Biuletyn Prowincji Najśw. Imienia Jezus, Warszawa - Dzieci\nNumer 11/ 2015 (65)\nWolontariat w Aoście\nświetlicy w Kaliszu\n80-lecie istnienia Domu w\nS. Christiany Mickiewicz\nS. Teresy Górskiej\nPielgrzymka Sióstr do Nowogródka\nWspomnienia po pielgrzymce do Nowogródka.\nUczestnicząc w pielgrzymce do Nowogródka zachwyciła mnie cisza miejsca stracenia Sióstr. Większość a właściwie wszyscy odchodzili z zadumą i wyciszeniem, ta wielka ofiara sprawiła, że każda z nas zastygła…\nwe mnie zrodziło się pytanie: „czy byłabym gotowa???”. Wieczorne spojrzenie Jezusowi w oczy podczas osobistego błogosławieństwa Najświętszym sakramentem przenikało - myślę nas wszystkie tak do szpiku kości\n– dobrze, że Jezus tak umie spojrzeć. Codzienna Eucharystia była wielkim umocnieniem, modlitwa wspólna i świadomość obecności świętych\nnaszych Sióstr upewniła mnie, że warto dążyć do świętości na drodze\nnazaretańskiej wspólnoty. I jeszcze jedno cicha posługa Siostry Marii\nProwincjalnej była zachwycająca. Dziękuję Panu Jezusowi za ten błogosławiony czas.\nDane mi było w tym roku, szczególnym dla każdej osoby konsekrowanej\ni dla mnie również - uczestniczyć w pielgrzymce do Nowogródka do naszych Bł. Sióstr. To była moja jubileuszowa pielgrzymka - 15 od pierwszych i 10 lat od wieczystych ślubów. Na nowo powrót do źródeł…\nW sercu noszę ogromną radość tego czasu i wdzięczność Panu Bogu za\ndoświadczenie na nowo jedności w różnorodności - byłyśmy z wielu\nnaszych wspólnot. Bardzo pozostał mi w sercu Cud Eucharystyczny\nw Sokółce, gdzie zajechaliśmy w powrotnej drodze. To jest tak bardzo\nżywe we mnie do dzisiaj. Niech Pan Jezus będzie uwielbiony za Niepojętą i Nieogarnioną Miłość.\ns. Marietta Stadnik\nJestem wdzięczna Bogu za, że mogłam w 15 rocznicę Beatyfikacji Sióstr Męczenniczek być na miejscu gdzie zginęły i gdzie\nzostały pochowane. Głęboko przeżyłam każdy punkt tej duchowej wyprawy, przechadzając się po śladach męczennic będąc w\nNowogródku i Grodnie. Wielkie DZIĘKI pragnę złożyć S. Prowincjalnej Marii za nazaretańskie przyjęcie zarówno w Nowogródku\njak i Grodnie. Za piękną postawę Marty w tych domach, za każdy\ngest dobroci i uśmiechu, za ciche przygotowywanie posiłków dla\nnas, a nie było nas mało. Jest to dla mnie świadectwem i jednocześnie rachunkiem sumienia do zmiany moich postaw względem moich Sióstr. S. Janinie też ukłony podziękowania za zorganizowanie tejże pielgrzymki. Życzę aby częściej były takie Boże\nNumer 11/2015 (65)\nNaszymi śladami do Nowogródka i okolic\nPo rannej pobudce, gimnastyce, śniadanku,\nMsza Święta w Klasztorze Sióstr Nazaretanek,\nWarszawa 6.30. Następnie o 7.20 wyjazd spod\nklasztoru Warszawa – Nowogródek do Sióstr\nNazaretanek (zakwaterowanie, obiadokolacja).\nDrobne powitania, rozmowy i ok. 8.30 autokar z\npielgrzymami rusza w trasę. Krótki postój w Wyszkowie, przy kościele św. Idziego, aby zabrać\nresztę pielgrzymów. W sumie 33 osoby. Serdeczne powitanie i po ok. 30 min. obchód lekarski, aby upewnić się o dobrym samopoczuciu\npielgrzymów. S. Józefa chce rozpocząć modlitwę\nróżańcową, ale większość drzemie, czekamy 30\nmin i kolejno włączamy się w Różaniec. Tajemnice chwalebne. O 11.00 jesteśmy w Białymstoku,\nza którym w Bobrownikach zatrzymujemy się na\n40 min (,,bieg do WC, niektórzy idą na herbatę,\nkawę, przekąskę). Pogoda słoneczna, ciepło. O\n12.55 jesteśmy już na granicy w Bobrownikach.\nOficer graniczny sprawdza paszporty, otwarte na\nzdjęciu i śmiejemy się z widoku ,,koszmarnych”\nzdjęć w porównaniu z oglądaną twarzą. Następnie ankiety do wypełnienia. Po dwóch godzinach\notrzymaliśmy paszporty z powrotem. Przesuwamy zegary o godzinę do przodu – jest 17.25.\nŚpiewamy litanię do Najśw. Serca Pana Jezusa.\nUlewa z wielkimi kroplami. Pan Leszek\n(kierowca) włącza film o Niemnie, Bohatyrowiczach.\nnas ,,szosownik” – kontroluje dokumenty kierowcy. Nie widać samochodów na drodze, ani ludzi\nprzy drogach. Z boku rośnie zboże –na pokaz, z\nbliska okazuje się, że to trawa. Pani Czesia Piotrowska – wychowanka ze szkoły Sióstr Nazaretanek z Nowogródka opowiada o swoich przeżyciach w Nowogródku i o tym jak ostatnim transportem przyjechali do Polski z rodziną przez\nBydgoszcz do Warszawy.\nO 20.00 wjeżdżamy do Nowogródka, brawa dla\nPana kierowcy. Wysiadamy radośnie witani\nprzez siostry. Po posiłku p. Dorota ogłasza plan\nna jutro. Wszyscy zmęczeni ale szczęśliwi.\nGrodno – muzeum Elizy Orzeszkowej, Bazylika\nkatedralna, stary i nowy zamek, stary cmentarz\nkatolicki – grób Elizy Orzeszkowej. Oprowadza\nnas Polka z mężem i dziećmi, zaprzyjaźniona z\njedną z pań z naszej pielgrzymki.\nCzternastoletni chłopiec wraz z mamą daje nam koncert patriotycznych\nBohatyrowicze – mogiła Jana i Cecylii, zejście nad Niemen.\nMilkowszczyzna – cmentarz, grób\nPawłowskich (rodziców Elizy\nKamionka – klasztor Zgromadzenia\nSióstr Matki Bożej Miłosierdzia.\nPowrót do Nowogródka ok. 22.00.\nO 8.00 Msza św., następnie śniadanie. Najpierw Bućkiewicze, Halinka\nopowiada o swych przeżyciach na\ntych terenach w czasie wojny. Jedziemy do Dziatłowa. Idziemy do\nkościoła zbudowanego przez A.\nSapiehę w 1647 r. Przy wejściu tablica śp. Żony Sapiehy, z prośbą\no modlitwę. ,, Kto wstąpi w progi\nniech zmówi modlitwę w mej intencji”. Jedziemy do Nowojelni. Kościół\nNajśw. Serca Pana Jezusa. Powitanie z ks. proboszczem i modlitwa.\n22.20 powrót do Nowogródka\nMsza św., śniadanie i kolejne miejsca naszego pielgrzymowania. Przejeżdżamy koło Brecianki. Wspominamy panią Marysię Dobrzyńska –\nKarawajską; wychowankę szkoły\nSióstr nazaretanek w Nowogródku,\n,poetkę, patriotkę (zmarła w 2013 r.).\nNastępnie zatrzymujemy się w Iwieńcu, Wołożynie, Nieświeżu, Snówiu,\nBaranowiczach, a w drodze powrotnej nad jeziorem Świteź. Wracamy\nŚniadanie, Msza św. i procesja Bożego Ciała z Fary do Kościoła św.\nMichała. Następnie zwiedzanie Nowogródka, muzeum Adama Mickiewicza, muzeum krajoznawcze góry\nzamkowej, stary cmentarz – złożenie\nwieńca na grobie 60 rozstrzelanych\nPolaków 31 lipca 1942 r.\nPo obiadokolacji spotkanie z miejscowymi Polakami w Domu Polskim.\nSpotkaniu temu towarzyszy wiele\nwzruszających wspomnień, wspólne\nśpiewy i rozmowy. Wieczorem odwiedził nas ks. bp A. Dziemianko,\nbyły proboszcz w Nowogródku, a\nobecnie ordynariusz diecezji pińskiej.\nWyjazd do Batorówki – miejsca męczeństwa 11 sióstr nazaretanek z\nNowogródka. Idziemy w ciszy z modlitwą w sercach.\nPo powrocie, wsiadamy w autokar i\nw drogę do Polski. Na szczęście na\ngranicy nie czekaliśmy długo.\nBogu niech będą dzięki za piękną\nJanina Wilczyńska z Warszawy\nW tym roku już po raz dwunasty odbyło się Forum DMN,\ntradycyjnie już w swoich dwóch odsłonach, dla\nmłodzieży młodszej, po szkole podstawowej Małe Forum\ni dla starszych po gimnazjum Duże. Na przełomie więc\nczerwca i lipca warszawski Nazaret przeżył oblężenie\ngimbazy w liczbie prawie 70 uczestników, rekolekcje\nprowadził ks. Marcin Cytrycki z Opola, a towarzyszyło 6\nsióstr: s. Emanuela Tomczyk, s. Fides Zaguła, s. Nikola\nSzczygielska, s. Danuta Ołdachowska, s. Rafała\nKamecka i s. Michalina Pawlak oraz 6 kleryków: Marcin i\nŁukasz z Warszawy, Paweł i Piotr z Łowicza i Albert i\nPaweł z Siedlec.\nW żdżarskim Dużym Forum wzięło udział prawie 150\nmłodych osób z całej Polski, towarzyszyło nam na\ncałych rekolekcjach dwóch kapłanów: ks. Paweł Filipiak\nz Chlewa k.Ostrzeszowa i ks. Tomek Gajda z Opola,\nodwiedziło również dwóch z siedleckiej diecezji: ks.\nMariusz i ks. Łukasz. Nie zabrakło również naszych\nsióstr: s. Janiny Mateusiak, s. Benedetty Kasik, s. Celiny\nZłoczewskiej, s. Lidii Hałas, s. Judyty Bajuk, s. Natanaeli\nBaranieckiej…no może tylko s. Bogny, której nie było na\nForum po raz pierwszy od początków jego istnienia. Jak\nzwykle też dopisali klerycy: dk. Paweł Kałkus z Lublina,\nMarcin Grabowski z Warszawy, i 4 z Siedlec: Albert\nMichalak, Krystian Bajkowski, Rafał Soćko i Grzegorz\nTegoroczne spotkania młodych w Nazarecie odbywały się pod hasłem: „Miłość, Jedność i Rodzina w Nazarecie\nsię zaczyna”, dni więc te dedykowane były kolejno Świętej\nRodzinie, naszej Matce Założycielce, Siostrom Męczennicom\nz Nowogródka. Młodzi mogli doświadczyć gościnności nazaretańskiej przez spotkania z zaproszonymi gośćmi: o swoi\ndoświadczeniu Nazaretu i Matce Marii wspominał ks. Bp Józef Zawitkowski, historię pięknego życia oddanego za braci i\no ofierze sióstr Męczennic i s. Małgorzaty opowiadała z pasją\nnasza s.Barbara Gromada, a o doświadczeniu Świętej Rodziny ale też budowaniu rodziny na jej wzór opowiadali członkowie Stowarzyszenia Najświętszej Rodziny Beata i Zbyszek\nDańczak z Konina, przeprowadzając również warsztaty.\nW Żdżarach zawitała także s.Dawida Grzywaczewska i we\nwspółpracy z s. Marią Santus przeprowadziły warsztaty dla\ndziewcząt o kobiecości…chłopcy w tym czasie byli u kapucynów w Nowym Mieście na swoich warsztatach w męskim gronie. Na ostatni wieczór dojechała też po Ewangelizacji nad\nJeziorem Białym s.Miriam Roszczyk, by śpiewem pomóc na\nwieczorze uwielbienia za stodołą.\nCzas Forum wypełniały modlitwa i zabawa, spotkania z Bogiem ale i drugim człowiekiem…i Jemu niech będą dzięki że\ntyle osób w te wakacje przyprowadził do Nazaretu, za każde\ndoświadczenie, każdą radość, każdy uśmiech i każdą łzę\nwzruszenia i dotykania Tajemnicy.\nA oto jeszcze wspomnienia i refleksja kleryka Alberta:\nPiszę kilka wspomnień z tegorocznych Forumów ale też nie\ntylko. Nie wyobrażam sobie, żeby nie podzielić się tym co dał\nmi DMN przez te trzy lata bycia w nim. Może się przedstawię.\nKleryk Albert Michalak z seminarium w Siedlcach. Tyle o\nmnie J Tegoroczne Forum, zarówno Małe jaki Duże, było dla\nmnie pięknym czasem kiedy mogłem się zatrzymać nad tematem mojego osobistego powołania. Dzielę się tym, bo to\nwłaśnie na Dużym Forum zacząłem poważniej myśleć o swoim powołaniu, na które w końcu odpowiedziałem przed dwoma laty, a dzisiaj siedzę i piszę to już w sutannie. Na nowo\nmogłem przeżyć te adoracje, na których po raz pierwszy tak\nkonkretnie słyszałem to ciche : „Pójdź za mną”. Ten czas\nkiedy jestem ja i Pan, i nikogo więcej. Znów mogłem powiedzieć Panu: „Tak, chcę za Tobą iść. Ty wiesz, że Cię kocham!” To był dla mnie moment kiedy mogłem na nowo nabrać sił do podążania ścieżką powołania, zwłaszcza, że te\nwakacje były dla mnie szczególnie ciężkie z różnych względów. Zawsze takie budujące jest świadectwo Waszej wiary. Tak często jakoś zalatany za różnymi sprawami, zlodowaciały z powodu seminaryjnej rutyny mogę ogrzać się żarem\nwiary, nadziei i miłości wszystkich uczestników Forum. Każdy\nWasz uśmiech jest dla mnie samego powodem do radości.\nNa pewno wielu z Was mnie zna. Taki jestem, że ciężko\nmnie nie zauważyć. W końcu trochę się waży J. I bardzo miłe\njest to kiedy ktoś kogo nie widziało się przez rok, może nawet\nwięcej rzuca się na szyje i mówi, że miło Cię widzieć.\nWtedy jest też takie poczucie, że jest się potrzebnym. Że nie\ntracę tych wakacji bez sensu ale, że oddaję tan czas Jezusowi i moim bliźnim. Mówię o tym nie tylko jako kleryk ale\nprzede wszystkim jako ktoś kto DMN – owi i ludziom w nim\nbędącym naprawdę mnóstwo zawdzięcza. Praca w grupach\nzarówno na Małym Forum jak i Dużym była dla mnie wielką\nszkołą wiary. Ja tam dopiero zobaczyłem jak wiele muszę się\nnauczyć cierpliwości, wyrozumiałości i że nie zawsze będzie\ntak jak mi się chce ale muszę się dostosować, a to jest ciężkie. Grupy pomogły mi zobaczyć jak bogatymi ludźmi jesteśmy. Jak każdy mówił o swoich zainteresowaniach to mi\nszczęka opadała, bo każdy miał coś tak wyjątkowego, że nie\nbyłem w stanie nawet o tym pomyśleć. I za to Wasze bogactwo z serca dziękuję Panu Bogu i Wam. Ogromnym przeżyciem na Dużym Forum było dla mnie spotkanie z Księdzem\nBiskupem Józefem Zawitkowskim. Jego życzliwość i młodość\nducha jest czymś tak ujmującym, że nie sposób nie żywić do\nniego sympatii. Także nasze przyjęcie go było czymś wspaniałym. Pokazaliśmy, że DMN jest miejscem dla każdego.\nMłodego jak i tego, kto już ma większy bagaż życiowych doświadczeń. Szczególnie poruszające było nasze wspólne\nwyznanie wiary w trakcie mszy kiedy kaplica w Żdżarach, aż\nhuczała od naszego wspólnego WIERZĘ. To coś czego nie\nmogę zapomnieć do teraz.\nZ Warszawy szczególnie niosę w sercu bieg patrolowy z moją grupą. Razem się spotykaliśmy przez kilka dni ale dopiero\nwtedy pokazali mi jakimi są wyjątkowymi, genialnymi ludźmi\nsą moi podopieczni z grupy. Coś niesamowitego. Tylko\njedna literka stracona.\nI jeszcze na koniec. Rodzina.\nW końcu hasło Forum to MIŁOŚĆ, JEDNOŚĆ\nI RODZINA W NAZARECIE SIĘ ZACZYNA.\nOstatnio rozważałem z jednym z księży słowa Pana Jezusa, który mówi, że kto opuściłby dom swój, żonę, matkę,\nojca, braci i siostry to ten otrzyma w zamian stokroć więcej. Idąc do seminarium w pewien sposób opuściłem swój\ndom, rodzinę, znajomych (z wieloma z nich straciłem całkowicie kontakt). DMN jest miejscem gdzie w ciągu tych\ntrzech lat mojej przygody z Panem Bogiem, Najświętszą\nRodziną, Bł. Franciszką i Bł. Męczenniczkami, a także z\nWami otrzymałem od Pana tylu wspaniałych ludzi, że nie\nsposób zliczyć. O wielu z nich mogę powiedzieć, że są oni\ndla mnie niczym rodzina. Według mnie Pan Bóg na tym\netapie mojego życia tę swoją obietnicę realizuje przez\nDMN i za to składam mu wielkie dziękczynienie.\nZa to wszystko Panu Bogu dziękuję i zapewniam\no swojej modlitwie. Polecam się także Waszym modlitwom.\nKleryk Albert Michalak\nWolontariat we włoskiej Aoście\nTrudno opisać w kilku słowach jak zaczęła\nsię historia tego przedsięwzięcia, po ludzku\nprzez przypadek…dla Boga nie ma jednak\nprzypadków i nic nie dzieje się bez Jego\nwiedzy, planu i pomysłu. Poczuliśmy więc,\nże to On nas zaprasza do przedziwnej\nprzygody. Cóż takiego łączy Natalkę z\nUkrainy uczącą się w Warszawskim Nazarecie, don Aldo Armellini, proboszcza włoskiej parafii św. Orso w Aoście i DMN???\nBrat Natalki do kilku lat mieszka, pracuje i\nstudiuje w Aoście, to on poszukał szkołę\ndla swojej młodszej siostry i z proboszczem\ngoszczącym go przyjechał do Warszawy,\nby zbadać teren. Ponownie pojawił się w\nWarszawie w czerwcu 2014 roku i tu spotkaliśmy się na zakończeniu roku szkolnego. Oprowadziłam ich po szkole, opowiedziałam trochę o historii…i już przy furtce\ninternackiej otrzymałam zaproszenie, by\nprzyjechać kiedyś do nich z młodzieżą.\nPrzyjęłam zaproszenia, podziękowałam a\nkilka dni później o wszystkim zapomniałam\nJ Jurek jednak we wrześniu odwożąc siostrę do szkoły pytał już o konkrety, że proboszcz dopytuje, że czekają na nasze decyzje. Nie umiałam mu nic powiedzieć, bo\nczerwcowej propozycji nie potraktowałam\ntak poważnie jak oni, ale po rozmowie z\nSiostrą Prowincjalną postanowiłyśmy, że\nnic nie stoi na przeszkodzie, by spróbować.\nTak oto zaczęły się przygotowania do wyjazdu na wolontariat. Postanowiliśmy, że\njedziemy na wyprawę studencką, że wrzesień będzie chyba najlepszym czasem: oni\nzaoferowali zakwaterowanie i wyżywienie w\nzamian za nasza pracę na rzecz parafii i\nCaritas, don Aldo był bowiem do tego roku\njego dyrektorem diecezjalnym. W planach\nbyło kila godzin dziennie pracy w magazynach Caritas, jadłodajni dla biednych, na\nterenie parafii, plebani i w szkole, trochę\nzwiedzania, nauki języka, doświadczenia\nwłoskiej codzienności. Ostatniego więc\nsierpnia ekipa wyjeżdżająca: w składzie\ndoświadczonych DMN-owiczów (Asia Ratajczyk, Martyna Frońda, Asia Marciniak,\nSandra Dwornik, Paulina Jasiak, Ania Dolecka i Kuba Kunach) zjechała się do Opola, skąd pożyczaliśmy busa od ks. Jarka, z\nduszpasterstwa młodzieży, i po nocnej\npodróży przez Niemcy dojechaliśmy do\nprzepięknej Szwajcarii i dalej do Włoch.\nPo długiej i troszeczkę męczącej, ale bogatej w niezwykłe widoki podróży dotarliśmy\ndo nieznanej jak dotąd nam Aosty. Lekko\nzawstydzeni przywitaliśmy się z gospodarzami. Po krótkim odpoczynku przygotowaliśmy polską kolację i tym sposobem urzekliśmy ich serca, co owocowało wspólnymi\nposiłkami przez cały okres naszego pobytu. Pracowaliśmy w rozmaitych miejscach,\nmiędzy innymi w sklepie Caritas, Mensie co oznacza po włosku stołówkę, czy w szkole, mieszkaliśmy przy miejscowej parafii,\ndzięki czemu mogliśmy uczestniczyć w\ncodziennej Mszy Świętej i poznać jak funkcjonuje włoska parafia. Odwiedziliśmy przecudowne miejsca jakimi są m.in.: Turyn,\ngdzie mieliśmy okazję pomodlić się przy\ncałunie turyńskim, czy Mediolan i przeżyć\njedne z piękniejszych chwil, nie tylko w Katedrze zachwycając się jej pięknym wnętrzem, ale także niesamowitym widokiem na\nto intrygujące miasto rozpościerającym się z\ndachu owej Katedry.\nZ potraw najbardziej urzekła nas polenta,\nktóra jadłyśmy w otoczeniu Alpejskich\nszczytów, a po tym jak napełniliśmy swoje\nbrzuszki, udaliśmy się na mała górską wędrówkę. Widoki były niezwykle i zapierające\ndech w piersiach. Nadal utrzymywał się\nśnieg na górskich szczytach dzięki czemu\nzobaczyliśmy już latem zbliżająca się zimę.\nNasi gospodarze bardzo o nas dbali i chcieli\npokazać nam miejscowe perełki jedną z\nnich było Sanktuarium w Oropie, gdzie znajduje się rzeźba Czarnej Madonny dłuta św.\nŁukasza, a przynajmniej tak przekazuje\ntradycja. Jest tam stary kościół, w którym\nznajduje się rzeźba oraz nowy, gdzie mogliśmy pomodlić się przed obrazem przedstawiającym cudowne oblicze Czarnej Madonny. Uczestniczyliśmy również w lokalnym\nświęcie na cześć Sant Grato di Aosta, mszy\nświętej w katedrze przewodniczył biskup\ntamtejszej diecezji, a po niej wspólnie z\nmieszkańcami Aosty przeszliśmy ulicami\nmiasta w procesji wraz z relikwiami\nświętego, następnie udaliśmy się na wyśmienitą\nDane nam było smakować najlepszych lodów na\nświecie, przygotowywanych przez Jurija zakochaliśmy się przez to w pistacji, a próbując\nznaleźć podobny smak w Polsce niestety nie\nmożemy doszukać się tej słodyczy z nutką soli\nw żadnych lodach. Mogliśmy też zobaczyć proces ich tworzenia, zaskoczyło nas, że jest bardzo prosty, a sekretem są odpowiednio dobrane\nMamy z tego czasu piękne wspomnienia i jeśli\nbędziemy mieć możliwość powrotu, to pakujemy\nwalizki i wsiadamy w bus/ samolot/ cokolwiek,\nbyleby tam jeszcze raz pojechać. Najpiękniejsze\nczego tam doświadczyliśmy to gościnność i\natmosfera, która tam panowała, otwartość i\nbezinteresowna pomoc drugiemu człowiekowi.\nNiestety nie uda się nam ująć tego w słowach,\nbo są oni nie do opisania.\nJedyne co możemy zaproponować, by ktoś\nsobie wyobraził ten czas, to było jak w Nazarecie - jak w domu. (Martyna, Paulina i Asia)\nCzas mijał nam bardzo szybko, gościnność,\nżyczliwość i serdeczność naszych gospodarzy\nprzeszła nasze najśmielsze oczekiwania i pozostanie chyba najbardziej w naszej pamięci. Mówi\nsię o polskiej gościnności ale w porównaniu do\nwłoskiej, konkretnie aościańskiej, to nasza wyglądamy blado. Mamy kolejne zaproszenie, liczą\nna współpracę, chcieliby kiedyś przyjechać na\nnasze Forum DMN z włoską młodzieżą, póki co\nwybierają się na Światowe Dni Młodzieży do\nKrakowa, czas jednak je poprzedzające spędzać będą w diecezji radomskiej, gdzie nie ma\nNazaretanek, więc w najbliższym roku chyba nic\nsię nie uda…zobaczymy co Najwyższy ma w\nSkrawek nieba na ziemi...\nTak można nazwać czas (lub Tak nazwałabym ten czas - nie wiem w jakiej formie trzeba pisać...), który został nam (mi) podarowany w te wakacje podczas\nwczasorekolekcji z osobami niepełnosprawnymi w Wojkowie w terminie 0512.07.2015 r. Tu sprawdzają się, można było by przytoczyć słowa Pana Jezusa,\nktóry powiedział, że "więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu", jak również słowa znanej piosenki: "Bo nikt nie ma za nas tego, co mamy razem, każdy\nwnosi ze sobą to, co ma - najlepszego. Zatem, aby wszystko mieć, potrzebujemy\nsiebie razem, bracie, siostro, ręka w rękę z nami idź".\nOsoby zdrowe wiele mogły nauczyć się od osób niepełnosprawnych, m. in. ich\nprostoty, radowania się i wdzięczności za każde dobro im wyświadczone. To bycie we wspólnocie, tworzenie jej jest niesamowitym darem\nPana Boga dla każdego z nas, zarówno w pełni\njak i nie w pełni sprawnego. Patrząc na postawę naszych podopiecznych, na ich szczęśliwe\noczy, prawdziwe można było doświadczyć\nskrawka nieba na ziemi. Na kolejny rok czekają\njuż zarówno podopieczni, jak i opiekunowie.\nByło nas łącznie w tym turnusie 60 osób, w tym\nosoby w różnym rodzaju\nDziękujemy wszystkim, którzy towarzyszyli nam modlitwą, wspierali dobrym słowem i konkretnym czynem\nW czasie tych dni pamiętaliśmy w modlitwie za każdego\nczłowieka dzięki, któremu te wczasorekolekcje\nw Wojkowie mogły się odbyć w lipcu 2015 r.\nNiechaj sam Pan Bóg będzie nagrodą.\nW dniach od 11 do 19 lipca br., trzydziestoosobowa grupa dzieci i\nmłodzieży z parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w\nKoninie, pod opieką ks. Piotra Patyka i s. Kingi Stolińskiej, przebywała na wczasorekolekcjach w Zawoi u stóp Babiej Góry, w pensjonacie „Jodła”. Hasłem tegorocznego wyjazdu, wpisującego się bardzo mocno w program parafialnych przygotowań\ndo Światowych Dni Młodzieży, były słowa –\n„Śladami Jana Pawła II”.\nW sobotę, 11 lipca br., po Mszy Świętej sprawowanej o godz. 7.00 i okolicznościowym błogosławieństwie proboszcza parafii – ks. Macieja Dyoniziaka, grupa wyruszyła w stronę Beskidu Żywieckiego, do Zawoi. Po drodze nawiedziła sieradzką\nkolegiatę, by tam, już na samym początku, oddać\ncześć relikwiom Patrona tego wyjazdu – św. Jana\nPawła II oraz Częstochowę, by jego wzorem, w\njasnogórskim sanktuarium, zawierzyć się Maryi.\n12 listopada był dniem, który spędziliśmy w\nZawoi. W poniedziałek, 13 lipca grupa pojechała\ndo Krakowa. Tam, w Kościele Mariackim, zawierzyła Bogu losy ludzi młodych ze wszystkich narodów, ludów i języków. We wtorek, uczestnicy\nwyjazdu udali się do Kalwarii Zebrzydowskiej. Po zobaczeniu jej\npiękna pod kierunkiem przewodnika, młodzi koninianie adorowali\nNajświętszy Sakrament i wspólnie razem pomodlili się koronką do\nBożego Miłosierdzia w intencji zbliżających się Światowych Dni\nW Wadowicach zaś przy chrzcielnicy, przy której ochrzczony był Jan\nPaweł II, odnowili swoje przyrzeczenia chrzcielne, a następnie za\njego przyczyną, modlili się o łaskę bycia świadkami Miłosierdzia, o\numiejętność niesienia wiary wątpiącym, nadziei zrezygnowanym,\nmiłości oziębłym, przebaczenia winnym i radości smutnym. Środa\nbyła dniem pokory. Ten dzień grupa spędziła na szlaku górskim\npróbując zdobyć Babią Górę.\nW czwartek, we wspomnienie NMP z Góry Karmel, podczas Mszy\nŚwiętej sprawowanej w ośrodku, jeden z uczestników wczasorekolekcji, Mateusz Dańczak, przyoblekł szkaplerz święty. Po Eucharystii\ngrupa pielgrzymowała do sanktuarium Matki Bożej Gaździny Podhala\nPo wspólnym odmówieniu Credo, każdy z\nuczestników przeszedł tam przez „Bramę Wiary” uderzając jednocześnie w dzwon na znak\ngotowości niesienia światu żywej wiary. Po tym\ndoniosłym wydarzeniu, grupa przeszła ścieżkami Maryjnego Ogrodu modląc się różańcem\nświętym za dzieło ŚDM. Piątek, to kolejna\nwspinaczka górska. Pod czujnym okiem przewodnika młodzi pokonali szlak, który przeszedł\nKarol Wojtyła we wrześniu 1978 r., tuż przed\nwyborem na Stolicę Piotrową. Sobota była\ndniem pokutnym. W godzinach popołudniowych odprawiona została Droga Krzyżowa.\nNieco później, przy Wodospadzie na\nMosornym Potoku, młodzi oddali cześć krzyżowi świętemu przyklękając przed nim i całując\ngo. W niedzielę, po Eucharystii grupa udała się\nw drogę powrotną do Konina, zatrzymując się po drodze w Łagiewnikach, aby nawiedzić sanktuarium Bożego Miłosierdzia i Centrum Jana\nZwieńczeniem wyjazdu był wspólnie odśpiewany Apel Jasnogórski na\nplacu przed kościołem parafialnym w Koninie. W czasie wyjazdu młodzi ludzie nawiedzali miejsca szczególnie związane z osobą Jana\nPawła II, który patronuje Światowym Dniom Młodzieży. Modlitwie towarzyszyła dobra zabawa, na którą składały się „wieczory z muzyką”,\ngra w piłkę na pobliskim boisku, ognisko, malowanie ptaków z drewna,\nczy spotknie z gawędziarzami. Wszystko po to, by uświadomić sobie,\nże wakacje są czasem, w który o Panu Bogu się nie zapomina.\ns. M. Kinga\nKiedy pracowałam w Łukowie dowiedziałam, się o\nprzygotowaniach do I Pieszej Pielgrzymki Podlaskiej. Był to\nrok 1983. Otrzymawszy stosowne pozwolenie od\nS. Prowincjalnej Kazimiery Kuc, rozpoczęłyśmy przygotowania\nrazem z s. Bogusławą Bielicką. W niedziele lipcowe po\npołudniu wychodziłyśmy na próbne pielgrzymki około 10 km,\nza każdym razem inna trasą. Tak było i wtedy w pamiętną\nniedzielę. Po obiedzie weszłam do swojego pokoju, by\npoczynić ostatnie przygotowania przed wyjściem. Zakładając\nkrzyżyk miałam wyraźne natchnienie: zostaw go w domu. Dla\nbezpieczeństwa w pracy z dziećmi upośledzonymi krzyżyki\nnosiłyśmy na sznureczku, zapinane na haftkę. Pomyślałam;\njak pójdę bez krzyżyka. Ucałowawszy włożyłam go na szyję.\nByło ciepłe lipcowe popołudnie, śpiewały ptaki, na polach\nrozpoczęte żniwa, szłyśmy zaplanowana trasą. Po drodze był\nczas na modlitwę i dobrą rozmowę. Szczęśliwe wróciłyśmy do\ndomu, by zdążyć na Nieszpory. Przy wejściu do domu, a był to\njeszcze stary nasz dom, jedna z sióstr powiedziała do mnie:\ngdzie siostry krzyżyk. W tej chwili nogi ugięły się pode mną.\nPowiedziałam; zgubiłam i ogarnęło mnie zwątpienie. Już nigdy\ngo nie znajdę. Mimo to, nie wchodząc do domu poszłyśmy z\npowrotem ta samą trasa ale w odwrotnym kierunku. Przez całą\ndrogę modliłyśmy się wpatrzone w ziemię. W dzieciństwie\nMama nauczyła mnie modlitwy do św. Anny, która ma\nszczególne względu u Jezusa. „ Święta Anno, proś Twojego\nWnuka niech ten znajdzie czego szuka”. To św. Anna zawsze\nmi wszystko znajdowała. Prosiłyśmy ja usilnie, ale nic. Cały\nnasz wysiłek zdawałoby się na próżno. Już się ściemniało\nkiedy wróciłyśmy do Domu. Niestety krzyżyka nie było. Został\nżal, że nie słuchałam natchnienia. Po kilku dniach pojechałam\ndo Warszawy. Od Siostry Prowincjalnej otrzymałam nowy\nkrzyżyk z odpowiednią nauką na przyszłość. Grupa łukowska\n– szmaragdowa, Pielgrzymki Podlaskiej rozpoczynała się tym\nrazem drugiego sierpnia od Dęblina. Była to moja jedyna\npielgrzymka Podlaska, choć były jeszcze inne. Od września\npamiętnego roku rozpoczęłam katechizację, byłam pierwszą\nnazaretanką która katechizowała w parafii Podwyższenia\nŚwiętego Krzyża. Kiedyś na przerwie jeden z moich uczniów\npowiedział, mi że widział taki sam krzyżyk w swoich sąsiadów.\nMiałam pewność że krzyżyk nie leży gdzieś w ziemi. Ale jak go\nodnaleźć. Mijały lata. W święto sióstr Męczenniczek siostra\nzakrystianka zamykając kaplicę po Koronce do Miłosierdzia\nBożego, zauważyła na klęczniku nazaretański krzyżyk, był\nmocno zaśniedziały W niedzielę rano siostra Przełożona\nprzyniosła krzyżyk do refektarza. Kiedy opowiedziała o\nznalezionym krzyżyku. Od razu powiedziałam: to jest mój\nkrzyżyk. Wśród sióstr wielkie zdziwienie. Podeszłam do stołu.\nTak to był ten sam krzyżyk. Na tym samym sznureczku, tylko\nbrakowało jednej haftki. Noszę go z większą jeszcze miłością.\nChciałam się podzielić z Siostrami historią mojego krzyżyka,\npo to by przypomnieć sobie i innym że nie ma modlitw nie\nwysłuchanych. Czasem trzeba czekać 34 lata jak ja na mój\nSM. Sabina - od Miłości Najświętszej Rodziny\nJak ziarnko gorczycy z Ziemi Świętej\nstało się krzewem na łukowskiej ziemi\nInną przypowieść im przedstawił. Powiedział: "Królestwo\nniebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś\nwziąwszy, posiał na swoim polu. Jest ono mniejsze\nod wszystkich nasion, lecz kiedy urośnie, wyższe jest od\njarzyn i staje się krzewem, tak że przylatuje ptactwo\nz nieba i zakłada gniazda w jego gałęziach". Mt 13,31-32\nW roku 2014 miałam szczęście być na jubileuszowej\npielgrzymce w Ziemi Świętej, z której m.in. przywiozłam\nmalutkie ziarenka gorczycy. Nadmienię , że gorczyca\nrosnąca w naszych warunkach atmosferycznych jest\nkilkanaście większa od tej z Ojczyzny Jezusa.\nTo małe ziarenko zasadziłyśmy najpierw\nw doniczce a potem\nzostało wysadzone do\nogrodu naszego DPS\ni proszę zobaczyć\njaki kwitnący krzew\nwyrósł. Czyż to nie\ncud Bożej potęgi.\nO realizacji projektu w DPS w Łukowie\n31 podopiecznych Domu\nPomocy Społecznej w Łukowie\nma do swojej dyspozycji nowe\nsale. Powstały one w dobudowanej części Domu.\nInwestycja, która ruszyła w\npierwszej połowie 2013 roku,\nzostała właśnie oficjalnie\nzakończona. Oficjalne otwarcie\ni poświęcenie nowej części\nbudynku odbyło się w czwartek 24 września br.\nUroczyste otwarcie nowej części Domu Pomocy Społecznej\nw Łukowie rozpoczęła msza święta w kościele NMP Matki Kościoła, której przewodniczył Ksiądz Biskup Piotr Sawczuk. Po\nmszy, wszyscy spotkali się w Domu. Przecięcia wstęgi dokonali\nwspólnie Ksiądz Biskup Piotr Sawczuk, starosta Janusz Kozioł,\nsiostra dyrektor Anna Andrzejuk oraz podopieczny Domu Grzegorz. Następnie Ksiądz Biskup dokonał poświęcenia budynku.\nRealizacja projektu obejmowała dobudowę budynku w którym\nmieści się; - sala rehabilitacyjno – terapeutyczna ;\n- sala kominkowa wyposażona w telewizor z kinem domowym,\nbufet, sofę z fotelami, krzesła;\n- pomieszczenia terapeutyczne do muzykoterapii wyposażone w\nperkusję, gitarę i inne drobne sprzęty muzyczne.\nWybudowano altankę w ogrodzie\nterapeutycznym wraz z grillem, stołami\ni ławkami. Wyremontowano budynek\ngospodarczy przystosowany do potrzeb osób korzystających\nz ogrodu terapeutycznego oraz budynek pralni który przystosowano do sali hydromasażu wraz z sauną oraz pracowni\nstolarskiej wraz z wyposażeniem w niezbędne narzędzia.\nPomieszczenie rehabilitacji doposażono w laser, łóżko\nwodne, i worek treningowy bokserski. W ramach powstałych\noszczędności po przetargu w komponencie I drugą część\nprojektował p. Leszek Jańczak, realizowała firma Kontakt\nKonrad Dzieńkowski z Lublina , a funkcję inspektora nadzoru\npełnił Marek Janiszek.\nWykonano wówczas ciągi komunikacyjne z kostki brukowej,\nogrodzono teren, wymieniono bramy wjazdowe, uporządkowano teren. W budynku głównym wymieniono stolarkę\ndrzwiową, założono rolety zewnętrzne i moskitiery, zamontowano instalację monitoringu wewnętrznego i zewnętrznego.\nPomieszczenia rehabilitacji doposażono w lampę do terapii\nświatłem spolaryzowanym, aparat do głębokiej stymulacji\nelektromagnetycznej oraz aparat do terapii radialną falą\ns. Anita Andrzejuk\nObłóczyny s. Agnieszki\nDom Sióstr Nazaretanek przy Centrum Ks. Orione\nw Kaliszu oficjalnie otwarty (29.08) !\nPrzez dwa lata placówka funkcjonowała w niepełnym składzie, jako filia Domu Zgromadzenia na\nW niedzielę 27 września, w parafii bł. Michała\nKozala w Słupcy podczas ostatniej Mszy św. o\ngodz. 17.00 miało miejsce wprowadzenie relikwii\nnaszych bł. Sióstr : Matki Założycielki oraz s. Stelli\ni 10 Towarzyszek. Ks. Proboszcz Hieronim Szczepaniak już długi czas, przygotowywał siebie\ni parafian do tego wydarzenia. Na niedzielę\nDobrego Pasterza zaprosił nas z prelekcją o Zgromadzeniu, powołaniu i naszych Błogosławionych.\nPostarał się o relikwie i w lipcu je otrzymał.\nW sierpniu pielgrzymował razem z nami do Nowogródka. Natomiast we\nwrześniu poprzez 9-dniową nowennę: modlitwy i śpiewy, wszyscy wierni\nzostali włączeni w przygotowania do tego dnia. Mszę św. poprzedziła modlitwa różańcowa z rozważaniami napisanymi przez s. Dominikę Pawlik.\nEucharystię rozpoczęła uroczysta, długa procesja: za krzyżem procesyjnym kapłani niosący najpierw obrazy Błogosławionych, a potem relikwie\nnastępnie szło 12 osób z różą w ręku. Relikwie kapłani umieścili na ołtarzu,\nnatomiast obrazy stanowiły dekorację pod ołtarzem. Kwiaty - pierwsza róża\nzostała umieszczona przy obrazie bł. Matki Założycielki przez s. Janinę,\nkolejne róże - czerwone, umieszczono przy obrazie nowogródzkich\nmęczennic. Homilię wygłosił Misjonarz św. Rodziny, dyrektor Duszpasterstwa Dobrej Śmierci, który bardzo zgrabnie ukazał śmierć naszych sióstr\njako dobrą śmierć, podjętą niezwykle świadomie i to w konkretnej intencji:\nby ratować ojców rodzin i miejscowego kapłana. Końcowe błogosławieństwo zostało udzielone relikwiami naszych sióstr, po czym była możliwość\nindywidualnego ich uczczenia poprzez ucałowanie. Chociaż jako wspólnoty\nw tej parafii nas nie ma, ale ks. Proboszcz kolejny raz wypowiedział swoje\nnadzieje, że może doczeka czasu, że zaistnieje w tej parafii wspólnota\nW sobotę 5 września 2015 roku w Kodniu\nodbył się po raz III zjazd osób konsekrowanych\npracujących w Diecezji Siedleckiej. Biskup Siedlecki Kazimierz Gurda zaprosił do Kodnia osoby życia\nkonsekrowanego oraz rodziny osób konsekrowanych, na pielgrzymkę do Matki Bożej Kodeńskiej.\nZ Domu łukowskiego przy ul. 11 Listopada 5 Busem pojechało 20 Sióstr, a z Domu przy ul. Broniewskiego dojechały dwie Siostry.\nPierwszym punktem spotkania było odsłonięcie cudownego obrazu i zapoznanie się z ciekawą historią Kodnia i historią cudownego obrazu\nMatki Bożej. Historię tę z XVII wieku opisała Zofia\nKossak – Szczucka w książce „Błogosławiona wina”, a dzieje kodeńskiego sanktuarium barwnie i z\npasją zaprezentował o. Roman Nisiewicz OMI\nPunktem centralnym uroczystości była Msza\nśw. koncelebrowana pod przewodnictwem ks. Bpa\nKazimierza Gurdy. Ks. Biskup został przywitany\nprzez miejscowe małżeństwo, których córka złożyła swoje pierwsze śluby w Zgromadzeniu Sióstr\nŚwięci są z nami\nŚwięty dlaczego nie ty i ja?\nKsiądz Biskup przypomniał, że na terenie diecezji pracuje dzisiaj 90 zakonników z 8\nzgromadzeń (12 klasztorów) i 300 sióstr zakonnych z 18 zgromadzeń (40 klasztorów). Zaznaczył, że Kościół siedlecki jest kolebką powołań\nzakonnych. Aktualnie w Polsce i na świecie pracuje około 900 Sióstr pochodzących z naszej\nrównolegle wygłoszone dwie konferencje: pierwsza dla osób konsekrowanych na temat:\n„Pomagać Kościołowi, aby wzrastał na drodze przyciągania innych”. Wykład wygłosił o.\nMirosław Skrzydło OMI, druga Konferencja dla\nrodzin osób życia konsekrowanego na temat:\n„Kościół domowy miejscem budzenia, rozwoju i wspierania powołań do życia konsekrowanego”. Tę konferencję wygłosił o. superior Bernard Briksa OMI.\nW przerwie był obiad w Jadłodajni\n„U Oblatów” dla wszystkich uczestników spotkania. Do potraw podanych w jadłodajni dodano\nwypieki, które na wspólny stół przygotowały\nSiostry przybyłe do Kodnia.\nPo posiłku, który był okazją do rozmowy znajomych osób, pielgrzymi przeszli wałami\nkodeńskiej kalwarii, odprawiając nabożeństwo\nDrogi Krzyżowej. Ona była ostatnim akcentem\nwspólnej pielgrzymki, choć niektórzy konsekrowani i ich rodziny jeszcze długo spacerowali\nkalwaryjskimi alejkami, czemu sprzyjała przyjemna pogoda, zwiastująca nadchodzącą jesień.\ns. Dorota Korycińska\n31 listopada po raz pierwszy odbył się bal Wszystkich\nŚwiętych w salkach parafialnych w Parafii Św. Stefana\nKróla w Warszawie. Organizowany przez s. Miriam\ni s. Danutę. W balu wzięło udział około 30 dzieci, wszystkie przebrane za\nBył czas na zaprezentowanie stroju,\njak i przybliżenie\ndanej postaci. Nie\nzabrakło dobrej muzyki, zabawy i smacznego\nbufetu. Dzieci jak i rodzice byli bardzo zadowoleni\ni wdzięczni, więc ufamy, że za rok spotkamy się\nw większym gronie, aby chwalić Pana tańcem\nwraz ze wszystkimi świętymi. s.Danuta\n,,Taki ja i taki ty może świętym być….”\nZ tymi słowami na ustach, po słowie wstępnym głównej organizatorki i otrzymaniu błogosławieństwa, udzielonego przez księdza, wyruszyliśmy z placu Przedszkola Sióstr Nazaretanek… Kiedy, gdzie i dlaczego? W Wigilię uroczystości Wszystkich Świętych, o godz.\n17:00, ulicami Łukowa przeszedł I Korowód Świętych! Tak, właśnie świętych Wielu\nbowiem uczestników Korowodu - szczególnie dzieci, choć nie tylko - przebrało się za\npostaci świętych i błogosławionych, których w kościele katolickim nie brakuje. Nie sposób\nwymienić wszystkich przybyłych na to niecodzienne wydarzenie w naszym mieście. Podczas przystanków na trasie Korowodu były przedstawiane krótkie życiorysy tych świętych.\nModliliśmy się również za ich przyczyną w określonych intencjach.\nOrganizatorom Korowodu Świętych w naszym\nmieście (Przedszkolu Sióstr Nazaretanek oraz Wspólnocie Jana Chrzciciela) przyświecało kilka celów. Jednym z nich było pragnienie przywrócenia właściwego\nznaczenie dnia Wszystkich Świętych, które przypada 1\nlistopada. Często bowiem kojarzy się nam on ze smutkiem, a przecież powinniśmy cieszyć się ze świętymi i\nradować, bo są już w domu Boga Ojca. Poprzez organizację tego wydarzenia odpowiedzieliśmy także na zaproszenie papieża Franciszka, który zachęcał wszystkich do organizowania w swoich środowiskach Holyween, będącego alternatywą dla Halloween. Drugim powodem zorganizowania Korowodu\nbyło zachęcenie dzieci i ich rodziców, do poznawania własnych patronów i postaci różnych świętych, którzy byli takimi ludźmi jak my. To oni właśnie wskazują nam drogę – tak\njak marynarzom latarnie morskie – jak szczęśliwie dotrzeć\ndo brzegu, którym dla chrześcijanina jest niebo. Święci są z\nnami! Wstawiają się za nami i wspierają nas w ziemskiej\nwędrówce. Pokazują nam jak można dobrze przeżyć swoje\nżycie i to na różne sposoby, bo każdy ma własną drogę\nświętości. Życie jest zbyt krótkie, by przeżyć je byle jak!\nI Łukowski Korowód Świętych cieszył się dużym\nzainteresowaniem mieszkańców Łukowa. Wzięło w nim\nudział kilkasetosób, za co serdecznie dziękujemy i jednocześnie zapraszamy za rok.\n"Między ciszą a ciszą sprawy się kołyszą\nI idą, i płyną póki nie przeminą". Tymi słowami Grzegorza Turnaua\nchcemy rozpocząć słówko o XXIV Dominikańskiej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę, która w tym roku przebiegała pod hasłem\n"Laudare". Pielgrzymowałyśmy już kolejny raz grupie Cisza 2. Idą\nw niej przeróżni pielgrzymi. Idą żenni i bezżenni, idą i zakonni.\nStarsi i młodzi, poszukujący i wątpiący.\nW drodze modlimy się Liturgią Godzin, różańcem. Wzmacniamy ducha pochylając się\nnad Słowem Bożym i słuchając konferencji.\nWażnym momentem są odcinki w ciszy\nz konkretnym tematem do przemyślenia\ni przemodlenia. Dla nas to rekolekcje\nw drodze. Mamy już doświadczenie różnych\npielgrzymek. Ta dla nas ma szczególną\natmosferę. Większość pielgrzymów pochodzi z duszpasterstw\ndominikańskich z całej\nPolski. Niesamowita jest więź między ludźmi.\nDoświadczamy tego na wspólnych Mszach\nświętych, którym towarzyszy oprawa muzyczna z tym swoistym "śpiewem dominikańskim".\nW tym roku zaangażowałyśmy sie służąc jako\nfunkcyjne: s. Estera w grupie kwatermistrzów,\ns. Maksymiliana w grupie medycznej. To spowodowało, że zupełnie inaczej przeżywałyśmy\npielgrzymowanie do Matki, z workiem intencji,\nale dzięki służbie w tych działach, z większą znajomością tych,\nktórych Pan postawił na naszej drodze. To był piękny czas.\nDoświadczenie drogi i czasem pewnych trudności (słońce nie\ndawało nam o sobie zapomnieć przez cały czas trwania pielgrzymki), pozwala bardziej uwrażliwiać serce na siostrę i brata\nkroczącego obok, a także poznawać siebie samego. Nagrodą jest\nspojrzenie w oczy Matki i pozostawienie Jej worka intencji.\nA wszystko to dokonuje się w ciszy, bowiem: "Cisza jest przestrzenią. Cisza jest obecnością. Cisza jest otwarciem. Cisza jest słuchaniem. Cisza jest milczeniem. Cisza jest modlitwą. Cisza jest śpiewem. Cisza nie jest pustką".\ns. Maksymiliana i s. Estera\n6.07.2015 wyruszyła z Poznania 1 Piesza Poznańska Pielgrzymka\nna Jasną Górę. Do tronu Matki Bożej wędrowało 21 grup, wśród nich\ngrupa 11, w której my również pielgrzymowałyśmy. To był bardzo\ndobry i wartościowy czas, w którym odkrywałyśmy coraz bardziej\nPana Boga i drugiego człowieka. Mimo zmęczenia i trudu doświadczałyśmy radości wspólnego pielgrzymowania. Niesamowitym odkryciem była dla nas gościnność ludzi przyjmujących nas na noclegi,\nniektórzy wyrażali wręcz zaszczyt z tego, ze mogą gościć w swoim\ndomu siostrę zakonną. Podczas wędrówki na Jasną Górę miałyśmy\nmożliwość dawania świadectwa swojego powołania, jak również opowiadania o naszym Zgromadzeniu. Ludzie dzielili się z nami swoimspostrzeżeniem, że nasz charyzmat jest tak bardzo aktualny we\nwspółczesnym świecie i że jesteśmy im bardzo potrzebne jako osoby konsekrowane. Po dziesięciu\ndniach wspólnego pielgrzymowania, z obolałymi\nnogami ale ogromną radością i wdzięcznością dotarłyśmy szczęśliwie do Matki Bożej. Pielgrzymka była\ndla nas swoistym czasem rekolekcji, czasem umocnienia w wierze i doświadczenia miłości Pana Boga.\ns. Agata i s. Lidia z Poznania\n„Hej tam gdzieś z podlaskiej strony biegnie pielgrzym rozpędzony bo wie, że z grupą 14 b najlepiej idzie się…” Zaczęło się od\nintencji. A bez niej nie byłoby motywacji, by spakować plecak na 12\ndni i iść ufając, że się dojdzie. 3 sierpnia wyruszyłyśmy z S. Bogumiłą\nna naszą pierwszą pielgrzymkę. Była to 35. Pielgrzymka Podlaska z\nŁukowa. Niesamowite dla nas było to, że umacniałyśmy się w wierze,\npatrząc na nasze siostry i braci pielgrzymkowych. To wspaniałe doświadczenie wspólnoty- dzielenia się tym, co mamy choć nie mamy\nwiele, wzajemnej pomocy i życzliwości. Nietypowym doświadczeniem\nbyło, że przez cały czas wędrówki nie spadła ani kropla deszczu.\nNiejednokrotnie ratował nas humor-„Siostro, niech Siostra nie pije tyle\nwody, bo od tego się pęcherze robią” Spałyśmy najpierw na kwaterach, zabierając na kolejne wędrówki, często trudne intencje domowników. W drugim tygodniu rozbijałyśmy namiot. Pielgrzymi z uśmiechem pytali – „czy Siostry już rozłożyły klasztor”? W trzech grupach\nopowiadałyśmy o naszej historii powołania i życiu konsekrowanym.\nSamo wejście na Jasną Górę było bardzo wzruszające - tak inaczej\nwchodzi się do Maryi po 12-dniowym przygotowaniu i czekaniu na\nspotkanie. Zostałyśmy na chwilę, jako Siostry, wpuszczone przed\nsam Cudowny obraz. Miałyśmy za co dziękować.\nBłogosławiona nasza Matka\nFranciszka Siedliska marzyła kiedyś aby\npowstała w Nazarecie gałąź sióstr o obrządku grekokatolickim: „Może Pan Jezus\nsprawi, że w naszym zgromadzeniu będą\nzakonnice dwu obrządków” (M. Winowska, Dzieje duszy Franciszki Siedliskiej,\ns.403). Było to wtedy kiedy o. Lechert był\nrektorem kolegium Greckiego w Rzymie.\nTakie „gałęzie” dziś posiadają salezjanie\ni redemptoryści na Ukrainie. O sobie też\nczęsto słyszę powiedzenie: „jesteś bardziej wschodnia niż zachodnia”. Moje\nzainteresowanie wschodem zaczęło się\nna studiach, gdzie sześć lat siedziałam\nw jednej ławce z grekokatoliczką, bazylianką. Rekolekcje Modlitwa Jezusowa\nprowadził o. Alipij Fedun grekokatolik,\nstudyta. Poznałam go w Falenicy u Ojców\nJezuitów na rekolekcjach. Szukaliśmy\nkogoś, kto życiem i słowem opowie nam\no Bogu.Bo przecież Modlitwa Jezusowa\nbyła około 1000 lat „sercem prawosławia”.\nGrzegorz z Nazjanzu mówiąc o lektorze\nktóry wychodzi do ambony czytać lekcję,\na nie żyje tym co czyta, mówi, że książka\nczytającego jest zamknięta. Otóż\n„książka” o. Alipija była zawsze otwarta.\nSzczególnie to, o czym mówił np. poziom\nświętości określa czyste spojrzenie na\nczłowieka. Często osobiście doświadczaliśmy jego czystego spojrzenia.\nDzień rozpoczynał się gimnastyką. m.in. jako przeciwwaga ilości siedzenia na medytacji. Z drugiej zaś strony,\nprzy takiej ilości modlitwy i bycia samemu\nze sobą, wychodzi wiele spraw niezintegrowanych z Panem Bogiem i ze sobą.\nNapięcia zaś odkładające się w ciele,\npoprzez gimnastykę uwalniają się z niego. W świecie chrześcijańskim podobne\ntrendy odbijają się ze sobą jak w zwierciadle; i tak w Studium Chrześcijańskiego\nWschodu tematem tegorocznym jest:\nDuchowość i ciało. Natomiast w Trzebini\nna odnowie zakonnej praca z ciałem wpisana jest również w program dnia. Przykazanie miłości Boga które otrzymaliśmy\nna początku dziejów brzmi m.in: kochaj\nGo ze wszystkich sił. W zdrowym ciele\nw medytacji odegrała\nżdżarska stodoła. Położona\nprawie w szczerym polu,\ndała nam usłyszeć wiatr\ni ciszę, w której mogliśmy\nusłyszeć Pana przechadzającego się w lekkim powiewie modlitwy. Na medytacji\ntowarzyszyła nam postawa\nprostego kręgosłupa, bo\nbycie przed Bogiem jest proste. Modlitwie towarzyszył bezruch rąk, bo Poruszyciel jest\nnieporuszony (por. Św. Tomasz z Akwinu).\nSzukaliśmy w cielesnym mieszkaniu naszych\nciał bezcielesnego Boga (por. św. Jan Klimak)\npowtarzając imię „Jezus” lub werset „Panie\nJezu Chryste zmiłuj się nade mną grzesznikiem”.\nImię Jezus jest streszczeniem całego Pisma Świętego. Dlatego Bóg udziela człowiekowi modlącemu się zgodnie z Jego wolą\ntego, czego właśnie potrzebuje. Łączyliśmy\nnasz werset z oddechem. Sam oddech towarzyszy każdej chwili naszego życia. Jezus mówi: nieustannie się módlcie. Połączenie tych\ndwu, tworzy kompozycję nieustannej modlitwy.\nA niepoznawalny Bóg dawał się nam poznawać\ni nadal pozostawał Niepoznawalnym (por. św.\nGrzegorz z Nyssy).\nLekcje uważności, prowadzone\nprzez członków naszej ekipy dotyczyły wszystkich sfer znajdujących się w człowieku; ducha,\nduszy i ciała. Nauczyciele duchowości podkreślają rolę świadomości na drodze do Boga.\nNauczyciele zaś Modlitwy Jezusowej kierują\nucznia na drogę: „tu i teraz” - jako pełne\nuczestnictwo w teraźniejszości. Skupienie uwagi można porównać do wiązki lasera oświetlającej każdy obiekt na który jest skierowana.\nŚwiadoma uwaga pomaga osadzić\nsiebie w bieżącym doświadczeniu ze swobodą,\nożywieniem i otwartym sercem. Na lekcjach\nwięc przyglądaliśmy się własnym uczuciom,\nciału, naszemu ruchowi, oddechowi, a także\nnaszej relacji z Bogiem. Z zaangażowaniem\nszczerym, otwartym i niewartościującą świadomością następujących po sobie chwil. „W zasadzie istoty uważności nie da się w pełni ująć\nsłowami, ponieważ jest trudnym doświadczeniem niewerbalnym”.\nJednego dnia mieliśmy Liturgię\nw obrządku prawosławnym. Ta jest cała śpiewana, stąd mieliśmy kilka prób śpiewu.\nLiturgia przypadła w Uroczystość Przemienienia Pańskiego.\nPoniższy werset mam wrażenie, że\nprześpiewaliśmy dziesiątki razy. Śpiew, tekst\ni obecność Boga przepaliła nas do doświadczenia Boga - choć na chwilę bielejącego w nas!\nNawet po powrocie i przebudzeniu obudziłam\nsię z tym wersetem na ustach.\nPrzemieniłeś się na górze, Chryste Boże,*\npokazałeś Swym uczniom chwałę Swoją na ile\nmogli zobaczyć.* Niech i nad nami grzesznymi\nrozbłyśnie Twe odwieczne światło* przez wstawiennictwo Bogurodzicy, Dawco światła, chwała Tobie.\nNa dalekim Wschodzie, w niektórych\nkrajach na powitanie gości domownicy kłaniają\nsię im do stóp. Na zachodzie wyrażamy swój\nszacunek słowem „kłaniam się” na powitanie\nlub pożegnanie. Tymczasem prawosławie\noddaje cześć Bogu czyniąc pokłony tzw. metanie. Również podczas naszych rekolekcji oddawaliśmy pokłony Bogu. Wschód modli się bardziej ciałem niż zachód. Przez pokłony O. Alipij\nuczył nas szacunku do Boga i człowieka. Kultura uniżenia przed Bogiem i człowiekiem prowadziła nas do celu - miłości Boga i bliźniego.\nKażdego dnia uczestnicy odbywali\nrozmowę z osobą towarzyszącą. Poprzez opowiadanie o swoich doznaniach, utrwalali\nw sobie przeżycia z Bogiem i samym sobą oraz\nuwalniali napięcia związane z dniem bieżącym.\nTo, co niezintegrowane z Bogiem, próbowali na\nnowo zjednoczyć z Nim samym. Ponadto\nw rozmowie doświadczali wspólnoty podobnych przeżyć, na drodze do Boga.\nWarto jeszcze podkreślić doświadczenie jedności wspólnoty zarówno całości\nrekolektantów jak i ekipy. Ks. Marek Danielewski prowadził wspólną modlitwę i głosił homilię.\nO. Alipij głosił konferencję i prowadził pokłony.\nJanusz Fidelus prowadził gimnastykę i lekcje\nuważności. Dorota Kielawa zorganizowała\ncałość rekolekcji od strony logistycznej.\nRobert Roczeń prowadził rozmowy\ni lekcję uważności. Liliana Nesterenko tłumaczyła O. Alipija z ukraińskiego.\nWakacje naszych uczennic\nTo miał być zwykły obóz - w dodatku naukowy.\nAle zwykły, a już na pewno nudny to on nie był!\nSpace Camp to niesamowita przygoda, którą\nzapamiętam na całe życie!\n9 sierpnia 2015 wybrałyśmy się wraz z Panią Elą\nLaskowską i grupą uczennic z naszej szkoły na\nSpace Camp. Po pełnej przygód podróży dotarłyśmy do Izmiru i zaczęłyśmy nawiązywać pierwsze\nznajomości. Zostałyśmy przydzielone do różnych\ngrup, z której każda nosiła nazwę planety. Nasza\nnazywała się Ziemia. Każdą grupa miała przydzielonych dwóch opiekunów, którzy zajmowali się nami\npodczas całego pobytu oraz zapoznawali nas z\ntajnikami życia w kosmosie. W czasie zajęć miałyśmy okazję przetestować wiele symulatorów, odbyłyśmy między innymi lot kosmiczny statkiem Discovery. Była to z pewnością niezapomniana przygoda na całe życie. Na Space Campie był także\nwieczór międzynarodowy, podczas którego wszyscy\nuczestnicy prezentowali swoje kraje. Polska grupa\nzatańczyła Krakowiaka, zaśpiewała ułożona przez\nnas piosenkę o Space Camp, a Julia Osęka zachwyciła wszystkich swoją grą na skrzypcach .\nWytańczyć się można było również na Barbecue\nNight. Była to nasza ostatnia noc na Space Campie,\nale nie ostatnia w Turcji, ponieważ czekało nas\njeszcze zwiedzanie. Rano odebrałyśmy nasze dyplomy, a niektóre z nas także nagrody. Ze łzami w\noczach i plecakami na plecach opuściłyśmy Space\nCamp. tego dnia czekała nas jeszcze wycieczka. W\nautokarze wymieniałyśmy się wrażeniami po wspaniałej przygodzie, podczas której udało nam się\npoprawić poziom języka angielskiego, nawiązać\nznajomości i poszerzyć wiedzę w zakresie kosmosu.\nW pięknym Efezie spędziłyśmy upalne, ale bardzo\nprzyjemne popołudnie. Miałyśmy także okazję pomodlić w Domku Matki Bożej, w którym mieszkała\nze św. Janem po śmierci Pana Jezusa. W wioseczce Sirince zjadłyśmy przepyszną pizzę i zrobiłyśmy\nostatnie zakupy. Potem wszystko działo się już\nbardzo szybko. Zanim się obejrzałyśmy, musiałyśmy odebrać bagaże w Warszawie. Później przywitanie się z bliskimi i nadszedł czas na pożegnanie ,\na rodzice słuchali naszych opowieści do rana…\nOla Moskal & Ola Szemraj\nW ciągu roku szkolnego i wakacji uczennice naszej szkoły biorą udział w różnych\nprogramach wymiany międzynarodowej.\nOrganizacje w którymi współpracujemy to\nGlobal Outreach i Projects Abroad.\nOd 2012 roku nasza szkoła jest zapraszana do udziału w programie Global Outreach, który daje uczennicom naszej szkoły i wschodniej Europy możliwość doświadczenia jak żyje amerykański nastolatek przez cały rok szkolny. Wszystkie\ndziewczyny, które uczestniczyły w tym\nprzedsięwzięciu były zadowolone i mówią,\nże jest to doświadczenie jak żadne inne.\nW roku szkolnym 2014/2015 Adrianna\nPackiewicz (obecnie uczęszcza do 1 IB) i\nDominika Wiśniewska (chodząca do III\nLO) były wybrane aby reprezentować\nnaszą szkołę w Ameryce. Oto co Ada\npowiedziała o jej pobycie:\nPo pewnych problemach na lotnisku, gdy z 12\ngodzinnym opóźnieniem dotarłyśmy do budynku Space Campu, po nieprzespanej nocy od\nrazu rozpoczęłyśmy zajęcia. I nagle już żadna\nz nas nie myślała o spaniu! Symulatory, misje,\nzadania, spotkania, zabawy, nowi przyjaciele,\nfantastyczni opiekunowie grup... a czas na\nprzerwę dopiero o 22! Nikt nie narzekał. Ostatniego dnia zwiedzaliśmy Efez i Domek Maryi.\nSpace Camp to fantasyczna przygoda do\nudziału w której zachęcam każdego!\n"Dzień w którym dotarłam do Chicago nie\nbył najlepszym w moim życiu, każdy z\nwybranych uczniów był po prostu wykończony… Ten dzień stał się najbardziej\nszalonym, przytłaczającym i na pewno\nnajdłuższym dniem w moim życiu. Po\nwszystkich formalnych spotkaniach i krótkim wprowadzeniu, nadszedł czas na\npoznanie goszczącej rodziny. To był prawdopodobnie jeden z najbardziej strasznych\nmomentów w ciągu całego roku, ale jak\nzawsze, okazało się że nie było niczego\nczego można by się bać. Dostałam najlepszą rodzinę o jaką mogłabym prosić. Tym\nco sprawiło, że mój pobyt był wspaniały,\nbyli ludzie. Mili, otwarci i serdeczni. Każda\nosoba, która spotkałam w USA czegoś\nmnie nauczyła. Moja rodzina i przyjaciele,\nkażdy z nich otworzył moje oczy na coś\nnowego, czego nie widziałam wcześniej.\nJestem bardzo wdzięczna, że miałam\nmożliwość wzięcia udziału w tym programie”- Adrianna Packiewicz\nJak już zostało wspomniane poprzednio\nwspółpracujemy także z Projects Abroadorganizacją którą umożliwia osobom w\nwieku 16-75 zostanie wolontariuszami w\nsłabiej rozwiniętych krajach. Istnieje duża\nróżnorodność pracy wolontaryjnej, gdzie\nuczestnicy mogą zdobywać doświadczenie\nnp. z zakresu medycyny. W te wakacje\nWiktoria Kulczyńska (2IB) pojechała do\nGhany, a Halina Rzewuska (1IB) zdecydowała się uczestniczyć w programie\nTurcja, Stany, Irlandia...\nMedycyna & Hiszpański w Argentynie. Oto\n„Uczestniczyłam w medycznym programie\npołączonym z nauką hiszpańskiego w Argentynie. Podczas mojego czterotygodniowego\npobytu tam mogłam odwiedzać różne szpitale i nauczyć się nowych rzeczy. To było\nwspaniałe móc pracować z lekarzami, którzy\npomagają pacjentom z różnorodnymi problemami. Widziałam operacje chirurgiczne,\nkastrację psa, ciało zmarłej kobiety w muzeum anatomicznym oraz ludzi z wieloma\nprzypadkami urazów. Wieczorami albo podczas weekendów brałam udział w grupowych\naktywnościach takich jak: kręgle, jeżdżenie\nna koniach czy podróżowanie do pobliskich\nmiast. To było niesamowite- próbowanie\ntradycyjnego argentyńskiego jedzenie, zapoznawanie nowych ludzi oraz odkrywanie\nlokalnych zwyczajów i kultury. Cieszyłam się\nz każdej chwili, którą tam spędziłam. To była\nniezapomniana przygoda mojego życia!” –\nPo raz drugi uczennice naszej warszawskiej\nszkoły mogły spędzić dwa tygodnie wakacji\nna nauce języka angielskiego i poznawaniu\nciekawych zakątków „zielonej wyspy”.\nByło to możliwe dzięki współpracy podjętej\nze szkołą językową SK Dublin. W tym roku w\nwyjeździe, który odbył się w dniach 19. 07 02.08.2015 r., uczestniczyło sześć uczennic\nz liceum i dwanaście z gimnazjum (w tym\ndwie z Kalisza) oraz trzy nauczycielki:\ns. Fides Kuzak, s. Judyta Kozłowska i\ns. Fides Zaguła.\npobytu była wioska\nAughrim, w której\nmieszkały gimnazjalistki oraz nadmorskie miasteczko\nrównież uczniowie z\ni Francji. Celem\ntego wyjazdu było\npraktyczne doskonalenie języka. Uczestnicy mieszkali u rodzin\nirlandzkich i uczestniczyli w ich codziennym życiu.\nDzięki temu nawiązywali bliskie relacje, poznawali\nkulturę i zwyczaje tego irlandzkiego regionu.\nOdbywały się również zajęcia lekcyjne. Uczniowie\nszkoły językowej podzieleni byli na grupy według\npoziomu znajomości języka, dzięki temu powstały\nzespoły zróżnicowane narodowościowo. Lekcje\nzajmowały trzy dopołudniowe godziny, pozostałe\ncztery – do około g. 18.00 – organizatorzy przeznaczyli na różnorodne warsztaty i wycieczki. Były\nwśród nich zajęcia\nlepienie kubków z\ngliny. Odbywały się\nsportowe, z nauką\ngry w gaelic football\nna czele. Nie mogło\njej zabraknąć, ponieważ jest ona jednym\nZasady tej gry wzbudzały w nas niemałe\nzdziwienie, gdyż jest\nnożnej, rugby i siatkówki. Ponadto odbył się intensywny\nkurs tańca irlandzkiego oraz przejażdżka górskim rowerem po górskim terenie – dla mniej odważnych była wersja\nlight – czyli spacer. Był też\nwieczór z kręglami i\nprojekcje filmów. Uczestniczyłyśmy również\nw atrakcyjnych wycieczkach, a miejsca, do których\norganizatorzy nas zabierali, pozwalały podziwiać\npiękno tego kraju i poznawać jego historię. Odwiedziłyśmy The Irish National Heritage Park - skansen, w którym zobaczyłyśmy jak żyli tutaj ludzie\nprzed laty. Dotarłyśmy do uroczego nadmorskiego\nmiasteczka Bray położonego na wschodnim wybrzeżu Irlandii w hrabstwie Wicklow, ok. 20 km od\nDublina. Urok niestety przyćmił ulewny deszcz,\nktórego podczas całego pobytu nam nie brakowało, wręcz miałyśmy go już naprawdę dosyć.\nW Polsce panowały w tym czasie\nwyjątkowe upały, a tu było chłodno, deszczowo i wilgotno… Podobna pogoda towarzyszyła nam podczas wyprawy nad Morze Irlandzkie, gdzie zaplanowana była lekcja surfingu.\nJednak z powodu deszczu i chłodu tylko dwie\nnasze uczennice odważyły się wejść do wody.\nSzczególnym przeżyciem było odwiedzenie\nmiejsca upamiętniającego żołnierzy poległych\nI wojny światowej i wsłuchiwanie się w\nirlandzką historię dotyczącą tego okresu.\nPodczas kolejnego wyjazdu podziwiałyśmy\nPowerscourt Estate, czyli słynny zamek otoczony przepięknymi ogrodami zajmującymi 19\nhektarów powierzchni. Urok tego miejsca\nwzmocniła wyjątkowo słoneczna pogoda!\nOstatnią naszą wycieczkę odbyłyśmy do\nstolicy Irlandii. Z przyjemnością spacerowałyśmy słynnymi ulicami Dublina podziwiając\ni nieznane zabytki.\nOczywiście nie brakowało również możliwości\nodwiedzenia różnych sklepów, w końcu z\nwakacyjnej wyprawy warto przywieźć jakąś\nKażda z uczestniczek wracała do Polski ubogacona. Doświadczyłyśmy dużej życzliwości\ni troski ze strony irlandzkich rodzin, które\nwkładały wiele serca, by ugościć nas jak najlepiej. Zawiązały się również koleżeńskie,\ncenne relacje z uczniami innych narodowości.\nByć może w przyszłym roku kolejne chętne i\nodważne uczennice wyruszą na wakacje po\nNowicjat w rozjazdach\nOkoło tysiąca osób wzięło udział w odbywającym się na Jasnej Górze w dniach 23-26 września II Kongresie Młodych Konsekrowanych.\nSpotkanie przebiegało pod hasłem „Radość\nMy także, wraz z s. Mistrzynią , miałyśmy\nokazję wziąć udział w ostatnim dniu tego ważnego wydarzenia. Do Częstochowy przyjechałyśmy w piątek wieczorem, aby wraz z młodymi konsekrowanymi z licznych zgromadzeń\nuczestniczyć w pięknej adoracji Najświętszego\nSakramentu w kaplicy św. Józefa, a następnie\nwyśpiewać Apel Jasnogórski przed obliczem\nDzięki gościnności naszych sióstr z prowincji\nkrakowskiej skorzystałyśmy z noclegu w ich\ndomu na ul. Dąbrowskiego , co zaowocowało\nnawiązaniem znajomości z siostrami nowicjuszkami, które, właśnie tam odbywają swój\nW sobotę 26.09, w dzień wspomnienia świętych i męczenników życia konsekrowanego, do\nktórego obchodów papież Franciszek zaprosił\ncały Kościół, udałyśmy się do Bazyliki Archikatedralnej Świętej Rodziny, gdzie odbyło się\nmodlitewne czuwanie pod hasłem „Święci żyją\nświętymi i pragną świętości.” (Jan Paweł II).\nModliliśmy się o świętość życia dla osób konsekrowanych i za wszystkich, do których są\noni posłani. Czuwaniu towarzyszył chór złożony, w głównej mierze, z naszych sióstr juniorystek z obydwóch prowincji oraz instrumentaliści z różnych zgromadzeń, wszystkimi dyrygowała siostra dominikanka. My również miałyśmy zaszczyt być częścią chóru.\nPo modlitwie wraz z wszystkimi osoby konsekrowane biorącymi udział w Kongresie oraz\nzaproszonymi świeckimi wyruszyłyśmy na\nJasną Górę, w pielgrzymce wdzięczności Bogu za świętych i męczenników życia konsekrowanego. Siostry i bracia ze wszystkich zgromadzeń nieśli wizerunki i relikwie swoich świętych i błogosławionych. Nie zabrakło także bł.\nMarii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza oraz\nbł. Sióstr Męczennic z Nowogródka. Imponujące wrażenie robiła długa, radosna pielgrzymka\nróżnokolorowych habitów i welonów ciągnąca\nsię ulicami miasta i wspinająca się na Jasną\nW Bazylice Jasnogórskiej uczestniczyliśmy\nw uroczystej Eucharystii, pod przewodnictwem\nNuncjusza Apostolskiego abp Celestino\nMigliore. Msza św., a także słowo księdza abp\ni piękna oprawa były szczytem i uwieńczeniem\nKongresu. Wierni wypełniali praktycznie całą\nprzestrzeń świątyni i nie wszyscy zdołali wejść\ndo środka. Na koniec zabrali głos organizatorzy, którzy wyrazili wdzięczność i radość\nz tego pięknego wydarzenia i zapowiedzieli\nnastępny kongres, który odbędzie się prawdopodobnie już za kilka lat.\nMy również jesteś bardzo wdzięczne i cieszymy się, że mogłyśmy być tego dnia na Jasnej\nGórze i zasmakować bogactwa, różnorodności, autentycznej radości i piękna życia konsekrowanego.\nKatedra jest piękną świątynią, jednak nie miałyśmy dużo czasu, by ją podziwiać gdyż trzeba\nbyło jechać dalej.\nW drodze na Lednicę mijałyśmy bardzo dużo\nautokarów z całej Polski pełnych młodych ludzi –\nwiedziałyśmy, że jedziemy w tym samym kierunku. Na miejsce, czyli na same Pola Lednickie,\ndotarłyśmy ok. godz. 14:00.\nPan Bóg zatroszczył się o to byśmy miały dobre\nmiejsce – faktycznie z naszego sektora widziałyśmy ołtarz, telebimy i byłyśmy blisko drogi Trzeciego Tysiąclecia. Temat tegorocznego Spotkania – W Imię Ducha Świętego – był fantastyczny,\nukazujący jak na wiele sposobów działa Bóg.\nZachwyciła nas tak liczna młodzież, zebrana po\nto, by chwalić Pana, niezliczeni kapłani i siostry\nzakonne z różnych zgromadzeń. Było dużo radości, modlitwy, śpiewów, tańców i … słońca \nNie brakowało ważnych spotkań i rozmów z\nmłodymi, którzy szukają w życiu swojej drogi,\nchcą pełnić wolę Boga i odważnie się do tego\nprzyznają! Pamiętamy o Was w naszych codziennych modlitwach. Nie bójcie się iść za Jezusem!\nTegoroczne Spotkanie Młodych na Lednicy\nzostało wyjątkowo „ubogacone” naszą obecnością. Cały nowicjat ss. Nazaretanek wraz z\ns. Mistrzynią uczestniczył w tym niezwykłym\nZanim jednak dojechałyśmy do celu naszej\npodróży byłyśmy z siostrami w Biskupinie.\nZwiedzałyśmy starożytną osadę, która zrobiła\nna nas niezwykłe wrażenie. Podziwiałyśmy\nżycie ludzi sprzed tysięcy lat, trud ich codziennej pracy, ale i pomysłowość. Nadzwyczajne jest jak człowiek przez tyle lat potrafił\nsię rozwinąć. Dzisiejszy świat, a tamten historyczny są nieporównywalne. Człowiek jest\nnaprawdę Bożym cudem  Z Biskupina\nudałyśmy się do Gniezna, aby ekspresowo\nzwiedzić tamtejsze seminarium i Katedrę,\ngdzie modliłyśmy się przy relikwiach św.\n„Ojcze, prowadź mnie, prowadź mnie. Wola Twa\nniech dzieje się!”\nW dniach 23 – 26 września 2015r. na Jasnej Górze odbył się\nII Kongres Młodych Osób Konsekrowanych pod hasłem:\nkonsekracji”. Wzięło w nim udział prawie 1000 sióstr i braci\nzakonnych z różnych zgromadzeń.\nW czasie tych dni wspólnie zastanawialiśmy się, co jest\nźródłem radości dla osób konsekrowanych, gdzie tej radości\nszukać i jak się nią dzielić z innymi. Pomagali nam w tym prelegencji: o. Stanisław Przepierski OP, s. Aleksandra Huf SSpS,\no. Mateusz Hinc OFMCap, o. Augustyn Pelanowski OSPPE.\nTowarzyszyli nam także księża biskupi – bp Kazimierz Gurda,\nabp Wacław Depo – którzy celebrowali Eucharystię.\nW małych grupach była możliwość podzielenia się swoim przeżywaniem konsekracji, radościami, ale także i trudności, które\nmamy podobne, niezależnie od charyzmatu, jakim żyjemy.\nPoza prelekcjami czas był wypełniony rozmowami i modlitwą, adoracją\noraz wieczorem uwielbienia.\nOstatni dzień Kongresu był poświęcony Świętym i Męczennikom Życia\nKonsekrowanego. W archikatedrze odbyło się specjalne nabożeństwo,\na po nim, Alejami N.M.P. przeszedł radosny pochód z relikwiami i wizerunkami świętych.\nDoświadczenie kongresu umocniło w nas poczucie wspólnoty osób konsekrowanych całego Kościoła, odświeżyło pamięć o tym, kim jesteśmy i dla\nKogo żyjemy oraz utwierdziło w nas przekonanie, że jesteśmy na swoim\nmiejscu tzn. przy Chrystusie.\nJesteśmy wdzięczne za możliwość udziału w tym wydarzeniu\nw imieniu sióstr juniorystek\ns. M. Natanaela\nMateriały z kongresu (homilie, prelekcje) są dostępne pod adresem\nWezwanie XXIV Kapituły Generalnej\nPrzekonane o niezaprzeczalnym pięknie\ni aktualności naszego charyzmatu\nw Kościele i w świecie,\nwsłuchane uważnie w głos Chrystusa\ni siebie nawzajem,\npragniemy odważnie i twórczo realizować\nnaszą misję względem rodziny,\nszczególnie tej, doświadczonej\nwidocznym i ukrytym ubóstwem.\nOdpowiemy na palące wołanie Kościoła\ni żyć będziemy w pełni mistyką spotkania.\nNasza komunia z Bogiem\ni naszymi siostrami\njest istotą nazaretańskiej tożsamości\ni daje nam moc\ndo pełnienia misji.\nUbogacone tymi więzami,\nwyjdziemy na peryferia\nz odwagą i radością.\nPorzucimy nasze schematy\nPójdziemy z miłością tam,\ngdzie potrzeby rodzin\nsą najbardziej pilne.\nMocą Ducha Świętego - idźmy!\nDnia 17 października 2015 roku odbyły się uroczystości\njubileuszowe z okazji 10-lecia działalności Świetlicy\nŚrodowiskowej ,,Nazaret” w Kaliszu. Jak każdy\njubileusz, tak i ten dzień jest okazją do wielu wspomnień.\nBudynek w którym dziś mieści się świetlica ma już 10 lat!\nJest duży, przyjazny i kolorowy oraz dobrze wyposażony.\nAle nie zawsze tak było. Na początku swojego istnienia\nświetlica mieściła się w salce domu katechetycznego\nparafii św. Rodziny na Rogatce i patronowało jej Stowarzyszenie Rodzin Katolickich a kierowały nią siostry.\nW styczniu 2005 r. świetlica została przeniesiona do\nobecnego budynku i prowadzona jest przez Zgromadzenie. Działalność świetlicy jest możliwa dzięki dotacji\nz Urzędu Miasta Kalisza, środkom własnym Zgromadzenia oraz ofiarom Darczyńców.\nNa spotkanie Jubileuszowe przybyli: od lat zaprzyjaźniony ze świetlicą Jego Ekscelencja Ksiądz\nBiskup Teofil Wilski, Siostra Prowincjalna Amata\nNowaszewska, Pani Wiceprezydent Miasta Karolina\nPawliczak, siostry które zaangażowały się w projekt budowy świetlicy oraz te, które w ciągu 10 lat pracowały\nz dziećmi. Nie zabrakło także wolontariuszy, osób zaprzyjaźnionych ze świetlicą oraz dzieci.\nProgram Jubileuszu rozpoczęła uroczysta Msza\nŚwięta Dziękczynna za 10 lat istnienia placówki. W dalszej części odbyła się prezentacja multimedialna z okresu działalności świetlicy, występy dzieci (wiersze, piosenki) oraz przedstawienie. Następnie głos zabrali zaproszeni goście, gratulując jubileuszu oraz życząc kolejnych\nsukcesów w pracy z dziećmi.\nSiostra Prowincjalna Amata Nowszewska skierowała\n,,W imieniu swoim oraz Prowincji Warszawskiej Sióstr\nNazaretanek kieruję podziękowania także do wszystkich, którzy tę świetlicę kiedykolwiek tworzyli, którzy\nobecnie ją tworzą, którzy wspierali na różne sposoby jej\ndziałalność. Niech Pan Bóg wynagrodzi Wasze zaangażowanie, wkładane wysiłki, otwarte serca, gotowe dzielić\nsię ze sobą i tym, co posiadacie. Kochane Dzieci i Młodzieży, dziękuję Wam bo bez Was ta świetlica po prostu\nby nie istniała. Niech Jubileusz będzie czasem łaski dla\nWas wszystkich. Nich świetlica rozwija się dla dobra\nwszystkich pod opieką Jezusa, Maryi i Józefa z Nazaretu.”\nŚwietlica w takiej strukturze istnieje od 10 lat.\nWierzymy, że dobro, które z nas i „z naszego” dajemy\na sami dostajemy, nie przepada, ale odzywa się echem w\nżyciu naszym i naszych podopiecznych. Zwieńczeniem\nJubileuszu był pyszny tort jubileuszowy.\nDnia 18 września 2015 roku świętowałyśmy 80-lecie istnienia\nDomu św. Stanisława Kostki w Łukowie. Składało się na nie:\ndziękczynna Eucharystia w godzinach rannych i rekreacje\nwieczorem połączona z kolacją przy świecach i opowieściami\nSióstr, które były w Łukowie i są mocno związane z jego historią.\nJak to się stało, że Zgromadzenie osiadło tutaj i tak\nmocno zaznacza swoją obecność?\nNazaretanki przybyły do Łukowa w 1935 r. na zaproszenie bp. Henryka Przeździeckiego, któremu zależało, by\nzaopiekowały się osieroconymi chłopcami. Po dokonaniu formalności erygowano dom zakonny z kaplicą i zakładem dla chłopców przy ul. 11 listopada.\nPierwsze siostry przybyły już 18 września, natomiast\noficjalne objęcie placówki, poświęcenie kaplicy i schroniska miało miejsce 1 października.\nPoczątkowo w schronisku było 14 chłopców - półsierot\ni sierot z Łukowa i powiatu, liczba ta wzrastała. Siostry\npodjęły się wychowania ich do życia w społeczeństwie\ni rodzinie. Zadanie trudne - zwłaszcza że warunki materialne były skromne, dom utrzymywał się z ofiar. Pomogły hart ducha i wielkie serca sióstr.\nCzas okupacji wiązał się z wysiedleniem nazaretanek\ni wychowanków, które trwało do 1941 r. Sierot ciągle\nprzybywało; w 1952 r. było już 40 chłopców.\nDom liczył wówczas 18 sióstr. Sierociniec działał nieprzerwanie aż do 1955 r., gdy władze postanowiły przenieść sieroty do państwowych domów dziecka i zmienić\nprofil pracy sióstr, przekazując pod ich opiekę dzieci\nOficjalnie dom dla takich dzieci zaczął funkcjonować\n1 września 1956 r. Siostry z wiarą przyjęły na siebie nowe obowiązki, dbając o zaspokajanie potrzeb fizycznych, psychicznych i duchowych chłopców poprzez\nopiekę, terapię zajęciową, przygotowanie do sakramentów.\nW 1982 r. podjęto decyzję o przeniesieniu dzieci na ul.\nBroniewskiego. Wraz z nimi przeprowadziła się grupa\nsióstr i powstała druga wspólnota w Łukowie.\nTrzeba było pomyśleć o nowym apostolstwie. Stała się\nnim opieka nad osobami starszymi. A we wrześniu 1981\nr. rozpoczęły pracę katechetyczną w parafii Podwyższenia Krzyża św., potem w parafii Matki Kościoła. Obecnie\ntakże w parafii św. br. Alberta. W 1985 r. otworzyły\nDomu św. Stanisława Kostki w Łukowie\nczy konkursy, w których zdobywają nagrody. Wachlarz inicjatyw jest ogromny. Zarówno dzieci, jak i rodzice są mocno związani z siostrami; dla nich nazaretanka to ktoś bliski,\ndo kogo zawsze można się zwrócić o pomoc.\ns. Emanuela Tomczak\nz dnia 24-30.09.2015)\nCzym zajmują się Siostry na co dzień?\nDom ma swoisty klimat. Trudno to ubrać w słowa, ale tutaj - w\natmosferze modlitwy i pracy - każdy czuje się dobrze. Zawsze był\notwarty na różnorodne formy działalności. U nas ciągle coś się\ndzieje. Z kaplicy korzystają różnego rodzaju grupy: oazowe, Domowy Kościół, grupa pallotyńska, głuchoniemi, dla których odprawiana jest Msza św. w języku migowym, odbywa się Pierwsza\nKomunia św. dzieci niepełnosprawnych.\nSiostry pracują w szkołach i są zaangażowane przy parafiach,\norganizują przedstawienia. Od wielu lat przy zgromadzeniu istnieje Stowarzyszenie Najświętszej Rodziny skupiające rodziny, osoby samotne, małżeństwa. Co miesiąc organizowane są dni skupienia. Młodzi natomiast uczestniczą w spotkaniach Duszpasterstwa Młodzieży Nazaretańskiej odbywających się w każdy czwartek wieczorem - serdecznie na nie zapraszamy!\nOrganizujemy także różnego rodzaju wyjazdy - na rekolekcje,\nskupienia, pielgrzymki, wycieczki. Młodzież ma okazję włączyć się\nw wolontariat. Wspólnota łukowska obecnie liczy 37 sióstr. Oprócz\nzaangażowań apostolskich tworzymy dom, w którym trzeba posprzątać, ugotować, wyprać, przyjąć gości itp. Na co dzień więc\nuczymy się łączyć pracę z modlitwą, odpoczynek ze służbą i codziennie wypełniać - każda z nas w jedyny i niepowtarzalny\nsposób - swoje powołanie.\nW rocznicę 80 lat obecności w Łukowie wpisuje się 30lecie Niepublicznego Przedszkola im. Jana Pawła II .\nPlacówka powstała w odpowiedzi na potrzeby środowiska, a rozpoczęła działalność 1 września 1985 r. Przez 30 lat przedszkole\npracowało na swój prestiż. Co stanowi jego specyfikę? Atmosfera,\nwspółpraca z rodzicami, katolickie wychowanie w oparciu o program „Wzrastamy w Nazarecie”. Trzeba po prostu zajrzeć do sal,\ngdzie bawią się i uczą swobodne i uśmiechnięte dzieciaki, usłyszeć ich rozmowy, zobaczyć przedstawienia, w których występują,\nsię Echu Katolickim w wydaniu 39\nGłośmy Miłość Boga,\nktóry chce zbawić każdego...\nSzczecin, dnia 5 października 2015 r.\nNajdroższa Siostro Prowincjalna,\nJestem bardzo wdzięczna Dobremu Bogu, że wraz z Siostrami\nS. Christianą, S. Amabilis, S. Ancillą\ni S. Janą mogłyśmy w święto PodwyższeKrzyża,\n14 września bieżącego roku, wyśpiewać\nTe Deum za erygowanie naszej Wspólnoty jako Instytutu zakonnego. W związku\nz tym pragnę otworzyć przed Siostrami\nswoje serce i troszkę powiedzieć o tym\njaką drogę musiałam przejść.\nWstępując do Sióstr Nazaretanek niczego bardziej nie pragnęłam, jak\nwytrwać w powołaniu w Zgromadzeniu\nSióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu,\nktóre bardzo kochałam. W czasie profesji\nczasowej zaczęłam codziennie pod koniec rozmyślania odmawiać akt oddania\nMatce Bożej, ułożony przez świętego\nMaksymiliana. W październiku 1973 roku\nprzy słowach: Użyj także, jeżeli zechcesz,\n(…) abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak\nnajsilniejszego wzrostu Twej chwały\nnagle poczułam wewnętrzny głos, że\nmam założyć nowe zgromadzenie, którego członkinie ofiarują wszystko za tych,\nktórzy zagubili się moralnie i duchowo,\nktórym grozi utrata szczęścia wiecznego\ni w tym duchu będą formować apostołów\nTa nagła myśl jak błyskawica\nprzeniknęła moją duszę. To było cudowne, ale i przerażające. Od tego dnia nie\nmogłam zaznać spokoju. Myśl o potrzebie, wręcz o konieczności takiego zgromadzenia wydawała mi się logiczna, ale\nrównocześnie paraliżowała mnie, bo nie\nwyobrażałam, że to może być realne,\nbyłam przecież jeszcze czasową profeską, bardzo pragnącą złożyć śluby wieczyste w Zgromadzeniu Sióstr Nazaretanek. Moje zmaganie wewnętrzne było tak\nsilne, że poczułam się bardzo zagubiona.\nŻarliwie modliłam się w tej sprawie, aby\nmogła wypełnić się Wola Boża. To „nowe”\nzachwycało mnie, ale wówczas patrzyłam\nna to od strony moich możliwości i nie byłam\nw stanie wyobrazić sobie tego, że ja to mogłabym uczynić. Jeszcze wtedy nie dochodziła do mnie ta prawda, że dzieło to tylko\nOn mógł uczynić, ale musiałam jeszcze do\ntego dojrzewać przez wiele lat. Wiosną 1974\nroku myśl o nowym zgromadzeniu ustała.\nByłam szczęśliwa, że uwolniłam się od\n„strasznej pokusy”. W takim stanie mogłam\nspokojnie myśleć o złożeniu ślubów wieczystych. Dobry Bóg jest nieskończoną Mądrością. Dla dobra przyszłego zgromadzenia\nnajpierw miałam zostać w pełni Nazaretanką. Gdy po złożeniu ślubów wieczystych\nw Ostrzeszowie nałożono mi obrączkę powiedziałam w głębi duszy: teraz już nic\ni nigdy nie ruszy mnie z Nazaretu. Dobry\nJezus wtedy pewnie serdecznie się\nuśmiechnął. Po ślubach wieczystych przez\nkilka miesięcy Pan Bóg pozwolił mi trwać w\npokoju, ale potem myśli o nowym zgromadzeniu powróciły z większą jeszcze siłą. Gdy\npoddawałam się temu, otrzymywałam pokój,\nale potem wpadałam w lęk i spowiadałam\nsię z tego, że poddawałam się myślom przeciwnym powołaniu. Żaden kapłan nie zapytał\nmnie nigdy co oznaczały te myśli i ja nie\nbyłam w stanie nikomu o tym powiedzieć.\nWalka wewnętrzna trwała do 1980 roku.\nW sierpniu tego roku prawdziwa burza rozpętała się w mojej duszy. Teraz czułam już\nzdecydowanie, że dzieło musi powstać i że\nbardzo konkretnie muszę o tym pomyśleć.\nWiedziałam, że powinnam powiedzieć\no wszystkim siostrze przełożonej, a to nie\nmieściło mi się w głowie. Wydawało mi się,\nże uznana będę za osobę pozbawioną rozumu, a na tyle byłam pyszna, że nie wyobrażałam usłyszeć tego, że zgłupiałam. Jakaś\nrozpacz wewnętrzna zaczęła mnie ogarniać.\nChwilami żałowałam, że żyję. Pewnego\ndnia, kiedy myśl o nowym zgromadzeniu\nrozrywała po prostu moje serce, w moim\nzagubieniu powiedziałam głośno: „idź precz\nszatanie!” Po tych słowach natychmiast w\ngłębi mojej duszy wyraźnie usłyszałam zdecydowane słowa:\n„Odpowiesz za to przed Bogiem.\nOdpowiesz za twoją pychę, lenistwo, wygodnictwo, za lęk narażenia opinii”. Poczułam się nagle wewnętrznie sparaliżowana. Słowa\nprzed chwilą usłyszane sprawiły, że\nprzez jakiś czas nie mogłam poruszyć się z miejsca. Po chwili poszłam do kaplicy. Byłam teraz na\nwskroś pewna, że musi nastąpić\nkoniec z podejmowaną walką,\no wszystkim musi zdecydować zdanie moich przełożonych. Udałam się\nna rozmowę następnego dnia.\nPrzed spotkaniem poszłam do\nkaplicy i powiedziałam na kolanach:\n„Jezu proszę Ciebie o światło na\nrozmowę i żeby Twoja Wola się\nobjawiła. Jeżeli przełożona uzna, że\nto nie jest Twoja Wola, nie uczynię\nnic, bo składałam ślub posłuszeństwa. Idę więc usłyszeć, jaka jest\nTwoja Wola naprawdę”. Rozmowę\nz przełożoną rozpoczęłam słowami:\n„Boże, jak strasznie ciężkie jest\nżycie”. Siostra przełożona, Małgorzata Piątkowska, odpowiedziała:\n„i to tak mówi zakonnica?”. Nie wyobrażając sobie, jak mam powiedzieć o nieustannie dręczącej mnie\nmyśli o nowym zgromadzeniu wypowiedziałam słowa: „wiem, że mam\nbyć Jezusowa, ale nie wiem, czy\nwypełniam Wolę Bożą”. Wówczas\nprzełożona powiedziała: „a może\nmasz założyć nowe zgromadzenie?” Byłam tak zaskoczona tym\npytaniem, że zapytałam, czy Siostra\nPrzełożona nie kpi ze mnie. „Nie” –\n„Ja już od dłuższego czasu myślę, że\nmoże siostra ma założyć nowe zgromadzenie, bo w duchowości nazaretanki\njuż się siostra nie mieści”. Wówczas\notworzyłam przed moją przełożoną serce do końca. Rozmawiałyśmy kilka\ngodzin. Potem przez rok rozmawiałam o\ntym z moim Kierownikiem, który zalecił\nmi ostrożność, żeby nie stać się pułapką złego ducha, ale pozwolił na to, żebym mogła wspominać o tym dziewczętom, u których będę widzieć gorliwość\no Boże sprawy.\nI tak wkrótce pojawiły się\npierwsze dziewczęta. Dzięki Siostrze\nRafaeli Wielgut, która wówczas była\nw Zarządzie generalnym otrzymałam\nwszystkie potrzebne pozwolenia na\nzakładanie nowej Wspólnoty. W sierpniu 1982 roku, pięć dziewcząt prywatnie\npoświęciło swoje życie Bogu za tych,\nktórzy pogrążeni są w ciemnościach\nW 1984 roku przyjechałyśmy\ndo Szczecina, gdzie zostałyśmy otoczone opieką Kościoła. Ja byłam w stałym\nkontakcie z Siostrą Prowincjalną i pomimo rozwoju nowej Wspólnoty nie wyobrażałam swojego odejścia z Nazaretu, ponieważ co pewien czas pojawiały\nsię trudne pytania, czy nowe dzieło jest\nrzeczywiście Wolą Bożą. Gdy kończył\nsię indult eksklaustracji skierowałam do\nks. biskupa Majdańskiego prośbę\no możliwość eksklaustracji przez Stolicę\nŚwiętą. Wówczas ksiądz biskup powiedział zdecydowanie: „odejdzie siostra\nz Nazaretu i koniec”. Skierowałam więc\nprośbę do Stolicy świętej o zwolnienie\nmnie ze ślubów. Gdy przyszedł dekret z\nRzymu, pojechałam do Warszawy, aby\ngo podpisać. Uklękłam, bo tak jak na\nkolanach rozpoczynałam życie w Nazarecie, tak samo na kolanach chciałam\nodejść. Doświadczenie to jednak było\ndla mnie tak trudne, że ręka bardzo\ndrżała, i myślałam, że może nie będę\nzdolna podpisać. Tak trwało przez kilka\nminut, po czym dokument podpisałam.\nWieczorem tego dnia wydawało mi się,\nże ziemia usunęła mi się spod nóg,\ndługo płakałam, ale wiedziałam, że taka\njest Boża Wola. 8 grudnia 1988 roku, na\nręce ks. biskupa Majdańskiego, złożyłam śluby wieczyste według konstytucji\nWspólnoty Sióstr Uczennic Krzyża.\nBardzo jednak tęskniłam za Nazaretem,\nale Bóg ulitował się nade mną\npodczas Mszy świętej beatyfikacyjnej\nW tej Mszy uczestniczyłam\npoprzez transmisję radiową i gorąco\nprosiłam o pomoc błogosławioną Założycielkę Nazaretanek. I oto w pewnej\nchwili poczułam w sobie ogromną ulgę.\nZostała zabrana mi bolesna tęsknota\nwewnętrzny pokój i świadomość, że\ndla mnie Pan Bóg ma inną drogę. Pozostała jednak w sercu ogromna\nwdzięczność, że byłam w Nazarecie,\nże właśnie tam nauczyłam się miłości\ndo Kościoła. Podczas mojego nowicjatu długie godziny spędziłam na chórku\nprzed Jezusem ukrzyżowanym i tam\nuczyłam się łączyć swoje życie z ofiarą\nJezusa. Gdy zaczęła się tworzyć nowa\nWspólnota wiele Sióstr Nazaretanek\nwspierało mnie modlitwą i ofiarą.\nDzisiaj po raz kolejny z całego\nserca dziękuję Bogu za to, że mogłam\nw Zgromadzeniu Sióstr Najświętszej\nRodziny z Nazaretu. Dziękuję Siostrom\nza to, że przy różnych okazjach siostry\nz naszej Wspólnoty doświadczają\nogromnej życzliwości od Sióstr Nazaretanek. Razem będziemy w niebie na\nNiedawno tak sobie pomyślałam, że to co się stało jest jakoś logiczne. Jezus najpierw był w świętej Rodzinie, potem po uciążliwej działalności\napostolskiej poszedł na krzyż.\nI mnie Bóg chciał umieścić\nnajpierw w Nazarecie, by potem podprowadzić pod Swój Krzyż. Bóg chciał,\naby powstała Wspólnota Sióstr Uczennic Krzyża, ale udział w Męce Jezusa\njest zaproszeniem dla wszystkich.\nOśmielam się więc serdecznie poprosić Siostry o wewnętrzną łączność w\nofiarowywaniu wszystkiego co przynosi\nżycie za tych, który od Boga odeszli,\nktórych wieczność szczęśliwa jest zagrożona.\nWkrótce po erygowaniu naszej Wspólnoty byłam w Ostrzeszowie,\ngłównie po to, żeby spotkać się z Siostrą Rafaelą Wielgut, którą Pan Bóg w\nsposób szczególny posłużył się, żeby\nnasza Wspólnota mogła powstać.\nZrobiłam tam zdjęcie na chórku\nprzy krzyżu, przy którym często się modliłam, przy obrazie świętej Rodziny, który\nbardzo kochałam i na tle klasztoru ostrzeszowskiego, w którym złożyłam śluby\npierwsze i wieczyste. Przesyłam Siostrom\nte zdjęcia, bardzo każdą Siostrę pozdrawiam i życzę, aby każda z nas wiernie wypełniła swoje powołanie, była wierna Jezusowi i złożonym ślubom. Każda z nas ma\nobowiązek głosić naszym braciom w świecie niepojętą Miłość Boga, który chce zbawić każdego, a w sposób szczególny pragnie pozyskać tych, którzy błądzą po manowcach grzechu. Pomóżmy im każdą\nchwilą naszego życia.\nmodlitwę, która może pomóc w kierowaniu\ndo Jezusa serdecznej prośby za tych, którzy od Niego są daleko.\nJezu, Zbawicielu nasz, przyjmij\nkażdą chwilę mojego życia, każde uderzenie mojego serca, aż po to ostatnie\nna tej ziemi za tych, którzy od Ciebie są\ndaleko. Każdą moją radością i każdym\ncierpieniem, każdą pociechą i każdą\nciemnością mojej duszy, moją codzienną pracą i odpoczynkiem chcę wołać:\nPanie, ratuj braci.\nZ wdzięczną pamięcią modlitewną\nGratulacje dla S.Antoniny\n18 i 19 czerwca 2015 r. odbyła się w Ministerstwie\nZdrowia uroczystość „Specjalista 2014”. Wiceminister\nIgor Radziewicz-Winnicki i wiceminister Piotr Warczyński wręczyli listy gratulacyjne osobom, które zdały egzamin specjalizacyjny z najlepszym wynikiem.\nWyróżnienia otrzymało 31 lekarzy, 8 farmaceutów, 6\ndiagnostów laboratoryjnych i 27 osób wykonujących\ninne zawody mające zastosowanie w ochronie zdrowia.\nListy gratulacyjne odebrali również\nkierownicy specjalizacji, m.in. nasza s. Antonina \nWieczór poezji S. Teresy Górskiej\nA oto nowy, jeszcze ciepły tomik poezji S. Teresy\nWiersze pierwsze i ostatnie\nCzwartkowe spotkanie autorskie, które odbyło się 8 października\n2015 w Bibliotece przy ul. Kolegiackiej 3, otaczała miła jesienna\naura. Wieczór z poezją s. Teresy Górskiej poprowadziła Zefiryna\nMoryc, a utwory żywiołowo i z wielkim uczuciem przedstawiła aktorka, Magdalena Gnatowska, której udało się wydobyć głębię\nPodczas wieczoru wystąpiły także uczennice Liceum sióstr nazaretanek w Warszawie.\nWybrane poezje przedstawione zostały w pięciu cyklach tematycznych, które przerywane były utworami muzycznymi, w tym wierszem s. Teresy „Bez okazji” zaśpiewanym przez Julię i Grzegorza\nKopalów oraz utworem „Pękające kasztany” w wykonaniu Grzegorza Kopali. Po spotkaniu można było nabyć tomik poezji s. Teresy\noraz autograf autorki J.\nNastępnie S. Teresa złożyła ciepłe podziękowania organizatorom\ni uczestnikom wieczoru oraz znalazła chwilę, aby porozmawiać i\nodpowiedzieć na pytania publiczności.\nJak pisze w posłowiu p. Jolanta Kozak: to swoisty\ndziennik życia duchowego Autorki i bogaty\nmateriał do medytacji. Prócz wierszy, które\nobejmują lata 1961-81, 2002-2009, 2014-2015,\nSiostra Teresa dzieli się z czytelnikiem drogą\nswojego powołania zakonnego.\nTomik dedykowany jest rodzinom powołanych\ni powoływanych do kapłaństwa i życia konsekrowanego.\nCo nieco o Archiwum Prowincji\nW lipcu na terenie Prowincjalatu realizowane były dwa\nważne projekty. Pierwszy dotyczył remontów instalacji\nwodnej, łazienek i pomieszczeń na piętrze. Pracą kierowała i nadzorowała s. Pawła Więcek, ekonomka prowincjalna. Drugi projekt dotyczył konserwacji zbiorów Archiwum\nProwincjalnego. Poniżej więcej na ten temat w relacji\ns. Teresy Górskiej, archiwistki.\nKonserwacja kolekcji zabytków drukowanych\ni rękopiśmiennych Brygidek z Grodna znajdujących się\nw Archiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej\nW dniach od 7 – 28 sierpnia 2015 roku odbyła się\nkonserwacja zachowawcza zbiorów drukowanych i rękopiśmiennych Brygidek z Grodna, znajdujących się w Archiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej (nazaretanki\nodziedziczyły ją po brygidkach, przejmując placówkę na\nzlecenie Kościoła w 1908 roku). Pracował zespół 6. osobowy studentów UMK pod kierunkiem mgr Agnieszki Zięby.\nPraktyki poprzedza praca magisterska Magdaleny Niedźwiadek (od maja 2014 do maja 2015) pod tytułem: Projekt\nkonserwatorski dla kolekcji zabytków drukowanych i rękopiśmiennych Brygidek z Grodna znajdujących się w Archiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej. Praca wytycza\nkierunki działania konserwacji kolekcji.\nWydzielono i zabezpieczono w futerałach 18 pozycji, które wymagają pełnej konserwacji (studenci takiej\nnie wykonują; jest to już płatna konserwacja). Dokonano\nkonserwacji zachowawczej 80 pozycji. Każda pozycja posiada protokół w którym są podane działania konserwatorskie. Objęto troską konserwatorską 107 pozycji. Trzeba\nstwierdzić, że była to praca nie tylko profesjonalna, ale i\nofiarna; czasem nawet i nocą (ostatnie dni). Warto zaznaczyć, że każda strona w książce została odkurzona (tzw.\nodkurzaczem wodnym), niektóre były gumkowane, naprawiano okładki, zrobiono specjalne sztywne bezkwasowe\npudełka do przechowywania książek, itp. Niemniej ofiarne\nbyły siostry: dyrekcja szkoły udostępniła nam dwie klasy na\nII piętrze. Studenci wraz z prowadzącą praktyki, mgr\nAgnieszka Ziembą, korzystali u nas z mieszkania i posiłków. Siostry z domu prowincjalnego bardzo dbały o posiłki,\npodpowiadały co można zwiedzić w stolicy, otaczały studentki i studenta życzliwa opieką.\nNależy podkreślić, że szczególne podziękowanie\nnależy się zarządowi generalnemu, który wsparł tę inicjatywę finansowo. Studenci wykonywali swoją pracę w ramach\npraktyk bezpłatnie, ale zarówno utrzymanie ich jak i materiały do konserwacji, kosztowały. I tak gdy w dniach 2 – 26\nVII 2015 w Rzymie odbywała się Dwudziesta Czwarta Kapituła Generalna międzyczasowa, w Warszawie trwały w\nprowincjalacie remonty; i trochę później – też historyczne\nwydarzenie – konserwacja zabytków drukowanych i rękopiśmiennych Brygidek z Grodna znajdujących się w Archiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej. Została uratowana przeszłość z myślą o przyszłości. Warto o tym pamiętać!\nArchiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej ANPW\n(Rok powstania 1982)\nZasób (zbiór) Archiwum Nazaretanek Prowincji Warszawskiej powstał z akt przechowywanych przez dom prowincjalny\n(kancelarię prowincjalną) i inne domy. Gromadzi akta domów aktualnych, zamykanych bądź zlikwidowanych i nowo powstających, a także dokumenty związane z życiem i działalnością stale rozwijającej się\nStruktura zasobu (układ) Archiwum Prowincji Najświętszego\nImienia Jezus w Warszawie zależy od rodzaju posiadanych akt, organizacji zgromadzenia oraz celu: charyzmatu i misji, które wyznaczają\nzadania apostolskie. Całość zasobu podzielona jest na serie. W serii\nA - Podstawy prawne zgromadzenia znajdują się: konstytucje, statuty, dekrety kapituł generalnych, decyzje kapituł prowincjalnych, statuty\nprowincjale, podręczniki formacji, itp. W serii B - Władze generalne i\ndziałalność władz prowincjalnych, jak wskazuje nazwa, znajdują się\nakta wytwarzane przez zarząd generalny i prowincjalny. Seria C Personalia zawiera dokumenty dotyczące sióstr. Seria D - Domy\nprowincji i ich działalność zawiera dokumenty dotyczące poszczególnych domów, w tym co roku pisane kroniki i sprawozdania. Seria E\n- Majątek / Finanse) zawiera sprawozdanie prowincji przekazywane\ndo zarządu generalnego, dokumenty transakcji handlowych, remonty,\nubezpieczenia, umowy, itp. Seria F - Korespondencja z władzami\nkościelnymi zawiera dokumentację kontaktów z przedstawicielami\nKościoła na różnym szczeblu. Seria G - Korespondencja z władzami\npaństwowymi i instytucjami świeckim zawiera akta dotyczące kontaktów prowincji z władzami cywilnymi. Seria H - Materiały i opracowania historyczne zawiera różne opracowania, czasopisma i książki\ndotyczące zgromadzenia, domów, sióstr czy apostolstwa. Seria I Dorobek naukowy i artystyczny zawiera prace dyplomowe, magisterskie i doktorskie sióstr oraz dorobek artystyczny (nagrania video i\nCD i inne). Skatalogowano 237. prac dyplomowych i magisterskich.\nWyodrębniono prace dotyczące założycielki, duchowości i apostolstwa\noraz historii zgromadzenia, a także wybitnych postaci: świętych, kandydatek na ołtarze, nauczycieli i twórców. Seria J - Zdjęcia i albumy\ndomów (w pudłach) przechowuje podpisane zdjęcia i albumy.\nDo archiwaliów zalicza się przeniesiona z biblioteki domu\nprowincjalnego Biblioteka Klasztorna Brygidek (posiadamy tylko jej\nczęść), wymagająca szczególnej troski; ze względu na wartość historyczną, należy do dziedzictwa narodowego (rękopisy i starodruki pobrygidzkie).\nWśród nich znajdują się reguła brygidek i fragment Objawień\nśw. Brygidy z XVII w., pisma dotyczące liturgii i zwyczajów z XVIII w.,\n3 modlitewniki z XVII/XVIII w., bliżej nierozpoznany rękopis muzyczny\nz XVIII w., katalog brygidek z l. ok. 1670–1884, a także dwa odpisy: z\n1586 r. z Metryki Litewskiej dokumentu Zygmunta Augusta oraz XVIIIwieczny z ksiąg grodzkich grodzieńskich dokumentu Władysława IV\ndla Brygidek. To właśnie te pozycje książkowe i rękopiśmienne, ze\nwzględu na swój wiek i kondycję, wymagały konserwacji.\nS.M. Teresa Górska\nKorzystając z okazji, pragnę zapewnić wszystkie Siostry\no duchowej łączności w tym wspaniałym czasie oczekiwania na CUD NARODZIN.\nW imieniu Zarządu Fundacji pragnę Siostrom gorąco podziękować za włączenie się do grona tych, którzy wspierają ostrzeszowski klasztor w ramach 1%.\nZdaję sobie sprawę, o czym pisałam w roku ubiegłym,\nże nie jest to łatwa decyzja zważywszy na fakt, że potrzebujących wsparcia jest tak wielu – także w naszych rodzinach. Trudny jest wybór, kiedy stajemy w obliczu ludzkiego\ncierpienia, doświadczenia czy konkretnej choroby. Obecne\nczasy są trudne, stawiają przed nami wiele wyzwań.\nDziękuję za troskę o to, aby zachęcić członków rodzin,\nznajomych, osoby zaprzyjaźnione.\nDla każdej z nas ADWENT jest czasem wyjątkowym nie\ntylko z racji oczekiwania, ale także poprzez fakt wyjątkowego obdarowania nas przez Ojca Skarbem, którego\nz niczym innym porównać nie jesteśmy w stanie.\nDzięki wspaniałej współpracy z Siostrami i osobami,\nz Sióstr otoczenia, w tym roku udało się nam pozyskać\nkwotę 21 658,70 - jest to więcej niż w poprzednim\nroku o 1 313,59 zł.\nwszystkich okazją nie tylko do wdzięczności,\nale i do radości z dowodów bliskości Boga\nNa nasz cel przekazało swój podatek 647 osób\n(w tym 167 Sióstr). Do wszystkich osób, które ujawniły\nswe dane (tj.: 316 osób) prześlemy indywidualne podziękowanie wraz ze świątecznymi życzeniami.\nJeszcze raz gorąco dziękuję i życzę, aby podejmowane\ndecyzje zawsze Siostry satysfakcjonowały i dawały poczucie zrealizowanego dobra, którego zawsze ostatecznym\nAdresatem jest Bóg.\nTrwając w adwentowej zadumie nad wielkością miłości\nOjca, łączmy się w dziękczynieniu, a jednocześnie wynagrodzeniu za to wszystko, co w naszym życiu\nzasmuca Dawcę wszelkiego dobra.\nNiech będą czasem zacieśnienia wzajemnych relacji,\nczasem wewnętrznego pokoju, czasem przeżytym\nw jedności z Bogiem i tymi, wśród których żyjemy\ni do których nas Bóg posyła.\nRadosnego świętowania i błogosławionego\nod 1.01.2016 roku odprowadzamy 1% na rzecz klasztoru w Ostrzeszowie przy pomocy nowego\nnumeru KRS tj.: 0000396874\nSzczęśliwi, którzy uwierzyli,\nże prawdziwy Bóg\ntel. (48) 22 841 42 27


W nowych czasach coraz poważniejsza dawkę osób pracuje bardzo ważną decyzję, jaką jest otwarcie innej firmy. Sami także potrafimy toż stworzyć, jeśli tylko jesteśmy silny program na biznes i wiemy, niczym go stworzyć. Jednakże zarządzanie marką nie jest jedynie czystą przyjemnością, bo więc na polską głowę spada większość obowiązków. Drinkom spośród nich istnieje kierowanie księgowości, które niejednej osobie przysporzyło już wiele problemów. W jaki możliwość możemy to zarządzać finansami własnego sklepu?\nTak najprostszym rozwiązaniem będzie inwestycja w plan Safe Symfonia. Zanim jednak postawimy na taki wydatek, zastanówmy się, czy wybieramy w zespole sami próbować swoje finanse, czy może zlecić to ćwiczenie drugiej osobie. Aby podjąć dobrą opinię, zastanówmy się, jak wysokie jest polskie biuro. Gdy bowiem zamierzamy prowadzić działalność jednoosobową, zatrudnianie drugich osób może nam się za nie opłacać. W takiej sprawie to my sami musimy wywiązywać się z grup zadań, czyli zatrzymywać się więcej i księgowością. Dowiedzmy się więc, jak wyglądają to specjaliści i skorzystajmy spośród ich myśli, cennych informacji oraz porad. Później zaopatrzmy się w magazyn Sage Symfonia, i z pewnością szybko przekonamy się, że samodzielne zarządzanie finansami nie pragnie istnieć doskonale takie trudne oraz delikatne.\nJeżeli jednak swoja inicjatywę jest raczej większa, dodatkowe osoby mogą nam się przydać. Nie ulegajmy a spośród ich przyjmowania, skoro im głośniejsza będzie swoja ekipa, tym już stworzy ona jakieś zadania. Postawmy wtedy na jednym początku na zajęcie księgowej, bo zatem na nią spadną zdecydowanie najważniejsze obowiązki. Pamiętajmy przy tym, żeby nie starać się na takiej osobie oszczędzać, bo jeśli pensja naszej księgowej będzie niewielka, może ona po prostu gorzej pracować. Nie bójmy się to takich wydatków, bo w każdym sklepie są one potrzebne i odpowiednie.\nMożemy to na morze, innych rodzajów zajmować się swoimi finansami a całą księgowością. Dostosujmy je po prostu do rozmiarów swojego przedsiębiorstwa oraz własnych możliwości finansowych. Jeśli czujemy taką potrzebę, zatrudnijmy księgową, a ograniczymy swoje obowiązki. Zyskamy wtedy wiele momentu na mienie się wszą firmą.\nOcena ryzyka braku zgodnosci


Rusztowanie musi być bezpieczne - villayakamoz.pl Rusztowanie musi być bezpieczne – villayakamoz.pl\nLato w pełni i na wielu budynkach trwają prace remontowe. Gdy budynek jest wysoki, stawiane są przy nim rusztowania. Na pewno każdy wie, jak taka konstrukcja wygląda. Najczęściej są to stalowe szkielety z drewnianymi lub plastykowymi dodatkami. Taka konstrukcja musi być w odpowiedni sposób zabezpieczona, by nie oderwała się od budynku i nie spadła. Rusztowania są potrzebne po to, by robotnicy mogli dotrzeć w każde miejsce elewacji danego budynku. Najprościej jest je stawiać przy prostych budowlach. Przykładem może być blok z czasów komunistycznych. Jest to bardzo prosta ściana, która nie posiada żadnych elementów wystających. Rusztowania stawiane przy starszych budynkach, typu kościoły gotyckie są już dużo trudniejszą sztuką. Tam trzeba kombinować, by dobrze pokryć całą elewację. Na rynku są specjalne firmy, które wynajmują rusztowania i zajmują się ich ustawianiem, mocowaniem. To one odpowiadają za stan techniczny całego sprzętu. To bardzo duża odpowiedzialność. Musimy pamiętać o tym, że rusztowania są podestem, po którym poruszają się dziesiątki budowlańców. Jeden błąd może skończyć się bardzo tragicznie. Wszystkie rusztowania posiadają specjalne atesty, które świadczą o tym, że konstrukcja nadaje się do użytkowania.


Re.: Moje ING Mobile Android – Strona 5 - Społeczność ING - 4182\nWiadomość 41 z 91 (7 897 wyświetleń)\nNo działa wolno, dużo jej brakuje do tej starej... no ale już, obecna wersja MojeING na moim androidzie 5.0.1 działa juz jako tako. Parę tam błędów już znalazłem w stylu guzik nie działa albo brak możliwości wysłania napisanej wiadomości/opinii do banku ;-), ale ok.\nNatomiast bardzo boli to, że że mogę mieć aktywnej tej apki na 2 urządzeniach, bo uwierzytelnienie drugiego wywala to pierwsze... Ja chcę korzystać z tej apki i na tel i na tablecie, wymiennie.\nNo i powiadomienia - dopisuję się do prośby o możliwość wybierania sygnału powiadomienia i wibracji. Prawie każda mądrzejsza apka na androida na to pozwala, właśnie po to, żeby móc sobie jej powiadomienia jakoś wyróżnić. Brak tych opcji w ING powoduje że korzysta z systemowych ustawień, czyli jest w jednym worku z całym "badziewiem" które też wali jakieś swoje powiadomienia i nie pozwala ich ustawiać (co najwyżej wyłączać). Wszystko co ważne mam w telefonie poustawiane, że po zachowaniu telefonu (dźwięk i jego rodzaj / wibracja) już wiem o co biega, a tutaj... cóż, mam tę samą rekację na jakieś głupie **beep**oły z jakiejś gry, na marketingowe info ze sklepu samsunga i... na wiadomości z banku! Trochę nie licuje ;-) A osobiście i tak ustawiłbym samą wibrację, albo wręcz tylko notyfikacje na belce, bez dźwięku i wibracji zupełnie, bo mnie drażni jak zawsze przy płaceniu kartą w sklepie jeszcze mi coś gra w kieszeni ;-)\nWiadomość 42 z 91 (7 878 wyświetleń)\nI jak po prawie pół roku z tą optymalizacją bo jakoś dalej jest strasznym mułem.Ale pani Natalio to straszne że nie zamierza cię nic robić z dźwiękiem powiadomień a wystarczyła by mała opcja wyłącz dźwięki powiadomień\nTo zależy od ustawień telefonu - jeżeli masz włączone dźwięki w komórce to również dla powiadomień push są włączone. Jeśli dźwięki masz wyłączone to również pushe przychodzą bez dźwięku.\nWiadomość 43 z 91 (7 826 wyświetleń)\nTakie pytanie "filozoficzne" - a może ktoś chce mieć włączone dźwięki i powiadomienia a jedynie nie słyszeć (ale widzieć) powiadomienia z ING? Ja wiem, to jest tak bardzo nieprawdopodobny przypadek i na pewno Reprezentacyjna Grupa Testerów nie potrzebowała czegoś takiego bo była zachwycona Wspaniałymi Bąblami\nWiadomość 44 z 91 (7 784 wyświetleń)\nJakoś w starym systemie nie było dźwięku bo nic fajnego jak płacisz przy kasie a coś ci gra w kieszeni ale widocznie w tym banku nikt tego nie rozumie i nie dam lajka bo mi się nie podoba pani odpowiedz\nWiadomość 45 z 91 (7 782 wyświetleń)\nDziękujemy za Twoją opinię. Zachęcamy do dalszego korzystania i dzielenia się swoimi uwagami. Są dla nas bardzo ważne. Cały czas rozwijamy nową aplikację i pracujemy nad wprowadzeniem kolejnych rozwiązań.\nAplikacja działa na jednym urządzeniu ze względów bezpieczeństwa.\nWiadomość 46 z 91 (7 776 wyświetleń)\nPani Marto! Proszę nam, maluczkim wyjaśnić jakie to względy bezpieczeństwa ma Pani na myśli? Bo rozumiem, że idąc tym samym tokiem rozumowania za niedługo dostęp do Wspaniałego NiemojegoING też zostanie ograniczony do jednego komputera, który będzie trzeba zarejestrować w placówce jako TajneSuperBezpieczneUrządzenie? A moze to będzie tylko ten śmieszny terminal w punktach?\n(tak, to był sarkazm a Pani odpowiedź jest bezdennie głupia - i tak, to i tak było eufemistyczne określenie)\nWiadomość 47 z 91 (7 772 wyświetleń)\nMoże ja spróbuję: Moje ING Mobile w odróżnieniu od poprzedniej aplikacji wkrótce będzie obsługiwać płatności HCE - i w tym sensie ING Bank ma rację ograniczając możliwość korzystania z Moje ING Mobile do jednego urządzenia mobilnego. Wyobrażam sobie, że moje dziecko idzie do sklepu z moim drugim telefonem kupić sobie coś na co nie chciałem mu pozwolić, albo zostawiłem służbowy telefon w pracy i ktoś sobie zrobił zakupy na moje konto. To ma sens.\nWiadomość 48 z 91 (7 755 wyświetleń)\nA jak zostawisz swój pierwszy telefon?Ogólnie bez sensu a skąd będzie znał twój pin przelew na nieznane konto i tak dostaniesz sms-a na swój numer\nWiadomość 49 z 91 (7 751 wyświetleń)\nRównie dobrze może nastukać kilka stówek bez pinu - transakcje do 50 zł, prawda?\nWiadomość 50 z 91 (7 747 wyświetleń)


Konkurs biblioteczny - Szkoła Polska im. 2. Korpusu Polskiego przy Konsulacie Generalnym RP w Mediolanie z siedzibą w BOLONII\nStrona główna / O szkole / Biblioteka szkolna / Konkurs biblioteczny\nKto według skarżypyty zrobił dziurę w stole?\nCo ze wstydu zrobił pomidor?\nIle dzieci miał Tydzień?\nBiblioteka szkolna zaprasza wszystkich uczniów naszej szkoły do udziału w konkursie ze znajomości twórczości Jana Brzechwy. Konkurs odbędzie się 11-12 maja 2019 roku. Wystarczy przyjść do biblioteki i odpowiedzieć tylko na trzy pytania. W wersji dla ambitnych można będzie zmierzyć się z większą ilością pytań. Rozwiązanie konkursu już w czerwcu na ostatnich zajęciach. Czekają ciekawe nagrody !\nRodziców klas młodszych zapraszamy do pomocy dzieciom w odświeżeniu znajomości wierszy Jana Brzechwy.