Wojownicy Tom 3 | wioskaksiazek\nArchiwa kategorii: Wojownicy TOM 3\n„Huba i bagna”\nJechali galopem nie zatrzymując się i nie oglądając za siebie. Pęd powietrza targał Terry’emu włosy. Wojownikowi zrobiło się niedobrze. Nie wiedział, czy to z szybkości, czy z poczucia winy. Zostawili ją, porzucili Jenny. Poczuł piasek pod powiekami.\n- Jak mogliśmy? – pomyślał z rozpaczą.\nGalopowali jednak dalej. Ani Liliana, ani Richard nie odzywali się. Być może oni też mieli podobne myśli. Zwolnili znacznie, gdy pałac Jennifer został daleko za nimi.\n- Nie powinniśmy zwalniać – Liliana przerwała ciszę – Christhoper może być tuż za nami.\nNa jej twarzy malowały się upór i determinacja. Terry nie wiedział co powiedział jej Christhoper, ale uznał, że to nie jest najlepszy moment na to. Przejechali przez las, wyjeżdżając na otwartą przestrzeń. Jechali przez kilka godzin bez przerwy. Zatrzymali się w zielonej dolince, aby napoić konie, a potem ruszyli dalej. Ich trójka, tak jak było na początku.\nJechali ścieżkami, które otoczone były drewnianymi tabliczkami, na których znajdowały się pobladłe napisy. Część jednak wciąż dało się odczytać.\nŚmierć przybyszom! Wjeżdżasz na własne ryzyko! Zatrzymaj się póki możesz!\n- Wjeżdżasz w gno? – odczytał z jednej zdziwiony Richard.\n- Nie – jęknęła Liliana po czym krzyknęła – Uwaga! Wjechaliśmy w bagno!\nOna i Richard stali w miejscu, bo ich konie ugrzęzły. Terry ze zdumieniem zauważył, że jego koń chce iść na przód i już robi kolejny krok. Prędko go zatrzymał. Liliana krzyczała, a Richard szamotał się przeraźliwie.\nTerry pilnował, aby koń nie ruszał się z miejsca. Jednocześnie wspiał sięna najwyższy punkt na jego grzbiecie i spróbował dosięgnąć ręką gałąź stojącego najbliżej drzewa.\n- Nie ruszaj się – syknął do swojego konia i prosząc, aby ten wysłuchał polecenia uniósł się i przyklęknął na grzbiecie wierzchowca.\nUsiadł z powrotem i machnął ręką w kierunku Liliany, która złapała konar i pociągnęła go mocno, wyciągając siebie i swojego mustanga z bagna. Trudniejsza sprawa była z Richardem. Jego koń ugrzązł bardzo głęboko. Wreszcie z pomocą księżniczki Terry’emu udało się pomóc Richardowi.\n- Jedźmy dalej – zarządził Fioletowy Wojownik – Nie wytrzymam ani minuty dłużej w bagnie.\n- Ty się nawet nie ubłociłeś – zauważyła Liliana – Tylko twój koń.\nZeskoczyła ze swojego wierzchowca i wyciągnęła z plecaka kawałek szmatki. Podeszła do koni i wytarła im kopyta, gdy już znaleźli się poza bagnem. Terry skierował wzrok na nią. Ich spojrzenia się spotkały. Znowu Terry przyłapał się na tym, że mimowolnie na nią patrzy. Kiedy Liliana wskoczyła na konia ruszyli ponownie. Jechali przez leśne ścieżki do wieczora. Gdy już zrobiło się bardzo ciemno, a na niebo wypełzły pierwsze gwiazdy zatrzymali się. Nie rozkładali namiotów. Usiadli po prostu na ziemi, a Richard rozpalił małe ognisko. Żar oraz ciepło bijące od ognia były uspokajające. Terry wpatrywał się w wesoło tańczące płomyki. Myślał o rodzicach, przyjaciołach, którzy zostali w pałacu, o Jenny, o niej w szczególności. Jego rozmyślania przerwał głos Richarda.\n- Liliano, co powiedział ci Christhoper?\nTerry usiadł prosto zainteresowany tym co odpowie księżniczka. Liliana wzięła oddech i odparła, cały czas patrząc z zamyśleniem w ogień.\n- Chciał, żebym was zostawiła. Twierdził, że jeśli pójdę z nimi Król Ciemności daruje mi życie.\nW powietrzu nie było słychać niczego prócz trzaskania iskierek z ogniska. Terry gwałtownie zaczerpnął powietrza. Richard też miał nieswoją minę.\n- Więc czemu wciąż tu jesteś? – spytał w końcu Fioletowy Wojownik – Czemu z nim nie odeszłaś? Przecież wiemy, że ci się podoba.\nLiliana spojrzała na niego jak na wariata, a Terry poczuł ukłucie złości.\n- Jesteśmy drużyną, pamiętasz? – przypomniała mu Liliana – I nie, nie podobają mi się ludzie, dla których śmierć jest zabawą.\n- Dobra, dobra – Richard mrugnął do niej, ale natychmiast spoważniał – Po prostu myślałem, że po tym jak się pokłóciliśmy nie będzie tak jak dawniej…\n- Oszalałeś? – Liliana uśmiechnęła się – Dawniej też się kłóciliśmy.\nRichard roześmiał się. Dobrze było ich widzieć, kiedy nie skakali sobie do oczu. Terry przyglądał im sięz radością do póki nie zobaczył jak się ściskają i zderzają głowami ze śmiechem. Poczuł ukłucie zazdrości, ale natychmiast o nim zapomniał, bo Liliana powiedziała:\n- Pewnie martwisz się o Jenny – zwróciła się do Richarda, klepiąc go po ramieniu – My też – zapewniła go.\nW brązowych oczach Fioletowego Wojownika pojawił się niepokój.\n- Wciąż nie mogę uwierzyć, że tam została. Nie po tym jak wredna była dla niej matka – westchnął.\n- Jej matka nie żyje – wtrącił Terry – A ona została tam, aby pomóc nie jej, lecz siostrom. I choć uważała, że ich dworskie życie i ploteczki są głupie, to chyba je kochała, skoro została. Tak mi mówiła – dodał, widząc pytające spojrzenie księżniczki.\n- Ciekawa jestem tylko, kogo przyśle, żeby dać nam znak, że przeżyła – zastanowił się Richard.\n- Jeśli przyśle – zaznaczyła złowrogo Liliana.\n- Tak – Liliana trąciła go w ramię, nie przestając się uśmiechać – Przyśle na pewno.\n- Ja trzymam wartę pierwszy – powiedział Richard uspokojony słowami księżniczki.\nTerry położył się spać na ziemi, przykrywając się kurtką. Chłód owiał go, więc przysunął się bliżej ognia. Kiedy zasnął przyśnił mu się koszmar.\nChristhoper, Morena i Lord Brander przedzierali się przez jedną z leśnych ścieżek. Jechali konno. Morena zbliżyła się do jadącego daleko na przodzie Christhopera.\n- Dalej się gniewasz, co? – powiedziała, odrzucając do tyłu długie, czarne włosy – To bardzo dobrze, gniew pomaga osiągać wielkie rzeczy.Ale nieuzasadniony… Mogę chociaż wiedzieć o co?\n- Dobrze wiesz o co – odburknął Christhoper – Dlaczego zabiłaś tą elfkę? Obiecaliśmy jej negocjacje pokojowe, a ty poprostu ją zastrzeliłaś.\n- Ciesz się, że tylko zastrzeliłam. Mogłam zrobić dużo gorsze rzeczy. I zaoszczędziłam nam kłopotów w wypłacaniu jej pieniędzy – odparowała.\n- Ale Terry Moon znów nam uciekł – zauważył Christhoper – A ty postąpiłaś jak zwykły morderca… jak… jak… Król Ciemności.\n- To dla mnie pochlebstwo – odparła chłodno Morena – A i ty mógłbyś być czasem bardziej jak on.\nChristhoper potrząsnął głową, a jego blond włosy rozburzyły się na wszystkie strony.\n- TERRY! TERRY! – ktoś nim potrząsał.\nTerry otworzył oczy. Richard próbował go obudzić.\n- Co? Co? – wymamrotał na wpół przytomny.\n- Zobacz! – krzyknął Richard, potrząsając nim.\nNa polanie obok wielkiego, zarośniętego hubą drzewa stał dosyć duży pies. Był czarny w białe łaty, a jego duże brązowe oczy patrzyły mądrze na Terry’ego. Powąchał czubkiem nosa hubę na drzewie i kichnął. Terry podszedł bliżej niego. Kiedy się zbliżył pies zaczął merdać ogonem. Terry zauważył, że na szyi ma czerwoną obrożę z dużą, okrągłą, srebrną zawieszką. Z zawieszki wystawał kawałek pergaminu. Terry podszedł do psa i ściągnął jej obrożę. Z początku zaszczekała dwa razy, ale potem zaczęła merdać puszystym ogonem. Terry rozpiął zawieszkę i wydobył z niej pergamin.\nTerry! Richardzie! Liliano!\nBitwa skończyła się pomyślnie. Wygoniłyśmy gobliny z naszego terytorium. Po ich klęsce Christhoperowi, Morenie i Lordowi Branderowi udało się uciec. U mnie w porządku. Matka nie żyje, a Honorata przygotowuje się do objęcia władzy. Rozważałam udanie się za wami w podróż, ale uznałam, że tu będę bardziej potrzebna. Razem z siostrami przygotowujemy armię elfów i innych, aby kiedy Król Ciemności rozpocznie wojnę móc się bronić. Jak pewnie pamiętacie to miało być moje zadanie po wyprawie do Nawiedzonego Lasu. Zrealizuję je dopiero teraz. Mam nadzieję, że u was wszystko dobrze i że list do was dotarł, dzięki najszybszej z elfickich psów.\nPs. Weźcie suczkę ze sobą.\nTerry prześledził wzrokiem list jeszcze raz, a potem spojrzał na suczkę radośnie ocierającą się o pień drzewa porośniętego hubą.\n- Huba – nazwał ją.\nI tak o to pozyskał nowego członka wyprawy i wierną przyjaciółkę, Hubę.


Comperia.pl > Forum finansowe > Forum o kredytach > Kredyt na samochód. W jakim banku\nWitam. Szukam obecnie dobrego kredytu na samochód. Wk³ad w³asny 30 tys. ale potrzebujê dobraæ jeszcze 10 tys. Najlepiej jakby wszystko da³o siê za³atwiæ w przysz³ym tygodniu bo jeszcze mi sprzedadz± samochód ;)\nZ dochodami raczej nie powinno byæ problemu na dzieñ dzisiejszy. Na jakie oprocentowanie mogê liczyæ w tym momencie?\nkupujesz za 40 i masz 30? we¼ 10kz³ kredytu gotówkowego, przy takiej kwocie Raiffeisen Polbank\nDok³adnie tak. Po prostu tej kwoty mi brakuje. Czy aby kredyt gotówkowy nie jest dro¿szy ni¿ kredyt na samochód? Zawsze wydawa³o mi siê,¿e te samochodowe maj± jednak lepsze oprocenetowanie.\nnie musi byæ dro¿szy, a nie bêdziesz mia³ przew³aszczenia (czasem wpis banku w dow. rej./karcie pojazdu) i ubezpieczenie wykupisz takie jakie chcesz, a nie jakiego wymaga bank i nie bêdzie na nim cesji musia³ robiæ\nTo nie lepiej kupic za 30 000 z³. Nie bedziesz wtedy dokladal do interesu. A za taka sumê ju¿ cos dobrego mozna kupic.\nObecnie Getin Bank ma bardzo ciekaw± ofertê na kredyt samochodowy, oprocentowanie 5,99%, okres kredytowania do 10 lat. Sam rozgl±dam siê za kredytem i co kilka dni sprawdzam nowe oferty w porównywarce kredytów samochodowych http://www.terve.pl/kredyty/kredyty-samochodowe\nCzy potrzebujesz po¿yczki na dowolny cel? Jeste¶my dobrze zorganizowane Loan Company i my\ns± tworzone, aby pomóc spo³eczeñstwu, aby uzyskaæ kredytów na\nrozwi±zywaæ ich problemy. Posiadamy certyfikat rz±dów wierzycieli do\nPodajesz autorstwo osób prywatnych, firm i bran¿ zainteresowanych\nstawka 2% tañsze. Je¶li jeste¶ zainteresowany, wype³nij kredyt\nFormularz zg³oszeniowy poni¿ej i wy¶lij go do nas, aby¶my mogli rozpocz±æ\nProces kredytu: Zainteresowani mog± kontaktowaæ siê E-mail: sarahbenson105@outlook.com\nFormularz wniosku o po¿yczkê.\nFirma E-mail: sarahbenson105@outlook.com\nSARAH BENSON napisa³\nCzy¿by jaki¶ automat? Móg³by kto¶ zacz±æ moderowaæ to forum, bo to nie pierwszy taki kwiatek. Bo co¶ mi siê nie wydaje, ¿e pisze tu pani z problemami stylistycznymi.\nNie wiem, kto mia³by siê nabraæ na tak± reklamê, skoro jest pisana z b³êdami.\nDla mnie numerem 1 na rynku jest bank Toyota. Zdecydowanie maj± konkurencyjnego oferty kredytu na samochód\nNo w sumie tak bywa\nWypowied¼ zosta³a zmieniona przez: pestka 1.8.2020 16:34


Województwo Wielkopolskie - Agencja detektywistyczna Weremczuk\nDetektywi Weremczuk > Województwa > Wielkopolskie\nSkuteczne usługi detektywistyczne w województwie wielkopolskim? Z agencją Weremczuk & Wspólnicy to możliwe! W utworzonym w 1999 roku województwie wielkopolskim, położonym w środkowo-zachodniej Polsce, w dorzeczu Warty, świadczymy kompleksową pomoc detektywistyczną dla blisko 3,5 miliona mieszkańców.\nGwarantujemy im maksymalnie dyskretne, rzetelne i skuteczne usługi z zakresu spraw rozwodowych, rodzinnych i majątkowych, karnych, gospodarczych, obserwacji osób, ekspertyz sądowych, informatyki śledczej i wielu innych wymagających profesjonalizmu i doświadczenia detektywistycznego. Prosimy o kontakt z infolinią w celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących współpracy.


RWRK - Profesjonalny Forum Maker oraz Community Manager - Strona 3 - Metin2 - Współpraca - MultiPlayer Community Forum | Kody, Porady | Gry online\n20 godzin temu, TeJkuu napisał:\n11 godzin temu, Revayerq napisał:\nDokładnie, po co miałby używać aplikacji do przeglądania PW innych, jak można się zalogować na czyjeś konto Kappa\n23 minuty temu, Algade napisał:\nNie, bo to przypałowe, a PM Viewer daje Ci fajne opcje i bez przypału. Kappa\nNexus2 GM & promotion manager; CEO @ rwrk-srvcs; DEV @ betterMPC\n13 godzin temu, Revayerq napisał:\nSmutny jesteś człowieku, nie umiesz ponieść konsekwencji za swoje zachowanie, a nawet do tego sie przyznać.\nILui, Sztalixon, Ekrahb i 1 inny zareagowali na to\n1 godzinę temu, TeJkuu napisał:\nNie mam nic do ukrycia i wszystko było wykonane zgodnie ze standardami. A to, że kilka tuhedów obwinia mnie o jakieś szpiegostwo to wiesz... mam to w chuju. Nawet nie odpisuj na to, bo zrobisz tylko zbędny spam w mojej ofercie.\nAutor tematu Napisano Czerwiec 10, 2019 (edytowany)\nOferta została przepisana na nowo z uwzględnieniem jej odświeżenia, przeredagowania w oparciu o poprawę przejrzystości treści (jej wyglądu i pisowni). Nastąpiła także lekka korekta do zasad współpracy (bez znaczących zmian, teraz zasady będą bardziej jasne). ?\nEdytowano Czerwiec 10, 2019 przez Revayerq\noferentem, nie oferantem ?\nZapraszam do zapoznania się poniższą ofertą\n"Zapraszam do zapoznania się z poniższą ofertą"\nforami internetowymi w stopniu wysokim,\ncommunity manageringiem w stopniu dobrym,\nserwerami Discord w stopniu średnio-wysokim.\nJak Ty te stopnie bierzesz? Jeden wysoki, drugi dobry, trzeci średnio-wysoki. WTF? Nie możesz określić tego w jednolity sposób?\njestem w stanie reprezentować serwer na MPCforum (zapowiedź, prezentacja w serwisie) w oparciu o wytyczne i informacje uzyskane od właścicieli.\nCzemu oferujesz ludziom antyreklamę? ?\nNie jestem w stanie wykonać:\nNie robisz jedynej rzeczy, które jest skomplikowana w serwerach discorda, całą resztę bez problemu może zrobić ktoś sam, bo discord jest po polsku xD\ndomówieniem usługi wraz z doliczoną opłatą karną w wysokości 50zł.\nWystawiasz rachunek/fakturę lub spisujesz umowę(za każdym razem gdy coś wykonujesz) z drugą stroną skoro chcesz doliczać opłaty karne? ?\nFajna ta Twoja nowa oferta xD\n2 minuty temu, Algade napisał:\nReygras jakieś umiejętności ma, ale lubi też pajacować xD\nEdytowano Czerwiec 13, 2019 przez LoveTherapy\nEladrin zareagował/a na to\nAutor tematu Napisano Czerwiec 17, 2019\nNa kilka rzeczy odpiszę Ci, usunięty Algade, ponieważ może komuś się ta informacja przydać.\nDnia 13.06.2019 o 14:20, Gość napisał:\nJak Ty te stopnie bierzesz? Jeden wysoki, drugi dobry, trzeci średnio-wysoki. WTF? Nie możesz określić tego w jednolity sposób?\nAleż te stopnie ą określone jednolicie, a wygląda to tak: niskie, średnie, dobre, wysokie, wzorcowe. Oczywiście mowa tu o całościowych stopniach, bo ,,ułamki'' można zanotować różnie, np. ,,średnio wysokie'' lub ,,bardzo wysokie''. Wszystko zależy od procentów.\nJak ktoś nie ma czasu lub/i nie potrafi to why not?\nNie zawsze spisuję umowę, a faktury/paragonu/rachunku nigdy nie wystawiłem. Nie opłaca mi się to. /shrug\nNie jest nowa, Twoje czytanie ze zrozumieniem zawiodło. To jest ta sama oferta i została ona poddana liftingowi (przepisana na nowo, opiera się na tym samym szkielecie).\nDnia 13.06.2019 o 14:22, LoveTherapy napisał:\nI naszą cechą wspólną jest tylko pajacowanie.\nDnia 20.05.2019 o 17:54, Revayerq napisał:\nŻartowniś z Ciebie. ???\nCo w tym śmiesznego jest?\nDnia 19.06.2019 o 01:19, Endymion napisał:\nTen typek to jakiś błazen. Ktoś, kto oferuje swoje usługi nie powinien się tak zachowywać\nAutor tematu Napisano Czerwiec 23, 2019\nDrobny hotfix poprawiający literówki i poprawki językowe. Ponadto korekty do ogółu zasad i warunków.\npoprawki zgłoszonych (i niezgłoszonych też) literówek oraz błędów językowych.\npoprawienie stażu z 5 lat na 5 i pół roku. Edycja poprawkowa całej linijki.\nkorekta usuwająca zbędny tekst w forum -> nie wykonuję.\nkorekta przejrzystościowa do pierwszego punktu warunków współpracy.\nzamówienie usług discordowych dostępne jest tylko i wyłącznie w dodatku do innej usługi (nie można zamówić tylko usług discordowych), zostało to ujęte w warunkach poprzez dodanie nowego punktu.\nusługa ,,coma'' (Community Manager) to teraz usługa ,,Bagietka'' (zmiana nazwy bez konsekwencji).\nusługi discordowe zwą się teraz ,,Clyde'' i ,,King''.\nwszystkie usługi są od teraz odnotowane wielką literą dla poprawy czytelności. Zmiana ta afektuje także opłaty karne (kary i dopłaty).\ndodatkowa opłata z tytułu przejęcia forum została obniżona z 100 na 50 (złotych).\ndodana została brakująca informacja odnośnie możliwości wystąpienia zgrzytów w przypadku, gdy umowa będzie ograniczała uczciwość wobec graczy.\ntekst domyślny został pokolorowany na biało (wcześniej był to domyślny kolor forum).\nAutor tematu Napisano Czerwiec 30, 2019\nWAKACYNY CUTOFF CEN! Od 1 do 7 lipca obniżka wszystkich cen o 50%. Jeżeli nikt nie skorzysta to trudno. ¯\__(ツ)_/¯\nW sumie to standardy same ale jak ktoś nie ogarnia i chce gotowca to w sumie nie takie złe\nDnia 20.05.2019 o 14:50, Revayerq napisał:\nNaprawdę masz coś nie tak z łepetyną. Prawie na każdym kroku wspominasz mnie albo Sushi. Żyć bez nas nie możesz?\nGdyby Cię to interesowało przeszło mi zainteresowanie tworzeniem forum. Siedzę na jednym i nie zamierzam się nigdzie więcej pojawiać (na ten moment, może kiedyś).\nTakże byłabym wdzięczna, gdybyś w końcu przestał o mnie gadać gdziekolwiek, zwłaszcza w swojej ofercie.\nChyba, że masz tak nudne życie, aż musisz chociaż ułamek zajebistości takiej jak ja zapychać każdą możliwą dziurę.\nRevayerq, Skaira, ILui i 1 inny zareagowali na to\n12 godzin temu, muchomor321 napisał:\nZapewniam, że nie tylko standardy. Dużo rzeczy, które wykonuję, nie robi tego jakieś 80% rynku (wliczając w to osobę z poniższego cytatu).\n1 godzinę temu, Ash napisał:\nNaprawdę masz coś nie tak z łepetyną.\nNajpierw przeczytaj ze zrozumieniem, wiem że to trudne.\nOferta ładnie napisana i estetycznie. Doświadczenie co prawda jakieś tam masz, ale twoje zachowanie pozostawia wiele do życzenia. Nie polecam...\nNykse i Revayerq zareagowali na to\nAutor tematu Napisano Lipiec 9, 2019\n7 godzin temu, Mrysia napisał:\nOferta ładnie napisana i estetycznie. Doświadczenie co prawda jakieś tam masz, ale twoje zachowanie pozostawia wiele do życzenia. Nie polecam...\nWymień jakiekolwiek fora, gdzie na AF-ie miałem zachowanie złe.\nCalios, Xenox.net, chyba dalej wymieniać nie muszę, bo z tego co widze po komentarzach wyżej, nie tylko ja tak uważam.\nAutor tematu Napisano Lipiec 9, 2019 (edytowany)\n9 minut temu, Mrysia napisał:\nPrzecież na Xenox większość decyzji administracyjnych (wykluczanie osób) została nałożona odgórnie (decyzja Mentosa), więc najpierw radzę się doedukować, a potem do kogoś przypierdalać. Ale śmiało, powielaj dalej opinię od koleżanek z kółka wzajemnej adoracji.\nBo coś próbujesz zabłyszczeć i nie bardzo ci (tak, celowo z małej) wychodzi.\nEdytowano Lipiec 9, 2019 przez Revayerq\nAle dlaczego piszesz, ze powielam opinie koleżanki, skoro o niej nic nie wspomniałam? Napisałam tak bo jest to moja opinia, do której mam pełne prawo. Zauważe zmiany to i inną opinie będę miała, póki co jest ona negatywna. Miłego dnia i pozdrawiam.\nRevayerq, Eladrin i Nykse zareagowali na to\n5 minut temu, Mrysia napisał:\nAle dlaczego piszesz, ze powielam opinie koleżanki, skoro o niej nic nie wspomniałam? Napisałam tak bo jest to moja opinia, do której mam pełne prawo. Zauważe zmiany to i inną opinie będę miała, póki co jest ona negatywna. Miłego dnia i pozdrawiam.\nNie musisz nikogo przywoływać, dobrze wiemy, czyją opinię kopiujesz tylko po to, by móc przypierdolić negatywa, który i tak CHUJ KOGO OBCHODZI, ale musisz sobie strzelić z palca na wieść, że (według ciebie) robisz komukolwiek (z naciskiem na ,,mą'' osobę) na złość, więc jeżeli kiedykolwiek by twa opinia się zmieniła, to nie wracaj, bo w tym temacie nie są mile widziani żadni podludzie (ludzie, którzy podlegają pod swoich ,,wyższych kolegów i koleżanki'', tzn. w sensie, że wysłannicy). Au Revoir.\nPS: A i nie odpisuj na to (niezależnie od tego, jak bardzo dupa/duma (wybór należy do ciebie) zabolała, bo może ci to wyjść na złe w ogólnym rozrachunku egzystencji forumowej. ?\nEgo widzę wyjebane w kosmos. Nie polecam Ci reagować na takie zaczepki, tylko ich nakręcasz i sobie złą reklamę robisz. Wgl trochę poziom elektrody - wybacz, nie mogłem się powstrzymać XD(tak przez to "z małej, celowo").\nDnia 30.06.2019 o 23:42, Revayerq napisał:\nPrzedłużone do końca lipca, ALE obniżka została zmniejszona do 33%.\nCześć. Miałem nie robić "dramy" na tego użytkownika, ale widocznie trzeba, gdyż nie zdaje sobie sprawy z tego co zrobił i dalej próbuje "zabłysnąć". Chcę Wam przedstawić działalność tego człowieka i odradzić wszelakiej współpracy.\nRevaye - osoba, która była "zatrudniona" jako administrator forum / technik forum Calios.eu\nTo, co miał zrobić - owszem, wykonał, lecz jest kilka rzeczy, o których dużo osób nie wie, w jaki sposób działa ten Pan.Otrzymał swoje wynagrodzenie finansowe, jednak jego dalsze poczynania były skandaliczne. Więcej informacji znajdziecie tutaj na filmie:\nRozmowa na TS3 z R & TAKE & TheVolTwins\nTłumacząc film: (film nagrany po całej akcji czyli po degradacji Revaye)\nPoczątek - Revaye jako technik forum miał dostęp do ACP. Zainstalował wtyczkę / plugin (jak zwał tak zwał), która umożliwiała czytanie prywatnych wiadomości na forum wszystkich użytkowników bez logowania na ich konta (szpiegowanie). Tak jak sam stwierdził, nie widzi w tym nic złego ...\nGłównym powodem, dlaczego Revaye wykorzystywał tą wtyczkę nie jest to, co mówi na filmie (chociaż jest to równie obrzydliwe), tylko był zapatrzony / zauroczony? Jak zwał tak zwał, koleżanką z forum - V**** (nie chcę podawać nicków). Sprawdzał prywatne wiadomości, pomiędzy mną (byłem jednym z administratorów) a innym użytkownikiem forum. Tematem naszej rozmowy (między mną a kolegą) była właśnie ta koleżanka. Tak na prawdę nic poza "click baitem" w tytule - V**** w treści wiadomości nic się nie znajdowało, (podpuszczaliśmy go) następnie dowiedzieliśmy się, że widział również te wiadomości z czystej ciekawości. Był ciekawy co możemy pisać o jej - "koleżance" itp.\nCzy ta aplikacja ma logi? Fajny administrator forum, który nie wie, co instaluje.\nPo całym zdarzeniu, rozmawialiśmy wszyscy razem na TS3 (cała administracja + Revaye) i czekaliśmy, aż w końcu się przyzna do swojego błędu (na ten moment nie chcieliśmy go wyrzucać) ale szedł w zaparte i o niczym nie wiedział (podobno). Zamiast przyjąć krytykę i prawdziwe fakty "na klatę" i przyznać się, jak prawdziwy facet do błędu - wolał wyjść z TS i robić kolejne "dymy". Po takim zachowaniu zostały mu zabrane wszystkie uprawnienia, które posiadał. Przypominam, gdyby normalnie się zachował, dalej byłby administratorem forum i zapomnielibyśmy o sprawie.\nPo całej akcji, gdy został odsunięty od teamu, jeden z głównych administratorów zalogował się na jego konto i wysłał kilka "śmiesznych" wiadomości na chacie, które w żaden sposób nie szkodziły Revaye (były w celach humorystycznych) co sam Revaye potwierdza na filmie.\nPo napisaniu wiadomości, Pan Revaye postanowił usunąć pliki z forum ... (więcej na filmie)\nNastępnie właściciel przyznał się, że to on pisał w jego imieniu te "wiadomości", Revaye wtedy zrobił to co zrobił i podesłał brakujące pliki.\nJego zdaniem, podglądanie wiadomości to nic takiego ...\nPonadto można również usłyszeć, że Revaye lubi się zabawić i zrobić "psikusa" (na końcu filmu)\nReasumując, jest to osoba, do której nie można mieć zaufania. Zachowuje się jak dziecko (zapraszam do zapowiedzi serwera Velo*ia.pl w dziale "zapowiedzi"), nie potrafi przyjąć krytyki na "klatę". Osoba lekkomyślna i przez takiego administratora forum możecie mieć później problemy. Nie polecam i odradzam z tym Panem współpracy po to, aby nie martwić się później o jakieś "dziwne sytuacje"\nBrakuje zleceń? Jeszcze promocje robi ... Ehh\nEdytowano Lipiec 17, 2019 przez VolTwin\nTeJkuu, Ash, Revayerq i 1 inny zareagowali na to\nAutor tematu Napisano Lipiec 17, 2019\nO kurwa, ale dymy. Implikowanie, że eXqup nie chciał tej appki. Niezła nagonka, a gówno-serwer dalej nie działa. Niezłe prio macie.\nEverquest 2 poradnik\nPobierz grę icy tower 2\nFajne teksty by kogos zgasic\nTapeta galaxy ace\nAltis life arma 3


Geszeft wszechczasów | Justice4Poland.com\nPlany ludobójstwa planetarnego\nPrezentujemy niezwykle interesujący koncentrat interdyscyplinarnej, historycznej i całościowej wiedzy, do uważnego przestudiowania i przeanalizowania w formie następujących materiałów: tekstu Dariusza Kosiura napisanego w 2009 r., opublikowanego z kilkoma uzupełniającymi filmami na neonie24 (nowyekran.pl) w 2012 r., uzupełniony przez wybranych komentatorów interesującymi treściowo tekstami, filmami i linkami.\nPrzeanalizowanie tego koncentratu zaoszczędzi czytania kilku tysięcy stron rzeczowych tekstów i kilkudziesięciu tysięcy stron „gazetowej sieczki” gdzie ważna prawda ukryta jest w mieszance wielkich kłamstw z mało ważną prawdą. Zarysowane plany globalistów, zwłaszcza w filmach, np. o Codexie Alimentarius na szczęście nie udaje się wprowadzić w życie w planowanym czasie. Te plany np. III wojny światowej kilka razy się załamywały mimo, że obecnie, kolejny raz jest duże zagrożenie jej rozpętaniem.\nWszystkie te zaplanowane działania globalistów oparte są na „kosmicznym przekręcie wszechczasów” systemu pieniądza i światowych finansów, któremu to zagadnieniu poświęcone jest najwięcej uwagi, ze względu na wielką nieznajomość tego zagadnienie wśród ludzi. Polecamy cierpliwej uwadze, przede wszystkim ludziom mającym odwagę MYŚLEĆ SAMODZIELNIE.\nŚwiatowy kryzys – geszeft wszechczasów.\nJak USA stworzyło kryzys – Prezes FED nie wie gdzie się podziało 500 miliardów\nAlarm ! Prezydencki program redukcji populacji USA ujawniony !\nCodex Alimentarius -zaplanowana zbrodnia\nKto przewidział wcześniej kryzys?\n„Można nabierać cały świat jakiś czas i kilka osób cały czas, ale nie można nabierać wszystkich ciągle.” – Abraham Lincoln.\nKryzysy stały się jednak bardziej dokuczliwe, trudniejsze w likwidacji, gdy w Europie razem z niszczeniem katolickiej etyki zapoczątkowanym w dobie reformacji i oświecenia zaczął następnie kiełkować liberalny kapitalizm. W XVIII i XIX wieku kryzysów nie powodowały już susze, czy deszcze, czy nawet zwiększona produkcja (nadprodukcja), ale czynniki z obszaru polityki pieniężnej, z którymi państwa nie radziły sobie tak dobrze, jak w średniowieczu, czy nawet w starożytności z okresami nieurodzajów. Poza tym nie bez znaczenia pozostaje fakt, że obrót pieniężny, potem banki stały się domeną prywatną. Tak się składa, że znalazły się głównie w rękach wędrującej nacji żydowskiej.\nA jak pokazują historia dziejów i historia ekonomii, to właśnie to odwieczne zainteresowanie Żydów handlem i pieniądzem stało się bezpośrednią przyczyną ich kłopotów i konfliktów we wszystkich krajach ich osiedlenia. I bynajmniej nie były one powodowane zazdrością rdzennych narodów o wyjątkowe talenty kupieckie Żydów, ale nieuczciwością i nieetycznością powstawania żydowskich majątków oraz szkodliwością ekonomiczną ich poczynań dla gospodarek państw.\nPowyższy brytyjski przykład jest zaskakująco analogiczny do czasów nam współczesnych, do dzisiejszego globalnego kryzysu. Od 1950 r. do dziś obserwujemy w państwach Zachodu systematyczny wzrost Produktu Krajowego Brutto (przed okresem globalizacji Dochodu Narodowego – to istotna, wartościowa różnica, PKB zafałszowuje obraz gospodarki i jest wartością większą od DN, ale nie narodową, jego znaczną część przywłaszcza światowa oligarchia finansowa). Jednocześnie maleją realne dochody ludności. Skarbce banków, a dokładnie zapisy księgowe stanu „posiadania” banków (ilość pieniądza rzeczywistego stanowi zaledwie ułamek tego stanu) rosną w niewyobrażalnym tempie. Rośnie także bieda i bezrobocie. Różnica jest tylko taka, że kryzys brytyjski tamtego czasu miał charakter bardziej lokalny, a dzisiejszy jest już kryzysem globalnym.\nPrawdziwe są obiegowe już opinie, że USA dorobiły się na dwóch wojnach światowych. Wymagają one jednak niewielkiego uzupełnienia. Na wojnach dorobiły się przede wszystkim „amerykańskie” banki i ich żydowscy właściciele.\nInspiracja do światowych wojen wyszła zresztą z „amerykańskich” (oraz „brytyjskich”) kół finansowych, które w 1917 r. finansowały także terrorystyczny żydowski zamach stanu w Rosji, co jak widać zupełnie nie przeszkodziło w finansowaniu później totalitarnych Niemiec A. Hitlera w podbijaniu Europy i w wojnie z żydowskim totalitaryzmem ZSRR. Żydowskim finansistom z USA nie przeszkadzało nawet to, że A. Hitler od 1933 r. zaczął ograniczać Żydom w Niemczech prawa obywatelskie, a od 1942 r. zaczął energicznie oczyszczać Europę z Żydów, gdy zrozumiał, że wojna dla Niemiec jest przegrana i wzrosły jego obawy przed kolejną Republiką Weimarską (przed żydowskimi rządami w Niemczech – tzw. porozumienie z Dorothenstrasse’1918).\nUtrzymywanie dziś przez Żydów, że w czasie II wojny światowej zginęło ich w Europie podobno 6 mln, przy czym podważanie tej liczby jest w wielu krajach uznawane za przestępstwo (?), obciąża przede wszystkim prawdziwych inspiratorów wojny i tych, którzy ją finansowali, czyli finansistów żydowskich z USA. Wobec takiego zwyrodnienia oligarchii finansowej dzisiejsze afery, oszustwa, doprowadzanie państw i narodów do ruiny gospodarczej i w końcu do totalnego światowego kryzysu, który funduje nam finansowa mafia rekrutująca się z najzdolniejszej kupieckiej nacji, nie wydaje się niczym zaskakującym.\nZaskakujące winno być jedynie to, że narody Zachodu dają sobą manipulować w dowolny sposób. Można im wmówić już wszystko: komunizm, potem liberalny kapitalizm, że są zbyt liczne i że niebezpiecznie ocieplają klimat, że człowiek niczym nie różni się od zwierzęcia, że religia, zwłaszcza katolicka, jest szkodliwa, prowadzi do wyniszczających wojen i do nietolerancji. Jest tu jednak jeden wyjątek, religia żydowska jest dobra i słuszna, dlatego jej wyznawcy byli zawsze prześladowani. Dziś świeci się dla nich zielone światło (i nie tylko dla zbrodni na Palestyńczykach), dla pozostałych religii świeci czerwone. Chwała Bogu, światła na sygnalizatorze dziejów zmieniają się.\nJest też nadzieja, że narody Zachodu – biała rasa – nie zostały wyzute z instynktu samozachowawczego i od skorumpowanej demokracji parlamentarnej realizowanej przez antynarodowe parlamenty przejdą do demokracji bezpośredniej i ustalą nowy porządek – porządek bez tolerancji dla międzynarodowych złodziei-finansistów, bez tolerancji dla kłamstwa i dla niespotykanego szowinizmu jednej tylko wybranej nacji.\nO centralnym banku USA powołanym w 1913 r., jako wyłącznej prywatnej własności żydowskiej wspomniałem już wcześniej. Kolejnym czynnikiem kryzysogennym była tzw. umowa z Bretton-Woods (1944 r.).Na międzynarodowej konferencji ustalono między innymi politykę kursową walut. $ USA stał się wyznacznikiem przeliczeniowym dla innych walut.\nWprowadzenie umowy (systemu) z Bretton-Woods USA wymusiły swoją niekwestionowaną potęgą militarną i gospodarczą. Już wtedy udział $ USA w rozliczeniach międzynarodowych sięgał 70%. W tym samym roku powołano Bank Światowy (BŚ) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), instytucje finansowe, które niezależnie od swoich propagandowo słusznych celów statutowych w rzeczywistości realizowały ekspansję gospodarczą i finansową lichwiarzy z USA, doprowadzając wiele państw do ruiny gospodarczej w ramach tzw. programów pomocowych.\nPod presją tych będących ponad prawem instytucji finansowych demokracja jest coraz powszechniej odbierana narodom przy pomocy „ekspertów” na służbie obcych interesów oraz przy pomocy skorumpowanych rządów i parlamentów. Te same instytucje promują w swoich powszechnych „nowoczesnych” mediach antykulturę – narkotyki, seks, rock, homoseksualizm, aborcję, eutanazję i niszczenie korzeni naszej łacińskiej cywilizacji.\nOto niektóre zalecenia BŚ dla Polski po 1990 r.: zrezygnować z budowy metra, zlikwidować publiczne biblioteki (wykonanie: 60%), sprywatyzować ochronę zdrowia (realizowane od 1997 r.), sprywatyzować polską gospodarkę – za kilka procent jej wartości wyprzedano 70% – 90% w zależności od sektora gospodarczego.\nPodobnie zrealizowano wyprzedaż gospodarki argentyńskiej w latach 1980-tych. W tym złodziejstwie partycypowały banki z USA i z Europy. Czy my winniśmy mieć wobec nich jeszcze jakieś zobowiązania?\nEksperci prezydenta Hosni Mubaraka obliczyli konsekwencje pomocy MFW dla świata. Tylko w latach 1980-86 zmarło z głodu, z chorób, z braku rozwoju przemysłu, braku dostępu do ochrony zdrowia 530 mln ludzi (13 razy więcej niż w II wojnie światowej).\nJest to ukryta forma „czystek etnicznych”. Biedni stają się rasą niższą – niepotrzebną (vide: liberalny kapitalizm w Wlk. Brytanii XVIII w.), bogaci, rasą panów – nie stoi to w sprzeczności z etyką protestancką, ani z filozofią judaizmu, kłóci się natomiast z powszechnie zwalczanym katolicyzmem. To, dlatego jest on tak silnie neutralizowany programowym ekumenizmem od 1965 r., od II Soboru Watykańskiego.\ndzienne wartości transakcji na świecie: 0, 74 bln = 740 mld $ USA (w 1989 r); 1 bln = 1 000 mld $ USA (w 1992 r); 1700 bln = 1700 000 mld $ USA (w 2007 r), (proszę zwrócić uwagę na szybki wzrost podanych kwot)\nroczny Produkt Krajowy Brutto wszystkich państw łącznie: 50 bln $ USA (w 2007r.).\nPieniądz wirtualny dzięki zmyślnym mechanizmom kreacji (oszustwa) przyrasta rocznie w tempie geometrycznym (an+1= an x q, gdzie q>1), pieniądz rzeczywisty przyrasta zgodnie z rocznym rytmem produkcji dóbr i usług (bankowe i giełdowe spekulacje finansowe nie powodują przyrostu pieniądza rzeczywistego), czyli zawsze o jakąś część poprzedniej wartości (an+1=an x q, gdzie q<1).\nTak, więc nie dokonując żadnych zmian w systemach finansowych i gospodarczych państw i świata NIGDY nie zrównamy ilości pieniądza rzeczywistego z wirtualnym. Weszliśmy w kryzys permanentny. Neoliberalna gospodarka ze swoim złodziejskim systemem finansowym osiągnęła kres swoich dni. Że taki dzień nadejdzie twórcy geszeftu wszechczasów zdawali sobie sprawę. Jednak nie są skłonni do jego naprawy, a tym bardziej do porzucenia lichwy. Musieliby, bowiem oddać narodom to, co im zrabowali i pozbawić się korzystnego złodziejskiego procederu dającego polityczne wpływy na sprawy tego świata.\nWidmo śmierci – demokracji bezpośredniej zaczyna zaglądać w oczy światowym finansistom-złodziejom. Ich organizacje: Rada Stosunków Zagranicznych (CFR), grupa De Bilderberg, Komisja Trójlateralna, Klub Rzymski, (w Polsce Fundacja S. Batorego), MFW, BŚ oraz masońskie loże wydają się bezsilne – rozmiary kryzysu przerosły ich samych. A bajki o liberalnym kapitalizmie, o samonaprawczych mechanizmach „wolnego rynku” okazują się być jedynie wielką lipą.\nPojawiła się, więc koncepcja wojny domowej w USA i rozbicie ich na mniejsze państwa – koncepcja najbardziej prawdopodobna http://online.wsj.com/article/SB123051100709638419.html). . Jeśli nie dojdzie do samoczynnego wybuchu społecznego niezadowolenia w USA, ten wybuch trzeba będzie sprowokować. Przekierowując jednak słuszną wrogość Amerykanów wobec rządzącej oligarchii finansowo-politycznej winnej upadku USA, na walkę między poszczególnymi stanami (lub grupami stanów) o własną niezależność państwową, o wyzwolenie spod lichwiarskiego kapitalizmu USA.\nJeszcze w pierwszej połowie XX w. skutki kryzysów można było „naprawiać” wojnami nakręcającymi koniunkturę gospodarczą. Dziś jest to już nie możliwe, tak ze względu na rozmiary kryzysu, jak i na atomową równowagę największych potęg. Finansowa mafia z USA musi się, więc pożegnać z myślą o przejęciu bogactw naturalnych Rosji, czy zlokalizowanych w Tybecie bogactw Chin, żeby w cenie surowców naturalnych upychać puste $ USA, czy jego zamienniki. A w starciu sił konwencjonalnych USA nie mogą liczyć na sukces, raczej na porażkę. Co prawda, finansowi „eksperci” z UE wymyślili, ze zamiast surowców naturalnych można do tego samego celu wykorzystać produkcje żywności, ale nie jest to chyba dobry pomysł.\nZapotrzebowanie na żywność jest wprost proporcjonalne do liczby ludności i zwiększanie produkcji żywności ponad ten warunek jest bezcelowe i stanowi, zatem naturalne ograniczenie dla kreacji pieniądza wirtualnego.\nKryzysowi towarzyszą zadziwiające zjawiska. Niedawno byliśmy świadkami szybko rosnących cen ropy, do 150 $ USA za baryłkę. Nagle cena spadła do poziomu z 2006 r., do 40 $ USA za baryłkę. Żaden klakier „wolnego rynku” nie potrafi tego wyjaśnić. Nie spadło zużycie ropy, nie zwiększyła się jej produkcja, więc co się stało? Spytajcie niejakiego Leszka B., bo to na pewno sprawka „niewidzialnej ręki wolnego rynku”.\nAno, „wolny rynek”, czyli lichwiarze-finansiści doszli do wniosku, że na wzroście cen ropy, który miał ratować pustego $ USA, za dużo zarabia Rosja, poza tym dodatkowo pogłębia on kryzys.\nKoniec światowego geszeftu musi nastąpić – nie można ukraść narodom więcej, niż są one zdolne wytworzyć. Materia gospodarcza zaczyna stawiać samoistny opór. Chodzi teraz tylko o to, żeby w jakimś rozsądnym czasie wyeliminować geszefciarzy z życia państw i narodów – to im się po prostu należy. Z punktu widzenia racjonalnej ekonomii recepta na kryzys jest prosta. Wymienię główne postulaty:\n1. długi państw należy anulować;\n2. musi istnieć waluta narodowa i parytet kruszcu;\n3. bank centralny i system bankowy muszą być państwowe (dopuszczalne banki spółdzielcze); 4. wszelkie mechanizmy kreacji wirtualnego pieniądza (w tym giełdy papierów) są zakazane;\n5. ilość pieniądza w gospodarce musi być równoważna ilości dóbr i usług;\n6. nowe dobra (nie konsumpcyjne) muszą mieć pokrycie w nowym narodowym pieniądzu;\n7. należy dążyć do autarkii gospodarczej, co nie wyklucza wymiany międzynarodowej;\nZwolennicy niezależności banku centralnego (skorumpowani politycy i ekonomiści) twierdzą, iż rząd może wykorzystać taką sytuację do swobodnego drukowania pieniędzy (na początku lat 1990-tych dopuścił się tego niejaki Leszek B. jako min. Finansów i wicepremier RP), co powoduje inflację.\nTrudno nie przyznać im racji. Jednak nigdy dotąd żaden rząd żadnego kraju nie doprowadził do załamania światowej gospodarki. Żaden rząd nie wydrukował takiej ilości pieniędzy, która byłaby porównywalna z rozmiarami kreacji pieniądza bezgotówkowego przez banki prywatne. Poza tym władze kraju są mniej lub bardziej demokratycznie obieralne, a prywatnych właścicieli banków nie wybiera nikt. Za to oni wybierają i korumpują wszelkie władze. Niezależny bank centralny w systemie bankowym komercyjnym jest uzależniony od tego systemu, a nie zależy od narodu i krajowej gospodarki względem, której powinien być służebny.\nNajsilniejsze gospodarki świata, takie jak USA, Japonia, Niemcy, Francja, czy absurdalnie-złowieszcza UE nie potrafią zahamować spadających w dół wskaźników ekonomicznych. Dzisiejszy kryzys był przewidywany w latach 1970-tych przez prawdziwych ekspertów, myślących logicznie oraz w kategoriach etyki katolickiej. Odwrót od zła jest konieczny i nieuchronny. Musi nastąpić już w najbliższych latach. Otwarte pozostaje jednak pytanie, jak zachowają się światowi finansiści-oszuści dysponujący uzbrojoną po zęby armią USA?\nJako katolik opowiadam się za pojednaniem z winowajcami światowej i naszej narodowej tragedii, ale za pojednaniem w duchu katolickim. Winowajca naprawia wyrządzone krzywdy, zwraca to, co zrabował, wyraża skruchę i żal, przyrzeka poprawę i poddaje się karze. W każdym innym przypadku mamy obowiązek całkowitego zniszczenia zła, żeby nie mogło odrodzić się w przyszłości, inaczej staniemy się współwinnymi kolejnych tragedii własnego i innych narodów.\nTekst napisany w lutym 2009 r. (przed aresztowaniem B. Madoffa), kiedy polskojęzyczne media wspierane autorytetami w rodzaju niejakiego Leszka. B. (były vice premier i prezes NBP) utrzymywały jeszcze przez kilka miesięcy, że światowy kryzys nie istnieje, a na pewno nie ma go w Polsce. Nie dopuszczano także informacji o tragicznej sytuacji gospodarczej USA.\nCzytaj więcej na stronie: http://www.klubinteligencjipolskiej.pl/2016/10/geszeft-wszechczasow-a-plany-ludobojstwa-planetarnego/\nThis entry was posted on October 28, 2016 by HKW in Uncategorized and tagged Codex Alimentarius, Dariusz Kosiur, Geszeft wszechczasów, Globaliści, Kosmicznym przekręcie wszechczasów, Plany III wojny światowej, Plany ludobójstwa planetarnego, Wiedza historyczna.


Odsłonięcie tablicy upamiętniającej 125. rocznicę chrztu świętego i 100 rocznicę prymicji Sługi Bożego Anzelma Gądka OCD – Sługa Boży Anzelm od św. Andrzeja Corsini OCD\nOdsłonięcie tablicy upamiętniającej 125. rocznicę chrztu świętego i 100 rocznicę prymicji Sługi Bożego Anzelma Gądka OCD\nAutor adminOpublikowano 19 października 2009 16 listopada 2019\n18 października 2009 r. w Mętkowie k. Chrzanowa, w kościele parafialnym p.w. Matki Bożej Częstochowskiej, odbyło się odsłonięcie tablicy pamiątkowej przy chrzcielnicy niegowickiej, przy której 125 lat temu Sługa Boży Anzelm Gądek OCD, otrzymał sakrament chrztu świętego.\nZabytkowy kościół niegowicki z XVII w. został przeniesiony z Niegowici do Mętkowa w 1973 r., po wybudowaniu w Niegowici nowego kościoła. W tym drewnianym kościele Maciej Józef został nie tylko ochrzczony, ale tu przystępował do pierwszej spowiedzi i Komunii św. i tutaj w 1909 r., czyli 100 lat temu, jako o. Anzelm miał swoje kapłańskie prymicje. Także w tym kościele pracował jako wikary ks. Karol Wojtyła, w latach 1948-49.\nW niedzielę 18 października br. w Mętkowie uroczystej Mszy św. o godz. 10.30 w intencji dziękczynnej za dar życia, powołanie zakonne, kapłańskie i charyzmat założycielski oraz o łaskę beatyfikacji o. Anzelma, przewodniczył ks. dziekan Paweł Sukiennik, proboszcz niegowicki; koncelebrowali: o. prof. Benignus Wanat OCD, który wygłosił okolicznościową homilię oraz miejscowy ks. proboszcz Marek Guśpiel. Wymownym znakiem ciągle ?żywej? wody wypływającej także obecnie z tej chrzcielnicy był udzielony podczas tej Mszy św. sakrament Chrztu świętego małej parafiance Mętkowa, Katarzynie Marcie Bogacz.\nW uroczystości wzięła udział m. Faustyna Górowska, przełożona generalna, która wraz z kapłanami dokonywała odsłonięcia tablicy, przybyła także cała wspólnota sióstr z Marszowic, siostry z Postulacji Sł. B. o. Anzelma z Łodzi, delegacja sióstr z Ksawerowa i z Balic, członkowie rodziny Gądków oraz liczni pielgrzymi z parafii Niegowić i wierni parafii Mętków.\nMosiężną tablicę w stylu barokowym wykonał mgr inż. Michał Stahl ze Spółdzielni Pracy ?Armatura? w Łodzi. Napis na tablicy brzmi:\nPRZY TEJ CHRZCIELNICY W NIEGOWICI\nDNIA 25 LUTEGO 1884 R.\nSŁUGA BOŻY OJCIEC ANZELM\nMACIEJ JÓZEF GĄDEK\nPo Mszy świętej wszyscy uczestnicy uroczystości zrobili sobie pamiątkową fotografię w prezbiterium kościoła i przy chrzcielnicy.\nHomilia o. prof. Benignusa Józefa Wanata OCD\nW dzisiejszej Ewangelii słyszeliśmy o rywalizacji pośród uczniów Chrystusa o pierwsze miejsce w królestwie niebieskim. Pan Jezus ich upomniał a nam wszystkim ukazał właściwy kierunek życia, prowadzący do nieba. Powiedział im: Nie tak będzie między wami. Kto by miedzy wami chciał stać się wielki, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszy między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu (Mk 10, 43-45). Całe życie Jezusa było służbą dla ludzi.\nDziś przybyliśmy do tej pięknej i zabytkowej świątyni Matki Bożej Częstochowskiej w Mętkowie, która przez kilka wieków była świątynią parafii Wniebowzięcia NMP w Niegowici. Parafianie z Niegowici tak się zżyli i przywiązali do swej dawnej świątyni, że dziś w pielgrzymce przybyli do niej wraz ze swym ks. Proboszczem i Dziekanem, aby uczestniczyć w poświęceniu tablicy, upamiętniającej 125 rocznicę chrztu św. i 100-lecie prymicji i 40-lecie śmierci Sł. B. Anzelma Gądka, karmelity bosego, pochodzącego z Marszowic, należących do parafii Niegowici. Przybyli również w tej intencji, aby modlić się o rychle wyniesienie Sł. B. Jana Pawła II, który pracował jako wikariusz w tej świątyni w latach 1948-1949 w Niegowici.\nKościół ten dla wszystkich mieszkańców parafii w Niegowici jest cenną i ważną pamiątką religijną i historyczną dla wielu pokoleń parafian. Kościół ten stanowił centrum życia duchowego parafii i był mieszkaniem Boga żywego, z którym ludzie zawierali przymierze od chrztu aż do śmierci i pogrzebu. Świątynia ta zbudowana została z drzewa modrzewiowego w 1771 roku dla parafii Niegowić. W roku 1778 została ona konsekrowana pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Tak jak to widać jest to kościół barokowy, trójnawowy, halowy z prezbiterium i obszerną zakrystią oraz skarbcem na piętrze. Ma on konstrukcję zrębową charakterystyczną dla stylu podkarpackiego. Wnętrze zdobią trzy ołtarze barokowe snycerstwa szkoły krakowskiej. W tęczy oddzielającej prezbiterium od nawy figura Chrystusa Ukrzyżowanego z rzeźbami Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ew. Ambona i chrzcielnica są również barokowe. Stacje Drogi Krzyżowej pochodzą z 1 poł. XIX wieku.\nW latach 1972-1974 trwały prace przeniesienia zabytkowego kościoła z Niegowici do Mętkowa. Pracami budowlanymi kierował ks. Franciszek Skupień, pod nadzorem pani dr Hanny Pieńkowskiej, wojewódzkiego konserwatora zabytków sztuki. Po jego przeniesieniu, odnowieniu i urządzeniu ponownego poświęcenia i konsekracji kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej dokonał 1 maja 1974 r. ks. kard. Karol Wojtyła, metropolita krakowski. W roku 1978 świątynia przyozdobiona została polichromią z motywami geometrycznymi, roślinnymi i figuralnymi przez artystę malarza Zygmunta Wigiliusza z Krakowa.\nWspominamy dziś 125 rocznicę chrztu św. Sługi Bożego o. Anzelma od św. Andrzeja Corsini, karmelity bosego, ze świata Macieja Józefa Gądka, syna Antoniego i Salomei z domu Kowal Gądków, urodzonego w Marszowicach 24 lutego 1884 roku. Na drugi dzień 25 lutego tegoż roku został on ochrzczony przez ks. proboszcza Jana Popławskiego przy tej chrzcielnicy i w tej samej świątyni, która stała wtedy w Niegowici. Pod względem religijnym było to najważniejsze wydarzenie w jego życiu. Tutaj zaczęło się życie nadprzyrodzone, przynależności do Kościoła i parafii. Tutaj przychodził z rodzicami w każdą niedziele na Mszę św. i na odprawiane nabożeństwa. Tutaj przystępował do I spowiedzi i do I Komunii św. Tutaj uczęszczał z rodzicami na Msze św. i nabożeństwa we wszystkie niedziele i święta. W tym kościele odprawił też prymicje kapłańskie, które przyjął z rąk ks. abpa Ceppetelli w Rzymie 25 lipca 1907 roku. Po oprawieniu prymicji jego ojciec Antoni ofiarował mu w Marszowicach jako nadzwyczajny dar prymicyjny malutką, 2,5 lat mającą siostrzyczkę Salusię, którą pierwszy raz zobaczył. O. Anzelm wziął ją w ramiona, uściskał, ucałował i udzielił jej prymicyjnego błogosławieństwa. Od tej chwili powstała między nimi wielka przyjaźń aż do śmierci. Siostra Salomea po uzyskaniu pełnoletności poświeciła życie Bogu w zakonie Sióstr Karmelitanek Bosych. W swoim pamiętniku pozostawiła ważne i piękne świadectwo o swoich rodzicach:\nNasi najdrożsi Rodzice byli naprawdę bardzo dobrzy i religijni. Często uczęszczali do świętych sakramentów, zwłaszcza Mamusia miała wielkie nabożeństwo do Matki Najświętszej. Właśnie nasz kościół w Niegowici był pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej. Jest tu cudowny obraz pochodzący z XVI wieku, umieszczony w głównym ołtarzu. Przed tym ołtarzem Mamusia często się modliła. Wszystko ? jak mówiła - powierzała Matce Bożej, cały dom i całą rodzinę. Gorąco i serdecznie modliła się za to dziecko, które miało przyjść na świat. Na klęczkach oddawała je pod opiekę Matki Bożej?\nTatuś też był bardzo dobry. Miał wielkie złote serce, był jednak bardzo wymagający. Kochał nas prawdziwie wielką ojcowską miłością. Lubił sam uczyć dzieci prawd wiary. Zwłaszcza w niedziele i święta dzieci gromadziły się wokół Tatusia, a on zadawał nam pytania, tłumaczył, a gdy któreś nie umiało odpowiedzieć, kazał nauczyć się na następną lekcję. Czytał nam też piękne żywoty świętych, które wypożyczał z parafialnej biblioteki.\nDziś w tej samej zachowanej świątyni i przy chrzcielnicy, gdzie otrzymał chrzest św. i rozpoczęło się całe bogactwo jego życia nadprzyrodzonego, dziękujemy Panu Bogu i Matce Bożej, za wszystkie łaski tutaj udzielane, za jego powołanie zakonne i kapłańskie, za jego wspaniałą działalność dla dobra Kościoła i Zakonu Karmelitów Bosych, jako założyciela i rektora przez 25 lat Międzynarodowego Fakultetu Teologicznego Teresianum w Rzymie, konsultora kilku kongregacji w Stolicy Apostolskiej, definitora generalnego w zarządzie Zakonem, założyciela Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus i długoletniego prowincjała karmelitów bosych w Polsce. Zmarł on 15 października 1969 r. w opinii świętości w Łodzi. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w Łodzi, dnia 2 lutego 2002 r. Po zebraniu jego pism i przesłuchaniu świadków proces na terenie diecezji został zakończony przez ks. abpa Władysław Ziółka 15 czerwca 2008 r. Akta zostały złożone przez s. Konradę Dubel, postulatora Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie 10 października 2008 r.\nDziś modlimy się w tej świątyni o wyniesienie na ołtarze tych wspaniałych postaci związanych z tą świątynią Ojca świętego Jana Pawła II ? Karola Wojtyłę dawnego wikariusza parafii z Niegowici oraz znakomitego parafianina tejże parafii Sł. B. Anzelma Macieja Gądka. Ufamy, że oni wstawiają się za nami do Boga o potrzebne łaski i pomoc, abyśmy mogli w swoim życiu wypełnić wolę Boża, spotkać się z nimi razem w królestwie Ojca Niebieskiego. Amen.\nOpublikowano 19 października 2009 16 listopada 2019 Autor adminKategorie Inne\nPoprzedni artykółPoświęcenie i otwarcie Domu Pamięci Sługi Bożego o. Anzelma Gądka w Marszowicach\nNastępny artykół:Sesja: „Dzieciątko Jezus w Karmelu” Kraków, 25.1.2014\nW Dziecięctwie Bożym jest pełnia wiedzy i świętości.~Sł. B. o. Anzelm Gądek OCD\nMyśli Sługi Bożego Anzelma Gądka OCD na czerwiec 2022 31 maja 2022\n32 829 odwiedzin


PrimaSol Titanic Aquapark (Hurghada, Egipt) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: PrimaSol Titanic Aquapark\nAtrakcje w pobliżu obiektu PrimaSol Titanic Aquapark\nPrimaSol Titanic Aquapark opinie, Hurghada\nNr 24 wśród 34 atrakcji w lokalizacji Hurghada\nSafaga Road | PrimaSol Titanic Resort, Hurghada, Egipt\nPobyt uwaz am za udany. Bardzo dobre jedzonko zawsze kucharze pytaja sie czy smakowalo. Minus ze... Przeczytaj więcej\nPobyt w hotelu 6-13 09.2018 r.Bylo rewelacyjnie,pokoje mielismy na parterze do pokoju dostalismy... Przeczytaj więcej\nPobyt uwaz am za udany. Bardzo dobre jedzonko zawsze kucharze pytaja sie czy smakowalo. Minus ze troszke mały wybor tak samo jak przeczytałam w jednej z opinii przed przyjazdem. Ogromny plus dla sprzatajacych pokoje czysciutko. Najmilsza obsługa a to mój 6 raz w Egipcie. Bardzo...Więcej\nPobyt w hotelu 6-13 09.2018 r.Bylo rewelacyjnie,pokoje mielismy na parterze do pokoju dostalismy czajnik kawe herbate oraz swieze owoce.Opaski tez mielismy inne.Nadmieniam ze to nasz 6 pobyt w tym hotelu 11 w Egipcie.Personel w hotelu jak i na plazy zawsze pomocny i usmiechniety.Bylo super.Napewno wrocimy.\nFajny aqua park dla małych i dużych, tylko gorąco w stopy i parzy jak się idzie po rozgrzanych kafelkach.\nSchłodzony tydzień na słońcu?\nMieliśmy piękny tydzień w parku wodnym Titanic, wspaniały hotel dla rodzin, wodne zjeżdżalnie, gry i fantastyczny zespół animatorów, przyjazna, świetna zabawa z mnóstwem rozrywki w dzień iw nocy, masowe wołanie do Svetlany, która była siłą zespół animatorów, zawsze miał czas na rozmowę i czuł się...tak, jakbyśmy znali ją dłużej niż tydzień, atut zespołu. Jedzenie było ok, duży wybór dla wszystkich i cały cały piękny przyjazny hotel, świetne last minute wakacje uciec od Wielkiej Brytanii pogoda ??Więcej\nNaprawdę zabawny dzień.\nZabierz całą rodzinę, doskonały park wodny, mnóstwo zjeżdżalni i zabawę dla wszystkich lub po prostu wybierz i opalaj się.\nDobrze się bawiłem w tytanicznym parku wodnym z rodziną i przyjaciółmi i podobały mi się slajdy. Obsługa jest świetna i miło spędziłem czas z zespołem animatorów i chcę bardzo podziękować wszystkim zespołom animatorów. I podobało mi się, jak oni mieli dzień olimpiady w hotelu. Jedzenie...w restauracji było miłe i koktajle były świetne. Dzięki za generalnego menadżera Titanic Aqua Park i bara w dyskotece. Podobało mi się, jak zaprzyjaźniłem się z różnymi krajami na całym świecie. Omar youssefWięcej\nPrzyjechałem z moimi przyjaciółmi i mamy dobry czas razem i jesteśmy źli w animacji, wszyscy działamy i lubimy jedzenie i lubimy park wodny Przyniosę dziób z przyjacielem myślę, że moi przyjaciele tworzą animację camara vlad katya shezhana\nHotel / park wodny\nZatrzymaliśmy się w hotelu kilka razy. . . . park wodny jest wliczone w cenę co jest plusem. Jest wiele slajdów / flukes na i przeznaczony jest dla wszystkich grup wiekowych. Jest tam małymi dziećmi części, która jest oddzielona od głównej ulicy. Zawsze dobrze wyposażony...i czyste.Więcej\nTo versfod hotel o wysokim standardzie w restauracji sprawia bardzo miła obsługa. Obsługa jest na najwyższym. Do czyszczenia nie jest więc Boże, basen jest fantastyczny\nfajne zjeżdżalnie dla dzieci i dorosłych. Ładny pokój dwuosobowy leżaków. Wiele basenów dla wszystkich grup wiekowych. Małe dzieci, większe dzieci i młodzieży.\nZobacz 230 hoteli w pobliżu.Zobacz 433 restauracje w pobliżu.Zobacz 542 atrakcje w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu PrimaSol Titanic Aquapark.


PEI | Izabella Gądek\ngru 21, 2019 | Teksty Oscara 18+ | 0 komentarzy\nMoja koreańska miłość, napierdala właśnie na fortepianie, solo z obrazków Mussorgskiego. Jakoś to przetrwam. Nie, że nie lubię jak gra, chociaż wole ssać i szczypać jej małe piersi, czy pakować kutasa w jej jędrny egzotyczny tyłek, ale Muss kojarzy mi się z Benny Hillem, nie wiem dlaczego. Nie pasuje do naszej relacji. Prędzej Penderecki,czy Mozart …Tren dla ofiar Hiroszimy… o to to, pasuje jak ulał. Kocham jej niesamowitą zdolność w oddawaniu uczuć i komentowaniu świata za pomocą muzyki. Trochę mnie przytłacza, że jej światowa kariera ostatnimi czasy przyśpieszyła. Moim jedynym talentem, jest doprowadzanie jej cipki do wytrysku .. pobijamy rekordy.\nOczywiście, że to mierzę. Mam miarkę krawiecką. Obwód bicepsa i odległość, na jaką wytrysnęły jej soki, to właściwie jedyne co mierzę. Nieee… Jeszcze debet na koncie.. ale on mierzy się kurwa sam. Staram się nie liczyć straconego czasu, dajmy, na to popierdolone pisanie.\nCo jeszcze? Mierzę odległość, która mnie dzieli od innych. Ta w kilometrach jest nieznośna, ale tymczasowa. Natomiast ta w różnicy postrzegania wszystkiego co nas otacza – jest niestety w większości, nie do przebycia. Ona to rozumie.\nNie chce innej Onej… chociaż Chinka i numery na balkonie, to niezła jazda. Przyjechała wczoraj. Noc spędziliśmy na wciąganiu koki, dyskusjach o nieistotności istnienia, równoległych światach, do których pragniemy zdobyć wizę i pobijaniu rekordów. Muszę kupić ceratę na łóżko.\nPei jest dojrzałą kobietą, pewną siebie i swojego magnetyzmu. Mała pieprzona Bogini z innego świata. Faceci są na jej skinienie, ślinią się i pewnie w domu masturbują, wyobrażając sobie jej idealne ciało – bo w sypialni stara, przejedzona żona.\nCzemu mnie wybrała? Dlaczego akurat mnie? Nie powinienem nawet patrzeć w jej stronę. Powinna być nieosiągalna, nie do zdobycia dla takiego debila. Jednak wybrała mnie i każdy dzień jaki mi daje, zmienia moje życie w coś istotnego.\nNie no, kurwa się zromantyzowałem…


Myjki, gąbki - arusiowo.pl\nCodziennie dbamy o to, aby nasi milusińscy byli zdrowi i czuli się komfortowo. Higiena także jest ważnym elementem każdego dnia. Wraz z dostępnymi w naszym sklepie internetowym artykułami kąpielowymi to jeszcze prostsze!\nDla naszych klientów przygotowaliśmy szeroką gamę myjek i gąbek przeznaczonych do delikatnego, ale skutecznego oczyszczania wrażliwej skóry dzieci. Razem z nimi możemy szybko i łatwo zmyć codzienne zanieczyszczenia osadzające się na skórze i przygotować ją do dalszej pielęgnacji poprzez nałożenie odpowiednich kosmetyków.\nW naszym sklepie znajdziesz wysokiej jakości myjki i gąbki dla najmłodszych. To praktyczne rękawice wykonane z bawełnianej frotty, które bardzo dobrze oczyszczają skórę i nie podrażniają jej, dlatego sprawdzą się już od pierwszej kąpieli. Oferujemy również kolorowe gąbki, które uprzyjemnią codzienną kąpiel każdego dziecka.\nZapraszamy serdecznie do bliższego zapoznania się z pełną ofertą myjek oraz innych artykułów kąpielowych w naszym sklepie internetowym – życzymy udanych zakupów!\nCanpol babies myjka...\nMyjka do kąpieli bambusowa...\nMYJKA DO KĄPIELI BAMBUSOWA DLA DZIECI I NIEMOWLĄT NATURAL BAMBOO...\nMYJKA DO KĄPIELI BAMBUSOWA DLA DZIECI I NIEMOWLĄT NATURAL BAMBOO SZARA\nCanpol myjka rękawica...\ncanpol myjka frotte 26 110


Klimatyczne Boże Narodzenie - Śnienie Progresywne\nByłem szalony i nie byłem szalony; zależy, jak na to patrzeć: raz wydaje się człowiekowi\nszaleństwo mądrością, kiedy indziej mądrość szaleństwem. Sen to przecież szaleństwo jak się\npatrzy i należy, a jest przecież połową człowieka.\nO symbolice bożonarodzeniowej stajenki, postaci wewnątrz, jak i na zewnątrz niej, pisałem niedawno, przy okazji Święta Trzech Króli. Trzej królowie to odpowiednio: 8/1 Czarny-gorycz istnienia, 8/2 kadzidlana Nicości i 8/3 złoty Metatron. Stajenka to Szczelina 8-12 a w niej Czerwony <10 i Matko/Ojciec 10. Dziecko jest jednocześnie Starcem, narodziny śmiercią.\nNie chcąc przesładzać świątecznej atmosfery, zaproponuję zatem wizytę na poziomie brahmanicznym 8, niejako a rebours, na sposób minusowo urojeniowy.\nKu przestrodze jednym, dla uciechy drugim 🙂\n„Twórczość Ladislava Klimy (1878—1928) czeka na odkrycie. Dosłownie i przenośnie. Część\njego spuścizny pozostaje do dziś w rękopisie, część była publikowana fragmentarycznie; dwukrotnie,\nna początku i pod koniec lat czterdziestych, załamała się próba wydawania jego pism. Cierpienia\nksięcia Sternenhocha, wydane po raz pierwszy i jedyny w roku śmierci pisarza, wywołały wówczas\nskandal i jak dotąd — przez pół wieku — nie doczekały się wznowienia (w roku 1966 ukazał się przekład\nna język niemiecki). We współczesnej literaturze czeskiej Klima nie ma żadnych kontynuatorów,\ntradycja, którą reprezentuje, nie interesuje również krytyki.\nPolski przekład jest próbą osadzenia twórczości Klimy w nowym kontekście.\nCzytelnik powieści Irzykowskiego i Micińskiego, Jaworskiego, Chwistka, Witkacego i Gombrowicza\nmoże bez trudności, niejako naturalnie odebrać groteskową prozę Klimy wraz z jej filozoficznym\nbagażem; polskiej krytyce — poświęcającej tyle uwagi modernizmowi i jego dziedzictwu — o\nwiele łatwiej o zrozumienie i głębszą interpretację jego dzieła.” Jacek Baluch\nTo posłowie, z oczywistych względów, nie zawiera ani jednego słowa o wielkiej wartości poznawczej tego tekstu dla osób podróżujących we śnie, ale tego prawie nikt z dawnych i nowszych czytelników Klimy nie mógł wiedzieć. Podobnie jak „Golem” Meyrinka „Cierpienia” nie zostały odczytane w swojej najgłębszej warstwie znaczeniowej.\nOto fragment książki LADISLAVA KLIMY, CIERPIENIA KSIĘCIA STERNENHOCHA, w którym perwersyjna w niebanalny sposób, Helga- żona Demona, zatłuczona przez księcia młotkiem, pojawia się przed nim w wizji i opowiada o swoich doświadczeniach pośmiertnych.\n„Ruńcie, niebiosa! Dziś znowu ją widziałem i — — długo, długo z nią rozmawiałem!…\nPomyślcie tylko, mówiłem z nią jak z każdym zwyczajnym człowiekiem!…\nZdradziecka Kuhmist!… Ale nie, ty jesteś niewinna, to ta parszywa książka; zobaczyłem\nHelgę wcześniej, zanim mogłem krzyknąć swe zaklęcie… Ale czy była widmem? Wszak była\ntak prawdziwa jak mój ogrodnik, który mnie znalazł siedzącego w błocie. Gdyby nie było tak\npewne, że jej ciało śpi snem wiecznym tam w wieży — — oszalałbym.\nKroczyłem przez swój park zamkowy pod nabrzmiewającymi pąkami drzew. Było\nprzedpołudnie; pochmurnie, mokro wprawdzie i wietrznie, ale ciepło; wilgotny, pogodny nastrój\nwokół. Przeglądałem bezwstydne obrazki w tej przeklętej książce i tak się pogrążyłem,\nże niebieski damski strój na ławeczce uderzył mój wzrok dopiero w momencie, kiedy znajdował\nsię trzy kroki ode mnie. Podnoszę oczy — i już siedzę, akurat na kupie rzadkiego błota,\nktóre ogrodnik zeskrobał wczoraj ze ścieżki.\n— Niech pan wstanie, książę! — prawiła łaskawie.\n— Ja nie chcę, nie chcę — gaworzyłem jak dziecko.\n— Czemu nie chcesz, książę?\n— Ponieważ nie chcę — i ponieważ nie mogę.\n— Widać, że jesteś mądry — mówiła tak samo łagodnie i cicho. — „Chcę, ponieważ\nchcę”, to summa teoretycznej, „nie chcę, czego nie mogę”, praktycznej filozofii. Nuże, jak\nsobie panie życzysz. Przyszłam z prośbą o kilka wyjaśnień.\n— Do usług — zająknąłem się.\nBezdenną czeluścią grozy jest widzieć przed sobą żywe, mówiące i prawdziwe to, co\nnieomylnie widziało się umarłe. Nie ma na świecie niczego równie szaleńczo przerażającego!…\nByłbym zemdlał, gdyby mojego przerażenia nie łagodziła niespodziewana delikatność i\nspokój w jej głosie; nigdy tak ze mną nie mówiła. A głos był głęboko smutny, twarz okropnie\nblada i chuda tchnęła niezmiernym cierpieniem.\n— Chętnie bym się dowiedziała, co się ze mną stało 19 sierpnia — jeśli pamiętasz ten\ndzień? — i później. Pomimo wszelkich wysiłków moje mętne wspomnienia nie chcą się przejaśnić.\nPamiętam zdecydowanie swoje życie aż do owego dnia, chociaż jest teraz dla mnie\notoczone jakąś wyobcowującą, oddalającą mgłą, chociaż wydaje mi się snem odległym…\nWszystko, co nastąpiło potem, stanowi dla mnie nieprzenikniony mrok. Mój obecny stan jest\nprzez to najparadoksalniejszy i myślę, że wszelkie swe cierpienia mogłabym przezwyciężyć,\ngdyby dusza ma znalazła dostatecznie dość siły, żeby przeniknąć, rozproszyć słonecznym\nspojrzeniem mgłę nieznośnej niepewności. A więc, ostatnie moje jasne wspomnienie to to, że\nkiedy przygotowywałam się do odjazdu, miałam w jednej z komnat twojego zamku wrażenie,\nże tracę przytomność; i wiem, że byłeś tam obecny. Powiedz mi, dlaczego zemdlałam?\nTrząsłem się tak, że nieomal ległem w błocie.\n— Ja… ja… nie wiem, chyba dlatego, że się w czasie obiadu przejadłaś.\n— Załóżmy, na pewno tak będzie. Ale co się stało ze mną potem?\n— Ja — ja — nie wiem.\n— Coś jednak musiałeś robić, panie małżonku, kiedy zemdlałam?\n— Aha! Pobiegłem po lekarza.\n— A kiedy wróciłeś ?\n— Ja — ja już zapomniałem.\n— Tak mało dla ciebie znaczyłam, że mogłeś o czymś takim zapomnieć?\n— Aha! Ciebie już tam nie było. Zniknęłaś w tym czasie — I chyba wyszłaś, w półmroku,\nprzez park zamkowy — do pobliskiego lasu. —\n— Oj, oj! To możliwe. A w lesie prawdopodobnie znowu upadłam — usnęłam — a\ncały ciąg dalszy to mój sen, który w tym lesie śni mi się krótko, chociaż pozornie trwa wieczność.\nA i to, że teraz z tobą mówię, to chyba tylko mój sen…\n— Tak, z pewnością jest to wszystko twoim snem! — zawołałem skwapliwie, ucieszony,\nże w to wierzy.\n— Nie jesteś wprawdzie kompetentny decydować o tym będąc sam tylko produktem\ntego snu — ale kto by sobie tym głowę zawracał! Mówiąc szczerze nie przyszłam nawet do\nciebie w nadziei, żeby się czegoś sensownego wreszcie dowiedzieć, lecz dla zabicia czasu, dla\nrozerwania się w mym okropnym stanie. Jeśli sobie życzysz, opowiem ci, co mi się śniło.\n— Będzie to dla mnie niezwykłą przyjemnością. „O nieszczęśliwa — wstrząsało mą\nduszą — nie wie, że umarła, narkotyzuje się wiarą, że śpi i śni… Ponieważ myśl «umarłam»\njest zasadniczo nie do zniesienia… Ale czy my wszyscy, żywi, nie jesteśmy umarli? Czy to\nwszystko to nie nasz pośmiertny sen? Czy nie jesteśmy bardziej ślepi niż Demona? Ona\nuważa swą śmierć za sen, my, idioci, za jawę!”…\n— Tak więc najpierw śniłam, że leżę w niewielkiej komórce; bez okienka, oświetlonej\nlampą; dookoła — zbutwiałe kości. Ja spętana; nade mną mężczyzna. Dużo bym dała, żeby\nsobie przypomnieć, jak wyglądał i co do mnie mówił. Wiem tylko, że mnie okropnie zbił, aż\nzemdlałam. Kiedy oprzytomniałam, dookoła panował absolutny mrok. Ciągle do krwi skrępowana,\nna rękach i na nogach; jakaś szmata natarta łajnem w ustach:, twarz, nos, oczy — same\nnieczystości; prawie nagie, w jedną ranę zamienione ciało na ostrych kamykach, ostrych,\nzbutwiałych kościach ludzkich. Czarna cisza, mrok, huczące szaloną muzyką czasu. I głód\nnieustannie się wzmagający, i gorsze od niego pragnienie; zimno. Szalona wściekłość i nienawiść,\ni żądza zemsty; groza i żal za przeszłością; i lęk przed zbliżającą się śmiercią, która\nnieskończenie cierpiącej duszy teraz dopiero jawiła się w całej swej grozie. I brak nadziei,\nponieważ wiedziałam, że ten, co mnie tu wrzucił, pozwoli mi tu skończyć, choćby ulegał\nnajwiększej pokusie, żeby mnie wypuścić. Ale po cóż opisywać to, co nie opisane? — Bez\nprzerwy tylko kołysałam się z olbrzymim wysiłkiem tam i z powrotem, szukając swą nieczystą\ntwarzą po ścianach jakiego wystającego kamienia, żeby spróbować przeciąć swe pęta; na\npróżno. Och, och! — — — Ale dość! Wszak był to tylko sen. Jak długo trwał, według\nziemskiej miary, nie wiem; ale sądzę, że z 14 dni. Nareszcie nastał błogi spokój —\nA potem nowy rodzaj snu; tak dziwnie poczułam się bez ciała. Ale zamiast niego niewysłowiona\nciemność leżała ciężarem na mej duszy. Przyciężki, duszący, koszmarny, amorficzny\nsen, ale jakże inny od tych, które śniłam nocami przed 19 sierpnia. „Tak mogłaby\nwyglądać świadomość po śmierci — powiedziałam sobie — gdyby po śmierci świadomość w\nogóle mogła istnieć”. Nie będę się nad tym rozwodzić — — — Miałam wszelako oprócz\nswojej podstawowej czerni i ciężaru także chwile jasności i lekkości; wspomnienia mojego\nprzeszłego życia, a może i dawniejszych wcieleń błyskały czasem intensywnie w jego nocy;\nczasem widziałam, w pełnym tego słowa znaczeniu, miejsca znane mi z dawien dawna,\nprzebywałam w nich zupełnie tak, jak teraz koło ciebie; bowiem to moje spotkanie z tobą jest\ntylko jednym z tych przebłysków czarnego snu. Nie byłby nawet tak zły, gdyby się nie przeplatał, z matematyczną dokładnością co 24 godziny, z innym snem. — Zamilkła na chwilę i\nzadrżała. Zjeżyły mi się włosy. „Tak więc słyszę teraz, może pierwszy z ludzi, coś o tym, co\nbędzie po śmierci”. Choć pragnąłem dowiedzieć się o tym czegoś więcej, brakowało mi\nodwagi, żeby pytać.\nA Helga ciągnęła dalej: ( Teraz nastąpi zadziwiająco spójna relacje z próby przekroczenia Granicy 8/9 tyle, że nieudanej, ponieważ świadomość zmarłej nie rozpoznała jeszcze że umarła i jako głodny duch błąka się po znanych z jawy stanach świadomości, próbując odzyskać jawę. Jej negatywny stosunek do Nieprzejawienia 8-12 powoduje, że wizja tego co boskie, wydaje się tym co piekielne. Jednym słowem doświadczając Granicy Nieprzejawienia to my nadajemy znaczenia temu co widzimy zgodnie z naszym stanem świadomości. To czego Helga doświadcza jako piekła w rzeczywistości mogłoby być doświadczane jako wizja wyzwalająca z ego. To strach przed utratą urojeniowego ‘ja’ czyli niedostrojenie do tego poziomu powoduje powstanie negatywnej wizji, całkowicie neutralnego etycznie obrazu Granicy 8/9. Zauważymy że Klima uchwycił nawet stany bycie do góry nogami, doświadczane przed przekroczeniem tej Granicy. Pojawia się również wirowanie w wersji minusowej czyli drewniana beczka, spotworniały na sposób minusowy dźwięk Kryształowego Wiru 8-12, jawiący się jako ryk demona ,Niebiańskie Miasto 8/1, Czerwony<10 i Jego osąd jako Pana Wielkiej Karmy itd. Musiał mieć zatem Klima, własne doświadczenia metafizyczne(senne również) z tych poziomów i to w przeważającej mierze minusowe, o czym świadczy nie tylko cała jego twórczość, ale i dość niecodzienna biografia.)\n— Po skończeniu snu w ciemnej piwnicy trwał ten mój właśnie opisany, ulotny, mglisty\nsen, według ziemskiej rachuby, 24 godziny. Wtem słyszę słaby, ale niewypowiedzianie koszmarny\nhuk, jakby się gdzieś za horyzontem podnosił metafizyczny huragan. Zadrżałam do\ngłębi duszy, wiedząc z góry, że należy do mnie i że niesie mi coś najstraszliwszego. Wzmagał\nsię — i nagle czuję, że dziki wicher mnie uniósł, teraz w jakieś półciało odzianą, i z piekielną\nszybkością mnie dokądś unosi. Wokół mnie całkowite ciemności. Ale po pewnym czasie\nwidzę przed sobą małą czerwoną gwiazdę. Rośnie szybko, nabywa formy czterograniastej;\nwreszcie poznaję, że składa się z niezliczonych czerwonych plam. Rośnie — aż widzę, że to\nogromna budowla, której okna jaśnieją czerwonymi płomieniami, gorejącymi wewnątrz.\nDługość fasady około 1000 m, wysokość taka sama. I już mnie huragan miotnął do jednego z\nokien parteru. Straszliwe potwory przywiązały mnie za włosy do sufitu, a jakaś machina, opatrzona\nokoło 200 grubymi prętami, objęła mnie dookoła, zaczęła zdumiewająco szybko wirować.\nWszystkie pręty równocześnie chłostały me ciało i głowę; w okamgnieniu była ze mnie\nkrwawa kasza. Straciłam przytomność czy umarłam?… Ale zaraz doprowadziły mnie do\nprzytomności olbrzymie kleszcze, które pochwyciły mnie za kark i wciągnęły przez sufit na\npierwsze piętro. Tam mną rzuciły — z ciałem nagle znowu ozdrowiałym, do beczki pełnej\npszczół i os i zatrzasnęły ją nade mną. Martwą wyciągnęły mnie znów i wskrzesiły, i przetransportowały\nna piętro drugie, gdzie włożono mnie do beczki, której wnętrze lśniło tysiącem\ndo białości rozpalonych igieł; i beczka zaczęła się szybko toczyć… W następnej separatce\nzawiązano mi na głowie worek napchany najobrzydliwszymi owadami: szwabami, gąsienicami,\npająkami itd., a także ropuchami, szczurami… Piętro wyżej przywiązały mnie potwory za\nmałe palce u nóg do sufitu, głową w dół, i wtedy jeden z nich zaczął mnie kłuć długimi igłami\nw górę przez dziurki od nosa, że groty dochodziły aż do mózgu; równocześnie wyrwał mi\ndrugi specjalną maszynką naraz wszystkie zęby; trzeci rozpruł mi brzuch, wyrwał trzewia i\nwlał do otworu ceber gorącego ołowiu: czwarty wetknął mi do pochwy i w odbyt do białości\nrozpalone żelazne żerdzie; piąty gruchotał ogromnym młotem kolana; wszystko równocześnie.\nKontynuowałabym opis, ale wydaje mi się, żebyś tu zemdlał. Krótko mówiąc: przeszłam\nw ciągu 6 godzin przez wszystkie 200 pokoi od parteru po dach, następnie również w ciągu 6\ngodzin dalszymi dwustoma, ciągnącymi się wzdłuż dachu — jako że budowla ta jest\nregularnym sześcianem. Potem szło znowu w dół wzdłuż przeciwległej ściany, a moje tortury\nw każdym następnym pokoju były okrutniejsze — ciekawe, że można je tam stopniować\nprawie w nieskończoność. Wreszcie szło to znowu wzdłuż parteru. I tu było najgorzej. Już nie\ncielesne: czysto duchowe, metafizyczne grozy, wprost nie do pomyślenia, przeznaczone tylko\ndla bogów, dla Boga… — Dokładnie 24 godziny po wejściu do tej gościnnej budowli znalazłam\nsię znowu w pomieszczeniu, w którym byłam na początku. Nagle potwory wyrzuciły\nmnie na zewnątrz, huragan pochwycił mnie i unosił, teraz na długo pozbawioną świadomości,\nw ciemność —\nPotem następowało znowu, przez 24 godziny, pasmo tych znośniejszych snów — a na\nkoniec znowu dudnił ów huragan i zanosił mnie do kilometrowego pałacu. Teraz miotnął mną\nw okno sąsiadującego z tym, do którego byłam wrzucona przedwczoraj — i szło tym samym\nszeregiem pokoi w górę i wzdłuż dachu itd., aż znowu odkrzyczałam 800 numerów. I tak jest\ndo dnia dzisiejszego; w każdej komorze inna męczarnia i ciągle straszniejsza; a ja nie tępieję,\nprzeciwnie — staję się coraz wrażliwsza. Ponieważ od początku do dziś upłynęło siedem\nmiesięcy, powiedzmy 200 dni, więc pomnóżmy 800 x 100 80 000 pokoików. Zabawne,\nnieprawdaż, książę? — Zaśmiała się, ale natychmiast strasznie się wzdrygnęła.\nJesteś w piekle, przenieszczęsna Helgo! — wyrwał mi się krzyk. Ale natychmiast się\nzląkłem. — Nie, nie, śni ci się to tylko w lesie —\n— Jedno nie wyklucza drugiego, przeciwnie: piekło może istnieć tylko we śnie, sen w\nswej istocie jest piekłem; nic nie może istnieć poza snem. Ale chociaż we śnie są te męki\ndiablo realne — ha! — Skręciła się jak stalowa sprężyna i taka groza wionęła jej z twarzy, że\nwydało mi się, iż zostanę przez nią uśmiercony jak głową Gorgony: — Czy istnieje coś takiego\ndla biednej kobiety? — rozpłakała się rzewnie. A ja towarzyszyłem jej swoim łkaniem.\nNagle nabrała odwagi:\n— Tfu! Nie złamało mnie to i nie złamie! Zostanę, dumnie podniesiona, tym czym\n— Pozwól się złamać, uklęknij, zmień się! — krzyknęło znowu coś we mnie. — Żałuj,\nkajaj się! Bóg ci może przebaczy, z pewnością nie jesteś w piekle, tylko w czyśćcu —\n— Czy jestem tak nieczysta, że trzeba mnie oczyszczać? Żałować? Jak bym mogła,\nkiedy muszę wszystko, co kiedykolwiek uczyniłam, pochwalać?\n— Zamordowałaś wielu ludzi, nawet swoje dziecko i swego ojca.\n— Bagatelles! Mordowanie to tyle co rodzenie. Zabić człowieka to tyle, a nawet mniej,\nco zabić myśl. Zabić myśl mogę tylko w ten sposób, że inną, silniejszą, to jest wyższą, postawię\nna jej miejscu. Czym jest poznanie? Zabijaniem in rebus psychicis. Podobnie, jeśli zabijam\nżywą istotę, eo ipso umożliwiam życie innej: zwalniam miejsce, gdzie rozwój prze z tą\nsamą koniecznością, z jaką powietrze napełnia próżnię. „Morderstwo”: co za idiotyczny,\ntchórzliwy przesąd społeczny. Nie wyrzucam sobie, że zabiłam wielu ludzi, ale że zabiłam ich\nzbyt mało; oraz — — że zabijałam z pobudek nie zawsze boskich… i w tym tkwią korzenie\nmojego zła — — Dawniej wierzyłam, w pierwszej słabości mego snu, że mnie ktoś za coś\nkarze, ale później zaświtało mi, że pojęcie kary nie ma najmniejszego sensu w zastosowaniu\ndo mnie, która chce wszystkiego najstraszliwszego, ponieważ chcę wszystkiego; widząc we\nwszystkim tylko Swą Wieczną Światłość; czy można karać Boga?… Ale pomimo to chętnie\nbym wiedziała, dlaczego właśnie teraz nawiedza mnie najdziwniejszy ze snów… Służy chyba\ntemu, żeby mnie przygotować, umocnić dla niezmierzonych zadań, które sobie zaplanowałam.\nZ Nim… Ale teraz nie widuję go nigdy; i to jest najgorsze… Wszak tylko myśl o nim\nutrzymywała mnie niezłomną. Książę panie, szpiegowałeś nas wówczas na pagórku, znasz go,\nnie przecz! Czy możesz mi powiedzieć, co z nim słychać?\n— Ja — ja — nie wiem nic, to jest wiem. Wiedzie mu się dobrze. Utył, wygląda jak\nkołacz. I — i — dba teraz bardziej o siebie. Przecież to był, droga Helgo, wstyd dla ciebie te\njego frędzle u spodni. Będę go wspierał, chcesz?\n— Okropnie się boję, że kiedy się zbudzę z tego snu, będę siwa jak stara baba i on mnie\nnie pozna — — jak wyglądam, książę?\n— Źle, wprost okropnie, przynajmniej z dziesięć lat starsza!\n— Książę, jesteś ordynarnym gburem! — Ofuknęła mnie po raz pierwszy. — Dziesięć\n— Pardon, przejęzyczyłem się — chciałem powiedzieć dziesięć lat młodsza.\n— A więc jak trzynastoletnia, dziękuję pięknie. Jesteś głupi jak wieprz, książę. W ogóle\nnie wiem, po co do ciebie przyszłam… Jeżeli już jesteś durniem jako realna osoba, mógłbyś\nprzynajmniej jako fantom mego snu być trochę subtelniejszy. — Adieu! Zobaczymy się znowu.\nSprawi mi przyjemność, jeśli uda ci się dowiedzieć, kim był ten człowiek w lochu; muszę\nz tym gentlemanem, który się wypróżnił spętanej, bezbronnej kobiecie na twarz, wyrównać\njeszcze swoje rachunki! — Wstała ku wyjściu. — I tak moje 24 godziny chylą się ku końcowi\n— nie słyszę dotąd mego huraganu?… Tak, już znowu huczy z oddali — och — oooch!\nWłosy jej się zjeżyły, twarz zbielała jak kreda, z okropnym skrzekiem zwaliła się na\nmokrą ziemię. „Ta groza bez końca, czy to do zniesienia? Och, czy nie ma żadnej, żadnej\nmożliwości przezwyciężenia tego. Czemuż to, czemu tracimy we śnie swą wolę?… Czy więc\nma ona w ogóle jakąkolwiek wartość? Huczy coraz straszniej… Boże, Boże okrutny, niemiłosierny! Zbaw mnie od tego! Usłysz! Wysłuchaj! Chociaż raz, teraz, odwróć ode mnie ten\nczerwony dom, a wyrzeknę się wszystkiego. Wyrzeknę się woli! Przełamię się, pokornym\nrobakiem będę przed twoim obliczem!… Duje już całkiem blisko” —\nPodniosła się i zataczając odchodziła; i słyszałem jeszcze słabnące słowa:\n— Och, wiem, och wiem, czego ode mnie żądasz, białe, miękkie straszydło, polipie!…\nŻebym siebie wyrwała jak ząb… Żebym zniszczyła swą największą siłę: swą nienawiść i\nzłość, i wstręt, i zemstę!… Dlatego ten loch, że nie umiałam przezwyciężyć nienawiści —\npocałunkiem — i dlatego ten szkarłatny dom, że nie umiem przezwyciężyć — pragnienia\nzemsty — czymś cięższym, jeszcze straszliwszym — bardziej niemożliwym. Nie zdejmujesz,\nzbydlęcony Boże, człowiekowi nic a nic z jego brzemienia, dodajesz jeszcze doń, tym więcej,\nim niżej upada, kacie — kacie — ooooo — już mnie ponagla — —\nOdezwał się ryk straszliwszy od ryku tygrysa zmagającego się ze śmiercią — Na poły w\npomroce widzę, jak znika w świerkowym lasku niby błękitny tuman falującej mgły, jakby\nmiotana wiatrem. Rozpływały się jej kształty — czy migotało mi tylko przed oczyma?\nZniknęła, uciekła. A ja siedzę dalej w błocie i płaczę, płaczę —\nNagle czuję, że coś dotknęło mego ramienia. Coś jakby dziwnie ze mnie spadło. Patrzę\ntumanowato wokół siebie — i rozpoznaję swojego ogrodnika.\n— Na rany Chrystusa Pana, co tu robi Jaśnie Oświecony? Na kupie błota! Ojejej!\nGdybyś, Jaśnie Oświecony, na niej raczył siąść tak w lipcu, byłoby to rozsądnie, ale w marcu?\nZ pewnością się jasny zadek przeziębi, ojejej, ojejej! Racz, Jaśnie Oświecony, iść ze mną do\nzamku, ja tam Jaśnie Oświeconego łaskawie przebiorę, samo błoto, błoto, a to nieszczęście, a\n— Widziałeś tu na ławeczce siedzącą damę?\n— Jaką damę? Ja nic.\n— No, Demonę przecież, bałwanie!\n— Nie znam takiej, Jaśnie Panie! —\n— Jak długo jesteś w parku?\n— No przecież od rana, Jaśnie Oświecony; ja wiem, co należy do mych obowiązków.\n— Nie widziałeś tu wcześniej chociażby mnie?\n— No — widziałem, z oddali, coś jakby na tym błocie, ale nie wiedziałem, że to być\nraczy Jaśnie Oświecony; raczy mieć szare ubranie, jak to błoto, więc myślałem, że Jaśnie\nOświecony jest błotem. Dopiero kiedy usłyszałem, że to błoto płacze, przybiegłem.\n— Słuchaj, ośle, czy słyszałeś przed chwilą straszliwy ryk?\n— Słyszałem, Jaśnie Oświecony. Tak okrutnie dotąd te bestie nie ryczały, krew się we\nmnie ścięła. Biegłem zobaczyć, czy ta hołota wzajemnie się nie pożarła, ale nic. Ryczały\nzresztą już ponad godzinę, Bóg wie czemu; jeść mają co, gdyby to zwykły człowiek miał tyle\nmięsa — —\n— Czyżby zaryczały te bestie? — prawiłem na wpół ciągnięty ku domowi przez ogrodnika\n— więc ty, trąbo, na tej ławeczce nikogo nie widziałeś ?\n— Hm, hm — gdybym miał mówić prawdę, przez chwilę wydawało mi się, że ta ławeczka\njest jakby błękitna, a przecież jest brązowa. Ale Bóg wie, co to było, może niebo, co się\nod lakieru odbijało…\nTak więc od tego głupca niczego się nie dowiedziałem. A zresztą — nawet gdyby\nwidział jej niebieski strój i słyszał jej ryk, czy byłoby to dowodem jej istnienia? Czemu by\nwięcej ludzi nie mogło mieć naraz tego samego przywidzenia? Bo nie halucynacji; przeczyłoby\nto jej istocie, jako czegoś nie posiadającego przyczyny i subiektywnego. Ale wszystko to\ngłupstwo. Absolutnie pewne jest tylko to, że jest martwa.\nZrzuciwszy z siebie błoto, położyłem się do łóżka. Najdziwniejsze myśli kołowały mi w\ngłowie. Znowu wydawało mi się, że zbliża się szaleństwo. Ale wypiłem pół litra koniaku; to\nmnie rozweseliło i uspokoiło, i za godzinę spałem jak kłoda. Teraz wieczór zbudziłem się zduszą otumanioną, ale dość zdrową.\nNajważniejsze, że straszliwa obawa przez zjawieniem się Helgi zupełnie zniknęła; nieomal\nżyczyłbym sobie teraz, żeby mi się zjawiała częściej. Czuję dla niej jedynie nieskończone\nwspółczucie i czułość. Nie wstrząsa mną już groza przed nią, tylko przed jej piekłem —\ndokąd prawdopodobnie i ja podążę za nią, święty Boże!\nAle oprócz tego boję się także, że przypomni sobie tego gentlemana, i że wtedy przyjdzie\ni złoi mnie jak psa.”\n„[…] Od dnia, kiedy siedziałeś w błocie, wiele się zmieniło. Patrzę teraz inaczej na swoją\nsytuację, cha, cha! Nie uważam cię za fantom snu. Jesteś tym prawdziwym starym psem,\nmoim małżonkiem. I proszę cię kategorycznie o wyjaśnienie tego, co się stało 19 sierpnia!\n— Ja — ja — nie wiem nic. Proszę się zwrócić do lekarzy, do naukowców… Ja nic, ja\ndoprawdy, ja tylko fantom snu —\n— Tak by się mógł byle jaki łajdak tanio wyłgać, że jest tylko fantomem, żeby uniknąć\nkary. Słuchaj nikczemniku: zrozumiałam, że decydujący dla mnie nie jest nawet 19 sierpnia,\nale 2 września, kiedy opuściłam loch… Dokładniej: że o lochu nie śniłam, że to była „rzeczywistość”\n— że — — w lochu umarłam…\n— Ajajaj!… Dziwię się, że wy, jakkolwiek by było uczona przecież dama, tak mówicie.\nJak mogłaś umrzeć, kiedy tu jesteś i przemawiasz. Czy mogłabyś, pani, istnieć, myśleć, gdyby\nTwój mózg teraz gnił?\n— Precz z nauką, głupcze! Jest jeszcze głupsza niż ty. Twój mózg gnije, a przecież\nmyślisz, co prawda, zgnile. Wszystkie mózgi wszystkich ludzi gniją i wszystkie myśli ludzkiej\nkultury są tylko produktem najbardziej śmierdzącej zgnilizny: tę wielką prawdę przynoszę zza\ngrobu! Do rzeczy! Zostałam przez kogoś ogłuszona, a potem wrzucona do lochu. Kto to był?\n— Boże — nie myślisz chyba, że… ja! — wyrwało mi się głupio.\n— Ty? — zaśmiała się. — Babo, ty byłbyś zdolny do czegoś podobnego? Wykluczone.\nAle niewykluczone, że kogoś tchórzliwie nająłeś, żeby to zrobił. Ale raczej zrobił to ktoś z\ntwoich skretyniałych krewnych, niezadowolonych z mojego stylu życia. Może za twoją zgodą;\nprawdopodobnie za twoją wiedzą; na pewno natomiast do tego dopuściłeś. No?\nPodniosła bacik. Jej twarz — połączenie tygrysa z Lucyperem.\n„Awansowała w piekle\n— przebiegło mi przez myśl — z potępionej, dręczonej duszy na jednego z męczących diabłów”.\nKażde moje włókno mózgowe brzęczało jak struna, chałupki na skroniach podskakiwały\njak pijane i obejmując się z płotami swych zagród tańczyły jak zwariowane. Miałem\nwrażenie, że stoję na głowie.\n— Jestem niewinny — jestem fantom — fantom —\n— Jeśli jesteś fantomem, będzie ci wszystko jedno, że cię zbiję.\n— Nie — nie — Jezus Maria! Nie jestem fantomem, proszę, proszę! To, co mówiłem w\nparku, to prawda. Zniknęłaś nagle z zamku, zanim przyszedłem z tym doktorem, i śpisz w\nlesie. Co do tego przecież nie ma wątpliwości. Ale natychmiast rozkażę, żeby ten złowrogi las\nprzeszukać, ja sam będę szukał, Wiluś mi będzie pomagał i obudzimy was…\nNagle się roześmiała:\n— Przebudzicie mnie — do czego? — Do tego waszego driakwicznego snu? Ten mój\njest mimo wszystko lepszy!\nZaczęła się śmiać tak wesoło. Nie uwierzycie, jak kojąco to oddziaływało po jej poprzednich\nszaleństwach. Ośmielony mówiłem do niej:\n— Moja Małżonko, jak fantastycznie dziś wyglądasz! Jak pączek różany, jak Madonna!\nA tłuściutka jesteś jak pączek! A jaki masz brzuszek! Dobrze ci tam, prawda? Co wam tam\nPrzeląkłem się własnej odwagi. Nagle ona — czy uwierzycie? — nadzwyczaj delikatnie\npogłaskała mnie po policzku, ale natychmiast dała mi w twarz, bardzo lekko; potem obtarła\nsobie rękę o spodnie i padła na ziemię, wprost przede mną. Zanosiła się płaczem, drżała jak w\nmalarii, a nagle objęła mnie nawet za kolana. Ale zaraz znowu padła na twarz: „Co się w niej\nW tej właśnie chwili odezwały się z dziecinną delikatnością ze zboczy południowe\ndzwony. Niespodziewanie wstała i — uwierzycie? — wyrwała mi moją chustkę, do której\nwłaśnie też płakałem, i osuszyła nią swe oczy. Zaraz jednak daleko ją odrzuciła.\nUsiadła blisko mnie i mówiła początkowo z wysiłkiem; z przegryzionej wargi kapała jej krew.\n— Jestem w rozmownym nastroju — powiem wam, książę, co się ze mną działo od\nmarca. Och, och! Jak pięknie! — Oczy jej zapłonęły… Zapaliła sobie wesoło wirginię — i\npociągnęła z butelki z białym płynem. Wzdrygnęła się i łzy jej pociekły. A ja poczułem\nzapach ostry 96% alkoholu… Już za życia piła nie rozcieńczony spirytus i nawet po śmierci\nnie zaniechała tej rozpusty! To ci porządki! To ci porządki!\nA więc, właśnie dzień naszej rozmowy stanowił punkt zwrotny mojego losu. Kiedy\nporywał mnie huragan, postanowiłam w myśli, że muszę w swoich mękach przywołać Wolę,\nwszystko przezwyciężającą; wpoiłam sobie także pewne, we śnie występujące, praktyki jej.\nprzywoływania. W pierwszych kazamatach nie udawało się pomimo całego mrocznego, szalonego\nwysiłku. Przeszłam przez dziesięć komór. W jedenastej moje cierpienie było straszliwsze\nniż kiedykolwiek. Ale ból pomnaża w nieskończoność działania duchowe. Naprężył w\npołączeniu z najstraszliwszym, najgwałtowniejszym wysiłkiem całą mą duszę tak niewysłowienie,\ntak cudownie, tak mistycznie, że stał się cud: zapłonął ogień pośród wody! We śnie\nzapłonęły światła, świadoma siebie, czuwająca Wola! Ta siebieogarniająca, wszechniszcząca,\nwszystkotworząca, wszechmocna, wszechwiedząca — to jądro samego Jestestwa. I piorunem\nwykrzesała z własnego siebieobjęcia myśli: wszystko, nawet to, co najstraszliwsze, to tylko\nplazma, absolutna zabawka Mej Woli, istniejąca dla najwyższej, nieskalanej rozkoszy samoafirmacji, suwerennej i despotycznej zabawy, wiecznego zwycięstwa dla zwycięstwa; dopóki\ntylko, dopóki się tego nie zrozumie, istnieje coś zagrażającego duszy, istnieje cierpienie,\nistnieje Zło; w momencie zrozumienia zmienia się wszystko w samą Światłość — nadsłoneczną,\njednorodną Światłość, znikną wszelkie byty poszczególne, części, różnice, wszystko\nzmieni się w Jedność, wiecznie niezmienną i nieporuszoną, i absolutną; wszystkie bóle to\ntylko fałszywe sądy, zasadzające się na pomyłce, że coś w ogóle może szkodzić; wiedz, że w\nwieczności wszystko przynosi jedynie korzyść, a każde cierpienie roztapia się wnet w białą\nrozkosz, w wieczną Mą Aureolę, którą tylko i wyłącznie jest mój świat, którą jedynie jestem\nja sama… Niezwykłym blaskiem zajaśniało to poznanie kat’exochen, któremu towarzyszyły\npioruny Nadsłodyczy — — od razu też zmieniły się me cielesne, najwyższe bóle w najwyższą\ncielesną i duchową rozkosz, jakiej dotąd nawet nie przeczuwałam. Wszystko było teraz Nadświatłością,\nNadmuzyką. Biegun północny stał się nagle równikiem. „Nieopisane — stało się\nW następującym odpływie tego boskiego stanu uświadomiłam sobie, że ogromna budowla\ndrży jak w czasie trzęsienia ziemi — że dręczące mnie potwory rozpaczliwie krzyczą —\nże jeden z nich pochwycił mnie i wyrzucił przez okno…\nStraciłam świadomość. Odzyskawszy ją, byłam inna niż w swoich poprzednich, znośniejszych\nsnach: posiadłam Wolę… a w wyniku tego mój sen był właściwie już „jawą” — nie\nmając ograniczeń jawy był wyższą syntezą snu i jawy. Umiałam teraz myśleć dystynktywnie\n— jeśli wydawało ci się wówczas w błocie, że myślę jasno, projektowałeś tylko dystynktywność\nmojego stanu jawy w mój chaos. Rozważałam wiele z tego, co było dotąd przede mną\nzasłonięte. Przede wszystkim zrozumiałam, że jestem „umarła”. Nikt z umarłych nie chce\ntego zrozumieć; myśl „jestem umarły” uśmierca tego, kto stoi dotąd na gruncie tego waszego\n„życia”. Także mnie powaliła początkowo na ziemię; ale już za moment śmiałam się z\nidiotycznej pomyłki, powstałej z Wszechidiotyzmu. Człowiek powinien być Bogiem; cała\nreszta człowieczeństwa to łajno —\nNastępny huragan już nie przyszedł, chociaż gorąco tego pragnęłam. Nie przychodził\ntakże później. Diabły w szkarłatnym pałacu nie chciały mnie; uważały mnie za parszywą\nowcę, którą należy wykluczyć z instytutu. Ale Bóg — którym jestem Ja — postanowił inaczej.\nKiedyś niespodziewanie dopadł mnie znowu ten pies-huragan. Trzy komory przeryczałam,\nale już w czwartej powtórzyło się to samo, tylko jeszcze mocniej, co wówczas w jedenastej.\nPospiesznie znów mnie wyrzucili, ściany pałacu trzaskały…\nJeszcze dwukrotnie tam byłam. Tylko pro forma. Potwory celowo oszczędzały mi\ncierpień. Nie było to gorsze od bicia człowieka. I miałam uczucie, jakie miewamy śniąc, że\njesteśmy bici: bardziej przyjemne niż bolesne; każdy sen jest masochistyczny; masochizm jest\nfaktem podstawowym… Piekło mi się spodobało. Teraz go niemal żałuję, kiedy zdecydowałam\nsię je zniszczyć.\nOstatecznego, najwyższego zwycięstwa jeszcze nie odniosłam. W przeciwnym wypadku\nnie byłabym jeszcze stale posyłana do piekieł. Rozpoczęte jest moje dzieło. Wieczna Ma\nOpatrzność pragnie widać, żebym je definitywnie rozniosła, w Elysium Infernum przemieniła;\ndecydująca rozprawa ciągle mnie jeszcze czeka — oto Wielka Decyzja Boża!\nAle jak przeprowadzić decydującą bitwę, kiedy diabelskie wojsko przede mną ucieka?\nMusi jednak do niej dojść. Kto zwycięży?… Jasno widzę pozycje nieprzyjaciela i stan swoich\nFluid we mnie wstrzykną: fluid boskich istot, w bezprzestrzennych krańcach Wszechjestestwa,\nponad wszystkie słońca świecących, ale wiecznie nieruchomych, bez paralaksy.\nFluidy te powodują, że dusza ludzka godzinami jest zdolna znosić bóle, których setna część w\nprzeciwnym wypadku jak błyskawica uśmierciłaby każdego. Dalej inny boski fluid, który\npobudza cierpienia czysto mentalne — najgroźniejsze, najpotworniejsze metafizyczne myśli,\nw porównaniu z którymi to najokropniejsze, co przynosi Sen człowiekowi, jest kopczykiem\nkreta wobec gór księżycowych. I fluid trzeci, który powoduje, że wszystkie nerwy stają się\nstokroć wrażliwsze niż przedtem i że wszystkie czują razem absolutne maksimum somatycznego\ni psychicznego bólu; w porównaniu z tą generalną torturą wszystkie męki, znane wam\nludziom, są tylko idiotyczną zabawką.\nZ pewnością będzie to trwać tylko moment, który jednak będzie wiecznością. Z pewnością,\nnawet bez naporu Woli, zmieni się Ból automatycznie w rozkosz. Postąpiłam bowiem\nwbrew prawom Snu Woli — cierpienie padnie więc na niepłodną rolę; Ból nie jest niczym\ninnym jak surogatem braku Woli. Cała męka odbija się od skały, zamiast której chciałyby jej\nfale znaleźć sypki piach. Decyzja oznacza tu zwycięstwo. Zwycięstwo moje jest z góry zapewnione; będzie tylko łatwym żniwem po straszliwej orce poprzednich zwycięstw. — I pragnę\nzauważyć tylko: bogowie używają tego czekającego mnie jeszcze cierpienia jedynie jako\nrafinementu Swej Rozkoszy, stymulatora Szczęśliwości Wiecznej; dzięki nim cierpienie jest\njedynie rozkoszą do drugiej potęgi.\nSekunda ta rozniesie szkarłatny pałac i jemu podobne, ile tylko ich jest w wszechjestestwie,\ndokładniej niż milion ton ekrazytu. Odkupię swoim cierpieniem legiony dusz. To, co\nnie udało się Chrystusowi: zwyciężyć piekło, uda się mnie…\nAle — wszechzbawczy huragan nie nadchodzi. Nie mam okazji… Biada, jeśli nie\npotrafię sobie jej sama stworzyć!…\nCo teraz robię? Żyję życiem Bogini! Przelatuję przez wszechświat tysiąckroć szybciej\nod światła i smakuję nieskończone rozkosze, nurzając się w kuriozalnych, prakosmicznych\njego głębinach. Dusza moja płonie intensywniej niż dusze wszystkich ludzi kiedykolwiek\nistniejących; a gdzie zapłonie, wszystkie padają jej do nóg! Jestem królową wszechświata.\nOch! Dopiero wtedy, kiedy Kobieta obudzi się ze snu, w którym jest pogrążona od czasów\npająków… kiedy zdepcze to prostackie, skretyniałe, zbydlęcone, pasożytnicze, najśmieszniejsze\nplemię samcze, wzejdzie ludzkości jej słońce! — Więcej niż przestrzenią latam bezprzestrzenią\nRozwiązałam absolutnie światowy problem; zniszczyłam sceptycyzm; wszystkie noce\nprzemieniły się dla mnie w nieskończone słońca; całą wieczność poza mną pamiętam. Tylko\njednego głupstwa, kim był ten szlachetny, za nic w świecie! — Roześmiała się — Ale\nnajczęściej zatrzymuję się w Kordylierach, w pałacu wyciosanym w lodzie, z widokiem na\nOcean i na — Jego oczy… Och! Jeśli nawet umarliśmy, odnaleźliśmy się! Ale on się na mnie\ngniewa… W całej swej sławie w ogóle mu nie imponuję. Ciągle chce ode mnie, ciągle żąda\node mnie tego jednego… w przeciwnym wypadku znowu upadnę…\nUkryła twarz w dłoniach; w chwilę później mówiła szeptem, zmienionym głosem:\n— Czegoś się lękam… Takiej czarnej dziury, która jest groźniejsza od wszystkiego, co\nprzeżyłam… A tą czarną dziurą — jestem ja, ja cała… I jeszcze tego białego, ślimakowatego\nwidma. Ono jest dla mnie jeszcze czarniejsze. Ach, ach, jestem tylko wieczną, czarną nienawiścią.\nTak nie zwyciężę… Kocham; ale moja miłość jest tylko wysepką na morzu mej nienawiści.\nMam wolę, ale ona, władczyni na wygnaniu, zniewala tylko czarne instynkty. Jestem\nczarna. Dlatego moje widmo jest białe; dlatego światło dla mnie jest widmem… Mój Mąż ma\nrację, tak nie zwyciężę…\nZnowu runęła znienacka, podskoczyła i, wielki Boże na niebiesiech, dała ci mi buziaka…\nI znowu padła na twarz i zwijała się. Wtem podskoczyła jak piłka i wrzasnęła:\n— Miłość to miękka Świnia, nienawiść to wszystko! Niegodne nienawiści, jak rzekł\njakiś sławny pies, Ja! Tylko to wszystko, co nie jest Mną, a właściwie, co przez głupią\nomyłkę nie wydaje się Nim! Błąd Wszechidiotyzmu godzien jest nienawiści! Błąd, że istnieje\ncokolwiek poza mną! To cały ten pieski wszechświat. Trzeba go zetrzeć na proch. Mężu mój,\numarły jak ja, jesteś moralnym psem jak wszystkie chłopy! Doprowadzę do końca mój bój,\nbez ciebie, pluję na ciebie! Tylko Kobieta jest Mężczyzną! — — Dość niegodnych rozmów z\ntobą, szczurze z Kloaki! Jesteś przeznaczony na śmierć, najstraszniejszą ze wszystkich.\nWrzodzie, wiedz: tylko temu, że z moimi kotami w Sausteinie obchodzisz się przyzwoicie,\nzawdzięczasz, że śmierdzisz dotąd w świetle tego waszego gnojnego słońca! Ale kiedy tylko\nsię dowiem, jaki miałeś udział w tym lochu twoich zbydlęconych przodków, wierz mi, że cię\nrzucę w najstraszliwsze z piekieł, ja Piekieł Królowa, ja Niebios Królowa, ja Królowa\nKopnąwszy mnie zaczęła chlipać jak krowa.\n— Helgo — zacząłem bełkotać na wpół martwy — nie pij tego spirytusu! Wszak cię to\n— Wiesz, co to za nektar, który piją bogowie? Czysty spirytus! Ty też sobie golnij! — I\nstuknęła mnie butelką w usta.\n— Więcej, bydle!… Jeszcze więcej! Bo cię złoję! — No ta, to żebyś miał ode mnie na\nBiegła do powozu, ale najwyraźniej się zataczała. Niezgrabnie wdrapała się na kozioł, a\nczarne konie, z pewnością diabły na jej usługach, ruszyły szalonym galopem. W okamgnieniu\nucichł ich tupot i turkot kół .”\nWYDAWNICTWO LITERACKIE KRAKÓW 1980.TYTUŁ ORYGINAŁU: UTRPENI KNIŽETE STERNENHOCHA. PRZEKŁAD: JACEK BALUCH\nOczywiście ta opowieść, dla śniących progresywnie, jest zupełnie czytelna i zaskakująco zrozumiała. W tej zmysłowej orgii doświadczania przestrzeni 6-8, miejscami prześwitującej nieco minusowo, pod koniec notatki, wcale nie dziwi pojawienie się koni, zaprzęgniętych, ze zrozumiałych względów, do nieco staromodnego pojazdu Świadomości.\nLadislav Klima jest autorem równie ciekawego opowiadania, pod tytułem „Jak będzie po śmierci” Do przeczytania którego, zachęcam:


PRZEMYŚL. 18 lutego 2019 roku, tuż obok legendarnego stadionu FC Barcelony - Camp Nou przemyska drużyna Orlików HENSFORT z Przemyśla (rocznik 2008) rozegra mecz ze swoimi rówieśnikami z akademii „Dumy Katalonii”.\n- To wielki sukces UKS Orlik Przemyśl oraz doskonała szansa na promocję miasta. Rozmowy z przedstawicielami Barcelony trwały niemal dwa miesiące i dzięki wsparciu firmy HENSFORT oraz dobrej woli wielu osób, zwłaszcza Pana Michała Wlaźlika i Henryka Łaskarzewskiego, zakończyły się szczęśliwym finałem – tłumaczy Paweł Rząsa, koordynator projektu. Wielkie brawa dla rodziców, trenerów, wszystkich sympatyków klubu i przede wszystkim zawodników\n- Możliwość rozegrania meczu z zawodnikami najlepszej akademii świata jest bardzo nobilitująca. Cieszymy się, że bierzemy udział w tym wydarzeniu i mocno trzymamy kciuki za tych młodych zawodników - powiedział Andrzej Pichur, prezes firmy HENSFORT.\nDodaj odpowiedź: UKS Orlik Hensfort Przemyśl zagra mecz z FC Barceloną


Leżak orson / roda - Rooms Design Łódź\nStrona główna/Do ogrodu/Leżaki/Leżak orson / roda\nproj. Gordon Guillaumier\nLeżak Orson to synteza klasyki i współczesności – wykonany z klasycznego drewna tekowego kryje w sobie genialne detale konstrukcyjne, jak zakrzywione listwy siedziska, które idealnie komponują się z okrągłym przekrojem szczebli konstrukcji. Leżak tarasowy Orson ma silną osobowość, którą podkreśla mocna i surowa struktura, a łagodzi aksamitność drewna tekowego. Harmonijne i faliste linie to cechy wyróżniające ten wspaniały projekt na tle innych.\nOrson zdobył nagrodę Wallpaper w 2014 roku oraz tytuł „najlepszego leżaka” w konkursie. Jego ergonomiczne oparcie pozwala na nachylenie w kilku pozycjach, co umożliwia spędzenie dnia na relaksowaniu się podczas opalania, czytania gazety czy popijania koktajlu. Dodatkowe poduszki dostępne są w różnych barwach, dzięki czemu każdy może dopasować leżak do własnych potrzeb. Drewno tekowe jest nie tylko wygodne, lecz także eleganckie i odporne na działanie promieni słonecznych UV czy działanie deszczu. Leżak z powodzeniem sprawdzi się więc zarówno w ogrodzie, na tarasie i balkonie czy nawet nad basenem.\nKategorie: Wszystko, Do ogrodu, Leżaki Tagi: leżak, leżak ogrodowy, leżak z regulowanym oparciem, drewniany leżak, Gordon Guillaumier, leżak zewnętrzny, leżak na taras, Roda, leżak do ogrodu, leżak regulowany


Janusz Kowalski: sytuacja epidemiczna w kopalniach jest opanowana - Trójka - polskieradio.pl\nJanusz Kowalski o sytuacji epidemicznej w kopalniach (Salon polityczny Trójki)\n– Każde paliwo do ataku zostanie wykorzystane – mówił w Programie 3 Polskiego Radia dr Sergiusz Trzeciak, specjalista ds. marketingu politycznego. – Niefortunne wypowiedzi mogą wpłynąć poważnie na wyniki głosowania – stwierdził z kolei dr Andrzej Anusz, były polityk, historyk specjalizujący się w dziejach najnowszych.\n13'51 Dr Sergiusz Trzeciak i dr Andrzej Anusz o kampanii wyborczej (Puls Trójki)\n– W kampanii dobrze jest przewidzieć możliwe zarzuty nie tylko dotyczące kandydata, ale też szefa sztabu – podkreślił Sergiusz Trzeciak. Jak mówił gość "Pulsu Trójki", nawet pozornie nieznacząca rzecz w kontekście kampanii może stać się bardzo ważna. – Każde paliwo do ataku zostanie wykorzystane – dodał.\nEkspert stwierdził też, że w przypadku wyborców ważniejsze są emocje niż kwestie merytoryczne i nie zagłosujemy na kogoś, kogo nie lubimy. – Ale żeby wygrać wybory prezydenckie, trzeba wyjść poza prezydencki elektorat swojego ugrupowania, starać się nie zrażać innych kręgów wyborców – tłumaczył.\nZnaczenie niefortunnych wypowiedzi\nAndrzej Anusz zaznaczył przy tym, że chodzi nie tylko o rację, ale też przekazanie swoich argumentów w mediach. – Niefortunne wypowiedzi mogą wpłynąć poważnie na wyniki głosowania – zaznaczył.\nW audycji analizowano też zamieszanie wokół szefowej sztabu kampanii prezydenckiej obecnego prezydenta Andrzeja Dudy.\nGoście: dr Sergiusz Trzeciak (specjalista ds. marketingu politycznego) i dr Andrzej Anusz (były polityk, historyk specjalizujący się w dziejach najnowszych)\nZobacz więcej na temat: POLSKA Trójka Beata Michniewicz kampania wyborcza wybory prezydenckie 2020 wybory prezydenckie polityka Andrzej Anusz Sergiusz Trzeciak