwo odprawili, więc jesteście na lotnisku. My system zamknęliśmy dokładnie o czasie” – relacjonuje tumaczenie pracowików sieci lotniczej ojciec. Płacz i błagania nie pomogły, pracownicy byli nieugięci. – Samolot stał jeszcze przez 20 minut na płycie lotniska, widzieliśmy go – wspomina rozgoryczony mężczyzna, który stwierdził, że obsługa zachowała się obojętnie wobec nich i zostawiła bez żadnej pomocy.\nRodzina jest świadoma, że spóźniła się z własnej winy, ale nie rozumie, dlaczego została tak bezdusznie potraktowana. – Chodziło o empatię, która przecież nie polega na tym, że pomagasz komuś, ktoś działa jak należy, ale robisz to w sytuacjach nietypowych, kryzysowych – opowiada ojciec chłopca w rozmowie z WP Kobieta.\n– Miałem okazję być w podobnych sytuacjach na innych lotniskach czy dworcach. Życzliwość i wsparcie dawały wiarę i nadzieję, że ludzie są jeszcze ludźmi, a nie maszynami. W zasadzie, po co przy bramce stoi trzech ludzi? Wystarczyłby skaner do biletu i automatyczne drzwi – zauważa mężczyzna.\nOstatecznie rodzina znalazła osobę, która jako jedyna powiedziała, że rozumie ich i okazała wsparcie. – Pozdrawiamy panią ze straży granicznej, która na chwilę zapomniała o uniformie i zachowała się po ludzku. Niestety pan przy bramce uraczył nas jedynie oschłym stwierdzeniem: „Nie wywołujemy spóźnionych. Na wejście był 15 minut” – wspomina.\nOpinie wśród internautów na temat tego zdarzenia są podzielone. Większość dopatruje się jednak winy rodziców i rozumie, że na lotniskach muszą obowiązywać pewne procedury. Potwierdza to rzecznik warszawskiego lotniska.\n– Na lotniskach nie można naginać regulaminów. Poza tym za obsługę pasażerską odpowiedzialna jest firma handlingowa, która działa na zlecenie linii lotniczej, dlatego lotnisko Chopina de facto nie bierze udziału w obsłudze pasażerskiej – wyjaśnia w rozmowie z WP Kobieta przedstawiciel biura prasowego lotniska im. Fryderyka Chopina w Warszawie. – Nasze lotnisko jest tzw. „lotniskiem cichym”, gdzie nie podajemy bez potrzeby informacji o pasażerach. To zależy od firmy handlinowej, czy pasażerowie są wzywani – dopowiada.\nSpóźnieni rodzice przyznają, że źle przekalkulowali czas. – Nie przewidzieliśmy, że kontrola przed drugą z trzech bramek nam się przedłuży. Ponadto Jonatan uciekł nam i trzeba było gonić go po lotnisku. Szereg niefortunnych sytuacji, jak to z dzieckiem bywa – wyjaśnia.\nPomimo tego, że regulaminy dotyczące zasad panujących na lotniskach czy warunków przelotu są powszechnie dostępne, życie lubi płatać figle i takich sytuacji, jaka spotkała rodziców Jonatana, jest wiele.\nKredyt na odprawę\nMonika marzyła, aby spędzić swoje 20. urodziny w wyjątkowym miejscu, więc razem z dwiema przyjaciółkami postanowiła, że wylecą z kraju na kilka dni. Dziewczyna znalazła w promocyjnej cenie bilety lotnicze do Wenecji oraz przyjemne lokum do zakwaterowania. – Ja nigdy nie byłam w tym mieście, ale dla moich przyjaciółek to miała być już druga podróż, więc sądziłam, że będą dobrymi przewodniczkami – wspomina 21-latka w rozmowie z WP Kobieta.\nJednak już na lotnisku Monika przekonała się, że nie można ślepo ufać nawet koleżance, która uważa się za doświadczoną globetrotterkę. – Olka, która często podróżuje, uparła się, że pokaże nam, jak robić odprawę na lotnisku. To był mój drugi lot w życiu, więc nie protestowałam – opowiada 21-latka.\nW drodze na lotnisko Monika miała złe przeczucia. – Zaczęłam sugerować im, żebyśmy zrobiły odprawę przez aplikację w telefonie, bo linie lotnicze mają rygorystyczne regulaminy i lepiej wszystko mieć wcześniej załatwione – mówi. Jednak mimo tego przyjaciółki upierały się przy swoim pomyśle.\nMonika, Ola i Elwira dotarły na lotnisko trzy godziny przed wylotem i minęło trochę czasu zanim podeszły do okienka, gdzie pasażerowie mogą dokonywać odprawy biletowo-bagażowej. – Pan powiedział, że już jest za późno na wygenerowanie karty w przeznaczonym na to terminie, ale jeśli nadal chcemy to zrobić, to musimy zapłacić 720 złotych – relacjonuje.\nPrzyjaciółki zdębiały. – Jedna usiadła na podłodze i się rozpłakała, specjalistka od latania zaczęła nas przepraszać, a ja tylko klęłam pod nosem – przyznaje Monika. Nagle Elwira poderwała się na równe nogi: „Pierd..ę, biorę kredyt! Chcę lecieć do Wenecji skoro już tutaj jesteśmy”. Jak powiedziała, tak zrobiła. – Szybko się odprawiłyśmy i udało nam się wylecieć – opowiada Monika. – W drodze powrotnej ja wzięłam odprawę na siebie i zrobiłam to dużo wcześniej, żeby nie było powtórki z rozrywki – dopowiada.\nZasady są powszchnie znane i dostępne na stronach linii lotniczych. Każdy z pasażerów musi posiadać kartę pokładową, którą może wygenerować samodzielnie lub otrzymać na lotnisku. Można to zrobić przy stanowisku do odprawy biletowo-bagażowej lub w automacie. Jednak należy pamiętać o ograniczeniach czasowych: większość linii lotniczych wymaga wygenerowania karty do trzech godzin przed wylotem.\nWspółpasażerowie chcieli zabić ją wzrokiem\nAnastazja, która na co dzień mieszka w Polsce, rok temu była na wakacjach w Izraelu. – Nie mam polskiego obywatelstwa, więc przy podróżach muszę mieć zawsze przy sobie kartę stałego pobytu – wyjaśnia. Kobieta podczas odprawy osobistej na lotnisku w Izraelu dała do kontroli paszport, w który wsunęła kartę. – Poinformowałam o tym panią, która sprawdzała moje dokumenty – zaznacza.\nKontrola przebiegła bez zarzutu, więc kobieta razem ze swoją mamą spokojnie skierowała się w stronę autobusu, który jechał na inny terminal. – Godzinę później stałyśmy w kolejce do wejścia na pokład. Podaję te same dokumenty do kontroli i słyszę, że jeszcze chcą zobaczyć kartę pobytu – wspomina. – W panice wywróciłam do góry nogami torbę i sprawdziłam kilka razy, ale nie znalazłam jej – dodaje.\nObsługa widząc strach i łzy w oczach dziewczyny, wezwała pomoc. – Opóźnili lot na 30 minut, a straż zaczęła bezskutecznie szukać dokumentu na dwóch terminalach. Na szczęście przypomniało mi się, że miałam w telefonie zdjęcie dowodu i to mnie trochę uratowało – wyjaśnia Anastazja. Pracownica lotniska dzwoniła do ambasady polskiej, aby sprawdzić, czy kobieta może wrócić do kraju. – Trochę czasu to zajęło, ale udało się, dostałam zgodę – mówi Anastazja.\nLot w sumie został opóźniony o 1,5 godziny. – Myślałam, że ludzie zabiją mnie wzrokiem, gdy wchodziłam do samolotu. Wszyscy siedzieli w środku i czekali na mnie – przyznaje.\nMagda dwa razy sprawdza, co wkłada do walizki przed wylotem. Podczas podróży do Tajlandii miała przygodę, która jeszcze długo będzie tkwić w jej pamięci. Wylatywałam z Londynu i tam moja walizka bez problemu przeszła przez wszystkie kontrole – wspomina. Następnie dziewczyna miała przesiadkę w Chinach, gdzie zatrzymano jej rejestrowany bagaż. – Ponoć były ogłoszenia na lotnisku, ale ja ich nie widziałam – twierdzi.\nNieświadoma tego, co się stało, wsiadła do kolejnego samolotu i finalnie wylądowała w Bangkoku. – Była noc, a na drugi dzień w południe miałam wylecieć na wyspę Phuket – wyjaśnia. Po wyjściu z samolotu dziewczyna długo stała przy taśmie i czekała, aż wyjedzie jej walizka. W końcu zrozumiała, że jej nie będzie i poszła zgłosić to obsłudze lotniska. – Babeczka zaczęła mówić do mnie po tajsku. Nic nie rozumiałam, więc przerażona poprosiłam, czy mogłaby po angielsku, a ona na to, że przecież mówi do mnie w tym języku – wspomina Magda. – Miała tak dziwny akcent, że nie szło się dogadać – dodaje. W końcu dziewczyna dowiedziała się, że jej walizka została zatrzymana na lotnisku w Chinach z powodu powerbanku, który do niej włożyła. – W Londynie przeszedł bez problemu i nikt nie powiedział mi, że w Chinach mogą być komplikacje – dodaje.\nMagda musiała nieźle się nagimnastykować, żeby załatwić przesłanie bagażu na Phuket. – Musieli wysłać z Chin do Bangkoku, a z Bangkoku do Phuket, bo przecież z Chin do Phuket nie było bezpośrednio lotu – wyjaśnia.\nW regulaminie każdego lotniska jest szczegółowo wypisana lista kategorii przedmiotów, których nie można zabierać ze sobą na pokład, oraz czego nie można pakować do bagażu rejestrowanego. Niektóre porty zabraniają przewożenia elektroniki w dużych walizkach, tłumacząc, że sprzęt może być przyczyną wybuchu pożaru w samolocie.\nCzęsto lotniskowe dramaty rozgrywają się także z winy osób trzecich i obsługa jest wówczas bezsilna. – Ostatnio wracałam z dziećmi z wakacji, podobnie jak kilkanaście innych rodzin. Każdy z nas był zmęczony, bo aby zdążyć na lot musieliśmy wstać bladym świtem. Jedyne o czym marzyliśmy po odprawie, to aby wejść do samolotu i zdrzemnąć się – opowiada Ewa.\nNiestety wylot został opóźniony o pół godziny, ponieważ wywoływano dwie osoby z poprzedniego rejsu. – Kilkanaście razy wyczytywali nazwiska – wyjaśnia kobieta. Jak się później okazało, sprawcami opóźnienia i zbiorowej frustracji pasażerów była para Niemców, która siedziała na lotnisku akurat naprzeciwko rodziny Ewy. – Ze słuchawkami na uszach, pogrążeni w muzyce i zupełnie odcięci od rzeczywistości – wspomina.\nGdy w końcu zorientowali się, że są proszeni do samolotu, powoli wstali, zabrali walizki i poszli do bramki. – Żadnego „przepraszamy” ani wyrzutów sumienia na twarzy – opowiada Ewa. – Rodzice maluchów byli o krok od zlinczowania ich – dodaje.\n← Dyrektorka LOT-u skrytykowała wygląd pracowników. Odpowiedziała jej stewardessa\nPrzywiózł miód z Jamajki. Trafił na trzy miesiące do więzienia →


Przygotowania do szkoły strażackiej- siłownia + wytrzymałościówka - Forum SFD\nPrzygotowania do szkoły strażackiej- siłownia + wytrzymałościówka\nsłowa kluczowe: przygotowania , szkoły , strażackiej , siłownia , wytrzymałościówka\nIlość wyświetleń tematu: 1520\nNapisał(a) 20 April 2015 5:07 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 102 Wiek 20 lat Na forum 9 lat Przeczytanych tematów 1054\nza 3 miesiące mam egzaminy sprawnościowe do szkoły strażackiej. Wiem, trochę się zagapiłem bo już późno i te 3 miesiące to relatywnie mało, ale zawsze jakaś tam szansa jest :)\nWięc muszę ogarnąć 3 dyscypliny:\n-podciąganie na drążku dowolną techniką\n-bieg na 50m\n-bieg na 1000m\nMuszę trochę zrzucić, na siłkę od niecałego roku nie uczęszczałem, a jeżeli już to w niewielkim stopniu.\nWażę 81 kg. Chcę zejść do tych 70 kilku żeby łatwiej mi poszło z podciąganiem i biegami.\n-jak zaplanować trening siłowy połączony z biegiem. Myślałem nad treningiem typu który poleca WK:\nsztanga bic 3x8\nPodciąganie podchwytem 3x5-8\nbic sztanga 3x8\nmartwy/przysiad +5kg co tydzień\n+ wmieszać w to podciąganie, ale nie wiem co wyrzucić a co zostawić, gdyby ktoś był w stanie mi pomóc to super\n3x w tygodniu na zmianę AbA BAB\n3 dni w tygodniu biegi i jeden dzień odpoczynku\nczy tak może to wyglądać??\n-drugie pytanko to jak z suplementacją. oczywiście dieta full. Myślałem nad białkiem bo nie zawsze jest czas na jedzenie a do tego chcialbym wspomóc się kreatyną żeby poprawić wytrzymałość. Jedyny minus to taki że nie chcę się zalać. Wiadomo kretke odstawić trzeba po 2 miesiącach, więc znajomy polecił mi żebym zrobił tak, aby cykl skończył się tydzień po sprawnościówce.\nNigdy nie brałem kreatyny mimo że ćwiczyłem, więc myślę że dużo może tu zdziałać.\nProszę o rady i opinie.\n$$$ Nagrody za dzienniki konkursowe $$$\nRedukcja, dobry pomysł?\nProblem ze wzrostem\nWęgle na low carb\nProblem z barkami\nNajnowsza odpowiedź. Aktualizacja: 22 April 2015 8:01 AM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 10014 Napisanych postów 155506 Wiek 32 lat Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 1213260\nOsobiscie skupilbym sie tylko w trenungu na 3 bojach. Reszte wywalil. Co do biegania mieszal interwaly z cardio codziennie. Raz w tyg odpoczynek.\nKreatyna. Beta alanina. Cytrulina 10g ed minimum. Cordyceps.\nDoraznie kofeina w dawce 300mg przed treningowo.\nOkolo treningowo bcaa.\nNapisał(a) 20 April 2015 10:49 PM\njakie obecnie masz wyniki w tych bojach?\nludzie przygotowuja sie po kilkadziesiat miesiecy na egzaminy strazackie, wiec pytam z ciekawosci czy jest sens podejmowac wysilek w ogole%)\nNapisał(a) 21 April 2015 11:49 AM\nBiegi nie będą problemem, gorzej z podciąganiem. Bez odpowiedniej techniki nie dasz rady wykonać tylu powtórzeń, więc nad tym bym się głownie skupił :) I j/w, mamy nadzieję że chociaż te 10 ruchów wykonasz, bo jak żadnego do lipa.\nNapisał(a) 21 April 2015 6:08 PM\nSzacuny 248 Napisanych postów 27198 Wiek 25 lat Na forum 9 lat Przeczytanych tematów 78897\nozzy zależy jakie czasy na tych biegach mają być osiągnięte...\nTrening & fizjo https://www.sfd.pl/[Blog]_Najstarszy_junior_na_kwadracie-t1183964.html\nNapisał(a) 21 April 2015 6:21 PM\nŻaden czas nie musi być osiągnięty, bo to nie jest zaliczasz albo nie, tylko dostajesz przyznawane punkty, o ile się nie mylę to na 1km - 3 minuty max punktów, 5,40 najmniej, a na 50 metrów 6,4 max punktów a 8,8 najmniej, podciąganie się 24 max, 1 najmniej\nZmieniony przez - OzzyMG w dniu 2015-04-21 18:23:15\nNapisał(a) 21 April 2015 6:24 PM\nmoże w strażackiej tak jest, aż doczytam\nw wojskowej poniżej 6 podciągnięć = niezdanie\nbieg poniżej 3 minuty 30 sekund na 1km = niezdanie\nNapisał(a) 21 April 2015 6:26 PM\nZależy też co to za szkoła strażacka\nJestem na bezpieczeństwie narodowym i do wojska nie masz nawet biegu na 1km, więc nie wiem skąd to wziąłeś :) Nie ma również tak że poniżej 8 podciągniesz nie zdajesz.\nZmieniony przez - OzzyMG w dniu 2015-04-21 18:30:14\nNapisał(a) 21 April 2015 6:36 PM\nZnajomy do szkoły oficerskiej przygotowywał się kilka lat , biegał po 50 km dziennie a i tak zajął 3 czy tam 4 miejsce. W tej chwili powinieneś być perfect i starać się to utrzymać , a nie dopiero budować forme :) Bieg na 50m siła Ci się przyda więc okej , ale znowu bieg na 1000 pasuje mieć wytrzymałość . No nie wiem szczerze czy dasz radę tak bardzo się poprawić w te 3 miesiące . Tylko powiedz teraz w jakiej formie jesteś teraz :) ?\nNapisał(a) 21 April 2015 6:43 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 166 Wiek 23 lat Na forum 7 lat Przeczytanych tematów 1475\nNa tych testach na pewno jest tylko bieg na 50m na 1km i podciąganie na drążku ? Wydaje mi się że tego jest trochę więcej ale mogę się mylić :P\nNapisał(a) 21 April 2015 6:46 PM\nTylko podciąganie, biegi, wchodzenie na step i wchodzenie na drabinę należą to testu sprawności fizycznej\nZmieniony przez - OzzyMG w dniu 2015-04-21 18:47:41\nNapisał(a) 21 April 2015 9:22 PM\nza moich czasow w woju bylo podciaganie, koperta 10x10, 1km, i sklony (brzuszki) na czas.\n(podoficerska w koszalinie)\nAnalizując treningi siłowe osób uczęszczających do klubów fitness, na pierwszy rzut oka zauważyć można, że mięśnie piers...\nZastosowanie planów treningowych, które wykorzystują ćwiczenia na wszystkie grupy mięśniowe podczas jednej sesji trening...\nEgzamin teoretyczny do szkoły strażackiej\nFoty mojego kumpla ze szkoły %-)\nPrzygotowania do klasy strażackiej\ntesty do szkoły strażackiej\nPrzygotowania do Triathlonu + Siłownia???


Oświadczenie MSZ może oznaczać, że Polska i Stany Zjednoczone porozumiały się w sprawie sposobu przekazania używanych przez Siły Powietrzne samolotów MiG-29 stronie ukraińskiej. Fot. Łukasz Pacholski\n8 marca Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało oświadczenie w sprawie kwestii przekazania samolotów myśliwskich MiG-29 Ukrainie. W transferze ma pośredniczyć administracja Stanów Zjednoczonych.\nW opublikowanym oświadczeniu czytamy: Władze Rzeczypospolitej Polskiej, po konsultacjach Prezydenta i Rządu RP, gotowe są niezwłocznie i nieodpłatnie przemieścić wszystkie swoje samoloty MiG-29 do bazy w Ramstein i przekazać je do dyspozycji Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jednocześnie Polska zwraca się do Stanów Zjednoczonych Ameryki o dostarczenie jej używanych samolotów o analogicznych zdolnościach operacyjnych. Polska jest gotowa do natychmiastowego ustalenia warunków zakupu tych maszyn. Rząd Polski zwraca się też do innych państw NATO – posiadaczy samolotów MiG-29 – o podobne działanie.\nWładze ukraińskie, od kilku dni, informowały o poszukiwaniu możliwości przejęcia samolotów produkcji wschodniej (MiG-29 oraz Su-25) znajdujących się w zasobach europejskich państw NATO. Obok Polski mowa o Bułgarii oraz Słowacji.\nW przypadku Polski, MiG-i-29 są eksploatowane w liczbie około 28 egzemplarzy w dwóch bazach lotniczych (w Mińsku Mazowieckim oraz Malborku). W ostatnich latach spisano ze stanu cztery egzemplarze. Dodatkowo maszyny stacjonujące w Mińsku Mazowieckim przeszły proces modyfikacji wyposażenia pokładowego, który m.in. obejmuje nowy system IFF oraz urządzenia łączności pracujące w standardzie Have Quick (w obu przypadkach musiałyby zostać zdemontowane przed dostawą stronie ukraińskiej).\nWedług dotychczasowych (niepotwierdzonych) informacji prasowych, w zamian za MiG-i-29 Polska może otrzymać nieokreśloną liczbę wielozadaniowych samolotów bojowych Lockheed Martin F-16 Fighting Falcon. Obecnie brak informacji o szczegółach tego porozumienia.\n8 comments on “Polskie MiG-i-29 trafią do Ukrainy – oświadczenie MSZ”\nTo jak to jest my mamy dostarczyć 28 MIG 29 i w zamian za to kupić od USA używane F16 nie zgadzam się wymiana tak ale zakup używanych to chore jest kto tak myśli w rządzie Polskim od razu niech się poda do dymisji\nMasakryczne państwo oddajemy Migi a musimy kupić stare F-16 super interes gratuluje rządzącym brawo\nNasze Migi pochodzą z końcówki lat 80 i początku lat 90, z czego większość to sprzęt z RFN kupiony po 1$ za sztukę, także i one jaki i F-16 do najmłodszych nie należą, wszystko zależy od wersji F-16 jak i lat produkcji, i jeżeli cena ów 16 również za symboliczne 1$ jak to też było w przypadku starych samolotów transportowych przekazanych od USA to bardzo proszę możemy się wymieniać, tylko też z warunkiem migi lądują w Niemczech a F-16 w Polsce w tym samym dniu ,a nie że my wyślemy a potem latami będziemy czekali na realizację "zakupu wymiany"\nJeśli w zamian będą F-16 to zgodzić się tylko na nowsze block 50/52 przynajmniej a do tego trzeba ogarnąć dość długie przeszkolenie załóg i obsługi technicznej, wyposażyć całe zaplecze techniczne, dodatkowe uzbrojenie itd. Nie taka prosta sprawa\nidi na ...uj pisze:\nCo to jest za interes? My mamy dostarczyć nasze 28 MIG 29 i w zamian za to kupić od USA używane F16 za nie wiadomo jaką kwotę? Ile już takich "interesów" było na przestrzeni ostatnich 20 lat z USA? NIE ZGADZAM SIĘ (ZA MOJE PODATKI)!!!!!\n9 marca 2022 o 00:55\nUnia i Nato niech też ruszy dupę i swinansuje nam nowe E-fy za te Migi. A jeżeli nie nowe, to prawie nowe. Amerykanie mają tego dużo na stanie.\nParadoksalnie zakupione ewentualne używane f-16 mogą mieć większe możliwości bojowe niż te obecnie eksploatowane przez nas.\nNa pustyni w Arizonie składowane f-16 stoją calkowicie wybebeszone ze wszystkiego a kadłuby mają duży zapas resursow .\nKupując je możemy wsadzić tam lepszy silnik nowszy radiolokator aesa i wiele nowocześniejszych systemów niż mają nasze f-16 .\nA tych migów i tak musimy się pozbyć bo to wyeksploatowane złomy . To samo z su-22 .\nObecnie najbardziej optymalne dla nas wyjście to zakup 24-48 f-16 nowych lub używanych , modernizacja posiadanych do standardu V i jak najszybsze dostawy dla nas zakontraktowanych f-35.\nPosiadając taka flote samolotów będziemy mieć siły powietrzne jedne z silniejszych w Europie\nA chytre małe polaczki znowu tylko o pieniążkach,życzę wszystkim\nszmaciarzom ,żeby te pieniążki, mająteczki i jeszcze o wiele\nwięcej stracili ,to wtedy będzie choć trochę sprawiedliwiej.\nJestem o to spokojny bo moje prognozy ,czy przepowiednie zawsze\nsię sprawdzają ha ha ha.


Deser malinowy z kruszonką\nStrona główna > > Deser malinowy z kruszonką\nPrzełóż na sitko opakowanie Słodkich Malin Proste Historie i poczekaj aż się rozmrożą. Przygotuj kruszonkę wrzucając do miski 75 g mąki, 40 g masła, szczyptę soli, szczyptę cynamonu i 30 g brązowego lub białego cukru. Czubkami palców delikatnie połącz wszystkie składniki tak aby powstała kruszonka a nie zwarte ciasto. Odsączone maliny wymieszaj z 1 łyżką płynnego miodu i 2 łyżkami włoskich posiekanych orzechów. Nastaw piekarnik na 180°C. Wyłóż maliny w naczyniu do zapiekania, posyp grubą warstwą ciasta i zapiekaj na złoto przez 20 – 25 minut. Podaj na gorąco z łyżką bitej śmietany lub greckiego jogurtu. Smacznego!