« Wstecz 1 25 26 27 28 29 … 71 Dalej »\nStrony (96): « Wstecz 1 2 3 4 5 6 … 96 Dalej »\nco byscie mi doradzili:\n-malachowski tourist (2L czy 3L?)\na teraz czemu sprostac ma kurtka;)\nw zime musi miec mozliwosc podpiecia polara. generalne zastosowanie to trekking w gorach wiosna, lato jesien,zima-narty plus codzienny uzytek w miescie w zime, jesien, wiosne.\nwszystkie kurtki sa typu krotszego ale na tym mi wlasnie zalezalo gdyz nie lubie dlugich kurtek. dodatkowe pytanko czy warto inwestowac w drozsza wersje 3L malachowskiego tourist?\nhammet spoko tylko czy oplaca sie to bo wydaje mi sie ze za 650 zł dostane goretex najnizszej jakości wiec nie wiem czy sie bedzie oplacac a na co patrzec na wstawki z cordury wzmocnienia,oddychalność,wodoszczelnośc ?????\n> arek - poprzeglądaj oferte wolfganga maja teraz dość duża zniąke, jeżeli chcesz coś wytrzymałego zwłaszcza na narty maja kurtki całe z cordury (model Rysy) za 449 zł\narek do takich ogolnych zastosowan 3L lepiej odpusc - slabiej oddycha i jest dosc sztywne, szczegolnie w lecie moze byc problem chociaz na narty 3L byloby wskazane bo jest mocniejsze (ale jak cos jest do wszystkiego to jest do...). Polara lepiej nie podpinac, jak masz podpietego polara i zechcesz zdjac wierzchnia kurtke to narazasz sie na chwilowe wychlodzenie :D\narek, mam małacha 2L . Studiowałem temat przed zakupem i według mnie nie ma sensu kupować 3L chociaz oczywiscie jest lepsza od 2L . W czym ? W lepszej wodoodporności ztym ze po pierwsze wodoodpornośc 2L w zupełnosci wystrcza a 3L ma słabszą oddychalność a ze 2L nie ma oddychalnosci doskonałej wiec jesłi zalezy ci na tym parametrze a widze ze zalezy odpuśc 3L . 2L jest wystrczajaco pancerna . Jesli natomist nie lubisz kurtek długich odrazu zaznaczam ze 2L są z tyłu przedłuzane i siegaja za posladki .Czy to za długo? No , uważam ze krótsze kurtki zimowe to nieporozumienie i woda na młyn dla hemoroidów. 2L pomimo iz jest pancerna jest bardzo ale to bardzo zgrabna i łądnie lezy na każdym .Nie łaszcz się na oszczedności pt wolfgang bo nie bedziesz mógł ogladać sam siebie w lustrze.kazdy wolfgang przy 2L wyglada ja worek pokutny Juranda ze spychowa ...wg mnie.\nniewiem jak wam ale u mnie żadna 2L nie przeżyła dłużej niż 2,5 roku\na spodnie 3L nosze od 5 lat i są jak nówki\nu mnie nie wiem, bo gore zawsze miałem 3L\nale Milo Aquatex było 2L i długo nie wytrzymało\nmoja pani 2L też szybko zużywała (Mellos ok 1,5 roku), jedyna która dłużej wytrzymała to gore Summita, ale teraz wisi w szafie bo 3L Bergansa ją dystansuje na starcie\nprzepraszam, ze sie wtrące... Bede pierwszy sezon chodził w kurtce z membramą i własnie zamontowałem w niej polar i powiem wam, ze jak miałbym pod to jeszze załozyc bluze to chyba bym sie przekręcił:) wydaje mi sie, ze spokojnie w podkoszulce, bluzie i kurtce bez podpinki mozna bedzie chodzic w zimie, tak do -10 stopni:) moze mi ktos cos podpowiedziec? tak z doswiadczenia:) dzieki\nTak z doświadczenia to polar 100+kurtka jes spox w temperaturze 0 stopni jak sie ruszasz dosyć intensywnie. Jak stoisz to kapa. -15 w mieście to zakładam jakąś bluze podpinke i kurtke i jest ok nawet jak czekam na przystanku, ta sama sytuacja po imprezce rano i czuje sie jak sopel lodu:) wiosna koszulka kurtka gdy pogoda w kratke ok, lato w górach 1 w nocy polar 100+flanela+termal+kurtka wiejei jak !#@$! (siedze wtedy na leżaku i patrze na gwiazdy). Sama kurtka cie nie ogrzeje bo do tego jest polar i bez niego możesz się czasem bardzo nieprzyjemnie zdziwić Ja mam polar o gramaturze 150 jako podpinka i grubszego sobie nie wyobrażam,(przy założeniu że nie jestem jakoś specialnie wychłodzony i ruszam się krokiem spacerowym, bo przy dużym wysiłku starcza mi polar setka i kurtka zimą) chociaż niektórzy kupują 300 i dopiero wtedy dobrze się czują. Wszystko będzie zależało od tego jak i gdzie będziesz kurtałke nosił, zresztą jak się zimniej zrobi to sam się przekonasz, no chyba że wytwarzaż góry ciepła:)\nJa chodze całą zime, nie zależnie pod temperatury w sumie, bo i przy 0 st. i przy -20 st., w t-shircie, polarze 200 (juz dosc starym) i kurtce membranowej i nie moge narzekać na zimno. Ale każdy odczuwa temperatury inaczej...\ngóry ciepła to mało powiedziane:) Polar mam 200, a kurtała w 80% bedzie noszona w miescie:) Załozyłem bluze+polar+kurtke i juz czuje, ze zdychałbym w zimie:) Mysle, ze bedzie podobnie jak u Kajtka, w bluzie/polarze i kurtce spokojnie wytrzymam, bo ogolnie jak chwile pochodze to przegrzewam sie maksymalnie :) chyba klime mam spierdzielona ;) dzieki za odpowiedzi\na w ogóle, to na zimę - bo przeważnie nie pada deszcz - polecam windstopper zamiast zestawu polar+kurtka\nNo ja włśnie też powoli zaczynam dojżewać do koncepcji windstoppera, lub innego winda do używania zimą, bo mnie troche irytuje obszerność kurtki jak jest bez wpinki.\nP.S. Zbyszek może chodź troche wolniej to sie tak nie będziesz przegrzewał:D\nChce kupic nieprzemakalną kurtkę w góry i nie tylko. Jednak nie mogę sobie raczej pozwolić na North Face z GTX za min. 1000 PLN. Uwagę moją zwróciła Alvika - model Chamonix (parametry 20 000/20 000) za 450 PLN oraz kilka modeli Milo. M. in. Tival za 319 PLN, Shina Lawina za 399 PLN (przecena z 549 PLN) i Slan 299 PLN. Przy czym potrzebuje kurtkę stosunkowo cienką, którą będę mógł chować bez problemu w małym plecaku, wiec Thor Alviki raczej odpada. Z góry dziękuję za porady.\nModele Milo mozecie przejrzec na www.polarsport.pl, a model Chamonix Alviki jest wizualnie zbliżony do Losera.\nMam pytanie do wlascicieli kurtki Lhotse Mammuta. Chodzi o rozmiar. Mam 188 cm i ok. 110 w klacie i caly czas zastanawiam sie nad rozmiarem XL i XXL. Czy ludzie o podobnych parametrach uzywaja tej kurtki i jakiego rozmiaru?\nmam pytanko dotyczace kurtki Diverse Series 5000 (nie jest to moze firma zajmujaca sie typowo odzieza outdoorowa) czy jest to udany model i czy jest wart swoich 400 zl??\nna pierwsze pytanie wsumie sam sobie odpowiedziałeś\na na drugie: warta tyle niejest\n1. Kurtka MILO Yannish powinna trafić na listę produktów zagrożonych wyginięciem WWF. Nigdzie w sklepach tego nie znalazłem. Tylko w bielskim Turyście jest wzmocniony bliźniak powyższej MEFFE, ale czuję się w nim jak w gorsecie ortopedycznym (mierzyłem rozmiar L na polar FN XL). I teraz sam nie wiem, czy kurtka się ''rozrusza'', czy nie. Zastosowanie ma być zimowe lub zimowo/deszczowe. Nie wiem, czy wybrać jakiś windstopper zamiast tego, czy jednak poszukać dalej kurtki typu 'kurtka'. Czy ktoś może mi doradzić korzystając z własnego doświadczenia? Planuję wydać max 500+.\n2. Jakie znacie kurtki wodoodporne, które podobnie jak wspomniana wcześniej Salewa (dostępna na 8a.pl, ale nie mam możliwości przymiarki), może się sklaszczyć do kieszeni :) Kryterium jest bardzo mała objętość.\nZ góry dzięki za pomoc :]\nchciałbym Was prosić o polecenie jakiejś zimowej kurtki. poniżej podaję kilka warunków, które z mojego punktu widzenia są ważne.\n1 cena do 600 zl, ale jeśli będzie coś naprawdę fajnego za 200 to wcale się nie obrażę\n2 musi dobrze chronić szyję, bo nie mam w zwyczaju zakładać szalika. nie i tyle. często stoję dłuższy czas na przystankach z laptopem na ramieniu, co powoduje, że kołnierz z prawej strony nie przylega w ''niskiej'' pod szyją kurtce należycie.\n3 to chyba powinno być wcześniej, ale niech tam. kurtka ma być do zastosowań miejskich, miejskich i po piętnaste miejskich.\n4 raczej dłuższa żeby nie wyłaziła spod niej marynarka od garnituru, gdy będę się czołgał na egzamin.\n5 raczej nie puchówka, bo jedną już mam i chciałbym coś innego.\noki to tyle. jeśli sobie coś przypomnę, albo zwrócicie mi uwagę, że czegoś brakuje to dopiszę jeszcze parę słów.\nWitam... po długich poszukiwaniach nowej kurtki... moje zasłużone Milo musi mieć następcę.\nZnalazłem cztery modele i proszę o Wasze o pinie:\nAktualny czas: 18-05-2022, 02:13 Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB MyBB, © 2002-2022 MyBB Group.


Robert Lewandowski i Cezary Kucharski. Guillem Balague odsłania kulisy Piłka nożna - Sport.pl\nRobert Lewandowski i Cezary Kucharski. Guillem Balague odsłania kulisy\nSport.pl 22.03.2018 08:24\n- Kucharski od dawna wie, że marzeniem Lewandowskiego jest gra w barwach Realu Madryt. Jego styl negocjacji jest jednak spokojny. Tylko że z Realem nigdy nie było tego wystarczająco blisko. Nie w opinii polskiego Davida Beckhama, który uważa – słusznie zresztą – że jest wystarczająco dobry, aby grać na Santiago Bernabeu. Ta sama ambicja, która doprowadziła Lewandowskiego do podpisania umowy z Kucharskim, teraz sprawiła, że Robert poszukał nowego agenta - napisał Guillem Balague w swoim felietonie dla madryckiej gazety 'AS' (tłumaczenie za Jakubem Kręcidło).\nNowym menedżerem Polaka został Pini Zahavi. 74-letni Izraelczyk reprezentuje interesy m.in. Javiera Mascherano i Carlosa Teveza, a na swoim koncie ma kilka spektakularnych transakcji - przede wszystkim największy transfer w historii futbolu, Neymara do PSG.\nBalague zaznaczył, że zmiana agenta sprawiła, że Lewandowski wysłał jasny sygnał do największych klubów świata - Manchesteru United, Manchesteru City, PSG, Realu Madryt i Chelsea. Zdaniem hiszpańskiego dziennikarza, reprezentant Polski chce odejść w lecie z Bayernu Monachium.\nProblem w tym, że Bayern nie ma zamiaru sprzedawać kapitana reprezentacji Polski. - To tylko zwiększa presję Zahaviego i jego ludzi - uważa Guillem Balague.


Okna plastikowe i drewniane do biura. - screenet\nStart » Organizacje » Handel » Okna plastikowe i drewniane do biura.\ntanie okna - http://www.sprawdzoneokna.pl/polecane-okna-nowoczesne\n2016-02-23|Kategoria: Organizacje / Handel\nSzukasz nowoczesne plastikowe lub drewniane tanie okna? W naszej firmie znajdziesz wszystko czego potrzebujesz, zarówno nowoczesne okna plastikowe pcv, jak również okna drewniane. Specjalnie dla Ciebie możemy wyprodukować okna w wielu kolorach. Nasi specjaliści urządzą się do miejsca twojego zamieszkania lub do biura twojej firmy, zrobią odpowiedni wymiary i przekażą wszystko do realizacji w naszym dziale produkcji okien. Różnica między plastikowymi oknami a drewnianymi jest taka, że są one nieco cięższe, ale za to tańsze, dlatego właśnie polecamy plastikowe okna. Oczywiście okna są odporne zarówno na wysokie jak i niskie temperatury oraz posiadają uzupełnienie akustyczne, dzięki czemu żadne dźwięki nie wydostają się na zewnątrz, jak również żadne nie dostają się z zewnątrz. Teraz już wiesz, gdzie znaleźć dobre i tanie okna.\nBez swetrów nie można się obyć, kochają je zwłaszcza panie, jednak mankamentem takich produktów często jest duża skłonność do mechacenia i ogólnego szybkiego niszczenia. By tego uniknąć i móc cieszyć się doskonałym wyglądem ubrań, trzeba wybierać dobre swetry damskie. Hurtownia E-Hurtowo ma wiele ...


Jak zatrzymać wypadanie włosów? Przewodnik dla niej i dla niego!\nWypadanie włosów to przykra dolegliwość i co tu dużo mówić, spędza ona sen z powiek nie tylko paniom, ale także panom. Jak zmniejszyć utratę włosów i co zrobić, żeby…\nWypadanie włosów to przykra dolegliwość i co tu dużo mówić, spędza ona sen z powiek nie tylko paniom, ale także panom. Jak zmniejszyć utratę włosów i co zrobić, żeby zregenerować fryzurę po zimie?\nWłosy wypadają i to jest zupełnie normalne - naturalny cykl życia włosa zakłada, że po pewnym czasie go utracimy i póki ta utrata nie jest zbyt szybka, ani nadmierna, nie ma się czym martwić. Problem pojawia się wtedy, kiedy włosy przerzedzają się właściwie z dnia na dzień. Co robić w takim wypadku?!\n1. Idź do lekarza!\nJeśli tracisz włosy nagle i niespodziewanie, bez widocznych i oczywistych powodów, dobrze będzie pójść do lekarza i poszukać przyczyn tego stanu. Być może są to niedobory składników odżywczych, zbyt gwałtowne odchudzanie albo problemy hormonalne? Stan włosów to ważny wskaźnik kondycji naszego organizmu! Nie można więc go bagatelizować!\nZanim umówisz się na wizytę i wpadniesz w popłoch, pamiętaj: włosy wypadają często nadmiernie w tzw. okresach przejściowych - a więc przy zmianie pór roku, po okresie ciąży i karmienia piersią, a także na skutek nadmiernego stresu. Nie zawsze jest to oznaką problemów zdrowotnych czy choroby!\n2. Zwróć uwagę na zabiegi pielęgnacyjne!\nTakże te najprostsze. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy choćby ze znaczenia odpowiedniego czesania włosów. Szarpanie, czesanie na „mokro”, zwłaszcza włosów suchych, lub splątanych powoduje nadmierne obciążenie - w efekcie pozostanie ich na szczotce więcej.\nWarto zwrócić uwagę na to, czym się czeszemy. Jak często wymieniasz szczoteczkę do zębów? A szczotkę do włosów? No właśnie… Szczotki do włosów również się zużywają, wymagają odpowiedniej pielęgnacji i czyszczenia. Używanie jednej przez kilka lat, nie jest dobrym pomysłem. Warto o tym pamiętać, ponieważ czesanie się zużytą szczotką może spowodować nasilenie objawów związanych z wypadaniem włosów oraz ich dalsze osłabianie.\n3. Zrezygnuj z inwazyjnych zabiegów fryzjerskich\nJeśli Twoje włosy wypadają, lepiej będzie zrezygnować z intensywnych i inwazyjnych zabiegów fryzjerskich, w tym np. rozjaśniania włosów lub koloryzacji. Dobrze także nie obciążać ich dodatkowymi czynnikami, które mogą pogorszyć ich stan: zrezygnuj z codziennego prostowania lub lokówki, pozostaw te czynności na większe wyjścia. Możesz także odrobinę podciąć włosy. Nawet skrócenie ich o 2-3 centymetry może pomóc!\n4. Używaj właściwych kosmetyków\nOkres, kiedy wypadają włosy to moment na to, by sięgnąć po to, co je naprawdę odżywia. Dlatego warto wybrać kosmetyki, które działają odrobinę bardziej „specjalistycznie” niż używany na co dzień szampon i odżywka. Wypróbuj serię Advance Technique do włosów wypadających. Szczególnie polecamy Kurację Przeciw Wypadaniu Włosów z biotyną, kolagenem, kwasem hialuronowym. 94 % osób potwierdza, że pomaga ona walczyć z wypadaniem włosów i skutecznie przeciwdziała ich utracie!\n5. Postaw na odżywianie … wewnętrzne!\nNie tylko to co na zewnątrz ma znaczenie. Jeśli składniki odżywcze nie dostaną się do włosów również „od środka”, trudno będzie uzyskać poprawę ich stanu. Co jeść aby wspomóc regenerację włosów? Sprawdzą się ciemnozielone warzywa, jaja, indyk i kurczak, które zawierają spore ilości protein, ale także orzechy czy surowe kakao, które jest źródłem magnezu i biotyny.\n6. Unikaj słońca!\nNa kondycję włosów negatywnie wpływa także intensywnie operujące słońce. Jeśli połączysz je z wodą z basenu lub morza, i nie zadbasz o pielęgnację, stan Twojej fryzury po wakacjach może być opłakany. Dlatego opcja przed latem to kapelusz, czapeczka i … dobra odżywka do włosów, która wesprze je po letnich ekscesach.\n7. Nie daj sobie wmówić, że nic nie da się zrobić!\nTen punkt dedykujemy przede wszystkim tym paniom i panom, którzy uważają, że z wypadającymi włosami nic nie da się zrobić. To nieprawda! Warto jednak działać zawczasu i nie pozostawiać wszystkiego Matce Naturze. Jeśli problemy z włosami dotyczą także Ciebie: działaj! Warto, ponieważ tradycyjnie już: lepiej zapobiegać, niż leczyć - a wypadanie zatrzymać, póki jeszcze nie rozkręciło się na dobre!


Posty: 1504 • Strona 53 z 101 • 1 ... 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56 ... 101\n» Śro lip 25, 2018 15:28 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nKatia K. pisze: Wcale Ci się nie dziwię.\nTuliś to tak, jak Krzyś dla Ciebie\n» Śro lip 25, 2018 19:36 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nZa Tulisia zdrówko najmocniejsze.\n» Śro lip 25, 2018 19:54 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nTulisiu wszystkie moje ogonki mocno zaciskają pazurki za twoje zdrówko a duże trzymają kciuki\n» Śro lip 25, 2018 20:28 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nTulisiu kochany najmocniejsze za Twoje zdrowie,Słoneczko moje.\nNie przejmuj się kocimi intruzami za oknami - od zawsze jesteś przecież najważniejszy i najukochańszy dla Dużej.\nA i na miau masz mnóstwo wiernych fanek i wielbicielek ,ze mną na czele.Życzę Ci Tuliniu dobrego samopoczucia i drapię Cię pod bródką i za uszkiem Słodziaku\nDaszeńka też trzyma za Ciebie wszystkie łapki i pazurki\n» Śro lip 25, 2018 21:15 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nmy tu tez trzymamy z calych sil\n» Śro lip 25, 2018 22:30 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nMiałam starszą kotkę z atakami padaczkowymi na tle stresowym. To znaczy stresowym również, bo głównym wyzwalaczem był w naszym przypadku nieodpowiedni dźwięk - otwieranie torebki z chrupkami w pobliżu kota, szurnięcie papierem wyścielającym szafkę z ubraniami, składanie krochmalonego prześcieradła... Stresy nie były jakieś straszne - raz podsuwałam jej jedzenie kiedy siedziała na parapecie i chyba poczuła się zmuszana bez możliwości ucieczki (chyba, nie pamiętam szczegółów już w tej chwili), innym razem zdjęłam ją z parapetu chyba nie do końca dobudzoną (mimo pozornej przytomności) i zniosłam w jej pudle do samochodu żeby jechać do weta, w drodze z II piętra dostała ataku... Pierwszy atak był kiedy miała mniej więcej 16,5 roku (grudzień 2016), po otwieraniu tych nieszczęsnych chrupek. Przerażenie w oczach, próba ucieczki polegająca na bieganiu w tę i z powrotem, padnięcie i atak. Po pierwszym ataku pognałam na całodobówkę, miała zrobione badania krwi, wykluczyły encefalopatie wątrobową, nerkową i nie wiem co jeszcze, w każdym razie jako przyczyny "fizyczne" został o ile pamiętam tylko guz mózgu (który później się sam na szczęście wykluczył bez badań, bo się nie pogarszało - na badania się z "naszą" panią wet nie zdecydowałyśmy, bo Kicia była mało obsługiwalna medycznie i do tego w tamtym czasie traktowana jako kardiologiczna). Doczytałam się że istnieje coś takiego jak FARS (skrót jest chyba od feline audiogenic reflex seizures jeśli nie przekręcam, w kaźdym razie audiogenne drgawki odruchowe u kotów). Niedawno opisane "coś", głównie występujące u starszych kotów i głównie jako reakcja na dźwięk. O stresie nie było, ale można byłoby chyba dołożyć i taką "cegiełkę". Może potem opisali coś więcej, nie sprawdzałam.\nKicia potrafiła mieć ataki co parę dni a potem np. pół roku bez ataku. Ataki generował chyba wyłącznie człowiek, tzn. ja - nie widziałam śladów po powrocie do domu kiedy zostawała sama. Nauczyłam się że trzeba działać wooolno, że trzeba mówić do kotka przy generowaniu nieodpowiednich dźwięków żeby się nakładały, że jak coś robię to musi mieć drogę ucieczki, że jak się zaczyna niepokoić moim zachowaniem względem niej to np. kładę się jak oaza spokoju i niech ona się sama uspokoi.... Nieraz lekiem na kocie stresy (chociaż nie na te nagłe tylko ogólnie, Kicia była kociczką-stresiczką) była spokojna muzyka z youtube'a lecąca "w kółko" ("Wołga" Ładysza, pieśń gruzińska i parę innych duetu Korycki-Żukowska, "Pijmy wino za kolegów" Fronczewskiego, piosenka z filmu "Prawo i pięść" i inne takie - w każdym razie spokojna muzyka i raczej niskie dźwięki, a na pewno brak wysokich). Na leki się nie zdecydowałam (siłowe podawanie leków u niej odpadało całkowicie, tylko przemycanie po dobroci, a już i tak brała dwa razy dziennie lek na serce - a przeciwpadaczkowe powinny być o ile wiem podawane o ściśle określonych porach i chyba więcej niż raz dziennie). Przez jakiś czas dostawała tylko Zylkene. Dożyła 18 lat.\nO ile wiem - tak jak u ludzi, pojedynczy atak nie jest zagrożeniem życia, po ataku należy zapewnić dojście do siebie w spokojnych warunkach, potem kot (przynajmniej mój) musiał "odjeść" straconą energię (atak to duży wysiłek dla organizmu). Zagrożenie to stan padaczkowy - ciąg ataków następujących po sobie (albo również pojedynczy trwający długo).\nO lekach przeciwpadaczkowych słyszałam / czytałam dwóch - luminal i lewetiretacam (albo levetiretacam, nie jestem pewna pisowni), podobno ten drugi w przypadku FARS lepiej działał (przynajmniej wg badań o których czytałam wtedy). Nie znalazłam wtedy nic o lekach podawanych w czasie ataku, jedyny o jakim wiem to relanium (w tym w wersji wlewki doodbytniczej, np. ludzki Relsed), przy czym o ile pamiętam to pani dr mówiła że to raczej u psów (i chyba chodziło o to że dla psów relanium jest mniej szkodliwe a doodbytniczo jest duża dawka, ale głowy nie dam). Miałam, nie używałam - o ile wiem służy do przerwania stanu padaczkowego, a takowego Kicia na szczęście nie miała.\nSorry za kilometrowca "wspomnieniowego", nie czytałam całego wątku więc nie wiem na ile to może być odniesienie do Was, ale może Ci się coś z tego przyda...\n» Czw lip 26, 2018 7:35 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nBardzo się przyda, przysiąde u Was moja Lilka godzinę temu miała dwa ataki- jest w klinice ma badaniach wet sugeruje padaczkę. .czekam na wyniki i szukam wszystko o o padaczce\n» Czw lip 26, 2018 10:58 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nwłóczka- bardzo pomocne, dziękuję . Z pewnością dużym problemem jest hałas, dźwięki , szczególnie wysokie tony, osobiście mam zdiagnozowaną nadwrażliwość słuchowa i cierpię z tego powodu,a życie z tym jest w obecnych czasach koszmarne, stąd mniej więcej wiem, jak z powodu hałasu cierpią zwierzęta. Myślę,że fakt, iż teraz jest coraz głośniej ogólnie bardzo źle działa szczególnie na koty. Tak, pierwszy atak po bardzo długim czasie był wywołany przez hałas- remont sąsiedniej kamienicy, od tego czasu mam pozamykane okna w dzień , przysłonięte, aby także nie raziło światło, bo także może być bodźcem wywołującym atak, o czym nie wiedziałam wcześniej, wetka mi uświadomiła (ostry promień słońca np. ) Prawdę mówiąc jako efekt uboczny mam chłodniej i to bez klimatyzacji\nTulinek także bardzo źle reaguje na otwierane paczki np. , przyklejanie taśmy , jest taki charakterystyczny dźwięk, dla ludzi prawie niezauważalny, a u niego powoduje rozbijanie się o ściany; odkryłam to, gdy kiedyś przy nim rozpakowywałam paczkę z zooplusa odklejając taśmę , aby otworzyć pudło.\nGosiu, zajrzyj w link , który Marzenia mi podesłała https://cowsierscipiszczy.pl/padaczka-psa-kota/\nA wszystkim Cioteczkom bardzo dziękuję ,że myślicie o Tulisiu i wiecie co- te dobre fluidy działają, bo wczoraj było już normalnie , tak jakby wcześnie nic sie nie wydarzyło i niech tak zostanie\n» Czw lip 26, 2018 11:15 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nZa to, żeby już było tylko dobrze\n» Czw lip 26, 2018 11:19 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nPrzeczytałam, bardzo pomocne - a ja wciąż czekam na telefon kliniki chyba zaraz tam pojadę\n» Czw lip 26, 2018 11:52 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nTulinku, trzymaj się, dzielny koteczku\n» Czw lip 26, 2018 13:30 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nZa Tulisia i Lilkę, ogromne..\n» Czw lip 26, 2018 13:44 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nMarzenia11 pisze: Za Tulisia i Lilkę, ogromne..\ni za Notkę\n» Czw lip 26, 2018 14:03 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nza wszystkie kotki w potrzebie\n» Czw lip 26, 2018 16:27 Re: Tulinek, czyli kot , który ...\nalessandra pisze: Z pewnością dużym problemem jest hałas, dźwięki , szczególnie wysokie tony, osobiście mam zdiagnozowaną nadwrażliwość słuchowa i cierpię z tego powodu,a życie z tym jest w obecnych czasach koszmarne, stąd mniej więcej wiem, jak z powodu hałasu cierpią zwierzęta. Myślę,że fakt, iż teraz jest coraz głośniej ogólnie bardzo źle działa szczególnie na koty. Tak, pierwszy atak po bardzo długim czasie był wywołany przez hałas- remont sąsiedniej kamienicy, od tego czasu mam pozamykane okna w dzień , przysłonięte, aby także nie raziło światło, bo także może być bodźcem wywołującym atak, o czym nie wiedziałam wcześniej, wetka mi uświadomiła (ostry promień słońca np. ) Prawdę mówiąc jako efekt uboczny mam chłodniej i to bez klimatyzacji\nNo to by jakoś pasowało (w sensie typu dźwięków, te folie itp...)\nSwoją drogą trochę artykułów, bo kiedyś wyszukiwałam różne takie:\no padaczkach w ogóle:\ni o FARS:\nhttps://icatcare.org/press-media/high-p ... s-old-cats (na końcu oryginalny artykuł o FARS)\ni drugi artykuł o leku: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26690830\ni jeszcze streszczenia:\ni drugie z tabelką z podsumowaniem statystyk przyczyn dźwiękowych żeby się nie trzeba było przebijać przez cały tekst: https://healthypets.mercola.com/sites/h ... zures.aspx\nPosty: 1504 • Skocz do • Strona 53 z 101 • 1 ... 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56 ... 101


Synteza gatunków? - Nauka - Forum Kopalni Wiedzy\nBy bea, Wednesday at 07:09 PM in Nauka\nCzy ktoś może mnie oświecić czym jest synteza gatunków w kontekście opisu leku Plaquenil:\nPlaquenil ma zdolność do hamowania działania toksycznych, wolnych rodników wytwarzanych w trakcie przemiany materii (działanie antyoksydacyjne). Ponadto wyłącza istotną aktywność pierwotniaków, które powodują choroby zakaźne; w szczególności dotyczy to patogenu malarii, a także hamuje reakcje zapalne. Kolejna jego cecha to tłumienie syntezy gatunków, które aktywują układ odpornościowy. Przyczynia się to do zmniejszenia procesów autoimmunologicznych.\nGoogle jakoś mi niczego nie wypluło pod hasłem "synteza gatunków" i nie wiem o co chodzi...\n29 minut temu, bea napisał:\nKolejna jego cecha to tłumienie syntezy gatunków\n@Jajcenty - a nie chodzi czasem o to, że niektóre wirusy wbudowują część swojego DNA w w DNA gospodarza? W każdym razie tylko to przychodzi mi do głowy...\nZdaje się, że ktoś nieumiejętnie skrócił tekst. Znalazłem taki opis (https://medsidepl.netlify.com/anty78/plaquenil3743)\nZdolność do tłumienia syntezy tych gatunków Cytokin (białkami hormonopodobnymi syntetyzowane przez limfocyty wpływać na inne komórki), które aktywują układ odpornościowy. Przyczynia się to także do zmniejszenia procesów autoimmunologicznych (zniszczenie własnej tkanki organizmu procesy immunologiczne).\nTo też jest zdaje się w jakimś stopniu tłumaczenie tworzone maszynowo, ale widać, że ta "synteza gatunków" musiała pojawić się w oryginalnym tekście w trochę innym kontekście, niż można by się spodziewać\nEdited Thursday at 10:23 AM by nantaniel\nTo dali radę z tym tłumaczeniem, całkiem zmienili sens... :/


Warning: Illegal string offset 'cat' in /home/carinio2/domains/oiu.katowice.pl/public_html/uri-parser.class.php on line 466\nWarning: Illegal string offset 'cat' in /home/carinio2/domains/oiu.katowice.pl/public_html/uri-parser-qsa.class.php on line 195\nAktualności | Południowa Okręgowa Izba Urbanistów z siedzibą w Katowicach\nZapraszamy do wzięcia udziału w seminarium pt.\nProblematyka zagrożenia powodzią w planowaniu przestrzennym\nW czasie seminarium będą prezentowane zagadnienia:\nRola RZGW w Krakowie w procesie wdrażania Europejskiej dyrektywy Powodziowej w Polsce – dokumentu będącego podstawą działań planistycznych w terenach zagrożonych powodzią,\nPrzykłady zastosowań nowoczesnych technik obliczeniowych (modelowanie) przy określaniu zagrożenia powodziowego,\nMożliwości ograniczania zabudowy terenów zalewowych w działaniach planistycznych [...]\nZamach na Izby?\nW dzisiejszej Rzeczpospolitej z (28 listopada 2011r.) mogliśmy przeczytać tekst dość zaskakujący. Rząd zamierza otworzyć tzw. zawody regulowane dla młodych adeptów. W szczególności dotyczy to takich zawodów jak: architekci, inżynierowie budowlani oraz oczywiście urbaniści. Otwarcie drzwi do zawodów miałoby polegać nie na członkostwie w izbie, ale na zdaniu egzaminu państwowego, [...]\nDOŚWIADCZENIA NIEMIECKIE W PLANOWANIU PRZESTRZENNYM\nW dniu 19 października br. odbyło się seminarium szkoleniowe Południowej Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w Katowicach pt.: DOŚWIADCZENIA NIEMIECKIE W PLANOWANIU PRZESTRZENNYM.\nWszyscy, którzy nie mieli możliwości uczestnictwa w ubiegłorocznym wyjeździe studialno – szkoleniowym do Stuttgartu mogli wysłuchać interesujących wykładów na temat systemu planowania w Niemczech ze szczególnym naciskiem na udział społeczeństwa w procesie planowania.\nZapraszamy do wzięcia udziały w warsztatach pt.: KONSULTACJE SPOŁECZNE W PLANOWANIU PRZESTRZENNYM\nW czasie warsztatów omawiane będą następujące zagadnienia:\n1. Prezentacja i jej struktura: kto, co, jak, gdzie i kiedy i do kogo.\n2. Psychologia tłumu – wywoływanie i kontrola emocji.\n3. Trening argumentacji wspierającej – projektowanie arsenału argumentacyjnego.\n4. Dyskusja publiczna – przewidywanie obiekcji i trening kontrargumentacji.\n5. Tabu konsultacji [...]\nInformujemy, iż w najbliższy poniedziałek (31 października) biuro Izby będzie czynne w godzinach 8:00 do 13:00.


Pogrzeb – Parafia Chrostkowo\nDo pogrzebu katolickiego mają prawo osoby wierzące i praktykujące. Kapłan może odmówić pogrzebu osobom, które deklarowały się jako niewierzące, osobom innego wyznania lub żyjącym w publicznie grzechach ciężkich. Nie może natomiast odmówić pochówku na cmentarzu.\nTermin pogrzebu ustala rodzina osoby zmarłej najpierw z duszpasterzem, a następnie z wybranym zakładem pogrzebowym!\nDo kancelarii parafialnej trzeba dostarczyć Akt Zgonu z USC, świadectwo przyjętych przed śmiercią sakramentów świętych oraz pożegnanie, które ksiądz odczyta w kościele po homilii. Po pogrzebie rodzina osoby zmarłej kontaktuje się z księdzem proboszczem w celu ustalenia terminów Mszy św. popogrzebowych.\nPRZEBIEG UROCZYSTOŚCI POGRZEBOWEJ\nW przeddzień pogrzebu ciało osoby zmarłej zostaje przywiezione do parafialnej kaplicy przedpogrzebowej (kostnicy). W godzinach wieczornych rodzina i inni wierni gromadzą się na modlitwie różańcowej (tzw. pusta noc).\nW dzień pogrzebu pół godziny przed wprowadzeniem ciała do kościoła zebrani odmawiają ponownie różaniec. W tym czasie w kościele kapłan pełni dyżur w konfesjonale, aby w ciszy i skupieniu dać możliwość skorzystania z sakramentu pokuty wszystkim chętnym.\nO ustalonej z rodziną godzinie kapłan – po modlitwie w kaplicy przedpogrzebowej – wprowadza trumnę z doczesnymi szczątkami do kościoła (pierwsza stacja pogrzebowa). Po wprowadzeniu sprawowana jest w intencji osoby zmarłej Msza św., która stanowi najistotniejszy element pogrzebu (druga stacja pogrzebu).\nPo zakończonej Mszy św. i modlitwie przy trumnie następuje odprowadzenie osoby zmarłej na cmentarz grzebalny i modlitwy przy grobie (trzecia stacja pogrzebowa).\nUwaga! W przypadkach wyjątkowych może nastąpić ograniczenie formy pogrzebu np. do jednej tylko stacji.\nAdministrator strony : chudy1223@gmail.com\nCopyright © 2019 Parafia Chrostkowo.


Polacy zdobyli Puchary Świata w karate tradycyjnym - RMF 24\nPolacy zdobyli Puchary Świata w karate tradycyjnym\nSobota, 15 czerwca 2013 (21:55)\nPolacy zdominowali rozgrywaną w Lublinie siódmą edycję Pucharu Świata w karate tradycyjnym. Wśród mężczyzn zwyciężył Łukasz Radwański przed Rafałem Wajdą. W kategorii pań wygrała Małgorzata Baranowska przed Justyną Marciniak i Marią Deptą.\nRafał Wajda i Łukasz Radwański /PAP/Wojciech Pacewicz /\nTo niesamowite wydarzenie, bo dopiero w poniedziałek telefonicznie poinformowano mnie, że będę startowała. Ponieważ zawsze dotąd przegrywałam z klubową koleżanką Justyną Marciniak, to dla mnie przełom i wielkie szczęście, że odniosłam zwycięstwo z najlepszą karateczką na świecie - powiedziała tuż po zejściu z maty Małgorzata Baranowska.\nZnacznie bardziej utytułowany Łukasz Radwański także podkreślał klasę rywala. Dużo wrażenie zrobiła na nim także postawa publiczności. Choć Rafał miał na trybunach również wielu kibiców, to mnie szczególnie mobilizowała liczna obecność moich fanów z Kluczborka, którzy przyjechali w koszulkach z moim imieniem i nazwiskiem. Dla każdego sportowca to dodatkowa motywacja, a po walce pełna satysfakcja i zadowolenie - stwierdził zdobywca tegorocznego Pucharu Świata.\nTagi:Karate, Lublin, Puchar Świata, karatecy


Jaki plecak w góry, na jednodniowe wycieczki? Ranking plecaków.\nPoradniki, Porady, Sprzęt turystyczny 23 października 2016 25 sierpnia 2018\nWybór plecaka wpływa na naszą satysfakcję z wycieczki.\nPewnie tak samo jak ja, nieraz zastanawialiście się jak spakować plecak na wycieczkę w góry na jeden dzień (ewentualnie na weekend). Po spakowaniu dużego plecaka zostaje sporo miejsca i całość wisi na mnie jak worek, aż kusi żeby coś więcej dopakować. Jak dopakuję za dużo, to niepotrzebnie dźwigam ciężary i nici z przyjemnej wycieczki. Z kolei mały plecak „miejski” ma niewygodne ramiona, nie ma pasa biodrowego i jest strasznie niewygodny. Jaki plecak w góry na jednodniowe i weekendowe wycieczki będzie wobec tego optymalny?\nNa moje zadowolenie z noszonego plecaka wpływać będzie na pewno jego pojemność. Do zbyt małego plecaka nie spakuję wszystkiego, a za duży plecak będzie ciężki i niepraktyczny. Ważna jest też funkcjonalność plecaka: idąc w góry muszę spakować się tak, żeby potem nie szukać wszystkiego w jednym przepastnym worku. Szukam plecaka z licznymi kieszeniami bocznymi, przegrodami, możliwościami troczenia. Kiedy plecak jest już wypakowany, czyli w domyśle ciężki, zaczynam doceniać zastosowany system nośny. Chcę, żeby system nośny odciążył plecy, przeniósł ciężar na biodra, żeby plecy nie były mokre od potu.\nPodsumujmy kryteria wyboru plecaka:\nPlecak miejski w górach nie znajdzie zastosowania.\nJaka pojemność plecaka na weekend w górach?\nZastanówmy się na początku, co spakuję na weekend w górach? Idąc na krótką, przyjemna wycieczkę zakładam nocleg w schronisku. Nie potrzebuję namiotu, wystarczy mi mały i lekki śpiwór. Ewentualną karimatę przytroczę do plecaka na zewnątrz. Na tak krótki wypad wystarczy mi zapasowy komplet bielizny, mały ręcznik szybkoschnący, mała kosmetyczka, komplet ubrań na zmianę do spania. Do tego dorzucam kubek, sztućce, 1,5 litra wody oraz jedzenie. W zależności od potrzeb, dopakuję jeszcze latarkę, nóż, palnik, mały kartusz z gazem, kurtkę przeciwdeszczową, rękawiczki…\nDobór akcesoriów i ubrań zapasowych zależy od pory roku i charakteru wycieczki. Jedno wiem na pewno: całość ważyć będzie mniej niż 10 kilo i zajmie objętość 20-30 litrów.\nPrzy takich założeniach, szukam plecaka z kategorii „plecaki małe”, o objętości między 20 a 30 litrów. Jaki plecak w góry będzie już za mały? To zależy jak dobrze radzę sobie w górach z minimalną ilością sprzętu, jak bardzo lubię komfort. Są tacy, którym wystarczy i 10 litrów pojemności plecaka, ja proponuję nie schodzić poniżej modeli 24 litrowych.\nPlecak powinien być mały, co nie oznacza niepraktyczny. Wręcz przeciwnie – nawet mały plecak powinien być pakowny, powinno się do niego zmieścić więcej, niż na pierwszy rzut oka się wydaje. To, co nie zmieści się głównej komory, zapakuję do licznych kieszonek lub przytroczę na zewnątrz linkami i zatrzaskami. Po spakowaniu się chciałbym mieć łatwy dostęp do wszystkich rzeczy, nie musieć przekopywać się przez cały plecak, wyrzucać całej jego zawartości żeby wyjąć pojedynczy przedmiot. Pomogą w tym na pewno wspomniane kieszonki, przegrody i troki.\nIm więcej przegródek, tym łatwiej zorganizować bagaż. Zdjęcie ze strony producenta.\nMile widzianym elementem plecaka będzie camel bag i wyjście na rurkę. Podczas wycieczki w góry to irytuje mnie chyba najbardziej – chcąc wypić łyka wody muszę zatrzymać się, zdjąć plecak, wyjąć wodę (która rzadko jest na samym wierzchu), wziąć łyka, spakować wodę ponownie, zapiąć plecak…. Do tego czasu moje spocone plecy są dawno zimne i ubierając plecak ponownie mam uczucie nakładania zimnego kompresu na plecy. Brr! Camel bag i rurka z wodą pozwala na picie małymi łykami bez zatrzymywania się i zdejmowania plecaka.\nKolejną sprawą, niestety dość często lekceważoną przy wyborze plecaka, jest system nośny. Konstrukcja pleców plecaka, jego ramion i pasa biodrowego wpływa na subiektywne odczucie ciężaru przez turystę. Dobrze zaprojektowany system nośny odciąża plecy i przenosi ciężar na pas biodrowy (tak, tak – trzeba go zapinać!), a w konsekwencji na nogi. Odpowiednie wyprofilowanie pleców, zastosowanie siateczki zapewnia wentylację przestrzeni między plecami a plecakiem.\nPlecak nie powinien ściśle przylegać do całej powierzchni pleców. Najpopularniejszym rozwiązaniem jest wprowadzenie „poduszek” w okolicy łopatek i lędźwi, na których oparty jest cały ciężar. Takie rozwiązanie pozwala na cyrkulację powietrza pod plecakiem, zmniejsza pocenie, ułatwia parowanie. Słowem – zwiększa komfort użytkowania.\nNie oszukujmy się – na cenę plecaka, poza materiałami, wpływa przede wszystkim zastosowany system nośny. Plecak z dobrym systemem nośnym po prostu musi być droższy od zwykłego plecaka miejskiego. Każdy z renomowanych producentów ma opracowany własny system nośny, którego konstrukcję uważa za doskonałą. Wśród turytów trwa dyskusja na temat najwygodniejszego systemu nośnego i trwać pewnie będzie do końca świata.\nSystem nośny to najważniejszy komponent całego plecaka. Zdjęcie ze strony producenta.\nO ile ciężko wskazać najlepszego producenta plecaków, o tyle można wymienić liderów – firmy które gwarantują dobre działanie systemu nośnego. Wybór spośród nich będzie już indywidualny dla każdego turysty, zależny od jego budowy ciała, sylwetki, sposobu chodzenia. Kupując plecak zdecydowanie warto przymierzyć kilka modeli w sklepie i ocenić, w którym czujemy się najlepiej. Plecak przymierzamy po spakowaniu! To które firmy warto rozważyć przy wyborze plecaka?\n1 liga – najlepsze firmy, dość drogie plecaki\n2 liga – ciągle dobra jakość, czasem niższa cena\nWybór plecaka zawsze jest kompromisem pomiędzy wagą a jakością systemu nośnego. Dobry system nośny swoje waży. Nie spodziewajmy się, że ultralekki plecak będzie nam idealnie leżał na plecach. Im więcej do plecaka wpakujemy, tym lepszy (masywniejszy) plecak będzie nam potrzebny. Paradoksalnie czasem cięższy (z lepszym systemem nośnym) plecak będzie niosło się lżej niż ten ultralekki!\nJeśli do plecaka chcemy zapakować więcej niż 5 kilo bagażu i nosić go cały dzień, wybieramy plecak z dobrym systemem nośnym zamiast ultralekkiego. Porządny plecak będzie ważył około 1-1,2 kg. Dobry plecak będzie miał także podane maksymalne sugerowane obciążenie plecaka – czyli ile wytrzyma system nośny bez nadmiernego obciążania ramion.\nO zmniejszaniu wagi plecaka piszę osobno w artykule Jak obniżyć wagę plecaka?\nPas biodrowy i solidne ramiona pomagają rozłożyć ciężar bagażu. Zdjęcie ze strony producenta.\nNa koniec najmniej przyjemne – cena. Ile warto dać za dobry plecak w góry? Jaki plecak w góry kupić? Pierwsza myśl: skoro ma to być plecak na 1 dzień, to nie warto przepłacać. Długo tak myślałem, męcząc się na każdym wypadzie w góry z tandetnym plecaczkiem. W końcu 1 dzień można się przemęczyć… Potem podsumowałem: na jednodniowych (ewentualnie weekendowych) wycieczkach spędzam w sumie więcej czasu, niż na dalekich wyprawach. Częściej jadę za miasto na 1 dzień niż na tydzień za granicę.\nSkoro nie waham się, żeby na dalekie wycieczki kupić dobry plecak, to nie powinienem też za bardzo oszczędzać na krótkich wypadach. Moim zdaniem rozsądna cena, jaką można dać za plecak na jednodniowe wycieczki, to około 300 PLN. W tej cenie na wyprzedażach znaleźć można 3 plecaki, które chciałem Wam polecić (kolejność nieprzypadkowa 🙂 )\nDobry plecak na jednodniowe wycieczki\nGregory Salvo 28\nDoskonały system nośny, siatka oddzielająca plecy od plecaka, solidny pas biodrowy i wentylowane szelki wpływają na komfort noszenia. Paski kompresyjne po bokach i od dołu, liczne kieszonki, kieszenie i zaczepy, zintegrowany z systemem hydro (camel bag).\nGregory Salvo 28. Zdjęcie ze strony producenta.\nZobacz ile obecnie kosztuje Gregory Salvo 28.\nRenomowany system nośny to największy atut tego modelu. Możliwości kompresyjne i liczba kieszonek nieco mniejsza niż w Gregory Salvo. Podobnie jak poprzednik, ma miejsce na camel bag oraz siateczkę oddzielającą plecy od plecaka. Dodatkowym plusem jest wbudowany pokrowiec przeciwdeszczowy.\nDeuter Futura 28. Zdjęcie ze strony producenta.\nZobacz ile obecnie kosztuje Deuter Futura 28.\nNajdroższy plecak z całego towarzystwa, należy do legendarnej grupy plecaków Kestrel. Tutaj kieszeń na bukłak znajduje się na zewnątrz plecaka. Osprey ma wbudowany pokrowiec przeciwdeszczowy, dobre możliwości troczenia, chyba największą i dobrze zorganizowaną liczbę kieszonek, renomowany system nośny…\nOsprey Kestrel 28. Zdjęcie ze strony producenta.\nZobacz ile obecnie kosztuje Osprey Kestrel 28.\nJaki plecak w góry? Podsumowanie.\nW artykule starałem się opisać, jaki plecak w góry na weekend będzie optymalnym wyborem. Zwróciłem uwagę na najważniejsze cechy plecaka: pojemność, funkcjonalność, system nośny, wagę i cenę. Zasugerowałem trzy plecaki, które uważam za najlepszy wybór obecnie na rynku. Co jeśli budżet trochę nas trzyma? Można przemyśleć wizytę w Decathlonie, który też robi całkiem niezły sprzęt trekkingowy.\nA na zakończenie zachęcam raz jeszcze do zapoznania się z artykułem Jak zmniejszyć wagę plecaka?\nProgramy lojalnościowe linii lotniczych – który najbardziej się opłaca?\nJak rozsądnie oszczędzać w podróży?\nJa miałem plecak z Gregory w górach we Włoszech i sobie chwalę. Chyba najważniejsze dla plecaków górskich jest nieprzemakalność. Nie potrafiłem zniesć jak po dniu czy to na ropwerze czy na wycieczce w gópry wystarczy żeby popadało przez 30 minut i następnie wszystko jest przemoczone. Dzięki wielkjie za włożony trud w napisanie estawienia 🙂\nDzięki za uzupełnienie i miłe słowa. Zapraszam do siebie jak najczęściej 🙂\nPolecam Berghaus, dobra cena, sprawdzone w różnych wypadach.\nA używaliście może plecaków z Pentagona? Zastanawiam się nad zakupem i biję się z myślami..\nTo bardziej wojskowe plecaki. Nigdy nie używałem przyznam. Ciekaw jestem opinii?\nMój brat , który jest zafascynowany asg, mi polecił właśnie tego producenta, ale sama nie mam nic od nich i w sumie plecak to będzie raczej mój pierwszy taki porządny.\npentagon robi bardzo dobre plecaki ale w tej samej cenie możemy znaleźć dobrego helikona czy wisporta. Te same typy plecaków tylko polskiej produkcji\nJa ostatnio trafiłem ona ofertę plecaków Spokey. Cookies chyba zauważyło, że tylko szukam plecaków:D ale wracając, to trafiłem do nich i przyznam, że tak mi się spodobały, a i opinie miały dobre w sieci, że zdecydowałem się na kupno. No i kupiłem model Square 20 chyba tak się nazywa i jestem bardzo zadowolony. pierwsza wycieczka za mną i plecak spisał… Czytaj więcej »\nWedług mnie, warto wspomnieć tu o plecakach z Regatta.pl bo są tańsze, a jakość mają równie dobrą jak te, o których piszesz. Ja swój Blackfell 25 litrowy kupiłem za niecałe 200zł na wyprzedaży, a ma wszystko o czym mówisz – kieszonki, pas w biodrach, siatke przy plecach i można zamontować rurkę do picia. Byłem juz z nim w górach i… Czytaj więcej »\nNie znałem ich – dzięki za informację, postaram się coś przetestować.\nA jak prać taki plecak turystyczny? Czy można go wrzucić do pralki?\nTylko jeśli nie ma stelaża. Najlepiej nalać wody do wanny albo dużej miski, wsypać proszku i wyprać plecak ręcznie.


przychodzą do dentysty, ponieważ odczuwają nieprzyjemne dolegliwości takie, jak ból zęba. Wtedy przede wszystkim stomatologia polega na dokonaniu przegląd\nDodane: 04-04-2019 19:23\nNajpopularniejszymi usługami dentystycznymi jest przede wszystkim stomatologia zachowawcza. Najczęściej klienci przychodzą do dentysty, ponieważ odczuwają nieprzyjemne dolegliwości takie, jak ból zęba. Wtedy przede wszystkim stomatologia polega na dokonaniu przegląd\nPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak uczyć bhpJak znaleźć dobrą kancelarięPompy hydrauliczneNa szybko - co i jak z prawnikiemAdres dla firmy - o wirtualnych biurachJak sprzątać lepiej?Treat your car well - it deserve itProblems with pipes? About plumbing emergencyKilka faktów i informacji o geodezjiZadbaj o auto - umyj go na myjniImplantologia zabrze<Jak znaleźć dobrego prawnikaJaki wybrać płot, bramę lub furtkę?Szkolenia BHPJak dbać o siebie? Ogólnie o kwestiach kosmetycznychIn general dentistry Kilka słów o wodzie, ekologii i oszczędzaniuAbut cars and their technical conditionMęski tematO zakładach poligrafiiJak mieć ładny uśmiech?O samochodowych myjniachKilka faktów o drzwiach antywłamaniowychPsychiatra - nie wstydź sięDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematOdżywki crossfit i nie tylkoNie potrzebujesz tradycyjnego biuraTemat - drewno i jego właściwościProblemy godne dobrego prawnika


Kup 12 po 6,90 zł za każdy i zaoszczędź 8%\nGalvanina Bitter Lemon to napój z sokiem i miąższem z sycylijskich cytryn. Ten organiczny napój zawiera aż 12% soku cytrynowego i 1% miąższu. Odpowiednio dobrane pod względem proporcji składniki zapewniają zbilansowany i orzeźwiają. Cytrusowe bogactwo napoju z dodatkiem cukru trzcinowego przełamuje nuta goryczy pochodząca z chininy pozyskiwanej z kory chinowej.\nDla kogo: Bitter Lemon doskonale gasi pragnienie pity samodzielnie, ale sprawdzi się również jako dodatek do tradycyjnych koktajli. Stanowi idealne dopełnienie menu restauracyjnego, jako elegancki dodatek do posiłków.\nMieszalność: Idealnie łączy się ginem i wódką, w szczególności z ginami London Dry i ginami o silnych nutach botanicznych.


Oddać życie. Dominikanin, biskup i męczennik o darze Eucharystii [Pierre Claverie] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00273 005398 21754533 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Pierre Claverie Liczba stron: 160\nISBN: 9788379062195 Data wydania: 2018-11-08\nPierre Claverie Oddać życie wdrodze Tytuł oryginału Donner sa vie. Six jours de retraite sur l’Eucharistie © Les Éditions du Cerf, 2003 © Copyright for this edition by Wydawnictwo W drodze, 2005, 2018 Redaktor prowadzący Ewa Kubiak Redakcja Jolanta Czapczyk Redakcja techniczna Krzysztof Lorczyk OP Projekt okładki i stron tytułowych Krzysztof Nowak ISBN 978-83-7906-219-5 jest imprintem Wydawnictwa Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o. Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o. Wydanie II, 2018 ul. Kościuszki 99, 61-716 Poznań tel. 61 852 39 62, faks 61 850 17 82 sprzedaz@wdrodze.pl www.wdrodze.pl Wstęp Pierre Claverie, dominikański biskup i męczennik (1938–1996)1 Wojciech Giertych OP Tekst zamieszczony na tych stronach nie ma być biografią, ale raczej portretem zakonnika, który głęboko ukochał swoje powołanie i swoją wspólnotę – Kościół w Algierii. Miłość Chrystusa, otwartość na dialog, zdolność rozumienia epoki i ludzi sprawiły, że Pierre Claverie stał się z jednej strony ważnym głosem w dialogu międzyreligijnym, a z drugiej – świadkiem wiernym do końca, aż po ofiarę z życia. Jako młody student Pierre Claverie kształcił się na słynnej uczelni dominikanów Le Saulchoir, gdzie prowadzono między innymi badania nad postacią Maksyma Wyznawcy i jego walką z herezją monotelizmu. Być może właśnie wtedy zafascynowała go kwestia ludzkiej woli Chrystusa. W liście pisanym na Wielkanoc do rodziców, którzy od niedawna dopiero, i to pod jego wpływem, zaczęli znów regularnie uczęszczać do kościoła, Pierre tak wyrażał swoje zdumienie: Chrystus nie został zabity jako bohaterski bojownik o sprawiedliwość ani jako niewinna ofiara prześladowania (czyż wielu innych, którzy byli równie niewinni jak On, nie spotkała jeszcze okrutniejsza śmierć?); Jego śmierć jest jedyna w swoim rodzaju dlatego, że jest dobrowolna. I to właśnie ta dobrowolna ofiara, która jest niczym innym jak bezwarunkowym oddaniem się w ręce Ojca, przyniosła Mu (i przyniesie nam) zmartwychwstanie. Mieć pewność mocy ojcowskiej miłości – oto jest orędzie Wielkiejnocy. To ta pewność, doprowadzona w życiu do skrajnych konsekwencji, kształtuje męczenników i to ona pozwala nam, chrześcijanom, nieść ludziom radość, niezależnie od tego, jaki krzyż sami musimy dźwigać. Całe chrześcijańskie przesłanie zawiera się w tych słowach: poddać się woli Ojca, który jest miłością. Pierre miał zaledwie 23 lata, kiedy to napisał. Widać tu wyraźnie, że zapewniono mu solidne wykształcenie dogmatyczne, które uwolniło go od jakichkolwiek wcześniejszych nieporozumień na temat odkupienia. W wolnym darze z siebie, wypływającym z pełni człowieczeństwa, Chrystus objawił szczodrą miłość odwiecznego Ojca. Odtworzona w życiu chrześcijan, wbrew wszelkim zewnętrznym przeszkodom, ta miłość czyni z nich świętych, których codzienna ofiarność fascynuje nas swoją wielobarwną różnorodnością i pomysłowością. Szczęśliwy los obdarzył Pierre’a Claverie cudownymi rodzicami – ofiarnymi, kochającymi, troszczącymi się o siebie nawzajem i o swoje dzieci, obdarzonymi ogromnym poczuciem humoru. Urodzeni w kolonialnym środowisku francuskiej Algierii, którą później, już w dojrzałym wieku, musieli opuścić, zaszczepili swoim dwojgu dzieciom otwartość i serdeczność pogodnej śródziemnomorskiej kultury. Do końca życia regularnie wymieniali się z nimi listami i te listy Étienne Claverie, kierowany proroczą intuicją, starannie zebrał i przechował. Dziś ta obfita korespondencja jest głównym źródłem dla badaczy duchowej drogi algierskiego biskupa-męczennika. Przyjaciel i uczeń Pierre’a Claverie napisał pierwszą, znakomitą biografię tego wybitnego dominikanina2. Przyszły duchowny miał szczęśliwe dzieciństwo, przeżył je nieświadomy dramatów związanych z francuskimi rządami kolonialnymi. Dopiero kiedy przeniósł się do Francji, aby podjąć studia inżynierskie, zetknął się gwałtownie z problemem dekolonizacji. Bolesne narodziny niepodległej Algierii, wyjazdy Francuzów, zmuszonych do opuszczenia kraju, który uważali za swój, głębokie spory we francuskim społeczeństwie o przyszłość Algierii – wszystko to zbiegło się w życiu Pierre’a Claverie z odkryciem powołania zakonnego i wstąpieniem do paryskiej prowincji zakonu dominikańskiego. Francuscy dominikanie mieli długą historię posługiwania w świecie arabskim. Pierre był idealnym kandydatem, aby tę misję kontynuować i odnowić. Lata jego formacji zakonnej były czasem wielkich nadziei. Konstytucja Gaudium et spes i dopiero co zakończony Sobór Watykański II rozbudziły zainteresowanie światem – nowymi nurtami filozofii, nowymi wyzwaniami i inicjatywami duszpasterskimi. Wywołały też przypływ nadmiernej pewności siebie w Kościele, która wkrótce zderzyła się boleśnie z kryzysem roku 1968. Dominikańska uczelnia Le Saulchoir znalazła się w samym centrum tej intelektualnej burzy. Pierre Claverie potrafił mądrze czerpać z bogactwa duchowej i teologicznej tradycji zakonu, ale łączył to z umysłową i psychiczną otwartością typową dla lat sześćdziesiątych. Towarzyszyła mu też joie de vivre, zaszczepiona przez rodziców. Podczas gdy jego współbracia próbowali zmieniać oblicze Kościoła, on starał się raczej zmieniać samego siebie, tak żeby móc lepiej wyjść naprzeciw potrzebom zmieniającej się Algierii, której – jak właśnie odkrył – do tej pory nie znał naprawdę. W czasie kiedy wielu opuszczało zakon, Claverie złożył śluby wieczyste. W tym samym miesiącu napisał: Dobrowolnie zobowiązujemy się żyć blisko krzyża: i nigdy nie wiadomo, co to konkretnie może oznaczać. Ale wiadomo, że musisz oddać wszystko, radykalnie i pryncypialnie, trochę tak jak nieświadomy ochotnik, a nie jak ktoś szukający poklasku. Święcenia kapłańskie przyjął 4 lipca 1965 roku, do Algierii powrócił w roku 1967, pełen entuzjazmu, by uczyć się arabskiego, poznawać kulturę islamu i kochać ludzi, do których został posłany. Był to czas radosnego odkrywania Algierii na nowo, poszerzania horyzontów umysłu i serca. Wspominał: W dzieciństwie nie miałem styczności ze światem muzułmańskim. Kiedy Algieria odzyskiwała niepodległość, miałem głowę pełną obrazów „Arabów” dewastujących świat, w którym się urodziłem. Dopiero w chwili powrotu do Algierii w 1967 roku odkryłem, że poza terrorystami są tam ludzie. Miałem muzułmańskich przyjaciół, mam do dziś. Później, gdy w 1981 roku przyjmować będzie sakrę biskupią, powie: Moi algierscy bracia i przyjaciele, także wam zawdzięczam to, kim dzisiaj jestem. Przyjęliście mnie i podtrzymaliście swoją przyjaźnią. Zawdzięczam wam odkrycie Algierii, która była przecież moją ojczyzną, ale w której przez cały czas żyłem jak cudzoziemiec. To dzięki wam, ucząc się arabskiego, nauczyłem się przede wszystkim mówić językiem serca i braterskiej przyjaźni, rozumieć ten język, w którym różne narody i religie mogą się porozumieć… Ufam, że ta przyjaźń przetrwa próbę czasu i rozłąki. Mówię to, bo wierzę, że pochodzi ona od Boga i do Boga prowadzi. Jako teologiczny doradca biskupa Konstantyny i Hippony, a później jako dyrektor diecezjalnego ośrodka studiów językowych i teologicznych w Algierze Pierre Claverie kierował się zawsze wizją sięgającą poza granice społeczności katolickiej, która kurczyła się coraz bardziej, ale nie miała się stać gettem. Jego zamiarem było – czynić wszystko, żeby „inny” istniał, żebyśmy razem mogli odkryć prawdę, w której żyjemy. Ucząc arabskiego, pomożemy cudzoziemcom przystosować się do otoczenia i lepiej rozumieć Arabów. Przez spotkanie z algierską kulturą i społeczeństwem, oraz przez ograniczoną chociaż refleksję na nimi przezwyciężymy głęboko zakorzenione przesądy i powierzchowne mniemania panujące w Europie. Przez refleksję teologiczną spróbujemy przyswoić sobie doświadczenie spotkania z innymi, będziemy słuchać Słowa, które Bóg wypowiada tutaj, w Algierii, aby żyć zgodnie z nim. Obecność chrześcijan w muzułmańskim kraju miała polegać przede wszystkim na kontakcie z ludźmi, nawiązywaniu przyjaźni i dyskretnej posłudze. Jaki jest cel takiej obecności? Jak można ją usprawiedliwić? Jaką rolę chrześcijanie mają do odegrania w świecie, który jest religijny i wcale nie potrzebuje chrześcijaństwa? Jak daleko można przesunąć granice dialogu międzyreligijnego i jaki sens ma to doświadczenie dla Kościoła powszechnego? Takie pytania stawiał sobie Pierre Claverie i szukał na nie odpowiedzi razem z księżmi i zakonnikami żyjącymi w Algierii. Nie był profesjonalnym teologiem, więc poszukiwał odpowiedzi nie tyle akademickich, co raczej przydatnych ludziom. Wyrastały one z codziennego życia na jednej z granic rozdzielających od siebie rasy i narody, z których istnieniem nigdy się nie pogodził. Ta rzeczywistość kulturowego i religijnego rozdziału między dwoma światami wymagała, aby jego posługa była nieskazitelnie bezinteresowna. 12 maja 1981 roku Pierre’a Claverie oficjalnie powiadomiono, że został mianowany na biskupa Oranu. Niełatwo było mu opuścić dominikańską wspólnotę. W zakonie odkrył Ewangelię i Kościół. Jak sam mówił, to zakonni bracia nauczyli go, że życie we wspólnocie daje moc, która wyzwala i udziela się wszystkim. Jako zakonnik był szczęśliwy. Dzień po nadejściu tej oficjalnej informacji Jan Paweł II został postrzelony przez zamachowca na placu św. Piotra. Jakiś czas później Pierre Claverie zwierzył się przyjacielowi, że ta zbieżność wydarzeń pomogła mu podjąć decyzję i zaakceptować urząd biskupi. „Kościół, którego zwierzchnik może zostać zabity jak ktokolwiek inny – to wydaje mi się interesujące”. Po przybyciu do Oranu oświadczył: „Byłem zakonnikiem, zanim zostałem biskupem. Teraz, kiedy jestem biskupem, pozostanę zakonnikiem”. Razem ze swoim wikariuszem zachował rytm życia zakonnego – każdego poranka wspólnie śpiewali jutrznię. Jak zauważył jeden z jego muzułmańskich przyjaciół, kiedy ojciec Pierre się modlił, odrywał się od świata, poddawał się Bogu. Modlitwa była dla niego otwarciem serca na Innego, którym jest Bóg: Nie modlimy się po to, żeby nasze prośby zostały wysłuchane. Byłoby czymś niestosownym zaczynać rozmowę czy spotkanie od tego, że stawiamy samych siebie w centrum uwagi albo chcemy wykorzystać drugiego do własnych celów… Bóg nie potrzebuje informacji od nas, nie jest wykonawcą naszych zamierzeń i wie lepiej od nas, czego potrzebujemy. My mamy Go przyjąć, uznając Go i szanując jako Innego, musimy zrobić Mu miejsce w naszej przestrzeni, tak żeby mógł być sobą. Modlitwa polega przede wszystkim na tym, że to my spełniamy prośby Boga, kształtujemy w sobie zdolność do przyjęcia Go. Wiemy, że On czeka i puka do naszych drzwi… Poryw ufności przynagla nas, by szukać znaków Bożej obecności, by rozeznawać nakazy Jego woli, wychodzić Mu na spotkanie, bo rzecz nie w tym, żeby zadowalać się odtwarzaniem obrzędów czy wypełnianiem prawa, ale by razem z Nim odnajdywać to, czym mamy żyć, a przez to upodobniać się do Jego miłości. Początki piętnastoletniej posługi Pierre’a Claverie jako biskupa Oranu były stosunkowo spokojne. W tym czasie diecezja musiała się oswoić ze statusem małego Kościoła, złożonego głównie z cudzoziemców, którzy przyjechali do Algierii do pracy, i z nielicznych wiernych pozostałych po dawnej społeczności francuskiej. Zarazem Claverie starał się budować ludzkie więzi ze społecznością algierską – z jej nadziejami, zmaganiami, a później także z jej dramatami. Z upływem lat atmosfera w kraju pogarszała się, coraz więcej było przemocy i aktów terroru. Początkowo ginęli ludzie należący do najbardziej demokratycznych i tolerancyjnych sfer społeczeństwa. Z czasem zaczęto zabijać także chrześcijan, którzy kolejno oddawali życie. Na koniec ten dramat przerodził się w zwyczajną rzeź, w której zagrożony był każdy, niezależnie od poglądów. Kiedy ginęły dziesiątki tysięcy ludzi, topniejąca wspólnota chrześcijańska musiała się zmierzyć z coraz bardziej natarczywymi pytaniami: Co my tu jeszcze robimy? Czy my też nie powinniśmy uciec przed tą jatką – czy nie nakazuje tego rozsądek i roztropność? Czy też powinniśmy raczej zostać, w imię ewangelicznej nadziei, której dajemy świadectwo samym naszym istnieniem, naszą niezmąconą radością i wytrwałym uporem w obliczu zła, chociaż logika naszej Ewangelii pozostaje nieznana, nierozpoznana w świecie muzułmańskim? Tym pytaniom poświęcone były niezliczone homilie, rekolekcje, wizytacje, konferencje, wywiady, artykuły i wypowiedzi, którymi przepełnione było życie niestrudzonego biskupa Claverie. Podczas biskupiego ingresu w katedrze w Oranie Pierre Claverie powiedział: Nie jesteśmy ani nie chcemy być żołnierzami nowej krucjaty przeciw islamowi, przeciw niewierze, przeciw komukolwiek. Nie chcemy być agentami kolejnej odmiany gospodarczego czy kulturowego neokolonializmu, który doprowadzi do podziałów w algierskim społeczeństwie, aby łatwiej nad nim zapanować. Nie chcemy być agresywnymi ewangelizatorami, którzy sądzą, że oddają cześć Bogu przez swoją nachalną gorliwość albo przez całkowity brak szacunku dla drugiego człowieka, dla jego kultury i religii. Ale chcemy być misjonarzami Bożej miłości, jaką odnaleźliśmy w Jezusie Chrystusie. Ta miłość żywi bezgraniczny szacunek dla ludzi i nie narzuca się nikomu, do niczego nie przymusza, nie nagina sumień ani serc. Delikatnie, samą swoją obecnością uwalnia to, co spętane, jedna, co rozdarte, podźwiga zdeptane. Tę miłość myśmy poznali i w nią uwierzyli. Ona porwała nas i przyciągnęła. Wierzymy, że nawet nierozpoznana może odnowić oblicze ludzkości. Fundamentem tej wizji biskupiego posłannictwa było przekonanie, że Bóg i Jego miłość to centrum wszystkiego. Ta miłość oczyszczała jego postrzeganie samego siebie i Kościoła. Pierre Claverie nie dopuszczał, aby jego umysł uwikłał się w intelektualny schemat, który zniekształci jego stosunek do islamu i narzuci mu samousprawiedliwiającą się chrześcijańską lekturę historii: Jedyne, czego się naprawdę lękam, to sekciarstwo i fanatyzm, zwłaszcza religijny. W naszej chrześcijańskiej przeszłości można znaleźć wiele jego śladów, a i dziś nie możemy patrzeć bez obaw na rozwój ruchów integrystycznych. Za ich sprawą już tworzą się podziały w Kościele. W islamie przybrały miano Bractwa Muzułmańskiego i zdają się mieć coraz szersze wpływy. Mam wystarczająco wielu muzułmańskich przyjaciół, którzy też są moimi braćmi, by mieć pewność, że również islam potrafi być tolerancyjny i przyjazny. Życie w Algierii zmuszało wszystkich chrześcijan do włączenia się w dialog międzyreligijny. Dla Pierre’a Claverie nie był to koncept akademicki, który można było zgłębiać w Paryżu czy w Rzymie, ale codzienna rzeczywistość, w której potrzebował głębokiego życia duchowego, aby umieć dostrzec w swoich rozmówcach ten sam duchowy wymiar. Pisał: Nie chodzi o to, żeby w duchu abstrakcyjnego pojednania za wszelką cenę szukać rozwiązań, które wszystkich zadowolą. (…) Dialog w takim sensie, jaki nas interesuje, to nie kwestia polityki, która jest sztuką kompromisu. Taki dialog wznosi się na wyższy poziom. Zakłada całkowitą szczerość, a może być owocny tylko pod warunkiem, że każdy jego uczestnik pozostanie w pełni sobą, wyrzeknie się agresji, ale nie zgodzi się na żaden kompromis. Dlatego w obliczu muzułmańskich zarzutów, że chrześcijanie prowadzą kryptoewangelizację, Claverie odpowiadał: Znacznie prościej byłoby powiedzieć otwarcie, że cała chrześcijańska aktywność jest nakierowana na ewangelizację, i w duchu dialogu wyjaśnić, co przez „ewangelizację” rozumiemy. Najgłębszy sens takiej ewangelizacji to „prowadzenie ku Bogu” – w tajemnicy Bożego działania. Idąc za intuicjami swojego współbrata, teologa Claude’a Geffré, Claverie pisał: Naszym zadaniem jest przezwyciężać eklezjocentryzm, który nie pozwala nam dostrzegać, że Bóg przychodzi także poza widzialnymi granicami Kościoła. Kościół jako sakrament zbawienia jest sakramentem Bożej obecności, która objawia się w wielorakich i nieoczekiwanych formach w każdej epoce. (…) Chodzi nie tyle o to, żebyśmy zacierali odmienności innych religii i sprowadzali je wszystkie do chrześcijaństwa, ale raczej o to, byśmy pomagali ziarnom świętości wyrastać ku prawdziwemu Boga, ku któremu eschatologicznie dążą. Claverie nie akceptował powszechnie głoszonej tezy, że muzułmanie zostaną zbawieni dzięki swoim sumieniom, a nie dzięki swojej religii. Z takim twierdzeniem nieodłącznie wiązało się zaprzeczenie godności muzułmanów, podważające w istocie uczciwość dialogu. Jeśli tak – pytał – to jaką rolę odgrywa islam w Bożym zamyśle zbawienia wszystkich ludzi? Uznanie, że może istnieć szersza ekonomia zbawienia, której w pełni nie ogarniamy, nie oznaczało bynajmniej, że Claverie kwestionował rolę Chrystusa. Aby dialog był prawdziwy, musi być zakorzeniony w Chrystusie, a jedyna możliwa odpowiedź na Jego tajemnicę wymaga wiary, cierpienia i ostatecznie także krzyża. Ojciec Pierre widział bardzo wyraźnie, że Chrystus przełamał bariery dzielące ludzi i że powołaniem chrześcijan jest iść tą samą drogą: Oddać życie za takie pojednanie, tak jak Jezus oddał życie, żeby obalić mury nienawiści odgradzające Żydów, Greków, pogan, niewolników i wolnych – czyż to nie jest sposób, by celebrować ofiarę Chrystusa? Przekonywał, że dramat obecności Kościoła w Algierii „bardziej niż gdziekolwiek indziej przymusza nas, byśmy głęboko wnikali w to, co wydaje się szaleństwem krzyża, a co naprawdę jest jedyną mądrością”, zdając sobie sprawę, że będzie to drogo kosztować: Nowego Przymierza nie można tanio zbudować. Nie wystarczy powiedzieć: „miłujcie się nawzajem” i postępować tak, jakby nie istniały żadne różnice i obawy. Co więcej, nie wystarczy też samo potępienie przemocy. (…) W sytuacji gdy jakakolwiek ludzka społeczność, naród, kultura czy religia, narażona na napastliwą odmienność innych, doznaje silnej pokusy, by zamknąć się w sobie i samą siebie wywyższać nad innych, Kościół może i musi proponować sposoby współistnienia, które okażą się uniwersalne. Ta teza oparta była na głębokiej wierze w moc zbawczej łaski Bożej: Nie możemy samodzielnie przekroczyć tej przepaści. Ale Bóg w Jezusie daje nam narzędzia, aby zmierzyć długość, wysokość, głębokość i szerokość Jego miłości. Opierając się na tym objawieniu, możemy zachować ufność. Jest tak dlatego, że „wielkość i siła chrześcijan biorą się z jakości ich relacji z Bogiem i z innymi”. Claverie dodawał: Bycie chrześcijaninem w taki sposób jest źródłem szczęścia. Nie jest to poryw przemijającej radości, ale głęboki pokój, jaki daje oparcie się na skale naszego istnienia, dzięki któremu możemy bez lęku ryzykować własne życie. W tych słowach widzimy, jak rodzi się moc przyszłego męczennika. Burza niszcząca jego kraj musiała nieustannie wstrząsać jego umysłem, popychając go albo do rozpaczy, albo do głębszej wiary. Nawyk modlitwy, w której był zatopiony, pogłębiał tę wiarę, pozwalając mu trwać na skale Boga obecnego w jego życiu. Od czasu do czasu odbierał – jako szczególny dar łaski – dyskretne sygnały przyjaźni ze strony muzułmańskich przyjaciół i sąsiadów, a nawet od policjantów, którzy dostrzegli wartość świadectwa, jakie dawał. Wizja, którą kierował się Claverie, była skupiona wokół kontemplacji, a to pozwalało mu dostrzegać, co stanowi rdzeń jego tożsamości jako chrześcijanina, dawało też swobodę świeżego spojrzenia na styl funkcjonowania Kościoła. Nie obawiał się napisać: Wiele jeszcze trzeba zrobić, żeby oczyścić ikonę Jezusa z wielowiekowych narośli, pod którymi nie sposób go rozpoznać. Chętnie zgodzę się być traktowany jako reakcjonista z tego tytułu, że odziedziczyłem tradycje i wartości, które moim zdaniem są wyrazem mądrości zdolnej nadać kierunek życiu człowieka, jego wolności i jego porywom miłości. Ale to nie znaczy bynajmniej, że bronię „drewnianego języka” (nawet jeśli jest to łacina) albo kościelnej dyscypliny (kiedy nadaje sobie pozór dogmatu). Nie bał się kształtować od nowa, w kontekście swojego życia i swojego kraju, refleksji teologicznej, która pozwoliłaby mu wyrażać wiarę w realiach codzienności. Tę samą metodę stosował, kiedy głosił rekolekcje dla zakonników. Nie skupiał się na formach życia zakonnego. Starał się dotykać jego istoty i dlatego jego nauki zaczynały się zawsze od opisu jego własnego doświadczenia wiary. Po zamordowaniu pierwszej grupy zakonników, w 1994 roku, Pierre Claverie napisał: Ta chwila kryzysu i próby, ten wstrząs to może jedyna szansa, aby pozwolić się dotknąć przez Boga, aby z Jezusem i w Jezusie odnaleźć smak życia i jeszcze silniejszej miłości, która narzuca się nam niczym wewnętrzna konieczność, kiedy tracimy wszelkie inne pewniki, wszystkie punkty oparcia i nasze własne skromne zasoby. Nieustannie się módlcie. Czyż może być bardziej przekonujące świadectwo jego zjednoczenia z Chrystusem? Zdumiony i wstrząśnięty coraz powszechniejszymi dramatami męczeństwa dokonującymi się w jego otoczeniu, odpowiedział na nie nowym aktem wiary, która starała się dostrzec w tych wydarzeniach rękę Boga wzywającego do osobistego nawrócenia. Głosił, że trzeba wytrwale budować klimat pokoju i pojednania, chociaż zdawało się, że ta budowa posuwa się w żółwim tempie. Taką postawę można było kształtować tylko dzięki jednoczesnemu dojrzewaniu wiary w moc Boga, który działał w nim i w jego społeczności. W czerwcu 1996 roku, krótko przed śmiercią, Pierre Claverie uczestniczył w zgromadzeniu byłych skautów z Algierii, dla których był on intrygującą postacią, łączącą ich z krainą młodości. Spotkali się w Prouilhe, mateczniku zakonu dominikańskiego, gdzie z jakiegoś powodu ojciec Pierre nie był nigdy wcześniej. W proroczej homilii biskup Claverie złożył wyznanie wiary, które było zarazem jakby niezamierzonym wyrazem gotowości do męczeństwa: Od czasu gdy rozpoczął się ten algierski dramat, pytano mnie często: Co ty tu robisz? Dlaczego tu zostałeś? Strząśnij pył z sandałów i wracaj do domu! Do domu… A gdzie jest nasz dom? Jesteśmy tam ze względu na ukrzyżowanego Mesjasza. Dla żadnego innego powodu i dla nikogo innego! Nie musimy chronić żadnych interesów ani walczyć o zachowanie żadnych wpływów. Nie powoduje nami jakaś wydumana masochistyczna perwersja. Nie mamy żadnej władzy, ale trwamy tam tak, jak się trwa przy posłaniu przyjaciela, chorego brata, w milczeniu trzymając go za rękę i ocierając mu czoło. Jesteśmy ze względu na Jezusa, bo to On doznaje tej przemocy, która nikogo nie zbawia, bo to On jest na nowo krzyżowany w ciałach tysięcy niewinnych. Jak Jego Matka Maria i Jan stoimy u stóp krzyża, gdzie Jezus kona, opuszczony przez bliskich i wyszydzony przez tłum. Czyż najważniejszą rzeczą dla chrześcijan nie jest być właśnie w takich miejscach osamotnienia i porzucenia? Gdzież byłby Kościół Jezusa Chrystusa, to prawdziwe Ciało Chrystusa, gdyby nie był właśnie tam? Myślę, że Kościół umiera, bo nie stoi dość blisko krzyża swojego Pana. Choć wydaje się to paradoksem, trafnie ukazanym już przez św. Pawła, cała moc, żywotność, chrześcijańska nadzieja i płodność Kościoła biorą się z krzyża. Znikąd indziej i w żaden inny sposób. Kościół ulega oszustwu i oszukuje innych, jeśli stawia samego siebie jako jedną z potęg świata, jako organizację humanitarną albo efektowny ruch ewangeliczny. Może wtedy błyszczeć, ale nie może płonąć ogniem miłości Bożej, która wedle słów Pieśni nad Pieśniami jest „potężna jak śmierć”. To kwestia miłości, nade wszystko miłości, samej tylko miłości. Miesiąc później, 1 sierpnia 1996 roku, wracając do Oranu z Algieru, Pierre Claverie został zabity przez bombę, która wybuchła w chwili, gdy wchodził do domu. Mohamed, towarzyszący mu młody muzułmanin, zginął razem z nim. (przeł. W.U.) Świat znaków i obecności Ten pierwszy rozdział, wstęp, pozwala nam się zorientować w niniejszych rekolekcjach. Eucharystia sytuuje nas w perspektywie królestwa Bożego, jest „jednym ze znaków pozwalających rozpoznać królestwo i jednocześnie przygotować się do tego, by do niego wejść, i to wejść naprawdę”. Wprowadzi nas ona w ducha ubóstwa, w dar z siebie motywowany miłością, byśmy doszli do królestwa. Wszystko, do czego przeżycia i spotkania jesteśmy wezwani, otrzymujemy w tym sakramencie jako dar Bożej miłości, abyśmy się nawrócili i przestali skupiać się na sobie. By wkroczyć w tajemnicę – sakrament – i pozwolić mu dać to, co może dać (Ducha i Życie), trzeba wybrać właściwe drzwi i przyjąć właściwą perspektywę. Bez tego nie widzi się nic lub widzi się tylko zewnętrzną stronę rytuału, co może prowadzić do wniosków śmiesznych albo banalnych. Sakrament Eucharystii stanowi część pewnej całości i nie może być od niej oddzielany. Jest zarazem – jak wszystkie inne sakramenty – sakramentem wiary i sakramentem królestwa Bożego. To rzeczywistość królestwa Bożego, która może być dogłębnie zrozumiana w swej prawdzie jedynie w wierze. Oznacza to, że aby dostrzec tę rzeczywistość, musimy przyjąć jej perspektywę. Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: „Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: »Oto tu jest« albo: »Tam«. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest” (Łk 17,20–21). Wiemy, że to królestwo nie jest potęgą z tego świata, związaną z takim czy innym Kościołem, narodem, organizacją społeczną z ich ograniczeniami i prawami. Królestwa nie da się dostrzec z zewnątrz. Największe błędy popełniane przez wierzących wynikają z tego niewłaściwego utożsamienia królestwa Bożego z określoną, ograniczoną grupą ludzi, wyznaczającą swoje „wewnątrz” i „zewnątrz”. Królestwo istnieje wewnątrz całego stworzenia: jest tam, gdzie słowo i Duch Boży kiełkują w ludzkiej glebie. Jego ziarna znajdują się na wszystkich obszarach ludzkiej rzeczywistości, by przynosiły plon i by urzeczywistniała się tam obecność Boga. To Boże królestwo, to panowanie Boga nad całym stworzeniem możemy jednak rozpoznawać dzięki znakom. Są znaki, które nie mylą i które pozwalają włączyć się w rzeczywistość Bożej obecności – a zatem być w komunii z samym Jego życiem. Znaków owych jest wiele, a Ewangelia przedstawia się jako przekazywanie tajemnic tego królestwa nadchodzącego z Jezusem. Odnosimy wrażenie, że Jezus chce kształtować spojrzenie tych, którzy podążają za Nim, żeby nauczyć ich rozpoznawania dróg królestwa i pozwolić im na nie wstąpić. Przypowieści i cuda Jezusa są znakami i objawieniami tego królestwa, dopełnionymi darem Ducha Świętego. Eucharystia jest jednym ze znaków pozwalających rozpoznać królestwo i jednocześnie przygotować się do tego, by w nie wejść, i to wejść naprawdę. Jest to nawet jej racja bytu. Eucharystia to najważniejszy znak królestwa Bożego, które urzeczywistnia się dziś w świecie: stanowi ona źródło i szczyt, czyli ukoronowanie życia chrześcijańskiego (Sobór Watykański II). Uczestnicząc w ofierze eucharystycznej, tym źródle i zarazem szczycie całego życia chrześcijańskiego, [wierni] składają Bogu boską Żertwę ofiarną, a wraz z nią samych siebie; w ten sposób zarówno przez składanie ofiary, jak i przez komunię świętą, wszyscy biorą właściwy sobie udział w czynności liturgicznej, niejednakowo, lecz jedni tak, drudzy inaczej. Posileni zaś w świętej komunii Ciałem Chrystusowym, w konkretny sposób przedstawiają jedność Ludu Bożego, której stosownym znakiem i cudowną przyczyną jest ten Najświętszy Sakrament (Lumen gentium 11)3. Zanim spróbujemy zrozumieć, w jakim sensie Eucharystia jest sakramentem królestwa, zobaczmy, co mówi Ewangelia o tych, którzy mają dostęp do tego królestwa. Wzmianki na ten temat są rozproszone w wielu wypowiedziach Jezusa. Jako dar Boży królestwo można otrzymać pod określonymi warunkami – zależnie od pewnych dyspozycji. Odziedziczą królestwo Boże: ubodzy w duchu (Mt 5,3), ci, którzy staną się jak dzieci (Mt 18,1–4), ci, którzy starają się o to królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość (Mt 6,33) i nie dają się zniewolić dobrom materialnym i troskom tego świata, to znaczy przez samych siebie i własne korzyści, ci, którzy są zatem gotowi poświęcić to, co posiadają (Mt 13,44–45), by stać się bardziej sprawiedliwymi niż faryzeusze (Mt 5,20), ci, którzy spełniają wolę Ojca (Mt 7,21), których pierwszym i ostatnim słowem jest braterska miłość (Mt 25,34–36). Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,34–36). To zasadnicza postawa, która pociąga za sobą pewien przewrót, wyjście poza siebie i rezygnację ze swojej samowystarczalności, jakby powtórne narodziny. W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego”. Nikodem powiedział do Niego: „Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?” Jezus odpowiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego” (J 3,3–5). Dostąpić głębokiego zrozumienia Eucharystii będzie można jedynie, przyjmując tę postawę w całym naszym życiu; duch ubóstwa i dziecięctwa, dar z siebie motywowany miłością – to właśnie daje przystęp do królestwa, w to właśnie chce nas wprowadzić Eucharystia. Będziemy musieli wejść krok po kroku w jej rytuały, by wypełnić nasze przeznaczenie i uczynić z naszego świata „świat nowy”. Bez tego na wieki pozostaniemy więźniami pozorów, obrządków i praw. Świat będzie dla nas jedynie przedmiotem, który trzeba objąć w posiadanie, podczas gdy jest on przejawem obecności. Tak długo, jak długo podchodzimy do świata jako przedmiotu, uniemożliwiamy odkrycie obecności i słowa, które on skrywa. Dotyczy to zarówno natury, jak i istot żywych i człowieka. Całe stworzenie, jak to dobrze przedstawia Biblia, zostało zrodzone ze skutecznego i płodnego słowa miłości. Jest ono całe przeniknięte przez to słowo, które podtrzymuje je w istnieniu: albo wejdziemy ze stworzeniem w dialog, albo je zniewolimy i wynaturzymy, niszcząc w ten sposób samych siebie, ponieważ my również jesteśmy związani z tym światem i z tym słowem Życia. Jeśli zamiast wejść w relację z tym światem (Jezus i poeci umieją to czynić bardzo dobrze) – przyjmując go i szanując, słuchając i dialogując z nim (a wówczas świat potrafi do nas przemawiać i jego słowo jest twórcze) – traktujemy go jak przedmiot, który trzeba wziąć w posiadanie, by potwierdzić naszą władzę – świat umiera i my umieramy wraz z nim, ponieważ przecinamy tętnicę Życia. Spójrzcie, jak podchodzimy do innych, i zastanówcie się nad wnioskami, które można z tego wyciągnąć. Albo ich zniewalamy, żeby bardziej umacniać siebie, albo ich przyjmujemy i wchodzimy z nimi w dialog. A jest tysiąc sposobów zniewalania – odsuwania, nieprzyjmowania – a więc izolowania się w bezpłodnym sam na sam z sobą. Odsunięcie innego albo umniejszenie go przez wzięcie go w posiadanie prowadzi do samotności i śmierci (czyż w Biblii śmierć, nim stanie się kresem cielesnej egzystencji, nie jest zerwaniem Przymierza?). Spójrzcie, jak traktujemy środowisko naturalne: zamiast przemawiać do nas, jak wciąż jeszcze mówi do poetów i dzieci, udzielając w ten sposób swej siły i swej hojnej płodności, ukazuje nam smutny i szpetny obraz naszych konstrukcji z betonu i stali. I człowiek umiera, dusząc się zanieczyszczeniami, które sam wytworzył. Nasłuchując przerażającej burzy, która wstrząsa w tej chwili całym moim domem, nie mogę przestać myśleć o tym wersecie Apokalipsy: Stoję u drzwi i kołaczę4. O jakie drzwi chodzi, jeśli nie o te zapomniane drzwi w głębi naszej duszy, o te drzwi naznaczone krwią Baranka, o tę tajemniczą wschodnią bramę, o której mówi prorok Ezechiel5, przez którą przejść może jedynie Zbawiciel ludzi. Jakże smutne i niesprawiedliwe jest, że te drzwi są zamknięte! Jesteśmy jak zły lokator przez miłosierdzie trzymany w domu, który do niego nie należy, którego nie zbudował ani za który nie zapłacił, barykadujący się i nawet na chwilę niechcący przyjąć prawowitego właściciela. Słowem, jesteśmy sami podczas nocnej burzy w wyludnionym i opustoszałym domu i nagle ktoś kołacze! To nie są zwykłe drzwi, to te stare drzwi, o których myśleliśmy, że są na zawsze zabite, lecz nie ma mowy o pomyłce: ktoś puka! ktoś uderzył w drzwi! Ktoś w nas zakołatał i to sprawiło nam ból jak pierwsze poruszenie dziecka w łonie matki. Kto zapukał? Nie można się pomylić: ten, kto przybywa jak złodziej pośród nocy, ten, o którym napisano: Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie, wyjdźcie mu na spotkanie!6. A my, drżący, słuchamy. Być może będzie pukał do drzwi całą noc, jak niekiedy aż do rana słyszymy tę irytującą okiennicę, która nie przestaje uderzać. Lecz tak trudno wstać i otworzyć te stare drzwi! Są umocowane na dwóch zawiasach, łączących część ruchomą i nieruchomą: jeden nazywa się złe przyzwyczajenie, a drugi zła wola. Jeśli chodzi o zamek, to nasz osobisty sekret. Klucz został zgubiony. Trzeba oliwy, by mechanizm wprawić w ruch. A poza tym, co by się stało, gdybyśmy otwarli drzwi? Noc, wielki pierwotny wiatr, który wieje nad wodami, ktoś, kogo nie widać, lecz kto nie pozwoliłby nam dłużej być wygodnie u siebie. Duchu Boży, nie wchodź, boję się przeciągów! Jednakże ktoś zapukał. W jaki sposób ktoś w nas zapukał? W nasze uczucia, nasz los, nasze ciało. Bóg nie tylko puka, On popycha: niekiedy jest to gwałtowne pchnięcie, doświadczenie do granic naszej wytrzymałości, czasami nieustająca presja, uciążliwa, ustawiczna. Nie tylko popycha, uraża jak miejsce stłuczenia. Dotyka jednym z tych nagłych dotknięć, które zatrzymują serce. Albo po prostu włącza się w każde uderzenie tego serca, które stworzył i którego nie przestaje stwarzać, to kowadło w nas nieustannie wykuwające uczucia i myśli. On nie przestaje nas osłuchiwać. I zawsze, wszędzie napotyka tylko tę ścianę twardą i nieruchomą. Ach, Panie, postaramy się Tobie otworzyć, wiemy, że Cię boli, gdy w nas uderzasz. Paul Claudel7 Podchodzić do świata i podchodzić do drugiego człowieka w postawie ubóstwa: oczekiwania pełnego szacunku, bezinteresownego słuchania, to nauczyć się pod pozorami dostrzegać obecność brata i w końcu nawiązać z nim dialog. Właśnie w ten sposób nadchodzi królestwo, ten nowy świat komunikacji, komunii i życia. Lecz po to, byśmy zrezygnowali z podbijania, dominacji i zniewalania, żeby przejść do wielkoduszności i bezinteresownego oczekiwania, musimy wyrwać się żądzy posiadania – owego diabolos (dosłownie: ten, kto oddziela, tnąc) i obudzić w sobie gotowość do dialogu (dosłownie: przenikanie przez słowo) za pośrednictwem znaku lub symbolu (dosłownie: symbolos – skupić, łącząc). To przejście jest właśnie Paschą, która prowadzi do królestwa Bożego, i Jezus go dokonał, przechodząc tym samym od śmierci – oddzielenia do życia – synowskiej komunii przez dar z siebie, z otwartymi rękoma, niczego nie zatrzymując, z miłości. Tu mają miejsce nowe narodziny, zanurzone w misterium Paschy – przejściu Jezusa zmarłego i zmartwychwstałego. By dostąpić sakramentu królestwa, należy usytuować całe swoje życie pod znakiem Paschy, umrzeć, aby żyć, umrzeć dla samowystarczalności, aby żyć w relacji, przez relację, relacją (jak Bóg w Trójcy: każda Osoba jest przez, dla, z, w…). To sens chrztu. Chrzest jest rzeczywiście sakramentem wiary i otwarciem dostępu do królestwa. Wejście na królewską drogę ubóstwa i zawierzenia ustawia nas na długości fali królestwa Bożego. Mamy wówczas pewną „wrażliwość duchową” zestrojoną ze znakami, dzięki którym daje się ono rozpoznać (wibrować muzyką błogosławieństw). Stajemy się zdolni przenicować zwodnicze pozory, nie dajemy się oślepić „chwale, która pochodzi od ludzi”, olśnić potędze lub zniechęcić słabości, złapać w pułapkę powierzchownego szczęścia i złamać cierpieniu, nie spieszymy się na złamanie karku w gorączkowych działaniach, które dają nam złudne poczucie, że żyjemy, i nie doprowadzają nas do rozpaczy cisza, wycofanie się i śmierć. Spojrzenie wiary umie odnaleźć w tym wszystkim ukrytą moc zmartwychwstania, moc miłości. Spojrzenie wiary, którym obdarza nas chrzest, pozwala nam zatem rozpoznać w skromnym i tragicznym losie Jezusa z Nazaretu ukryte oblicze mocy i chwały Boga miłości i życia. Jedynie dzięki temu przenikliwemu spojrzeniu możemy również dostrzec Jego obecność w chlebie i winie eucharystycznym lub w twarzy mężczyzny albo kobiety. Jednak żeby zaakceptować przejście i ufne ogołocenie (Garaudy), które jest zgodą na wyjście poza samego siebie („Należy zrobić tylko jeden krok, by spotkać Boga: krok poza siebie” – Rumi), trzeba doświadczyć bycia kochanym. Odkryć, czym jest miłość – to jest właśnie dobra nowina, która następnie pozwala narodzić się na nowo i wejść do królestwa. Odkryć ją na tyle, by uczynić ten pierwszy krok będący początkiem początków, które nigdy nie będą miały końca, według definicji wieczności sformułowanej przez Cyryla Aleksandryjskiego (i to jest właśnie miłość: niekończące się odradzanie, z-martwych-wstawanie). Podobnie jak Jezus doświadcza miłości Ojca obdarowującego Go zaufaniem (błogosławieni, w których uwierzono…) i opiera się na tym zaufaniu jak na skale (Amen), rozpoczynając swój długi marsz przeciw śmieci i jej mocy, my także jesteśmy wezwani, żeby dzielić to zaufanie i to doświadczenie. Jest to działanie w nas Ducha Świętego, który każe nam wzywać Boga: „Abba”, i który daje nam całkowitą pewność, ponieważ jest miłością. Z tego właśnie rodzi się Eucharystia, akt dziękczynienia, stanowiący odpowiedź na akt łaski. Eucharystia jest tym aktem dziękczynienia, objawiającym nowy świat pośród świata pełnego rozłamów, w którym strach, nieufność i samotność zawładnęły sercem człowieka (sens grzechu pierworodnego, grzechu-przyczyny lub grzechu-źródła). Wejść w świat sakramentalny to przyjmować wszystko, do czego przeżycia lub spotkania jesteśmy wezwani, jako dar Bożej miłości: wszystko jest łaską, czyli wszystko jest darem. Ten sposób przyjmowania, również przyjmowania siebie samego, jest źródłem najgłębszego nawrócenia. Nawrócenia, które sprawia, że przestajemy skupiać się na sobie i otwieramy ręce w postawie oranta, który przyjmuje i z kolei sam ofiarowuje, niczego nie zatrzymując. Dzięki objawieniu miłości w komunii zostaliśmy wyrwani spod panowania i władzy księcia rozłamu, diabła. Chrystus „oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci”8 (1 J 3,16). „Nowy człowiek” (Kol 3,10), nowy świat naznaczony przez synowskie relacje wobec Boga i braterskie wobec ludzi, jednym słowem nowa ludzkość – takie są oczekiwane owoce chleba życia, który Kościół łamie i dzieli w imię Chrystusa. (…) a przyoblekli nowego [człowieka], który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu [Boga], na obraz Tego, który go stworzył (Kol 3,10). Czy trzeba dodać, że najgłębszy poziom, na którym we wspólnotach urzeczywistnia się ten związek z ciałem Chrystusa, ta „osmoza” z boskim miłosierdziem, wymyka się ludzkim uczuciom i miarom? Należy do porządku łaski, tajemniczego uczestnictwa w wierze w życiu Chrystusa zmartwychwstałego według Ducha Świętości. „Ustanowiony według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych – Jezus Chrystus, Pan nasz” (zob. Rz 1,4). Oto tło, na którym zarysują się elementy mszy i na którym nabiorą pełnego znaczenia. Uczyńmy więc w sobie serce, które słucha, serce uważne i przyjmujące dar, który Bóg pragnie nam dziś ofiarować. Otwórzmy ręce na nasze dobra i nadajmy naszemu spojrzeniu jasność, która przenika pozory i pozwala rozpoznać wśród nas obecność Żyjącego. 1\tW. Giertych, Pierre Claverie, vescovo e martire domenicano (1938–1996), „Vita Consacrata” 2001, nr 6 (37), s. 644–654. 2\tJ.-J. Pérennès, Pierre Claverie, un Algérien par alliance, Éd. du Cerf, Paris, 2000. 3\tKonstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, w: Sobór Watykański II. Konstytucje, dekrety, deklaracje. Tekst polski, Pallottinum, Poznań, s. 115. 4\t8 Ap 3,20 – przyp. tłum. 5\tEz 44,1 i nast. – przyp. tłum. 6\tMt 25,6 – przyp. tłum. 7\tPorte fermée, fragment cytowany w Dossier 3 (Eucharystia), archiwum z Oranu. 8\tNota na marginesie przed tym cytatem: „Jan Paweł II” (tekst niezidentyfikowany).\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Oddac_zycie__Dominikanin__biskup_i_meczennik_o_darze_Eucharystii-ebookRO/p1068835i1198275" target="_blank" title="Oddać życie. Dominikanin, biskup i męczennik o darze Eucharystii [Pierre Claverie] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Oddać życie. Dominikanin, biskup i męczennik o darze Eucharystii [Pierre Claverie] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


IBM HeapAnalyzer pobierz - Informacje o oprogramowaniu IBM HeapAnalyzer - OTFE\nMożliwości aplikacji IBM HeapAnalyzer\nNa poniższej liście znajdziesz listę rozszerzeń plików, z którymi program IBM HeapAnalyzer może współpracować, zarówno pod względem edycji danych w plikach, jak i ich konwersji. Należy pamiętać, że nawet jeżeli dane rozszerzenie jest obsługiwane przez program IBM HeapAnalyzer, nie musi to oznaczać, że będziemy mogli w tym programie edytować dane. Często zdarza się sytuacja, że możemy jedynie wyeksportować dane w tym formacie z aplikacji IBM HeapAnalyzer, ale import danych nie jest już obsługiwany.\nWarto pamiętać, że aplikacja IBM HeapAnalyzer w swoich różnych wersjach (starszych lub nowszych) może obsługiwać różne rozszerzenia plików. Zazwyczaj im wersja programu jest wyższa, tym ilość rozszerzeń plików obsługiwanych przez aplikację jest większa, dlatego zadbaj o to, aby mieć akualną wersję programu IBM HeapAnalyzer. W tym celu najprościej odwiedzić stronę producenta, do której link znajdziesz w dalszej części strony.\nIBM HeapAnalyzer obsługuje pliki:\nProgram może znajdować się w bazie naszego serwisu z dwóch powodów - obsługuje pliki z konkretnymi rozszerzeniami lub pomaga w ich konwersji. Może również zdarzyć się sytuacja, że jeden program można wykorzystać do obsługi plików, jak również do ich konwersji - taki przypadek również został wzięty pod uwagę. Warto jednak pamiętać, że poniżej przedstawione informacje dotyczące programu IBM HeapAnalyzer, nie muszą być jedynymi w naszym serwisie. Mogła zaistnieć sytuacja, że użytkownik dodał nazwę programu w innej formie, np "Nazwa Producenta IBM HeapAnalyzer" a wtedy na poniższej liście nie znajdziesz wszystkich powiązanych informacji. Warto wtedy dokładniej przeszukać nasz serwis. Poniżej wykaz powiązań programu IBM HeapAnalyzer z rozszerzeniami plików w naszej bazie.\nIBM HeapAnalyzer pobierz\nW naszym serwisie nie oferujemy linków do bezpośredniego pobierania programów, a jedynie infrmacje dotyczące powiązań z konkretnymi rozszerzeniami plików. Przy pomocy tego linku możesz jednak znaleźć stronę producenta programu IBM HeapAnalyzer i tam spróbować pobrać aplikację.\nStrona producenta programu IBM HeapAnalyzer


Zalety sufitu napinanego - ApartmentsInCracow.com.pl\n20 czerwca, 2019 28 maja, 2019 Mirosław\nWiele osób słyszało o tym, że dzisiaj, jeśli chcemy być modni to montujemy sufit napinany? To rozwiązanie jest polecane każdemu, kto chciałby mieć oryginalne wnętrze. Tym bardziej, że jeśli chodzi o wzór folii, jaka jest montowana na suficie to można tutaj wybrać dokładnie to, co jest nam potrzebne do naszego wnętrza.\nIm bardziej się postaramy z wyborem wzoru i koloru tym lepiej dla efektu końcowego, dlatego nie pozostaje nam nic innego jak się tym tematem zainteresować. Chcemy przecież mieć sufit napinany wykonany najlepiej jak to tylko jest możliwe.\nFirma, która się tym zajmuje powinna mieć duże doświadczenie w takiej pracy. Jeśli chodzi o czas wykonania sufitu w pomieszczeniu to nie zajmuje to kilka dni tylko kilka godzin. Właśnie to wyróżnia ten rodzaj sufitu od innych, że jest trwałe i można to w krótkim czasie zamontować. Jeśli dzisiaj zlecimy firmie wykonanie zadania to po powrocie z pracy wszystko będzie gotowe, a my będziemy z tego powodu bardzo zadowoleni.\nInne zalety sufitu napinanego\nTrwałość takiego sufitu jest bardzo duża. Nie trzeba martwić się jego czyszczeniem, bo robimy to raz na pięć lat. Można to zrobić myjką parową albo zwykłymi środkami chemicznymi, które mamy w domu. Odporność na wilgoć jest tutaj bardzo duże, dlatego taki sufit napinany powinien u nas się znaleźć. Sufit wykonują specjaliści, dlatego my nie musimy tego robić sami. Wykorzystuje się to tego najlepszego rodzaju folii i aluminiowego stelaża.\nTo, dlatego efekt końcowy jest taki niesamowity i wiele osób już dzisiaj decyduje się na taki sufit w domu. Jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się więcej o zaletach, jakie ma sufit napinany to wystarczy wejść na sufit napinany i poczytać. Jest to firma, która może w każdej chwili wysłać pracownika, który będzie w stanie zebrać wymiary i określić się ile ma nas kosztować sufit napinany w dowolnym pomieszczeniu. Oni działają bardzo profesjonalnie, dlatego dopasowują się z ofertą do każdego zainteresowanego nią klienta. My również z tej oferty będziemy zadowoleni.\nJak wyszukać nieruchomości spełniające oczekiwania?


Angioscanning: duplex, badanie ultrasonograficzne żył kończyn dolnych | Leczenie żylaków i naczyń\nUltradźwiękowe angioskanowanie naczyń kończyn dolnych\nAby określić stadium rozwoju i nasilenie przebiegu chorób głębokich lub powierzchownych żył kończyn dolnych, stosuje się nowoczesne metody diagnostyczne. Aby ustalić dokładną diagnozę, lekarze zalecają ultrasonograficzne angioskanowanie żył kończyn dolnych.\nTa metoda badania jest najdokładniejszym sposobem identyfikacji stanu głębokich naczyń. Jest całkowicie bezpieczny dla ludzi. Ale przed wykonaniem wskazane jest zapoznanie się z tą procedurą.\n1 Czym jest angioscanning\n2 W jaki sposób wykonuje się skanowanie ultradźwiękowe?\n3 W jaki sposób wykonuje się dupleksowanie anonimowe?\n4 Podstawy i parametry metody\nCzym jest angioscanning\nUltradźwiękowe angioskanowanie – co to jest? Ta metoda badania polega na penetracji ultradźwięków głęboko w ciało, bez uszkadzania górnych warstw naskórka.\nUltradźwięki kończyn dolnych pozwala wykrywać choroby żył w początkowych stadiach rozwoju. Na podstawie tych danych wyznacza się skuteczne leczenie, które pozwala wyeliminować chorobę lub zatrzymać proces powstawania zakrzepu, niszcząc jego strukturę.\nUltradźwiękowe angioskanowanie ma możliwość sprawdzenia:\nstan naczyń włosowatych, zarówno na powierzchni nóg, jak i na żyłach wewnętrznych;\nWykryj usterki we wnęce ścian naczyń krwionośnych, które prowadzą do powstania skrzepliny;\nw celu określenia nieprawidłowego działania zaworów;\nrozpoznawać zakrzep tworzący się lub zakłócający przepływ krwi;\nwyznaczyć obszar wyczerpania lub uszkodzenia mechaniczne ścianek naczyniowych naczyń włosowatych;\nWażnym czynnikiem jest diagnoza struktury żył. Za pomocą ultradźwięków, prawidłowy i nieprawidłowy układ naczyń włosowatych. Możliwe jest również dokładne wskazanie, gdzie wystąpiło zagięcie naczynia, jego zaciskanie, zagęszczanie lub, przeciwnie, rozszerzanie.\nLekarz może zalecić, aby przejść tę metodę diagnozowania, czy zidentyfikowane poważne problemy ze zdrowiem pacjenta lub w uczuciach chorobowych i widoczny obrzęk jednej lub obu nóg.\nDowiedz się o możliwych przyczynach zgrubienia krwi.\nPrzeczytaj w tym artykule o objawach i leczeniu zastoju żylnego w nogach.\nW jaki sposób wykonuje się skanowanie ultradźwiękowe?\nAby przeprowadzić angioskanizację naczyń kończyn dolnych, nie wystarczy specjalistę od diagnostyki ultrasonograficznej. W tym czasie podczas analizy musi być obecny flebolog.\nPrzed zabiegiem nie ma potrzeby stosowania dodatkowej diety lub wstępnego leczenia. Jedyną rzeczą jest to, że jeśli nosisz kompresującą bieliznę lub rajstopy na stopach, musisz je usunąć na czas konsultacji.\nTechnika ultradźwięków naczyń i żył wykonywana etapami:\nZewnętrzne badanie stanu nóg i powierzchownych naczyń włosowatych – wykonywane w pozycji leżącej na plecach, nogi ugięte w kolanach.\nKontrola żył, stojąca (pionowo) – pacjent jest proszony o wstanie, kładąc nogę do przodu.\nPrzygotowanie do nauki z instrumentem – Specjalny żel jest nakładany na diagnozowaną stronę. Służy jako bariera dla powietrza, która może dostać się pod urządzenie i doprowadzić do mechanicznych zakłóceń, aw rezultacie do nieprawidłowej diagnozy.\nWażne! Podczas badania lekarz sam wybiera poziom ultradźwięków, częstotliwość jego promieniowania. Regulacja przepływu ultradźwiękowego jest konieczna, aby dokładnie wyszczególnić stan naczyń i zależy od głębokości naczyń włosowatych.\nNajczęściej stosowaną częstotliwością diagnozy jest 6-12 megaherców. Naczynia leżące głęboko w kończynach dolnych są zwykle badane przy niskich częstotliwościach.\nW jaki sposób wykonuje się dupleksowanie anonimowe?\nAngioscanning jest rodzajem dopplerografii. Drugą ważną metodą badań jest dwustronne angioskanowanie.\nTa metoda diagnostyki jest bardziej przejrzysta, w odcieniach kolorów i zapewnia pełną informację o stanie naczyń.\nW wyniku ankiety obraz kolorowy jest przesyłany na ekran monitora.\nNa zdjęciu gama barw określa kierunek i prędkość przepływu krwi w kapilarze.\nPoprzez dwustronne angioskanowanie żył kończyn dolnych wykonuje się następujące czynności:\nOcena zdolności funkcjonalnej ruchu limfy wzdłuż naczyń;\nistnieje wykrycie obszaru, na którym utworzy się przeszkoda na drodze przepływu krwi;\nujawnia się charakter pogorszenia zaworów naczyń, nasilenie ich niewydolności w różnych miejscach położenia żył;\nmożna zidentyfikować czynnik rozwoju nawrotu żylaków po skleroterapii lub zabiegu chirurgicznym;\nistnieje możliwość ujawnienia wstępnego czynnika zagęszczania światła żyły. Wykrywane skrzeplinę, skurcz, zator (utworzonego skrzepu w tętnicy płucnej i migracji w kończynie), kaszaka, ściskając zewnątrz nowotworu.\nWażne! Procedura przeprowadzania badania dupleksowego jest całkowicie identyczna z procesem angioscanning. Czas trwania tego rodzaju diagnozy wynosi nie więcej niż 40-45 minut. Wyniki ankiety są wydawane natychmiast po przeprowadzeniu. Od tego, jak wykwalifikowany będzie ekspert, uzyskane wyniki będą dokładne.\nPodstawy i parametry metody\nOpracowane metody angioskanizacji żył kończyn dolnych opierają się na monitorowaniu i monitorowaniu stanu ścian tętnicy, jej sztywności i dysfunkcji śródbłonka.\nAngioscanning duplex odbywa się za pomocą czujnika optycznego.\nKieruje ultradźwięki do najbliższego regionu, umożliwiając naprawę i okresowe monitorowanie pulsowej fali objętości krwi.\nUltradźwięki, w przeciwieństwie do innych metod diagnostycznych, które są absorbowane przez narządy wewnętrzne, co ma negatywny wpływ na ich stan wnikania do organizmu, odbija się od wewnętrznej warstwy nabłonka. Na podstawie tych fizycznych właściwości impulsu ultradźwiękowego na monitorze wyświetlany jest obraz.\nUwaga, proszę! Podczas badania USG naczyń włosowatych ma możliwość zmiany parametrów częstotliwości w zwiększając lub zmniejszając prędkość przepływu krwi w trybie testowym, kapilary.Wszelkie wahania lub zmiany są rejestrowane na ekranie komputera. Na podstawie przeprowadzonych badań lekarz formuje wyniki stanu żył i szybkość przepływu w ich probówkach plazmowych.\nPodczas badania wyróżnia się następujące normy grubości tętnic:\nsenny generał – od 4,2 do 6,9 mm;\nsenność zewnętrzna – w zakresie 3-6,0 mm;\nśpiący wewnętrzny – zmienia się w zakresie parametrów od 3,0 do 6,3 mm;\nkręgosłup – 2-4 mm.\nNa ekranie monitora wszystkie wyświetlone kapilary są malowane w określonym odcieniu.\nZdrowe naczynia krwionośne przyjmują doskonały kolor spośród wszystkich innych. Nie powinny mieć żadnych szarych inkluzji.\nKażde odchylenie od wyprowadzonej wartości normalnej uważa się za zaburzenie patologiczne w budowie naczyń włosowatych układu krwionośnego.\nTak więc, prowadzenie angioskanningu jest ważną miarą dla wykrywania patologii w głębokich lub powierzchownych żyłach kończyn dolnych.\nNa podstawie przeprowadzonych badań lekarz zalecił leczenie mające na celu wyeliminowanie przyczyn choroby.


Bezprzewodowy odkurzacz Xiaomi Mijia K10 ciągnie 2 tony Tesli! | Wideo - GizChina.it\nNowy odkurzacz Xiaomi… przeciwko 2-tonowej Tesli! | Wideo\nW zeszłym tygodniu Xiaomi uruchomiony na YouPin nowy odkurzacz cyklonowy Bezprzewodowy odkurzacz Mijia K10najbardziej zaawansowane rozwiązanie modelu 1Cwyposażony w moc ssania do 150 AW. Krótko mówiąc, jest to dość mocne urządzenie, które ma zapewniać przyzwoitą wydajność, a także integruje funkcję czyszczenia podłogi. Jeśli nadal masz wątpliwości, spójrz na to wideo którego nowy odkurzacz Xiaomi rzuca wyzwanie nikomu innemu dwie tony Tesli!\nBezprzewodowy odkurzacz Xiaomi Mijia K10 vs Tesla: niski koszt Dyson ciągnie 2-tonową maszynę!\nW omawianym filmie widzimy nowy Bezprzewodowy odkurzacz Xiaomi Mijia K10 przeciągnij jeden Tesla Model S ważący ponad dwie tony. Jego siła aspiracji jest taka, że udaje mu się to przedsięwzięcie nie tylko zdobyte przez aspirację dwie drewniane deski z kolei podpinany do auta. Oczywiście wszystko zostało zrobione z ogromną delikatnością i odrobiną ludzkiego dotyku (nie daj Boże).\nJest to jednak firma nietypowa i chińscy użytkownicy dużo mówią. Krótko mówiąc, z pewnością jest to dobra reklama odkurzacza Bezprzewodowy odkurzacz Xiaomi Mijia K10. Jeśli chodzi o nas, ludzi Zachodu, znów będziemy musieli uzbroić się w cierpliwość: w tej chwili urządzenie jest w sprzedaży na YouPin i okaże się, kiedy pojawi się w głównych sklepach, do których jesteśmy przyzwyczajeni.\nPoprzedni artykułTeardown for OnePlus 8T: ile baterii jest pod maską?\nNastępny artykułNut Pro to nie jedyny produkt, który trafia na Smartisan: certyfikowany przenośny wyświetlacz\nAktualizacje Redmi Note 8T do MIUI 12 Global Stable | ...\nHuawei Mate 40 RS Porsche Design: topowy sprzęt, zaporowa cena


SKIEREK, młody, Nieśmiały piesek w typie teriera do adopcji Kraków\nSKIEREK, młody, Nieśmiały piesek w typie teriera do adopcji\nNieśmiały piesek w typie teriera do adopcji\nPrzedstawiamy Skierka - niewielkiego, spokojnego pieska, który od miesiąca przebywa w naszym schronisku.\nSkierek to psiak wrażliwy, delikatny, bardzo nieśmiały. Na razie jego socjalizacja jest bardzo powolna, psiak boi się schroniska, nowo-poznanych ludzi, jest nieufny i szybko się wycofuje. Na razie na tyle zaufał, że w panice nie chowa się w budzie lub za nią, ale dużo czasu upłynie zanim, w warunkach schroniskowych, będzie można wyjść z nim na spacer.\nSkierek jest pieskiem młodziutkim; obecnie ma około 1 roku, waży około 10-11 kg. Mamy nadzieję, że młody wiek pomoże mu przełamać się do ludzi i otworzyć na opiekunów. Skierek jest pieskiem łagodnym. Nikogo nie skrzywdzi, sam na pewno nie ugryzie. Skierek dogaduje się z innymi psami. Potrzebuje czasu na adaptację, ale wierzymy, że będzie wspaniałym psem i będzie jeszcze wesoło i radośnie podbiegać do opiekunów prosząc o głaskanie.\nProsimy o szansę i dobry, doświadczony dom dla tego pięknego pieska.