10 Najlepszych Ofert Na Ocieplanie Pianką PUR w Ząbkowicach Śląskich, 2021\nNajlepsze Oferty na Ocieplanie Pianką w Ząbkowicach Śląskich, 2021\n1. Miracle Izolacje Natryskowe Kamila Słupczyńska\nGorąco polecam firmę Miracle. W październiku wykonywali u nas docieplenie poddasza pianą PUR. Czas pracy błyskawiczny. Jeden dzień i gotowe :-) Do tego profesjonalnie i z atestowanych produktów. W pomieszczeniach nie było czuć żadnych nieprzyjemnych zapachów. Piana nałożona idealnie. Panowie bardzo sympatyczni, rzeczowi i służący pomocą na każdym etapie prac.\nZrealizuj swoje założenia dzięki wieloletniemu doświadczeniu firmy EkoTime Group, która świadczy usługi ocieplania pianką na ponadprzeciętnym poziomie. Zadzwoń, aby uzyskać więcej szczegółów.\nOcieplanie Pianką Ząbkowice Śląskie\nChesz znaleźć dobrego fachowca z zakresu wyjątkowego ocieplania pianką z Ząbkowic Śląskich do realizacji zaplanowanych działań? Firma Usługi kompleksowe PatBau jest do Twojej dyspozycji. Dłużej nie trać czasu i poproś o ofertę - na pewno będziesz zadowolony!\nNaszym klientom oferujemy wykonanie izolacji domu najnowocześniejszym i wielokrotnie nagradzanym materiałem izolacyjnym (pianka PUR) dostępnym na rynku oraz zapewniamy fachową i miłą obsługę. Specjalizujemy się w kompleksowym docieplaniu domów Ocieplamy głównie na terenie Dolnego Śląska\nDołącz do naszych Specjalistów od Ociepleń i Izolacji Pianką PUR w Ząbkowicach Śląskich\nDziałasz na rynku jako Specjalista od Ociepleń i Izolacji Pianką PUR i szukasz nowych Klientów z Ząbkowic Śląskich lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Ocieplanie Pianką PUR, Zlecenia na ocieplanie pianką Ząbkowice Śląskie\nDoskonałe Ocieplenie Dachu Pianką Ząbkowice Śląskie\nPHU Norpol I s.c. Stanisław Polichoński, Zuzanna\nGdy poszukujesz doskonałej współpracy to specjaliści z PHU Norpol I sc Stanisław Polichoński Zuzanna Polichońska Norbert Polichoński są dla Ciebie stworzeni. Ledwie jeden telefon dzieli Cię od otrzymania atrakcyjnej oferty - skontaktuj się od razu!\nFirma Dar-Bud świadczy swoje usługi wykorzystując najnowsze trendy na rynku. Skupia się na Klientach z rejonu Ząbkowic Śląskich i okolic. Zdecyduj się szybko - zatelefonuj i otrzymaj niewiążącą wycenę, która na pewno Ci się spodoba.\nWybierz firmę JAR-POL jeśli poszukujesz właściwych ludzi do najwyższej klasy ocieplania pianką na terenie Ząbkowic Śląskich lub okolicy. Napisz w krótkim formularzu czego potrzebujesz i otrzymaj dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nGdy poszukujesz rewelacyjnej ceny usług względem jakości wykonania to specjaliści z ZIEM-BRUK są dla Ciebie idealni. Już teraz umów się z nimi na rozmowę, aby poznać wycenę.\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysów ocieplania pianką? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Ząbkowicach Śląskich? Złóż zapytanie, a specjaliści od ocieplania pianką z Ząbkowic Śląskich sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Tynki maszynowe Ząbkowice Śląskie Domki holenderskie Ząbkowice Śląskie Zdun Ząbkowice Śląskie\nPerfekcyjne Pianowanie Poddasza Ząbkowice Śląskie\nPo prostu zleć usługę pianowania poddasza profesjonalistom firmy Dominodominikivan z miejscowości Ząbkowice Śląskie. Przekonają Cię swoim zaangażowaniem i dokładnością. W okolicy Ząbkowic Śląskich są jednymi z najlepszych. Jeśli chcesz otrzymać szczegółowe informacje skontaktuj się dziś - warto.\nOddaj sprawę we właściwe ręce i powierz twoje zadanie tym zawodowcom w kwestii ocieplania pianką PUR z Ząbkowic Śląskich. Zadzwoń, a otrzymasz ofertę, która Cię zaskoczy - na plus.\nJeszcze potrzebujesz dobrej firmy od ocieplenia pianką? Skorzystaj z wieloletniego doświadczenia FPHU Leszek Warchoł. Osobiście dowiesz się za co chwalą ich Klienci. Ażeby otrzymać ofertę skontaktuj się - warto.\nSprawdź tę firmę jeśli potrzebujesz właściwych ludzi do profesjonalnego ocieplania pianką PUR na terenie Ząbkowic Śląskich lub okolicy. Przedstawią Ci dopasowaną propozycję - sprawdź już dziś, nie pożałujesz.\nJeśli interesują Cię opinie na temat ocieplania pianką, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Ząbkowic Śląskich. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na realizację potrzebnych Ci usług. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nPo prostu zleć zadanie ocieplania pianką PUR specjalistom z miejscowości Ząbkowice Śląskie. Przekonają Cię swoimi kwalifikacjami i rzetelnością. W okolicy Ząbkowic Śląskich są w ścisłej czołówce. Zaledwie krok dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej oferty - sprawdź!\nW przypadku, gdy potrzebujesz rewelacyjnego ocieplenia pianką poliuretanową w rejonie Ząbkowic Śląskich i szukasz najlepszych ofert to zaufaj doświadczeniu SKYMAN Budownictwo. Aby poznać ofertę skontaktuj się już teraz - możesz tylko zyskać.\nZrealizowanie ocieplenia dachu pianką będzie przyjemnością jeśli zatrudnisz tych pefekcjonistów. Izolacje Natryskowe Jarosław Zatylny ma doświadczenie w branży, które zaspokoi nawet wyjątkowo wymagających. Skontaktuj się z nimi od razu, aby uzyskać więcej informacji.\nFirma usługowa MIESZKO Oskar Mieszkowski\nJeśli szukasz najwyższej klasy ocieplania pianką w rejonie Ząbkowic Śląskich i zależy Ci na atrakcyjnych warunkach to skorzystaj z wykwalifikowanej kadry Firma usługowa MIESZKO Oskar Mieszkowski. Skontaktuj się z nimi już teraz, aby otrzymać ofertę.\nSzukasz ekspertów od najwyższej klasy ocieplania pianką w rejonie Ząbkowic Śląskich lub w pobliskich powiatach? Realizują wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nOd lat pracownicy firmy Corona realizują usługi z zakresu pianowania poddasza, dzięki temu są stale gotowi obsłużyć każdego Klienta szukającego specjalistycznych umiejętności tych fachowców. Skontaktuj się z nimi od razu i poznaj ofertę.\nNa wypadek jeśli wciąż potrzebujesz ekspertów od izolacji pianką to skorzystaj z doświadczenia Piotr. Ząbkowice Śląskie to dominujący rejon ich codziennej aktywności. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą - nie będziesz żałować.\nZleć zadanie ocieplania budynków pianką fachowcom firmy Kaz-bud kazimierz filipski z miejscowości Ząbkowice Śląskie. Zadziwią Cię swoim zaangażowaniem i fachowością. W okolicy Ząbkowic Śląskich nie mają sobie równych. Otrzymaj propozycję już teraz i sprawdź co firma może Ci zaproponować.\nGdy szukasz świetnej współpracy to eksperci z Zbyszek Janeczek perfekcyjnie pasują do Twojego zlecenia. Umów się na rozmowę już teraz, a otrzymasz ofertę.\nGdy szukasz dobrej jakości wykonywanych usług to eksperci z Artex są dla Ciebie stworzeni. Już nie zwlekaj i poproś o ofertę - nie zawiedziesz się!\nBau Handel Service GmbH\nJeszcze poszukujesz profesjonalistów od ocieplenia poddasza pianką? Skorzystaj z wykwalifikowanej kadry Bau Handel Service GmbH. Zdecyduj się od razu - skontaktuj się i otrzymaj wycenę, która na pewno Ci się spodoba.\nUwierz ekspertom w dziedzinie ocieplenia poddasza pianką i zatrudnij PB TEHAL. Precyzja z jaką wykonują powierzone im zadania, usatysfakcjonuje najbardziej wymagających. Określ na czym Ci zależy i otrzymaj dobrą ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nUważasz, że najlepsza izolacja pianką to niełatwe zagadnienie? W takim razie nie trać czasu - fachowcy z GMP MROKOCIN doradzą Ci i znajdą dostosowane do Twoich wymagań rozwiązanie. Zdecyduj się od razu - przedzwoń i otrzymaj propozycję współpracy, która przypadnie Ci do gustu.\nSprawdź MADMAR Kamieniarstwo jeśli poszukujesz właściwych ludzi do fantastycznego ocieplania pianką na terenie Ząbkowic Śląskich lub okolicy. Żeby uzyskać ofertę skontaktuj się jeszcze dziś - możesz tylko zyskać.\nFirma Grzegorz Staręda świadczy swoje usługi zapewniając bezpłatne konsultacje na temat możliwych opcji współpracy. Skupia się na Klientach z rejonu Ząbkowic Śląskich oraz przyległych powiatów. Wyczerpującą ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj.\nOddaj sprawę we właściwe ręce i zleć prace specjalistom od ocieplenia poddasza pianką poliuretanową z Ząbkowic Śląskich. Skontaktuj się z nimi jak najszybciej, aby uzyskać więcej szczegółów.\nW dalszym ciągu potrzebujesz dobrej firmy od ocieplenia pianką? Skorzystaj z doświadczenia Przem-Bud Usługi Ogólnobudowlane. Z pewnością dołączysz do grona zadowolonych Klientów. Zapytaj o ofertę dopasowaną do Twoich potrzeb i sprawdź co firma ma do zaoferowania.\nFirma MARFAB-BUD oferuje swoje usługi uwzględniając najnowsze rozwiązania i trendy. Skupia się na Klientach z miejscowości Ząbkowice Śląskie oraz przyległych powiatów. Określ na czym Ci zależy i otrzymaj dopasowaną ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nJeszcze szukasz profesjonalistów od izolacji poddasza? Skorzystaj z kwalifikacji MAR-TEX. Osobiście dowiesz się za co chwalą ich Klienci. Wybierz ich numer, a specjaliści udzielą odpowiedzi na wszystkie pytania.\nJeśli szukasz dobrej współpracy to eksperci z Quick-mix są dla Ciebie idealni. Mają ofertę dla każdego - zadzwoń i sprawdź, nie pożałujesz.\nWybranie doskonałej jakości pianki polietylenowej może być niełatwe, ale ten dostawca na 100% pomoże Tobie w znalezieniu odpowiedniego towaru. Nie czekaj i zadzwoń teraz - gwarancja zadowolenia!\nJeśli w dalszym ciągu poszukujesz dobrej firmy od izolacji pianką to zaufaj doświadczeniu KONSTRUCTOR. Ząbkowice Śląskie i pobliske miasta to teren, na którym koncentrują swoje działania. Ustal pasujący termin bez zbędnej zwłoki!\nRanking Specjalistów od Ociepleń i Izolacji Pianką PUR obejmuje również takie miejscowości jak: Ząbkowice Śląskie, Ziębice, Kamieniec Ząbkowicki, Srebrna Góra, Bardo, Złoty Stok, Ciepłowody, Stoszowice, Laski, Henryków, Ożary, Mąkolno, Doboszowice, Brzeźnica, Witostowice, Rososznica, Zwrócona, Chwalisław, Jemna, Lubnów. więcej...\nPopularne frazy: ocieplanie poddaszy pianką Ząbkowice Śląskie, izolacja poddasza pianką poliuretanową Ząbkowice Śląskie, ocieplanie pianką poliuretanową cena Ząbkowice Śląskie\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/ocieplanie-pianka/zabkowice-slaskie#Najlepsi


Apokalipsa Makbeta - Przewodnik Katolicki\nPlakat do filmu "Makbet" w reżyserii Justina Kurzela / fot. materiały prasowe.\nDramaty i komedie Szekspira inspirowały filmowców od samych początków kina. Wśród kilkudziesięciu mniej lub bardziej wiernych ekranizacji interesujących jest zaledwie kilka.\nNajnowszą jest Makbet w reżyserii Justina Kurzela. Australijski reżyser pożenił współczesne kino z ponadczasowym dramatem Szekspira o pragnieniu władzy, sprzeniewierzeniu się wartościom i sumieniu. Pozostał wierny oryginalnemu tekstowi, modyfikując go niezbyt mocno. W rezultacie to przycinanie nie zagroziło przesłaniu i sensowi dzieła. To nie jest barwny i klaustrofobiczny Makbet Polańskiego z lat 70. XX w., ale mroczny i apokaliptyczny dramat pierwszej połowy wieku XXI. Dobrze jest obejrzeć obie ekranizacje i porównać sposób filmowania tej samej historii, bo jest on znakiem czasów. Oba są wierne w tej samej mierze, oba dobre i dalekie od hollywoodzkiego blichtru. Oba jednak inne.\nPomysł na Szekspira\nW historii kina reżyserzy w różny sposób zbliżali się do Szekspira. Większość dzieł traktowali „po bożemu”, przenosząc tekst dramatu na taśmę filmową bez żadnych ulepszeń i zmian. Na przykład Franco Zefirelli wziął na warsztat Poskromienie złośnicy, Romea i Julię, Otella oraz Hamleta, angażując do głównych ról same gwiazdy: Elizabeth Taylor, Richarda Burtona, Mela Gibsona i Glenn Close. Mówi się, że najlepiej rozumiał jednak Szekspira brytyjski reżyser Kenneth Branagh, który zanim zajął się reżyserią, występował na scenie w Royal Shakespeare Company. Po latach parania się reżyserią teatralną podjął się ekranizacji filmowej i stworzył dzieło, które do dziś jest uznawane za idealną adaptację Szekspira. Chodzi o Henryka V z 1989 r., który przyniósł Branaghowi międzynarodową sławę. Oprócz obrazów zachwycający jest język, jakim mówią brytyjscy aktorzy, idealny akcent aktorów przywykłych do grania w angielskim szekspirowskim teatrze. Główną rolę zagrał zresztą sam Branagh, a Katarzynę, jego żonę, Emma Thompson. Później przeniósł na ekran także Wiele hałasu o nic, Hamleta, Stracone zachody miłości i Jak wam się podoba. Szekspir Branagha jest idealny, ale przewidywalny, nawet jeśli jego Hamlet dzieje się w XIX w.\nNiektórzy twórcy pragnęli jakiejś innowacji i usiłowali Szekspira zmienić. Z różnym skutkiem, najczęściej fatalnym. Najłatwiej akcję sztuki przenieść w czasy współczesne i tak zrobił na przykład Australijczyk, Baz Luhrmann. Ten twórca teledysków postanowił zastosować konwencję charakterystyczną dla MTV w Romeo i Julii. Zaangażował ulubieńców młodzieży do głównych ról (Di Caprio i Danes), ubrał ich we współczesne ciuchy i kazał mówić szesnastowiecznym rymem. Film zarobił miliony, ale opinie były bardzo różne. Amerykański reżyser Michael Almereyda podobnie pokombinował w Hamlecie z 2000 r. Akcję przeniósł z średniowiecznej Danii do korporacji Nowego Jorku XXI w. Mimo że znów główne role zostały obsadzone gwiazdami, scenariusz był chaotyczny i z Szekspirem miał wspólnego tyle co nic. Nie ma sensu wspominać o ledwo przypominających dramaty Szekspira filmach, w których Otellem był czarnoskóry licealista marzący o karierze w NBA, głównymi bohaterkami adaptacji Poskromienia złośnicy rozwydrzone amerykańskie licealistki. Do wybitnych adaptacji zaliczam natomiast Tron we krwi Akiro Kurosawy i Tytus Andronikus Julie Taymor.\nJapoński reżyser Akiro Kurosawa za swoich mistrzów uważał Dostojewskiego i Szekspira. Interesowało go bowiem wiecznie aktualne pytanie o genezę zła. We wszystkich swoich filmach pytał o to, dlaczego człowiek nie może być szczęśliwy? Odpowiedzi szukał głęboko w ludzkiej duszy, inspirując się także europejską literaturą. Bohater Kurosawy zawsze staje wobec uniwersalnych zagadnień losu, obojętnie w jakim jest kostiumie. Nic więc dziwnego, że Kurosawa zafascynowany Szekspirem sięgnął po jego dramaty i opierając się na nich, zrealizował swoje najlepsze filmy. Najpierw był Tron we krwi: historię Makbeta przeniósł w rzeczywistość szesnastowiecznej, rozbitej na dzielnice Japonii. Europejską kulturę zamienił na samurajską etykietę. Mroczny i ekspresyjny obraz nakręcony w konwencji japońskiego teatru z jego umownością i przesadą gestów oraz charakteryzacją to jedna z najlepszych ekranizacji Szekspira w historii kina. Bohaterowie nie mówią szekspirowskim wersem, co w wydaniu japońskim mogłoby dać komiczny efekt. Za to dialogi Kurosawa ograniczył do minimum. Aktorzy mówią niewiele, pojedynczymi słowami. Gra obraz, mglisty i niepokojący, bardzo oszczędny. Dzięki teatralności środków wyrazu Kurosawa nadaje historii uniwersalny i symboliczny wymiar. Taki sam efekt, ale przy użyciu innych środków, chciała uzyskać amerykańska reżyserka filmowa i teatralna Julie Taymor. Wzięła na warsztat Tytusa Andronikusa, najbardziej krwawy z dramatów Szekspira, i stworzyła obraz wizjonerski i okrutny. Dramat, którego bohaterem jest rzymski wódz, u Julie Taymor dzieje się „wszędzie i nigdzie”. Żadnemu twórcy nie udało się tak doskonale połączyć elementów współczesności z przeszłością. Film robi wrażenie scenografią i kostiumami. Zdjęcia kręcone były w EUR (Esposizione Universale di Roma), dzielnicy Rzymu wybudowanej przez architektów Mussoliniego, a także w ruinach willi Hadriana, w Termach Karakali i w Koloseum. I choć kostiumy sado-maso i dyskotekowe wtręty mogą sugerować adaptację niskich lotów, to nic bardziej mylnego. Julie Taymor udało się sprawić, że Tytus Andronikus z Anthonym Hopkinsem w roli głównej to jedno z tych dzieł współczesnego kina, którego szybko się nie zapomina. Reżyserka kilka lat później sięgnęła po jeszcze jeden dramat Szekspira – Burzę, główną rolę męską zamieniając na kobiecą. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na jeszcze inną luźną adaptację tego dramatu, której w Księgach Prospera podjął się wizjoner i ekscentryk kina artystycznego Peter Greenaway.\nBłoto, mgła i krew\nNa tym tle Makbet w reżyserii Justina Kurzela jest dziełem, które można umiejscowić pomiędzy tradycyjnymi adaptacjami a tymi, które zalicza się do kina artystycznego. Mówi się, że to film dla fanów Gry o tron. Taka akcja reklamowa może jednak tylko zaszkodzić dziełu, sugerując płycizny i kicz. Nic z tego. Reżyser przyznaje, że chciał dramat Makbeta uwspółcześnić poprzez pogłębioną psychologię. I tak jego Makbet po powrocie z okrutnych bitew cierpi na zespół stresu pourazowego. Jego żona zaś, po utracie dziecka szuka ucieczki w chciwości władzy i stanowisk. Film zachwyca niepokojącymi szkockimi krajobrazami, statycznymi scenami, oszczędnym aktorstwem i świetną muzyką. Obecny w nim naturalizm nie jest przesadzony, mimo wrażenia, że nawet błoto pod stopami bohaterów przesiąknięte jest krwią. Monochromatyczne kadry zakłóca tylko jej czerwień.\nAutorem zdjęć jest Adam Arkapaw, australijski operator, który jest także autorem zdjęć do seriali True Detective i Top of the Lake Jane Campion. W obu serialach obraz i sposób filmowania odgrywały dużą rolę w budowaniu klimatu. Podobnie jest i tutaj. Zło, które opętało Makbeta i jego żonę, nie pozwalając zaznać im spokoju, wydaje się nie mieć końca. Wizja Kurzela coś w sobie ma, choć niektórzy krytycy uważają, że jest nieszekspirowska. Nie wiem, jak rozumieją ową „szekspirowskość” i czym jest dla nich duch Szekspira. Kurzel tekst potraktował swobodnie, gdzieniegdzie manipulując nim – to oczywiste. Aktorzy mówią Makbetem trochę poszatkowanym, ale jest to jednak jak najbardziej Makbet z pięknym szekspirowskim wersem.


Uczniowie jezuickich instytucji edukacyjnych w Galicji w XIX wieku Beata Topij-Stempińska - informacje o książkach, sklep, księgarnia internetowa\n77,70 zł\t53,61 zł\nPublikacja powstała w krakowskim ośrodku naukowym skupionym przy Akademii Ignatianum, posiadającym wybitne osiągnięcia w zakresie badań nad historią edukacji w Polsce, a zwłaszcza szkolnictwa jezuickiego. Autorka prowadzi od lat szeroko zakrojone badania naukowe poświęcone tej problematyce. Obecnie podjęła się niełatwego zadania przedstawienia portretu zbiorowego uczniów jezuickich instytucji edukacyjnych działających w Galicji w XIX wieku. […] Jej rozprawa stanowi istotny wkład w studia nad historią polskiego szkolnictwa.\nPotencjalnymi jej adresatami mogą być przede wszystkim środowiska naukowe badaczy przeszłości edukacyjnej. Ponieważ praca zawiera dużą liczbę odniesień źródłowych, może się stać punktem wyjścia do dalszych badań, zwłaszcza nad dziejami szkolnictwa niepublicznego na ziemiach polskich. Z monografii skorzystają również studenci kierunków humanistycznych i społecznych, zwłaszcza historii i pedagogiki.\nRozprawa posiada charakter nowatorski, bowiem w literaturze polskiej istnieje stosunkowo niewiele monografii poświęconych zbiorowościom uczniowskim. W odniesieniu do szkół jezuickich funkcjonujących w Galicji w XIX wieku opracowań takich całkowicie brak. Portret zbiorowości uczniowskich szkół jezuickich został ukazany na tle uwarunkowań zewnętrznych, tj. sytuacji, demograficznej i społeczno-politycznej Galicji, jak i wewnętrznych, tkwiących specyficznych cechach omawianych placówek szkolnych. Takie szerokie ujmowanie zagadnień pozwoliło Autorce lepiej zrozumieć, a następnie ocenić badane zjawiska.\nAutorka podęła próbę przeprowadzenia charakterystyki socjologicznej i pedagogicznej badanych grup uczniowskich według kryterium przynależności społecznej i zawodowego ich rodziców. Ważne poznawczo są też analizy dotyczące przynależności wyznaniowej, narodowościowej i społecznej uczniów szkół jezuickich. Stanowią one przyczynek do ustalenia aspiracji kształceniowych poszczególnych grup społeczeństwa galicyjskiego. Pozwalają na udzielenie odpowiedzi, na ile szkoły jezuickie miały charakter demokratyczny, a na ile elitarny. Ważne są też rozważania dotyczące dalszych dróg życiowych absolwentów, bowiem dają one obraz kształtowania się modelu społeczeństwa ludzi kształcących się. Dzięki takim badaniom mogą być weryfikowane dotychczas głoszone poglądy o Galicji jako kraju ogarniętym ciemnotą i zacofaniem.


1. Stadazar - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > serce i układ krążenia > nadciśnienie tętnicze > Stadazar\nDostępne dawki: 50 mg, tabletki powlekane, 28 szt\nOpis i skład produktu Stadazar\nLek na receptę w leczeniu nadciśnienia tętniczego.\nDziałania niepożądane są zwykle łagodne i przemijające i nie powodują konieczności przerwania stosowania leku. Bóle i zawroty głowy, zmęczenie i osłabienie, kaszel, ból brzucha, bóle w klatce piersiowej, obrzęki, zaburzenia pracy serca, kurcze mięśniowe, biegunka, nudności, niestrawność, bezsenność, przekrwienie śluzówki nosa, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenia gardła, zatok obocznych nosa. Występowanie po zastosowaniu leku działań niepożądanych takich jak np. zawroty głowy, senność (działania niepożądane obserwowane zwykle na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki), stwarza niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem pojazdów i obsługą maszyn.\nGdy masz nadwrażliwość na losartan lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek. Gdy przyjmujesz inne leki obniżające ciśnienie krwi. Leki moczopędne oszczędzające wydalanie potasu oraz preparaty zawierające potas stosowane razem z losartanem mogą nadmiaru potasu w surowicy krwi (hiperkaliemii) . Ponadto należy poinformować lekarza o wszystkich ostatnio przyjmowanych lekach, nawet tych dostępnych bez recepty. Gdy jesteś lub przypuszczasz, że jesteś w ciąży lub karmisz piersią. Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią.\nStadazar tańszy zamiennik\nStadazar czy działa\nnadciśnienie lek na nadciśnienie choroby serca leczenie nadciśnienia tętniczego wysokie ciśnienie krwi dieta na nadciśnienie mam problemy z ciśnieniem uderzenie gorąca\nOpinie o Stadazar\nDodaj opinię o Stadazar


Cudowny chłopak. Wszyscy jesteśmy wyjątkowi - Palacio R.J. | Polska Księgarnia UK\n„Cudowny chłopak“ to wzruszająca i pełna ciepła opowieść o Auguście Pullmanie, zwykłym chłopcu o niezwykłej twarzy. Sprzedana w liczbie przeszło 6 milionów egzemplarzy powieść R.J. Palacio weszła już do klasyki współczesnej literatury, zdobywając serca kolejnych czytelników. Na fali międzynarodowego sukcesu wydawca książki postanowił wyjść naprzeciw oczekiwaniom najmłodszych czytelników i opowiedzieć tę niezwykle inspirującą historię na nowo – tym razem z ilustracjami. Ich autorką jest R.J. Palacio, dla której książka „Wszyscy jesteśmy wyjątkowi“ stanowi debiut ilustratorski. To pełna przygód historia Augusta i jego czworonożnej przyjaciółki, suczki o imieniu Daisy.\nR.J. Palacio pokazuje i młodszym, i starszym czytelnikom, jak żyć w świecie Auggiego, w którym chłopiec, choć czuje się jak jego rówieśnicy, zawsze jest postrzegany jako ktoś, kto nie pasuje. „Wszyscy jesteśmy wyjątkowi“ to opowieść o Auguście, ale tak naprawdę dotyczy nas wszystkich. W końcu każdy z nas marzy o tym, by zostać zauważonym i by inni lubili nas za to, jacy jesteśmy. „Cudowny chłopak. Wszyscy jesteśmy wyjątkowi“ to doskonała książka, która może stać się pretekstem do rozmowy rodziców z dziećmi o empatii i zrozumieniu drugiego człowieka.


Krystyna Łybacka pyta Donalda Tuska o CBA oraz księży - Gloswielkopolski.pl\nKrystyna Łybacka pyta Donalda Tuska o CBA oraz księży\nŁukasz Cieśla, Krzysztof M. Kaźmierczak\n- Dlaczego CBA nie wyjaśnia zarzutów o łamanie prawa przez księży katolickich? - dopytuje w swojej interpelacji poznańska posłanka SLD Krystyna Łybacka. Kup prenumeratę cyfrową Głosu Wielkopolskiego\nKilka dni temu skierowała ją do premiera Donalda Tuska, a podstawą stał się artykuł w "Polsce Głosie Wielkopolskim" z 30 kwietnia. Opisaliśmy w nim przypadki, gdy CBA nie wyjaśniało treści doniesień wskazujących na przestępstwa popełniane przez księży. Chodziło o rzekome oszukiwanie fiskusa oraz oskarżenia pod adresem jednego z biskupów o branie łapówek. W zamian miał przydzielać "lepsze" parafie. W tym drugim przypadku doniesienie do CBA złożył jeden z księży.\nRzecznik biura Jacek Dobrzyński powiedział nam, że agenci badają doniesienia tylko wtedy, gdy dotyczą funkcjonariuszy publicznych. A księża nimi nie są. Nieoficjalnie mówi się jednak o niechęci wśród pracowników organów ścigania do "zadzierania" z duchownymi.\n- Kościół zajmuje szczególne miejsce w naszej kulturze, a księża są postrzegani przez wielu ludzi jako punkt odniesienia, jak należy się zachowywać. Dlatego podejrzenia wskazujące na ich nieetyczne, a wręcz przestępcze działania, są bardzo groźne - argumentuje Krystyna Łybacka. - A stwierdzenie rzecznika CBA stawia pod znakiem zapytania sens istnienia tej formacji - dodaje.\nPoznańska posłanka zwraca jednocześnie uwagę, że księża również podlegają pod polskie prawo. Powinni odpowiadać więc za swoje czyny tak samo, jak inni obywatele. Premier ma 21 dni na udzielenie pisemnej odpowiedzi na interpelację Krystyny Łybackiej.


iPhone 8 z iOS 11 - projekt | ThinkApple\nSlah przeprojektował więc ekran blokady, centrum sterowania oraz interfejs powiadomień, Siri i połączeń przychodzących. Projektant chciałby też, żebyśmy z centrum sterowania mieli dostęp do pełnych list utworów, a nie tylko do obecnie odtwarzanego kawałka.\nWszystko rozgrywa się oczywiście na czarnym tle, bo – jak wiemy – ekran OLED zużywa mniej energii od wyświetlacza LCD przede wszystkim wtedy, kiedy wyświetla ciemne barwy.\nPremiera iPhone’a 7s, 7s Plus oraz iPhone’a 8/X spodziewana jest we wrześniu. Najprawdopodobniej wtedy Apple udostępni też iOS 11, ale zaprezentuje go wcześniej – podczas czerwcowej WWDC 2017.\nZobacz inne koncepty:\nSzklany iPhone 8/X z ekranem AMOLED, USB-C, skanerem tęczówki\niPhone 8 z Touch Barem, USB-C i szybkim ładowaniem\nCeramiczny iPhone 8\nŹródło: Moe Slah (Youtube)\nTagi: iOS 11, iphone 2017, iPhone 8, iphone 8 z ios 11, iphone oled, nowy iphone, oled, wwdc 2017


Jak prawidłowo wysuszyć ubrania - porady - Porady domowe - Polki.pl\nJak prawidłowo wysuszyć ubrania - porady\nJak sobie poradzić z przemoczonym płaszczem, rękawiczkami, butami, torebką i szalikiem?\nWeronika Kwaśniak / 17.10.2014 06:59\nNawet parasol nie zawsze uchroni nas przed jesienną pluchą. Często także się nam zdarza przemoczyć buty. Niektóre elementy garderoby są wyjątkowo podatne na zniszczenia - podpowiadamy, jak suszyć odzież i dodatki, aby ich nie zniszczyć!\nJak wysuszyć przemoczony płaszcz?\nW wysuszeniu płaszcza pomoże żelazko. Lekko przemoczony powieś na wieszaku w przewiewnym miejscu. Mocno przemoczony rozłóż na grubym kocu na stole lub podłodze i osusz gorącym żelazkiem, dotykając go przez bawełnianą lub lnianą ściereczkę.\nJak osuszyć rękawiczki?\nNie wyżymaj zmokniętych rękawiczek! Zarówno skórzane (bez względu na rodzaj skóry), jak i wełniane, osusz ręcznikiem i powieś z dala od źródła ciepła. Gdy na skórze powstały zacieki, przewróć rękawiczki na lewą stronę i upierz w chłodnej wodzie z szamponem do włosów. Po wysuszeniu wetrzyj odrobinę gliceryny, aby je zmiękczyć.\nJak uratować przemoknięte buty?\nButy najlepiej suszyć powoli. Co to oznacza w praktyce? Oczyść obuwie z błota, zanim zaschnie. Użyj w tym celu lekko wilgotnej, często płukanej ściereczki, aby ich nie zamoczyć jeszcze bardziej. Włóż do środka dobrze wchłaniający wilgoć papier, susz w przewiewnym miejscu, z dala od grzejników. Nasmaruj tłustą pastą.\nJak wysuszyć torebkę?\nPrzemoczoną torbę wypchaj papierem. Mokrą zamszową torebkę, zwłaszcza jeśli jest pochlapana błotem, wyczyść szczotką do tego rodzaju skóry z gumowymi kolcami (ok. 8 zł). Następnie wypełnij gazetami i wysusz w temperaturze pokojowej. Torebkę ze skóry gładkiej przetrzyj szmatką, wysusz tak jak tę z zamszu i zaimpregnuj preparatem do skóry.\nJak osuszyć przemoknięty szalik i czapkę?\nNie odwirowuj mokrej czapki i szalika! Gdy deszcz mocno je przemoczył, upierz je w płynie do wełny. Do ostatniego płukania dodaj płyn elektrostatyczny lub 3 łyżki octu na miskę wody. Dodatek octu jest wskazany szczególnie do dzianin, które farbują. Nie wiruj w pralce, bo powoduje to mechacenie. Susz rozłożone na ręczniku.\nCo robić, gdy zamokną dokumenty i pieniądze?\nW czasie ulewy dokumenty lub pieniądze mogą ulec zawilgoceniu nawet w plastikowej lub skórzanej torbie. Można je łatwo uratować! Wykorzystaj papierowe ręczniki lub białą bibułę. Powkładaj je między kartki, a banknot umieść między ręcznikami. Przyciśnij ciężkim przedmiotem. Po kilku minutach zmień ręczniki lub bibuły na nowe. Czynność tę powtarzaj kilka razy. Lepiej nie suszyć dokumentów ani pieniędzy suszarką do włosów lub na grzejniku, bo kartki się pofałdują.\nZobacz inne ważne porady:\nJak wyczyścić białe buty - porady\nTagi: Porady domowe, buty, deszcz, ubrania\nJak dbać o zmywarkę - najważniejsze zasady


7 minut w 18. drużynie Championship. Bolesna weryfikacja naszej gwiazdki - weszlo.com\nOpublikowane 19.09.2019 14:27 przez\nNie powiemy, że z wypiekami na twarzy śledzimy losy wszystkich obcokrajowców, którzy na dłuższą lub krótszą chwilę wbili do naszej ligi, a teraz szukają szczęścia gdzieś indziej. Nie, o większości z nich w zasadzie chcielibyśmy zapomnieć na zawsze, bo nie są warci zajmowania miejsca na naszych twardych dyskach. Są jednak wyjątki i jednym z nich jest Joel Valencia, który dwa miesiące temu zamienił Piast Gliwice na angielskie Brentford.\nI co tu dużo mówić – to przykra sprawa, ale wiele wskazuje na to, że tytuł najlepszego zawodnika naszej ligi, który poprowadził swój zespół do historycznego tytułu, nawet w tak przeciętnym klubie znaczy bardzo niewiele. By nie powiedzieć gorzej – że w Anglii, również na przedmieściach Londynu, głęboko gdzieś mają zdobywane u nas laury.\nO taki wniosek nietrudno, gdy popatrzymy na to, ile szans w Brentford dostaje zawodnik urodzony w Ekwadorze. Tu nie ma zbyt wiele liczenia, więc pozwólcie, że przedstawimy wam to kolejka po kolejce:\n– poza kadrą z Birminigham,\n– na ławce z Middlesbrough,\n– poza kadrą z Hull City,\n– poza kadrą z Leeds United,\n– poza kadrą z Charltonem,\n– 7 minut z Derby County,\n– na ławce z Preston.\nDo tego dochodzi wyjściowy skład w spotkaniu EFL Cup z Cambridge United, ale to spotkanie działa raczej na niekorzyść zawodnika Piasta – „Pszczoły” odpadły po rzutach karnych z ekipą, która na co dzień gra dwa ligi niżej. Zresztą właśnie po tym, rozegranym w połowie sierpnia meczu Valencia wypadł poza meczową kadrę, choć wydawało się, że w osiemnastce będzie się mieścił.\nJak ustaliliśmy, nie chodzi tu o żadne poważniejsze kwestie zdrowotne, już uraz, który Valencia zgłaszał w końcówce pobytu w Gliwicach, był sprawą mocno naciąganą. Po prostu trener Thomas Frank nie ceni jego umiejętności zbyt wysoko. Trochę łatwiej byłoby przejść nad tym do porządku dziennego, gdyby jeszcze Brentford dawało radę. No ale nie daje – zespół Valencii zdobył ledwie siedem punktów w siedmiu meczach, a najbardziej żenujący jest z tego ofensywy bilans – ledwie pięć strzelonych goli (z czego trzy w jednym tylko meczu z Derby).\nAle nawet w takich okolicznościach i w takim miejscu nikt w Valencii nie widzi potencjalnego zbawienia. Niby człowiek wiedział, że tak do najlepszego gracza w naszej lidze w poprzednim sezonie podchodzą, bo wyłożyli za niego tylko dwie bańki (w samym letnim okienku w Brentford zrobili siedem wyższych transferów), a jednak trochę się łudził, iż będzie inaczej.\nTytułem puenty, bo dostrzegamy pewien związek – jeśli Jerzy Brzęczek ma czelność deprecjonować rozgrywki Championship, to piłkarzy z Ekstraklasy chyba w ogóle nie powinien brać pod uwagę przy powołaniach.\nBrentford FC Joel Valencia


Wasze sposoby na szybszą naukę - Strona 6 - Klub\nSłyszałam coś kiedyś o hipnozie, ale ja sama chyba nie bardzo wierzę w takie metody, chociaż są one podparte badaniami naukowymi i jak tak się o tym czyta, to wszystko wydaje się całkiem logiczne w sumie...:-) Metoda ta jest oparta na twierdzeniu, że za nasze zdolności koncentracji, pamięci i motywacji do nauki jest odpowiedzialna nasza podświadomość:-) Dzięki niej mammy możliwość długofalowego pamiętania uczonych informacji oraz utrzymywania wysokiej koncentracji i motywacji.\nSłyszałam wiele pozytywnych opinii o przyjmowaniu środków nootropowych, które działają wspomagająco na mózg i koncentrację. One wspomagają też dobry nastrój, poprawiają sen ale przede wszystkim - sprawdzają się w przypadku, gdy mamy dużo pracy czy nauki.\nSpokój i robienie notatek\nDla mnie sposobem na szybką naukę jest posiadanie kogoś kto mnie do tego zmotywuje. I jest to na prykład grupa. Zawsze chce być najlepsza, więc rywalizacja to mój najsilniejszy napęd w tempie do nauki! Mam zamiar ponownie to wykorzystać na kursie jakiegoś nowego języka obcego. Trafiłam na taką stronkę http://www.akcent-poznan.com.pl/. Mam nadzieję, że tam grupy też będą miały takie podejście jak ja i nauczę się dużo i szybko!\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Katya111\nWyślij email do Katya111\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest Katya111\nMoże środki nootropowe? Ich potencjał już dawno odkryto, a ich celem jest m.in. poprawa pamięci i koncentracji, polepszenie zdolności do nauki,\nwzrost dobrego samopoczucia, wzrost motywacji i kreatywności. Nootropy dobrze działają na poprawę jasności, poczytajcie zresztą http://www.nootropicmind.pl/\nja muszemiec kogos z kim moge sie uczyc, z kim bede mogla powtarzac material. aktualnie ucze sie angielskiego z tutlo i to swietna sprawa bo nauka obdywa sie w domu przez neta ale mam lektora z ktorym powtarzam i utrwalam material.\nLiceum to ważna szkoła i też trzeba znaleźć dość dobrą, żeby się odpowiednio przygotować do matury. Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące nr 6 przy ul. Bacha ma dobre opinie i sporo osób tutaj chodzi. Jednak od poziomu nauczania w szkole dużo zależy.\nCzy Wam, jako rodzicom jest znana platforma https://odrabiamy.pl/ ? Zastanawiam się, czy za jej pośrednictwem moje dziecko nauczy się czegoś więcej? Ma kłopot z matematyką i jeszcze z 2 innymi przedmiotami. Chciałabym, aby mój syn potrafił robić dodatkowe zadania, aby wszystko sobie utrwalać. Połączyłabym to jakoś z zabawą i ciekawostkami, aby bardziej go zachęcić.\nOstatnio edytowane przez sara898 : 25-05-2019 o 11:27.\nNa mnie działa wizualizacja. Wyobrażanie sobie w myslach to czego się uczę i wtedy lepiej wchodzi. Ale do języka wolałabym i tak samą praktykę. Mówić mówić mówić! Fajnym sposobem jest właśnie wejście na głęboką wodę od razu. Słyszałam, że Angloville własnie w taki sposób prowadzi swoje kursy.\nw Angloville maja takie szybkie kursy angielskiego na których można się bardzo dużo i szybko nauczyć angielskiego, rozmyślam nad Angielska wioska żeby zapisac rodzine ale zbieram jeszcze informacje


Poidła | e-hodowca.com\nLa Buvette (14)\n65,00 zł - 850,00 zł (47)\nwybierz Aesculap Agricall AKO COMFYCOW Corral Covalliero EUTRA Farma GAUN horizont Rolos Kerbl Knipex La Buvette Lister Milky MooCall Novital Rheintechnik SUEVIA Trim-tec VINK Zill\nBudka dla cieląt Master Plus z wygrodzeniem\n2 650,00 zł 2 349,00 zł\nPoidło wannowe dwukomorowe SUEVIA WT80 z zaworem pływakowym\nAbsolutną podstawą w hodowli bydła jest zapewnienie zwierzętom stałego dostępu do wody pitnej. Wie o tym każdy hodowca, dlatego jeśli chcesz stworzyć odpowiednie miejsce dla swoich krów czy cieląt, w którym będą one mogły zaspokoić pragnienie, poznaj naszą ofertę specjalnych poideł. Proponujemy produkty przeznaczone do pojenia bydła wykonane z wytrzymałych materiałów wysokiej jakości, dzięki czemu będą służyć Tobie oraz Twoim zwierzętom przez długi czas. Zachęcamy do zapoznania się z asortymentem!\nSzeroki wybór poideł pastwiskowych, pływakowych i nie tylko\nW ofercie naszego sklepu znajdziesz różnorodne poidła, dzięki którym zagwarantujesz bydłu wodę zarówno w oborze, jak i na zewnątrz, bez względu na porę roku. Proponujemy między innymi nowoczesne modele podgrzewane odporne na zamarzanie, znakomicie sprawdzające się nawet podczas najmroźniejszych zim. Ponadto znajdziesz u nas również wannowe poidła pastwiskowe, które bez trudu przymocujesz do podłoża, a także pojemne produkty pływakowe. To nie wszystko — sprawdź, co jeszcze przygotowaliśmy!\nPoidło niezamarzające Kerbl, dwukomorowe\nPoidło podgrzewane Lakcho 2 80 W\nPoidło miskowe żeliwne N20 z przyłączem do beczki\nPoidło pastwiskowe Biglac 55T\nPoidło podgrzewane z zaworem rurkowym H10, 80 W\nPoidło żeliwne z językiem żeliwnym i hamulcem\nKabel grzejny 18 m z termostatem, przewód grzewczy\nKabel grzejny 24 m z termostatem, przewód grzewczy\nKabel grzejny 37 m z termostatem, przewód grzewczy\nKabel grzejny 49 m z termostatem, przewód grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 1 m grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 12 m, przewód grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 14 m, przewód grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 2 m grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 4 m grzewczy\nKabel grzejny z termostatem 8 m grzewczy\nSpecjalistyczne akcesoria do poideł podgrzewanych\nElektryczne poidła podgrzewane cieszą się coraz większą popularnością wśród hodowców bydła, którzy stawiają na nowoczesne, efektywne rozwiązania. W naszym sklepie chcemy zaś wychodzić naprzeciw oczekiwaniom Klientów — poza zbiornikami do pojenia oferujemy również akcesoria do nich. Wśród produktów znajdziesz na przykład niezawodne kable grzejne różnej długości, transformatory mogące obsługiwać kilka podgrzewanych poideł jednocześnie czy stojaki w postaci rur termoizolacyjnych.\nPoidła wannowe, kable grzejne, transformatory — zapraszamy do zakupów!\nWiadro do pojenia cieląt? A może poidło podgrzewane? W naszym sklepie znajdziesz wszystko to, co niezbędne do zapewnienia bydłu dostępu do wody pitnej. Proponujemy solidne produkty sprawdzonych marek, które wyróżniają się doskonałą trwałością, a także praktycznością. Dzięki temu hodowla stanie się dla Ciebie znacznie prostsza, a zarazem efektywniejsza. Złóż zamówienie już dziś!


Instrukcje jak wyłączyć aktualizację systemu Windows 7\n587 Shares 1519 views\nDziś będę mówić o tym, jak wyłączyć Windows Update 7, najprostszy sposób. Będziemy patrzeć na każdym etapie procesu. Wtedy będziesz w stanie wyprodukować akcję (bez żadnych trudności i w ciągu kilku minut). Aby to zrobić, nie mają zastosowania do usług specjalistycznych lub zadzwoń kapitanowi jego domu. Pozwoli to zaoszczędzić pieniądze. I w wielu sytuacjach i cennego czasu, który byłby spędził czekając na pana. I dowiedzieć się, jak zrobić coś pożytecznego – zawsze przyjemność. Dobrze, idziemy ćwiczyć!\nUzyskać odpowiedzi na pytania dotyczące sposobu usuwania uaktualnienia systemu Windows 7, to raz na zawsze pozbyć się uciążliwego systemu wiadomości pop-up, które okresowo wymagać uaktualnienia komponentów. konieczna jest również w tych przypadkach, gdy komputer lub laptop jest zainstalowany nielicencjonowanych wersji systemu. W ten sposób można zabezpieczyć się od tego, co zostanie pobrana i zainstalowana aktualizację, która wykryje ten fakt i dalszego wykorzystywania systemu niemożliwe. Niewiele osób chce następnie naprawić usterkę (lub ponowna instalacja windose ponownie, zwłaszcza, że czasami prowadzi do utraty cennych informacji.).\nOczywiście, jeśli masz czas i chęć do okresowej aktualizacji ich siedem, to będzie tylko na plus. W tym przypadku, nie należy szukać odpowiedzi na pytanie o jak wyłączyć aktualizację systemu Windows 7. Umożliwia to system do pobierania różnych aplikacji, który będzie naprawić wszystkie rodzaje błędów popełnianych przez programistów raz. Aplikacji, aby zapewnić bezpieczeństwo systemu, będzie również zawierać najnowszych ulepszeń i zmian. Ale jeśli tego nie rozumieją, albo po prostu nie ma czasu, aby to zrobić, to lepiej, aby wyłączyć.\nTak, mówimy o tym, jak odinstalować aktualizację systemu Windows 7. Aby to zrobić, wykonaj następujące czynności serii absolutnie prostych krokach. Pierwszą rzeczą, którą muszą zrobić – wywołanie menu „Start”, w którym należy otworzyć panel sterowania komputera. Wtedy, gdy otwieramy okno prawe, trzeba znaleźć i uruchomić zakładkę zatytułowaną „Centrum windose aktualizacji.” Musi być wybrany ustawienie parametru. Właśnie w tym momencie konieczne jest, aby wyłączyć sprawdzanie dla ważnych aktualizacji.\nPo tym wszystkim, że jest zrobione i zatwierdzamy przyciskiem „OK”, to nie będzie już zaskoczony, jak wyłączyć aktualizację systemu Windows 7. Będą już nie przeszkadza ci od teraz. Można zapomnieć o czarny ekran z napisem w prawym dolnym rogu kopii systemu operacyjnego nie mógł być badany pod kątem autentyczności! Zgadzam się, że to bardzo przydatne!\nTak, tylko to, czego nauczyłem się, jak wyłączyć aktualizację dostępną w systemie Windows 7. Położyłem się dla ciebie wszystkie punkty procedury. Powodzenia! Wszystko na pewno się uda! Jeśli nagle coś było jasne – to jest możliwe, aby wydrukować materiał wysokości rodzaju ściągawkę, która pozwoli z pełnym zaufaniem do dokonania niezbędnych czynności!\n169 shares 6077 views\nJak zmienić datę w-urządzenia z systemem Android?\n154 shares 7816 views\nJako „windose 7” obejmują BIOS i zobaczyć główne parametry i ustawienia\n493 shares 1889 views\nJak wykonać kopię zapasową systemu Windows 7, bez żadnych zewnętrznych programów\n371 shares 4389 views\nJak utworzyć połączenie LAN: Informacje podstawowe\n168 shares 7957 views\n232 shares 4117 views\n845 shares 9766 views\n820 shares 7943 views\n159 shares 5228 views\n226 shares 1413 views\n345 shares 5522 views\n887 shares 5127 views\nPamięć wirtualna PC\nOS "Linux". Co jest rosyjski „Linux”: opis, dane techniczne i opinie\nJak skonfigurować sieć w systemie Windows 7\n„Windose 10”: Czy warto instalacji? System operacyjny dla komputerów osobistych


SZTUKA IRLANDZKA I ANGLOSASKA CZ. II\nZ Irlandii pochodzą również niektóre z najdawniejszych przykładów rzeźby średniowiecznej. Są to krzyże bardzo szczególnego rodzaju: koło, od którego rozchodzą się ramiona krzyża. W VIII w. w Irlandii środkowej krzyże z Ahenny, z Killamery, Kilreas mają dekorację składającą się ze spiral wytłaczanych, z plecionek o cienkiej kresce, ze scen polowań na jelenie i epizodów wojennych. Poczynając od IX w. więcej miejsca zajmują sceny religijne (krzyż z Monasterboice, ok. r. 910). W XI w. ornament wysunie się znowu na pierwsze miejsce.\nNajważniejsze wydarzenie w historii Kościoła wczesnego średniowiecza – nawrócenie Anglosasów – nie mogło nie pozostawić śladów również w sztuce. Było to dzieło benedyktynów rzymskich, kierowanych przez opata Augustyna, który w r. 597 założył arcybiskupstwo w Canterbury. Chociaż Celtowie nie uczestniczyli w tej akcji, a nawet patrzyli na nią bardzo niechętnym okiem, jakby przykra była dla nich myśl, że ich prześladowcy mogą również osiągnąć zbawienie, w sztuce anglosaskiej krzyżują się wpływy celtyckie i rzymskie. Tak więc w dziedzinie architektury za przykładem Rzymu budowano kościoły kamienne. Augustyn zbudował w Canterbury bazylikę pod wezwaniem Zbawiciela, na wzór bazyliki lateraneńskiej. Wilfrid wznosił wspaniałe kościoły w swoich opactwach Ripon i Hexham. Sprowadzano murarzy i szklarzy z kontynentu. Były tam wyroby złotnicze i złote hafty. Rękopisy natomiast były pochodzenia irlandzkiego. Rękopisy z Northumberland były z nimi prawie identyczne, chociaż plecionka bardziej giętka w mniejszym trochę stopniu starała się sprowadzić figurę ludzką do roli ornamentu. Plecionki te naśladowano szeroko na kontynencie za pośrednictwem Ewangeliarza w traktowaniu postaci ludzkiej i w kompozycji stronic łączy ona manierę irlandzką z wpływami bizantyńskimi i -klasycznymi (Codex Aureus, około r. 790, Sztokholm).\nAnglia wywierać będzie głęboki wpływ na dalszy rozwój sztuki Zachodu. Stamtąd w dużym stopniu wywodzić się będzie renesans karoliński. Miniatura irlandzka oddziaływać będzie na miniaturę karolińską, a nawet romańską, dostarczy ona również rzeźbie romańskiej pewnych elementów ze swego stylu ornamentalnego.


Wiele smutnych ranków - Highliving\nStrona główna Z bliska Wiele smutnych ranków\nW czasach nasilenia strachu przed atomową zagładą świata powstało powiedzenie „morning after” (ranek po). Określało paraliżujący strach następnego dnia po ataku jądrowym. Zgliszcza miast, chmury radioaktywnych pyłów, zabici bądź straszliwie okaleczeni ludzie. A nade wszystko – wszechogarniająca bezradność i świadomość, że niczego nie można zmienić.\nPo upadku komunizmu zagrożenie atomowe na świecie bardzo zmalało. Powstały jednak następne, mniej drastyczne, ale też niepokojące i grożące wieloma „rankami po”. My właśnie wkroczyliśmy na taki szlak. Nikt nie wie, kiedy się skończy i co będzie po drodze. Choć jedno jest pewne: będzie nam źle.\nWynik wyborów prezydenckich oficjalnie potwierdził to, co widać było gołym okiem. Polska została rozłamana na dwie połowy. Nawet jeśli na mapie widać przewagę Rafała Trzaskowskiego (10 województw do 6) nad Andrzejem Dudą, liczby są jednoznaczne. Naprzeciwko siebie stanęły 10-milionowe armie zwolenników każdego z nich. Jedna pod patriotycznym sztandarem uważa tych drugich za zdrajców, służących obcym interesom i źle życzących Polsce. Ci z kolei są zdania, że „patrioci” to mentalni prostacy, tkwiący w XIX-wiecznych nastrojach, oderwani od współczesnego świata. Dwie kompletnie różne, wrogie planety.\nBardzo toksyczna jest ta wrogość. Linię podziału równie trudno przekroczyć jak niedawno obalony mur berliński. Przebiega przez ciasne mieszkania ludzi ubogich i pałacyki bogaczy. Dzieli rodziny i do niedawna przyjaźniące się grupki. Zakłóca harmonię małżeństw i spoistość grup współpracowników. Niszczy i paraliżuje.\nBezsensownie podzieleni musimy budować przyszłość własną i Polski w niepewnym, rozedrganym świecie. Sypią się w nim doktryny polityczno- ekonomiczne i państwa, które je wyznawały. Ameryka ma wielkie kłopoty z sobą, Rosja – też, dodatkowo powiększone o ciężką zapaść gospodarczą. Europa chciałaby zbudować status supermocarstwa, ale różni ambitni politycy bez wyobraźni ciągną ją w przeciwstawne strony. Niektóre państwa europejskie straciły, jak się wydaje, wizję tego, co można i trzeba osiągnąć. Wielka Brytania jest najlepszym przykładem. Z kolei agresywny, przeludniony Trzeci Świat poszukuje sposobu na życie w sytuacji, kiedy wszystkiego braknie: od żywności i wody po najprostsze lekarstwa.\nMy jesteśmy zaplątani w XIX-wieczne pojęcia i definicje. Usiłujemy przywrócić stosowanie lamp naftowych do operowania chmurami danych komputerowych. Nie ma ani czasu, ani chęci, ani możliwości organizacyjnych, ani też chyba ludzi do podjęcia rzeczowej debaty nad tym, co dalej.\nFundamentem wszystkiego jest gospodarka. Dzięki sporej obecności inwestorów zagranicznych, jako tako funkcjonuje. Rozwija się jednak w tempie i w sposób, które wykluczają nasze dojście do poziomu rozwiniętych państw europejskich. A takie mamy ambicje.\nBezmyślnie i nieodpowiedzialnie dokonany podział Polski na dwie wrogie sobie części nigdy nie udał się najeźdźcom i okupantom. Jestem pewien, że historia wyda miażdżący wyrok na ten czas, w którym to się stało i umacnia. Animatorzy tego procesu będą jednoznacznie potępieni. Pocieszanie się przyszłymi wyrokami historii jest jednak równie bezsensowne co próby reanimacji dawno zamkniętych spraw.\nOd lata ubiegłego roku (kampania wyborcza) przez jesień i zimę (sprawa Banasia, dalszy demontaż państwa), przez inwazję wirusa i zdyszane wybory prezydenckie, przez rok nikt nie tknął spraw gospodarki. Lansowano wprawdzie „ambitne” inwestycje: przekopanie Mierzei Wiślanej czy port lotniczy w Baranowie, ale to sfera chorej propagandy, nie gospodarka. Natomiast o modelu gospodarczym nie mieliśmy czasu ani sposobności porozmawiać. A naprawdę jest o czym.\nJeśli nie stworzymy własnej niszy ekonomicznej, świetnie funkcjonującej i produkującej znaczną wartość dodaną, nie mamy szansy na konkurowanie z nikim. Skoro potrafimy zarżnąć prestiżową, wspaniale budującą nasz wizerunek stadninę koni arabskich w Janowie Podlaskim, to znaczy, że nie możemy marzyć o żadnej poważnej operacji strategicznej. Państwową gospodarką kierują partacze bez wykształcenia, doświadczenia i obycia międzynarodowego. Gospodarka prywatna jest za wątła, żeby stworzyć coś skutecznego w skali światowej, a tylko takie produkcje czy koncepcje dają wielkie zyski. Pozostanie nam zatrudnienie we własnych lub zagranicznych firmach, w których pracownicy zarobią na wyżywienie rodziny, rachunki, pokrycie najprostszych potrzeb życiowych. Dobrobytu w skali społecznej na pewno nie zbudują.\nWynik wyborów prezydenckich zaostrzy konflikt dwóch zwalczających się wielkich grup społecznych. Trudno będzie coś rozsądnego i trwałego zbudować. Czeka nas wiele smutnych ranków.\nPoprzedni artykułNumer 82\nNastępny artykułBędzie ruch


KOTYlion – z miłości do kotów » Blog Archive » Adoptusie. Irina\nIrina ma 1,5 roku i urodę kociej modelki. Przy pierwszym kontakcie jest trochę nieśmiała, ale kiedy już zaufa – z radością przyjdzie na porcję pieszczot, a i kolanami opiekuna nie pogardzi. Mimo młodego wieku jest spokojna i zrównoważona. Docenia miękkie posłanko na parapecie – a przede wszystkim – miskę pełną pyszności. Metoda „przez żołądek do serca” sprawdzi się w przypadku Irinki znakomicie, choć przyszły opiekun będzie musiał kontrolować jej spory apetyt , by idealna figura Iriny nie ucierpiała za bardzo :) Z kotami Irina dogaduje się nieźle, choć nie szuka wśród nich przyjaciół. Odnajdzie się w relacji z innym spokojnym kotem, ale będzie też szczęśliwa jako jedynaczka


Najbardziej ekologicznym a także schludnym wyjściem są na pewno torby płócienne. – Kapitol.waw\nNajbardziej ekologicznym a także schludnym wyjściem są na pewno torby płócienne.\nDom i inne nieruchomości / Inne / Moda\nJuż od jakiegoś czasu mówi się, ażeby w życiu starać się ograniczać użycie tworzywa jakim jest plastik, którego produkcja a oprócz tego zutylizowanie w formie śmieci są niewiarygodnie energochłonne a także posiadają negatywny wpływ na środowisko. Bardzo dużo jesteśmy w stanie naprawić w tj kwestii przy okazji robienia zwykłych zakupów.\nPrzede wszystkim powinniśmy zadbać o to, ażeby do sklepu iść zawsze z własną torbą wielokrotnego użytku, jednocześnie rezygnując z tradycyjnych toreb foliowych czy toreb jednorazowych. Może to być oczywiście plastikowa torba, którą mamy już w domu, jednakże najbardziej ekologicznym a także porządnym rozwiązaniem wydają się być torby bawełniane z nadrukiem. Torby te są lekkie oraz dają się łatwo złożyć, z pewnością zmieszczą się w plecaku czy damskiej torebce. Obecnie na naszym rynku jest dostępnych niesłychanie dużo odcieni a także wzorów, jak również rozmiarów toreb płóciennych .\nRównie dobrze zdadzą egzamin proste bawełniane torby, jakie nie są drogie. W teraźniejszych czasach wiele sklepów on-line, a także influencerów na Instagramie proponuje własne torby bawełniane z nadrukiem. Produkty te są współcześnie postrzegane jako element naszej stylizacji, a treść na torbie stanowi sposób identyfikacji właściciela, tak samo jak w przypadku koszulek. Taka torba na 100% posłuży nam przez kilka lat, mając wielorakie zastosowanie w naszym mieszkania. Możliwość prania bez żadnej szkody dla jakości tych toreb to jeszcze jeden, niezwykle istotny aspekt ekologiczny.\nPerfumy wpływają na nasz wizerunek i samopoczucie.\nProdukowane w ten sposób, aby maluchy umiały prosto je złożyć\nZabawki są z góry przeznaczone do handlu przez internet.\nNext story Sanok to nie tylko i wyłącznie miejscowość, ale także witryna internetowa.\nPrevious story Aparaty niektórych firm są zrobione z silikonu, a więc prawie że niewidoczne.


Czasopismo „Dziedzictwo Wincentyńskie” w nowym, cyfrowym wydaniu | Filles de la Charité de Saint Vincent de Paul\nOd swojego pierwszego wydania w 1980 r., „Dziedzictwo Wincentyńskie” konsekwentnie przodowało wśród innych publikacji naukowych. W celu poszerzenia zasięgu i utrzymania charakteru innowacyjności, publikacja – oparta dotychczas na tradycyjnej prenumeracie – przeniesie się do otwartego źródła w interaktywnej wersji PDF. Będzie ona kompatybilna z każdym komputerem PC, Mac, iPad i Kindle Fire i dostępna do pobrania pod adresem: http://depaulne.ws/VH.\n„Publikacje naukowe mogą zawierać wspaniałe treści i nie muszą przy tym mieć nieciekawego i nudnego wyglądu”, wyjaśnia ks. Edward Udovič CM, jedna z czołowych postaci Uniwersytetu Depaul. „Standardy wizualne dla ilustracji, map i treści interaktywnych tworzone są na rynku przez najbardziej popularne czasopisma, a periodyki naukowe muszą spełniać podobne standardy. Myślę, że przechodząc do wersji cyfrowej, znajdujemy się w tym względzie na czele czasopism z dziedziny naukowej.”\n„Postrzegamy to jako kolejny krok do bycia na czasie”, stwierdza Nathaniel Michaud, redaktor i dyrektor wielu publikacji Instytutu Studiów Wincentyńskich. „Stwarza to także możliwość dotarcia do szerszego grona odbiorców. Od czasu, gdy udostępniliśmy w wersji cyfrowej archiwalne numery czasopisma, przeczytało je tysiące osób. “\nNowa, cyfrowa wersja „Dziedzictwa Wincentyńskiego” zawiera obrazy o wysokiej rozdzielczości, galerie zdjęć, kolorowe mapy i wykresy, interaktywne linki do pokrewnych informacji i bardziej atrakcyjny wizualnie układ tekstu.\nSponsorowany przez Uniwersytet Depaul od 2007 r. Instytut Studiów Wincentyńskich został założony przez Zgromadzenie Misji i Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia w 1979 r. celem promocji i ożywiania zainteresowania historycznym i duchowym dziedzictwem św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac. Więcej informacji na temat Instytutu i wydawanego przez niego czasopisma można znaleźć na angielskojęzycznej stronie: http://bit.ly/1oNnOUc.\n← Współczesne wyzwania związane z niewolnictwem trzeciego tysiąclecia\n„Soboty Miłosierdzia”: Ubodzy – sprawcy wiary i nauczyciele życia →


WALENTYNKI: wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe dla chłopaka. Wiersze miłosne dla niego - Dzienniklodzki.pl\nWALENTYNKI: wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe...\nData dodania: 14.02.2017, 12:26\nOstatnia aktualizacja: 14.02.2017, 12:42\nWALENTYNKI 2017| Dzisiaj 14 lutego - Dzień Świętego Walentego, czyli Walentynki. Z tej okazji swoim bliskim składamy ŻYCZENIA WALENTYNKOWE. Zebraliśmy dla Was WIERSZYKI NA WALENTYNKI dla chłopaka\nKochać to nie znaczy być... Kochać to nie znaczy całować... Kochać to znaczy dla kogoś żyć... Kochać to znaczy jedno serce tylko miłować... Kochać to nie znaczy obiecywać gwiazdy z nieba... Kochać to nie znaczy łamanie sakramentów... Kochać to znaczy być obok kiedy zajdzie potrzeba... Kochać to znaczy tylko Ciebie nosić w sercu... Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nTy jesteś dla mnie niebem, słońcem, które nigdy nie zachodzi. Jesteś dla mnie chlebem, bez którego nie mogę się obyć. Jesteś dla mnie południem, nocą i dniem. Jesteś dla mnie wszystkim. Ja po prostu kocham Cię! "K" literkę sama postawię "O" literkę Tobie zostawię "C" literka też może być bez tego "H" nie może żyć Później postawię "A" i "M" Na końcu piękny wyraz "CIĘ" WALENTYNKI: wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe dla chłopaka. Wiersze miłosne dla niego\nDługo marzyłam i śniłam O chłopcu takim jak Ty, Me serce rwie się za Tobą, Pragnę znów spotkać się z Tobą. Walentynki 2017. WIERSZE NA WALENTYNKI. Życzenia NA WALENTYNKI. WALENTYNKI wierszyki\nCzasem, tylko czasem, Przychodzi taka chwila, Ze chce być obok Ciebie, Gdy noc srebrzysta mija. Chce ujrzeć Twoje oczy, Gdy słonce budzi się. Naprawdę, tylko czasem Tak kochać mi się chce. Chcę być Twą dziewczyną, ukochaną i jedyną, chcę mieć Ciebie, kochanego, i nikogo już innego! Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nGdy spisz spokojnie I śnić zaczynasz, Wiersz ten do Ciebie Pisze dziewczyna. Stoję przy oknie I widzę Ciebie W falach, obłokach, Gwiazdach na niebie, Stoję i myślę O dniach minionych, O chwilach pięknych Z Tobą spędzonych. Patrze przez szybę Na nieba błękit I widząc Ciebie, Zaczynam tęsknić. Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nPomimo tylu Twych wad? Odpowiedz jest zwykłą, najprostsza: - Przy Tobie pięknieje świat. Serce moje nie kłamie, Lecz bardzo mocno bije. Ciebie jednego kocham, Dla Ciebie jednego żyję. Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nKocham każde twe spojrzenie Kocham każdy uśmiech Twój Żadnych skarbów ja nie pragnę tylko żebyś został mój! Walentynki 2017. WIERSZE NA WALENTYNKI. Życzenia NA WALENTYNKI. WALENTYNKI wierszyki\nJesteś moim życia tchnieniem, spełnionym najpiękniejszym marzeniem, słońcem gorącym, kwiatem pachnącym, lekiem ból kojącym, celem życia wiodącym, nieustającą miłością, wielką radością. Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nDopóki mnie kochasz Dopóki mnie całujesz Dopóki mi zaufasz Dopóki tęsknie za tobą Dopóki ufam ci Dopóki jesteś przymnie Ja będę przy Tobie Czytaj:WALENTYNKI 2016: Wiersze na Walentynki. WIERSZYKI na Walentynki, ŻYCZENIA na Walentynki [WIERSZ SMS]\nWalentynki 2017. WIERSZE NA WALENTYNKI. Życzenia NA WALENTYNKI. WALENTYNKI wierszyki\nKocham cię jak powietrze. Jak dziurę w starym swetrze. Jak drzewo na polanie... Po prostu kocham cię... kochanie. Walentynki. Wierszyki na walentynki. Życzenia walentynkowe. Wiersze miłosne na Walentynki\nPrzesyłam Ci całusa. lecz tylko słowami- ekranik przeszkadza, by dać Ci go ustami! Całuje Twoją buźkę i serduszko gorące, więc przesyłam całusków tysiące! Czytaj:Walentynki 2016. WIERSZE NA WALENTYNKI. Życzenia NA WALENTYNKI. WALENTYNKI wierszyki\nMiłość to znaczy, że jesteś przy mnie, miłość to znaczy, że o mnie myślisz, miłość to sprawi, że mi się przyśnisz... Miłość - cóż może być piękniejszego niż nas dwoje w Dzień Walentego?!\nPowinno wiedzieć serce Twoje, jakie jest imię moje. Ten, kto to pisze, jest Ci dobrze znany, ten, kto to czyta, jest stale kochany! WALENTYNKI: Wiersze na Walentynki. WIERSZYKI na Walentynki, ŻYCZENIA na Walentynki [WIERSZ SMS]\nChciałbym dać dziś Ci coś ciekawego, coś miłosnego, coś tylko naszego. Może słońca promyk dam Ci w prezencie, może wielkiego całusa w policzek dostaniesz Dam Ci cudowny prezent taki tylko nasz na zawsze… Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie


Kancelaria Biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP oraz Komitet Krajowy Światowej Federacji Luterańskiej zapraszają na konferencję poświęconą dokumentowi „Od konfliktu do komunii”. Konferencja odbędzie się w dniu 27 listopada br. (środa) od godz. 13.00 do 16.00 w Centrum Luterańskim w Warszawie – sala synodalna. W programie: 13 00 – 13 20 Rozpoczęcie konferencji Pozdrowienie Biskupa Kościoła …\nKatedra Języka Hebrajskiego i Wiedzy Starotestamentowej zaprasza do wzięcia udziału w transmisji wideo corocznej sesji Society for Biblical Literature (w języku angielskim) 23 listopada (sobota) o godz. 15.00 w audytorium nr V w siedzibie Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie ul Miodowa 21 c, wejście od ul Schillera Temat sesji Biblical „Genocide” in Biblical Scholarship Program sesji: Eric …\nW dniu 7 listopada br., na zaproszenie władz Uczelni z wykładem otwartym przyjechał do Warszawy bp Wolfgang Huber. bp Wolfgang Huber Profesor teologii ewangelickiej, wybitny niemiecki etyk i intelektualista, członek Narodowej Rady Etyki, 2004-2009 przewodniczący Rady Kościoła Ewangelickiego w Niemczech (EKD), doktor honoris causa Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Tematem wykładu były zagadnienia etyczne w …


13 kwietnia, 2012 7 września, 2015 admin\nJeszcze do niedawna najpopularniejszymi i najchętniej wybieranymi soczewkami były soczewki miesięczne. Nawet kiedy już pojawiły się soczewki jednodniowe, ludzie z przyzwyczajenia sięgali po sprawdzone soczewki wystarczające na miesiąc. Jednym z powodów była oczywiście cena soczewek jednodniowych. Każdy szukał oszczędności, a niekoniecznie wygody. Jednak od jakiegoś czasu jest inaczej.\nProducenci soczewek kontaktowych czuli, że nadejdzie ten moment, kiedy ludzie zaczną bardziej cenić komfort, dlatego też wprowadzali systematycznie na rynek nowe produkty do stosowania jednodniowego. Kiedy asortyment stał się pokaźny, okazało się, że konsumenci mają do wyboru ogrom różnych soczewek, w różnej cenie, o różnych właściwościach. Co więcej, okazało się, że ich pielęgnacja nie dotyczy, tzn. nie trzeba ponosić dodatkowych kosztów na płyny do soczewek, pojemniczek na soczewki, itp. Wówczas soczewki jednodniowe stały się prawdziwym hitem, a to, ile kosztują soczewki jednodniowe kompletnie przestało mieć znaczenie. Tak więc najwięksi producenci zaczęli zarabiać na nich olbrzymie sumy, co zresztą trwa do dziś.\nNikogo nie dziwi dziś fakt, że gdy zapytamy z jakim konkretnym produktem kojarzą nam się soczewki Johnson&Johnson lub soczewki Cooper Vision, większość pytanych wskaże właśnie soczewki jednodniowego użytku.\nSoczewki jednodniowe Acuvue 1-Day Moist\nSoczewki jednodniowe - wady i zalety cena soczewek, Johnson, soczewki kontaktowe jednodniowe permalink


Czwartek, 7 lipca 2022 00:53\n23.05.2022 14:08 (aktualizacja 23.05.2022 18:30)\nCzynności policji na miejscu zdarzenia\nDo zderzenia skutera z oplem zafirą doszło w okolicach parkingu, obok budynku Gmachu przy Placu Niepodległości w Chełmie. Kierujący jednośladem nie przeżył. Trwają czynności dochodzeniowo-śledcze.\nZe wstępnych ustaleń policji wynika, że samochód zatrzymał się przed przejściem, aby przepuścić pieszego. Za nim jechał starszy mężczyzna na skuterze, który uderzył w tył osobówki. Reanimacja poszkodowanego trwała kilkadziesiąt minut, ale jego życia nie udało się uratować.\n- Miejsce, w którym doszło do tego wypadku, jest niebezpieczne dla ludzi. Powinni bardziej wyprofilować tę ulicę, aby była lepsza widoczność. Organizacja ruchu też powinna być tam inna. Część znaków sugerowałabym, żeby zlikwidować - twierdzi jedna z mieszkanek pobliskiego osiedla.\nUlica Stephensona jest obecnie częściowo zablokowana. Omijajcie to miejsce.\nData dodania: 23.05.2022 14:08\nAngelika 23.05.2022 16:56\nProblemem jest przepis w którym pieszy ma prawo wejść kiedy chce i jak chce na przejście dla pieszych. Pewnie samochód gwałtownie zahamował na przejściu dla pieszych a skuter za nim nie miał już szans. Przykre ale prawdziwe. To powinno się zmienić - powróćmy do normalnych przepisów to skala wypadków się zmniejszy pozdrawiam.\nAga. 23.05.2022 15:33\nMorze przydała by się koło gmachu sygnalizacja świetlna albo poszerzenie ulicy . Bo nie którzy jadą przepisowo a inni olewają przepisy i znaki drogowe !\nlgn 23.05.2022 16:40\nKobieto, ile Ty błędów popełniłaś pisząc te dwa zdania... litości\nJa to bym powiedzial, ze trzeba zbudowac rondo ? prosze cie, to zaden trakt glowny, to gdzie ty chcesz tam powiekszac ulice.


Lindsay Tanner – Wikipedia, wolna encyklopedia\nMinister finansów i deregulacji\nLindsay Tanner (ur. 24 kwietnia 1956 w Orbost) – australijski polityk, członek Australijskiej Partii Pracy (ALP). W gabinecie Kevina Rudda pełnił funkcję ministra finansów i deregulacji.\nUkończył prawo na University of Melbourne, równocześnie pracując jako grafik. Jako student był też współautorem książki o polityce ochrony środowiska. Następnie zaczął karierę prawniczą. W 1985 po raz pierwszy zaangażował się w politykę, pracując przy kampanii wyborczej jednego z senatorów z ramienia ALP. Później został etatowym działaczem związków zawodowych.\nW 1993 po raz pierwszy został wybrany do parlamentu, reprezentując okręg wyborczy Melbourne, obejmujący najstarszą część tego drugiego co do wielkości australijskiego miasta. W latach 1996-2007 był nieprzerwanie członkiem labourzystowskich gabinetów cieni. Po wygranych przez partię wyborach z listopada 2007, objął obecne stanowisko. Tanner pozostaje również wziętym komentatorem prasowym i autorem książek publicystycznych.\nKiedy w czerwcu 2010 Julia Gillard zastąpiła Kevina Rudda na stanowiskach szefa ALP oraz premiera federalnego, Tanner niezwłocznie zapowiedział, iż nie będzie ubiegał się o reelekcję w najbliższych wyborach parlamentarnych. Oficjalnie uzasadnił to chęcią skupienia się na życiu rodzinnym.\nISNI: 0000 0000 8191 2546\nTę stronę ostatnio edytowano 19 maj 2019, 15:56.


Jacek Hugo-Bader 07.12.2012 07:46\n- Jeżeli myślisz, że jesteś mężczyzną, boś spłodził syna, posadził drzewo i wybudował dom, to jesteś w błędzie. Spróbuj przebiec maraton - napisał Jacek Hugo-Bader w artykule z 1997 roku. Zapuszczamy się w przeszłość polskiego biegania, nie tak odległego pod względem czasu, wszak to tylko 15 lat, dalekiego jednak od sytuacji, którą obserwujemy dziś. W 1997 roku bieganie w Polsce było jeszcze sportem uprawianym przez grupkę zapaleńców. Dziś przeżywa wielki rozkwit. Zapraszamy na powrót do przeszłości, poprzez niezwykłą, intrygującą opowieść o pierwszym maratonie.\nTekst opublikowano w dodatku do Gazety Wyborczej, wydanie z dnia 07.11.1997 r.\nNie wiem, skąd wzięło się to głupie powiedzonko o drzewie, synu i domu. A cóż to za wyczyn spłodzić syna? Powiedziałbym, że nie lada przyjemność. W sadzie moich rodziców posadziłem kilkadziesiąt drzew, ale też nie powiem, żebym poczuł się nadzwyczajnie. Nawet gdy sprzedaliśmy z moją żoną Agatką małe mieszkanko na dziewiątym piętrze i kupili za to ruderę na dalekim przedmieściu, którą tytanicznym wysiłkiem zamieniliśmy w mieszkalny dom, nie poczułem dumy, tylko ulgę.\nTo, co czułem biegnąc w maratonie, o miliony lat świetlnych wyprzedziło wszystkie wysokolotne doznania, jakich doświadczyłem w życiu. Mało mnie nie rozerwało z dumy, że wystartowałem.\nWybaczcie to nazbyt osobiste wyznanie (cały tekst będzie taki), ale także po to, żeby wam o tym opowiedzieć, postanowiłem katować własne ciało przez 42 195 metrów, co dla mnie miało być 60 279 krokami. Mając równo 40 lat, wystartowałem w pierwszych zawodach biegowych w życiu. Z numerem 838 na piersi stanąłem 5 października wśród 730 zawodników na starcie XIX Maratonu Warszawskiego.\nBlitzkrieg Andrzeja Gołoty\nHuknął strzał. Wszyscy ruszyli. Jakiś biegacz za moimi plecami dostał ataku kaszlu. Pierwsze dowcipki. - To co? Leciem na piwko? - Chyba do szpitala - odpowiada ktoś inny. Startujemy z placu Zamkowego, a na Krakowskim Przedmieściu za Uniwersytetem jakiś zawodnik gramoli się do wykopu na ulicy, gdzie wiatr zdmuchnął jego czapkę. Strasznie dzisiaj wieje.\nWreszcie biegnę. Już jestem spokojny, rozluźniony, rozgrzany, nie ma śladu zdenerwowania. Bałem się okropnie. Nie mogłem spać z emocji. Agatka śmiała się ze mnie i mówiła, że mam typową reisefieber. Być może, i to pierwszy raz w życiu. Powtarzałem sobie, że ja nic nie muszę, że będę szczęśliwy, kiedy ukończę bieg, ale nie pomagało. Wszyscy się boją pierwszego maratonu.\nDźwigam ze sobą dyktafon. Wszystko, co widzę, czuję i pomyślę, będę zapisywał. Przywiązałem go linką do ręki, bo w czasie maratonu mdleją ze zmęczenia nie tylko nogi, ale i ręce. Diabli mnie biorą, bo prawdziwi maratończycy nie wkładają skarpetek, żeby mieć lżej, a ja taszczę elektronikę, ale co zrobić.\n- W czasie maratonu człowiek ma cudowne, bardzo proste przemyślenia, tylko że natychmiast wszystko zapomina - opowiada Jurek, kolega, który mnie namówił, żebym z nim wystartował.\n- To skąd wiesz, że są fajne, skoro nie pamiętasz?\n- Ale pamiętam barwę, ten smak. Zawsze chciałem to zapamiętać, ale to jest jak sen: jak od razu komuś nie opowiesz - zapomnisz.\nJurek Płusa był moim nauczycielem wychowania fizycznego w liceum. Ma dwanaście lat więcej ode mnie i pięć maratonów za sobą. W zeszłym roku startował w 24-godzinnym biegu. W ciągu doby pokonał 132 kilometry.\n- Pamiętaj o sylwetce - instruuje Jurek. - Biodra wysoko, tułów wyprostowany, nie pochylaj głowy. Przy twoim wzroście najlepszy krok to 70 centymetrów. Stąpaj na śródstopie. Utrzymuj tempo biegu. Nie przyspieszaj nawet z górki, bo potem zdechniesz. To jest maraton. On się zaczyna na 35. kilometrze. Każda ekstrawagancja w rytmie biegu, a nawet w jedzeniu i piciu, zabije na ostatnich kilometrach.\n- Zawodowcy nie jedzą - mówię Jerzemu.\n- Ale oni biegną dwie godziny z hakiem, kobiety dwie i pół, więc nie muszą. Ty będziesz na trasie może nawet pięć godzin, więc musisz się posilać.\nOglądamy łydki biegnących przed nami zawodników. Jurek na oko ocenia, kto ukończy bieg, kto ma koślawe, a kto szpotawe nogi, albo za bardzo napięte mięśnie. Kobiet jest bardzo mało. Jurek mówi, że to z powodów estetycznych. Jego żona, którą także próbował namówić do biegania, tak mu odparła: "Popatrz, jak ty wyglądasz, spocony, nieświeży, sponiewierany jak ścierka. Prawdziwy ochłap człowieka".\nTysiąc złotych burmistrza\nMaratończycy-amatorzy bardzo dużo rozmawiają, szczególnie w pierwszej połowie dystansu. W biegu to nie przeszkadza. Jeżeli ktoś nie może mówić, to znaczy, że biegnie za szybko, a co za tym idzie, na pewno nie ukończy.\nMaraton to spore wydarzenie towarzyskie. Poznaje się nowych ludzi, gawędzi o pogodzie (tak ważnej dla biegaczy), czasach, jakie chce się uzyskać, taktyce, butach, wspomina inne maratony. To bardzo przyjemne. Rozmawiasz z taksówkarzem, przebiegasz pięć kroków i jesteś obok anestezjologa, który robi ci wykładzik o deficytach cukru w organizmie maratończyka, następne pięć kroków i gadasz z górnikiem z Kopalni Węgla Kamiennego "Bogdanka", kolejne pięć kroków i masz policjanta albo zakonnika. Tej niedzieli tematem numer jeden była błyskawiczna klęska Andrzeja Gołoty.\nKobiet jest bardzo mało. Jurek mówi, że to z powodów estetycznych. Jego żona, którą także próbował namówić do biegania, tak mu odparła: "Popatrz, jak ty wyglądasz, spocony, nieświeży, sponiewierany jak ścierka. Prawdziwy ochłap człowieka".\nW Alejach Ujazdowskich, gdzieś na drugim czy trzecim kilometrze, do naszej pary przycumował na dłużej zawodnik z numerem 335.\nJan Połczyński jest emerytem z Drawska Pomorskiego. Biegnie dziewiętnasty maraton w życiu i ocenia, że w tym tempie uzyskamy czas w granicach czterech godzin.\n- Jeśli pan pierwszy raz - mówi do mnie Jan Połczyński - to radzę pofolgować. Pierwszą dziesiątkę nie szybciej niż w 55 minut. Prawdziwy maraton rozpoczyna się po 30. kilometrze. Jeśli będzie miał pan siłę, wtedy można pogonić.\nSponsorem pana Jana jest burmistrz miasta.\n- Tylko dzięki niemu wszędzie biegam. Mam 465 złotych emerytury, więc nie stać mnie, żeby wydać sto złotych na bilet, nocleg i wpisowe. Burmistrz co roku w budżecie zostawia tysiąc złotych na te rzeczy. W Drawsku tylko dwie osoby biegają maraton. To jest promocja miasta. Czasami, jak dobrze pogadam, to radni nawet zatwierdzą, żeby burmistrz kupił mi buty startowe.\nNa ulicy Belwederskiej mamy z górki, widać wyraźnie, że wąż biegaczy ma już kilka kilometrów długości. Nie przebiegliśmy jeszcze pięciu kilometrów, a niektórzy dają nura w krzaki przy ambasadzie rosyjskiej.\n- Okropna strata czasu - krzywi się Jurek. - Przy takim wysiłku i zimnie minie minuta, nim zacznie człowiekowi coś kapać.\nNapój z pomyjami\nNa piątym kilometrze sędziowie pokazują czas. Biegniemy 26 minut. Pierwszy bufet. Można się napić. Nawet trzeba. Łapię jakiś kubek, w biegu nabieram wody i piję, a towarzycho w śmiech. Mało się nie poprzewracali. Ci, co lecą przed nami, odwracają się, żeby zobaczyć, co się stało.\n- Miałeś szczęście, że nóg nikt nie umył - komentuje Jerzy.\n- Bo co? - nic nie rozumiem.\n- Napiłeś się wody do mycia.\n- Ale na pewno było dużo soli mineralnych - dodaje rzeczowo pan Jan.\nNo tak. Myślałem, że w maratonie jest samoobsługa. W misce, z której zaczerpnąłem, płucze się gąbki. Obsługa podaje je biegaczom. Podaje też kubki z wodą i napojami, tylko że przy pierwszym bufecie picia zabrakło, więc wszyscy sobie poszli, a ja, nowicjusz, zapłaciłem frycowe.\nPić trzeba w każdym bufecie (jest co pięć kilometrów). To najważniejsze. Taki jak ja, 70-kilogramowy człowiek, traci podczas maratonu ponad dwa litry wody. Jeśli nie będzie jej uzupełniał, przestanie się pocić, a więc chłodzić organizm. W najzimniejszy nawet dzień odwodni się, dozna szoku termicznego, gwałtownie osłabnie, dostanie wymiotów (częsty obrazek na maratonach), będzie miał zaburzenia widzenia. Uszkodzone zostaną nerki, wątroba i mózg.\nTe medyczne opisy znam z książki "Biegaj razem z nami" Zbigniewa Zaremby, który był trenerem kadry narodowej długodystansowców. Bardzo starałem się zapamiętać wszystkie ważne szczegóły, dlatego byłem taki chytry na tę wodę.\nInstynkt pasterza Spirosa\nPomysł biegania maratonów zrodził się w głowie Michela Briala, paryskiego nauczyciela. Zaproponował on baronowi de Coubertin, twórcy nowożytnych igrzysk, włączenie tej konkurencji do programu pierwszej olimpiady rozgrywanej w Atenach w roku 1896.\nDługość trasy ustalono na 40 kilometrów, chociaż z Maratonu do Aten jest tylko 37. Bieg rozgrywał się na trasie, którą 2386 lat temu pokonał posłaniec Filippides po wiktorii wojsk ateńskich nad Persami. Młodzieniec przybiegł z pola walki do stolicy, krzyknął: "radości, zwyciężyliśmy!", i padł martwy - tak utrzymuje Plutarch.\nTak jak w starożytnej Helladzie, gdzie zwycięzcom igrzysk zapewniano dożywotnie utrzymanie, triumfator pierwszego maratonu w historii (nie licząc wyczynu Filippidesa), miał być zasypany gradem nagród. Greccy przemysłowcy, kupcy i arystokraci prześcigali się w wymyślaniu mu przyjemności. Restauratorzy chcieli go karmić do śmierci i poić winem, krawcy mieli go dożywotnio ubierać, fryzjerzy golić i strzyc, a dorożkarze wozić. Bankierzy otwierali mu nieograniczony kredyt, a właściciele teatrów dawali dożywotnio królewską lożę. Wszystko dla zwycięzcy maratonu... pod warunkiem, że zwycięży Grek.\nTymczasem wszyscy specjaliści wskazywali na Australijczyka Flecka, który na igrzyskach zwyciężył w najdłuższych wtedy biegach na bieżni, czyli na 800 i 1500 metrów.\nAustralijczyk spokojnie prowadził bieg przez długi odcinek trasy. Podążało za nim kilku innych zawodników, ale żaden nie był Grekiem. Dopiero kilkaset metrów za czołówką biegł samotnie grecki zawodnik, Spiros Luis. Spiros był pasterzem. Konał ze zmęczenia i gorąca. Myślał tylko o jednym: żeby się napić. W owym czasie nie karmiono i nie pojono maratończyków, więc kiedy Spiros zobaczył przydrożną gospodę, zatrzymał się, wstąpił, wypił duszkiem szklanę wina i pognał dalej. Na pięć kilometrów przed metą dopadł czołówkę, wyszedł na prowadzenie i zwyciężył. Nieszczęsny Australijczyk nie ukończył nawet biegu. Rodacy wznieśli zwycięzcy pierwszego w historii maratonu pomnik.\nSpiros biegł 2 godziny, 58 minut i 50 sekund (2:58.50,0), o 53 minuty dłużej niż najlepsi dzisiejsi maratończycy, którzy mają do pokonania 2195 metrów więcej. Instynkt podpowiedział mu, co powinien uczynić, i dzięki temu wygrał. Woda zawarta w winie zmniejszyła deficyt płynów w organizmie, a alkohol podziałał jak środek dopingujący. Takiego instynktu nie miał Portugalczyk Lazaro, który w roku 1912 na piątych igrzyskach w Sztokholmie, po przebyciu 30 kilometrów padł i więcej już nie wstał. Zmarł w szpitalu z przemęczenia i odwodnienia.\nBiegniemy już 54 minuty. Organizatorzy znowu nawalili. W bufecie na ulicy Wilanowskiej nie ma wody do picia.\nMamy wiatr od prawej, w plecy. Jurek, który zna się trochę na żeglarstwie, mówi, że biegniemy baksztagiem, czyli kursem przy wietrze z boku od rufy.\nCzasem myślę, że nigdy w życiu nie byłem taki wolny, jak jestem przez tych parę godzin, kiedy biegnę.\nTo najprzyjemniejszy fragment każdego długiego biegu - druga dziesiątka kilometrów. Jesteśmy świetnie rozgrzani, ale nie zmęczeni, w zasadzie dopiero się rozkręciliśmy. Jak dobra maszyna z ciężkim kołem zamachowym złapaliśmy optymalny dla siebie rytm biegu i oddechu. Maratończyk czuje wtedy, że mógłby tak gnać godzinami.\n"Biegłem równym truchtem i gdy wpadłem w rytm, zapomniałem, że biegnę, prawie nie uświadamiałem sobie, że moje nogi podnoszą się i opadają, że ramiona kołyszą się, że płuca pracują, i pozbyłem się dzikiego bicia serca, które zawsze mnie nęka na początku biegu. [...] Czasem myślę, że nigdy w życiu nie byłem taki wolny, jak jestem przez tych parę godzin, kiedy biegnę" - Alan Sillitoe "Samotność długodystansowca".\nTo najlepszy czas do rozmyślań. Na razie nic jeszcze nie boli, chociaż są tacy maratończycy, którzy mówią, że lubią, gdy im coś dolega. Wtedy czują, że żyją.\n- Jak człowieka poboli, to nawet dobrze - mówi pan Jan. - To zapewnia jasność umysłu.\nBieg to jest czynność medytacyjna - jak siedzenie w pozycji kwiatu lotosu. Niewygodnie i trochę boli. Ot, taka głupia noga na przykład. W iluż ona miejscach może boleć. W każdym zgięciu - wiadomo. W kolanie na przykład jest maleńka chrząstka, łąkotka - typowe miejsce kontuzji. Staw biodrowy to ulubione miejsce awarii wszystkich maratończyków po czterdziestce. Jest to część, która bardzo się zużywa od biegania po twardej nawierzchni. 42 kilometry biegu po asfalcie niewiarygodnie harata panewkę, w której porusza się główka kości udowej. Wysiąść może wielkie ścięgno Achillesa, ale i drobiazg, którego istnienia nawet nie podejrzewałeś. Wystarczy, że zsunie ci się skarpetka, zacznie trochę uwierać, więc nie wiedząc nawet o tym, zmieniasz geometrię biegu i już po kilku kilometrach masz jak w banku ból mięśni stabilizujących. To te małe mięśnie z przodu łydki, których całą robotą jest utrzymanie człowieka w pionie.\nKażdy maratończyk ma jakieś słabe miejsce. Na razie jednak nic nie boli, ale biegniesz i cały czas myślisz: wytrzyma, czy nie wytrzyma? Kiedy zacznie? Całą uwagę skupiasz na tym miejscu, myślisz o nim, siedzisz prawie w tym stawie, mięśniu lub ścięgnie. Widziałem jegomościa z huty szkła w Głogowie (taki miał napis na koszulce), który biegł w typowym rytmie na cztery, to znaczy, że jeden wdech i wydech robił w ciągu czterech kroków. Biegł i w rytm kroków skandował sobie pod nosem: "mo-ja-no-ga, mo-ja-no-ga...".\nBiegacze to klan ludzi wolnych i równych. Na buty każdego stać. To nie są surferzy, narciarze czy snowboardziści, którzy mogą sobie ułatwić życie pieniędzmi. Tu nikt nie uniknie bólu i niewygody. Tutaj się nie da, jak u narciarzy, kupić komercyjnego, piekielnie drogiego karnetu, żeby ominąć kolejkę, w której czeka pod wyciągiem pospólstwo. Biegacze prawie nigdy nie rozmawiają o sprzęcie. Mówią o czasie, trasie, oszczędzaniu stawu skokowego, kurczach mięśni, radzą, jak je pokonać. Maratończycy lubią zapytać, kim jesteś, narciarz - nim rozpocznie rozmowę, oceni sprzęt człowieka, który jedzie z nim na jednym krzesełku do góry. Wiem, bo jestem narciarzem.\nKażdy maratończyk ma jakieś słabe miejsce. Na razie jednak nic nie boli, ale biegniesz i cały czas myślisz: wytrzyma, czy nie wytrzyma? Kiedy zacznie?\nStopa i jej but\nTo było niezwykłe misterium. Rzym. Rok 1960. Start do maratonu na XIV igrzyskach nastąpił spod pomnika Marka Aureliusza na Kapitolu. Ostatnie 12 kilometrów zawodnicy biegli starożytną słynną Via Appia Antica. To była msza - wspominają świadkowie. Bieg odbywał się w smugach reflektorów, które oświetlały trasę, biegaczy i wspaniałe zabytki. Tłumy szalały z zachwytu, bo od 30 kilometra do mety pod Łukiem Konstantyna biegł samotnie bosonogi Etiopczyk Bikila Abebe. Zwyciężył, podobnie jak na następnej olimpiadzie w Tokio. To był pierwszy i ostatni człowiek, który pokonał maraton na bosaka.\nDzisiejszy maratończyk to człowiek i jego buty. Buty startowe na co dzień spoczywają w ładnym pudełku na szafie i odpoczywają. Tak radzą fachowcy. Nie mogą być używane do treningów, chodzenia czy gry w piłkę, bo to byłoby tak, jakbyś w smokingu poszedł robić porządki w piwnicy. To są twoje ulubione, sprawdzone, dość kosztowne buty, do których masz zaufanie.\nBiegacze to klan ludzi wolnych i równych. Na buty każdego stać. To nie są surferzy, narciarze czy snowboardziści, którzy mogą sobie ułatwić życie pieniędzmi. Tu nikt nie uniknie bólu i niewygody.\nKupiłem drogie buty znanej firmy. W ich podeszwie zastosowano system plastra miodu, czyli kombinację małych poduszek powietrznych, których zadaniem jest amortyzowanie wstrząsów. Każdy krok to uderzenie o asfalt z siłą trzy razy przekraczającą wagę biegacza. W czasie maratonu, na skutek "ubijania" dysków między kręgami, zawodnik zmniejsza się nawet o cztery centymetry. Buty muszą amortyzować wstrząsy i chronić stopę. Stopa to bardzo delikatne urządzenie, składające się z 26 kostek, 214 więzadeł i 38 ścięgien. W ciągu godziny biegu jedna tylko stopa wydziela blisko 13 gramów potu. Czterogodzinny maraton to już spory kieliszek płynu. Wszystko to muszą znieść twoje buty.\nZałamanie przez klapanie\nMieczysław Kierlewicz przechadza się w moich butach po dywanie w swoim salonie.\n- Cudowne buty - podskakuje lekko na palcach.\nPan Mieczysław przygotował mnie do startu radami. Nauczył mnie na przykład, jak należy wiązać sznurówki, żeby się nie rozwiązały podczas biegu. Był reprezentantem Polski na długich dystansach na przełomie lat 50. i 60. Teraz już cztery kolejne lata jest mistrzem Polski weteranów w maratonie. Rekord życiowy ustanowił dopiero w zeszłym roku w Londynie. Nie biegł w Warszawie, bo tydzień wcześniej brał udział w maratonie berlińskim.\n- To było na mistrzostwach Europy w roku 1962 - wspomina pan Mieczysław. - Działacze w ostatniej chwili namówili Stasia Ożoga, który tak jak ja biegał pięć i dziesięć kilometrów, żeby pobiegł maraton. Nie było jednak dla niego butów do biegania po ulicach. Pożyczył więc od Witka Barana (średniodystansowiec z reprezentacji) jakieś za duże, zużyte buty treningowe.\nStanisław Ożóg biegł znakomicie. Jak w transie. Na siedem kilometrów przed metą miał minutę przewagi nad następnym zawodnikiem.\n- Poprawiał sobie buty, dopóki miał siłę - wspomina pan Mieczysław - a potem biegł i mu klapały. Załamanie przyszło nagle i biedny Stasio zszedł z trasy. Wszystko przez te cholerne buty.\nEnergia ucieka przez głowę\nBiegnę już godzinę i 20 minut. W bufecie przed Powsinem wreszcie porządnie się napiłem. Zjadłem kilka kostek czekolady. Zaczęło padać. Zanim dobiegliśmy do Powsina, byliśmy zupełnie mokrzy. Zimno. Tutaj wśród zabudowań wiatr kręci jak szalony. Obracam swoją czapką jak wiatromierzem, przestawiam ją daszkiem do przodu, w bok lub do tyłu, żeby wiatr jej nie porwał. Przy takiej pogodzie ludzie niezbyt obficie owłosieni muszą biegać w czapkach. Mnóstwo energii traci się przez głowę.\nJest tak paskudnie, że w całym Powsinie jedynymi kibicami są: mężczyzna spod 117, który uszczelnia okna taśmą samoprzylepną, i pijaczkowie spod budy z piwem. Wrzeszczą za panem Janem: - Tee, dziadek, bo się rozsypiesz!\nDziękuję Bogu, że posłuchałem Jurka i włożyłem legginsy i rękawiczki. Maratończycy przedziwnie się ubierają. Śmiesznie wyglądają ludzie w podkoszulkach, wełnianych czapkach i rękawiczkach.\nWyprzedzam dwóch biegaczy związanych liną. Jeden jest niewidomy. Ten drugi prowadzi go jak na smyczy.\nJest tak paskudnie, że w całym Powsinie jedynymi kibicami są: mężczyzna spod 117, który uszczelnia okna taśmą samoprzylepną, i pijaczkowie spod budy z piwem. Wrzeszczą za panem Janem: - Tee, dziadek, bo się rozsypiesz! - A pan Jan po prostu nie milknie za moimi plecami. Jest niezwykły. Nie do zdarcia. Teraz radzi, żebyśmy oszczędzali siły i jak najmniej rozmawiali.\nJurek zaczyna mieć problemy z lewą nogą. - Przez lata jazdy "maluchem" nabawiłem się zwyrodnienia stawu biodrowego. W tych samochodach nie trzymasz lewej nogi na wprost, tylko pod kątem, ku prawej.\nJak Scott zmieniał wóz\nPrzez jakiś czas biegnę z zawodnikiem numer 642. Scott Carpenter jest Amerykaninem. - Kiedy miałem 35 lat - opowiada - przez dwa dni byłem bez samochodu. Zmieniałem wóz. Szedłem do pracy i musiałem podbiec do metra. Myślałem, że umrę. Przebiegłem 50 metrów i mało ducha nie wyzionąłem. Byłem gruby, dużo paliłem... To był okropny stres. Uświadomiłem sobie, że już prawie jestem trupem. Zacząłem biegać. Rzuciłem palenie.\n- Uciekałeś przed starością.\n- Nie. Uciekam przed niedołęstwem, nie chcę być ciężarem dla najbliższych. Jestem lekarzem. Co drugi mój pacjent to facet, który pożera tabletki na obniżenie cholesterolu, po 30 dolarów za sztukę, i pół życia spędza przed telewizorem. Ja tak nie chcę.\n- Boisz się starości.\n- Teraz boję się tylko 35 kilometra. My w Stanach nazywamy go "the wall" - ściana. Albo dłużej - "walenie głową o ścianę".\nCzym się opychasz\nSzansę na przejście przez ścianę na 30-35 kilometrze zwiększa odpowiednia dieta. Prawidłowego odżywiania przed maratonem nauczyła mnie Renata Sobiesiak-Paradowska, najwszechstronniejsza polska biegaczka. W tym roku wygrała 1500 metrów na mityngu Janusza Kusocińskiego, była druga na pięć, pierwsza na dziesięć kilometrów i w półmaratonie na mistrzostwach kraju. Zwyciężyła w wielkim maratonie w Hamburgu.\n- Na tydzień przed biegiem trzeba wypłukać z organizmu cały glikogen, czyli węglowodany, które są źródłem energii. Przez trzy - cztery dni jesz tylko białko (mięso i nabiał). Organizm zużywa cały zapas energii i wtedy, na trzy dni przed startem, zaczynasz pożerać tylko węglowodany. Opychasz się wyłącznie kluchami, białym chlebem, ryżem i kartoflami. Złakniony organizm upycha w każdą komórkę ile się da, na zapas. Kluchy i ryż najlepiej jeść na słodko, jak ognia unikać tłuszczu, bo eliminuje on węglowodany.\nZapachy z McDonalda\nGodzina i 48 minut w trasie. W Powsinie zatoczyliśmy koło i wracamy do Warszawy. Biegniemy prosto pod straszliwy wiatr. Tego dnia w stolicy wiało z prędkością 70 km na godzinę. Wiatr łamał drzewa, przewracał znaki drogowe. Tablice, na których sędziowie pokazywali maratończykom czas, fruwały jak latawce. Byle do Wilanowa. Może między domami ucichnie nieco.\nZaczyna mi dokuczać dyktafon w garści. Mam ochotę grzmotnąć nim o asfalt. Kiedy biegam u siebie po Olszynce Grochowskiej, nawet mały kluczyk od furtki mi przeszkadza, więc chowam go pod kamieniem, a teraz dwie godziny morduję się ze sprzętem, który zamókł i pewnie nie nagrywa.\nCoraz więcej rzeczy zaczyna mi dokuczać. Gumka w zielonych legginsach, które pożyczyłem od teściowej - za ciasna. W Wilanowie przebiegamy obok McDonalda, dopada nas smród smażonego oleju i robi mi się niedobrze. Trzeba przyznać, że zaczynam czuć ciało. Pan Jan nadaje z tyłu, że pewnie przebiegliśmy już pół trasy.\nPół trasy to już jest coś - myślę sobie. Nawet jak teraz wysiądę, nie będzie wstydu. Ostatecznie przebiegłem 21 kilometrów.\nJurek gdzieś się zapodział.\nDoganiam zawodnika z numerem 766. Jedzie na wózku inwalidzkim. To kobieta. Dla nich start to dużo większa inwestycja niż dla biegaczy. Znakomite, zagraniczne buty kosztują 500 złotych, polski wózek wyścigowy (jest nie najlepszy) to wydatek w granicach ośmiu tysięcy.\nPrzy ulicy Powsińskiej z lewej strony powolutku wyprzedza mnie autobus linii 180. Co za ulga - na kilka sekund zasłonił mnie od wiatru. Jakiś biegacz w niebieskiej koszulce zatrzymuje autobus i wchodzi do środka. Poddał się.\n- Na pierwszych warszawskich maratonach dawali do jedzenia cukier w kostkach - mówi pan Jan. - Było w bród. Teraz wymyślili czekoladę, której starcza dla samej czołówki.\nJuż dobre pół godziny biegnę za dużą grupą biegaczy, wśród których jest chyba z dziesięciu komandosów w polowych mundurach. Mają nawet pasy, buty wojskowe i czerwone berety przypięte pod pagonem. Jestem jakieś dwieście metrów za nimi. Pomyślałem, że gdybym ich dopędził, zasłoniliby mnie nieco od wiatru. Mógłbym trochę odpocząć. Nie mogę jednak raptownie przyspieszać. Takie zrywy zwalają z nóg, jeśli nawet nie od razu, to po kilku kilometrach. Bardzo mozolnie odrabiam dystans do żołnierzy. To bardzo pomaga. Mam jakiś doraźny cel, który pozwala zapomnieć o bolących mięśniach nóg. Mijają minuty, a ja już mogę odróżnić dystynkcje żołnierzy. Są wśród nich szeregowcy, podoficerowie i paru poruczników. Dopadłem ich na Czerniakowskiej, przed kolejnym bufetem.\nBiegnę już dwie godziny i 17 minut. Przy bufecie piję dużo i rozglądam się za jakimś jedzeniem. Miała być czekolada. Gdybym wiedział, że nie będzie, wziąłbym ze sobą.\nPrzy bufecie nasza grupa się rozsypuje. Wojacy uciekają ponad sto metrów do przodu. Oni nie muszą dopychać się do stołów, gdzie czeka woda w kubkach. Asekuruje ich samochód żandarmerii i kolega na rowerze. Dostają do ręki wszystko, czego potrzebują. Piją z bidonów. Nie muszą walczyć z plastikowymi kubeczkami, z których trzy czwarte zawartości wylewa się w biegu na twarz i koszulkę.\nGłośno skarżę się, że nie ma nic do jedzenia. Ratuje mnie niezastąpiony pan Jan. Daje mi pasek gorzkiej czekolady. Stawia mnie na nogi.\nJakiś zawodnik biegnie tyłem. Dostał na pewno kurczy, więc zmienił sposób poruszania się, żeby ulżyć spracowanym mięśniom. Widzę też maratończyków, którzy biegną bokiem lub w biegu walą pięściami w mięśnie udowe.\nZorientowałem się, że nie słyszę pana Jana. Odwracam się i nie widzę go. Poczułem się samotny. Znowu gonię za grupą żołnierzy.\nSamochody, które nadjeżdżają z naprzeciwka, są na światłach. Będzie lać. Rzeczywiście, po chwili zrobiło się tak strasznie ciemno, że włączyły się uliczne latarnie.\n- Boże wszechmogący - jęknął jakiś zawodnik - po cholerę ta ulewa.\nNiebo się otworzyło, kiedy byłem na Wisłostradzie przed mostem Łazienkowskim. To było prawdziwe oberwanie chmury. Szerokością całej jezdni płynął rwący potok. Przy huraganowym wietrze siekło po twarzy lodowatymi kroplami jak gradem. Ktoś wziął od przechodnia torbę plastikową i zrobił sobie płaszcz przeciwdeszczowy. Wszyscy na trasie robili dziwne manewry, żeby schować się trochę za plecami bliźnich. Ja marzyłem, żeby dopaść wojskowych i skryć się gdzieś w ich zwartym szyku. Udało mi się to przed następnym bufetem, przy moście Syreny. Akurat przestało lać.\nDwie godziny i 44 minuty na trasie. Tym razem łapię w bufecie nie wodę, ale napój owocowy. Doświadczeni biegacze odradzali picia takich rzeczy, ale pomyślałem, że na tych ostatnich 12 kilometrach nie zdążę już dostać rozstroju żołądka, a trochę cukru z tym płynem wypiję.\nWidzę też maratończyków, którzy biegną bokiem lub w biegu walą pięściami w mięśnie udowe.\nWyznaczam sobie następny cel - przetrwać jeszcze ze dwa kilometry, dobiec z fasonem pod Stare Miasto, gdzie stoją moi. Będzie Agatka, Oleśka i Michaś. Z dziwną czułością o nich myślę, jak wtedy, gdy wracam z bardzo długich zagranicznych delegacji. Od razu lepiej mi się biegnie. Jak najmniej powinno się myśleć o tym, że trzeba przebierać nogami.\nSą. Mokrzy i sztywni z zimna. Bali się schować przed deszczem, żeby mnie nie przeoczyć. Łapię w biegu pół czekolady i próbuję jeść, ale mam kłopoty z przełykaniem. Czekolada nie chce rozpuszczać się w ustach. Kilkaset metrów towarzyszy mi synek. Opowiada o biegu dla dzieci, w którym brał udział.\nMam jeszcze z dziesięć kilometrów do mety. Wiem, że w każdej chwili mogę mieć straszny kryzys, ale czuję, że dobiegnę, choćbym miał iść na czterech.\nŚwięta Teresa oszukana\nNa olimpiadzie w Berlinie w roku 1936 kryzys powala Argentyńczyka Juana Carlosa Zabalę, zwycięzcę maratonu na poprzednich igrzyskach. Na 31. kilometrze Zabala pada na ziemię i płacze jak dziecko. Odwożą go do szpitala.\nKryzys może dopaść maratończyka w każdej chwili. W roku 1948 na olimpiadzie w Londynie Belg Etienne Gailly prowadził do 80 metra przed metą. "Z tego, co się ze mną działo później, nie zdaję sobie sprawy do dzisiaj. Jak przez mgłę dostrzegłem mijających mnie rywali. Nie mogłem ich rozpoznać ani też nie miałem siły walczyć. Nie wiem, jak dobiegłem do mety, która wydawała mi się tak odległa, niedosiężna".\nBelg zdobył wtedy brązowy medal.\nW roku 1952 na olimpiadzie w Helsinkach wśród maratończyków biegnących do mety był Alain Mimoun O-Acha, francuski zawodnik marokańskiego pochodzenia. W roku 1944 walczył pod Monte Cassino we francuskim korpusie. Został ciężko ranny i tylko cudem uniknął amputacji nogi. Osiem kilometrów przed metą maratonu dopadł go straszny kryzys. Zaczął się modlić: "O święta Tereso. Jeśli dodasz mi sił, abym dobiegł do mety, to nigdy więcej nie stanę na starcie, a swojej córce, która wczoraj się urodziła, zabronię uprawiania sportu". Mimoun dobiegł do mety, ale nie dotrzymał słowa. Cztery lata później wygrał maraton na olimpiadzie w Melbourne, a jego córka Fabianne na igrzyskach w Monachium reprezentowała Francję w biegu na 800 metrów.\nPolski zawodnik Ryszard Kopijarz tak wspomina swój start na mistrzostwach Europy w Pradze: "Byłem już mocno zmęczony, ale wyglądało, że medal jest mój. Nagle stało się coś strasznego. Przestałem czuć nogi! Padłem na ziemię zupełnie bezwładny. Załadowali mnie na nosze i dopiero po pewnym czasie odzyskałem czucie".\nGdy historia parzy stopy\nNiepowtarzalnym fenomenem biegu maratońskiego jest reakcja organizmu między 30. a 35. kilometrem. Z medycznego punktu widzenia wszystko jest jasne. Wyczerpują się zwykłe źródła energii. Najpierw więc spalamy węglowodany zmagazynowane w mięśniach i wtedy organizm odwołuje się do zazwyczaj nienaruszalnych zapasów zgromadzonych w wątrobie. Po glikogen zmagazynowany w wątrobie organizm sięga w ostateczności, w obliczu zagrożenia głodowego. Następuje dołek energetyczny. Uruchamiamy rezerwy zawarte w tkance tłuszczowej. Jest to szok tak potężny, że zwala z nóg najwspanialszych nawet zawodników.\n- Właśnie tak było z pierwszym maratończykiem w historii, który po zwycięstwie Ateńczyków nad Persami dobiegł z wieścią do stolicy i padł martwy - mówi doktor Krzysztof Makowiecki, kardiolog ze szpitala na warszawskim Bródnie. Doktor Makowiecki nie biegł w Warszawie, bo tydzień wcześniej startował w maratonie berlińskim.\n- Ten chłopak, Filippides, zaniedbał wgląd w swoją fizjologię. Gonił, bo historia parzyła mu stopy, a powinien coś zjeść i wypić.\nPo zjedzeniu czekolady wracają mi nieco siły, ale za Cytadelą wybiegam na prostą i aż słabo mi się robi - trasa biegnie pod górę, wiaduktem nad ulicą Krasińskiego. Mam się wdrapać na tę Czomolungmę?\nBardzo wielu zawodników nie wbiega, ale wchodzi na wiadukt. Po raz kolejny dopadam żołnierzy. Kilku brakuje. Musieli zrezygnować. Powoluteńku wyprzedzam komandosów. Jestem z siebie bardzo zadowolony. Coraz więcej zawodników zostawiam za sobą. Bardzo wielu idzie. Przełamują kryzys w marszu. To są ci, którzy wcześniej pognali i nie wytrzymali własnego tempa.\nBieg do mleczarni\nBiegnę już trzy godziny i 16 minut. Nie mogłem się doczekać bufetu. Prawie stawałem, ale i wiatr tu najsilniejszy. Odkryta przestrzeń przy samej Wiśle. Muszę jednak zatrzymać się na kilka sekund, bo w biegu bym nie wypił. Ledwo trafiam z kubkiem do gęby. Zmuszam się, żeby znów zacząć biec. Wreszcie wyzwolenie. Przy ulicy Podleśnej trasa zawraca. Biegnę z wiatrem tą samą drogą, z powrotem na Stare Miasto. Co za ulga. Prostuję się jak mogę, żeby jak najwięcej złapać tego wiatru w plecy. Wydaje mi się, że gnam jak odrzutowiec. Ostatnie kilometry biegnę z ogromnym chłopiskiem w zielonym podkoszulku. Ma numer 994 i jest wielki jak katedra Notre Dame. - Na start dotarłem, kiedy już odliczali - mówi Leszek Jezierski - bo od piątej rano z Płocka jechałem.\nWcześniej musiał na rowerze dojechać 15 kilometrów do Płocka. Mieszka na wsi. Ma 50 lat. - Było już tak - mówi pan Leszek - że spóźniłem się na start maratonu dziesięć minut. Nie chcieli mi dać numeru startowego, ale jakoś wydziadowałem i dopędziłem peleton, bo ja jestem biegający rolnik. Rekordzista okręgu w liczbie startów.\nTo amatorzy na 30-35 kilometrze stają przed ścianą. My jesteśmy przygotowani przez lekarzy, trenerów i dietetyków na określony dzień, dystans i wynik, jaki chcemy osiągnąć. Dla mnie ściana stoi kilka metrów za metą biegu, do którego jestem przygotowany.\nPan Leszek opowiada o swoich treningach. - Codziennie dziesięć kilometrów przy rowerze.\n- Chyba na rowerze - poprawiam.\n- Nie. Obok. Na rowerze jadą bańki z mlekiem, ja biegnę obok. Pięć kilometrów do mleczarni i pięć z powrotem na pusto, a wieczorem przebieżka po lesie.\nDla nich ściany nie ma\n- Bywało, że na trasie maratonu miałem kryzys - opowiada 28-letni Dariusz Wieczorek - ale było to spowodowane jakimś błędem w cyklu treningowym. U nas wszystko jest dokładnie obliczone i prawie nie ma żadnych niespodzianek. To amatorzy na 30-35 kilometrze stają przed ścianą. My jesteśmy przygotowani przez lekarzy, trenerów i dietetyków na określony dzień, dystans i wynik, jaki chcemy osiągnąć. Dla mnie ściana stoi kilka metrów za metą biegu, do którego jestem przygotowany.\nPan Darek jest zawodowcem. Z biegania utrzymuje siebie, żonę i dwie córki. Żyje z nagród. Startuje około 35 razy w sezonie na dystansach nie mniejszych niż dziesięć kilometrów. Bierze udział w trzech - czterech maratonach w roku.\n- Do dramatycznych wydarzeń na trasach biegów dochodziło przed wielu laty. Dzisiaj każdy poważny zawodnik kres swoich możliwości poznaje na treningu, nie na zawodach.\n- Nie stajecie więc przed ścianą?\n- Nie. Każdy ma swój limit i nie radzę go przekraczać.\nŚmierć jest lżejsza\n"Czasem śmierć jest lżejsza, niż to, co czujesz podczas ostatnich kilometrów na trasie" - napisał trener Zbigniew Zaremba w podręczniku dla maratończyków.\nTrudno powiedzieć. Nigdy nie umarłem, więc nie wiem. Po trzech godzinach i 47 minutach jesteśmy z panem Leszkiem przy ostatnim bufecie. Nie miałem już siły, żeby nos wydmuchać, ale czułem coś tak niewiarygodnie pięknego, że jeszcze dzisiaj, w chwili kiedy piszę te słowa, tęsknię za tym i wiem, że będę w życiu tego szukał. Jeszcze nie ukończyłem pierwszego maratonu, a już wiedziałem na pewno, że będę biegał następne.\nPrzed nami ostatnie 2195 metrów, które maratończycy zawdzięczają angielskiej rodzinie królewskiej. Na olimpiadzie w Londynie w 1908 r. start do najdłuższego biegu w ostatniej chwili przesunięto do pałacu w Windsorze tak, aby królewskie dzieci mogły dobrze obejrzeć początek biegu. Potem trasę wymierzono i tak już zostało. Brytyjczycy ubóstwiają narzucać wszystkim swoje dziwactwa.\nMamy 13 minut, żeby skończyć bieg w czasie poniżej czterech godzin. Pan Leszek, weteran 19 maratonów twierdzi, że damy radę. Przyspieszamy. Już nie rozmawiamy.\nTo było najkrótsze 13 minut w moim życiu. Pamiętam tylko, że jakiś kibic krzyknął: "jeszcze 400 metrów" i po trzech godzinach, 59 minutach i 37 sekundach biegu byłem na mecie.\nW XIX Maratonie Warszawskim wystartowało 730 biegaczy. 700 ukończyło bieg i tylko dziesięciu nie zmieściło się w wyznaczonym limicie pięciu godzin.\nZająłem 473. miejsce. Razem ze mną wpadł na metę Leszek Jezierski - rolnik spod Płocka. Bieg ukończył także mój kolega Jurek, pan Jan Połczyński - emeryt z Drawska Pomorskiego, redakcyjny kolega Wojtek Staszewski i Scott Carpenter z Ameryki.\nTekst: Jacek Hugo-Bader; Współpraca Konrad Niklewicz\nPrzeczytaj również: Pieska sprawa - Jacek Hugo-Bader opowiada o początkach swojego biegania. Dołącz do nas na Facebooku.


Prezent na emeryturę - kubek imienny z nadrukiem dla emeryta - Dla emerytów - Napisane33.pl\n» Prezent na emeryturę - kubek imienny z nadrukiem dla emeryta\nZnasz kogoś, kto niebawem przechodzi na emeryturę i boi się, że to koniec świata? Przedstawiamy pomysł na prezent, który pokaże, że to nieprawda! To będzie świetny prezent dla taty, wujka albo dziadka. A co jeśli z pracą żegna się inny mężczyzna? Taki prezent dla męża pokaże, że wciąż w nim widzisz tę energię i zapał co wtedy, gdy się w nim zakochałaś.