Jak szybko udalm sie zajść w ciąże po łyzeczkowaniu? - Poronienie - strona 38 - Forum OvuFriend\nDzięki skrzat przypilnuje ta prolaktyne w następnym cyklu bo już mi 25tc wypadł więc lipa przy okazji resztę zrobię. W piątek badania robiłam do endokrynolog tsh mam ruchome bo gdzieś tam się denerwowalam,ft3,ft4,itd mówiła że ok zwiększyła dawkę Wit.d na płodność i żelazo aby zapobiec anemia w ciazy. Powodzenia daj znać jak się uda\nDzięki skrzat przypilnuje ta prolaktyne w następnym cyklu bo już mi 25tc wypadł więc lipa przy okazji resztę zrobię. W piątek badania robiłam do endokrynolog tsh mam ruchome bo gdzieś tam się denerwowalam,ft3,ft4,itd mówiła że ok zwiększyła dawkę Wit.d na płodność i żelazo aby zapobiec anemia w ciazy. Powodzenia daj znać jak się uda :-)\nWysłany: 29 sierpnia 2015, 15:55\nWitajcie u mnie nic z tego dzisiaj przywitałam @.\nO szkoda ale mam nadzieję, ze kolejna nie nadejdzie :)będę trzymała kciuki a ja już od poniedziałku idę do pracy i bardzo się cieszę trochę się oderwę\nO szkoda :( ale mam nadzieję, ze kolejna nie nadejdzie :)będę trzymała kciuki :D a ja już od poniedziałku idę do pracy i bardzo się cieszę trochę się oderwę :D\nDzięki Lima ja też od poniedziałku wracam już do pracy ale jakoś się nie cieszę wręcz jestem zła jak osa jakby nie patrzył zajmiemy się czym innym może szybciej zaskoczymy powodzenia\nDzięki Lima ja też od poniedziałku wracam już do pracy ale jakoś się nie cieszę wręcz jestem zła jak osa :-( jakby nie patrzył zajmiemy się czym innym może szybciej zaskoczymy :-) powodzenia :-)\nWysłany: 30 sierpnia 2015, 13:24\nNo właśnie też tak myślę, że przestanę aż tyle o tym wszystkim myśleć\nNo właśnie też tak myślę, że przestanę aż tyle o tym wszystkim myśleć :)\nPoronilam w 9 tygodniu ciazy... nie wiem dlaczego. Lekarz powiedzial, ze tak sie zdarza. 90 % przypadkow ciazy obumarlej sa bezprzyczynowe. Ech. W czwartek mialam lyzeczkowanie. Lekarz kazal poczekac ze staraniami do 2 - 3 miesiacy po zabiegu. Bede miala czas na zrobienie badan i ustabilizowanie tarczycy oraz prolaktyny... Trzmajcie sie.\noliea witamy Przykro mi z powodu twojej straty. Tak to prawda że taki % kobiet musi cierpieć. Nie które kobiety nawet nie zdają sobie sprawy że takie ryzyko istnieje.\nNie martw się a może wszystko ładnie się zagoi i będziecie mogli szybciej się starać. Zobaczysz po kontroli. Najważniejsze abyś ty była gotowa jak fizycznie i psychicznie.\nPowodzenia działaj na spontanie bo ja się spinam i nic z tego nie wychodzi.....\nWiem że się łatwo mówi n ale chyba tak trzeba los płata figle w odwrotną stronę\noliea witamy Przykro mi z powodu twojej straty. Tak to prawda że taki % kobiet musi cierpieć. Nie które kobiety nawet nie zdają sobie sprawy że takie ryzyko istnieje. Nie martw się a może wszystko ładnie się zagoi i będziecie mogli szybciej się starać. Zobaczysz po kontroli. Najważniejsze abyś ty była gotowa jak fizycznie i psychicznie. Powodzenia działaj na spontanie bo ja się spinam i nic z tego nie wychodzi..... Wiem że się łatwo mówi n ale chyba tak trzeba los płata figle w odwrotną stronę :-(\nWysłany: 7 września 2015, 23:28\nWitajcie. Przeczytalam caly watek.. zajelo mi to 4 dni. Czyli dokladnie tyle czasu ile minelo od mojego zabiegu.\nUronilam kilka lez nad Waszymi historiami, bo w kazdej z nich znalazlam cos z siebie. Kilka razy nie oparlam sie tez usmiechowi, ktory wylanial sie mimo grochow toczacych sie po moich policzkach.\nCzytalam z zapartym tchem i myslalam o tym, jakie jestescie odwazne, ze sie staracie. I jak cudownie, ze sie Wam udaje.\nJa niesmialo pozwalam sobie czasem zamarzyc o tym, ze moje niespelnione macierzynstwo kiedys sie zisci.. Ktoregos dnia pewnie pomysle, ze czas sprobowac. Jeszcze nie jest to realistyczna wizja, wciaz moje utracone dziecko zaprzata 99% moich mysli.\nChyba to co pisze nie ma sensu. Tak czy inaczej dziewczyny dziekuje, ze swoim przykladem pokazujecie, iz nie mozna sie poddawac. Iz jedno niepowodzenie nie umniejsza naszej kobiecosci. Bardzo kocham moje malenstwo, mimo iz nigdy sie nie poznamy. Ale chce zeby Bobasek mial braciszka lub siostrzyczke.\nPoradzcie jak nastawic sie na powrot fizycznej bliskosci w zwiazku? W tej chwili wydaje mi sie to bardzo odlegla przyszloscia. Tak jakby moje cialo stalo sie nietykalnym mauzoleum, a kontakty intymne z moim parterem - naruszeniem tej wiezi, ktora mialam z naszym dzieckiem, kiedy jeszcze bylo we mnie.\nLimerikowo, Foto_Anna lubią tę wiadomość\nWitajcie. Przeczytalam caly watek.. zajelo mi to 4 dni. Czyli dokladnie tyle czasu ile minelo od mojego zabiegu. Uronilam kilka lez nad Waszymi historiami, bo w kazdej z nich znalazlam cos z siebie. Kilka razy nie oparlam sie tez usmiechowi, ktory wylanial sie mimo grochow toczacych sie po moich policzkach. Czytalam z zapartym tchem i myslalam o tym, jakie jestescie odwazne, ze sie staracie. I jak cudownie, ze sie Wam udaje. Ja niesmialo pozwalam sobie czasem zamarzyc o tym, ze moje niespelnione macierzynstwo kiedys sie zisci.. Ktoregos dnia pewnie pomysle, ze czas sprobowac. Jeszcze nie jest to realistyczna wizja, wciaz moje utracone dziecko zaprzata 99% moich mysli. Chyba to co pisze nie ma sensu. Tak czy inaczej dziewczyny dziekuje, ze swoim przykladem pokazujecie, iz nie mozna sie poddawac. Iz jedno niepowodzenie nie umniejsza naszej kobiecosci. Bardzo kocham moje malenstwo, mimo iz nigdy sie nie poznamy. Ale chce zeby Bobasek mial braciszka lub siostrzyczke. Poradzcie jak nastawic sie na powrot fizycznej bliskosci w zwiazku? W tej chwili wydaje mi sie to bardzo odlegla przyszloscia. Tak jakby moje cialo stalo sie nietykalnym mauzoleum, a kontakty intymne z moim parterem - naruszeniem tej wiezi, ktora mialam z naszym dzieckiem, kiedy jeszcze bylo we mnie.\nWysłany: 8 września 2015, 06:44\nKochana, oczywiście, że to co piszesz, ma sens. Jak chcesz i masz sile o tym pisać, dzielić się ze światem - to dobrze. Lepiej niż miałabyś się zamknąć w sobie i przeżywać to całkiem sama.\nCo do bliskości po tym wszystkim - ciężko mi coś powiedzieć mądrego na ten temat, ale mnie też denerwowała na początku sama myśl o tym. Jednak M po rozmowach oświadczył mi, że nie będzie naciskał i jak będę chciała, to wrócimy do tego. Zaczęliśmy pomalutku 2 tygodnie po zabiegu, jednak pierwszy raz to nie było to. Bałam się ? Nie wiem czego...Później za pare dni było lepiej.\nPorozmawiaj z partnerem o swoich obawach, jak się czujesz, z pewnością Cie zrozumie\nA w swoim temacie posłusznie melduje, że dostałam wreszcie okres!!!\nAaaaa nie wiedziałam, że będę tak sie cieszyć, jak go dostane Przyszedł w niedziele, 6.09. 35 dnia od zabiegu (licząc dzień zabiegu). Czekam aż będzie się kończyć i lece do gina na kontrole, tak bardzo chciałabym ujrzeć II jeszcze przed Nowym Rokiem...\nKochana, oczywiście, że to co piszesz, ma sens. Jak chcesz i masz sile o tym pisać, dzielić się ze światem - to dobrze. Lepiej niż miałabyś się zamknąć w sobie i przeżywać to całkiem sama. Co do bliskości po tym wszystkim - ciężko mi coś powiedzieć mądrego na ten temat, ale mnie też denerwowała na początku sama myśl o tym. Jednak M po rozmowach oświadczył mi, że nie będzie naciskał i jak będę chciała, to wrócimy do tego. Zaczęliśmy pomalutku 2 tygodnie po zabiegu, jednak pierwszy raz to nie było to. Bałam się ? Nie wiem czego...Później za pare dni było lepiej. Porozmawiaj z partnerem o swoich obawach, jak się czujesz, z pewnością Cie zrozumie ;) A w swoim temacie posłusznie melduje, że dostałam wreszcie okres!!! Aaaaa nie wiedziałam, że będę tak sie cieszyć, jak go dostane ;) Przyszedł w niedziele, 6.09. 35 dnia od zabiegu (licząc dzień zabiegu). Czekam aż będzie się kończyć i lece do gina na kontrole, tak bardzo chciałabym ujrzeć II jeszcze przed Nowym Rokiem...;)\nTeż się w takim razie dołączę. W pierwszej ciąży po 3,5 roku starań też poroniłam. A raczej przestało bić serduszko w 7 tyg a ze względu na to iż nosiłam martwe maleństwo już 3 tygodnie dali mi tabletki na poronienie, oczywiście jak na moje szczęście nie obeszło się bez łyżeczkowania. NL82 rozumiem co czujesz. Mi też było bardzo ciężko bo czekałam na to 3,5 roku. Co miesiąc spóźniał mi się okres i co miesiąc robiłam test z nadzieją na II kreski. Jak się pozbierałam ? Jestem optymistką i to mi bardzo pomogło w dojściu do siebie. Bardzo pragnęłam mieć dziecko i doszłam do wniosku, że to co się stało to się nie odstanie i nie można się tak ciągle załamywać i płakać, tylko trzeba działać. Dokładnie 6 miesięcy później kiedy moje @ doszły do siebie oznajmiłam mężowi, że chcę wznowić starania i 2 miesiące później znowu byłam w ciąży. Tym razem z Happy End'em Każdy koniec ma swój nowy początek. Gdyby ludzie mieli się ciągle zamartwiać tym co im nie wyszło to nie wielu z nich udało by się spełnić swoje marzenia. Ja wiem, że to jednak dziecko ale jego już nie ma i nie będzie za to możesz dać życie innemu i być szczęśliwą mamą\nżabka04, Limerikowo, Foto_Anna lubią tę wiadomość\nTeż się w takim razie dołączę. W pierwszej ciąży po 3,5 roku starań też poroniłam. A raczej przestało bić serduszko w 7 tyg a ze względu na to iż nosiłam martwe maleństwo już 3 tygodnie dali mi tabletki na poronienie, oczywiście jak na moje szczęście nie obeszło się bez łyżeczkowania. NL82 rozumiem co czujesz. Mi też było bardzo ciężko bo czekałam na to 3,5 roku. Co miesiąc spóźniał mi się okres i co miesiąc robiłam test z nadzieją na II kreski. Jak się pozbierałam ? Jestem optymistką i to mi bardzo pomogło w dojściu do siebie. Bardzo pragnęłam mieć dziecko i doszłam do wniosku, że to co się stało to się nie odstanie i nie można się tak ciągle załamywać i płakać, tylko trzeba działać. Dokładnie 6 miesięcy później kiedy moje @ doszły do siebie oznajmiłam mężowi, że chcę wznowić starania i 2 miesiące później znowu byłam w ciąży. Tym razem z Happy End'em :) Każdy koniec ma swój nowy początek. Gdyby ludzie mieli się ciągle zamartwiać tym co im nie wyszło to nie wielu z nich udało by się spełnić swoje marzenia. Ja wiem, że to jednak dziecko ale jego już nie ma i nie będzie za to możesz dać życie innemu i być szczęśliwą mamą ;) <3\nHej dziewczyny dawno nie pisałam przykro mi, że musicie dołączyć tutaj Hmmm ja już jestem 30 dni po poronieniu i co mnie dziwi od pieciu dni amm plamienie ale to nie jest taki okres jak miałam zawsze czy też tak miałyście. Ja ogólnie dobrze sobie ze wszytkim poradziłam ale teraz jakiś dół mnie dopada i do tego ta pogoda chciałabym się już starać o maluszka ale jak ja mam to zrobić jak nie wiem nawet kiedy dni płodne i do tego te plamienia do lekarza miałam się stawić 6 tyg. po więc poczekam\nŻabko04 co tam u Ciebie ?\nHej dziewczyny dawno nie pisałam :/ przykro mi, że musicie dołączyć tutaj :( Hmmm ja już jestem 30 dni po poronieniu :/ i co mnie dziwi od pieciu dni amm plamienie ale to nie jest taki okres jak miałam zawsze :/ czy też tak miałyście. Ja ogólnie dobrze sobie ze wszytkim poradziłam ale teraz jakiś dół mnie dopada i do tego ta pogoda :( chciałabym się już starać o maluszka ale jak ja mam to zrobić jak nie wiem nawet kiedy dni płodne i do tego te plamienia :( do lekarza miałam się stawić 6 tyg. po więc poczekam :/ Żabko04 co tam u Ciebie ?\nWysłany: 12 września 2015, 16:46\nJacqueline Tak jak i Ty też bardzo bym chciała jeszcze w tym roku ujrzeć dwie kreski\nJacqueline Tak jak i Ty też bardzo bym chciała jeszcze w tym roku ujrzeć dwie kreski :D\nWysłany: 12 września 2015, 18:17\nWitajcie jestem obecną podczytuje was co dziennie. Teraz jestem zabiegana, zmęczona praca i obowiązkami. Dom, praca, przedszkole wieczna bieganina wrrrrr\nCzarnaa mocne słowa ale szczere prawda ja się z tobą zgadzam. Nie ma nadczym się uzalac trzeba działać\nA co u mnie? Staranka działamy działamy mam nadzieję że się uda hihihi kiedyś się uda......żyje praca itdtestowac będę po 20.09.15\nLima a może sie @ dopiero rozkręca????\nPoczekaj zobaczysz ja stawiam że się rozkręca.\nWitajcie :-) jestem obecną podczytuje was co dziennie. Teraz jestem zabiegana, zmęczona praca i obowiązkami. Dom, praca, przedszkole wieczna bieganina wrrrrr Czarnaa mocne słowa ale szczere prawda ja się z tobą zgadzam. Nie ma nadczym się uzalac trzeba działać :-) A co u mnie? Staranka :-) :-) działamy działamy mam nadzieję że się uda hihihi kiedyś się uda......żyje praca itdtestowac będę po 20.09.15 Lima a może sie @ dopiero rozkręca???? Poczekaj zobaczysz ja stawiam że się rozkręca.\nWysłany: 14 września 2015, 06:48\nLima - u mnie 2 dni przed @ była po południu leciutko ubrudzona wkładka na beżowo jakby? Ciężko mi to nazwać 1 dzień przed @ wieczorem była już bardziej na taki rdzawy kolor jakby no a około południa następnego dnia dostałam @ Tylko do wieczora była dość słaba, za to 2,3,4 dzień - to jakaś masakra jak na mnie Od 6 rano do 14 musiałam latać maks co półtorej godziny żeby mienić podpaske, popołudniami było słabiej troche, 5-tego dnia był już słabszy okres, 6-tego już takie bardzo słabe krwawienie/mocne plamienie, a 7 dnia już tylko cfiut wkładka na brązowawo przybrudzona.\nCzyli tak ogólnie prawie normalny okres jak miałam wcześniej\nAha Lima - no i byłam z wynikami hist. na kontroli w szpitalu, ale gin tylko spojrzała na wyniki, powiedziała, że dobrze wyszło (no, że powodem obumarcia nie było żadne zapalenie czy infekcja, bo coś by wyszło wtedy w badaniu). Powiedziała, że jak wróci normalny okres to znak, że wszystko wraca do normy, ale kazała czekać pół roku ze starankami. WTF? Zdenerwowałam się i z tego wszystkiego jej nie zapytałam czemu. Dziś mam zamiar umówić się do gin u którego jeszcze nie byłam, "zmolestuje" go żeby mi usg zrobił i ocenił ogólnie czy dobrze wszystko wygląda i jak to z tymi staraniami\nLima - u mnie 2 dni przed @ była po południu leciutko ubrudzona wkładka na beżowo jakby? Ciężko mi to nazwać ;) 1 dzień przed @ wieczorem była już bardziej na taki rdzawy kolor jakby no a około południa następnego dnia dostałam @ ;) Tylko do wieczora była dość słaba, za to 2,3,4 dzień - to jakaś masakra jak na mnie ;) Od 6 rano do 14 musiałam latać maks co półtorej godziny żeby mienić podpaske, popołudniami było słabiej troche, 5-tego dnia był już słabszy okres, 6-tego już takie bardzo słabe krwawienie/mocne plamienie, a 7 dnia już tylko cfiut wkładka na brązowawo przybrudzona. Czyli tak ogólnie prawie normalny okres jak miałam wcześniej ;) Aha Lima - no i byłam z wynikami hist. na kontroli w szpitalu, ale gin tylko spojrzała na wyniki, powiedziała, że dobrze wyszło (no, że powodem obumarcia nie było żadne zapalenie czy infekcja, bo coś by wyszło wtedy w badaniu). Powiedziała, że jak wróci normalny okres to znak, że wszystko wraca do normy, ale kazała czekać pół roku ze starankami. WTF? Zdenerwowałam się i z tego wszystkiego jej nie zapytałam czemu. Dziś mam zamiar umówić się do gin u którego jeszcze nie byłam, "zmolestuje" go żeby mi usg zrobił i ocenił ogólnie czy dobrze wszystko wygląda i jak to z tymi staraniami ;)\nWysłany: 29 września 2015, 14:00\nWitajcie w marcu poroniłam ciążę, starałam sie 2 lata. Ponownie udalo się zajść w sierpniu trzymam kciuki za wszystkie\nWitajcie w marcu poroniłam ciążę, starałam sie 2 lata. Ponownie udalo się zajść w sierpniu :) trzymam kciuki za wszystkie <3\nWysłany: 6 października 2015, 17:41\nWitajcie dawno mnie tu nie było.\nWitam nowe dziewczyny, przykro mi że was to spotkało.\njuju wzywam cię! żyjesz? co tam u ciebie. opowiadaj........\na jak tam pozostałe dziewczyny czy wam się udało ??????\nJa byłam znowu w ciąży nawet nie wiedziałam.\nPoszłam zrobić bete hcg dla pewności że nie jestem w ciąży bo chciałam operować rękę.\nA tu niespodzianka beta wynosiła 24, potem 24h później 30, a 96h później już tylko 9. Zmyłką był niby okres. spóźniony 3 dni krwawiłam 1 dzień a potem 2 dni plamiłam.\nByła sobie ciąża i poszła.\nByłam dziś na wizycie u gin będę badać jajowód który został jeden i dostałam skierowanie na badania genetyczne. Mam pomyśleć o In vitro. Ale tak sobie myśle że pierw się przebadam a potem bede myśleć jak światełko w tunelu zgaśnie.\nNadszedł czas na zmiane pracy bo nerwowo mnie wykańcza i tyle czas pokaże.\nMoja historia jest żałosna:\n2011 - ur. córka ciąża jak i zajście bezproblemowo\nmarzec 2015- poronienie łyżeczkowanie(4-5 tc)\nmaj 2015 - ciąża pozamaciczna usunięcie jajowodu lewego (4-5 tc)\npaździernik 2015 - ciąża samoistne poronienie (3tc)\nWiadomość wyedytowana przez autora: 6 października 2015, 17:43\nWitajcie dawno mnie tu nie było. Witam nowe dziewczyny, przykro mi że was to spotkało. juju wzywam cię! żyjesz? co tam u ciebie. opowiadaj........ a jak tam pozostałe dziewczyny czy wam się udało ?????? Ja byłam znowu w ciąży nawet nie wiedziałam. Poszłam zrobić bete hcg dla pewności że nie jestem w ciąży bo chciałam operować rękę. A tu niespodzianka beta wynosiła 24, potem 24h później 30, a 96h później już tylko 9. Zmyłką był niby okres. spóźniony 3 dni krwawiłam 1 dzień a potem 2 dni plamiłam. Była sobie ciąża i poszła. Byłam dziś na wizycie u gin będę badać jajowód który został jeden i dostałam skierowanie na badania genetyczne. Mam pomyśleć o In vitro. Ale tak sobie myśle że pierw się przebadam a potem bede myśleć jak światełko w tunelu zgaśnie. Nadszedł czas na zmiane pracy bo nerwowo mnie wykańcza i tyle czas pokaże. Moja historia jest żałosna: 2011 - ur. córka ciąża jak i zajście bezproblemowo marzec 2015- poronienie łyżeczkowanie(4-5 tc) maj 2015 - ciąża pozamaciczna usunięcie jajowodu lewego (4-5 tc) październik 2015 - ciąża samoistne poronienie (3tc) Okropny rok!\nWysłany: 8 października 2015, 14:08\nŻabka bardzo mi przykro, że Cię znowu to spotkało. Ja trzymam kciuki za Ciebie żeby się udało\nŻabka bardzo mi przykro, że Cię znowu to spotkało. Ja trzymam kciuki za Ciebie żeby się udało ;-)\nDzięki Eva a co u ciebie słychać. Ciebie tez tu dawno nie było.\nChyba coś tu zamarło???\nDzięki Eva a co u ciebie słychać. Ciebie tez tu dawno nie było. :-) Chyba coś tu zamarło??? :-) Gdzie reszta?????\nWysłany: 8 października 2015, 18:45\nJa jestem dokładnie na półmetku ciąży jestem już po usg połówkowym. Będziemy mieli córeczkę. Wydaje się że wszystko jest dobrze ale na badaniu było widać jakaś plamke na serduszku i czeka nas jeszcze jedno badanie. Niby lekarka powiedziała że to nie jest nic złego jednak mimo wszystko strach nie odchodzi nawet na chwilę.\nJa jestem dokładnie na półmetku ciąży ;-) jestem już po usg połówkowym. Będziemy mieli córeczkę. Wydaje się że wszystko jest dobrze ale na badaniu było widać jakaś plamke na serduszku i czeka nas jeszcze jedno badanie. Niby lekarka powiedziała że to nie jest nic złego jednak mimo wszystko strach nie odchodzi nawet na chwilę.\nFajnie ze będzie córcia tak mała księżniczka\nImię już wybraliscie????\nWierzę Ci ze strach cie ogarnął nic dziwnego. Nie martw się na zapas bo to nic dobrego maleństwo wszystko czuje. Będzie wszystko ok zobaczysz. Może faktycznie jakąś zmiana chwilowa i się zablizni.Nie znam się na tym ale myślę że będzie wszystko dobrze.Ja wiem ze mi się łatwo mówi ale strach jaka kolwiek obawa, leki miną jak połozą ci mała kruszynke na piersi. Na pewno dopiero wtedy odetchniesz. A teraz no stres!!!!\nCieszę się że tobie się udało duuuuuzo zdrówka wam życzę\nSuper gratuluję :-) Fajnie ze będzie córcia tak mała księżniczka :-) Imię już wybraliscie???? Wierzę Ci ze strach cie ogarnął nic dziwnego. Nie martw się na zapas bo to nic dobrego maleństwo wszystko czuje. Będzie wszystko ok zobaczysz. Może faktycznie jakąś zmiana chwilowa i się zablizni.Nie znam się na tym ale myślę że będzie wszystko dobrze.Ja wiem ze mi się łatwo mówi ale strach jaka kolwiek obawa, leki miną jak połozą ci mała kruszynke na piersi. :-) Na pewno dopiero wtedy odetchniesz. A teraz no stres!!!! :-) :-) Cieszę się że tobie się udało :-) duuuuuzo zdrówka wam życzę :-)


GreenspirationArchiwa: Zieleń przy firmach - Strona 2 z 2 - Greenspiration\nDziedzińce i place, które wprowadzają zieleń do miast i dbają o zachowanie ekologicznych rozwiązań, to prawdziwe zielone wyspy w miejskim krajobrazie. Jednym z nich jest dziedziniec przy kompleksie biurowo-mieszkaniowym w Waszyngtonie. Poza aspektami ekologicznymi – jakim niewątpliwie jest gromadzenie wody deszczowej i wykorzystanie jej do wypełnienia ozdobnych basenów i nawadniania roślin, miejsce to jest zielonym […]\nPosted: Sierpień 20th, 2014 ˑ Brak komentarzy\nWolfsburg.. nie tylko samochodowy\nWolfsburg – miasto Volkswagena, samochodów i .. pięknej zieleni. Miasteczko samochodowe Autostadt to połączenie muzeum motoryzacji, centrum sztuki i nauki, a wszystko na tle starannie zaprojektowanego parku. Rozciąga się on na kilkudziesięciu hektarach nad brzegami kanału rzecznego. Jest doskonałym przykładem harmonii i współzależności pomiędzy budynkiem a zielenią. Poszczególne pawilony zakomponowane są pomiędzy pagórkami (np. Pawilon […]\nPosted: Październik 16th, 2013 ˑ Brak komentarzy\nFilled under: Parki, Zieleń przy firmach\nDziś projekt czeskiego duetu Cigler Marani Architects – zagospodarowanie zieleni przy kompleksie biurowym w Pradze. Wewnętrzny dziedziniec składa się z szeregu kwadratów wykończonych z różnych materiałów – pagórki porośnięte trawą, płaskie trawniki z przejściem z dużych płyt, nasadzenia z traw i krzewów ozdobnych, fontanny czy w końcu kwadraty wyłożone kostką w różnych odcieniach szarości. Całość […]


Ulica Górczewska | Wszystko o Warszawie | FANDOM powered by Wikia\nUlice na Bemowie, Ulice na Woli\nTen artykuł dotyczy ulicy. Zobacz też: Górczewska (osiedle) i Osiedle Górczewska (przystanek).\nChrzanów, Górce, Jelonki Płn., Koło, Młynów, Ulrychów\nul. Górczewska na wysokości ul. Syreny\nOkres powstania: koniec XIX wieku\nDługość: 5 500 m\nZakres numerów: 1-259\nUlica Górczewska – długa na 5,5 kilometra ulica położona na terenie Woli i Bemowa ciągnąca się od granic Warszawy na zachodzie do ulicy Młynarskiej na wschodzie. Stanowi fragment drogi wojewódzkiej numer 580, niemal na całym odcinku wzdłuż biegnie ścieżka rowerowa. Ulicą odbywa się ruch autobusowy i tramwajowy (od pętli Osiedle Górczewska do ul. Powstańców Śląskich). Po 2020 roku pod ulicą ma powstać druga linia metra wraz ze stacjami Lazurowa, Powstańców Śląskich, Wola Park, Księcia Janusza i Moczydło.\nPrzebudowa ul. Górczewskiej (2012)\nHistoria ulicy sięga czasów średniowiecza. Jest to jeden ze starszych traktów wychodzących z Warszawy, prowadzący do wsi Górce. Pod koniec XVII wieku zwana Drogą do Babic, następnie Drogą Górczewską (na mapie z 1908 roku pod nazwą Górczowska). W latach międzywojennych wzdłuż ulicy stały głównie niewielkie, drewniane domki jednorodzinne, w których gnieździły się wielopokoleniowe rodziny. Plany z 1935 roku przewidywały już budowę ulicy Górczewskiej w kierunku na Borzęcin i Leszno w dzisiejszym kształcie, plany te jednak przerwała wojna, w czasie której nazwę ulicy zmieniona na Leśną. Po wojnie ulica istniała jako taka, była jednak bardzo wąska i wybrukowana kocimi łbami. Jak opisuje we wspomnieniach Jerzy Górski: Tworzyły ją przeważnie drewniane zabudowania parterowe i piętrowe. Zawsze wionęło smrodem, bo nieczystości wylewało się do rynsztoka. Ówczesna Górczewska przebiegała zresztą trochę inaczej niż dziś, na wysokości dzisiejszego Wola Parku odbijała nieco na północ i przechodziła przejazdem przez tory, biegła bliżej Górców, co pozostawiło odcisk na współczesnej mapie Warszawy (fragment ulicy o nazwie Górczewska znajduje się także na osiedlu Górce). Sytuacja zmieniła się w roku 1974, gdy otwarto wiadukt nad linią kolejową nie przemianowując idącego bokiem fragmentu ulicy.\nJednak dopiero w XXI wieku ulica Górczewska doczekała się kolejnej przemiany. Cały odcinek poszerzono do dwóch pasów (ostatnie prace zakończyły się w sierpniu 2006 roku), w 2000 roku gotowy był już wiadukt alei Prymasa Tysiąclecia nad Górczewską, a w 2002 roku mapa centrów handlowych stolicy została uzupełniona o Wola Park. Jako ostatnie przebudowane zostało skrzyżowanie z Lazurową i odcinek do Trasa Powązki-Konotopa, który początkowo miał zostać zrealizowany w latach 2011-2012, prace rozpoczęły się we wrześniu 2011 roku i bardzo się opóźniały, zakończyły się dopiero 7 lipca 2013 roku.\nW międzyczasie, 1 grudnia 2011 roku, wzdłuż ulicy wytyczony został buspas.\nUlica Górczewska (rejon ul. Przanowskiego)\nUlica zaczyna swój bieg na zachodniej granicy Warszawy z Bliznem Łaszczyńskiego, następnie krzyżuje się z ulicami Coopera, Lazurową (jako rondo Radia Wolna Europa), Klemensiewicza, Powstańców Śląskich, Konarskiego, Krępowieckiego, Góralską, Ulrychowska (de facto nie łączy się), Jana Olbrachta, Księcia Janusza. Ciołka, Deotymy, Elekcyjną, aleją Prymasa Tysiąclecia, Sokołowską, Syreny, Płocką, Tyszkiewicza i kończy się na skrzyżowaniu z Młynarską i Lesznem, które jest przedłużeniem ulicy Górczewskiej.\nWzdłuż ulicy Górczewskiej mieszczą się supermarket Tesco, centrum handlowe Wola Park z Ogrodami Ulrychów, osiedla Jelonki, Górczewska, Przyjaźń, Park Moczydło i im. Szymańskiego, Kombinat Budownictwa Miejskiego, stadion Olimpii, stacja kolejowa Koło oraz inne budynki użyteczności publicznej. Przy skrzyżowaniu z Powstańców Śląskich stoi urząd dzielnicy Bemowo.\nPrzy ul. Górczewskiej 97 znajduje się urząd pocztowy nr 102, przy ul. Górczewskiej 124 filia urzędu pocztowego nr 46, a przy ul. Górczewskiej 228 znajduje się filia urzędu pocztowego nr 27.\nUlica Górczewska przy skrzyżowaniu z Jana Olbrachta\nUrząd dzielnicy Bemowo u zbiegu Górczewskiej i Powstańców Śląskich


Sprzątanie z zakwaterowaniem. Praca poza granicami kraju - o czym warto wiedzieć? Sprzątanie w Niemczech zarobki - Pranie dywanów Gocław, Rembertów, Sulejówek\nprzez e-proficlean.pl · Opublikowane 21 listopada 2018 · Zaktualizowane 16 stycznia 2019\nPraca poza granicami kraju zazwyczaj uważana jest za lepszą z powodu lepszych zarobków. Jeśli chodzi o Polskę to dość popularne nadal jest wyjeżdżanie w celach zarobkowych do Niemiec. Jakiego typu pracę można tam wykonywać?\nWiele osób decyduje się na wyjazd w celu sprzątania w prywatnych domach w Niemczech. Zazwyczaj te osoby liczą na sprzątanie z zakwaterowaniem, ponieważ pozwala to czuć się bezpiecznie pod każdym względem. Zwykle tego typu zatrudnienie można liczyć wtedy gdy dany pracodawca został już polecony przez kogoś innego. Niekiedy taka praca jest również oferowana przez agencję pracy tymczasowej.\nsprzątanie w Niemczech zarobki\nJak wygląda sytuacja, jeśli chodzi o sprzątanie w Niemczech zarobki? Informacje na ten temat można uzyskać zarówno w agencji pracy tymczasowej, jak i na forach internetowych. Chcąc wyjechać do Niemiec w tym celu po raz pierwszy warto jest uzyskiwać informacje ze wszelkich możliwych źródeł. Pamiętać trzeba również, że obecnie pracodawcy znacznie chętniej zatrudniają osoby, które mają przynajmniej podstawową znajomość języka niemieckiego. Na podstawowy kurs języka opłacony z agencji pracy można liczyć zazwyczaj tylko przy niektórych rodzajach pracy. Dlatego warto zainteresować się tym wcześniej.\nTagi: do sprzątania domuharmonogram sprzątania domuodkurzacze centralne electroluxporządki na działcesprzątanie bez detergentówsprzątanie gnieznosprzątanie na budowiesprzątanie po budowiesprzątanie po remoncie woda z octemsprzątanie w niemczech zarobkisprzątanie z zakwaterowaniemsprzątanie za granicąumowa o sprzątanieurządzenia do sprzątania\nNastępny post Sprzątanie na budowie. O czym warto pamiętać decydując się na pracę przy sprzątaniu? Sprzątanie na godziny\nPoprzedni post Sprzątanie za granicą. Kiedy warto rozważyć pracę poza Polską? Sprzątanie w Belgii forum


Najlepsza dzielnica Stambulu? - Polonia w Turcji - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nNajlepsza dzielnica Stambulu?\ns.crable 30.03.12, 15:23\nNajprawdopodobniej szykuje się przeprowadzka do Stambulu z Sakaryi, bo czuje się tu samotnie, ludzie sa bardzo zamkneci i zupelnie nie moge sie zaklimatyzowac. Jaka dzielnica Stambulu najlepsza do zamieszkania? Wiem ze pytanie w sumie glupie ale jakies spostrzezenia? Ze wzgledu na tomer myslalam o Fatih ??\nRe: Najlepsza dzielnica Stambulu?\nlimonsuyu 30.03.12, 16:24\nTo nie jest glupie pytanie, wrecz przeciwnie - jest to pytanie kluczowe i wazne\nOdradzam Fatih, jesli piszesz, ze w Sakaryi ludzie sa zamknieci - Fatih to dzielnica dosc konserwatywna, wiekszosc kobiet nosi tam chusty albo nawet nikab, wiec jesli bedziesz chodzic bez chusty i w dodatku czasem odezwiesz sie po polsku (czyli - w ich mniemaniu - po rosyjsku) to zaraz dorobisz sie ksywki "Natasza" Poza tym nic sie tam nie dzieje, ewentualnie jakies herbaciarnie ale to tez raczej dla facetow.\nZ dzielnic bardziej otwartych polecam Taksim (a szerzej Beyoglu) i Kadikoy.\nTaksim (tudziez Beyoglu) - bo to jedna wielka imprezownia, duzo dobrego jedzenia, mnostwo szkol jezykowych (w tym Tomer) i ogolnie laczy wszystko co dobre w Turcji i Europie Mozna chodzic na lekcje salsy i tanca brzucha, mozna pojsc do kina, na zakupy, spotkac sie na kawe, pojsc do teatru i ogolnie "byc wsrod ludzi"\nKadikoy - prawie jak Taksim, tylko nizsze koszty zycia. Troszke mniej aktywnosci edukacyjnych, ale wciaz duzo knajpek i liberalna atmosfera. Do szkol jezykowych na Taksimie mozna z Kadikoy dotrzec w okolo 30-40 min. odbywajac jakze urokliwa przejazdzke promem Kadikoy jest tez nieco bardziej rodzinna dzielnica, troche spokojniejsza niz Taksim.\nPodobno fajne sa tez Osmanbey i Nisantasi (i tez w miare blisko Taksimu), ale nie znam ich jakos super dobrze, bywalam jedynie przelotem.\nOczywiscie kazdy ma pewnie ulubiona dzielnice i kazdemu troche co innego pasuje, trzeba szukac na miare swoich potrzeb. Fatih polecam jedynie bardzo poboznym muzulmankom i dla nich to pewnie jest wlasnie najlepsza dzielnica w Stambule\nsemimentalsentimental 30.03.12, 17:30\nwg mnie tylko Beyoğlu i Kadiköy. Ale wszytsko tez zalezy od budzetu i czego oczekujesz. Lubisz supernowoczesne, aczkolwiek jak dla dla mnie paskudne i bezosobowe, blokowiska to wybierz Ataşehir. Czesto latasz,i nie zalezy Ci na zyciu towarzyskim, ale lubisz wygode, zielen/widok na morze to Şirin evler albo Pendik sahil(tylko!). Masz ochote zaprzyjaznic sie z ninja to wlaşnie Fatih, Çarşamba albo Sultan Beyli bedzie w sam raz. Stac Cie na wynajem za min 5000TL to polecam wiekszosc dzienic wzdluz Bosforu, zwlaszcza Bebek. Preferujesz cisze, spokoj, drogie restauracje? Kalamiş. I tak mozna wymieniac. Kadiköy jest o tyle dobre, ze mozna znalezc normalne mieszkanie do 1500tl za miesiac,jesli planujecie wynajmowac oczywiscie. Jest zielono, blisko do morza i masz dostep do wszytskich(naprawde wszystkich!!)srodkow transportow, wlaczajac IDO, metro, metrobus itd. I jesli wybierzesz Bahariye lub Moda w Kadiköy, do kazdego przystanku/przystani dojdziesz pieszo. W okolicy masz duzo parkow, nie problemu z wyprowadzaniem na spacer dziecka, psa czy co tam sie w domu ma. A naprawde niewiele jest takich miejsc gdzie mozna w upalne popoludnie w spokoju saczyc piwo 'na skalkach' bez armii Erdoğana zadajacej glupie pytania. Jedyny minus to tlok i mala ilosc nowych budynkow mieszkalnych. Beyoğlu owszem bardzo fajne, ale jest bardzo zatloczone i tam o nowym mieszkaniu mozesz zupelnie pomarzyc. I fajniej jest jednak wyjsc z domu i wmieszac sie w tlum kolorowych hipsterow(nawet nie bedac jednym z nich) a nie chust...w Stambule masz wachlarz mozliwosci\ns.crable 30.03.12, 21:03\nDziekuje dziewczyny, bardzo mi potrzebna wasza opinia!! Nie mialam pojecia ze Fatih taki ortodoksyjny. Teraz mysle nad Taksim i Kadikoy...Piszcie ,piszcie!\ns.crable 30.03.12, 21:52\nwww.emlakjet.com/konut/emlak-kiralik-daire-istanbul-beyoglu-826085.html ale ceny na taksim za takie malutkie mieszkano ojej dla prownania ja w Sakaryi place za 60 m2 275 lira i mieskznaie nowe z 2008 roku\nfistik101 01.04.12, 12:16\nhej, a nie zastanawialas sie nad Izmitem? Z tego co pamietam to mialas studioac na Kocaeli Universitesi. Oczywiscie to nie Stambul, ale tez lepsze niz Sakrya Juz dawno mialam sie do Ciebie odezwac, zeby sie jakos spoytkac, malo jest forumowiczek z Koceali.\ns.crable 01.04.12, 14:10\nTrzeba sie odzywac a nie zastanawiac!! Ehh Abdurrahim jest nauczycielem i ciezko o przeniesienie dlatego jesli juz to musi byc to jakas konkretna zmiana. Stwierdzilismy ze najlepiej bedzie jak sprobuje pomieszkac rok w Stambule, pojde na tomer, moze zaczne juz tam studia i jesli po roku stwierdze ze jest mi tam dobrze, odnalazlam sie, miasto mnie nie przytlacza to wtedy wniesie o przeniesienie. Izmit to nie bylaby zmiana...ale jesli slowo stanie sie cialem to i tak w Sakaryi bede 2-3 dni w tyg takze daleko nie mamy ale to moze na priv;D\nfistik101 01.04.12, 15:23\nw takim wypadku rzeczywiscie Stambul Nie moge napisac wiadomosci prywatnej do ciebie, pokazuje sie ze masz konto nieaktywowane, jak chcesz napisz do mnie na profilu lub maila fistik101@gazeta.pl\nlsgurl13 01.04.12, 19:57\nA ja mam pytanie troszeczkę odbiegające od tematu. Jakie miasta wg. Was są najmniej konserwatywne? Oprócz Izmir oczywiście Od nowego roku będę szukać pracy i szukam przyjaznego miejsca i otoczenia względem obcokrajowców\nskorrogan 06.04.12, 18:31\nNie ma to jak Etiler. I kropka.\nJumbo Jet po raz pierwszy wyląduje w Pyrzowicach?\nGimnazjalistki w agencjach towarzyskich\nGdy Kaczyński wysyła rozliczenie podatkowe\nKoniec świata, co oni zrobili z moim świętem\nGdzie najlepsze powietrze? :)\nW Warszawie rzeź. A jak u Was?\nbez cukru to herbata, z cukrem to cherbata


Penzion u Fojtiku - Winery Fojtik | Kemping, zakwaterowanie, opinie\nPensjonat U Fojtiku i Winiarnia Fojtik - zakwaterowanie Cejkovice\nW Penzion U Fotíků można spędzić przyjemne chwile i zakwaterowanie w stylowym pensjonacie rodzinnym. Pensjonat położony jest na obrzeżach miejscowości Čejkovice na ulicy Pod Novosady, pomiędzy piwnicami win i otoczony jest winnicami, z których wielu jest niezapomnianym widokiem na winnicę nasłonecznioną. Miejscowość Čejkovice znana jest z długiej tradycji uprawy winorośli i możliwości degustacji dobrych i pysznych win. Warto również odwiedzić lokalną piwnicę win Templariuszy z doskonałą kuchnią i wybornymi winami.\nCałkowita pojemność zakwaterowania to łóżka 33. Pensjonat posiada łącznie pokoje 11, w tym apartament 1x, pokój dwuosobowy 3x, pokój trzyosobowy 4x, pokój czteroosobowy 1x, pokój pięcioosobowy 1x, pokój 7-osobowy 1x. Są to luksusowo urządzone pokoje w nowym pensjonacie z pięknym widokiem na winnice.\nKażdy pokój ma własną łazienkę. wyposażenie - toaleta, prysznic - z oświetleniem nocnym, TV, WIFI.\nPensjonat może organizować szkolenia korporacyjne, seminaria i spotkania zewnętrzne. Wszystko to można połączyć z degustacją wina w naszej piwnicy na wino, znajdującej się kilka kroków od pensjonatu.\nDegustacja wina w pensjonacie\nNa życzenie można zamówić degustację wina z przewodnikiem. Możliwe jest również dostarczenie zimnego posiłku lub ciepłej kolacji w formie bogatego bufetu. łosoś, wątróbki, kotlety, tatar - zależy od zgody.\nDla miłośników folkloru zapewniamy również muzykę cymbałową. Degustacja z przewodnikiem obejmuje zwiedzanie piwnic i obszarów produkcyjnych oraz degustację win odmianowych 12 z komentarzem eksperckim w czasie 19.30hod. - Rzuć 23 z winiarzem, wtedy można siedzieć z winem w formie bezpłatnej rozrywki bez producenta wina, konsumpcja wina jest nieograniczona.\nRozwój naszej winnicy przebiegał powoli, jak mówią na kolanie. Było to zgodne z rodzinną tradycją, ale w 2000 obecny właściciel dał mu udany kierunek. Nasze wina charakteryzują się błyszczącym kolorem i atrakcyjnym owocowym\ni kwiatowe zapachy.\nObecnie zarządzamy winnicami 1,5 ha a ponieważ nasza produkcja winogron nie zaspokaja popytu na wina, więc przetwarzamy winogrona od wybranych hodowców, nacisk kładziony jest na wysoką zawartość cukru i jakość winogron. Cała nasza produkcja winogron jest przetwarzana przez nas samych w oparciu o nowe technologie, przy użyciu delikatnego łuszczenia, prasy pneumatycznej, zbiorników na wino ze stali nierdzewnej z regulacją chłodzenia i ogrzewania wina, aby uzyskać aromatyczne i jednocześnie harmonijne wina.\nZastosowanie tej nowoczesnej technologii kontrolowanej fermentacji i biologicznej degradacji kwasu jabłkowego zwiększa w ten sposób jakość alkoholu.\nŁącznie wina ze szczepu 18 są produkowane w naszej piwnicy na wino, corocznie przetwarzamy 40t białych i czerwonych winogron, z których produkowane są butelki win odmianowych 30.000. Winiarnia Fojtík koncentruje się głównie na produkcji win atrybucyjnych, ale jako dodatek produkujemy wina słomiane, lodowe i barykadowane. Nasze wina charakteryzują się błyszczącym kolorem i atrakcyjnym owocowym i kwiatowym aromatem, świeżą kwasowością i harmonijną równowagą. Są one popularne wśród miłośników wina, ale zostały również docenione przez ekspertów degustatorów i komisarzy.\nZ ostatnich osiągnięć Należy zauważyć, że zwycięzca kategorii Vinum JUVENALE 2005 stał się naszym zbiorem Grüner Veltliner i złotym medalem Vinum JUVENALE 2005 wygrał nasz Cabernet Moravia - późne zbiory, rynek wina Čejkovice 2005 - zwycięzca białych win był nasz Traminer - wybór winogron.\nMożesz zastosować fakturowanie FKSP w Fojtík Winery\nPenzion U Fojtiku, Fojtik Winery Morawy Południowe\nWinnica Fojtík Morawy Południowe\nTelefon komórkowy: + 420 776 333 483, + 420 776 333 283\nadres: Pod Novosady, Čejkovice\nWybierz ocenęDaj Penzion u Fojtiku - Fojtik Winery 1 / 5Daj Penzion u Fojtiku - Fojtik Winery 2 / 5Daj Penzion u Fojtiku - Fojtik Winery 3 / 5Daj Penzion u Fojtiku - Fojtik Winery 4 / 5Daj Penzion u Fojtiku - Fojtik Winery 5 / 5


Sala edukacyjna "OGNIK" - Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Bydgoszczy - Portal Gov.pl\nSala edukacyjna "OGNIK" mieści się w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej nr 1 w Bydgoszczy przy ul. Pomorskiej 16.\nTelefon kontaktowy: 47 751 23 10\nWydzielone pomieszczenia w budynku komendy zostały zaadoptowane na potrzeby Sali edukacyjnej, tak aby możliwa była realizacja praktycznych zajęć. Akcja skierowana jest do dzieci i młodzieży szkolnej, której celem jest przypominanie o zasadach bezpieczeństwa pożarowego w mieszkaniach. W sali edukacyjnej OGNIK dzieci będą mogły zobaczyć jak rozprzestrzenia się dym w warunkach pożaru, jak działają czujki dymu, czy jak skutecznie wezwać służby ratownicze czy udzielić pierwszej pomocy oraz będą mogły przymierzyć ubrania strażackie a także wsiąść do samochodu pożarniczego. Dla dzieci przygotowane zostały także zadania, takie jak rozwijanie węża strażackiego czy wejście po strażackiej drabinie. Zajęcia w ognikach są prowadzone przez strażaków instruktorów. Rolą strażaków jest wytłumaczenie dzieciom jak ustrzec się zatrucia tlenkiem węgla (czadem), jak należy dbać o prawidłową wentylację pomieszczeń, do jakich zagrożeń może doprowadzić niewłaściwe użytkowanie sprzętu domowego oraz jak powinna przebiegać ewakuacja z miejsca objętego pożarem.


Radomska inwestycja to dwa siedmiokondygnacyjne budynki, które pomieszczą 124 mieszkania. Zdecydowaną większość z nich, bo aż 60% stanowią te 3-pokojowe o średniej powierzchni blisko 60 mkw. Architekci –warszawska pracownia EMA Studio - starali się wpisać budynki w kontekst architektoniczny, ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo z przedwojenną fabryką Polskiego Monopolu Tytoniowego. Elewacja jest utrzymana w jasnej, biało-szarej kolorystyce.\n- Teraz wieszamy wiechę – to jest bardzo ważny moment, czyli zakończenie konstrukcji, a nawet nieco bardziej zaawansowany etap, ponieważ na jednym z budynków jest już widoczna elewacja. Ta inwestycja osiągnęła już blisko 40 procent zawansowania. Pomimo pandemii prace przebiegają bardzo sprawnie dzięki ogromnemu wysiłkowi generalnego wykonawcy i inwestora zastępczego. Cieszę się, że ta inwestycja będzie dostępna dla radomian pod koniec przyszłego roku. Będą to mieszkania wykończone, gotowe do wprowadzenia - mówi Wojciech Caruk, prezes PFR Nieruchomości S.A.\nMieszkania będą gotowe w październiku 2021 roku. Budowa rozpoczęła się w grudniu 2019 roku. Osiedle przy Tytoniowej to wspólne przedsięwzięcie PFR Nieruchomości S.A. i radomskiego samorządu, który wskazał teren dla realizowanej inwestycji. Samorząd będzie pełnił aktywną rolę przy rekrutacji przyszłych najemców. To na nim spoczywa obowiązek opracowania społecznych kryteriów naboru, który zwykle rusza na pół roku przed zakończeniem inwestycji. - Jesteśmy już gotowi, mamy projekt uchwały, którą w listopadzie skieruję pod obrady Rady Miejskiej. Chcę rozpocząć dyskusję nad kryteriami, które muszą spełnić radomianie, chcący zamieszkać w lokalu wybudowanym w ramach programu „Mieszkanie Plus”. Chcemy przede wszystkim premiować ludzi aktywnych, ludzi, którzy płacą podatki w Radomiu, jak również ludzi, którzy zawodowo chcą związać swoje losy z naszym miastem – zaznacza Radosław Witkowski, prezydent Radomia.\n- Na początku pandemii mieliśmy problem z pracownikami, na szczęście generalny wykonawca w bardzo prężny sposób poradził sobie z tym problemem zapewniając nowe zasoby, nowych podwykonawców. Na początku pojawiania się w naszym kraju COVID 19 i obostrzeń większość pracowników z Ukrainy musiała opuścić nasz kraj, ale generalny wykonawca zapewnił kadrę polską i realizacja nie napotkała na większy problem w postaci opóźnień, dzięki czemu budowa przebiega zgodnie z założeniami terminowymi – przekonuje Paweł Gossa, prezes firmy Investcover, która pełni funkcję Inwestora Zastępczego.\nGeneralnym Wykonawcą inwestycji jest radomska firma Arbud, która pomimo pandemii prowadzi budowę zgodnie z przyjętym harmonogramem. Radom jest drugim samorządem, w którym ruszyła budowa mieszkań w ramach rynkowej części rządowego programu mieszkaniowego. Pierwsza – w październiku ubiegłego roku – została uruchomiona inwestycja w Mińsku Mazowieckim. W ramach rynkowej części rządowego programu mieszkaniowego, którą realizuje spółka PFR Nieruchomości jest obecnie ponad 2 tysiące mieszkań w budowie.\nczd/mm, fot. PFR Nieruchomości\n~ Jakiej broni używał Polko w czasie swojej służby ?


Ptasiek - Film - Stopklatka\nJohn Harkins więcej »\nPo ciężkich doświadczeniach wojennych Ptasiek cierpi na schizofrenię i przebywa w zakładzie zamkniętym. Nikt nie potrafi go zrozumieć, a on wewnątrz siebie jest ptakiem. Do zakładu zostaje ściągnięty jego najbliższy przyjaciel z dzieciństwa, ale nawet on ma problem z dotarciem do Ptaśka. Al wspomina dawne, minione lata i nakreśla niezwykłą historię swojego przyjaciela. Ekranizacja powieści Williama Whartona. więcej »\nWalt, ojciec Ptaśka


Żyjemy w czasach nacechowanych pożądaniem emitowania oryginalności, szaleństwem kreatywności w okowach komercji wyzutej z dramatyzmu, klimacie auto-nasycania własnej osoby urojeniami wyjątkowości. Nie gardzi się wszelkimi chwytami marketingowymi, łącznie z kłamstwem i czytelnym bluźnierstwem; kłamstwo w przestrzeni publicznej nie przynosi już wstydu, gorzej z krzewieniem prawdy. Takie akty są potępiane, wyszydzane i relatywizowane. I te chwyty i metody są podziwiane przez ogół w kategorii doskonałego sprytu. U konkurencji wzbudzają doskonałą zawiść. I jak tu się przyznać do poszukiwania Mistrza, autorytetu czy choćby istnienia Nauczyciela, przeciwko któremu nie wytoczyliśmy hasła wy… dalać”. Jak się przyznać, że się znalazło? I jeszcze do bieżącego czerpania olśnień w świetle nauki i przykładu przewodnika, duchowej opoki? Takie to czasy, że „Kto się przyzna do Mistrza/ umiera na publiczną opinię”. Szczególnie jeśli ów mistrz wczuwał się w głębię koegzystencji sacrum z profanum, a nie w błyskotki tego, co sami stwarzamy/wytwarzamy.\nDucunt fata volentem, nolentem trahunt - chętnych los prowadzi, niechętnych wlecze - pisał Seneka w „Listach moralnych”. Tę sentencję znamy lepiej w formie skondensowanej, bardziej dynamicznej: - opornego los wlecze. Mnie ta przypadłość dotknęła i jest we mnie radość, że los zwyciężył. Los jako fatalizm helleński, należy obecnie traktować jako dotyk Anioła przeznaczenia modyfikowany wolą człowieka. Ten, którego los jako opornego wlecze, uczy się najgłębiej spoglądać w siebie samego i w otaczający świat, i w przejawy tego, co się staje. „Toczący się kamień nie porasta mchem”. Dlatego wolny od obowiązujących sugestii ruch myśli i sfery intuicji jest kluczowy dla człowieka, który chce wiedzy, a nie wiotkich przesłanek dla całościowego pojmowania cywilizacji, jej wytworów przesłaniających prawdę obiektywną.\nZacznijmy od podstawowych ustaleń co oznacza termin gnoza przystający do współczesności w sposób niezbyt jasny. Przekroczyć wiarę, domenę niepewności, wkroczyć całym sobą w pełnię zrozumienia. Taka człowiecza pokusa rodziła się w historii nieustannie. Można by wskazać nadmierne chcenie jako tej pokusy życiodajne źródło. A może to jednak głębokie pragnienie, wodzone przekonane i sposobność człowieka; czasami całych, wręcz heretyckich grup.\nCzasami ktoś nieśmiało lub wyzywająco, pyta mnie: dlaczego ja, człowiek dość sprawie poruszający się we współczesności, wierzę w zaprzeszłe dogmaty wiary, w odkupienie przez Krzyż, w oko Opatrzności, powstanie ciał z martwych, w to, co klasyczni teologowie podają jako prawdy objawione i wydedukowane z przesłanek Objawienia? Nie potrafię odpowiedzieć: ja już nie wierzę; ja ufam, że wiem. Tak, jest to rodzaj pokrewny historycznej gnozie o proweniencji Szymona Maga, Saturnina, kainitów i fantastom z rodu Walentyna, a może, przede wszystkim, Pseudo-Dionizego Areopagity: „Rzeczy widzialne są obrazami niewidzialnych”. Nie wierzę, wiem. To narastało twardo, nieznośnie uwierało sumienie i intelekt. Oczywiście, to wszczepione „wiem”, nie neguje słabości. Jednak w pełni doznaję przeświadczenia, że dogmaty katolickie są prawdą pierwszą, że za nimi kryje się głębia rzeczywistości, którą należy przenikać. W każdym razie z dogmatami nie dyskutuję, usiłuję w przypadku zwątpienia dokształcać się w egzegezie. To wszystko nie znaczy, że nie miałem (miewam rzadko) zastrzeżeń do Boga jako Kreatora w praktyce sprawowania Jego nadzoru nad wyklutym z Siebie, czy raczej przez Siebie (creatio ex nihilio), światem naszego uwięzienia i wolności zarazem.\nGnoza (gr. wiedza, poznanie) oznaczała i oznacza ezoteryczną wiedzę dla wybranych pneumatyków zapewniającą zbawienie, albo inaczej: jawi się i realizuje jako spekulatywno-mistyczny sposób myślenia łączący wiarę i rozum w kontekście rozważań filozoficzno-religijnych. Instytucjonalnie rozkwitała w okresie helleńskim i wczesnochrześcijańskim tworząc całe systemy pseudo-racjonalne. Za jej pra-ojca uznaje się mieszaninę irańskiego Zostrianusa, babilońskiej astrologii, samarytańskiego Dozyteusza (domniemanego mesjasza Samarytan), żydowskiego „prawdziwego proroka”. Tworzą kompilacyjny zbiór intuicji, racjonalnych przesłanek połączonych z irracjonalnym zacietrzewieniem. Bazylides (85-140 po Chr.), ważny gnostyk aleksandryjski, uczeń innego heretyka Menandra, nauczał: „Niezrodzony Ojciec wszechrzeczy wyłonił najpierw z siebie Rozum (Nous) ; z niego zrodziła się Myśl twórcza (Logos), z niej Idea (Fronesis), z Idei Mądrość (Sofia) i siła (Dynamis), z nich zaś Moce i Władza, i Aniołowie zwani pierwszymi. Ci utworzyli pierwsze niebo, a następnie zrodzili innych aniołów”[i]. I tak aż do liczby 365 powstawały nowe niebiosa. Dlaczego przywołuję te przeszłe, niebyt sensowne kosmologiczne koncepcje. Bowiem roi się w nich od Mocy, Władz i Aniołów. Tak jak u Rainera Marii Rilkego, który ich obecność i schodzenie pomiędzy ludzi wielokrotnie przedstawiał w swoich wizjach.\nGnoza, jak ją pojmuję, zakłada gotowość osoby do przyjęcia indywidualnego objawienia, istnienia powiewu „bożej iskry” w przejawach funkcjonowania uniwersum i mikrokosmosu. Jeśli człowiek przeżyje intensywnie wstępne okresy swej egzystencji, widzi, że w jego życiu i życiu innych, wydarzyło się wiele cudów czy też (w innym języku) przypadków nadzwyczajnych. Często pełna świadomość uczestnictwa i widzenia nadzwyczajnego zjawiska przychodzi dopiero po latach, gdy obraz jakiegoś zdarzenia nie chce wyblaknąć na „magnetycznych” ścieżkach pamięci i wciąż fascynuje, i prosi o refleksję, o jej konsekwencje. Pierwszy, który ja widziałem i który zapadł w moje serce, zdarzył się w listopadzie 1962 r. Sól św. Agaty rzucona w jęzory ognia, przez świętobliwą ciocię o płomiennych włosach, przeciw płomieniom, odwróciła wiatr wręcz natychmiastowo i uratowała od zagłady nasze w dużej części drewniane domostwo; było tak źle, że wyniesiono już z domu meble i pościel. Drugi mnie dotyczy i jest przeżyciem mistycyzującym, a takie niezmiernie trudno obiektywnie weryfikować. Przełamię wstyd i zostanę posądzony o duchowy ekshibicjonizm. Krótko: w wieku trzydziestu kilku lat. zapragnąłem przemiany serca, po okresie oschłości. Po spowiedzi uczestniczyłem w Mszy Św. w sławkowskim kościele p/w Krzyża Świętego. W momencie przyjmowania Eucharystii żółtobiały, jakby musujący promień światła i wiązka ciepła idące od Hostii i ręki kapłana przeniknął moje serce, rozlał się błogim ciepłem w piersiach. Oniemiały, w jakimś odrętwieniu, odszedłem na swoje miejsce. Było to zjawisko fizykalne, nie urojone. Kilka dni chodziłem oszołomiony. Odrzuciłem ten, zachwycający i budzący trwogę, stan ze strachu, że Chrystus, ode mnie słabeusza, chce postawy heroicznej. Ale dlatego też ocalałem w przyszłym czasie, przestałem się lękać. Takie przeżycia odkładają się w głębszych warstwach psyche i niejako stygmatyzują, aby nie mieć życia nudnego, mieć siłę w sobie na retorsje wobec zła. Oczywiście na określoną miarę danej osoby, która jest postronkiem dla jej możliwości.\nTytaniczny Poeta, R. M. Rilke nie tylko spuentował swój poemat pytaniem i stwierdzeniem: „Kto mówi o zwycięstwach? Przetrwać, oto wszystko”, ale też to zadanie wykonał wzorcowo. Jeśli wyrwie się ten werset z kontekstu wiersza można by odczytać życiowy minimalizm, zgodę na pośledniość. Nic bardziej mylnego, to „przetrwać” dotyczy trwania w zażyłości z wyższymi niebami, zgodę na presję Aniołów i vice wersa, choć to „nawzajem” trąci nieco ironią, bo cóż wiemy o istotach bezcielesnych? Tu i teraz to świadectwo zaczęło wydawać się być archaiczne, jego wymóg niezrozumiały; nawet dla współczesnych poetów:\n- O stare przekleństwo poetów,\nco osądzają zawsze swe uczucie\nsmutek swój, radość swoją – w poemacie\nzawzięcie zmienia w obojętność głazu. (…)\nJeszcze widzialne był, nie są dla nas. (…)\nZałożyłem sobie, a jako były liniowy inżynier lubię planować, że napiszę o autorze „Requiem” i „Życia Marii”, o moich z nim intymnych kontaktach, o napadach wchłaniania jego „Elegii duinejskich”; o tym Aniele co jest „przerażenia początkiem” i jego „straszliwości”. O współczulnej mistyce miłości, a przede wszystkim śmierci. I ja średnio słaby recytator, z lekką tendencję do zjadania końcówek, jednakże trafnie i sugestywnie czytam: „…cóż to są za istoty/ które musi się w końcu odstraszać trucizną? (…) Trzeba im twardą rzeczywistość/ wyjąć jak sztuczną szczękę./ Wtedy zaczną bełkotać. Bełkot, bełkot… bełkot” i odkruszenie ucha filiżanki, na którym uchu pisze „Nadzieja” [ii]. A tytuł utworu prosty jak cios boksera wagi ciężkiej: „Der Tod”.\nTrzeba mi wrócić do aniołów Rilkego. Przejawiają się w wielu odsłonach. Są one na ogół bytami pośrednimi między Logosem (Słowem) a człowiekiem. Emanacja taka jest wyróżnikiem systemów gnostyckich. I to wskazuje na gnostycki charakter dzieła Rilkego: „… piękno jest tylko/ przerażenia początkiem, który jeszcze znosimy/ z takim podziwem, gdyż beznamiętnie pogardza/ naszym unicestwieniem. Straszliwy jest każdy anioł. (…)”. W drugiej Elegii Rilke stwierdza proroczo:\n„Gdyby teraz archanioł, straszliwy, wyszedłszy za gwiazd\no krok tylko ku naszej zniżył się stronie, wniebo-\nwzbite zabiłoby nas własne serce. Kto jesteście?”\n„Księgę Obrazów” zwieńcza wiersz „Widzący”. Jest w nim zapowiedź Aniołów z Elegii:\n„(…) Małe jest to zwyciężamy,\nwieczne i wielkie nieskończenie:\nstanął Starego Testamentu… (…)\nco gięła go jak kształt gliniany.\nJuż go zwycięstwa nie pomniejszą.\nRośnie: głęboko zwyciężany\nPrzez moc – coraz to potężniejszą.”\nMamy tu postulowaną koegzystencję „wybranych” z kręgami duchów wyższych. To Anioł, czyli wyższa istota niebieska, wypala plastyczną glinę tkanki i staje się ten paradoks, oksymoron w zasadzie: „Rośnie: głęboko zwyciężany”.\nArtur Sandauer tłumaczy tytuł tego wiersza jako „Patrzący”; nie widzący, a tylko patrzący. Jest to przekład wprost słownikowy, ale drugie znaczenie tego słowa od niemieckiego schauen, w konwencji poetyckiej znaczy widzieć. Następuje spłaszczenie głębi utworu. „Widzą” gnostycy-pneumatycy, „patrzą” zjadacze zwykłego chleba duchowego (psychy i hylicy). U tego komentatora widać chęć obniżenia rangi duchowej przekazu autora „Księgi obrazów”, obserwuje się zejście w dół w psycho-materię w poszczególnych interpretacjach. Sandauer w przemowie do „Poezji” mówi, że absolutnym nowatorstwem chrześcijaństwa był kult Dziewicy-Matki, a nie zmartwychwstanie ciałem Jezusa Chrystusa jako odkupiciela ludzkości od grzechu Adama. „Egzaltowany kult dziewictwa znajdujemy i u Rilkego (…) Wcieleniem dziewiczości męskiej jest też – obsesyjny u Rilkego – anioł. Genezy obu natręctw należy doszukiwać się we wspomnianych przeżyciach dzieciństwa. Przebranie dziewczęce, nie mgło nie odcisnąć się na jego psychice. Pozostał transwestytą, marzącym o tym, by odzyskać utraconą dziewczęcość, jej cechy najbardziej fizjologiczne”[iii] - pisał tłumacz. Takie interpretacje trącą wydumanym freudyzmem, a w przypadku Aniołów Rilkego jest to absolutne niezrozumienie ich funkcji w twórczości poety, które zawiera elementy mistyki. Natręctwa więc może bardziej dotyczą krytyka niż autora.\nOd Rilkego uczyłem się wnikania w tkankę świata, nie tylko postrzegać jej powierzchnię i zewnętrzność, które czasem lśnią, czasem są chropowate, najczęściej miałkie w dotyku. Zacytuję stosowny tekst - instruktaż z wiersza „Słowa Pana do Jana na Patmos”: …(…) ty patrz, spostrzegaj, bardziej nawet/ bądź patrzącym, niż kiedykolwiek kto bywał./ Ty masz chwytać, brać i czytać,/ masz połykać, który ja rozłamię, mego nieba pełny owoc./ I niech jego sok ci w oczy kapie,/ ty, masz klęczeć z podniesioną głową: po to bowiem cię szukałem. (…)”. Oczywiście odnoszenie, porównywanie każdego siebie do „widzeń” autora Apokalipsy jest bzdurą, ale jakiś dalekie echo odbija się od skał Wyspy Objawienia i poniekąd zobowiązuje do mimesis. Przywołany wczesnej Pseudo-Dionizy zapewniał: „Jeśli malarz będzie się wpatrywać w pierwowzorowi piękno, nie rozpraszając się, ani w jedną, ani w drugą stronę, to jedynie wtedy dokładnie opracuje swój odtwórczy obraz’ (De ecclesiastica hierarchia,IV, 3). W tamtych czasach do estetyki chrześcijańskiej weszła „koncepcja emanacji piękna zmysłowego z absolutnego, która spowodowała, że piękno zmysłowe nabrało sensu symbolicznego i reprezentowało piękno absolutne”[iv]. Koncepcja miała ogromny wpływ na twórczość poetycką, nie tylko wieków średnich, przetrwała w różnych stylach i motywach twórczych do post-modernizmu i post-nowoczesności.\nW końcu lat osiemdziesiątych, w czasach kiedy zaczynałem przygodę z głębią spojrzenia poetyckiego popełniłem empatyczny wiersz o Rilkem:\nOprowadzanie po winnicach męki\nnie jest niemożliwe widzieć\nwszystko inaczej, a jednak żyć\nDługo trzeba zestalać wzrok, choćby na ruchu\npantery między prętami kraty, na nadkruszeniu ucha\nfiliżanki bez podstawki, długo wczytywać\nw passus przypowieści, aby pośród gotyku ruin,\nascezy świętych, westchnień miłosnych nocy\nzwiedzać niewidzialny ogrom przestrzeni,\ngdy powieka światła\nprzesłania soczewkę oka.\naż skrzydło serafina otrze czoło spotniałe ze strachu\nod własnej odwagi, że zaszło się daleko. Słyszeć\nszczęk miecza archaniołów na włóczniach\nzastępów Lucyfera. Przeżyć starość proroków\nna wygnaniu od zrozumienia i choćby echa posłuchu.\nBlisko każdego nieszczęścia i radości – być z wymownością\nrzeczy w dialogu trwalszym niż pamięć\nszczęścia i agresja krzywdy.\nDługo patrzeć, błąkać się\npo prowincjach istnienia:\nzestalić się w esencję wyrazu.\nSiebie już nie rozpoznawać\ntak, że bez cudu,\nbardziej stać się nie można.\nNikogo nie zapraszam\nnie ma szybkich znieczuleń i zauroczeń\nżadnej turystyki dla złaknionych wrażeń –\nWszystko narzuca się i wciąga\nTutaj z najsłodszego grona\ntłoczy się krwawy pot\nTędy każdy wleczony jest sam\nz oderwaną od snu marzenia ambicji\npowieką trzeciego wewnętrznego oka\nmiędzy Anioły – przerażenia inicjacje\nsobie obcy u źródeł przeczystych\nkrzyżujesz do potęgi swój\nBędę kusił nadaremnie\nże ból zmartwychwstaje trzeciego\nsetnego tysiącznego dnia\nnocą o świcie\njako cud tajemnicę przypadek –\nroztartą trzcinę myśli\nCóż… wiersz to tylko wiersz; hołd, którego podłożem jest fascynacja i wdzięczność, podziw, który rodzi specyficzną sferę miłości. Bywa, że takie patrzenie „Widzącego” izoluje w re-socjalnej klinice bez klamek. Odcina od wspólnoty.\nZnane są relacje jak R.M. Rilke obserwował przejawy materii, zjawisk, zachowań ludzi, ich ból i zachwyt i zagubienie. Pierwszym, wielkim studium cierpienia i miłości, były „Pamiętniki Malte-Lauridsa Brigge”; a potem „Nowe Poezje”. M. Jastrun określił „Maltego” jako „pamiętnik nadwrażliwości” i tak już będzie do końca twórczej drogi. „Malte” był też najważniejszą stacją przemiany wewnętrznej i twórczej, z ckliwego, sentymentalnego „dupka”, Rainer Maria stał się rzeczywiście Poetą. Został sam, wyrwał się z wpływu Lou Salome, choć wiele jej zawdzięczał, jak choćby przeżycia bezkresnych dróg Rosji, zachłyśnięcie się przestrzenią, nabycie szerokiej perspektywy artystycznej. Ta „femme fatale” była jego przewodniczka opatrznościową. To ona, w pewnej mierze, doprowadziła go do rozstajnych dróg możliwości. Wybrał cierpienie i samotność, w przerażeniu wobec wyższych Mocy. Nie obyło się bez zwątpień. W liście do Lou z 1912 r . poeta pisze: „…pod koniec pisania Maltego natrętnie przychodziła do głowy myśl niby wybawienie: nie pisać nigdy więcej.” A dalej: „Czyż nie jest to przypadkiem pewnego rodzaju przewrotna działalność, gdy się chce innego człowieka z dnia na dzień przeobrazić, by zmienił swą zużytą skórę, zamiast by on sam dokonał wewnętrznej pracy nad sobą?[v]” O czyją przewrotna działalność chodzi? 0 duchy nieczyste, demony, diabły, nawet anioły, które zamieszkują nie tylko przestrzeń, ale i są lokatorami dusz i woli ludzi. Rilke, wbrew ich knowaniom, odrobił solidnie lekcję „wewnętrznej pracy nad sobą”.\nBarbara L. Sułowska opublikowała staranne opracowanie pt. „Młody Rilke”[vi]. Obejmuje analizę dorobku poety od najstarszego okresu budzenia się talentu do „Księgi o życiu mniszym Księgi o pielgrzymstwie”. Te Księgi można już uznać za nieśmiałe zwiastuny wielkiej przemiany.\nPierwszy wydany tomik Rilkego to „Życie i Pieśni” z roku 1894, czyli wczesno młodzieńczy. Omówienia krytyczne tomiku były skrajnie nieprzychylne: „Widać nie tyle umiłowanie sztuki decydowało o wydaniu, ile chęć sprawienia przyjemności paru dyletantom.” Przekład wierszowania:\n„Lubię życia pulsowanie,\nfalą wzburzoną, spienioną,\nDrugi tomik to „Larenopfer” – to dar składany bóstwom opiekuńczym domu, Pradze i czeskiej ojczyźnie. W jakości obrazowania nie było znaczącego postępu:\n„Szelmowsko się uśmiecha w górze\nksiężyc, ten kuglarz niebywały,\nsypiąc zerwane z nieba róże\ni srebrne wiórki do Motławy”\nPierwszym względnie dojrzałą próbą poezjowania, jeszcze tylko poezjowania, jest zbiór „Sobie na chwałę” z roku 1989. Sam autor chciał go widzieć jako swój pierwszy. Uznał, że wcześniejsze publikacje były chybione, przedwczesne. Jednak Mieczysław Jastrun dopatruje się w nim „zapowiedzi jego prawdziwie dojrzałej twórczości”, choć stwierdza, że „jest to książka denerwująca sentymentalizmem, łatwością wzruszeń, ogranymi po stokroć w poezji motywami.” Reprezentuje model wersyfikowania skażony sztuką dekoracyjną i symbolizmem. Nowym tonem są wyrażone pragnienia ogarnięcia duszą rzeczy świata:\n„A ty duszo moja rozszerzaj się, rozszerzaj,/ niech ci się dusza darzy,/ jak suta, świąteczna suknia/ ogarnij w swym obrębie rzeczy zamyślone”[vii]\nPełnia spełnienia osobowego i kreowania nowatorskiego wyrazu dokona się dopiero w wieku akme, między 33 a 35-tym rokiem jego egzystencji. I wpisuje się w etos wielkich pisarzy o losach dramatycznych, ale spełnionych. Lew Szestow opisuje postacie Dostojewskiego i Nietzschego, to figury jego „Filozofii tragedii”, które doznały fundamentalnego przeobrażenia. Szestow pisze żarliwie: „Historia przeistaczania się przekonań – czy może być w dziedzinie całej literatury historia bardziej pasjonująca i pochłaniająca? Historia przeobrażania się poglądów jest przede wszystkim dziejami ich narodzin. Poglądy rodzą się w człowieku ponownie, na jego oczach, w tym wieku, kiedy zgromadził już wystarczającą ilość doświadczeń i obserwacji, aby świadomie podążać za głębokimi i tajemniczymi przemianami swojej duszy”[viii] Ten typ przemiany dotyczy także Rilkego, choć jest tak życiowo różny od kreatora „śmierci Boga” i od autora „Biesów”, ale nałożyć szablon i mamy pokrewieństwo losu.\nNie sposób wspomnieć, niejako mimochodem, o rilkeańskim, skutecznym i więź niedostrzegalna gołym okiem, jaka istnieje między wszystkimi żywymi, martwymi i urojonymi tworami – zaistniała, zabrzmiała w jego, w jego poetyckiej mowie. Człowiek obdarzony tak wnikliwym, intymnym sposobem mówienia, jest zaiste wybrańcem bogów”[ix]- pisze nowatorskim przenikaniu „widzenia” w istotę rzeczy i żywej natury. „. płynna metafizyczna Bernard Antochewicz. Ich korelacje z człowiekiem obrazuje wiersz: „Przedwiośnie”\nOstrość zanikała. Raptem delikatnie legła\nna szarości odsłoniętych łąk.\nMałe strugi już zmieniają nastrój.\nA pieszczota, sporadycznie, z wielu stron\ngdzieś z przestrzeni chwyta ziemię.\nDrogi to już ukazują w głębi lądu.\nNiespodziewanie widzisz swego wzlotu\nwyraz w pustym drzewie.\nTekst pochodzi z wyboru o podtytule „Wiersze rozproszone i pośmiertne z lat 1906-1926”. Tłumacza interesuje dojrzała twórczość poety i rzeczy oboczne, próby tekstów, które często rzucają światło na rdzeń przekazu. Rilke w jednym z listów z roku 1921 wyznał swą misję: „Człowiek może zdobyć jedną z ludzkich możliwości, dostąpić niczym nie obciążonego odniesienia, aby przeniknąć w inne istnienie, bo świat trwa nietknięty, cały, immanentnie i transcendentnie, gdzie rzeczy, dzięki przeobrażeniu w dzieło sztuki, są nie tylko obecne, ale zyskują istnienie.”\nŁatwiej jest odczucia wyrazić wybranymi cytatami z sztandarowych utworów Mistrza, które czytający odebrał najbardziej żywo, bo to wstyd próbować raz jeszcze wywoływać jakieś chrome interpretacje. Ale „czasy” zmieniają postrzeganie i każdy ma prawo odnieść się do Mistrzów, których uznaje za autorytatywny wzór, za realnego ojca w filtrach soczewek swego oka. Także chronić ich przed wirusem zapomnienia:\n„Już wszystkie rzeczy dają znaki do styczności,\nA każdego ruchu wionie: zapamiętaj! (…)\nprzelatuje nas wskroś. A ja który pragnę róść,\nspoglądam w świat, i we mnie rośnie drzewo. (…)[x]\nTo właśnie ta „wewnętrzna przestrzeń świat” - Weltinnenraum jest terminem trudnym do przetłumaczenia. Żeby zrozumieć jego sens trzeba solidnie przetrawić całe dzieło Poety. Chociaż zrozumieć to chyba słowo chybione. Według Kate Hamburger, znawczyni twórczości poety, cytowanej w zbiorze tłumaczeń Bernarda Antochewicza: „Weltinnenraum nie oznacza wewnętrznej przestrzeni świata, czy też kosmosu, tego co wewnętrzne, lecz jest korelatywną , a jako taką, subiektywną całością świata i tego co wewnętrzne, by rzec za Husserlem: uniwersum biegunów przedmiotu i jestestwa.” Powiedziane niezwykle mądrze, wręcz hermetycznie w sferze słownej terminologii, a może lepiej czytać, przeżywać i aby te strofy budowały w nas nierozkładalny byt (bez bytu się jednak nie obyło). Muszę zaznaczyć, że kongenialny tłumacz autora „Sonetów do Orfeusza” Mieczysław Jastrun cytowany tekst, kluczowy dla zrozumienia autora, przetłumaczył prawie zupełnie inaczej: „Wszystkie istoty przenika tajemnie/ wewnętrzny świat”. Jest to jakiś omówienie tematu, bardzo czytelne, zawierające interpretację. Jest jednak pytanie: czy wyczerpie wielość odniesień, złożoność „znaków do styczności? Może brak odpowiednich terminów w polskim języku ciąży na tłumaczeniach?\nWe Francji, w tamtym okresie, rozwijał się w krytyce literackiej nurt racjonalistycznego estetyzmu. Miał znakomitego przedstawiciela Paula Valéry, także jednego z największych poetów epoki. Jego zdaniem „przedmiotem badań literackiego jest wyłącznie sam utwór literacki; nie należy do niego osoba twórcy, dane jego biografii, sprawa genezy utworu. Utwór to wszechświat, zamknięty w sobie, dziwny, różnym tym, co w sobie zawiera, i tym, czego w nim nie ma – od wszystkiego, jest poza nim. Żadne kryteria spoza własnego świata do niego się nie odnoszą, a więc zarówno kryteria moralności, jak kryteria prawdy (prawda w literaturze jest nie do pomyślenia)[xi]\nRilke łamie te teorie, jego przemiany i dochodzenie do gnostyckiego „wiem’, jeśli nie burzą tej teorii, to stanowią poważny wyłom. Może się ona odnosić jedynie do literata zasklepionego w sobie od pierwszego poruszenia piórem do ostatniego. Sam Valéry pośrednio to przyznał w 1927 r. już po śmierci autora „Nowych Poezji”: „Drogi Rilke! …widzę w nim, kocham w nim najsubtelniejszego i najbardziej uduchowionego z ludzi tego świata, człowieka najgłębiej nawiedzanego przez dziwne lęki i przez wszystkie tajemnice ducha”.\nPisanie o Rilkem, szczególnie cytowanie ulubionych fraz i całych akapitów jest wręcz podniecające. Mój tekst mógłby się ciągnąć, aż do mojej demencji starczej. Powstał jednak po to aby „dać świadectwo” osobowe i intymne, aby zachęcić, zniechęconych literaturą współczesną i liryką małej prywatności, do lektury poezji i prozy autora monumentalnych „Elegii duinejskich”. Można się lękać jedynie zbyt głębokiego wnikania w ich wnętrze, tak jak Rilke, który wręcz metafizycznie prześwietlał „Wnętrze róży” czy „Wnętrze dłoni” w jednym z ostatnich swoich wierszy. Ostatni tekst napisany w sanatorium–umieralni w Valmont, zaczyna się dramatycznie:\nw tobie… (…)\notwiera okrucieństwo piekła nie z tej ziemi. (…)”\nKto by dzisiaj chciał odchodzić w cierpieniu?! Są skuteczne środki przeciwbólowe. Apostolstwo Dobrej Śmierci wymodla odchodzenie w pojednaniu z Bogiem, zakłada pogodność w tym odejściu. Rainer Maria Rilke chory na leukemię, w strasznych cierpieniach fizycznych, umiera 29 grudnia 1926 r. Na nagrobku wyryto jego tekst:\n„Różo, oh, czysta sprzeczności, rozkoszy:\n[i] Ireneusz z Lugdunum „Zdemaskowanie i odparcie fałszywej gnozy I, 24”\n[ii] Rainer Maria Rilke POEZJE, Wybrał, przełożył i posłowiem opatrzył Mieczysław Jastrun, WL Kraków 1974 str. 423\n[iii] „Rainer Maria Rilke „Poezje”, Wybrał, przełożył i wstępem opatrzył Artur Sandauer, PIW 1987r., str.12\n[iv] Władysław Tatarkiewicz „Historia estetyki’ tom II, Arkady 1989, str.\n[v] „Rainer Maria Rilke Lou Andreas Salome Listy”; przekład i wstęp Wandy Markowskiej, Czytelnik W-wa 1986, str. 367\n[vi] Barbara L. Surowska „Młody Rilke”, Wydawnictwo ATEXT Gdańsk 1994 r.\n[vii] Tłumaczenie Barbary L. Surowskiej z książki „Młody Rilke”\n[viii] Lew Szestow „Dostojewski i Nietzsche Filozofia tragedii”, Czytelnik Warszawa 1987, str. 45\n[ix] Rainer Maria Rilke – odziany światłem”, wybrał przełożył Bernard Antochewicz, KAW, Wrocław 1991 str. 7\n[x] „Rainer Maria Rilke – odziany światłem”, wybrał przełożył Bernard Antochewicz, KAW, Wrocław 1991 str. 68\n[xi] Stefania Skwarczyńska „Kierunki w badaniach literackich”, PIW W-wa 1984 r., str. 237


Moje literackie labirynty\nWiadomości24 » Kultura » Książki » Moje literackie labirynty\nData dodania: 2010-10-22 12:28\nMoja przygoda z literaturą zaczęła się w podstawówce. Dość prozaicznie - od czytania lektur szkolnych. Z czasem odkryłam, że książki nie są obciachem. I nie przeraża mnie to, że wielu mówi, iż książki są "niemodne" czy "passe".\nMoja przygoda z literaturą zaczęła się prozaicznie - poprzez lektury szkolne. Nie pamiętam dokładnie od której klasy zaczęłam być molem książkowym. Chyba od drugiej. Niestety, obecnie nie jestem sobie w stanie przypomnieć tytułu mojej pierwszej książki. Jednego jestem pewna: od pierwszej przeczytanej książki - odkryłam, że książki są super. Czytając je, poprawiamy nie tylko ortografię czy stylistykę, ale przede wszystkim rozwijamy swoją wyobraźnię. A nade wszystko wzbogacamy siebie wewnętrznie.\nDawno temu w podstawówce\nBędąc dzieckiem, na pewno podobały mi się "Dzieci z Bulerbyn", czy "Ania z Zielonego Wzgórza", którą w tamtym czasie uważałam za "babską literaturę", choć totalnie nie miałam pojęcia, co to znaczy. Potem było moje pierwsze zetknięcie z fantastyką, czyli "Akademia Pana Kleksa".\nCzasem było obciachowo - niektórych książek w podstawówce nie cierpiałam - na przykład "W pustyni i w puszczy". Nudziła mnie bardzo, na dodatek jej format był nie nadający się do trzymania (była ogromna i miała kiczowate obrazki...). Dodatkowo, jako środek dyscyplinujący (w końcu to lektura szkolna, trzeba ją znać, bo pani nauczycielka będzie pytała) musiałam czytać na głos babci i dziadkowi... Oczywiście, sprawdzali czy czytałam. Jak mnie nie było słychać, to przychodzili i ponaglali. Drugą książką, której nie lubiłam był "Anaruk - chłopiec z Grenlandii". Zastanawiałam się, kto i po co napisał takie nudy.\nTak czy inaczej, w podstawówce, zawsze czytałam ponad miarę. Nie tylko lektury obowiązkowe, ale i ponadprogramowe. Z biblioteki szkolnej brałam dużo, a potem swoje refleksje dotyczące książek wpisywałam do "zeszytu lektur". Umieszczałam w nim nawet jakieś śmieszne obrazki, żeby zachwalić lub odradzić daną książkę przed koleżankami i kolegami z klasy. A potem, na koniec roku szkolnego szłam z wypiekami na twarzy po odbiór nagrody za czytelnictwo.\nZbudowana jestem z liter\nTagi: Porozmawiajmy o literaturze kultura książki literatura akcja W24\n+104 / -69\nPani Zuzanno podzielam Pani pasję do literatury historycznej. Tej 'Kaffy' to wręcz zazdroszczę . Pozdrawiam


kluseczka - forum.benchmark.pl\nkluseczka odpowiedział xamarx → na temat → Internet, sieci komputerowe, bezpieczeństwo\nTenda A18 (802.11a/b/g/n/ac 1200Mb/s) plug repeater wpinasz do gniazdka konektujesz i to rozszerza pasmo. No i polecam zmienić też router, bo te od orange to mocny syf, u mnie w bloku jest problem z internetem na drugim końcu pokoju, ale pod klatką smiga idealnie\nkluseczka odpowiedział Piotr9080 → na temat → Telefony komórkowe i smartfony\ndo 1500 zł to będzie najlepszy wybór, zwłaszcza, gdy wymogiem jest wyjście aux Xiaomi POCO X3 PRO NFC 8/256GB Black+Mi Band 5+Navitel dodatkowo dostajesz mi banda i Navitela, więc profit\nkluseczka odpowiedział rafal12322 → na temat → Tematy ogólne\nNie ma problemu, jak coś to pisz na priv, podam Ci nick itp itd i będziemy pykać\nTelewizor do gier 4-5k zł 48 cali\nkluseczka odpowiedział Nehero → na temat → Kino domowe, HDTV\nW kwestii telewizorów w mojej opinii Samsung to Top1 porównując wszystkie inne w swojej kategorii cenowej - w końcu mają patent na matryce Osobiście myślę, że ceny nowych modeli raczej będą jeszcze większe, niż są teraz.. Takie czasy Ale jeżeli masz dobry tv, to bym faktycznie się wstrzymał i polował na jakieś dobre promocje przy BF, świętach lub po nowym roku, gdy będą czyścić magazyny\nkluseczka odpowiedział krzysiekgrwn → na temat → Telefony komórkowe i smartfony\nJest sens - kupiłem swojej kobiecie i zdjęcia robi spektakularne, sam jade na S21 i porównywalne - może nie ma kilku funkcji, które są w s21, ale sama jakość itp - top. Ewentualnie mogę Ci polecić nowe Huaweie, Huawei Nova 9 8/128GB czarny 120Hz, ale to taka kobieca alternatywa, S20 FE będzie lepszy\nSzczerze, jak będzie stać na biurku, to IMO wybrałeś najlepszy. Ciężko będzie go przebić pod Twoje wymagania, 120 Hz, OLED.. Ewentualnie mogę polecić Philipsa, nawet ucinając lekko parametry, bo ambilight robi turbo robotę na wieczornych sesjach\nkluseczka odpowiedział Piotr9080 → na temat → Głośniki, słuchawki i urządzenia audio\nJak mają służyć jako dodatkowe, to te logitechy są mega spoko Logitech 2.1 Z213 czarne szału nie ma, ale tragedii też nie.\nJa obecnie walczę w Fifie 22 z FUT'em jeżeli jest ktoś, kto cyka na ps5 to może chce porobić zadanka w trybie współpracy?\nNowe słuchawki nauszne, zamknięte do 400zł\nkluseczka odpowiedział szerwony → na temat → Głośniki, słuchawki i urządzenia audio\nJa ogólnie polecam ISK, w nizszym budżecie bardzo fajne, zwłaszcza z dobrym źródłem dźwięku, w tej cenie jedyna logiczna alternatywa IMO to Razer BlackShark V2 z mikrofonem, ale jeżeli nie robi Ci to różnicy, to wziąłbym tańsze ISKi zostanie na piwko\nkluseczka odpowiedział KHarsimowicz → na temat → Tablety, nawigacje GPS i sprzęt mobilny\nJeśli początkująca, to nie wiadomo jak jej wgl podjedzie temat tabletu Osobiście na start polecam Huiona ( fikuśna graficzka, do tej pory go używam i sprawdza się ideolo): Huion HS64SE lub jak coś bardziej "profesjonalnego" Tablet graficzny Huion Inspiroy H1060P - więcej programowalnych przycisków itp oba sprawdzą się bardzo dobrze i będzie zadowolona - gwarantuje\nkluseczka odpowiedział dvbbs → na temat → Kino domowe, HDTV\nJa bym Ci polecił dwie opcje - świetne wrażenia pod oglądanie wieczorne ( tu zależy od dziadków w sumie): Philips, ale ma 55 cali Philips 55PUS7855 lub na QLedzie TCL, też mega spoko opcja, fajna jakość i cały system bardzo prosty w obsłudze - nawet ktoś, kto 1 raz podejdzie do telewizora i jakiś ustawień może łatwo zmieniać tryby, ustawienia etc - TCL 50C725\nMonitor do gier do ok. 1000zł\nkluseczka odpowiedział szczepan997 → na temat → Monitory i projektory\nAcer ED270UPBIIPX czarny Curved Sprawdź sobie ten, imo w tej półce cenowej najlepszy ewentualnie AOC, Iiyame itp, ale mysle, że ten Acer wygląda najciekawiej na ich tle\nkluseczka odpowiedział danceman → na temat → Klawiatury, myszki i kontrolery\nTak na prawdę to każdy pad podepniesz do PC przewodowo/bezprzewodowo. Od ps4/5, xbox. Kwestia na którym Ci się lepiej gra. Cały sezon fify 21 przegrałem na padzie od ps4\nJaki UPS wybrać z zabezpieczeniami do komputera, dla nie uziemionego gniazdka, z ochrona przepięciowa, redukcją szumów itp\nkluseczka odpowiedział Wyrwinóg → na temat → Obudowy i zasilacze\nJa używam tego: Power Walker LINE-INTERACTIVE (1200VA/720W, 4xSchuko, AVR) , generalnie jestem zadowolony. Co do uziemienia - sprawdź to koniecznie, bo w blokach robią taką fuszere, że szok. Wynajmuje 2 mieszkanie, w teorii nowe bloki, a uziemienia nie ma nigdzie. Dodatkowo mocno przebija prąd, jak przyszedł znajomy elektryk to się za głowę złapał, że takie cuda na kiju\nkluseczka odpowiedział ORadaRO → na temat → Notebooki, netbooki i palmtopy\nJa od siebie polecam: HP Victus Ryzen 7-5800H/32GB/512 RTX3060 144Hz Imo jeden z lepszych, z Twoich wymagan ma 250 matrycy, Windowsa kupisz z Allegro i bez problemu ogarniesz. Coś tam projektuje w photoshopie, renderuje itp - mega sprzęcik


le także o bigosie. Jedzenie jest przyjemnością, jest częścią kultury i częścią cywilizacji....Było o kuchni polskiej. Było o francuskiej, i orientalnej, o kuchni w ogóle też było. W sumie to o jedzeniu i gotowaniu można pisać w n\nByło o kuchni polskiej. Było o francuskiej, i orientalnej, o kuchni w ogóle też było. W sumie to o jedzeniu i gotowaniu można pisać w nieskończoność. Można pisać felietony o serach, o owocach morza, ale także o bigosie. Jedzenie jest przyjemnością, jest częścią kultury i częścią cywilizacji....Było o kuchni polskiej. Było o francuskiej, i orientalnej, o kuchni w ogóle też było. W sumie to o jedzeniu i gotowaniu można pisać w nieskończoność. Można pisać felietony o serach, o owocach morza, ale także o bigosie. Jedzenie jest przyjemnością, jest częścią kultury i częścią cywilizacji. Z najbardziej podstawowego popędu biologicznego zrobiliśmy sztukę. Sztukę kulinarną.\nSą potrawy tradycyjne. Najczęściej narodowe, za którymi stoi murem tradycja. Każdy naród takie dania ma. Często stoi też kontekst historyczny (jak pizza Margarita).\nSą też dania kuchni molekularnej. Niesamowite kompozycje, mini dzieła sztuki na talerzu, przygotowane z naukową precyzją (często dosłownie), z użyciem wręcz laboratoryjnych metod. To jest fascynujące i ciekawe. Raczej nie do odtworzenia w domu (oddaję honor tym, którzy mają w spiżarni ciekły azot - ja nie posiadam).\nJest kuchnia fusion. Czyli łączenie w jednym daniu wielu kuchni narodowych. To ciekawe, jednak też ryzykowne eksperymenty. Połączyć kuchnię tajską i meksykańską? Kosmos. Albo polską i japońską? Ciężko to sobie wyobrazić.\nDodatkowe informacje znalazłem właśnie tutaj blog kulinarny - polecam ten artykuł. Zdecydowanie jest warty przeczytania.\nKomu przyda się oprogramowanie za zamówienie?Kilka ciekawych faktów o stomatologiiSklepy z modną odzieżą, co warto kupować?Działanie odżywek przy treningu- ogółemFunkcjonalne reklamy drukowane - naklejki, etykiety itpOutsourcing BHPCo znaczy poligrafia i nie tylko!Krótko o zabiegach urodowychJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaO zewnętrznej reklamie ogólnieEstetyka ciałaO mieszkaniach, MdM i nieruchomościachKilka ciekawych rzeczy o przedszkoluSprawy dla prawnikaDentysta ZabrzeGeodezyjne spojrzenie na światImplanty zabrzeWynajem mebli eventowychWizyta u stomatologa - kilka poradJak sprzątać lepiej?Bathtubs and plumbing issuesO praniu dywanówPlumbing servicesUbieranie się na sportowoO urządzaniu ogrodów w różnych stylachCzy ktoś wie jak Szkolić z bhp w Opolu?Kursy bhp onlineWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićVisit Poland - You not going to regret itDywanowe szaleństwo


Czy wybaczenie to jedyny sposób, aby poczuć się wolnym człowiekiem? | Wioletta Klinicka\nCzy wybaczenie to jedyny sposób, aby poczuć się wolnym człowiekiem?\nNiemalże każdego człowieka dotknęło traumatyczne wydarzenie lub był on świadkiem bolesnych przeżyć bliskiej osoby. Takie doświadczenia rodzą ból i pozostawiają blizny. Blizny, których upływ czasu nie zabliźnia. Niejednokrotnie, z różnych przyczyn, ludzie wręcz pielęgnują swoje cierpienie, co niestety wyniszcza nie tylko ludzki organizm i umysł, ale również zmienia elementy osobowości i charakter.\nPrzyglądając się dorobkowi literackiemu, można stwierdzić, że traumatyczne wydarzenia są dla pisarzy inspiracją. Najbardziej brutalne i najbardziej wyrachowane krzywdy służą też jako materiał kinomanii. Niestety traumatyczne wydarzenia dotykające ludzi są również wykorzystywane w bardziej brutalny sposób. Znam coachów, którzy tylko czekają, aby poznać skrzywdzoną osobę, zbolałą do szpiku i mieszać jej w głowie tak długo, aż ta ulegnie ich wyobrażeniu o człowieku idealnym. Niestety najczęściej ból zostaje przykryty tylko stertą pozytywnych sloganów (również tych o wybaczaniu), które działają do momentu ostatniej sesji, za którą klient słono zapłacił. Po jej zakończeniu kurtyna z wolna się podnosi i oto znowu następuje zderzenie z rzeczywistością, z życiem, które nigdy nie będzie pozbawione cierpienia. Wiara w siebie, umiejętność, którą myślisz, że nabędziesz za określoną sumę pieniędzy, ustępuje lękom, złości, smutkowi, podwójnie ukrywanemu, bo to przecież wstyd się przyznać, że pieniądze nie czynią nas lepszym człowiekiem, chociaż mogą i powinny temu służyć. Pogrążeni w swoich tajemnicach na nowo szukamy odpowiedzi na dręczące pytania, niestety kolejny raz nie tam, gdzie należy, a więc poza sobą, może tym razem u droższego coacha?\nJeśli wybaczenie jest dla ciebie bzdurą, jeśli uważasz, że znakomicie potrafisz oszukać swój umysł, to nie przepłacaj. Kup sobie jeden z moich e-booków lub książkę, które są przeznaczone dla osób świadomych swoich potrzeb, ale i ułomności, a również tego, że proces przemian wymaga czasu, cierpliwości, poznania i akceptacji siebie oraz swojej przeszłości i bezustannego sprawdzania rezultatów przemian w realnym świecie. Jeśli wybaczenie to bzdura, umniejszanie sobie, okazywanie słabości, stwórz wymarzoną kreację swojego ja bez pracy i potrzebnego czasu. Trwaj w przekonaniu o wierze w siebie i to siebie wówczas proś o „cuda”, których oczekujesz, które mają przyjść z zewnątrz.\nOdbiorcy tego artykułu będą oceniać każde napisane tu słowo. Będą krytykować aluzje i moje subiektywne podejście. Niektórzy nawet pozostawią ślad w formie mniej lub bardziej nieskładnego komentarza, bo będzie on naładowany emocjami, tak samo jak niektóre z moich nieskładnych zdań.\nAle cóż, ciągle jesteśmy poddawani próbie osądów, które zawsze pozostaną subiektywnym wyrazem. Tak samo jak każde „obce” doświadczenie mierzymy przez pryzmat własnych doświadczeń i ustanowionych przez nas samych granic moralnych lub przyjętych z zewnątrz. I jest to zupełnie normalne. Nasz mózg zawsze odwołuje się do tego, co mu znane, lub szuka w pamięci podobieństw i podsuwa je nam. Całkowite novum wywołuje bardzo często niewspółmierną do sytuacji panikę. Temat wybaczenia, który znamy tylko z filmów, lub opowiadań o heroicznych świętych, też wywołuje ostry sprzeciw. Dostrzegam skrajności, w które i ja wciąż wpadam. Albo uważamy, że umiemy wybaczać i przecież obdarowujemy tą łaską na lewo i prawo zarówno wrogów, jak i przyjaciół, albo w nie nie wierzymy, bo jak można wybaczyć oprawcy, skoro sami nie oczekujemy wybaczenia za swoje złe uczynki – odtrąceni cierpimy i odtrącamy innych.\nMąż zdradza żonę, żona zabija męża, kobieta odchodzi od dzieci, dzieci katują rodziców. Zdrady, kradzieże, przemoc fizyczna, psychiczna – to tylko najbardziej popularne krzywdy.\nCzy wyobrażasz sobie, że twoim przeznaczeniem jest wytłumaczyć oprawcę, wybaczyć mu, puścić ból, który niejednokrotnie doprowadza skrzywdzoną osobę do obłędu? Zapomnieć poprzez wybaczenie? Pozbawić siebie cierpienia?\nCzy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, że wykorzystujesz swój naturalny dar zapamiętywania do wzmagania w sobie cierpienia, do sprawiania sobie bólu poprzez odtwarzanie w pamięci traumatycznego wydarzenia? Czy wyobrażasz sobie lekkość, jaką byś poczuł, gdybyś nie zadręczał się negatywnymi wspomnieniami?\nAle z drugiej strony czy zapominanie miałoby też złe strony? Wraz z możliwością utraty wspomnień tracilibyśmy sposobność doświadczania, wyciągania wniosków, nauki i starania się o bycie lepszym człowiekiem? Bo przecież traumatyczne wydarzenia bywają również rezultatem naszych własnych, nieprzymuszonych decyzji. Decyzji, które podejmowaliśmy świadomie, a przynajmniej wydaje nam się, że świadomie. Lub decyzji, które udajemy, że zmuszeni byliśmy podjąć. A nawet decyzji, które na tamtą chwilę naprawdę były jedynym rozsądnym rozwiązaniem, działaniem, jakie mogliśmy podjąć. A jednak mimo że staraliśmy się jak najlepiej rozwiązać pewne kwestie, to i tak dotknęło nas nieszczęście i stajemy przed kwestią wybaczenia zarówno sobie, jak i oprawcy. Jak szczerze wybaczyć sobie, jak szczerze wybaczyć oprawcy?\nMoże dopuść myśl, że wybaczenie to jedyny sposób, aby poczuć się wolnym człowiekiem, wolnym od dręczącego uczucia żalu, smutku, złości. To jedyna droga do zrozumienia tego, co nas dotyka, jedyna droga do pożądanych mentalnych korzyści. Tylko poprzez wybaczenie jesteś w stanie odpuścić coś, co jest niewytłumaczalne, nawet gdy odpowiedź nie przychodzi, nawet gdy tysięczny już raz pytamy: dlaczego?\nBo może wybaczenie to jedyna szansa na lepsze życie dla nas samych i naszych bliskich, bo wybaczenie umacnia wiarę, a wiara, głęboka wiara w dobro i miłość pozwala wybaczyć.\nJeśli uznasz, że zostałeś skrzywdzony, a potem przywołujesz to wydarzenie w pamięci, najczęściej patrzysz na nie przez pryzmat własnych doświadczeń (jak już wspomniałam) i własnych granic moralnych. Konfrontujesz obraz z naszym odbiciem w „lustrze” nieświadomy tego, że istnieje jego druga strona.\nJeśli miałoby to pomóc w wybaczeniu, to nie zapominaj, że każdego ukształtowała tocząca się przez życie lawina zdarzeń. Podtrzymuj myśl, że każdy ma w sobie dwie strony: dobrą i złą. A ty karmiąc tę dobrą – nie tylko w sobie, ale i w swoim oprawcy – masz wpływ na przyszłość.\nDostrzegając dobro, dostrzegając cały łańcuch zdarzeń, a nie tylko jego mały wycinek, zdając sobie sprawę, że zmieniasz rzeczywistość – nie tylko własną – na lepszą, łatwiej jest wybaczać, uczyć się wybaczania. I to wcale nie jest równoznaczne z zapomnieniem, lecz z umiejętnością utrzymania w sobie spokoju i harmonii oraz wdzięczności za każdy kolejny dzień życia.\nGdy poczujesz się gotowy, podejmij następujące decyzje:\nDziś jestem adwokatem lustrzanego odbicia.\nDziś odnajdę powód prowadzący do wybaczenia.\nDziś wybaczę po raz pierwszy i przyniosę tym samym ulgę osobie skrzywdzonej.\nDziś otworzę osobie skrzywdzonej drzwi do lepszego życia.\nDziś mogę wyciszyć jej ból i zamienię (pożerający ją) żal w wiarę i nadzieję oraz miłość do samych siebie.\nNie pozwól, aby wybaczenie pozostało tylko pustym słowem, niejednokrotnie nadużywanym w naszym społeczeństwie. Szkoda, że tak się dzieje, ponieważ każda religia, każda wiara, każde wyznanie nawołuje do wybaczenia, co nie jest tylko ukłonem w stronę oprawcy, ale i nas samych.\nCzym jest wybaczenie dla Ciebie?\nOdpuść sobie, bo i tak wszystko jest do… – PPRozwój i motywacja\nNikt nie ma dla ciebie czasu? – symboleRozwój i motywacja


Obawy związane z planowaniem – szycie-w-miedzyczasie.pl\nCzy planowanie może przerażać?\nCzasem bywa tak, że jeszcze zanim się za coś zabierzemy, mamy mnóstwo wątpliwości, czy to w ogóle ma sens i czy ma szansę się udać. Nie inaczej jest oczywiście z planowaniem. Tym bardziej, że planowanie budzi różne skojarzenia (nie zawsze słuszne) i – jeśli nigdy tego nie robiliśmy – możemy nie wiedzieć, czy to wszystko ma cokolwiek wspólnego z rzeczywistością.\nW dzisiejszym odcinku chciałam przedstawić listę takich właśnie obaw i przekonań na temat planowania, z którymi się spotkałam i skonfrontować je z tym „jak jest naprawdę” Własne doświadczenia to oczywiście tylko własne doświadczenia – inni mogą patrzeć na sprawę zupełnie inaczej, niemniej jednak, jeśli ktoś się waha, to spojrzenie z punktu widzenia osoby, która uważa, że „nie taki diabeł straszny…” może być przydatne.\n1. „Planowanie jest bardzo trudne.”\nCzy rzeczywiście? Powiem tak – zależy, co się planuje. Zaplanowanie sprawnie przebiegającego poranka (najpierw zjem śniadanie, potem umyję zęby i pościelę łóżko) trudne nie jest. Zaplanowanie napisania i obronienia pracy doktorskiej jest dużo trudniejsze. Natomiast zdecydowanie trudniejsze jest wykonywanie tych wszystkich rzeczy bez jakiegokolwiek planu. I o ile z porankiem można sobie jeszcze jakoś poradzić (choć jak patrzę na to, ile osób mówi że ma duży problem z wybraniem się do pracy to zaczynam mieć pewne wątpliwości), o tyle napisanie doktoratu bez jakiegokolwiek planu jest chyba niemożliwe.\n2. „Ja się do tego nie nadaję”\nCzy planowanie wymaga jakichś szczególnych umiejętności? Na pewno przydaje się umiejętność analizy sytuacji, wyciągania wniosków i takie trzeźwe spojrzenie na rzeczywistość. Jednak nawet jeśli mamy z tym kłopoty to można się tego po prostu nauczyć. Planowanie to nie fizyka kwantowa (a i w przypadku tej ostatniej – obawa przed nią jest zdecydowanie przesadzona).\nNikt nam w końcu nie każe od razu na dzień dobry tworzyć planu podboju wszechświata. Spokojnie można zacząć od czegoś prostszego. (I o tym zresztą będę pisać w kolejnych odcinkach…)\n3. „To się nigdy nie uda”\nTo moje standardowe zdanie w wielu sytuacjach. Kiedy coś mi nie wychodzi, od razu nasuwa mi się myśl, że to nie wyjdzie nigdy, że nigdy się tego nie nauczę i już na zawsze utknę w sytuacji bez wyjścia. Na szczęście, w miarę upływu lat mam coraz więcej doświadczeń z sytuacjami, w których najpierw myślałam, że nigdy się nie uda, a potem jednak okazało się, że się myliłam.\nZ drugiej strony, czasami rzeczywiście jest tak, że mimo wielu prób coś totalnie nie idzie. Może się wtedy okazać, że to nie jest nasza wina, tylko po prostu zabieramy się za coś w nieodpowiedni dla nas sposób. (I o tym też będę pisać…)\n4. „Jestem mamą…”\nIle ja się nasłuchałam na temat tego, że z dzieckiem nie da się nic zaplanować, że nawet jak się zaplanuje to plany zmieniają się co sekundę, że w ogóle jest jeden wielki chaos i tak aż do momentu, w którym dziecko wyprowadzi się z domu…\nNarodziny dziecka zmieniają praktycznie wszystko – to prawda. Ale czy rzeczywiście przez najbliższe osiemnaście lat należy porzucić myśli o planowaniu czegokolwiek?\nOd ponad dwóch lat (tak, tyle właśnie lat ma mój synek) jestem zdania, że przy dziecku można, a nawet trzeba planować. Na początku nie było łatwo – wydawało mi się, że faktycznie nie da rady, w każdej chwili może nastąpić jakaś katastrofa więc w ogóle nie ma sensu zabierać się za cokolwiek, ale w miarę upływu czasu okazało się, że po pierwsze dziecko rośnie i sytuacja się poprawia, a po drugie – ja się przyzwyczajam do nowego stylu życia i uczę się planowania w nowych warunkach. Paradoksalnie efekty tej nauki są – w moim przypadku – zdecydowanie lepsze niż te, które miałam zanim pojawił się synek. Dlatego nie mówię, że z dzieckiem tego, czy owego się zrobić „nie da” tylko „jeszcze nie znalazłam sposobu, jak to zrobić”.\n5. „Planowanie zabija całą spontaniczność”\nPrzyznam się, że to zupełnie nie jest moja obawa – jest mało rzeczy, które mniej pasują do mnie niż właśnie spontaniczność. Nawet decyzje, które podejmuję szybko nie są spontaniczne, tylko są wynikiem tego, że mam sprawę przemyślaną i po prostu nadarzyła się okazja do realizacji jakiegoś celu.\nNiemniej jednak jeśli ktoś lubi być spontaniczny, to planowanie stwarza ku temu okazję – planując co i kiedy będziemy robić, jednocześnie wiemy ile mamy wolnego czasu. Łatwiej wtedy „spontanicznie” pójść na spacer, bo doskonale wiemy, czy będzie się to wiązało z gorączkowym nadrabianiem zaległości, czy też nie, łatwiej się na coś „spontanicznie” zdecydować, bo wiemy ile mamy czasu i mocy przerobowych.\n6. „Planowanie zabierze mi za dużo czasu.”\nPlanowanie wymaga czasu – to prawda. Ale nie dlatego, że trzeba rysować kolorowe tabelki, szukać naklejek czy innych takich. Planowanie wymaga czasu – bo przemyślenie tego, co chcemy zrobić i w jaki sposób wymaga czasu. Mam nadzieję, że nikogo z czytelników mojego bloga nie muszę przekonywać, że czas przeznaczony na myślenie nie jest czasem straconym.\n7. „Próbowałam/łem wiele razy i nic z tego nie wychodziło”\nW takim razie zapraszam do czytania tej serii postów – są pisane z perspektywy osoby, której trochę czasu zajęło znalezienie tego, co „działa” i co „wychodzi”. I nawet jeśli moje sposoby na różne rzeczy się nie do końca sprawdzą, to mam nadzieję, że opisanie tego, jak doszłam do takich, a nie innych sposobów zainspiruje do własnych poszukiwań. Im dłużej bowiem zajmuję się ogarnianiem różnych obszarów życia, tym bardziej widzę, że w planowaniu bardzo ważne (jeśli nie wręcz najważniejsze) jest aby robić to po swojemu – w sposób dostosowany do swoich możliwości, preferencji i własnych upodobań. W innym przypadku szanse na to, żeby „zadziałało” są dość nikłe.\nI w zasadzie tym ostatnim akapitem mogłabym zakończyć ten wpis, bo – mam nadzieję – jest wystarczającą zachętą do czekania na kolejny. A w kolejnym odcinku serii zajmiemy się już czymś bardzo konkretnym – może się przydać kartka i coś do pisania. Naklejki i brush peny nie są obowiązkowe – choć oczywiście, jeśli ktoś ma ochotę…


"Nie nudzę się ze sobą". Rozmowa z Grażyną Misiorowską - Radio Opole\nRadio Opole » Rewiry kultury » Artykuły » 'Nie nudzę się ze sobą'. Rozmowa z Grażyną …\n2021-07-28, 13:48 Autor: Katarzyna Zawadzka\nGrażyna Misiorowska na palnie filmu "Maryjki" [fot. www.facebook.com/Maryjkifilm]\nKrzysztof Zawadzki i Grażyna Misiorowska na palnie filmu "Maryjki" [fot. www.facebook.com/Maryjkifilm]\nO figurkach Maryi mówi "Moje Dziewczyny". Macierzyństwo postrzega jako najpiękniejszą inwestycję w przyszłość. Zapytana, czy była "Matką Polką" odpowiada stanowczo, że nie. Ból duszy uważa za nieodzowny element aktorskiej pracy.\nZ Grażyną Misiorowską, przez trzy dekady związaną z Teatrem im. Jana Kochanowskiego w Opolu, rozmawialiśmy o jej debiucie na dużym ekranie w filmie "Maryjki" w reż. Darii Woszek. Za tę rolę aktorka otrzymała dwie nagrody na 40. Koszalińskim Festiwalu Filmowym "Młodzi i Film". Doceniono ją także w Gijón i Montrealu.\nGrażyna Misiorowska w rozmowie z Katarzyną Zawadzką (audycja z dnia 28.07)\nTagi: Grażyna Misiorowska, Maryjki, Daria Woszek, film, debiut filmowy, nagrody, Jantar, Młodzi i Film, Koszalin, kino, nagroda aktorska


Pisaninka: Pustka Pandory Agnieszka Chęćka\nZachęcająca okładka, opis książki i ... właściwie nie wiem, czy to coś dla mnie...\nSpodobał mi się tytuł powieści, ponieważ jest zupełnie inny, ciekawa byłam jego znaczenia i tutaj faktycznie się nie zawiodłam. Wyjaśnione jest to w sposób satysfakcjonujący, interesujący i pobudzający do myślenia. To książka sensacyjna, nie powiem, napięcie buduje autorka bardzo dobrze, momentami zaczynałam odczuwać niepokój, czytając.\nMłoda dziewczyna, studentka przenosi się do Gdańska, by tutaj zacząć nowe życie. Pali jednego papierosa za drugim, ma na imię Amelia. Dlaczego nasza bohaterka jest sama, samotna do tego stopnia, że jej samotność staje się "niemal namacalna, bardziej intensywna"*? Co takiego stało się w jej krótkim bądź co bądź życiu, że nie ma przyjaciół, że chce radykalnie je zmienić, wyjeżdża z rodzinnego miasta, by odciąć się od przeszłości? Momentami książka przytłacza, jest w niej tak wiele smutku, zresztą już na początku sprzedawca papierosów zadaje pytanie, które i mnie nurtowało:\n"- Zastanawiam się, co taka młoda, śliczna dziewczyna jak ty robi sama w mieście, a na dodatek ciągle chodzi smutna i kopci jak smok... "*\nAmelia, swoją drogą nie pasowało mi do tej książki to imię kompletnie, otrzymuje kopertę, w której znajduje dokumenty, zdjęcia, kartki dotyczące śledztwa i postanawia po prostu się tym zająć, stale o tym myśli. Młoda, paląca żółte camele, pewnie dlatego, by upodobnić się do detektywów z prawdziwego zdarzenia, niby taka ekscentryczna, samotna, ale silna i twarda dziewczyna, która wiele już w życiu widziała i wiele przeszła... Przykro mi, ale takie zestawienie w ogóle do mnie nie przemawia.\nOdszukuje młodego mężczyznę, detektywa Karola, który ze wspólnikiem prowadził tę sprawę, jednak po odejściu tego drugiego, sam machnął ręką na rozwiązanie zagadki, nie zależało mu na zakończeniu śledztwa. Tak po prostu odpuścił...\nI teraz najlepsze, to wszystko toczy się w dosyć specyficznym środowisku poetów z Gdańska.\nPoczątkowo książka nie porwała mnie, czytałam po prostu po to, by dać jej szansę. Wiele rzeczy mnie denerwowało w niej, innych nie mogłam zrozumieć. Na pewno Amelia nie wzbudzała w żadnym stopniu mojej sympatii. Nie poczułam klimatu tajemniczości i grozy, nie na początku. Co prawda z każdą kolejną stroną było coraz lepiej, a zakończenie szczególnie przypadło mi do gustu, to chyba jednak nie mogę napisać, że książka powaliła mnie na kolana. Może to dlatego, że uwielbiam kryminały i przeczytałam ich ogromną ilość w swoim życiu? Nie wiem.\nWracając jednak do postaci Amelii, moim zdaniem sprawa jej smutku i dziwnego zachowania, jej ekscentrycznego charakteru jest potraktowana zbyt powierzchownie, to tym tematem trzeba było się zająć, na nim skupić bardziej, warto było poświęcić mu większą uwagę, bo jest ciekawy, intrygujący, prawdziwy. Wyjaśnia, dlaczego dziewczyna jest taka, a nie inna, skąd wzięły się jej problemy, smutek, dlaczego opuściła dom matki.\nOgólnie książka dobra, ale nie porywająca.\nPrzed chwilą wpisałam "w google" nazwisko autorki, ponieważ na okładce nie ma o niej ani słowa i chyba wreszcie rozumiem, dlaczego ta powieść jest taka. Wiele można wybaczyć debiutującej w roli pisarki młodej dziewczynie, trzymam za nią kciuki i mam nadzieję, że kolejna książka będzie doskonała w każdym calu, że nie będzie się do czego przyczepić.\n"Pustka Pandory" Agnieszka Chęćka, Wydawnictwo Novae Res, 2013\nAlicja S. 13 lipca 2013 22:19\nNie miałam okazji przeczytać książki.., ale faktycznie jak debiutancka powieść, to trzeba dać dziewczynie szansę :)\nasymaka 16 lipca 2013 11:29\nszansę zawsze warto dać...


Muzeum Fotografii w Zamościu już otwarte! – Życie Zamościa\n25 maja 2015 14 listopada 2020 Janek Cios - Życie Zamościa\tBrak komentarzy\tmirosław chmiel\nNa Zamojskiej Starówce 22 maja 2015 roku o godzinie 16:30 w przy ul. Staszica 19 odbyło się otwarcie nowego muzeum – Muzeum Fotografii oraz w korytarzu kamieniczki wystawy “Czar Starej Fotografii w obiektywie Zamojskich fotografów”. Jego twórcą jest pasjonat z Zamościa, Adam Gąsianowski.\nW muzeum znajdują się dwie sale; jedna główna, wystawowa z eksponatami aparatów, fotoplastykonem, starymi fotografiami oraz druga – ciemnia w której Adam Gąsianowski planuje prezentować dzieciom i młodzieży jak kiedyś wywoływano zdjęcia. Adam Gąsianowski zaprasza tych, którzy mają w domu stare, niepotrzebne zdjęcia by przynosić je tu lub do Archiwum Państwowego. Opiszemy je i zadbamy o nie – powiedział twórca muzeum.\nDla zebranej publiczności zagrał też zespół “Stach” z Werbkowic oraz “Ofensywa Brunetów” z Zamościa.\n← W gronie najlepszych!\nTrzeci Koncert Festiwalowy pt. “Planeta Skarbów” →\n12 grudnia 2018 Życie Zamościa\t0


blado.pl - Obrazki związane z tagiem: Familiada\nFamiliada najważniejsza :D\nData dodania: 2018-07-14 15:05:01 Tagi: #:D #Familiada #najważniejsza #reforma? #oglądał #namawia #pytać #Nosacze #myję #bogacz #Skandal #chłopca #trik #Chcę #Szmieszki #usłyszę #podstawówce #Hej\nData dodania: 2019-02-21 11:09:41 Tagi: #Familiada #Januszy #sewendajsa #Special...Janusz #łowi #konie #jest? #sprawdzę #nowi #Zgasił #wilki #sąsiedzkie #podwozisz #Moje #Ludwik #Piękny! #święconką\nFamiliada z passatem\nData dodania: 2019-02-21 11:09:51 Tagi: #Familiada #passatem #z #garażu #faza #Czuj #Niemczech #oględziny #źle... #śwagrem #Narty #Polscy #doszło... #kiblu #Popielec #dupie #medytacji #nieba\nData dodania: 2019-02-21 11:15:02 Tagi: #Familiada #Janusz #Wielkanocna #i #Muchobijka, #rodzynkę ##1 #Straszna #tatę? #18-latek #letni #tropiąc #ręce #supermarketem #Rzetelna #Dziwne #sobota #robią, #remontują


Nagrali piosenkę z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości. Docenił to Prezydent Andrzej Duda - Nowy Kurier Zamojski\nStrona główna Pozytywnie Nagrali piosenkę z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości. Docenił to Prezydent Andrzej Duda\nNagrali piosenkę z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości. Docenił to Prezydent Andrzej Duda\nGrupa artystyczno-wokalna „Ku Chwale”, której wokalistką jest Kaja Peć – uczennica I LO w Zamościu, wraz z Dyrektor szkoły Bożeną Krupą, opiekunami zespołu i przyjaciółmi gościła w Warszawie na zaproszenie Kancelarii Prezydenta. Dwudniowa wizyta (29-30 marca) w stolicy była podziękowaniem i nagrodą za pracę i krzewienie patriotyzmu wśród młodzieży.\nJesienią 2018 r. młodzi ludzie – uczniowie ze Szkoły Podstawowej im. M. Romanowskiego w Józefowie i Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Majdanie Nepryskim włączyli się w obchody 100-lecia odzyskania niepodległości, nagrywając utwór „Taka jesteś Polsko”.\nMuzykę skomponował nauczyciel wychowania fizycznego Tomasz Kukiełka, który z nauczycielką języka polskiego Marzeną Kowalczyk jest także autorem tekstu. Piosenka zdobyła sympatię internautów, została też dostrzeżona przez Kancelarię Prezydenta.\nPobyt w stolicy rozpoczął się od zwiedzania Pałacu Prezydenckiego. Przedstawiciel Kancelarii – Jakub Kiersikowski, przekazał n a ręce Pana Tomasza Kukiełki podziękowania i pamiątki od Prezydenta Andrzeja Dudy.\nZespół odwdzięczył się Panu Prezydentowi statuetką wykonaną z józefowskiego kamienia.\nDzięki uprzejmości sponsorów młodzi artyści mieli możliwość obejrzenia musicalu „Piloci” w Teatrze „Roma”.\nDrugi dzień pobytu w Warszawie przeznaczono na intensywne zwiedzanie. Rozpoczęło się w Muzeum Powstania Warszawskiego, od przybliżenia tragicznej historii młodych ludzi walczących w obronie Warszawy.\nNa zaproszenie zamojskiego posła Pana Sławomira Zawiślaka młodzież wraz z opiekunami zwiedzała też budynek Sejmu RP.\nPoprzedni artykułZamość: 83- letni rowerzysta potrącony przez samochód\nNastępny artykułKrystian indeks ma już w kieszeni!\nDobra robota! Wspaniali i utalentowani młodzi ludzie. Dobrze, że trafili na inspirujących nauczycieli.