Korona poczwórna (KDB on tour)\nTrasa: Wałbrzych, Biały Kamień, Aqua Zdrój> (żółtym, czarnym łącznikowym i w końcu morderczym niebieskim szlakiem) Chełmiec (PK*)> (żółtym szlakiem) Rosochatka> (zielonym szlakiem) Boguszów-Gorce> Dzikowiec> (niebieskim szlakiem) Sokółka (PK)> Lesista Wielka> (czerwonym szlakiem) Ługowina, gościniec Kowalova (PK,PO**)> Sokołowsko> Bukowiec> Schr. Andrzejówka (PK, PO)> (żółtym szlakiem) Waligóra> (żółtym szlakiem, wariant przez ruiny owczarni) Rozdroże pod Waligórą> (czarnym szlakiem) Rozdroże pod Granicznikiem> (zielonym szlakiem) Szpiczak> Jaworowy Wierch> Przełęcz pod Czarnochem (PK, PO)> Czarnoch> (niebieskim szlakiem) Bartnica> Sierpnica> Rozdroże pod Sokołem> (czerwonym szlakiem) Rzeczka, Przełęcz Sokola> Wielka Sowa (PK, PO)> (żółtym szlakiem) Mała Sowa> Walim> (niebieskim szlakiem) Rozdroże pod Moszną> (czerwonym szlakiem) Przełęcz Marcowa> Jedlinka> Jedlina- Zdrój, stacja (PK, PO)> (czerwonym szlakiem) Przełęcz pod Wawrzyniakiem> (niebieskim szlakiem) Jałowiec> (zielonym szlakiem) Ptasie Rozdroże> (czarnym szlakiem) Borowa (PK)> (czarnym szlakiem) Przełęcz Kozia> (czerwonym szlakiem) Przełęcz Szypka> (niebieskim szlakiem) Wałbrzych, ul. Świdnicka> Niedźwiadki> Wałbrzych, Harcówka\n*PK- punkt kontrolny, **PO- punkt odżywczy\nDługość trasy założona przez organizatorów: 80, 5 km\nPrzewyższenia: +-3500 m\nDługość trasy zmierzona przez aplikację, z której korzystaliśmy (łącznie z celowym odejściem w kierunku szczelin wiatrowych w okolicach Lesistej i niecelowym pobłądzeniem w Bartnicy): 84 km\nCzas przejścia: 19 godzin 55 minut (limit:28 godzin)\nWysiadłszy z pociągu na nowym przystanku kolejowym Wałbrzych Centrum w piątek po południu, zauważamy ogrodzenie obite banerami. Banery promują miasto i zlokalizowane w jego pobliżu atrakcje (zamek Książ, palmiarnię) hasłem ,,Wałbrzych- miasto do odkrycia". ,,Trzy kroki stąd znajduje się Stara Kopalnia, Centrum Nauki i Sztuki"- zachęcają opisy kolorowych zdjęć. Postanawiamy przejść te trzy kroki, aby zobaczyć udostępnioną do zwiedzania dawną kopalnię węgla kamiennego, funkcjonującą od końca XVIII w. do 1996 roku pod nazwami ,,Fuchs", ,,Thorez" i ,,Julia".\ngórnicy dołowi przed kawiarnią ,,Sztygarówka"\nNabywając bilety w kawiarni ,,Sztygarówka", poznajemy emerytowanego górnika Andrzeja, który spontanicznie postanawia dołączyć do grupy z godziny 14:00, aby porównać swoje doświadczenia życiowe z ,,bajerą" dla turystów. Dzięki temu zyskujemy unikalną możliwość zwiedzania kopalni z dwoma przewodnikami...\nzwiedzanie Starej Kopalni\nDwugodzinna trasa poprowadzona zarówno przez obiekty nadziemne, jak i sztolnie, przydaje nam sporo wiedzy. Najciekawszym punktem programu okazuje się jednak wejście na wieżę widokową, z której dostrzegamy nie tylko cały teren zrewitalizowanego kompleksu, ale również otaczające Wałbrzych szczyty. Na większość z nich zamierzamy wejść w ciągu najbliższych kilkudziesięciu godzin.\nwidok z wieży widokowej na terenie Starej Kopalni\nGłównym powodem naszego przyjazdu do miasta do odkrycia jest bowiem 80- kilometrowa wyrypa pozwalająca zaliczyć za jednym zamachem najwyższe szczyty Gór Wałbrzyskich, Kamiennych i Sowich, czyli Potrójna Korona Wałbrzyska. Jako że braliśmy już udział w Potrójnej Koronie Śnieżnickiej, wiemy czego spodziewać się po organizatorach- fajnej trasy, dobrze zaopatrzonych punktów odżywczych oraz braku litości jeśli chodzi o przewyższenia. Potrójna Wałbrzyska jest jednak wyjątkowa pod względem podejścia do kontrowersji wokół Korony Gór Polski. Przez błędy pomiarowe za najwyższe wzniesienie Gór Wałbrzyskich został uznany Chełmiec (851 m n.p.m.), podczas gdy w rzeczywistości jest nim Borowa (853 m n.p.m). Odbywająca się w ten weekend impreza pogodzi zwolenników oraz przeciwników pozostawania przy nieaktualnej klasyfikacji. Trasa została poprowadzona i przez Chełmiec, i przez Borową, co czyni z Potrójnej Korony właściwie Koronę Poczwórną.\nZakończywszy zwiedzanie Starej Kopalni, udajemy się do kompleksu sportowo- rekreacyjnego Aqua- Zdrój po odbiór pakietów startowych. Oprócz pomarańczowych chust, map i kart do zbierania potwierdzeń na punktach kontrolnych, otrzymujemy również eleganckie, monochromatyczne gadżety od miasta Wałbrzych, oczywiście z hasłem Miasto do odkrycia.\nW sobotę o 8:00 rano ponownie meldujemy się w Aqua- Zdroju, tym razem w celach startowych. Zostaliśmy zaliczeni do pierwszej, ,,żółtej" fali, ruszającej pół godziny wcześniej niż fala ,,zielona". Zaczyna się łagodnie, żółtym szlakiem wyprowadzającym do lasu przez ulicę Piasta. Ale już na trzecim kilometrze czai się Chełmiec, a więc nie może być cały czas tak ulgowo. Skręcamy w prawo za znakami czarnymi, które doprowadzają nas do szlaku niebieskiego. I tu zaczyna się zabawa.\nNa odprawie przedstartowej otrzymaliśmy od organizatorów informację, iż w razie gdyby na szczycie Chełmca tworzyły się kolejki do pieczątek, zaliczeniem punktu kontrolnego będzie również zdjęcie z krzyżem lub wieżą widokową. Robimy próbne zdjęcie, ale słońce operuje zbyt mocno. W tle nie widać ani krzyża, ani niczego poza błękitem. Poza tym połowa z nas dostała po podejściu szlakiem niebieskim takich rumieńców, że zdjęcie zostaje od razu przeznaczone do skasowania. Na szczęście kolejki jednak nie ma, przybijamy więc pieczątki. Na wieżę widokową nie wchodzimy, bo na drzwiach do przedsionka wisi kartka: ,,W dniach 12-13.06 wieża nieczynna, toaleta nie działa, wody brak". Schodzimy w kierunku Boguszowa- Gorców, pocieszając się, że najbardziej mordercze zbocze już za nami.\nW porównaniu z Chełmcem, podejście na Dzikowiec (836 m n.p.m.) jest właściwie bezbolesne. Trochę inne zdanie ma wspinająca się nań grupa młodzieży, która samodyscyplinuje się i dla uczestników wyrypy tworzy ,,korytarz życia". W okolicach Dzikowca przerzucamy się na niebieski szlak, aby nie ominąć Sokółki, zapewniającej rozległy widok na Góry Kamienne. Na jej szczycie mamy też do przybicia drugą pieczątkę.\nwidok z Sokółki na Waligórę i inne szczyty\nW okolicach Lesistej kryje się ,,niegdyś słynna, obecnie nieco zapomniana" atrakcja, dla której należy jednak zboczyć kilkaset metrów ze szlaku (i trasy Potrójnej Korony). Postanawiamy zdobyć się na to poświęcenie dla objętych ochroną jako pomnik przyrody szczelin wiatrowych.\nszczelina wiatrowa w okolicach Lesistej Wielkiej\nZe względu na zróżnicowaną odporność na erozję skał budujących masyw Lesistej, w jej zboczu powstały pęknięcia, przez które w ciepłych miesiącach zasysane jest powietrze. Zimą z kolei szczeliny wiatrowe powietrze ,,wydychają", powodując topnienie zalegającego dookoła śniegu. Im większa różnica temperatur pomiędzy wnętrzem góry, a otoczeniem, tym większa zachodzi cyrkulacja powietrza. A przy dużej cyrkulacji powietrza, zasysaniu mogą towarzyszyć efekty dźwiękowe, które już od XIX w. ściągały w te okolice turystów. Dzisiaj jest tutaj cicho i pusto. Po chwili wpatrywania się w szczelinę, wracamy na właściwy kurs.\nmiejsce na chwilę zadumy w okolicy szczeliny wiatrowej\nNa węźle szlaków wybieramy czerwoną odnogę sprowadzającą w dół ku wsi Kowalowa, gdzie zlokalizowany jest pierwszy punkt odżywczy. Dochodzimy do niego w samą porę, gdyż właśnie opróżniliśmy wszystkie niesione ze sobą bidony (tempo ok. 63 ml/osobokilometr). Potwierdzamy przybycie, odbieramy przysługujące nam banany oraz wielkie bułki z bogatym obkładem. Napełniamy pojemniki na wodę. Gościniec Kowalova, w okolicy którego zlokalizowany jest PO, kusi dodatkowo zewnętrznym stoiskiem z kiełbaskami, ogórkami kiszonymi, zimną lemoniadą i piwem z browaru Nysa. Postanawiamy ulec przynajmniej jednej z tych pokus, robiąc krótki odpoczynek przed kontynuowaniem marszu.\nTymczasem na błękitnym o tej pory niebie zaczynają gromadzić się chmury. Z jednej strony dają ulgę od gorąca, z drugiej straszą możliwością burzy. Poza pojedynczymi pomrukami w oddali nic się jednak nie wydarza, jeśli nie liczyć przelotnego deszczu w drodze do Sokołowska. Deszczu tak bardzo przelotnego, że nawet nie decydujemy się na wyciągnięcie kurtek wodoodpornych.\nZa czerwonymi znakami skręcamy w ulicę Unisławską, a dalej w las, ku ruinom kaplicy i cmentarza niemieckiego.\nruiny kaplicy na cmentarzu ewangelickim\nZ Sokołowska mamy dojść do Andrzejówki, ale organizatorzy nie byliby sobą, gdyby nie poprowadzili nas przez szczyt Bukowca. A właściwie przez dwa jego szczyty, 886 i 898 m n.p.m.\ndwa szczyty Bukowca\nTrudy wspinaczki wynagradzają widoki na pozostawioną przez nas w dole wieś. Jeszcze bardziej wynagradza je natomiast zupa pomidorowa z ryżem i cieciorką na punkcie odżywczym przy schronisku. Martwią nas jedynie niewielkie rozmiary porcji.\nW drodze na Bukowiec\nAtmosfera Andrzejówki zachęca niektórych do dłuższego zabawienia w jej progach, ale my ruszamy czym prędzej dalej ku Waligórze (934 m n.p.m).\nAndrzejówka zachęca do dłuższego zabawienia w jej progach\nSzlak żółty, którym podchodzimy, poznaliśmy już w odsłonie jesiennej i zimowej, nie przestraszy nas więc wariant wiosenno-letni. Na szczycie spotykamy dwie rodziny z wózkami dziecięcymi, co zmusza nas do refleksji: jak oni u licha tam wleźli?! Łamiąc sobie nad tym głowę, kontynuujemy wędrówkę wariantem koło ruin budynku gospodarczego nad dawnym pałacykiem Hochbergów. Kwitną łubiny i żarnowiec.\nkwitną łubiny i żarnowiec...\nNa Rozdrożu pod Waligórą nasz wzrok przyciąga ekologiczna wiata z zielonym dachem.\nSchodzimy teraz czarnym szlakiem do Przełęczy pod Granicznikiem, aby stamtąd rozpocząć zdobywanie również nieobcego nam Szpiczaka (871 m n.p.m.). Po wejściu na szczyt odpuszczamy sobie wdrapywanie się na wieżę widokową (zwłaszcza, że znów zaczyna się chmurzyć) i mkniemy dalej granicą polsko- czeską. Gdzieś pomiędzy Jaworowym Wierchem a Przełęczą pod Czarnochem dopada nas opad. Próbujemy go potraktować tak jak ten przed Sokołowskiem, ale tym razem jest na tyle intensywny, że odzież przeciwdeszczowa okazuje się niezbędna. Na przełęczy, po przybiciu pieczątek, pod skrawkiem daszku konsumujemy wafle, jabłka oraz banany, popijając je izotonikiem od jednego ze sponsorów.\nSchodząc z Czarnocha ku wsi Bartnica cieszymy się z minięcia półmetka. Deszcz odpuszcza, a kurtki lądują z powrotem w plecakach. W Bartnicy pod szlakowskazem spotykamy dwójkę uczestników przejścia debatujących nad tym, czy dalej należy iść dalej szlakiem niebieskim czy czerwonym. ,,Czerwooonym!"- podpowiadamy pewnie... po czym za chwilę całą czwórką wracamy się spod stacji kolejowej z powrotem do rozdroża. Podążając dalej jednak za znakami niebieskimi, zauważamy, że nazwa ,,Bartnica" nie jest przypadkowa.\nbarć w Bartnicy\nPięciokilometrowy odcinek bitumiczny przez Sierpnicę dłuży się niemiłosiernie. Zyskujemy tutaj jednak nie tylko na odległości, ale i na wysokości, dzięki czemu podejście z Przełęczy Sokolej na Wielką Sowę (1015 m n.p.m.) będzie już samą przyjemnością. Na Rozdrożu pod Sokołem wchodzimy w nisko zawieszoną chmurę, która wymusza na nas założenie dodatkowych warstw termicznych.\nRobimy krótki postój techniczny w schronisku ,,Orzeł", ale ponieważ w środku trwa suto zakrapiana impreza, szybko wycofujemy się z powrotem w chmurę. Schronisko ,,Sowa" jest za to zamknięte na cztery spusty. Wiemy jednak, że na najwyższym szczycie Gór Sowich czeka na nas kiełbaska z ogniska oraz piwo (chociaż powoli zaczynamy marzyć już o gorącej herbacie). Ognisko z kiełbaskami chronione jest dachem, więc niestraszna mu chmura z siąpiącą z niej mżawką. Po potwierdzeniu obecności na punkcie kontrolnym, z posiłkiem i napitkiem chowamy się w jednej z pozostałych wiat znajdujących się na szczycie Wielkiej Sowy.\nPrzez Małą Sowę schodzimy do Walimia. Chmury już tutaj nie ma, a ognisko pali się w jednym z przydomowych ogródków.\n- Ilu was tam jeszcze idzie? - pytają tubylcy. - Chcecie coś do picia?\n- Nie, dzięki- odpowiadamy. - Wypiliśmy piwo...\n- My też!!!- odpowiadają z dumą.\nWychodząc z Walimia niebieskim szlakiem, uruchamiamy czołówki. Podążamy teraz ku miejscu, które znalazło się w zestawieniu dziesięciu najbardziej osobliwych nazw w polskich górach, czyli Rozdrożu pod Moszną. Dalej dobrze znanym nam odcinkiem Głównego Szlaku Sudeckiego (który po ciemku wygląda jednak trochę inaczej) wędrujemy do Jedliny, gdzie tuż przed stacją kolejową odnajdujemy przedostatni punkt kontrolny, a zarazem ostatni punkt odżywczy. Jest gorąca herbata, jest bogaty wybór drożdżówek, są nawet bułki, które przyjechały z Kowalowej. Ba! Są leżaki oraz hamaki, ale z tych ostatnich na tym etapie przejścia boimy się korzystać. Nie rozsiadamy się na zbyt długo. Żegnani życzeniami powodzenia zmierzamy ku Przełęczy pod Wawrzyniakiem. Tu zaczyna się całkiem wymagające podejście na Jałowiec (751 m n.p.m.).\nZ platformy widokowej na Jałowcu widać tylko pojedyncze światełka w dole. Idziemy dalej, na Borową. Na jej szczycie wahamy się chwilę, którą z dwóch pieczątek przybijać w książeczce z potwierdzeniami. Ostatecznie przybijamy obie, po czym ze świadomością zaliczenia wszystkich punktów kontrolnych, rozpoczynamy zejście ze szczytu. Zejście czarnym szlakiem. Szlakiem, który znamy z zimowej Sudeckiej Żylety. Niestety. W lutym było tutaj błoto z lodem, teraz jest sypki piach oraz ruchome kamienie. Żadna z tych opcji nie wydaje się lepsza. W dodatku czołówka połowy z nas przeszła już w tryb oszczędny, który może wystarczyłby do poszukiwania piżamy w namiocie, ale na pewno nie do schodzenia nocą z Borowej, czarnym szlakiem.\nPo długich, długich minutach opracowywania najlepszego wariantu zygzaka zejścia od pnia drzewa do pnia, od korzenia blokującego zsuw po zboczu do korzenia, wreszcie po wyruszeniu na pomoc połowy z nas z lepiej świecącą czołówką, meldujemy się w komplecie na Przełęczy Koziej. Tu, o dziwo, organizatorzy wybrali wariant czerwonym szlakiem, a więc podejście na Kozioł i Wołowiec zostało nam odpuszczone. O, jakże się cieszymy, kiedy pomiędzy drzewami dostrzegamy światła i schodzimy do ulicy! O, jakże rzedną nam miny, gdy przekraczamy tę ulicę i wracamy w chaszcze, aby wdrapać się jeszcze na Niedźwiadki (629 m n.p.m.)...\nW końcu, w okolicach czwartej nad ranem, naprawdę schodzimy do centrum Wałbrzycha. Błąkamy się jeszcze chwilę po parku miejskim, śledzeni czujnym i ruchliwym okiem kamery monitoringu, próbując odnaleźć schronisko Harcówka. I oto jest, jest meta, są sędziowie, którzy pytają jak wam się podobała trasa (Fajna, poza zejściem z Borowej...). Są podpisy sędziów w karcie potwierdzeń, są przypinki finisherów! Jest kasza z warzywami, jest piwo na które nawet nie mamy chwilowo ochoty. Co najważniejsze, zaraz będzie można się umyć i pójść spać... Ukończyliśmy Potrójną, a nawet Poczwórną Koronę Wałbrzyską.\nLabels: Borowa Chełmiec Góry Kamienne Góry Sowie Góry Wałbrzyskie miasto do odkrycia Potrójna Korona Stara Kopalnia szczeliny wiatrowe Waligóra Wałbrzych Wielka Sowa\nW pszenicy, kukurydzy, paprociach i pokrzywach (KD...


Ogień - Sara Bergmark Elfgren, Mats Strandberg | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Czarna Owca Cykl: Engelsfors (tom 2) fantasy, science fiction\nEngelsfors (tom 2)\nthriller krąg magia\n129 opinii 1125 ocen 0 dyskusji\n09.01.2015r. oceniłam tą książkę na 7/10.\nTeraz daję 8/10, bo była naprawdę wciągająca i zaskakująca pod koniec. Bohaterki są troszkę lepsze niż w 1 części, bo skupiamy się bardziej na ich relacjach między sobą, a nie kompleksach poszczególnych z nich. Cieszę się, że widzę w nich poprawę, bo właśnie bohaterki najbardziej przeszkadzały mi w 1 części. Nie mogę się doczekać Klucza, bo będzie to moje pierwsze spotkanie z tą książką.\nTeraz daję 8/10, bo była naprawdę wciągająca i zaskakująca pod koniec. Bohaterki są troszkę lepsze niż w 1 części, bo skupiamy się bardziej na ich relacjach między sobą, a nie kompleksach poszczególnych z nich. Cieszę się, że widzę w nich poprawę, bo właśnie bohaterki najbardziej przeszkadzały mi w 1 części. Nie mogę się doczekać...\nStrasznie długo mi się ją czytało. Drugi tom już mi się nie spodobał tak jak pierwszy ...\nKolejny raz myślę, że książka bardziej by mi się spodobała, gdyby bohaterki były 10 lat starsze lub ja 15 młodsza. Sporo tu nastoletnich problemów, które momentalni wyprzedzały wątek magiczny, a to on raczej powinien być głównym wątkiem. Powieść jednak ma coś w sobie. Chce się czytać dalej, gdyż ciekawi co się stanie z dziewczynami. Są także, tak jak w pierwszej części wątki, których ja nie rozumiem. „Rada” czegoś zapomniała, Przewodnik opuszcza dziewczyny.. Może ostatnia część będzie całkiem logiczna.\nKolejny raz myślę, że książka bardziej by mi się spodobała, gdyby bohaterki były 10 lat starsze lub ja 15 młodsza. Sporo tu nastoletnich problemów, które momentalni wyprzedzały wątek magiczny, a to on raczej powinien być głównym wątkiem. Powieść jednak ma coś w sobie. Chce się czytać dalej, gdyż ciekawi co się stanie z dziewczynami. Są także, tak jak w pierwszej części...\nKolejna część przygód ‘Wybrańców z Engelfors’, do której podchodziłam z lekkim przymusem, ale i skrytą nadzieją, że akcja się rozkręci, a autorzy zaskoczą. Częściowo się spełniło…\nTak samo jak w poprzedniej części książka zaczyna się ciekawie. W tym wypadku, postać Nicolaus’a musi zmierzyć się z tzw. ‘demonami przeszłości’. Jego historia jest ciekawa i muszę przyznać, że w tym przypadku autorzy sprostali zadaniu. Stworzyli intrygujący wątek z przeszłości, jednak postawa mężczyzny (początkowo) jest strasznie ‘dziecinna’. Po przewodniku spodziewałam się trochę więcej… no, ale cóż poradzić. Jeśli chodzi o główne bohaterki, to niestety tak samo jak w pierwszej części trylogii, ich nastoletnie problemy przyćmiewają magiczny wątek. Jestem zawiedziona, że autorzy w tym wypadku nie zrobili nic. Ich miłosne perypetie są bardzo przewidywalne i nieraz miałam ochotę krzyknąć ‘zrób to, na co czekasz idiotko’. Niestety nie mam żadnego wpływu na ciąg wydarzeń… Mam dziwne wrażenie, że autorzy chcieli na tym polu zamieszać, splatając uczucia bohaterów w taki sposób, aby czytelnicy wyczekiwali z zapartym tchem, kto, z kim się prześpi, albo, kto kogo znienawidzi. Rozumiem, że zapewne wielu z was wybrało swoich faworytów i trzyma za nich (i ich miłość) kciuki, jednak mnie żadna z głównych postaci nie wydaje się ciekawa, a wręcz nazwałabym je nudnymi. Jednakże jakimś sposobem autorzy spełnili moją prośbę z recenzji poprzedniej części i rozwinęli wątek Mony Manstrale. Kobieta prowadząca Kryształową Grotę dalej pozostaje bardzo tajemniczą czarownicą i wydaje się balansować na pograniczy dobra ze złem. Jej nietuzinkowe zachowania i czyny sprawiają, że stała się jedyną bohaterką, której losów i przeszłości jestem ciekawa. Z jednej strony pomaga naszym Wybrańcom, ale głównie na uwadze ma swój interes (prawdziwa biznes women).\nSamo zakończenie tej części, którego nie zdradzę, tym razem udało się autorom. Balansowanie na pograniczu znajomości i zemsty jest trudne, ale wyszło im dobrze. Bez wątpienia stało się zaletą tej części. Książka napisana jest lekko, jednakże nigdy nie lubiłam połączenia fantastyki z licealnymi problemami, ale jeżeli wy takie lubicie to przeczytajcie.\nTak samo jak w poprzedniej części książka zaczyna się ciekawie. W tym wypadku, postać Nicolaus’a musi zmierzyć się z tzw. ‘demonami przeszłości’. Jego historia jest ciekawa i muszę przyznać, że w...\nWypożyczyłam mimo, ze pierwsza część tego tryptyku już mi się nie bardzo podobała. No cóż dodać do tamtej opinii - warstwa fantasy dość słaba, a obyczajowo ta książka jest jak dla mnie mocno bulwersująca: relacje homoseksualne, depresyjne matki, dzieci wychowywane bezstresowo, kobiety półprostytutki, szkoła jest be i do de... czy to jest powieść dla młodzieży? Jakie są wzorce życia rodzinnego, społecznego. Przygody Tolka Banana z młodocianym ormowcem w roli głównej wartościowsze były!\nWypożyczyłam mimo, ze pierwsza część tego tryptyku już mi się nie bardzo podobała. No cóż dodać do tamtej opinii - warstwa fantasy dość słaba, a obyczajowo ta książka jest jak dla mnie mocno bulwersująca: relacje homoseksualne, depresyjne matki, dzieci wychowywane bezstresowo, kobiety półprostytutki, szkoła jest be i do de... czy to jest powieść dla młodzieży? Jakie są...\nMoże zaczynanie trylogii od środka nie jest dobrym pomysłem, wszystkie pedantyczne jednostki z pewnością właśnie przestały mnie lubić. Ale to ciekawe doświadczenie, bo jednak nie znasz początku historii, powieść pełna jest tajemnic i brakuje zgrzytów w postaci nastolatek poznających świat nadnaturalny. Cieszę się więc, że zaczęłam od drugiego tomu sagi...\n,,Ogień" to 2 z 3 tomów trylogii Engelsfors.\nJest nowy rok szkolny do klasy Minoo dołącza nowy uczeń: Viktor.Demony nie dają za wygraną.Znalazły nową osobę, która zgodziła się by zostać pobłogosławionym.Do tego Rada chcę ukarać Anne-Karin za to że w poprzednim semestrze nadużywała mocy do własnych celów.Dziewczęta muszą znaleźć zposób jak skłamać w miejscu, które jest zabezpieczone magią.Jeśli ktoś nie powie prawdy odrazu to po nim widać.Każda Wybrana dobrze wie że jeśli będą prawdomówne będą miały bardzo duże kłopoty.Rozpoczyna się poszukiwanie rozwiązania...Pojawiają się podejrzenia kto może być podwładnym Demonów.Minoo,Anna-Karin,Ida, Vanessa oraz Linea zaczynają dochodzenie czy się nie mylą.Jak się okazuje wszystkie tropy wskazują na podejrzanego.W dodatku dowiadują się co ma zamiar zrobić przed odtworzeniem portalu, a ich bliskiej znajomej zagraża śmierć .Wybrane muszą stanąć przed trudnym wyborem, od którego zależy życie wielu ludzi, a kto wie czy nawet nie całego świata.A do tego problemy miłosne czwórki z nich.O jaki wybór dokładnie chodzi?Jaka znajoma ma kłopoty? Jak potoczy się sprawa z Anną-Karin?Czy dziewczyny znajdą rozwiązanie? A jeśli to jakie ono będzie? Czy nawet jeśli uda im się skłamać to czy wszystko pujdzie dobrze? O jakie problemy miłosne chodzi? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w 2 tomie trylogii Engelsfors pod tytułem ,,Ogień''\nOd kiedy przeczytałam Paxa zaczełam podejrzewać że dla mnie najlepsze książki pochodzą z ręki szwedkich pisaży po tej trylogii moje przypuszczenia się potwierdziły.Tak świetnie trzymają nas w napięciu. Mają taki świetny styl pisania i w dodatku ta wyobraźnia, która potrafi stworzyć tak genialne postacie i tak wciągający świat.No proszę was, wiem nie jestem ze szwecji i powinnam stawać po stronie polskich pisaży ale przy czymś tak genialnym nie potrafie, wybaczcie.To jest coś co jak dla mnie spodoba się każdemu gustowi czytelniczemu.Polecam,Polecam i jeszcze raz Polecam!!!\nJest nowy rok szkolny do klasy Minoo dołącza nowy uczeń: Viktor.Demony nie dają za wygraną.Znalazły nową osobę, która zgodziła się by zostać pobłogosławionym.Do tego Rada chcę ukarać Anne-Karin za to że w poprzednim semestrze nadużywała mocy do własnych celów.Dziewczęta muszą znaleźć zposób jak skłamać w miejscu, które...\n"Ogień" jest nieco słabszy od "Kręgu". Tyle stron a tak mało akcji.\nKońcówka sprawiła, że mam ochotę sięgnąć po ostatni tom. Aczkolwiek muszę odsapnąć od sagi Wybrańców.\nPrzyznaję, że druga część zachwyciła mnie w równym stopniu co pierwsza. Jest to głównie zasługa wewnętrznej metamorfozy bohaterek - o ile w Kręgu część z nich mnie irytowała, tutaj pokochałam je całym sercem. Dziewczyny przestają być zmartwionymi dziećmi, a...\nMats Strandberg Ogień Zobacz więcej\nWpuszczenie innych do swojego życia może być trudne, pozwolenie im na to, by się naprawdę zbliżyć. Czasami samotność wydaje się bezpieczniej...\nNigdy więcej nie zwiąże się z kimś, kogo cały czas będzie chciała zmienić. Pragnie kogoś, kto będzie ją szanował, inspirował i rozumiał, nie...


Piec na pellet AMG IULIA 6,3 kW + pilot - 8% - MTM Dariusz Seferyński\nPiec na pellet AMG IULIA 6,3 kW + pilot - 8%\nklimatyzacja, wkład kominkowy tarnava, master, pellet, klimatyzator, mtm, kominek vat 8%, nagrzewnica olejowa, kominek, wkłady kominkowe tarnava, artel, palnik, piec nadmuchowy, tarnava, wkład kominkowy, kominki tarnava, wkłady kominkowe, piecyk na pelet, pelet, części zamienne\n3 240,00 PLN z 8% VAT\nKolor wybierzCzarnyNa zamówienie - odpłatne (+ 140,00 PLN)\nPiec pelletowy "IULIA" 6,3 kW, z termostatem, pełną automatyką i pilotem.\nTagi: iulia, kominek na pelet, kominek na pellet, pelet, pellet, piec iulia, piec nadmuchowy, piec peletowy, piecyk na pelet, piecyk na pellet, włoski piec\nUWAGA! Ze względu na zapewnienie Państwu usług serwisowych sprzedaż możliwa tylko w odległości do 30 km od Warszawy.\nPiec na pellet IULIA to spełnienie oczekiwań Klientów, którzy poszukiwali urządzeń grzewczych o mniejszych mocach. Doskonale sprawdzą się w mieszkaniach, domkach letniskowych, niewielkich biurach i pracowniach.\nUrządzenia te są zautomatyzowane, a regulacja pracy może odbywać się zarówno z panelu sterowania, jak i za pomocą pilota. System sterowania umożliwia samoczynne rozpalanie, sterowanie temperaturą, a także programowanie czasu pracy, czyli automatyczne włączanie i wyłączanie pieca z możliwością automatycznego powtarzania każdego dnia.\nGłówne zalety piecyka IULIA 6,3 kW:\nposiadają nowoczesną stylistykę i niewielkie rozmiary, dzięki czemu doskonale wpasują się w każde wnętrze,\nserwis: po 1200 godzinach od ostatniego serwisu, piec automatycznie przypomni o konieczności skontaktowania się z serwisem technicznym w sprawie konserwacji urządzenia,\nprogramowanie dzienne: można zaprogramować automatyczne włączenie i wyłączenie pieca w określonych godzinach - po uruchomienia funkcji AUTOMAT cykl będzie się powtarzał codziennie, do chwili wyłączenia funkcji,\nautomatyczne ładowanie pelletu - odbywa się przy pomocy podajnika ślimakowego,\nfunkcja TURBO - piec został wyposażony w funkcję TURBO, która została opracowana na wypadek konieczności ogrzania pomieszczenia w szybkim czasie,\nwbudowany wentylator nadmuchowy rozprowadza ciepło w pomieszczeniu, w którym stoi piecyk,\nmechaniczny wyrzut spalin - piec nie wymaga podłączenia do tradycyjnego komina, ponieważ spaliny mogą zostać wyrzucone mechanicznie rurą o średnicy 80 mm przez ścianę,\nniewielka ilość popiołu - popiół zbiera się w szufladce pod paleniskiem (z 1 tony pelletu powinno być nie więcej niż 7 kg popiołu, wg normy DIN+).\nZapraszamy do obejrzenia filmu przedstawiającego pracę pieca:\nRegularne czyszczenie pieca wydłuża jego żywotność i ma duży wpływ na jego wydajność. Zaleca się czyszczenie pieca minimum 2-3 razy w tygodniu za pomocą odkurzacza do popiołu lub separatora popiołu, który można podłączyć pod zwykły odkurzacz.\n"Nie ogrzewamy nieba". Sprawność pieca IULIA wynosi 92,7% - potwierdzona szczegółowymi badaniami. Oznacza to, że piec, podczas procesu spalania, wykorzystuje 92,7% ciepła z każdego spalonego kilograma paliwa. Piece o mniejszej sprawności nie uzyskują takiej ilości ciepła, a niewykorzystane ciepło ucieka do komina w formie gorących spalin - stąd gorące rury kominowe. Prawidłowo zaprojektowana komora spalania oraz wymiennik ciepła maksymalnie wykorzystują wytworzone podczas spalania ciepło (gorące "spaliny" ogrzewają wymiennik ciepła i dużo chłodniejsze trafiają do komina) oraz pozwalają na uzyskanie wyższych temperatur przy mniejszym zużyciu paliwa, a tym samym dają spore oszczędności.\nDołączony do pieca pilot umożliwia pełne sterowanie bez konieczności podchodzenia do urządzenia. Za jego pomocą możemy ustawić różne tryby pracy oraz zaprogramować automatyczną włączanie i wyłączanie pieca.\nGwarancja dla piecyków IULIA wynosi 2 lata.\nPiecyki dostępne są w obudowie w kolorze czarnym.\nNa życzenie Klienta jest możliwość odpłatnej zmiany koloru na dowolny z palety RAL. Koszt zmiany koloru to 140 zł brutto. Termin oczekiwania to ok. 7 dni roboczych.\nWymiary (szer. x gł. x wys.) 500x450x750 mm\nOgrzewana powierzchnia ok. 60 m² (powierzchnia zależna jest m.in. od izolacji pomieszczenia)\nMoc grzewcza (min. - max.) 2,84 - 6,3 kW\nPojemność zbiornika 11 kg - 17 litrów\nZużycie paliwa 0,58 - 1,4 kg\nŚredni czas pracy bez doładowania 19 h\nŻużycie prądu 100-300W\nFirma MTM prowadzi serwis gwarancyjny i pogwarancyjny piecyków peletowych. Wykonujemy również montaże oraz przeglądy okresowe.\nOdpis Karty Gwarancyjnej\nkosz spalania ze stali nierdzewnej;\nuszkodzenia powstałe w trakcie transportu.\nZobacz produkty pasujące do: Piec na pellet AMG IULIA 6,3 kW + pilot - 8%


Bal karnawałowy - PSP27 Bal karnawałowy - PSP27\n15 lutego, 2019 18 lutego, 2019 Wioletta Styczyńska Aktualności, Kronika, Ogólna, Samorząd Uczniowski\n14 lutego w naszej szkole odbyła się zabawa karnawałowa dla klas I i II. Motywem przewodnim tegorocznego balu było hasło „W świecie baśni”. Było to wydarzenie niecierpliwie oczekiwane przez wszystkich uczniów. Tego dnia sala gimnastyczna zmieniła swój wygląd. Z szarej, wielkiej hali przeistoczyła się w cudowną, baśniową krainę. Wcześniej zostały przygotowane wszelkie elementy, które posłużyły do dekoracji.\nDzieci przebrane w kolorowe stroje, wcieliły się w bohaterów znanych bajek i filmów. Wszyscy przy dźwiękach muzyki bawili się wyśmienicie! Zabawa urozmaicana była ciekawymi konkursami, a zwycięzcy zostali nagrodzeni drobnymi upominkami. W czasie przerwy uczestnicy mieli czas na słodki poczęstunek. Była to również okazja do wykonania sobie pamiątkowych zdjęć w karnawałowych przebraniach. Niezastąpiona okazała się pomoc uczniów z samorządu szkolnego wraz z opiekunem panią Anną Zając oraz wolontariatu z panią Izabelą Gutkowską i panią Anną Kaim, którzy razem z uczniami klas młodszych bawili się na balu. Dużą niespodzianką była wizyta Pana Listonosza, który przyniósł niecodzienne życzenia walentynkowe. Było dużo emocji, radości i udanej zabawy.\nrajdTydzień patriotyzmuSamorząd Uczniowskipodziękowanieakcja charytatywnaRadomrecenzjaDzień otwartyPubliczna Szkoła Podstawowa Nr 27sprawozdaniewycieczkaponad wszystkoPSP27odzyskanie niepodległościUczniowiePubliczna Szkoła Podstawowa nr 27 w RadomiuXIV Radomska Olimpiada MłodzieżyPubliczna Szkoła Nr 27 w RadomiuKonkursPSP 27


liczbie obiektów? Co sprawia, że kotły olejowe stają się tak bardzo popularne? Taki rodzaj kotła ma przede wszystkim tą zaletę, że nie potrzebuje obsługi ze strony człowieka. Jest on automatycznie zaprogramowany. Niewątpliwie korz\nDodane: 29-12-2016 10:54\nUmowy i inne dokumenty- tłumaczenia na inne języki.Sm - czyli stwardnienie rozsiane. Krótko o tej chorobieProblem with a car?Find a car serviceUsługa wirtualnego biura - adresy dla firm - kilka poradDomy starców- nie takie straszneCzy lepiej znaleźć kardiologa w dzień czy w nocy?Automobile maintenanceDlaczego czystość jest ważna?Jak dbać o skórę w orientalny sposóbNie boisz się wysokości? Er du redd for tannlegen? Det er ingenting ? Wartość tego jak przewozić maszyny budowlane w 2020Przygotowanie wystroju ogroduWoda i jej oczyszczanieJakie usługi świadczą geodeci?Krótki wpis o geodezji i pracy geodetówProwadzisz salon kosmetyczny? Dbaj o bezpieczeństwo klientówO kwestiach podatkowychO internetowych biznesach w kontekście pozycjonowaniaJak bez problemu przejść szkolenie z bhpPupil chory. Wizyta u odpowiedniego weterynarzaRadca prawny o prawieWarsztat - o serwisowaniu samochodówTrochę teorii na tematy prawneJak dobrze wyglądać w swetrze?Proces powstawania e-sklepu. Co i jak?Szybalski-stomatologia.plDobre części zamienne do samochodówOgólnie o problemie z insektamiTanie metody nawadniania ogrodów


BOKS co potrzebuje kupić ? - Forum SFD\nBOKS co potrzebuje kupić ?\nsłowa kluczowe: boks , potrzebuje , kupić\nNapisał(a) 8 April 2010 10:35 AM\nSzacuny 0 Napisanych postów 4 Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 7\nHej mój brat za miesiąc ma urodziny. Jego marzeniem jest zacząć trenować boks. Ma rękawice i worek treningowy. Ale on chce robić sobie sparingi z kolegami i do tego pokazywał mi jakieś kaski na głowę. Co jeszcze będzie mu potrzebne ? Chce mu zrobić super niespodziankę i bardzo mi zależny żeby miał wszystko co mu jest potrzebne. i ile mniej więcej muszę przeznaczyć na to pieniędzy ?\nBoks, siłownia lat 15\nNapisał(a) 8 April 2010 10:39 AM\nSzacuny 0 Napisanych postów 26 Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 2194\nTo może lepiej niech się zapisze gdzieś na ten boks bo tak z kolegami, bez żadnego instruktora, to sobie może zrobić krzywdę\nOpłać mu karnet i będzie fajny prezent.\nNapisał(a) 8 April 2010 1:12 PM\nokey. o tym też myślałam. Tylko chciałabym mu coś kupić do tego bosku ale nie wiem co jeszcze mu się przyda, żeby mógł tez trochę w domu ćwiczyć. Zrobił sobie jakąś tam siłownię w garażu i ten worek tam tez ma i sobie ćwiczy trochę. We Wrocławiu gdzie mniej więcej mogę znaleźć dobrego instruktora nauki boksu. ?\nSzacuny 0 Napisanych postów 17 Wiek 31 lat Na forum 12 lat Przeczytanych tematów 1864\nKup synowi to :)\nCo prawda nie jest to 100% ochrona ciała ale zmniejszy konsekwencje ciosu :)\nja używam to z kolegami od 4 miesięcy i nikomu nic się nie stało\nNapisał(a) 8 April 2010 8:40 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 222 Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 8549\nszczeke i skakanke\nNapisał(a) 10 April 2010 1:47 PM\nmoże coś jeszcze ?? chce żeby zapamietał mój prezent na długo i żeby był bardzo szczęśliwy.\nNapisał(a) 10 April 2010 3:34 PM\nSzacuny 5 Napisanych postów 344 Wiek 26 lat Na forum 12 lat Przeczytanych tematów 2014\nJak chcesz żeby zapamiętał to :\n-Może lepsze rękawice (jeśli ma jakieś z marketu)\nNapisał(a) 10 April 2010 10:59 PM\nWiesz, ja myślę,że sponsorowanie treningów to najlepszy z możliwych prezentów. Bo buty i te inne akcesoria, jak najbradziej ok., ale co to mu da bez treningów? Możesz też się zaoferowac, np . dokłądaniem do treningów.\nJeżeli to jest tylko przejściowa fascynacja, to chyba lepiej, że spróbuje prawdziweg boksu, niż powali w butach na worku, poskacze na skakance i rzuci to w kąt.\nJEżeli to go naprawdę zainteresuje tymbardziej doceni taki prezent.\nChyba lepiej, zeby trenował niz miał fajne akcesoria i nic nie potrafił? Poza tym, na początku an treningu to najważniejsze rękawice i szczęka, reszta będzie potrzeban trochę póżniej.\nNapisał(a) 10 April 2010 11:07 PM\nSzacuny 2 Napisanych postów 126 Wiek 28 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 4586\nDokładnie jak ktoś przede mną napisał rękawice i szczęka to podstawa. Opłać mu treningi najlepsze w grupie chłopak zobaczy co to wycisk a jak mu się spodoba wtedy możesz mu dokupić buty i kask jak to juz "nastic" powiedział/a niech spróbuje co to boks.... Pózniej będzie czas na akcesoria ;D\n"Nie jest trudno pokonac w walce byka\nNawet 800-kilogramowego. Istnieje jednak pewien warunek -nie mozna sie go bac."\nNapisał(a) 11 April 2010 10:58 AM\nokey dziękuję :) a orientujecie się gdzie we Wrocławiu można zapisać sie na te treningi ?\nNapisał(a) 11 April 2010 12:21 PM\nMasz nie wiem czy to aktualne gdzieś na sfd było napisane musisz się dokładniej dowiedzieć ponieważ ja nie z wrocławia ale daje to co znalazłem ;D\nOraz w Klubie na Kozanowie u Macka Zegana... treningi 3x ydzien za 100 zl miesiac\nJednostki specjalne czyli ćwiczenia...\nkick boks VS kk + boks\nPotrzebuję cos kupic, pomozcie


Co to znaczy MAGMA\nMAGMA co to jest\nDefinicja magma co to jest. Czym jest płaszczu Ziemi. W skład magmy wchodzą krzemiany i.\nCo to jest Magma\nDefinicja MAGMA: stopiona skała powstała w głębi skorupy ziemskiej albo w płaszczu Ziemi. W skład magmy wchodzą krzemiany i glinokrzemiany sodu, potasu, wapnia, magnezu i żelaza, w mniejszej ilości występują w niej tlenki i siarczki, rozpuszczone gazy, raczej para wodna i dwutlenek węgla. Wskutek różnej zawartości krzemionki, która waha się w granicach 35-80%, rozróżnia się magmy kwaśne (ponad 60%) i zasadowe (poniżej 60%). Magma wydobywająca się na powierzchnię Ziemi nosi nazwę lawy. Produktami krzepnięcia magmy są skały magmowe\nDefinicja Masyw Górski:\nCo to jest w formie zwartej ekipy górskiej, zbudowanej zazwyczaj z podobnie odpornych na degradację skał, najczęściej magmowych albo metamorficznych. Masywy górskie występują bądź samodzielnie, wyraźnie magma.\nDefinicja Misa Jeziorna:\nCo to jest powierzchni terenu wypełnione wodami jeziora. Na podstawie pochodzenia i mechanizmów formujących misę jeziorną odznacza się następujące ich typy: 1) tektoniczne (na przykład Tanganika, Bajkał), 2 magma.\nCo to jest będący częścią oceanu, oddzielony od niego wyspami, podwodnymi progami, cieśninami, położony w pobliżu lądu. Niekiedy jako morze ustala się spore słone jeziora, odcięte od oceanu, na przykład Morze magma.\nCzym jest Magma znaczenie w Słownik geografia M .\nDefinicja magma co to znaczy\nSłownik magma co oznacza\nDefinicja Magma znaczenie.\nCzym jest magma co to jest.\nZnaczenie magma co to jest.


Rosjanie kochają takie sprawy i potrafią je wykorzystać | Pressmania\nRosjanie kochają takie sprawy i potrafią je wykorzystać\nHome/Felietony/Rosjanie kochają takie sprawy i potrafią je wykorzystać\nPamiętacie mój post o ezoteryce, salonach tarota, wróżkach i medycynie konwencjonalnej? Przypomnę, że prawie wszystkie opierają się na rosyjskich „uzdrowicielach”, mają stałe kontakty r rosyjskimi lub ukraińskimi zakładami tego typu. Pisałem też, ze na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku („ubiegłego” – Boże, jak to dziwnie dla mnie brzmi!) pracownicy ambasady sowieckiej, a później rosyjskiej oferowali kontakt z takimi „cudotwórcami”. nabierali się na to rodzice dzieci niepełnosprawnych.\nPamiętam gabinet lekarski na Starym Mieście, w którym chirurg z KSP, teoretycznie z Syberii, prowadził naświetlania „ośrodków w mózgu zielonym laserem”, co miało leczyć porażenie mózgowe. Sesja – 10 minut – kosztowało 80 zł (na dzisiejsze pieniądze), a kolejki były jak cholera. Przychodzili do niego różni ludzie. Niektórzy nawet dość wysoko postawieni, bo on także tym laserem „leczył” inne schorzenia. maszyna, ten „laser” wyglądał jak „maszyna do robienia ping” z „Monthy Pythona”: metalowa biała skrzynia, wielkości małej lodówki, z pokrętłami i światełkami. Wychodziły z niej cztery „rurki” z końcówkami podobnymi do dentystycznych wierteł, lecz w tym przypadku zakończone jakimiś lampkami. Całość przypominała wskaźniki dla prelegentów. „lekarz” był stałym kontaktem ambasady rosyjskiej. Pacjenci musieli podpisać oświadczenie, iż zgadzają się dobrowolnie na ten zabieg. W oświadczeniu podawali personalia swoje i pacjenta, z datami urodzenia oraz adresem zamieszkania. Trwało to z pół roku. Cały czas tłum.\nW pewnym momencie, po kilku wizytach, między innymi mojej, ludzi na „lewych” papierach (nie sprawdzał dowodów, ale na wszelki wypadek warto było mieć), „lekarz” zwinął się w ciągu jednego dnia. Wyjechał do Niemiec na polskim KSP. Co dalej nie wiem, ponieważ dla nas, sprawa była o tyle zakończona, że klienta nie było. Nie mieliśmy też listy jego „pacjentów”. Wniosek był zaś prosty: Rosjanie sprawdzali tych ludzi i po nagłym natłoku fałszywych adresów zwinęli „kramik”. W tamtych czasach tylko to mogliśmy zrobić. Nie mieliśmy po roku 1989 „Betki” z prawdziwego zdarzenia, a cała infrastruktura techniki operacyjnej, była posowiecka, czyli znana Rosjanom.\nWspominałem też Wasilija K., pracownika rezydentury KGB w Warszawie, który po rozpadzie ZSRS, jako Wasyl K. był jednym z pierwszych pracowników rezydentury SBU w Warszawie. Wasyl oferował usługo bioenergoterapeutyczne niejakiej Marissy z Syberii. Chodził z nią po domach rożnych ludzi, na ogół z MSZ i MSW. Marissa była w latach osiemdziesiątych sprzątaczką w ambasadzie sowieckiej. Krótko, bo wylądowała, jako kierowniczka kuchni w jednej z jednostek PGWAR. Nie nazywała się wtedy Marissa.\nPisałem też o tym, że największe polskie spółki „ezoteryczne” są w rękach i zostały założone przez dawnych „Trójkarzy” (Dep. III SB – czyli „nadbudowa). Jeden z nich był i chyba jest nadal radnym w warszawskiej dzielnicy. Przedtem odpowiadał za wewnętrzne archiwum „Trójki” i ma bardzo ciekawe korzenie rodzinne z NRD w tle. W interesie tym działa również pewne znane małżeństwo, przynajmniej żona, agentów „Jedynki”.\nNie należy więc śmiać się z tego biznesu, ale przyjrzeć mu się dość dokładnie. Artykuł (czytaj) pokazuje pobieżnie związki służb specjalnych z tego typu przedsięwzięciami. We wspomnianym kiedyś przeze mnie skrypcie GRU jest cały fragment poświęcony używaniu „wróżek i cudotwórców” w budowaniu dotarcia do ciekawych osób i rozbudzaniu w nich określonego sposobu patrzenia na rzeczywistość. Oczywiście, że Rosjanie myślą o tym biznesie podobnie jak ja i całkowicie nie wieżą w Tarota. Są jednak pragmatyczni i jeśli ludzie „kupują” te bzdury, a wbrew pozorom klientów jest dużo i to z różnych dziwnych oraz ciekawych środowisk, to dlaczego tego nie wykorzystać? Proste jak konstrukcja cepa.\nChciałem kiedyś zrobić coś podobnego, ale kierownictwo uśmiało się tylko i kazało zająć się „poważną” robotą, jakbym takowej nie wykonywał. Wróżki, bioenergoterapeuci, stowarzyszenia pansłowiańskie, związki miłośników pogaństwa i faceci w dziwnych mundurach – Rosjanie kochają takie sprawy i potrafią je wykorzystać.\nBy Piotr Wroński|2016-11-13T11:08:46+01:00Listopad 13th, 2016|Felietony|Możliwość komentowania Rosjanie kochają takie sprawy i potrafią je wykorzystać została wyłączona


RETROMANIAK #69: Counter-Strike – recenzja [PC] - TesterGier.pl\n2 października 2018 7 lutego 2020 Adrian Kozicz\tBrak komentarzy\tcounter strike, cs, CS:GO, fps, gry akcji, Gry komputerowe, gry pc, multiplayer, strzelanki, valve\nCzasami na informatyce zdarzało się, że nauczyciel nie patrzył i odpalało się jakieś gierki, albo w kafejce internetowej grywało się w wiele różnych gierek na lokalnej sieci LAN. Za moich czasów prym wiodły Battlefield 1942 oraz Counter-Strike.\nW dzisiejszym Retromaniaku zajmiemy się tym drugim tytułem i wspólnie zastanowimy się, czemu został królem gier sieciowych na tak długi czas. Zapraszam do lektury.\nWedle jednej z teorii uniwersum Valve (tak, jest coś takiego i kiedyś wam to opiszę), akcja Counter-Strike odbywa się nieco po wydarzeniach z serii Left 4 Dead. Świat, pogrążony w chaosie terroryzmu i ze zmniejszonym stanem osobowym, posyła swoich elitarnych antyterrorystów ze znanych światowych oddziałów do walki z zagrożeniem. Na wielu mapach świata, od pustyni Dusta po tropiki Aztecu, będziemy ścierać się w najróżniejszych trybach, między innymi ratowanie zakładników oraz podkładanie/rozbrajanie bomby.\nW Counter-Strike gracze dzielą się na dwie drużyny: Terrorystów (T) oraz Antyterrorystów (CT). Każda z drużyn ma swoje specjalne wyposażenie oraz dostęp do innych broni. Antyterroryści mogą przykładowo kupować wyposażenie przyspieszające rozbrajanie bomby oraz specjalne tarcze powstrzymujące kule. Terroryści w zamian mają dostęp do kałasznikowów oraz karabinów G3 z wyśmienitymi lunetami.\nNa samym początku rozgrywa się rundę pistoletową, w której gracze dostają po 800 dolarów i podstawowy pistolet (USP-S dla CT oraz Glock dla T) z amunicją. Od ich decyzji zależy, co kupią i jak będzie się trzymać ekonomia drużyny. Czasami tworzone są modyfikacje tego trybu. Przykładowo przyznawanie pełnego pancerza z hełmem na start, co od razu zdejmuje z nas wydatek 1000 dolarów. Zabójstwo daje nam 300 dolarów, więc warto o tym pamiętać i eliminować wrogów jak najwięcej. Do wyboru mamy szeroki asortyment pistoletów, karabinów wyborowych, szturmowych i pistoletów maszynowych. Nie zapominajmy o granatach i innych elementach wyposażenia. W zależności od ustawień, albo w którejś rundzie zmieniamy drużynę i zaczyna się druga połowa, albo gramy przez określony czas i na podstawie ilości wygranych rund wybierany jest zwycięski team. Zwycięstwa bądź porażki dają nam pieniądze, zależne od tego, kto wygrał. Odpowiednie trzymanie ekonomii pozwoli na kupowanie broni w sytuacjach podbramkowych w ramach ostatniej szansy.\nStrefa Zagrożenia. Counter Strike'a dziwna ścieżka – recenzja [PC]\nSklep w grze podzielony jest na kilka kategorii. Trzeba pamiętać również o kupowaniu amunicji samodzielnie.\nCounter-Strike stawia na pracę zespołową i komunikację, ale pozwala na pewien stopień indywidualizmu i dynamiki walki. Nie mamy jednej przypisanej klasy albo czegoś. Możemy podnieść po kimś uzbrojenie i zostać snajperem, jeżeli mamy odpowiednie umiejętności, albo zabrać broń z przeciwnika. Komunikacji w grze często pilnują sami gracze, którzy cichego gracza niedającego informacji potrafią dość mocno wyjaśnić. Ale na dużych serwerach typu FFA (zwykłe tryby gry, można się nieco bawić) albo 4FUN (rozrywkowe, pozwalają na zabawę skórkami i modelami broni (kto nie chce grać teletubisiem na spadochronie?)) nie musimy się tym przejmować. Inaczej sprawa wygląda na serwerach typu TP, czyli teamplay. Tutaj informacje są kluczowe i muszą być precyzyjne. Można go porównać z trybem meczu rankingowego turniejowego w Counter-Strike: Global Offensive. Ale oczywiście, modów i trybów jest więcej. Surfing, ucieczka z więzienia, Deathrun czy GunGame to tylko kilka z nich.\nStrzelanie w grze jest ciekawą sprawą. Czuć, że bronie mają swój odzrzut i bardzo dobrze. Jest on dość duży i wymusza uczenie się szlaków rozprysku broni albo strzelanie seriami z przykucu. Należy również pamiętać o dość popularnej taktyce skanowania ścian. Kiedy ktoś nas słyszał albo ma podejrzenie, że ktoś jest za ścianą, strzela w nią, jeżeli wie, że ściana jest na tyle cienka. Co prawda zmniejsza to obrażenia, ale odstrasza wroga.\nAntyterroryści szykują się do wymarszu. Zapowiada się ciekawy bój.\nNo cóż, widać, że silnik gry, z której pochodzi (Half-Life), ma te 20 lat. Modele są kanciaste i popikselowane. Domyślna rozdzielczość to śmieszne jak na dzisiejsze standardy 800×600 i w porównaniu z dzisiejszymi grami wygląda to słabo. Ale my, jako Retromaniacy, patrzymy na gry inaczej. Mapy są ładnie zaprojektowane i są mocno klimatyczne. Jak na swoje czasy grafika była bardzo ładna i wyraźna. Modele broni są przyjemne dla oka i porządne, widać przywiązanie do detali na niektórych mapach (niespodzianka na mapie cs_militia w toalecie).\nPod tym kątem klasyczny Counter-Strike nie zestarzał się tak mocno. Co prawda słychać niższą niż dzisiaj jakość dźwięków, ale nie przeszkadza to w odróżnieniu broni od siebie. Odgłosy kroków są słyszalne i są różne w zależności od materiału i akustyki przestrzeni (wielkie hale z symulowanym echem). Ciekawym dodatkiem wielu serwerów są specjalne wtyczki do emitowania muzyki na koniec rundy. Pewną formą tego są odtwarzane na koniec rund w CS:GO utwory MVP. Nie wolno nam zapomnieć również o kultowych komendach głosowych i „Terrorist win”. No i muzyka w tle, o jakie to dobre.\nW niektórych miejscach trupów jest więcej niż zwykle.\nNo tutaj można wiele zarzucić grze. Zdarzało się wiele błędów, często w konstrukcji plansz i niektórych mechanikach. Przykładowo bunnyhopping, czyli technika precyzyjnych skoków, połączona z talentem do strzelania, tworzy ultra szybkiego i trudnego do ubicia przeciwnika. Duży problem bywa też w detekcji trafień, choć to można podciągnąć pod lagi. Problem bywa również z zakładnikami, którzy potrafią zablokować się na ścianach albo iść na rzeź gęsiego.\nCounter-Strike to klasyk, którego wypada znać, jeżeli nazywa się siebie fascynatem strzelanek drużynowych i sieciowych. Gra zdobyła wielką popularność dzięki licznym dobrym rozwiązaniom, łatwości w nauce (choć mistrzostwo to była kwestia długiej, długiej nauki) i mapom, które zachęcały do gry. Tytuł Valve doczekał się również wielu memów oraz nawiązań w twórczości pewnego Bombowego Grubasa. Zresztą, kto w młodości nie grał „klanówki na daście”, niech poczuje choć kawałek tych emocji, oglądając archiwalne filmy w ramach CS 1.6 ESL Classics. Tych emocji się nie zapomina.\nJak zawsze, zachęcam was do zaglądania w nasze inne materiały, również te na YouTube. A co sądzicie o Counter-Strike? Wolicie nowsze odsłony, czy nadal wiernie siedzicie przy starej wersji? Piszcie na naszej grupie na Facebooku. Niebawem znowu się spotkamy.\nCounter-Strike to doskonała modyfikacja do Half-Life’a. Dzięki bogatemu arsenałowi broni, dużej ilości plansz i różnych dodatków, zaskarbiła sobie serca wielu graczy. Community gry nawet dzisiaj jest bardzo żywe, mimo tylu lat na karku. Zdecydowanie warta zakupu i rozegrania kilku meczy.\nMyszka: Jest potrzebna, ale Enterem też można strzelać\nKlawiatura: Absolutnie wymagana\n+Bronie, które nie wymagają skinów\n–Bronie sprawiają wrażenie dział energetycznych\n–Łatwa do cheatowania\n–Błędy wynikające z konstrukcji map\n← GOG obchodzi dziesięciolecie. Zagłosuj na grę za darmo!\nTajemniczy przeciek gry w świecie Harry’ego Pottera! Czyżby RPG? →