Czarny zakon - James Rollins - ebook - Legimi online\nCzarny zakon ebook\nCzym się mogą skończyć próby ingerencji w przebieg ewolucji?I „jakaż to prawda jest zbyt piękna, by pozwolić jej sczeznąć,i zbyt straszna, by puścić ją samopas”?\nŻadnemu z agentów Sigmy nie przyszłoby do głowy, żeby współpracować z nazistami. Czasem jednak trzeba się sprzymierzyć nawet z wrogiem… przeciwko groźniejszemu wrogowi. A tego należy szukać w RPA, w ściśle chronionej posiadłości tamtejszego miliardera. Który – jak wszystko na to wskazuje – ma w rękach coś, czego pod koniec II wojny światowej pilnie strzegli hitlerowcy. Coś, co zagraża ludzkości.\nTytuł oryginału:BLACK ODRER\nCopyright © Jim Czajkowski 2006All rights reserved\nPolish translation copyright © Lech Z. Żołędziowski 2007\nZdjęcie na okładce: Bildagentur Zoonar GmbH/Shutterstock\nDLA DAVIDAza wszystkie przygody\nPisanie powieści to – poza czasem spędzanym samotnie nad czystą kartką – rezultat współpracy bardzo wielu osób, które odciskają piętno na ostatecznej wersji książki. Przede wszystkim niech wolno mi będzie podziękować Penny Hill za długie lunche i cenne uwagi, ale przede wszystkim za jej przyjaźń. To samo dotyczy Carolyn McCray, która wciąż potrafi kuksańcem zmusić mnie do jeszcze większego wysiłku. Mam też zaszczyt podziękować grupie przyjaciół – spotykającej się co drugi tydzień w restauracji Coco’s – a do której należą: Steve i Judy Prey, Chris Crowe, Lee Garrett, Michael Gallowglas, Dave Murray, Dennis Grayson, Dave Meek, Jane O’Riva, Dan Needles, Zach Watkins i Caroline Williams. Wszyscy oni tworzą klikę wspierającą autora. Szczególną wdzięczność wyrażam pisarzowi Joemu Konrathowi za jego energię, podtrzymywanie mnie na duchu i cenne uwagi na temat wątków zawartych w książce, a także Davidowi Sylvianowi za jego niezmordowane taszczenie sprzętu fotograficznego także na najwyższy szczyt w łańcuchu Sierra. Pragnę też z wdzięcznością wymienić książki Nicka Cooka i intrygujące badania Johnjoe McFaddena, które stały się źródłem inspiracji do napisania tej powieści. Na koniec dziękuję czterem osobom, które w trakcie powstawania tej książki wywarły istotny wpływ na jej ostateczny kształt: mojemu wydawcy Lyssie Keusch i jej współpracownicy May Chen oraz moim agentom – Russowi Galenowi i Danny’emu Barorowi. Jak zwykle pragnę podkreślić, że odpowiedzialność za wszelkie błędy i przeinaczenia obciąża wyłącznie mnie.\nWraz z upadkiem Niemiec w ostatnich miesiącach drugiej wojny światowej w gronie aliantów rozgorzała zupełnie nowa wojna, której celem było przechwytywanie osiągnięć nazistowskich naukowców. W batalii toczonej przez Brytyjczyków, Amerykanów, Francuzów i Rosjan każdy kraj walczył o swoje. Wykradano sobie niemieckie patenty, na przykład na nowe lampy próżniowe, nieznane chemikalia i tworzywa sztuczne, a nawet na metodę pasteryzacji mleka przy użyciu ultrafioletu. Większość najważniejszych patentów utonęła jednak w sejfach ściśle tajnych akcji w rodzaju operacja Spinacz, w ramach której setki naukowców zatrudnionych do pracy nad programem broni rakietowej V2 przerzucono potajemnie do Stanów Zjednoczonych.\nPrzejmowanie najnowszej technologii napotykało na zdecydowany opór samych Niemców, którzy próbowali chronić swoje tajemnice w nadziei na odrodzenie się Rzeszy. Naukowców mordowano, laboratoria badawcze niszczono, dokumentację ukrywano w górskich jaskiniach, zatapiano w jeziorach i grzebano w podziemnych kryptach. Wszystko po to, by nazistowskie sekrety nie trafiły do rąk aliantów.\nRozpoczęły się mozolne poszukiwania. Wiele nazistowskich laboratoriów, w których pracowano nad nowymi rodzajami broni, mieściło się w podziemnych bunkrach na terytorium Niemiec, Austrii, Czechosłowacji i Polski. Jedno z najlepiej strzeżonych znajdowało się w starej kopalni w pobliżu Wrocławia. Prowadzony tam program badawczy oznaczony był kryptonimem Die Glocke, czyli Dzwon, a mieszkańcy okolicznych wiosek opowiadali o pojawianiu się dziwnego światła i nękających ludność tajemniczych chorobach i nagłych zgonach.\nPierwsze dotarły na miejsce wojska rosyjskie, znalazły jednak kopalnię całkowicie opróżnioną. Wszystkich sześćdziesięciu dwóch naukowców uczestniczących w programie badań rozstrzelano, a urządzenia wywieziono w nieznanym kierunku.\nI tylko jedno wiadomo na pewno: Dzwon istniał naprawdę.\nŻycie bywa dziwniejsze od fikcji literackiej. Wszystkie rozważania na temat mechaniki kwantowej, sztucznej inteligencji i procesów ewolucji przedstawione w tej książce oparte są na faktach naukowych.\nCzy to, że ewolucja stanowi kręgosłup biologii, przez co biologia nabiera szczególnego charakteru nauki opartej na wzmocnionej teorii, czyni ją nauką, czy przedmiotem wiary?\nNauka bez religii jest chroma, religia bez nauki jest ślepa.\nA kto powiedział, że nie jestem pod szczególną opieką Boga?\nFestung Breslau4 maja, godzina 6.22 czasu miejscowego\nZwłoki płynęły podziemnym kanałem ściekowym w strumieniu nieczystości. Ciało chłopca było rozdęte, nadgryzione przez szczury i pozbawione butów, spodni i koszuli. W oblężonym mieście nic nie mogło się zmarnować.\nObergruppenführer SS Jakob Sporrenberg ominął trupa i brnął dalej w śmierdzącej mazi pełnej odpadków i fekaliów, krwi i wydzielin. Wilgotny kawałek materiału, którym zakrył sobie nos i usta niewiele pomagał w walce ze smrodem. Oto, czym się kończy wielka wojna. Władcy Europy, którzy jak szczury uciekają śmierdzącymi kanałami. Ale jak rozkaz, to rozkaz.\nW górze trwała kanonada rosyjskiej artylerii, która ostrzeliwała miasto. Każdy kolejny wybuch Jakob odczuwał jak cios wymierzony jemu osobiście. Rosjanie wdarli się już na teren miasta, zbombardowali lotnisko, ich czołgi chrzęściły na ulicznym bruku, a transportery opancerzone dotarły już do Kaiserstrasse. Śródmiejską arterię zamieniono w lądowisko dla samolotów, znakując je po bokach rzędami beczek z płonącą ropą. Wydobywający się z nich czarny dym mieszał się z dymami pożarów i jeszcze bardziej zasnuwał poranne niebo, nie pozwalając przebić się promieniom wstającego słońca. Walczono o każdą ulicę i każdy dom od piwnic aż po dach.\nKażdy dom jest twierdzą.\nTak brzmiał ostatni rozkaz wydany ludności cywilnej przez gauleitera Hankego. Miasto miało się bronić do końca. Od tego zależała przyszłość Trzeciej Rzeszy.\nOd tego i od powodzenia misji Jakoba Sporrenberga.\n– Mach schnell – upomniał idących za nim ludzi.\nJego oddział Sicherheitsdienst, zwany komandem ewakuacyjnym, liczył czternastu ludzi, którzy szli za nim po kolana w śmierdzącej brei. Wszyscy byli ubrani na czarno, w rękach mieli broń, a na plecach ciężkie plecaki. Środek grupy tworzyli czterej najroślejsi – byli dokerzy z portów Morza Północnego – niosący kilka skrzyń na drągach trzymanych na ramionach.\nRosjanie nie bez powodu z taką zajadłością atakowali to nieznajdujące się na głównej linii natarcia miasto, leżące u podnóża Sudetów na pograniczu Niemiec i Polski. Festung Breslau stanowiła bramę do ciągnących się dalej terenów górskich, gdzie więźniowie dowożeni z obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen przez ostatnie dwa lata drążyli tunele i pieczary w zboczu jednej z gór. Posługując się ładunkami wybuchowymi i kilofami, wydrążyli blisko sto kilometrów tuneli w jednym tylko celu: by uchronić przed dociekliwością aliantów pewien ściśle tajny projekt:\nDer Riese… Olbrzym.\nMimo wszystko wieści o prowadzonych pracach trafiły do wielu niepowołanych uszu. Być może ktoś mieszkający w pobliżu kopalni zaczął rozpowiadać o tajemniczych chorobach i nagłych zgonach nękających miejscową ludność.\nGdyby tylko mieli więcej czasu na dokończenie badań…\nJakob Sporrenberg aż się wzdrygnął. Wprawdzie poza nazwą ściśle tajnego projektu – Chronos – nie znał zbyt wielu szczegółów, wiedział wystarczająco dużo. Widział zwłoki ludzi używanych do doświadczeń i słyszał ich krzyki…\nTo jedyne określenie, jakie przychodziło mu do głowy i mroziło krew w żyłach.\nPrzeprowadzenie egzekucji grupy naukowców nie sprawiło mu żadnych trudności. Sześćdziesięcioro dwoje kobiet i mężczyzn wyprowadzono na zewnątrz i zabito dwoma strzałami w tył głowy. Nikt nie mógł się dowiedzieć, co naprawdę działo się w czeluściach kopalni Wenceslas, ani co się w niej znajdowało. Darowano życie tylko jednej osobie z personelu naukowego.\nDoktor Toli Hirszfeld.\nJakob słyszał za plecami, jak z wysiłkiem wlecze się z rękami związanymi na plecach, niemal ciągnięta przez jednego z jego ludzi. Wysoka, niespełna trzydziestoletnia, obdarzona przez naturę niedużymi piersiami, rozłożystymi biodrami i zgrabnymi nogami, miała długie czarne włosy i mlecznobiałą cerę, która od wielu miesięcy była pozbawiona światła słonecznego. Zginęłaby wraz z pozostałymi gdyby nie to, że jej ojciec, Hugo Hirszfeld, kierownik naukowy projektu Oberarbeitsleiter, ostatecznie ujawnił swą zdradziecką naturę półkrwi Żyda i podjął próbę zniszczenia dokumentacji prowadzonych badań. Na szczęście jednemu ze strażników udało się temu zapobiec i zastrzelić go, nim zdążył zdetonować ładunek wybuchowy w swym podziemnym gabinecie. To, że musiał pozostać przy życiu ktoś mający pełną wiedzę o programie Die Glocke po to, by móc w przyszłości kontynuować pracę, uratowało życie jego córce. Będąc jak ojciec wybitnym naukowcem, Tola Hirszfeld znała szczegóły programu lepiej niż ktokolwiek z pozostałych pracowników naukowych.\nAle z góry było wiadomo, że łatwo nie pójdzie.\nOglądając się za siebie, Jakob widział w jej oczach jarzący się gniew i czuł emanującą z niej nienawiść, ale wiedział, że w końcu, wzorem ojca, podejmie z nimi współpracę. Jakob umiał sobie radzić z Juden, a już szczególnie z mieszańcami. Mischlinge. Ci byli najgorsi… Niemcy z domieszką krwi żydowskiej. W siłach zbrojnych Trzeciej Rzeszy służyło około stu tysięcy Mischlinge, Żydów w niemieckich mundurach. Stosowanie wyjątków w egzekwowaniu nazistowskich przepisów rasowych pozwalało takim mieszańcom służyć Trzeciej Rzeszy i w ten sposób uchodzić z życiem. Każdorazowo wymagało to indywidualnej zgody i zwykle tacy Mischlinge okazywali się najgorliwszymi wykonawcami rozkazów. Musieli codziennie udowadniać, że lojalność wobec Rzeszy jest dla nich ważniejsza od rasy.\nAle Jakob i tak nigdy im do końca nie ufał, a postępek ojca Toli dowodził, że jego podejrzliwość była uzasadniona. Próba sabotażu podjęta przez doktora go nie zaskoczyła. Juden zasługują tylko na eksterminację, nie na zaufanie.\nTyle że w papierach Hugo Hirszfelda widniał podpis samego Führera, który osobiście wyraził zgodę nie tylko na zatrudnienie ojca i córki, ale także na oszczędzenie wiekowych rodziców doktora, którzy mieszkali gdzieś w środkowych Niemczech. I o ile Jakob nie miał za grosz zaufania do Mischlinge, o tyle niezłomnie wierzył, że Führer zawsze podejmuje słuszne decyzje. Rozkaz nie pozostawiał cienia wątpliwości: wywieźć z kopalni wszystko, co pozwoli kontynuować pracę, resztę zniszczyć.\nA to wymagało pozostawienia tej kobiety przy życiu.\nJej i tego niemowlaka.\nMiesięczne niemowlę płci męskiej, rasy żydowskiej, opatulono i włożono do plecaka. Wcześniej podano mu lekki środek uspokajający, by nie zdradziło ich kwileniem.\nTen bękart sprawiał, że Jakob był sfrustrowany i czuł odrazę do całej sytuacji. Bo oto najszczytniejsze plany i nadzieje Trzeciej Rzeszy znalazły się nagle w maleńkich rączkach żydowskiego noworodka. Na samą myśl o tym dławiła go wściekłość i chętnie nadziałby szczeniaka na bagnet. Ale rozkaz to rozkaz.\nWidział też spojrzenia Toli, jakimi obrzucała niemowlę. W jej oczach była zawziętość, ale i żal. Do jej obowiązków należała nie tylko praca naukowa pod kierunkiem ojca, ale także pełnienie roli zastępczej matki malca – usypianie go i karmienie. To dziecko było właściwie jedynym powodem, dla którego zgodziła się współpracować. Zagrożenie jego życia ostatecznie przechyliło szalę i skłoniło Tolę do ustępstw wobec żądań Jakoba.\nPocisk z moździerza rozerwał się tak blisko nad ich głowami, że wszyscy przyklękli, czując nieznośne dzwonienie w uszach. Betonowe sklepienie zatrzeszczało i na ich głowy posypał się cementowy pył.\nJakob zaklął pod nosem i podniósł się pierwszy.\nPodszedł jego zastępca Oskar Henricks i pokazał odchodzącą w bok odnogę kanału.\n– Pójdziemy tamtędy, Herr Obergruppenführer. To stary burzowiec. Z planu miasta wynika, że główny kanał burzowy dochodzi do rzeki w pobliżu Wyspy Katedralnej.\nJakob skinął głową. W pobliżu wyspy powinny na nich czekać dwie zamaskowane kanonierki z załogą złożoną z członków ich komanda. Są już blisko.\nRuszył ze zdwojoną energią, wsłuchując się w przybierające na sile rosyjskie bombardowanie nad głowami. Wzmożona kanonada świadczyła zapewne o tym, że wróg szykuje się do ostatecznego szturmu. Jakob nie miał wątpliwości, że losy miasta są przesądzone.\nDotarł do odnogi i wspiął się na betonowy próg, którym zaczynał się kanał burzowy. Buty nasiąknięte obrzydliwą mazią z kanału ściekowego zaskrzypiały na suchym betonowym dnie burzowca, a rozsiewany przez nie dławiący smród fekaliów zdawał się jeszcze intensywniejszy. Kanał ściekowy nie pozwalał o sobie zapomnieć.\nReszta oddziału ruszyła za nim.\nJakob oświetlił latarką ciągnący się przed nimi burzowiec. Wydało mu się, że wyczuwa świeższy powiew, i to dodało mu sił. Do końca przeprawy, a tym samym do wypełnienia powierzonej mu misji, było już bardzo blisko. Nim Rosjanie dotrą do pełnego szczurów podziemnego labiryntu kopalni Wenceslas, jego oddział będzie już na drugim krańcu Śląska, a w kopalni powita ich jeszcze parę zastawionych przez niego min pułapek. Na Ruskich i ich sprzymierzeńców nie czekało w tamtych górach nic poza śmiercią.\nPokrzepiony tą myślą, szybko posuwał się w stronę coraz wyraźniej odczuwalnego prądu świeżego powietrza. Dno kanału lekko opadało i cała grupa przyspieszyła kroku. Dodatkowo mobilizowała ich cisza, jaka nagle zapadła na górze. Znaczyło to zapewne, że Rosjanie przystąpili do szturmu.\nZostało im bardzo mało czasu. Już niedługo rzeką nie da się uciec.\nJakby wyczuwając ogarniające wszystkich napięcie, niemowlę zaczęło cicho płakać. Widocznie środek uspokajający przestał działać. Zresztą Jakob uprzedził sanitariusza, że ilość środka ma być bardzo mała. Bał się, że większa dawka mogłaby dziecku zaszkodzić. Może jednak się przeliczył…\nPłacz niemowlaka przybierał na sile.\nGdzieś dalej, na północy, usłyszeli wybuch pojedynczego pocisku moździerzowego.\nPłacz zaczynał przechodzić w krzyk, który zwielokrotnionym echem odbijał się od kamiennych ścian tunelu.\n– Uciszcie tego bachora! – rzucił Jakob do żołnierza niosącego niemowlaka.\nChudy jak tyczka żołnierz o ziemistej cerze zsunął z ramion plecak, przy okazji strącając też z głowy czapkę. Zaczął rozsznurowywać plecak, co jeszcze bardziej wzmogło dochodzący z niego wrzask.\n– Dajcie… dajcie go mnie! – wykrzyknęła Tola, próbując wyszarpnąć łokieć z uścisku pilnującego ją żołnierza. – On mnie potrzebuje.\nŻołnierz mocujący się z plecakiem spojrzał pytająco na Jakoba. W świecie nad ich głowami panowała głucha cisza i tylko ten kanał rozbrzmiewał wrzaskiem.\nJakob skrzywił się i kiwnął głową.\nPrzecięto więzy krępujące nadgarstki Toli. Rozmasowała je sobie, by przywrócić krążenie, i sięgnęła po dziecko. Żołnierz skwapliwie pozbył się ciężaru, a ona ułożyła dziecko na zagiętej ręce i podtrzymując mu główkę, zaczęła je łagodnie kołysać. Tuląc dziecko, czule do niego przemawiała.\nPłacz dziecka zaczął powoli cichnąć i przechodzić w kwilenie.\nJakob z zadowoleniem kiwnął głową i dał znak pilnującemu Tolę żołnierzowi. Ten uniósł rękę i przycisnął lufę lugera do pleców kobiety. Zapadła cisza i oddział wznowił wędrówkę podziemnym kanałem burzowym pod miastem Breslau.\nWkrótce smród ścieków zastąpiła gryząca woń dymu. Latarka Jakoba oświetlała coraz gęściejsze kłęby dymu wciskające się do kanału przez jego ujście do rzeki. Ostrzał artyleryjski zupełnie ustał, natomiast coraz wyraźniejsza stawała się zbliżająca się od wschodu kanonada z ręcznej broni maszynowej. Coraz głośniejszy był też chlupot wody.\nJakob kazał ludziom zatrzymać się i ręką przywołał do siebie radiooperatora.\n– Daj sygnał łodziom – rozkazał.\nŻołnierz służbiście kiwnął głową i rozpłynął się w mroku. Chwilę później kilkakrotnie błysnął lampą w stronę pobliskiej wyspy, przekazując umówiony sygnał. Na opuszczenie kryjówki i dopłynięcie do wylotu kanału kanonierki potrzebowały nie więcej niż minutę.\nJakob popatrzył na Tolę, która nie przestawała tulić dziecka. Niemowlę ucichło, zamknęło oczy.\nTola odwzajemniła harde spojrzenie Jakoba.\n– Dobrze wiesz, że mój ojciec miał rację – powiedziała spokojnym, pewnym siebie tonem. Jej wzrok na moment powędrował do opieczętowanych skrzyń. – Widzę to po twojej minie. Posunęliśmy się w naszych badaniach… za daleko.\n– O tym nie decyduje żadne z nas – odwarknął.\nJakob wzruszył ramionami i odwrócił głowę. Rozkaz, jaki otrzymał, pochodził od samego Heinricha Himmlera i zastanawianie się nad jego sensem mijało się z celem. Przez skórę czuł, że kobieta nie spuszcza z niego wzroku.\n– To jak wyrzeczenie się Boga i natury – powiedziała cicho.\nDochodzące z końca kanału wołanie zwolniło go od odpowiedzi.\n– Łodzie już tu płyną! – powtórzył radiooperator, podchodząc bliżej.\nJakob wydał rozkazy i poderwawszy oddział, ruszył w stronę wylotu kanału kończącego się na stromym brzegu Odry. Wprawdzie zbawcze ciemności już się rozpraszały i na wschodzie widać było wstające słońce, ale mieli szczęście, bo rzekę pokrywały kłęby czarnego dymu, które gęstniejąc przy powierzchni wody, tworzyły otulający ich całun.\nTylko jak długo będzie ich jeszcze osłaniał?\nSalwy z broni ręcznej nie ustawały – zupełnie jakby ktoś strzelał na wiwat, ciesząc się ze zniszczenia Breslau.\nWydobywszy się z kanałowego smrodu, Jakob odjął od twarzy wilgotną szmatkę i tocząc wzrokiem po ołowianoszarych wodach rzeki, pełną piersią zaczerpnął świeżego powietrza. Kilkadziesiąt metrów dalej zobaczył prujące w ich stronę dwie sześciometrowe kanonierki i usłyszał równy warkot ich silników. Na dziobach widać było po dwa lekko tylko zamaskowane karabiny maszynowe MG-42.\nZa łodziami wyłaniała się z dymu ciemna masa wyspy. Wbrew swej nazwie Wyspa Katedralna nie była już właściwie wyspą, bo z biegiem lat nurt rzeki naniósł tyle piachu, że już w dziewiętnastym wieku połączyła się z przeciwległym brzegiem. Z ich brzegu na wyspę prowadził pochodzący z tego samego okresu szmaragdowozielony żelazny most i to właśnie pod nim skryły się napływające szybko kanonierki.\nUwagę Jakoba przyciągnął na chwilę refleks wschodzącego słońca na dwóch potężnych wieżach katedry, której wyspa zawdzięczała nazwę. Oprócz niej stało tam jeszcze pięć innych kościołów.\nW uszach wciąż dźwięczały mu słowa Toli Hirszfeld:\n„To jak wyrzeczenie się Boga i natury”.\nPoranny chłód przenikał na wskroś jego przemoczone ubranie i powodował, że po skórze przebiegały mu zimne dreszcze. Cieszyło go, że już niedługo się stąd wydostanie i że będzie mógł zapomnieć o wszystkim, co się tu działo.\nPierwsza z łodzi przybiła do brzegu, co kazało mu odsunąć od siebie myśli o przeszłości i zająć się teraźniejszością. Wydał rozkaz, by załadowano skrzynie na łodzie.\nTola z dzieckiem na rękach stała z boku pilnowana przez jednego z żołnierzy. Ona też patrzyła na lśniące w zadymionym powietrzu wieże, jednocześnie wsłuchując się w coraz bliższe odgłosy walki. Dawało się już rozróżnić chrzęst gąsienic sunących ku nim czołgów. Wszystkiemu towarzyszyły okrzyki i wrzaski.\nGdzież jest teraz Bóg, którego wyrzeczenia się obawiała?\nBo na pewno nie tu.\nPo skończonym załadunku Jakob podszedł do Toli.\n– Wsiadaj – rozkazał. Chciał to powiedzieć tonem nieznoszącym sprzeciwu, ale coś emanującego z jej twarzy złagodziło jego głos.\nBez słowa wykonała polecenie. Nie odrywała wzroku od wież, ale jej myśli szybowały jeszcze wyżej.\nJakob po raz pierwszy stwierdził, że jest piękna… chociaż Mischling. Chwilę potem zahaczyła o coś obcasem, zachwiała się i z trudem uniknęła upadku. Mimo to nie upuściła dziecka. Wróciła myślami do otaczającej ją zadymionej szarości, jej twarz spochmurniała i stężała. Gdy zaczęła szukać wzrokiem miejsca dla siebie i dziecka, jej spojrzenie znów było kamiennie twarde.\nWybrała ławkę przy prawej burcie, a pilnujący ją żołnierz stanął obok.\nJakob usiadł przy przeciwległej burcie i dał znak szyprowi, że może odbijać.\n– Nie wolno nam się spóźnić – mruknął, wbijając wzrok w wody rzeki. Ruszyli na zachód, odwracając się tyłem do zbliżającego się frontu i wschodzącego słońca.\nJakob spojrzał na zegarek. Zgodnie z planem ich transportowy junker Ju 52 powinien już czekać na starym, zrujnowanym lotnisku dziesięć kilometrów od miasta. Samolot miał mieć znaki Niemieckiego Czerwonego Krzyża i udawać jednostkę transportu medycznego, co było dodatkowym zabezpieczeniem przed atakiem.\nŁodzie wypłynęły na głębszą wodę, silniki zawyły na wyższych obrotach. Rosjanie już ich nie zatrzymają. Udało się.\nNagle wzrok Jakoba przyciągnął nieoczekiwany ruch koło przeciwległej burty.\nTola pochyliła się nad dzieckiem i delikatnie ucałowała jego pokrytą miękkim puszkiem główkę. Potem uniosła głowę i spojrzała Jakobowi w oczy. W jej wzroku nie dostrzegł ani uległości, ani agresji. Tylko determinację.\nW mgnieniu oka pojął, co zamierza zrobić.\nTola zerwała się z miejsca, przechyliła do tyłu przez niski reling, zrobiła zamach nogami i trzymając dziecko przy piersi, rzuciła się w zimne wody Odry.\nPilnujący jej żołnierz osłupiał, po czym skoczył do burty i zaczął na oślep strzelać w wodę.\nJakob jednym susem dopadł go i podbił rękę trzymającą pistolet.\n– Możesz trafić dziecko! – wrzasnął.\nPrzechylił się przez reling i zaczął wpatrywać w nurt rzeki. Wszyscy rzucili się do burty i łódź zakołysała się niebezpiecznie. Na ołowianej powierzchni wody widać było tylko odbicie ich głów. Jakob wrzasnął na pilota, by popłynął w koło.\nNurt rzeki był pusty.\nRozglądał się za pęcherzykami powietrza, ale wiry po śrubie obładowanej łodzi burzyły ołowianą toń i wszystko zamazywały. W bezsilnej złości uderzył pięścią w reling.\nJaki tatuś… taka córeczka…\nTylkoMischling może wymyślić coś tak drastycznego. Był już świadkiem podobnych zdarzeń, kiedy żydowskie matki odbierały życie własnym dzieciom po to, by je uchronić przed większymi cierpieniami. Myślał, że Tola jest silniejsza, bardziej uodporniona. Musiała jednak uznać, że nie ma innego wyjścia.\nKrążyli na tyle długo, by pozbyć się wszelkich wątpliwości. Potem jego ludzie przeszukali jeszcze oba brzegi, bez skutku. Tola zniknęła. Gwizd przelatującego nad głowami pocisku z moździerza zniechęcił ich do dalszych poszukiwań.\nGestem ręki Jakob przywołał swoich ludzi, potem machnął ku zachodowi, gdzie czekał na nich samolot. Przynajmniej zostały im skrzynie z urządzeniami i dokumentacją. Zniknięcie Toli stanowiło nieoczekiwaną komplikację, ale nie było czymś, z czym nie można sobie poradzić.\n– W drogę! – rozkazał.\nŁodzie skręciły na zachód i stopniowo zaczęły nabierać szybkości.\nW ciągu paru minut rozpłynęły się w dymach pożarów trawiących Breslau.\nTola wsłuchiwała się w oddalający się warkot silników.\nTkwiła zanurzona w wodzie, kryjąc się za jednym z potężnych kamiennych filarów, na których wspierała się żelazna konstrukcja starego Mostu Katedralnego. Jedną dłonią zatykała buzię niemowlęciu. Modliła się w duchu, by umiało zaczerpnąć dość powietrza przez nos. Widać było, że dziecko ledwo dyszy.\nJeden z pocisków trafił ją w szyję i rana obficie krwawiła, zabarwiając na czerwono otaczającą ją wodę. Czuła, jak stopniowo mąci jej się wzrok, wciąż jednak walczyła, by utrzymywać główkę niemowlęcia nad powierzchnią wody.\nNajpierw miała zamiar po prostu utopić siebie i dziecko, poczuwszy jednak przenikliwe zimno i szarpiący ból w szyi, stwierdziła, że jej determinacja słabnie i zmienia się w wolę walki. W pamięci został jej błysk rozświetlający katedralne wieże. To, co wtedy poczuła, nie miało nic wspólnego z jej wiarą czy pochodzeniem, uświadomiło jej natomiast, że nad otaczającym człowieka mrokiem jest światło. I że są takie miejsca, gdzie brat nie walczy z bratem, a matki nie zabijają swoich dzieci.\nPracując nogami, wypłynęła na środek i pozwoliła się nieść prądowi w stronę mostu. Nabierała powietrza i zanurzając się pod wodę, wtłaczała je w usta dziecku, ściskając mu jednocześnie nosek. Wprawdzie w chwili skoku miała zamiar zakończyć swoje i jego życie, to od chwili, gdy podjęła walkę, owładnęło ją bez reszty pragnienie uratowania ich obojga.\nChłopiec nie miał nawet imienia.\nA nikt nie powinien umierać bezimiennie.\nWtłaczała mu szybkie, małe hausty powietrza, jednocześnie walcząc z nurtem. Szczęśliwym trafem prąd zniósł ją wprost na jeden z filarów i udało jej się znaleźć za nim kryjówkę.\nAle teraz, gdy łodzie już odpłynęły, siły zupełnie ją opuściły i nie była już w stanie wytrzymać ani chwili dłużej.\nCzując, jak uchodzi z niej krew, podejrzewała, że tylko przenikliwe zimno utrzymuje ją przy życiu. Jednak to samo zimno powoli pozbawiało życia kruche niemowlę.\nZaczęła z całych sił machać nogami, kierując się ku brzegowi. Była tak osłabiona i zdrętwiała z zimna, że jej ruchy były bezładne i nieskoordynowane. W pewnej chwili zaczęła się zanurzać, pociągając z sobą dziecko.\nZ najwyższym wysiłkiem wynurzyła głowę, czując, że woda robi się coraz cięższa i trudniejsza do pokonania.\nWciąż się jednak nie poddawała.\nA potem pod stopami poczuła śliskie kamienne dno. Wydała okrzyk radości, zapominając, że wciąż jest jeszcze pod wodą, i zakrztusiła się. Raz jeszcze poszła na dno i ostatnim wysiłkiem odbiła się nogami od kamieni. Wynurzyła głowę i szarpnęła ciało ku brzegowi.\nStopy natrafiły na stromy brzeg rzeki.\nOpierając się na jednej ręce i kolanie i przyciskając dziecko do szyi, zaczęła gramolić się z wody. Wydostała się na brzeg i runęła twarzą na warstwę kamieni. Nie miała siły się ruszyć. Ostatnim wysiłkiem woli zmusiła się do spojrzenia na ubrudzone jej własną krwią dziecko.\nNie ruszało się i nie oddychało.\nZamknęła oczy, czując, jak z wolna zapada się w przepastną czerń.\nZacznij płakać, cholera, płacz…\nPłacz dziecka pierwszy usłyszał ojciec Varick.\nWraz z resztą braci zakonnych tkwił w piwnicach na wino w podziemiach kościoła Świętych Piotra i Pawła. Gdy ostatniej nocy rozpoczęło się bombardowanie Breslau, schronili się tam, by na klęczkach modlić się o uratowanie ich wyspy. Pochodzący z XV wieku kościół przetrwał w nienaruszonym stanie różne nawałnice i zmienne koleje losu, jakie na przestrzeni wieków nękały miasto na obu brzegach rzeki. Teraz znów przyszło im prosić opatrzność o opiekę nad ich świątynią.\nWłaśnie dzięki pobożnemu skupieniu do uszu zakonników dotarło ciche popiskiwanie.\nOjciec Varick bez słowa wstał z klęczek, co dla jego starych kości było nie lada wyczynem.\n– Dokąd się wybierasz? – zapytał Franz.\n– Wzywa mnie moja trzódka – odrzekł zakonnik. Od dwudziestu lat wynosił nad rzekę resztki jedzenia dla dzikich kotów i bezdomnych kundli, które zbierały się u stóp kościoła.\n– Nie czas na to – wtrącił inny z braci wystraszonym głosem.\nAle ojciec Varick przeżył zbyt wiele lat, by tak po młodzieńczemu obawiać się śmierci. Przeszedł przez piwnicę i pochylił głowę w wejściu do niskiego korytarzyka prowadzącego do tylnej bramki od strony rzeki. Kiedyś zaopatrywano tędy kościół w węgiel, który składowano w piwnicy, obecnie pełnej omszałych zielonych butelek na dębowych regałach.\nDotarł do węglowej bramki, uniósł sztabę i odsunął zasuwę.\nPotem pchnął ją ramieniem, a bramka głośno skrzypnęła.\nNajpierw poczuł gryzącą woń dymu, a zaraz potem usłyszał cichy płacz i spojrzał na ziemię.\n– Mein Gott im Himmel…\nParę kroków od bramki na kamiennej podmurówce leżała nieruchoma postać kobieca. Zakonnik padł na kolana, szepcąc słowa modlitwy.\nPomacał szyję kobiety w poszukiwaniu oznak życia, ale natrafił tylko na ranę pokrytą zakrzepłą krwią. Kobieta była skąpana we krwi i zimna.\nBez wątpienia nie żyła.\nA potem nagle znów rozległo się kwilenie.\nUniósł ciało kobiety i ujrzał pod nim niemowlę, jak ona całe zalane krwią.\nByło sine z zimna, ale wciąż jeszcze żywe. Wyciągnął je spod ciała kobiety i ciężki od wody becik zsunął się z jego ciałka.\nSzybko przejechał dłonią po skórze dziecka, upewniając się, że krew nie jest jego.\nTo była krew matki.\nZe smutkiem spojrzał na kobietę. Tyle śmierci wokół. Popatrzył przez rzekę na drugi brzeg. Miasto płonęło, a poranne niebo zasnuwały kłęby czarnego dymu. Słychać było strzelaninę. Czyżby ta kobieta przypłynęła tu przez kanał? Żeby ratować dziecko?\n– Odpoczywaj w pokoju – szepnął. – Zasłużyłaś na to.\nWytarł dziecko z krwi i osuszył. Jego rzadkie jedwabiste włosy były śnieżnobiałe. Nie mogło mieć więcej niż miesiąc.\nZabiegi ojca Varicka spowodowały, że płacz dziecka przybrał na sile, a jego twarzyczka nabrała koloru, było jednak bardzo osłabione i przemarznięte.\n– Płacz, maleńki.\nJakby reagując na jego głos, chłopczyk uniósł opuchnięte powieki i spojrzał na Varicka błękitnymi oczami, błyszczącymi i czystymi. Wprawdzie większość noworodków ma oczy błękitne, ale zakonnik czuł, że te zachowają ten niebiański błękit na zawsze.\nPrzytulił dziecko, chcąc je trochę ogrzać, i zobaczył coś na jego nóżce. Was ist das? Przyjrzał się maleńkiej stópce. Na piętce ktoś narysował znak.\nNie, nie narysował. Dla pewności lekko potarł piętę.\nWytatuował szkarłatnym tuszem.\nVarick wpatrzył się w znamię. Kształtem przypominało ślad kurzej łapki.\nLata młodości ojciec Varick spędził w Finlandii, więc bez trudu rozpoznał, że to jeden z nordyckich symboli runicznych, choć nie znał ani jego nazwy, ani znaczenia. Ze zdumieniem pokręcił głową. Komu mógł przyjść do głowy tak dziwaczny pomysł?\nSpojrzał na matkę i ściągnął brwi.\nNieważne. Grzechy rodziców nie obciążają dzieci.\nOtarł główkę dziecka z resztek krwi i okrył je swoim ciepłym habitem.\n– Biedny Junge… Cóż za okropne powitanie zgotował ci ten świat.\nBaza pod Everestem, Himalaje16 maja, godzina 6.43 czasu miejscowego\n– Ten wiatr niesie z sobą śmierć.\nTaski, przywódca Szerpów, wygłosił tę opinię z powagą i pewnością siebie, do jakiej upoważniał go wykonywany zawód przewodnika. Był przysadzisty i miał niecały metr pięćdziesiąt wzrostu, wliczając w to zniszczony kowbojski kapelusz, roztaczał jednak wokół siebie taką aurę ważności, jakby przerastał o głowę wszystkich uczestników wyprawy. Jego skośne oczy wbite były w trzepocące na wietrze chorągiewki modlitewne.\nDoktor Lisa Cummings skierowała na niego wizjer swego nikona D-100 i zrobiła zdjęcie. Taski był nie tylko przewodnikiem całej ekipy, ale także przedmiotem prowadzonych przez nią badań psychometrycznych. Idealnym obiektem dla jej testów.\nPrzyjechała do Nepalu w ramach stypendium przyznanego jej na badanie zjawisk fizjologicznych, jakie towarzyszą wspinaczce na Everest bez użycia tlenu. Do roku 1978 nikomu nie udało się wspiąć na szczyt bez tlenu. Na tych wysokościach powietrze jest bardzo rozrzedzone i nawet doświadczeni himalaiści wyposażeni w butle z tlenem doświadczają uczucia skrajnego wyczerpania, mają trudności z koordynacją ruchową, podwójnie widzą i mają halucynacje. Panowała wówczas opinia, że mierzący ponad osiem tysięcy osiemset metrów szczyt bez tlenu jest nie do zdobycia.\nA potem nadszedł rok 1978 i dwaj wspinacze z Tyrolu dokonali niemożliwego i wspięli się na szczyt, posługując się wyłącznie własnymi zmęczonymi płucami. W ciągu następnych lat w ich ślady poszło około sześćdziesięcioro himalaistów obojga płci, ustanawiając dla wspinaczkowej elity nowe standardy.\nLisa nie potrafiła wyobrazić sobie lepszej okazji do badań wysiłkowych w warunkach obniżonego ciśnienia atmosferycznego.\nNiedługo przed wyjazdem do Nepalu zakończyła pięcioletni program badań nad wpływem podwyższonego ciśnienia na procesy fizjologiczne człowieka. W ramach programu znaczną część czasu spędziła na pokładzie statku naukowego Deep Fathom, zajmując się badaniem zjawisk zachodzących w organizmach nurków głębinowych. Po zakończeniu programu musiała coś ze sobą zrobić, i to zarówno w sprawach zawodowych, jak osobistych, i to skłoniło ją do przyjęcia niezbyt szczodrego stypendium na przeprowadzenie badań odwrotnych: nad fizjologicznymi efektami przebywania w warunkach niskiego ciśnienia.\nKonsekwencją tej decyzji stała się jej podróż na Dach Świata.\nUstawiła kolejny kadr z Szerpą z plemienia Taski w centrum. Podobnie jak większość jego ziomków Taski używał nazwy swej grupy etnicznej jako nazwiska.\nMężczyzna oddalił się od trzepocących na wietrze chorągiewek, zdecydowanym ruchem kiwnął głową i papierosem wetkniętym między palce wskazał na górujący nad nimi masyw.\n– Niedobry dzień. Ten wiatr niesie śmierć – powtórzył.\nPotem włożył papierosa do ust i odwrócił się. Dla niego temat został wyczerpany.\nCzego nie można było powiedzieć o pozostałych członkach wyprawy.\nWśród wspinaczy rozległy się szmery niezadowolenia. Wszyscy siedzieli z zadartymi głowami, wpatrując się w bezchmurne błękitne niebo. Dziesięcioosobowa ekipa od dziewięciu dni czekała bezczynnie na otwarcie się okienka pogodowego. Tyle że wcześniej nikt nie protestował przeciw oczywistej decyzji przeczekania szalejącej od tygodnia burzy, którą wywołał potężny cyklon znad Zatoki Bengalskiej. Wichury osiągające szybkość stu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę atakowały obóz, przewracały ludzi i szarpały namiotami tak, że porwany został jeden z namiotów gospodarczych. Zacinały przy tym igiełkami zlodowaciałego śniegu, które na gołą skórę działały jak papier ścierny.\nI wreszcie wstał słoneczny ranek, piękny jak ich marzenia o zdobyciu szczytu. Promienie słońca lśniły na lodowcu Khumbu i opadających z niego jęzorach lodu. Nad wszystkim górował pokryty śniegiem Everest, stojąc w otoczeniu swych dostojnych sióstr i przypominając orszak weselny w bieli.\nLisa zrobiła już około setki zdjęć, starając się uchwycić zmieniające się światło w całej jego krasie. Teraz już rozumiała, dlaczego Chińczycy nazywali Everest Czomolungma, czyli Boska Matka Świata. Nepalczycy mówili na niego Sagarmatha – Bogini Nieba.\nSpowita chmurami góra istotnie była jak bogini lodu i skał, do której zjeżdżali się wspinacze, by oddać hołd i udowodnić, że zasługują na ucałowanie nieba z jej szczytu. A nie było to ani łatwe, ani tanie. Sześćdziesiąt pięć tysięcy dolarów od każdego uczestnika wyprawy. W tej cenie mieścił się już jednak cały potrzebny ekwipunek, tragarze, Szerpowie i oczywiście tyle jaków, ile dusza zapragnie. Ryk jednego z dwudziestu czterech zwierząt potoczył się właśnie po dolinie i powrócił echem odbitym od ścian. Bąble namiotów w czerwono-niebieskie pasy ubarwiały obozowisko – jedno z sześciu rozłożonych w tej dolinie w nadziei, że bogowie burz znajdą sobie wreszcie inne zajęcie.\nA teraz okazało się, że zdaniem ich Szerpy ten dzień jeszcze nie nadszedł.\n– To jeden wielki przekręt – prychnął szef bostońskiej firmy produkującej sprzęt sportowy. Ubrany w ostatni krzyk himalajskiej mody, puchowy kombinezon, stał obok swego spakowanego plecaka. – Ponad sześćset dolców dziennie za bezczynne siedzenie na tyłku. Oni nas tu specjalnie przetrzymują. Na zasranym niebie nie ma ani jednej chmurki!\nPowiedział to półgłosem, jakby chciał podpuścić innych, samemu zbytnio się nie wychylając.\nLisa znała ten typ. Osobowość typu P. P jak palant. Myśląc o nim teraz, nie potrafiła zrozumieć, jak to się stało, że poszła z nim do łóżka. Na samo wspomnienie aż ją skręcało z obrzydzenia. Do amorów doszło jeszcze w Stanach. Poznała go na zebraniu organizacyjnym w hotelu Hyatt w Seattle i wypiła z nim o jedną whisky za dużo. Bostoński Bob stał się kolejną przystanią, do której rzucił ją miotający nią życiowy sztorm… Nie pierwszą i zapewne nie ostatnią. Natomiast jednego była pewna: w tej przystani już nigdy nie zacumuje.\nPodejrzewała, że właśnie to jest jedną z głównych przyczyn jego wojowniczości i ciągłego niezadowolenia.\nOdwróciła głowę spokojna, że jej młodszy brat poradzi sobie z głosami krytyki. Josh był himalaistą z dziesięcioletnim stażem i to on doprowadził do włączenia jej do kolejnej wyprawy na Everest. Od lat co najmniej dwa razy w roku jeździł na wyprawy w różne rejony świata.\nJosh Cummings podniósł rękę. Jak siostra szczupły i jasnowłosy, ubrany był w czarne dżinsy z nogawkami wetkniętymi w stoptuty Millet One Sport i szarą puchową kamizelkę. Potoczył wzrokiem po uczestnikach i odchrząknął.\n– Taski był na Evereście dwanaście razy. Zna górę i jej kaprysy. Jeśli uważa, że pogoda jest zbyt niepewna na wspinaczkę, poświęcimy ten dzień na aklimatyzację i ćwiczenia techniczne. Jeśli są chętni, mogę zorganizować dwóch Szerpów, którzy poprowadzą jednodniową wycieczkę do lasu rododendronowego na dolnym piętrze doliny Khumbu.\nJeden z uczestników podniósł rękę.\n– A może zamiast tego jednodniowa wycieczka do hotelu Everest View? Od sześciu dni kiśniemy w tych cholernych namiotach. Nie miałbym nic przeciwko gorącej kąpieli.\nPrzez grupę przetoczyła się fala potakiwań.\n– Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł – ostudził ich zapał Josh. – Do hotelu jest dzień marszu. By zapobiec chorobie wysokościowej, wszystkie pokoje mają wymuszony dopływ tlenu. Noc w hotelu mogłaby zakłócić waszą aklimatyzację i opóźnić atak na szczyt.\n– Jakbyśmy i bez tego nie byli wystarczająco opóźnieni – mruknął Bostoński Bob.\nJosh zignorował jego uwagę. Lisa była pewna, że brat nie popełni błędu i nie da się namówić na ryzyko wspinaczki w niesprzyjających warunkach pogodowych. Niebo było bezchmurne, ale wiedziała, że pogoda w górach potrafi zmienić się w ciągu paru minut. Wychowali się z Joshem w nadmorskim rejonie Cataliny i potrafili wywróżyć pogodę nie tylko z braku chmur na niebie. Może Josh nie umie przewidzieć pogody w Himalajach tak dobrze jak Szerpowie, ale z całą pewnością ma respekt dla tych, którzy umieją to robić.\nLisa spojrzała na pióropusz śniegu nad szczytem Everestu. Oznaczał on, że w rejonie wierzchołka wieje huragan, który w porywach osiąga szybkość dobrze ponad trzysta kilometrów na godzinę. Tuman śniegowego pyłu unosił się nad szczytem. Wprawdzie szalejąca w ostatnich dniach burza ustała, ale powyżej ośmiu tysięcy metrów występowały skoki ciśnienia, a potężne prądy powietrzne mogły w każdej chwili przyciągnąć z powrotem sztormową pogodę.\n– Moglibyśmy chociaż podejść do pierwszego obozu – nie rezygnował Bostoński Bob. – Zabiwakować i zobaczyć, co przyniesie pogoda.\nW jego głosie pojawił się irytujący jękliwy ton, który miał skłaniać do ustępstw. Aż poczerwieniał z rozdrażnienia.\nLisa nie potrafiła zrozumieć, jak mogła się kimś takim zainteresować.\nAle nim jej brat zdążył zareagować, do uszu wszystkich dotarł jakiś dudniący dźwięk, jakby odległe bicie w bębny. Oczy wszystkich zwróciły się na wschód. W oślepiających promieniach wschodzącego słońca pojawiła się sylwetka śmigłowca – przypominający czarnego szerszenia model B-2 Squirrel A-Star Ecuriel, specjalnie zaprojektowany do lotów w wysokich górach i używany w akcjach ratunkowych.\nTydzień wcześniej, tuż przed ostatnią burzą, od strony Nepalu wyruszyła na szczyt kolejna ekspedycja. Według komunikatów radiowych wspinacze dotarli do obozu drugiego leżącego na wysokości ponad 6400 metrów.\nLisa przysłoniła oczy dłonią. Czyżby jednak coś się stało?\nPo drodze odwiedziła należący do Himalajskiego Pogotowia Ratunkowego szpital w Pheriche, do którego trafiały zwożone z gór ofiary wszelkiego rodzaju wypadków i chorób – połamane kończyny, obrzęk płuc czy mózgu, odmrożenia, niewydolność pracy serca, dyzenteria, ślepota śnieżna i wszelkiego rodzaju choroby zakaźne łącznie z wenerycznymi. Wyglądało na to, że nawet zarażonych rzeżączką czy chlamydią gna ambicja zdobywania Everestu.\nAle o co chodzi teraz? Na radiowym kanale ratunkowym nie odebrano żadnego wołania o pomoc. Zresztą z uwagi na rozrzedzenie powietrza śmigłowiec i tak nie mógłby polecieć dużo wyżej ponad bazę. Oznaczało to, że korzystanie z transportu powietrznego i tak wymagało znoszenia rannych z większych wysokości. Wszystkich nieszczęśników, którzy ulegli wypadkom powyżej 7600 metrów, z reguły zostawiano własnemu losowi, przez co górne partie Everestu stopniowo zamieniały się w cmentarzysko porzuconego sprzętu, pustych butli tlenowych i zwłok zmumifikowanych przez mróz.\nZmienił się dźwięk łoskotu wirników.\n– Lecą do nas – orzekł Josh, zarządzając, by wszyscy schowali się w namiotach. Chciał, by miejsce pośrodku bazy, które służyło jako lądowisko dla helikopterów, było puste.\nCzarny śmigłowiec obniżył się i zawisł nad ziemią, podrywając tuman piachu i kamyków. Puste opakowanie po snickersie przefrunęło tuż obok nosa Lisy, chorągiewki modlitewne gwałtownie furkotały na sznurze, jaki rozbiegały się w popłochu. Po tylu dniach górskiej ciszy hałas wydawał się ogłuszający.\nB-2 osiadł na płozach tak lekko i z taką gracją, jakby nic nie ważył. Drzwi się otworzyły i wysiadło z niego dwóch mężczyzn. Jeden ubrany był w polowy mundur Królewskiej Armii Nepalu i trzymał zawieszony na ramieniu karabin automatyczny. Drugi, wyższy od niego, miał ogoloną głowę i ubrany był w przewiązaną w pasie luźną czerwoną szatę buddyjskiego mnicha.\nPodeszli do dwóch Szerpów i wymienili kilka szybkich zdań w miejscowym dialekcie. Nastąpiła chwila gorączkowej gestykulacji, potem ramię jednego z Szerpów wyciągnęło się.\nW stronę Lisy.\nMnich ruszył ku niej, obok kroczył nieodstępujący go żołnierz. Sądząc po kurzych łapkach wokół oczu, mnich miał pod pięćdziesiątkę, jego skóra była koloru kawy z mlekiem, a oczy jasnobrązowe.\nŻołnierz miał skórę ciemniejszą i blisko osadzone oczy. Szedł, nie odrywając wzroku od dekoltu Lisy, która stała w rozpiętej kurtce. Najwyraźniej zafascynował go jej wystający spod puchowej kamizelki sportowy stanik.\nW przeciwieństwie do niego mnich skromnie opuścił wzrok i z szacunkiem lekko skłonił głowę. Mówił doskonale po angielsku, z lekkim brytyjskim akcentem.\n– Przepraszam, pani doktor, za najście, ale sytuacja jest wyjątkowa. Powiedziano mi w szpitalu HPR, że jest pani lekarką.\n– Jestem – potwierdziła Lisa, lekko się krzywiąc.\n– Niedaleko stąd, w klasztorze, wybuchła tajemnicza epidemia, która zaatakowała niemal wszystkich jego mieszkańców. Z sąsiadującej z klasztorem wioski wysłano człowieka, który szedł trzy dni do szpitala w Khunde. Mieliśmy nadzieję, że uda nam się wysłać do klasztoru jednego z lekarzy HPR, ale z powodu lawiny w szpitalu brakuje rąk do pracy. I wtedy doktor Sorenson powiedziała mi o pani.\nLisa dobrze pamiętała przysadzistą Kanadyjkę. Kiedyś spędziły wieczór we dwie, z sześciopakiem carlsberga i dzbankiem słodkiej herbaty z mlekiem.\n– Ale w czym ja mogę pomóc?\n– Czy nie zechciałaby pani towarzyszyć mi do klasztoru? Wprawdzie znajduje się w głębi gór, ale można tam dolecieć helikopterem.\n– A jak długo… – zaczęła i spojrzała niepewnie na Josha, który stanął obok.\nMnich pokręcił głową. Widać było, że jest zmieszany swoim natręctwem.\n– Lot zajmie nam jakieś trzy godziny. Tylko nie wiem, co znajdziemy na miejscu – dodał i z zafrasowaną miną znów pokręcił głową.\n– I tak jesteśmy uziemieni na resztę dnia. – Josh wzruszył ramionami. Po chwili jednak dotknął łokcia Lisy i przysunął się bliżej. – Ale powinienem polecieć z tobą – dodał.\nAż się żachnęła. Sama umie o siebie zadbać. Uprzedzano ją jednak, że od roku 1996 sytuacja polityczna w Nepalu jest napięta. Maoistowscy rebelianci prowadzili w górach wojnę partyzancką, której celem było obalenie monarchii konstytucyjnej i zastąpienie jej rządami komunistów. Znane były przypadki odcinania ofiarom kończyn sierpami. Wprawdzie formalnie obowiązywało teraz zawieszenie broni, to jednak od czasu do czasu zdarzały się brutalne napaści.\nSpojrzała na groźnie wyglądający karabin na ramieniu żołnierza. Skoro nawet święty mąż potrzebuje zbrojnej eskorty, może powinna się zastanowić nad propozycją brata?\n– Tylko, że ja… mam niewiele ponad apteczkę pierwszej pomocy i parę prostych instrumentów diagnostycznych – powiedziała niepewnie. – Nie jestem przygotowana na zajmowanie się poważnymi przypadłościami, zwłaszcza u dużej grupy pacjentów.\nMnich pokiwał głową ze zrozumieniem i wyciągnął rękę w stronę pracującego na wolnych obrotach śmigłowca.\n– Doktor Sorenson wyposażyła nas we wszystko, co może być potrzebne. Nie mamy zamiaru zabierać pani więcej niż jeden dzień. Pilot dysponuje telefonem satelitarnym, więc będziemy mogli przekazać wszystkie pani zalecenia. Może się zresztą okazać, że problem został już rozwiązany i przed wieczorem będziemy z powrotem.\nGdy wypowiadał ostatnie słowa, po jego twarzy przemknął cień i widać było, że sam w to nie wierzy. W jego głosie dało się wyczuć niepokój… może nawet strach.\nLisa westchnęła głęboko i wciągnęła do płuc haust rozrzedzonego powietrza, czując, że wcale ich nie wypełnia. Złożyła przecież przysięgę. A poza tym miała dość robienia zdjęć i chętnie zajęłaby się czymś konkretnym.\nMnich musiał chyba wyczytać coś z jej twarzy, bo powiedział z nadzieją w głosie:\n– Więc zgadza się pani?\n– Liso… – zaczął Josh ostrzegawczo.\n– Dam sobie radę. Ty musisz zostać i tłumić bunt w ekipie. – Josh bezwiednie zerknął na Bostońskiego Boba i westchnął. – Więc sprawuj się dzielnie, póki nie wrócę.\nOdwrócił się twarzą do niej. Widać było, że nie jest do końca przekonany, ale już nie próbował protestować.\n– Tylko uważaj na siebie – powiedział z troską w głosie.\n– Będą mnie strzegli najlepsi synowie Królewskiej Armii Nepalu.\nJosh popatrzył na błyszczący od smaru karabin żołnierza.\n– I to mnie właśnie niepokoi – mruknął. Spróbował obrócić to w żart i zakończył parsknięciem, ale zabrzmiało to jeszcze bardziej złowieszczo.\nWiedząc, że i tak nic więcej z niego nie wydusi, Lisa pospiesznie uścisnęła brata, wzięła z namiotu torbę lekarską i po chwili przemykała z pochyloną głową pod wirującą gilotyną śmigła. Wsiadła do śmigłowca i zajęła miejsce z tyłu.\nPilot nawet nie odwrócił głowy. Żołnierz usiadł na miejscu drugiego pilota, mnich, który przedstawił się jej jako Ang Gelu, dołączył do Lisy.\nZałożyła na uszy ochraniacze, ale i tak ryk silników był ogłuszający. Śmigłowiec zakołysał się szarpany przez wirnik, starający się wycisnąć z rozrzedzonego powietrza wystarczającą nośność. Łoskot silników osiągał poddźwiękowe rejestry. W końcu maszyna oderwała się od ziemi i zaczęła się wznosić ponad usłane kamieniami lądowisko.\nPrzyglądając się, jak śmigłowiec zatacza łuk nad sąsiednim wąwozem, Lisa czuła, że żołądek wciska jej się w samo dno jamy brzusznej. Przez boczne okienko przypatrywała się skupisku barwnych namiotów i kręcącym się wokół jakom. Dojrzała też sylwetkę brata. Stał z ręką uniesioną w pożegnalnym geście, choć może tylko tak jej się wydawało w blasku słońca. Obok niego stał Szerpa Taski, łatwo rozpoznawalny dzięki kowbojskiemu kapeluszowi.\nPrzypomniała sobie jego przepowiednię i poczuła w sercu lodowate ukłucie.\n„Ten wiatr niesie śmierć”.\nNie była to w tych warunkach najmilsza myśl.\nWargi siedzącego obok mnicha poruszały się w cichej modlitwie. Wyglądał na zdenerwowanego… Może nie lubi latać, a może obawia się tego, co czeka ich w klasztorze.\nOpadła na oparcie fotela. W uszach dźwięczały jej słowa Szerpy.\nTo rzeczywiście nie jest dobry dzień.\n6675 m n.p.m.Godzina 9.13\nWspinał się dnem głębokiej rozpadliny długimi miarowymi krokami. Jego raki wbijały się głęboko w śnieg i lód. Po bokach strzelały w górę strome nagie skały, gdzieniegdzie ubarwione kępami porostów. Żleb piął się ostro w górę.\nWprost ku celowi jego wspinaczki.\nUbrany był w kombinezon w maskujące biało-czarne plamy. Na głowie miał czapkę z polaru, pół twarzy zakrywały gogle. Na plecach niósł ważący dwadzieścia jeden kilo plecak, do którego przypięty był czekan i lina.\nEkwipunek uzupełniał karabinek szturmowy Heckler & Koch, dodatkowy magazynek z dwudziestoma nabojami i torba z dwudziestoma granatami zapalającymi.\nNawet na tej wysokości nie potrzebował butli z tlenem. Od czterdziestu czterech lat góry były jego domem i zdążył przywyknąć do wysokości jak Szerpa, choć nie mówił ich językiem, a po jego oczach – jednym błękitnym jak lodowiec, drugim zupełnie białym – można było rozpoznać całkiem inne etniczne pochodzenie. Te niezwykłe oczy stanowiły cechę wyróżniającą go równie zdecydowanie, jak tatuaż na jego ramieniu. Nawet spośród innych Sonnenkönige, Królów Słońca.\nW zahaczonej na uchu słuchawce radiotelefonu zatrzeszczało.\n– Dotarłeś już do klasztoru?\nDotknął dłonią gardła.\n– Czternaście minut.\n– Pamiętaj, wiadomość o wypadku nie może wydostać się na zewnątrz.\n– Dopilnuję tego.\nOddychał przez nos spokojnie i miarowo. W tonie rozmówcy słychać było władczość zmieszaną ze strachem. Co za przejaw słabości. Między innymi dlatego tak rzadko bywał w Granitschloss, Granitowym Zamku. Wolał trzymać się na uboczu, do czego miał prawo.\nZresztą nikt go nawet nie prosił, żeby przeniósł się bliżej.\nZwracali się do niego tylko w sytuacjach nadzwyczajnych.\nW słuchawce znów zatrzeszczało.\n– Już niedługo będą w klasztorze.\nNie chciało mu się nawet odpowiadać, bo już słyszał narastający łoskot wirników. Dokonał w myślach szybkich obliczeń. Nie ma powodu do pośpiechu. Góry uczą cierpliwości.\nWyrównał oddech i rozpoczął łagodne zejście ku niewielkiemu skupisku kamiennych budynków z czerwoną dachówką. Klasztor Temp Och zbudowano w niecce na krawędzi urwiska, do której z dołu wiodła tylko jedna droga. Mieszkający tu mnisi i ich uczniowie nie musieli się specjalnie przejmować resztą świata.\nAż do wypadku, który miał miejsce trzy dni temu.\nJego rolą było posprzątanie po nim.\nŁoskot wirników nadlatującego z dołu śmigłowca przybrał na sile, on jednak nie przyspieszył kroku. Ma mnóstwo czasu. Wolał zresztą, żeby tamci pierwsi weszli do klasztoru.\nBędzie łatwiej ich wszystkich zabić.\nŚwiat widziany z pokładu śmigłowca przypominał zamrożony negatyw. Studium kontrastów bieli i czerni. Śniegu i skał. Zamglonych szczytów i pogrążonych w mroku rozpadlin. Blasku porannego słońca odbijającego się od oblodzonych grani i pól lodowych, który raził oczy i groził śnieżną ślepotą.\nMrużąc powieki i chroniąc oczy przed blaskiem, Lisa patrzyła w dół. Komu chce się żyć na takim odludziu i w tak nieprzyjaznym środowisku? Dlaczego ludzie tak często uparcie trwają w ekstremalnych warunkach i nie chcą ich zamienić na łatwiejsze życie?\nMusiała jednak przyznać, że nawet jej matka zadawała jej to samo pytanie. Dlaczego tak się naraża i męczy? Pięć lat spędzonych na pokładzie statku badawczego, potem rok wytężonego treningu i przyzwyczajanie się do trudów wysokogórskich wspinaczek, w końcu wyjazd do Nepalu z zamiarem zdobycia Everestu. Po co tak ryzykować, skoro na wyciągnięcie ręki miała znacznie łatwiejsze życie?\nOdpowiedź Lisy była zawsze tak samo prosta: bo lubi wyzwania. Legendarny himalaista George Mallory na pytanie, dlaczego wspina się na Everest odpowiedział. „Bo jest!”. Oczywiście prawdą było też to, że tej słynnej odpowiedzi udzielił nękany pytaniami namolnego dziennikarza. Zatem czy odpowiedź Lisy na gderanie matki nie była też czymś w rodzaju odruchu obronnego? Bo co tak naprawdę tu robi? Zwykłe codzienne życie pełne było wystarczająco wielu wyzwań: jak związać koniec z końcem, jak zapewnić sobie pogodną starość, jak znaleźć kogoś, kogo da się pokochać, jak nie poddawać się przeciwnościom losu, jak dobrze wychować dzieci.\nNa samą myśl o takim życiu Lisa aż się wzdragała. I czuła niepokój, wiedząc, co to naprawdę może oznaczać. Czy to możliwe, że szukam skrajności po to, żeby nie stawiać czoła wyzwaniom codziennego życia? Czy dlatego przez moje życie przewinęło się tak wielu mężczyzn i żaden nie został na dłużej?\nBo tak to wyglądało. Trzydziestotrzyletnia, samotna, bez perspektyw, uważająca badania naukowe za treść życia, a śpiwór za jedyne łóżko. Więc może lepiej pójść na całość, ogolić głowę i zamieszkać w jednym z tych górskich klasztorów?\nŚmigłowcem zatrzęsło i rzuciło w górę.\nLisa wróciła myślami do teraźniejszości.\nWstrzymała oddech, patrząc, jak śmigłowiec z trudem przelatuje nad ostrą granią, a jego płozy niemal dotykają wysmaganego przez wichry lodowca, po czym spływa w ukazującą się za granią nieckę.\nZmusiła się do rozluźnienia palców kurczowo wczepionych w podłokietniki. Standard w postaci domu z trzema sypialniami na górze i dwa koma pięć dziesiątych dziecka na parę wydał jej się nagle znacznie bardziej atrakcyjny.\nSiedzący obok Ang Gelu pochylił się do przodu i wsuwając rękę między przednie fotele, pokazał coś w dole. Coś powiedział, ale jego słowa utonęły w łoskocie silników.\nLisa przytuliła policzek do szyby z pleksiglasu i spojrzała w dół. Pod nimi widać było pierwszy barwny fragment: skupisko dachów z czerwoną dachówką. Na płaskim dnie niecki otoczonej z trzech stron sześciotysięcznikami, a z czwartej ograniczonej stromym urwiskiem stało osiem niedużych kamiennych pawilonów.\nKlasztor Temp Och.\nŚmigłowiec gwałtownie obniżył lot. Lisa dojrzała po jednej stronie tarasowe poletko ziemniaków, po drugiej zagrody dla zwierząt i budynki gospodarcze, wszędzie jednak panował martwy bezruch. Nie widać było żadnego poruszenia wśród mieszkańców, nikt nie wyszedł na powitanie hałaśliwego przybysza.\nJeszcze bardziej złowieszczo wyglądały stadka kóz i błękitnych owiec bharali zamkniętych w niewielkich zagrodach. Żadne ze zwierząt nie poruszyło się i nie przestraszyło nadlatującego śmigłowca, co byłoby przecież naturalne. Wszystkie trwały nieruchomo, leżąc z podkurczonymi nogami i nienaturalnie skręconymi głowami.\nAng Gelu też to zauważył, bo opadł bezwładnie na oparcie i spojrzał na Lisę przerażony. Co tu się stało? Między pilotem a żołnierzem wywiązała się dyskusja na temat tego, co robić. Najwyraźniej pilot nie chciał lądować, jednak żołnierz położył dłoń na kolbie karabinu i to przeważyło. Pilot skrzywił się i poprawił maskę tlenową, dociskając ją mocniej do nosa i ust. Zapewne nie z braku powietrza, lecz z obawy przed zarazą.\nMimo to wykonał polecenie i jeszcze bardziej obniżył maszynę. Skierował śmigłowiec jak najdalej od zagrody ze zwierzętami i wybrał miejsce lądowania na krawędzi pola uprawnego.\nPole wznosiło się tarasami ku górze, po bokach ograniczone było rzędami karłowatej roślinności. Wysokogórską uprawę ziemniaków wprowadzili tu Anglicy w początkach XIX stulecia i od tej pory ziemniaki stały się jednym z podstawowych płodów rolnych w tym rejonie świata. Płozy śmigłowca z głośnym zgrzytem poszorowały po kamienistym podłożu, gniotąc przy okazji zasadzone rośliny. Podmuch powietrza od wirników przygiął do ziemi rosnące wokół kępy kosodrzewiny.\nW dalszym ciągu nikt nie wyszedł, by ich powitać. Mając w pamięci leżące pokotem zwierzęta, Lisa zaczęła mieć wątpliwości czy w ogóle jest ktoś żywy, kogo da się uratować. Co tu się mogło stać? Przez głowę przemknęły jej różne sposoby przedostania się zarazków do organizmu: układ pokarmowy, oddechowy, dotyk. Może to jakaś epidemia? Potrzeba jej więcej danych.\n– Niech pani na razie tu zostanie – zaproponował Ang Gelu, odpinając pasy. – Pójdziemy sprawdzić, co się dzieje w środku.\nLisa podniosła z podłogi torbę lekarską i pokręciła głową.\n– Nie boję się chorych. A możecie natknąć się na pytania, na które tylko ja będę znała odpowiedź.\nAng Gelu skinął głową, powiedział coś do żołnierza i otworzył tylny właz. Wyskoczył na zewnątrz i wyciągnął rękę, by pomóc Lisie.\nDo ciepłej kabiny wdarł się strumień zimnego powietrza, tłoczony dodatkowo przez pracujące wirniki. Lisa wciągnęła na głowę kaptur, czując, jak mroźny podmuch pozbawia jej płuca resztek tlenu zawartego w rozrzedzonym powietrzu. A może to nie brak tlenu ją dławi, tylko paraliżujący strach? Jej buńczuczne słowa nie oddawały tego, co naprawdę czuła.\nWsparła się na wyciągniętej dłoni i mimo grubej wełnianej rękawicy, poczuła bijące od mnicha siłę i ciepło. Nie osłonił nawet swej łysej czaszki, jakby nie czuł lodowatych podmuchów.\nLisa wygramoliła się na zewnątrz, kuląc się w obawie przed wirującym śmigłem. Żołnierz wysiadł ostatni, pilot został w kabinie. Chociaż wykonał polecenie i wylądował, nie miał zamiaru dodatkowo ryzykować i opuszczać fotela za sterami.\nAng Gelu zatrzasnął drzwi i cała trójka ruszyła biegiem przez kartoflisko w stronę stojących kawałek dalej kamiennych pawilonów.\nTeraz budynki wyglądały okazalej niż z powietrza, a ten stojący pośrodku miał dwa piętra i był przykryty spadzistym czerwonym dachem typowym dla pagód. Wszystkie ozdobiono bogato freskami w tęczowych kolorach. Girlandy złotych liści zdobiły nadproża, z narożników dachów rozdziawiały paszcze smoki i mityczne stwory. Między poszczególnymi budynkami ciągnęły się zadaszone portyki, tworząc zamknięte dziedzińce i zakamarki. Na słupach widniały mandale pokryte starodawnymi napisami, a nanizane na sznury różnobarwne chorągiewki wściekle furkotały w podmuchach wiatru.\nChociaż z daleka całość wyglądała sielsko jak wysokogórskie Shangri-La, Lisa podświadomie zwolniła kroku. Nigdzie nie było śladu ruchu, większość okiennic była zamknięta. Panowała martwa cisza.\nI do tego ta charakterystyczna woń wisząca w mroźnym powietrzu. Wprawdzie Lisa zajmowała się głównie pracą badawczą, to jako stażystka w szpitalu miała okazję wielokrotnie zetknąć się ze śmiercią. Cuchnących wyziewów, jakie towarzyszą procesom gnilnym, niełatwo się pozbyć i Lisa modliła się w duchu, by ich źródłem były tylko padłe zwierzęta w zagrodzie, jednak panująca wokół martwota nie pozwalała mieć złudzeń.\nAng Gelu szedł pierwszy, tuż za nim maszerował żołnierz i Lisa musiała przyspieszyć kroku, by nie zostać w tyle. Przeszli między pawilonami i skierowali kroki ku centralnej budowli.\nNa dziedzińcu leżały narzędzia gospodarskie, porozrzucane w nieładzie, jakby w pośpiechu. Kawałek dalej leżał przewrócony na bok dwukołowy wóz z zaprzężonym do niego jakiem. Zwierzę miało rozdęty brzuch, zaszłe bielmem oczy spoglądały martwo, z pyska wystawał obrzmiały poczerniały jęzor.\nLisa zwróciła uwagę na to, że nie ma much ani żadnych innych insektów, jakie zwykle ciągną do padliny. Ale czy na tej wysokości w ogóle są muchy? Nie była pewna. Spojrzała w niebo. Nie latały po nim żadne ptaki, a jedynym dźwiękiem był monotonny szum wiatru.\n– Tędy – ponaglił ją Ang Gelu.\nPodszedł do głównego wejścia do centralnej budowli, która najwyraźniej była świątynią. Stwierdziwszy, że skobel nie jest zablokowany od środka, pchnął drzwi, które otworzyły się z głośnym zgrzytem zawiasów.\nW progu natknęli się na pierwszy przejaw życia. Po obu stronach wejścia płonęły ogromne lampy maślane wielkości beczek, każda zaopatrzona w tuzin knotów. Fetor w środku był jeszcze silniejszy, co nie wróżyło niczego dobrego.\nTeraz nawet żołnierz się zawahał i niepewnie przełożył automatyczny karabin z jednego ramienia na drugie, jakby miało mu to w czymś pomóc. Mnich jednak śmiało wkroczył do środka i wykrzyknął słowa powitania. Jego głos odbił się echem od pustych ścian.\nLisa podążyła za nim, żołnierz został na straży przy drzwiach.\nWnętrze rozświetlały dalsze lampy. Po obu stronach do ścian przytwierdzono ogromne młynki modlitewne, stojący zaś pośrodku dwuipółmetrowy posąg Buddy z drewna tekowego obstawiony był pachnącymi jałowcem świecami i pękami wonnych trociczek. Po bokach i nieco z tyłu stały rzędy innych świętych posągów.\nWzrok Lisy przywykał do mroku i powoli zaczęły wyłaniać się liczne malowidła ścienne i misternie rzeźbione drewniane mandale, z których migotliwe światło lamp wydobywało sceny pełne demonów. Z belek stropu zwisały lampy, jednak żadna z nich się nie paliła.\nAng Gelu znów coś zawołał.\nGdzieś wysoko nad ich głowami coś zaskrzypiało.\nTen niespodziewany dźwięk obojgu zmroził krew w żyłach. Żołnierz zapalił latarkę i oświetlił nią sklepienie. Światło wydobyło z mroku dziwaczne cienie, jednak nikogo nie dostrzegli.\nChwilę później znów usłyszeli skrzypnięcie deski w podłodze. Ktoś chodził na górze. Wprawdzie oznaczało to, że ktoś jednak przeżył, Lisa poczuła na plecach zimne dreszcze.\n– Na górze jest pomieszczenie do samotnych medytacji – wyjaśnił Ang Gelu. – Tam w rogu są schody. Pójdę sprawdzić, wy zostańcie tutaj.\nW pierwszej chwili Lisa była gotowa go posłuchać, jednak torba na ramieniu przypomniała jej o ciężarze lekarskiej odpowiedzialności. Była pewna, że zwierzęta w zagrodzie nie zginęły z ręki człowieka, jeśli więc jest ktoś, kto będzie mógł opowiedzieć, co się tutaj stało, powinna to jak najszybciej usłyszeć.\n– Idę z panem – oświadczyła, poprawiając torbę na ramieniu.\nPowiedziała to wprawdzie pewnym siebie głosem, ale puściła Ang Gelu przodem.\nMnich obszedł posąg Buddy i skierował się do widocznego w głębi wejścia z ciężką, przetykaną złotem brokatową zasłoną, za którą znajdował się korytarz prowadzący w głąb budynku. Było tu mroczno, bo przez zasłonięte okiennicami okna przedostawały się tylko pojedyncze promyki światła, jednak nawet w tak mizernym oświetleniu nie mogło być wątpliwości, co znaczą ciemnopurpurowe ślady na pobielonej ścianie.\nW głębi zauważyli wystające z otwartych drzwi i leżące w czarnej kałuży gołe nogi. Ang Gelu dał Lisie znak, że ma zawrócić do świątyni, lecz ona pokręciła głową i wyminęła go. Nie łudziła się, że zdoła udzielić pomocy leżącemu – na odległość było widać, że na to jest już za późno – ale ciekawość kazała jej zobaczyć, co się stało. Przeszła parę kroków i dotarła do drzwi.\nSpojrzała w dół i aż się zatoczyła.\nPoza odciętymi w połowie ud nagimi nogami nie było nic więcej. Zmusiła się, by zajrzeć w głąb izby, gdzie musiała wydarzyć się tragedia. Na środku leżało kilkanaście odciętych kończyn, które ktoś rzucił na stertę jak kawałki drewna na opał.\nA potem zobaczyła odcięte głowy. Leżały ułożone równo pod ścianą i patrzyły na nią martwymi oczami, w których czaiło się jeszcze śmiertelne przerażenie.\nAng Gelu dołączył do niej i na widok tej krwawej jatki stanął jak wryty. Zaczął coś mamrotać pod nosem, ale nie wiedziała czy się modli, czy po cichu klnie.\nByć może to jego szept spowodował, że w pomieszczeniu coś się poruszyło. Zza sterty kończyn wyłoniła się naga łysa postać, cała ubrudzona krwią. Jeden z tutejszych mnichów.\nPostać wydała z siebie dziki świszczący charkot szaleńca. Skąpe światło odbiło się w jego oczach, które rozbłysły jak u wilka.\nMnich ruszył ku nim, wlokąc po podłodze metrowej długości sierp. Lisa odskoczyła w głąb korytarza, ale Ang Gelu nawet nie drgnął. Uniósł obie dłonie na znak bezbronności i powiedział cichym, uspokajającym tonem:\n– Relu Na. Relu Na.\nLisa domyśliła się, że zwraca się do niego po imieniu, które widać zapamiętał z poprzednich wizyt w klasztorze. Prosty zabieg wypowiedzenia na głos imienia jakby uczłowieczył szaleńca, ale jednocześnie jeszcze bardziej podkreślił grozę sytuacji.\nMnich z dzikim wrzaskiem rzucił się na pobratymca, ale Ang Gelu uchylił się przed ciosem sierpem. Szaleniec musiał być w równym stopniu osłabiony umysłowo co fizycznie, bo Ang Gelu bez trudu złapał go za ramiona i przyparł do framugi drzwi.\nLisa szybko się opanowała, zdjęła z ramienia torbę, rozpięła kieszeń i wyciągnęła metalowe pudełko. Nacisnęła wieczko kciukiem i otworzyła.\nW środku znajdował się zestaw gotowych do użycia plastikowych strzykawek, napełnionych różnego rodzaju środkami: morfiną dla uśmierzenia bólu, epinefryną na anafilaksję, lasiksem na duszności. Były opisane, ale ona i tak znała na pamięć ich rozmieszczenie. W sytuacjach awaryjnych liczy się każda sekunda. Wyjęła pierwszą z brzegu strzykawkę.\nW środku był midazolam – środek uspokajający. Ataki szaleństwa i halucynacje na tych wysokościach zdarzały się dość często i pomoc farmakologiczna bywała niezbędna.\nZębami ściągnęła nasadkę z igły i ruszyła ku drzwiom.\nAng Gelu wciąż przypierał mnicha do framugi, choć ten cały czas wściekle walczył. Szarpał się i wyrywał i zdołał już swemu prześladowcy rozciąć wargę i podrapać szyję.\n– Trzymaj go mocno! – krzyknęła.\nAng Gelu starał się jak mógł, ale w tym momencie – być może wyczuwając zamiary kobiety – szaleniec szarpnął się do przodu i wbił zęby w policzek Anga Gelu.\nMnich zawył z bólu, czując, jak zęby docierają aż do kości.\nMimo to nie pozwolił mu się wyrwać.\nLisa skoczyła na pomoc, wbiła igłę w kark szaleńca i wcisnęła tłoczek.\n– Możesz go puścić!\nAng Gelu odepchnął mnicha z taką siłą, że jego głowa uderzyła o framugę. Oboje się cofnęli.\n– Środek zadziała za niecałą minutę.\nLisa wolałaby go podać dożylnie, ale dzikie skoki szaleńca zupełnie to wykluczały i musiała się zadowolić wstrzyknięciem leku domięśniowo. Kiedy trochę się uspokoi, będzie mogła podjąć dalsze zabiegi, a może uda jej się też wycisnąć z niego jakieś informacje.\nCzując piekący ból, mnich zawył i zaczął rozcierać sobie kark. Potem schylił się po sierp, wyprostował i runął w ich stronę.\nLisa pociągnęła Anga Gelu do tyłu.\n– Czekaj, zaraz mu…\nOdgłos wystrzału w ciasnej izbie prawie ich ogłuszył, a głowa mnicha wręcz eksplodowała fontanną krwi i odłamków kości. Impet pocisku odrzucił go w tył i jego ciało runęło bezwładnie na podłogę.\nLisa i Ang Gelu przerażeni rozejrzeli się za strzelcem.\nKilka kroków od nich z karabinem przyłożonym do ramienia stał ich nepalski żołnierz. Spiorunowany wzrokiem, powoli go opuścił i w milczeniu wysłuchał potoku słów, jakie wylał na niego Ang Gelu, który z trudem się powstrzymał, by nie wyszarpnąć mu broni.\nLisa pochyliła się nad ciałem i zbadała puls. Brak było jakichkolwiek oznak życia. Przyjrzała się leżącym zwłokom, jakby szukając odpowiedzi w ich wyglądzie, wiedziała jednak, że do ustalenia przyczyn ataku szaleństwa potrzebna jest sekcja, i to z użyciem najnowszych metod medycyny sądowej. Z informacji przekazanych przez posłańca wynikało, że problem, jaki zaistniał w klasztorze, nie dotyczył jednego przypadku. Reakcja pozostałych jego mieszkańców musiała być mniej więcej podobna.\nAle reakcja na co? Czyżby do organizmów mnichów przedostały się jakieś metale ciężkie, na przykład w wodzie pitnej? Albo pojawiły się jakieś trujące gazy? A może zadziałały toksyny ze zleżałego zboża? Jakiś wirus podobny do eboli? A nawet zmutowana postać choroby szalonych krów? Lisa nie wiedziała, czy wirus ten może być groźny dla jaków. Pamiętała rozdęte zwłoki zwierząt, ale nic z tego nie wynikało.\nDołączył do niej Ang Gelu. Miał głęboko rozorany krwawiący policzek, ale mnich zdawał się nie zwracać uwagi na ból. Sprawiał wrażenie, jakby dużo bardziej cierpiał z powodu śmierci szaleńca.\n– Nazywał się Relu Na Havarshi.\n– Był kuzynem męża mojej siostry. Pochodził z małej wioski w Raise. Dał się omamić maoistowskim buntownikom, ale nie mógł się pogodzić z ich coraz większą brutalnością i uciekł. Dla maoistów to zdrada karana śmiercią. Pomogłem mu się ukryć i znalazłem miejsce w tym klasztorze… tu jego dawni kompani nigdy by go nie znaleźli. Miał tu mieć spokój, który pozwoli mu dojść do siebie… W każdym razie o to się modliłem. Teraz będzie musiał sam odnaleźć drogę do spokoju.\nLisa wyprostowała się. Przypomniała sobie stertę odciętych kończyn w pomieszczeniu obok. Czy szaleństwo wyzwoliło w nim pourazowy szok, który spowodował odtworzenie najbardziej traumatycznej sytuacji?\nNad ich głowami znów zaskrzypiała podłoga.\nWszyscy troje spojrzeli w górę.\nZdążyła już zapomnieć, po co tu w ogóle weszli. Ang Gelu wskazał wąskie schody prowadzące z korytarza tuż obok zasłoniętego kotarą przejścia do sali modlitw. Wcześniej ich nie zauważyła. Zresztą bardziej przypominały drabinę niż schody.\n– Sprawdzę na górze – powiedział.\n– Nie, trzymajmy się razem – zaoponowała. Sięgnęła do torby i napełniła nową strzykawkę środkiem uspokajającym. – Tylko niech pan uważa, żeby temu kowbojowi znów nie zachciało się strzelać.\nPierwszy wszedł na górę żołnierz. Rozejrzał się i dał im znak, że mogą iść za nim. Pomieszczenie na górze było zupełnie puste i tylko w jednym z narożników leżała sterta cienkich poduszek. Pachniało żywicą, z dołu dolatywała woń trociczek.\nŻołnierz wycelował w drewniane drzwi w głębi. W smudze migotliwego światła przedostającego się przez szparę przy podłodze coś się ruszało.\nZa drzwiami ktoś był.\nAng Gelu podszedł i zapukał.\nZawołał coś głośno. Lisa nie zrozumiała, co powiedział, ale osoba za drzwiami najwyraźniej tak, bo dało się słyszeć skrzypnięcie podłogi i szczęk zasuwki. Drzwi lekko się uchyliły i zapadła cisza.\nAng Gelu wyciągnął rękę.\n– Ostrożnie – szepnęła Lisa, zaciskając dłoń na strzykawce będącej jej jedyną bronią.\nStojący obok żołnierz ścisnął mocniej karabin.\nAng Gelu pchnął drzwi, otwierając je na oścież. Izba była wielkości garderoby. W rogu stało nieposłane łóżko, na stoliku paliła się lampka olejowa. Powietrze przesycone było dławiącym smrodem fekaliów, który dobywał się z niczym niezasłoniętego naczynia w nogach łóżka. Widać było, że osoba przebywająca w tym pomieszczeniu nie opuszczała go od wielu dni.\nW kącie stał starzec odwrócony do nich plecami. Tak jak Ang Gelu miał na sobie czerwoną szatę mnicha, tyle że poplamioną i podartą. Była podwinięta i obwiązana wokół ud, ukazując gołe nogi. Nie zwracając na nich uwagi, starzec malował coś na ścianie, a właściwie mazał po niej palcami jednej dłoni.\nPalce miał umoczone we własnej krwi.


Bramka piłkarska mata treningowa celności + piłka | Zabawki \_ Sportowe | ZabawkoweBajery.pl\nBramka piłkarska mata treningowa celności + piłka\nBRAMKA PIŁKARSKA Z MATĄ TERENIGOWĄ\nPoćwicz celność i stań się mistrzem piłki nożnej!\nWspaniały zestaw skradnie serce każdego zapalonego fana piłkarskich rozgrywek.\nMożesz mieć pewność, że ta emocjonująca gra wciągnie na długie godziny.\nDuża bramka z matą, w której zostały wycięte otwory umożliwi trenowanie celnych strzałów do bramki bez konieczności angażowania bramkarza.\nLubisz rywalizację, to świetnie! Możesz urządzić zawody angażując kilku graczy. Na macie zostały umieszczone cyfry oznaczające liczbę punktów, którą otrzyma piłkarz za trafienie.\nZapisuj punkty i sprawdź kto zdobył ich więcej. Wygrany będzie mistrzem!\nNie masz piłki? To nic, w zestawie ją znajdziesz w raz z pompką.\nDoskonale nadaje się do trenowania w domu i ogrodzie.\nRewelacyjny zestaw zachęci dziecko do aktywnego spędzania wolnego czasu. Podczas gry dziecko poprawi swoją kondycję oraz rozwinie umiejętność analitycznego myślenia.\nWspólna zabawa z rówieśnika nauczy umiejętności wygrywania, ale również ponoszenia przegranej z podniesioną głową.\nZabawa zaczyna się już w momencie składnia. Bramka jest do samodzielnego montażu. Zaangażuj dziecko do jej zbudowania- z pewnością dostarczy to maluchowi mnóstwo satysfakcji i radości. Dodatkowo będzie świetnym treningiem logicznego myślenia.\nElementy do złożenia bramki\nBramka: 156cm x 70cm x 107cm\nObwód piłki: 44cm\nWymiary otworów w macie: okrągły - 20cm i prostokątny - 30cm x 20cm\nWymiary opakowania: 76cm x 8cm x 20cm


Sale i lokale weselne - Oświęcim\nWesele Oświęcim - Sale weselne\n4.95 / 5 z 780 opinii\nLokale weselne z miasta Oświęcim\nVilla Toscana posiada salę weselną, która jest najpopularniejszym miejscem na wesele w okolicy. Nasza profesjonalna obsługa i najwyższa jakość świadczonych usług, jak też wyśmienite serwowane potrawy, tak samo jak tysiące ...\nPotrawami i wystrojem, Karczma Młynówka nawiązuje do tradycji ludowej. Wystrój lokalu, jak sama karczma utrzymana w naturalnym drewnie, z drewnianymi ławami, wyrobami sztuki ludowej i ciepłym kominkiem, nastraja klimatycznie. Zapewniamy ...\nHotel Olecki w Oświęcimiu oferuje przytulna sale restauracyjną, w której pomieści może się od 60 do 100 biesiadników. Zapewniamy cudowna atmosferę.\nPięknie utrzymany ogród otula Hotel kamienic, tworząc niepowtarzalny klimat. W hotelowej restauracji odbywają się spotkania i klimatyczne przyjęcia rodzinne. Zapraszamy.\nSmaki Dzieciństwa - dawna Meksykańska\nSmaki Dzieciństwa - dawna Meksykańska to miejsce spotkań ale także wymarzona przestrzeń do zabawy na Państwa weselu, czy innej imprezie okolicznościowej.\nNasze doświadczenie w organizacji przyjęć okolicznościowych sięga ponad dziesięć lat. Zawsze dokładamy starań aby ten dzień pozostał w pamięci wyjątkowym. Jedyna i niepowtarzalna chwila z Państwa życia. Organizujemy takie imprezy ...\nNasza sala to swojski, ciepły, domowy klimat.\nOferujemy usługi gastronomiczne w przystępnych cenach a nasze produkty, to wyłącznie dobry smak i wysoka jakość proponowanej potraw regionalnych polskiej kuchni. Spełniamy też specjalne życzenia klientów, odnośnie przygotowania na ich ...\nRestauracja Artur od 1990 roku do Państwa dyspozycji, gdzie wykwalifikowani kucharze i kelnerzy z pełnym profesjonalizmem zajmą się przygotowaniem Państwa przyjęcia weselnego. Dla naszych Par Młodych mamy propozycję podróżny poślubnej, ...\nKarczma Kuban jest obiektem usytuowanym przy tracie krajowej DK1, Bielsko-Biała - Katowice. Hotel oferuje 46 łóżek, w wygodnych, klimatyzowanych pokojach. Wszystkim zainteresowanym organizacją wesela w dni powszechne proponujemy 10% upustu ...\nW tym dniu razem rozpoczniecie wspólna drogę. Łezka w oku Panny młodej, uśmiech na twarzach gości składających życzenia i brzmiący w tle- marsz Mendelsona - tak rozpocznie się Wasze wesele. ...\nWyjątkowym momentem z życia jest uroczystość weselna, jest także źródłem cudownych wspomnień. Hotel Galicja jest takim miejscem, które zapewnia że takie własne wrażenia. Wszystkie atuty tego miejsca, czyli doskonała lokalizacja, ...\nCudownym i wyjątkowym w swym wystroju miejscem na wymarzone przyjecie wesele, jest sala bankietowa na 120 osób w Restauracji Malinowy Las! Tutaj, wykwalifikowana obsługa zaaranżuje oprawę wesela i przygotuje, ...\nPołożona w spokojnej miejscowości w okolicach Oświęcimia, Old Tree Villa & Restaurant jest klimatycznym miejscem, w którym z dużym zaangażowaniem i ogromna przyjemnością organizujemy wesela dla 80 gości. Posiadamy ...\nJeśli chcą Państwo być bliżej tętniącego życiem miasta i zabytków, chociażby fragmentów murów dawnego ratusza czy średniowiecznego zamku, warto wyprawić wesele w centrum. Kiedy jednak wolą Państwo pooddychać świeżym powietrzem, można skorzystać z oferty miejsc położonych nad rzeką Sołą - takie otoczenie stworzy niezapomniany klimat.Dodatkowo przyjazd w takie miejsce wynajętym samochodem do ślubu (auta można wyszukać na stronie: auta-wesele.pl/Oświęcim) będzie niezapomniana atrakcją.\nJak wiele miast, tak i Oświęcim posiada lokale położone nie w obrębie samej miejscowości, ale kilka czy kilkanaście kilometrów od niego. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że oprócz rzeki Soły, płynącej przez miasto, w jego bliskim sąsiedztwie znajduje się kilkadziesiąt jezior. Dzięki temu, jeśli zechcą Państwo wyprawić wesele w lokalu znajdującym się właśnie nad jednym z nich, na pewno znajdzie się takie miejsce, które będzie spełniało Państwa wymagania.\nOświęcim - prezentujemy 13 lokale, które pomogą zorganizować ślub i wesele Twoich marzeń.


Akcesoria projektu Apple - generacja.org.pl\nWielu znawców na całym globie głowi się, czemu Apple odniosło tak ogromny sukces. Konkretnym powodem do zdziwienia jest fakt, że wyroby tej marki są zwykle dużo bardziej kosztowne od propozycji konkurencji. Mimo to, firma zdobyła rzesze zadeklarowanych zwolenników, którzy mogą czekać całą noc pod punktem sprzedaży, by zdobyć wymarzony sprzęt z srebrnym jabłuszkiem.\nNa pewno ogromnym atutem wyrobów marki, takich jak Macbook Apple bądź iPad, jest elegancja projektu . Nawet najbardziej sceptyczni analitycy mówią, że towary Apple wyróżniają się cudownym wyglądem. Jest to wynik idei słynnego Steve’a Jobsa, który miał obsesję na punkcie projektów gadżetow komputerowych. Jego perfekcjonizm spowodował, że dzisiaj nie da się znaleźć na rynku ładniejszych komputerów i aparatów komórkowych. Razem z wyglądem dostaje się także wydajność – wyroby Apple mogą pochwalić się fantastycznymi osiągami i stabilnością funkcjonowania, rzadko obserwowaną w innych systemach operacyjnych.\nZwolennicy Apple wychwalają także rewelacyjną jakość wykonania wyrobów marki ((strona główna)), a także ich bezpieczeństwo. Sprzęty marki Steve’a Jobsa mają zaaplikowane OSy, które nie pozwalają na instalację nieautoryzowanych aplikacji. Sprawia to, że maszyny Apple są niesamowicie trudne do złamania przez elektronicznych włamywaczy. Takie wyjście wykazuje jedną dużą wadę – silnie ogranicza użytkownika.\nA co trzeba wiedzieć o nowej ofercie giganta z Kalifornii? W kwestii laptopów ogromnym hitem jest Apple Macbook Air 13 , kompaktowy, efektywny i ładny model. Dla wielbicieli pecetów, znacznie wydajniejszych od notebooków, firma rekomenduje maszyny z serii iMac. Ich ogromną zaletą jest kompaktowość – wszystkie komponenty zmieszczono w ekranie. W przeciągu nadchodzących miesięcy firma z jabłkiem w logu przeznaczy do sprzedaży nowy sprzęt – przepięknie wyglądający Mac Pro, który ma cechować się wielką wydajnością obliczeniową.


Trasa trekkingowa Góry Wałbrzyskie i Kamienne - dzień 1. - Traseo.pl\nSuma podejść: 731,38 m\nSuma zejść: 667,73 m\nStacja Boguszów - Gorce\nprzyjazd z Poznania około 12:40\nRatusz Miejski z VIII w.\nnajwyżej położony ratusz miejski w Polsce; 591 m n.p.m\nna zboczach Chełmca, wzdłuż zielonego szlaku prowadzącego na szczyt\npierwszy na trasie; polecony przez turystki na szlaku :)\ndrugi co do wielkości szczyt Gór Wałbrzyskich; na zboczach wzdłuż zielonego szlaku Droga Krzyżowa Trudu Górniczego; na szczycie Krzyż, ławki do odpoczynku i wieża widokowa (płatna) - w remoncie zdaje się, widoki z niej piękne, choć ograniczane nieco przez dużo kabli i innych dziwnych elementów\nżółty szlak - momentami stromo\ndobre miejsce na obiadowy przystanek po zejściu z Chełmca :)\nDzikowiec Mały (696 m n.p.m.)\nGóry Kamienne / Masyw Dzikowca i Lesistej Wielkiej\nciężko było rozstać się z tym miejscem; przepiękna panorama, widoczna Śnieżka\nDzikowiec (Wielki) (836 m n.p.m.)\ndość strome zejście\nPolanka (638 m n.p.m.)\nwejście za znakami kawałek w las, żeby przy małej polance na drzewie przeczytać oznakowanie, w dodatku trochę mylące, o skrzyżowaniu szlaków i wyjść z powrotem z lasu na tę samą drogę...\nnumery domów w Unisławiu\ntrzeba uważać szukając jakiegoś, bo są całkowicie przemieszane; nie wiem do teraz wg jakiego klucza\nKościół ewangelicki z 1742 r., wieża z XIX w.\nJędrzejowa Chata (Unisław Śląski 141)\nnocleg zamówiony wcześniej telefonicznie, miejsc wolnych dużo; rodzinna atmosfera, dostęp do kuchni, czyste pokoje z łazienkami; niestety wieczorem zaskoczył brak ciepłej wody - zrekompensowały go prawie całkowicie ciepła kołdra i cudownie wygodne łóżko :))) ciepła woda wróciła rano;\nBoguszów - Gorce / Chełmiec / Boguszów - Gorce / Dzikowiec Mały / Dzikowiec / Unisław Śląski\nz wliczonymi przerwami ok. 7 godzin;\nw ciągu dnia pogoda piękna, 20 parę stopni, bezchmurne niebo, upalnie wręcz;\npodróż z całym bagażem\nstacja Boguszów - Gorce (przyjazd z Poznania ok. 12:40)\n- szlak zielony - Chełmiec\n- szlak żółty / zielony - Boguszów-Gorce - Dzikowiec Mały - Dzikowiec\n- dalej drogą 35 bez znaków / przez Unisław Śląski, do skrętu w ulicę po prawej - zgodnie z tablicą z numerami domów\nUnisław Śląski 141, Jędrzejowa Chata (na miejscu ok. 19:35)


Po narkotykach wsiadł za kierownicę i zabił dwie - Strona 2\nto ma być ta reforma sądów dwa życia wycenili na 10 lat -dobra zmiana PIS-u, bulwersuje to was, a i tak na PIS głosujecie -co za ironia\nWyjdzie jako 38 latek (albo i szybciej) i ułoży sobie bez problemu życie od nowa. .. dziewczynki i ich rodziny nie mają już takiej szansy. .. ŻENUJĄCY WYROK !!!\nPrawda w oczy kole, każdy może się pomylić byle nie dwa razy w tej samej sprawie, bo już nie pomyłka.\nJeden też audicą jeździ po Elblągu bez prawka i po alkoholu czasami. I co? Jakieś układy z policją? Za szeryfa czasami robi.\nA za zioło że koleś pali w parku 8 Lat!!!!!!!! Polska - stan umysłu\nStójcie więcej pod sądami ze zniczami i kartkami z napisem "Wolne Sądy"\n@struś - Czy ty jesteś totalny bara bara, czy tylko tak udajesz, po to tylko, aby skrytykować PiS??? Durny łbie a kto te wszystkie reformy torpeduje w kraju jaki Unii Europejskiej??? Co za tępy łeb bezmozgowy z ciebie !!!\nJak chcesz naprawić auto to wymienisz kierowcę, czy wymienisz zepsute części? Powinieneś to zrozumieć


➤ A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nDawka ulubionej muzyki może poprawić nam humor lub zmotywować, a słuchawki A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem w tym pomogą. Impedancja liczy 32. A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem to bardzo dobrze wykonane słuchawki, które zawsze warto mieć pod ręką, gdyż mogą współgrać z wieloma innymi urządzeniami. Długość przewodu słuchawek wynosi 2. Czy mamy tu mikrofon: Tak.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem słuchawek 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem.\nWażnym elementem słuchawek może być komunikacja bezprzewodowa, a czy ten model ją oferuje Nie. Zastosowane złącza: Brak danych. Sprzęt nie zawodzi w kwestii jakości wykonania i jest odpowiednio trwały. Zastosowano tu elastyczny przewód o długości 2. A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem to słuchawki, które mogą stać się znakomitym sprzętem dla każdego fana dobrego i czystego brzmienia. Zastosowanie słuchawek A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem jest całkiem spore. Impedancja wynosi dokładnie 32.\nInstrukcja obsługi do A4 TECH Słuchawki A4Tech HS-30 Z Mikrofonem\nOpis Klasyczne słuchawki z wysokiej jakości mikrofonem, wyposażone w regulator głośności i ultra-cienką membranę zapewniającą doskonałą jakość dźwięku - idealne do komunikatorów internetowych.


Jak intro ma znaleźć pracę? - Strona 4 - Polski Portal Introwertyków\nPost autor: Drimlajner » 06 mar 2017, 11:04\nSiewca Szmaragdów pisze: Handlarz zapłaci za takie rzeczy. Czasami nawet zainteresuje ich jakiś zbiór paragonów z poczty czy stacji benzynowych, takie rzeczy wrzucają w koszty i odzyskują z tego VAT. Więc ...\nOch, a to ci dopiero...\nSiewca Szmaragdów pisze: Żadna praca nie hańbi, tylko jej brak.\nTym oto sposobem wkroczyliśmy na grunt rozważań etycznych, czy wykonywanie działań niezgodnych z prawem, w sytuacji gdy działanie w ramach prawa nie jest czymś wyjątkowo heroicznym, jest moralnie dozwolone, czy brak poczucia wstydu, obowiązku, przyzwoitości, usprawiedliwia nas do umiejscowienia się na pozycji osoby wybitnej, która może sobie pozwolić na zabójstwo symbolicznej lichwiarki.\nPost autor: Viljar » 06 mar 2017, 11:53\nMoim zdaniem hańbi nie brak pracy, tylko zaprzestanie jej szukania. Ja na ten przykład szukałem kiedyś roboty przez 9 miesięcy - czy to czyni ze mnie człowieka zhańbionego? Zaznaczam, że nie ograniczałem się do pracy w dotychczasowym zawodzie i nie olewałem ofert za 1200 zł, że niby "za tyle to się nie opłaca z domu wychodzić" gdyż wychodzę z założenia, że 1200 zł jest lepsze niż 0 zł. Po prostu nikt mnie nie chciał przyjąć, bo za stary, za młody, brak doświadczenia, nie to doświadczenie... A raz, jak składałem ofertę do sklepu z artykułami ogrodniczymi, to usłyszałem, że wyglądam na inteligenta, co obniża moją wiarygodność jako pracownika tego sklepu! Myślę, że wielu ogrodników chętnie powiedziałoby właścicielowi, co o tym myśli.\nPost autor: Patrycjusz » 06 mar 2017, 12:56\nAch te 5w6, rozwiązywacze problemów. Zawsze w jakiś sposób zazdrościłem tej umiejętności praktycznego zastosowania inteligencji, zamiast filozofowania. Z drugiej strony, moja obrazoburcza natura nie pozwala mi na takie kombinowanie, jakie przedstawiłeś. Jest to opłacalne, ale gdybym ja osobiście miał wykonywać takie prace, szukać ich na siłę, sam się narzucać - nie zrobiłbym tego (mam niesprawny instynkt samozachowawczy). I myślę, że sporo osób też by tego nie zrobiło, ze zwyczajnego lenistwa, a niektórzy tak jak ja, uważając to za działania absurdalne. Idealnie obrazuje to różnicę między 5w4 a 5w6 - jest sobie system, ten pierwszy się nie przystosowuje (i ginie) wytykając wady, ten drugi się przystosowuje (i na tym zyskuje).\nMyślę, że przeskok z pracy na czarno do zabójstwa lichwiarki jest zbyt duży, wiem, że to był symbol, ale jednak usługiwanie =/= okradanie. A jeśli łamanie prawa podatkowego jest złe etycznie, to ja chcę wiedzieć dlaczego, bo nie mogę wykminić.\nMhm, z wyglądaniem na inteligenta też kiedyś myślałem, że to pomaga, niestety jest całkiem odwrotnie. To + brak umiejętności udawania, skreśla mnie na starcie, zobaczymy.\nPost autor: Drimlajner » 06 mar 2017, 17:11\nPatrycjusz pisze: Myślę, że przeskok z pracy na czarno do zabójstwa lichwiarki jest zbyt duży, wiem, że to był symbol, ale jednak usługiwanie =/= okradanie. A jeśli łamanie prawa podatkowego jest złe etycznie, to ja chcę wiedzieć dlaczego, bo nie mogę wykminić.\nW teorii zarządzania państwem relacje państwo - obywatel możemy rozpatrywać min, jako relacje partnerskie. Społeczeństwo odprowadza podatki i za to otrzymuje w zamian szereg konkretnych świadczeń socjalnych i administracyjnych. Rozwój aparatu państwowego, dobrobyt i ogólna wartość społeczeństwa zależeć będzie od sprawnego wywiązywania się z zobowiązań i należności podatkowych. Brak wywiązywania się będzie skutkował rozpadem społeczeństwa.\nW Polsce anarchia jest ceniona więc odpowiedź tej zagadki jest nam znany.\nPost autor: Racter » 07 mar 2017, 9:48\nDrimlajner pisze: Społeczeństwo odprowadza podatki i za to otrzymuje w zamian szereg konkretnych świadczeń socjalnych i administracyjnych. Rozwój aparatu państwowego, dobrobyt i ogólna wartość społeczeństwa zależeć będzie od sprawnego wywiązywania się z zobowiązań i należności podatkowych. Brak wywiązywania się będzie skutkował rozpadem społeczeństwa.\nNie tak, żeby coś tego... ale przydałoby się, gdyby aparat państwowy również wywiązywał się ze swoich zobowiązań - vide służba zdrowia i "gwarantowany" do niej dostęp. Bo na razie jest tak, że za kombinowanie w rozliczeniach z US (czyli zbrodnię bez ofiar) grozi zniszczenie życia, a za niedopełnianie zobowiązań przez państwo - co najwyżej wymiana figurantów przy Wiejskiej.\nPost autor: Patrycjusz » 07 mar 2017, 15:00\nDrimlajner pisze: To jest proste.\nI dobrze, ale... to nadal nie jest etyka, bo etyka to wolne wybory, nie przymus. Do płacenia podatków jesteśmy zmuszeni, pod groźbą jak to kolega wyżej zauważył "zniszczenia życia". Relacja partnerska na aparacie przymusu się nie opiera. Nie czuję, żebym miał z państwem relację partnerską - czuję kafkaesk. I racją jest, że korzystam ze wszystkich dóbr, które są na koncie państwa - problem w tym, że ja się o te dobra nie prosiłem (podobnie można rozpatrywać wdzięczność wobec rodziców, chociaż to zdecydowanie relacja partnerska a więc podlegająca etycznej ocenie). Przestępstwo bez ofiary nigdy nie jest złe etycznie, nie można postrzegać czynu jako złego, który nie godzi w żadną konkretną jednostkę, to "zło" rozciąga się na 40 milionów obywateli, co jest absurdem. Państwo to absurd. Dobra, koniec offtopu.\nPost autor: cristanov » 07 mar 2017, 15:12\nRacter pisze: Nie tak, żeby coś tego... ale przydałoby się, gdyby aparat państwowy również wywiązywał się ze swoich zobowiązań - vide służba zdrowia i "gwarantowany" do niej dostęp. Bo na razie jest tak, że za kombinowanie w rozliczeniach z US (czyli zbrodnię bez ofiar) grozi zniszczenie życia, a za niedopełnianie zobowiązań przez państwo - co najwyżej wymiana figurantów przy Wiejskiej.\noj przydałoby się, ale spółki państwowe z natury nie mogą działać dobrze bo urzędnicy to nie przedsiębiorcy a ich istnienie nie zależy od konsumentów. Założenie że aparat państwowy powinien cokolwiek nam gwarantować powoduje tylko że pojawiają się tacy delikwenci jak założyciel tego wątku.\nPost autor: chrom491 » 17 mar 2017, 23:11\nMój przykład.Skończyłem technikum olałem studia zrobiłem kurs operatora cnc i mam fajna pracę tak poprostu.\nPost autor: Drimlajner » 18 mar 2017, 17:04\nBlisko, ale pudło. Dwa razy zanikała Państwowość Rzeczypospolitej, w 1795 i w 1939, i może zaniknąć po raz trzeci. Akurat dobrze to, czy źle, nie mnie oceniać. Tak jak powiedziałem, na skłonnościach do anarchii nie zbuduje się partnerskich relacji państwo - obywatel.\nPatrycjusz pisze: I dobrze, ale... to nadal nie jest etyka, bo etyka to wolne wybory, nie przymus.\nTo jest etyka w znaczeniu dyscypliny filozofii, zajmującej się badaniem moralności, wyborami, tak, ale zarówno tymi dokonywanymi swobodnie jak i pod przymusem. Masz dla przykładu systemy moralne wynikające z różnych wierzeń gdzie jest przymus -> jest bóg A i masz obowiązek w niego wierzyć, bo tak rzecze nasz kod kulturowy. Oksymoron? Etyka Chrześcijańska, Sunnicka, Szyicka, Semicka to nie wymysł, tylko kolejna z kolei gałąź filozofii.\nPatrycjusz pisze: Dobra, koniec offtopu.\nA ja dostałem swoją odpowiedź. Niech idzie i ukradnie. Introwertyzm i własna niemoc akuratną wymówką.\ncristanov pisze: Założenie że aparat państwowy powinien cokolwiek nam gwarantować powoduje tylko że pojawiają się tacy delikwenci jak założyciel tego wątku.\nA to jest bardzo słuszne założenie! Tylko wbrew temu co się wszystkim wokoło wydaje, należy je odwrócić, i oczekiwać że aparat państwowy zajmie się nie wszystkim tym co kto sobie ubzdura, tylko określi sobie minimalne pole do działania i tam będzie ingerował. Uwalniając siebie od zobowiązań można również uwolnić obywatela od należności, zmniejszyć podatki, uwolnić rynek. Internet huczy że zbytnie oskładkowanie umów jest głównym hamulcem przy tworzeniu nowych miejsc pracy, nie wiem, być może w tym szaleństwie jest metoda.\nPost autor: Patrycjusz » 18 mar 2017, 19:01\nDrimlajner pisze: To jest etyka w znaczeniu dyscypliny filozofii, zajmującej się badaniem moralności, wyborami, tak, ale zarówno tymi dokonywanymi swobodnie jak i pod przymusem. Masz dla przykładu systemy moralne wynikające z różnych wierzeń gdzie jest przymus -> jest bóg A i masz obowiązek w niego wierzyć, bo tak rzecze nasz kod kulturowy. Oksymoron? Etyka Chrześcijańska, Sunnicka, Szyicka, Semicka to nie wymysł, tylko kolejna z kolei gałąź filozofii.\nSą takie gałęzie, racja. Niekoniecznie widzę jednak trafność w porównaniu państwa do religii. Najpierw weźmy religię. Tako rzecze kod kulturowy, więc masz obowiązek wierzyć w Boga A - ale jeśli masz w pompie kod kulturowy, to nie masz już tego obowiązku wiary. Były czasy, gdzie z niedopełnienia tego obowiązku mieliśmy problemy, ale nie teraz (i, zaznaczmy - nie tutaj). Poza tym religia nie opiera się na przymusie, na przymusie może opierać się instytucja religijna ("Kościół" pisany dużą literą), ale nie idea religii samej w sobie, jako akt dobrowolnej wiary. I właśnie to słowo "dobrowolnej" jest kluczowe. Jest też kluczowe, że religia nie oferuje Ci żadnej pomocy materialnej w żadnym zakresie, jako wspólnota "duchowa".\nPaństwo - nie możesz mieć go w pompie, bo prędzej czy później się o Ciebie upomni. Nie możesz nawet funkcjonować bez dowodu osobistego, bo będziesz miał problemy. Nie możesz złamać prawa, choćby absurdalnego, bo będziesz miał problemy. Pracując na czarno możesz mieć problemy (chociaż jest to spora część, bodajże 1/3, rynku pracy więc nie jest to aż tak problematyczne widocznie). Tu nie ma, że "możesz" - tutaj jest "musisz". Dlatego też jest to aparat przymusu. I dlatego niedopełnienie obowiązku obywatela wobec państwa nie jest etycznie złe, bo obywatel nigdy nie prosi się sam o dobra oferowane przez państwo - spróbuj funkcjonować bez korzystania z dóbr publicznych. To tak, jakbym ja kupił komuś mieszkanie po czym ten ktoś miał obowiązek mieszkać w nim i płacić mi należności najmu. A może on wcale nie chciał?\nDrimlajner pisze: A ja dostałem swoją odpowiedź. Niech idzie i ukradnie. Introwertyzm i własna niemoc akuratną wymówką.\nNie rozumiem, co do tego wszystkiego ma introwertyzm i niemoc.\nPost autor: hermilion » 27 mar 2017, 15:26\nDwa razy zanikała Państwowość Rzeczypospolitej, w 1795 i w 1939, i może zaniknąć po raz trzeci.\nTrzy razy juz zanikła - zapominasz o pierwszych 182 latach zaniku państwowości - rozbiciu dzielnicowym w latach 1138-1320, którego skutki Polska odczuwała w zasadzie do 1945 (a i dalej odczuwa jeśli wliczyć istnienie Kaliningradu). Hm .. a na dobrą sprawę to jeśli chcesz wliczać takie drobne 6 lat, jak 1939-1945, to dolicz też 1032-1040 i potop szwedzki (1655-1660)\nAle ten wniosek jest przedwczesny:\nW Polsce anarchia jest ceniona jako wolność, ale nie - juz nie - jedynie. Rozbiory i wojny światowe nauczyły, przynajmniej część Polaków wagi i ceny jaką sie płaci za brak własnego państwa i utratę suwerenności .. i obecnie IMO cierpimy raczej na kompleks niższości i niewiarę w możliwości Polski jako suwerennego państwa niż "umiłowanie wolności"\nPost autor: Viljar » 28 mar 2017, 13:10\nIntro może znaleźć pracę jeszcze w taki sposób, żeby przedstawić swoją introść (sam wymyśliłem to słowo ) jako zaletę. Na przykład właśnie dzisiaj umiejętnie wmówiłem Pani prowadzącej ze mną rozmowę na temat objęcia pewnej posady wymagającej, no cóż, ciągłych spotkań, rozmów i podobnych rzeczy, które niezbyt mi pasują. Tak więc opisałem Pani, jak to doskonale radzę sobie z pracą na odległość (czego dowody zresztą miała, bo już współpracowaliśmy) i zgodziła się na takie rozwiązanie. A że jednak raz na czas jakiś do biura zajrzeć muszę, więc kontakt z ludźmi w stopniu mi odpowiadającym też się znajdzie\nOczywiście to wyjątkowy przypadek, ale w branży wydawniczej, związanej z mediami, grafiką itp. warto zaproponować takie rozwiązanie.\nPost autor: Suchy69 » 03 lip 2017, 18:24\nJeśli ogarniasz programowanie, to lepiej trafić nie mogłeś ;]. Gdybyś był studentem i byś się nauczył C++ albo Javy, to w Łodzi byś dostał pracę praktycznie od ręki. Dlatego moim zdaniem jednak dobrze by było chociaż tę maturę zdać, na pewno nie dasz rady? Po prostu większe firmy mają taką zasadę, że przyjmują ludzi z dyplomem albo w trakcie robienia dyplomu, więc nie wiem czy Cię nie odrzucą z marszu z powodu braku w ogóle matury.\nNie wiem w jakim stopniu ogarniasz programowanie, bo jeśli nie zajmie Ci długo, żeby się dobrze nauczyć któregoś języka, to możesz symultanicznie wysyłać CV i przygotowywać się do matury, w razie jakby nie chcieli Ci dać pracy.