Opowieść helleńska: Tais VIII (Megas Alexandros) — Najlepsza Erotyka\nOpowieść helleńska: Tais VIII (Megas Alexandros)\t4.43/5\t(78)\nJean-Leon Gerome, „Pygmalion i Galatea”\nMijały kolejne dni. Bryły marmuru, obłupywane ze wszystkiego, co zbędne, coraz bardziej upodabniały się do modeli Bryaksisa. Tais odkryła, że każdego ranka z większą łatwością obnaża się przed mężczyznami. Nie zasłaniała swoich wdzięków nawet wtedy, gdy do pracowni wchodzili akolici, niosący tace z jadłem oraz dzbany z winem i wodą. Beotkę bawiło wyraźne zakłopotanie młodzieńców oraz to, co starali się robić z oczyma, by nie dać się złapać na podglądaniu, a jednocześnie ujrzeć jak najwięcej. Rzeźbiarz i jego modele spożywali posiłki, nie opuszczając nawet pomieszczenia, po czym wracali pospiesznie do pracy. Cała trójka pragnęła ujrzeć ukończone dzieło. Bryaksis twierdził, że przyćmi ono wszystkie jego poprzednie osiągnięcia. Beotce, która odwiedziła jego warsztat i widziała wystawione tam prace, trudno było w to uwierzyć. Kiedy jednak przestał obłupywać marmur topornym dłutem i wziął do ręki mniejsze, bardziej subtelne narzędzia, ujrzała całą jego maestrię oraz twórczą moc.\nZaczęła wówczas podejrzewać, że słowa artysty nie są tylko czczymi przechwałkami. Naprawdę wspinał się na wyżyny swojej sztuki, zaś kształty, które wydobywał z kamienia, fascynowały proporcją, miękkością linii, tym, że zdawały się tak bardzo żywe.\nTais ujrzała własną twarz wyłaniającą się z bezkształtnej początkowo bryły. Krzywiznę ramienia, którym miała obejmować udo Kritiasa (przedramię wykute zostało w oddzielnym kawałku marmuru i miało zostać połączone z resztą posągu żelaznym rdzeniem).\nZ czasem poniżej smukłej szyi pokazały się również piersi, duże i ciężkie, idealnie krągłe – dokładna kopia jej własnych. Im Bryaksis poświęcił szczególnie wiele uwagi. Nieraz w trakcie pracy podchodził do klęczącej u stóp kapłana Beotki, pochylał się nad nią i brał jej biust w ręce. Ważył go w dłoniach, przesuwał po nim palcami, jakby pragnąc, by jego ciało zapamiętało ich kształt i później było w stanie wiernie go odwzorować. Przymykała wówczas oczy, czując, jak przechodzi ją rozkoszny dreszcz. Była ciekawa, czy artysta okaże się równie pieczołowity, gdy będzie wykuwał jej łono. Kritias przyglądał się temu z uwagą i pożądaniem, posłuszny jednak woli artysty, który kazał mu pozostać w bezruchu.\nOn zresztą nie musiał jej uwodzić dotykiem ani rzeźbiarskim kunsztem. Jego nieprawdopodobne piękno w pełni wystarczało, by Tais zwilgotniała już po kilku przelotnych spojrzeniach. Jeśli bogowie olimpijscy naprawdę zsyłali śmiertelnikom dary, dla Kritiasa okazali się szczególnie łaskawi. Urodą dorównywał Apollinowi, poruszał się wdzięcznie niczym młody Hermes, w jego spojrzeniu była stanowczość Zeusa oraz żądza Aresa. W pełni świadom swych atutów, pozwalał, by oddziaływały one na Beotkę, odbierały jej chęć oporu, kruszyły mury obojętności, za którymi próbowała się schronić. Kapłan nie miał zamiaru zniżać się do zalotów ani silić na poetyckie komplementy. Nie pragnął wcale, by Tais po prostu mu się oddała – ona powinna wpierw błagać go o to, by łaskawie raczył z niej skorzystać. Musiała odrzucić całą swoją dumę, upokorzyć się przed nim, a potem cierpliwie wyglądać jego decyzji.\nKritias oczekiwał od niej tylko jednego: pełnej i bezwarunkowej kapitulacji. Beotka zaś z każdym dniem odczuwała coraz mniejszą pewność, że kapłan będzie musiał obejść się ze smakiem.\nPragnąc dochować wierności Chloe, wciąż jednak żadnemu z nich nie uległa. Choć śniła o szerokich ramionach Kritiasa, choć fantazjowała na temat romansu z Bryaksisem, który dopełniłby ich relacji artysty i jego muzy, na zewnątrz pozostawała chłodna, zdystansowana i niedostępna. A przynajmniej chciała za taką uchodzić. Nocą zaś czekała, aż jej niewolnica zaśnie i dopiero wtedy sięgała po sztuczny fallus. Wyobrażała sobie, że pokaźny członek należy do któregoś z nich. Jeśli do rzeźbiarza – poruszała jego rękojeścią powoli, dokładnie smakując każde pchnięcie. Gdy do kapłana – wbijała zabawkę mocniej, niekiedy boleśnie się ocierając.\nZadawała sobie czasem pytanie, jak długo jeszcze uda jej się bronić. Życie nauczyło ją, że jeśli mężczyzna czegoś bardzo pragnie, zazwyczaj w końcu to otrzyma. Nie ma więc sensu pozostawiać go zbyt długo w oczekiwaniu, bo cierpiąc katusze niespełnienia, staje się zgorzkniały i brutalny. Należy albo zdecydowanie odmówić i ponieść tego konsekwencje, albo też ulec – i również zapłacić cenę.\nOstatecznie na jej decyzji zaważyły dwa impulsy. Obydwa miały związek z Chloe. Pierwszy odczuła boleśnie którejś nocy, gdy już obie leżały w łóżku, lecz żadna jeszcze nie spała. Czując narastające podniecenie Tais zdecydowała się nie rozładowywać go tak jak poprzednio – przy użyciu zabawki oraz własnych palców. Zamiast tego przylgnęła do swej niewolnicy i objęła ją ramionami. Ich nagie piersi wtuliły się w siebie, a udo Beotki wsunęło się między nogi dziewczyny. Pocałunek – pierwszy od bardzo dawna – był słodki i czuły, choć języczek Chloe tym razem nie wyszedł jej na spotkanie. Tais bawiła się przez długie chwile włosami młódki, muskała palcami jej warkocz, dotykała wrażliwych miejsc tuż za uszami. Kiedy jednak jej dłoń zsunęła się niżej, by wniknąć między uda kochanki, ta wyraźnie zesztywniała. Jej twarz stężała na ułamek sekundy, zaś nieostrożne spojrzenie zdradziło niechęć.\nBeotka była wstrząśnięta. I chociaż Chloe nie zrobiła nic więcej, by ją powstrzymać, Tais straciła wszelką ochotę na miłosne igraszki. Machinalnie pocałowała dziewczynę w czoło, życzyła dobrego snu i odwróciła się do niej plecami. Młódka nie próbowała podtrzymać raptownie urwanego kontaktu. Prędko zasnęła, zaś jej pani długo jeszcze leżała z otwartymi oczyma, nie mogąc zrozumieć, co się stało i jak mogła przeoczyć zmianę w zachowaniu swej kochanki.\nPrzynajmniej część odpowiedzi poznała dwa dni później. Był to drugi impuls, który popchnął ją do brzemiennego w skutki czynu.\nGranicę Beocji i Fokidy przekroczyli w dziesięć koni.\nAlkajos jechał na swym wielkim, tesalijskim gniadoszu. Wiatr z zachodu uderzał mu w twarz, rozwiewając włosy i wydymając ciężką, wełnianą chlamidę. U jego boku, na białej klaczy jechała Chryseis. Głowę miała pochyloną. Choć mogła swobodnie kierować koniem, to jednak musiała trzymać się blisko swego pana. To on trzymał bowiem w garści sznur, którego drugi koniec zawiązał jej na szyi. Wystarczyło jedno mocne szarpnięcie, by pętla zacisnęła się, dławiąc i dusząc dziewczynę. Ta robiła więc wszystko, by jej klacz nie odstąpiła na więcej niż kilka kroków od jego ogiera. Macedończyka bawiły jej desperackie wysiłki. Gdyby miała dość odwagi, spróbowałaby chociaż odebrać sobie życie. Była jednak na to zbyt tchórzliwa. Kolejna przewina, za którą mógł ją karać.\nDziś o poranku znów ją posiadł. Gospoda, w której się zatrzymali, była jeszcze gorsza od tej w Platejach. Siennik okazał się twardy, koc zatęchły, smród z okolicznej stajni trudny do zniesienia. Wszystko to jednak poszło w zapomnienie, gdy wdarł się brutalnie w ciasną szparkę Chryseis. Dziewczyna trzęsła się z bólu i wstrętu, lecz nie odważyła się prosić go o litość. Wiedziała, że nic to nie da. Gdy już wytrysnął na jej piersi i twarz, a mokrą męskość wytarł w złote włosy, jego humor wyraźnie się poprawił. Od Delf dzieliły go niespełna dwa dni drogi. Z Teb i Platejów zebrał swych najlepszych ludzi, zostawiając Krytobulosowi pośledniejszy sort. Ci, których wziął ze sobą, to niezrównane psy wojny, ludzie, którzy od zawsze żyli z zabijania.\nJego zastępca, Tesal Pelops, niski i czarniawy od słońca, zgładził pierwszego człowieka, nim jeszcze skończył trzynaście lat. Od tego czasu mordował często i regularnie – zarówno wrogów na polu bitwy, jak i niewiasty, którym nie udało się go zaspokoić w łożu. A że był bardzo wybredny, niejedna dziwka skończyła żywot z jego dłońmi zaciśniętymi na swej szczupłej szyi. Ogromny Macedończyk Ajaks – musiał mieć w sobie domieszkę trackiej krwi, bo przecież górował nad rosłym Alkajosem o dobry łokieć – rozbijał głowy swoich nieprzyjaciół na miazgę ogromną maczugą nabijaną żelaznymi kolcami. Smukły efeb z Farsalos, którego z uwagi na urodę (choć nigdy prosto w oczy) nazywano Ganimedem, pozbawiał życia dwoma długimi nożami.\nNie wszystkich jego ludzi można było zresztą nazwać Hellenami. Na wojnę ze Spartą ściągnęły hordy awanturników z całego świata – zaś Alkajos wybrał spośród nich najbardziej krwiożerczych i nieznających litości. Włócznik Rezus pochodził z trackiego plemienia Agrian, zbrojny w straszliwą rhompaję Draks był Odrysem. Pullo przyszedł na świat w odległej Italii, w bitnym plemieniu Brucjów. Na jego plecach kołysał się dwuręczny, galijski miecz. Ostatni z jeźdźców, trzymający się w siodle, jakby się w nim zrodził, nosił imię Barzanes. Był Persem z Suzjany, krainy położonej w samym centrum Imperium Achemenidów, w której żar lał się z nieba na umęczoną ziemię. Zdezerterował z armii Wielkiego Króla po bitwie pod Granikiem i przyłączył się do zwycięzców i nowych panów świata, Macedończyków.\nJechał też z nimi Hieron z Elatei – ten, który wydał im Gylipposa.\nSiedmiu krwawych, biegłych zabójców przeciwko Spartiacie. Powinno wystarczyć, nawet jeśli donosiciel nie włączy się do walki. Jeśli chodzi o Alkajosa, postanowił w czasie potyczki trzymać się za plecami innych. Znał morderczy kunszt Gylipposa. Musiał sam przed sobą przyznać, że nie ma wielkich szans dorównać mu w walce. Zwłaszcza po tym, jak stracił oko. Wprawdzie drugie dobrze mu służyło, ale i tak doświadczał wielu trudności – miał węższy obszar widzenia, nie potrafił tak dobrze jak kiedyś ocenić odległości. Doprawdy, lepiej, by Spartiatą zajęli się jego ludzie. A jeśli Hieron się myli i z Gylipposem jest ta beocka suka, Tais, to on, Alkajos, chętnie skupi się na niej.\nNadciągał wieczór. Słońce przebyło już większą część swej trasy od wschodniego do zachodniego horyzontu. Za godzinę lub dwie rozbiją obóz, posilą się, odpoczną. Wszyscy z wyjątkiem Chryseis, która będzie musiała wpierw zasłużyć na strawę i sen. Alkajos uśmiechnął się do siebie, czując, jak pod tuniką jego członek napręża się i sztywnieje. Tak, zabawi się z nią tej nocy, zabawi się długo i brutalnie. Sprawi, że dziewczyna pożałuje dnia, w którym przyszła na świat. Że będzie czołgać się u jego stóp, błagając go o litość.\nTylko traktując swoją brankę w ten sposób, był jeszcze w stanie ją rżnąć. Ze smutkiem zauważył, że w ciągu ostatnich tygodni blondwłosa piękność podniecała go w coraz mniejszym stopniu. Już wkrótce będzie musiał znaleźć jej następczynię. Być może owa Tais nada się do tego celu. Była wszak kochanką jego dawnego druha, Kassandra. A przecież zawsze lubili podobne kobiety.\nPostanowił, że jeśli Tais przypadnie mu do gustu, odda Chryseis swoim ludziom. Przynajmniej tym, którzy przeżyją starcie z Gylipposem. Będą mogli się z nią zabawić do woli, a potem poderżnąć gardło – niewiele go to już obejdzie. Miał świadomość, że każdy z nich o tym marzył. Pożerali dziewczynę łapczywymi spojrzeniami, gdy gwałcił ją w ich obecności. Teraz sami będą mogli poużywać. Potraktuje to jako premię za dobrze wykonaną pracę.\nOn zaś będzie miał już wtedy nową zabawkę. A Tais zapłaci mu za wszystkie upokorzenia, których doznał od Kassandra.\nDziesiątego dnia skończyli pracę wcześniej niż zwykle. Słońce pokonało dopiero dwie trzecie drogi przez sklepienie niebieskie. Kritias musiał jednak tego wieczora złożyć specjalne ofiary, które zgodnie z obyczajem poprzedzały długotrwałe, rytualne ablucje. Pożegnał więc Bryaksisa i Tais, po czym zostawił ich samych.\nBeotka sięgnęła po swą suknię. Nim jednak zdążyła udać się w ustronne miejsce, zbliżył się do niej rzeźbiarz.\n– Podziwiam cię, Tais – oznajmił z tajemniczym błyskiem w oku. – Doprawdy, podziwiam.\nPrzez sekundę przyglądała mu się uważnie, jakby podejrzewała, że drwi sobie z niej. W końcu spytała ostrożnie:\n– Czemuż to, Bryaksisie? To ja jestem ci winna podziw za sztukę, którą tak biegle władasz.\n– Chodzi mi o Kritiasa. Nie znałem dotąd niewiasty, która tak długo mu się opierała. Większość zadurza się w nim od pierwszego wejrzenia. Wręcz pchają się do jego łoża, gotowe się przed nim upokarzać, płaszczyć…\n– To mężczyzna wielkiej urody – przyznała, – lecz zdaje mi się również pełen pychy, arogancji oraz wyniosłości. Gdybym pozwoliła mu się poniżyć, nabrałabym do siebie obrzydzenia.\n– Twe słowa świadczą o mądrości, Tais – pochwalił ją artysta. – Być może ostrzeżenie, które dla ciebie miałem, okaże się jednak zbędne…\n– Tym niemniej chętnie je usłyszę.\nTwarz rzeźbiarza zmieniła się wyraźnie. Jego rysy wyostrzyły się, a oczy posmutniały.\n– Wystrzegaj się Kritiasa, pani – rzekł przysuwając się do niej. Dłonią objął jej ramię, zacisnął na nim palce. Tais zapomniała na chwilę, że stoi przed mężczyzną naga. Wpatrywała się w niego zdumiona. On zaś mówił dalej: – Każda kobieta, która poszła z nim do łoża, prędko pożałowała swej decyzji. Nie jedną zaś doprowadził do zguby…\nW tym miejscu jego głos załamał się. Beotka uniosła rękę i dotknęła palcami jego skroni.\n– Czy skrzywdził kogoś bliskiego tobie? – spytała, przeczuwając już, co usłyszy.\n– Jokasta była moją kobietą… i najwspanialszą modelką aż do chwili, gdy pojawiłaś się ty.\n– Afrodyta wychodząca z kąpieli – domyśliła się Tais. Przypomniała sobie najpiękniejszy posąg, który stał przed warsztatem Bryaksisa.\n– Odebrał mi ją. A potem porzucił, tak jak rozpieszczone dziecko, które znudzi się kolejną zabawką. Nie mogła znieść upokorzenia, więc skoczyła w przepaść. Wyniosłem ją na własnych rękach, z samego dna. Położyłem ogień pod jej stos. Patrzyłem, jak odchodzi, jak łączy się z powietrzem i ziemią. Moja Jokasta… Najwspanialsza ze wszystkich…\nTeraz w jego oczach pojawiły się łzy. Tais poczuła, że coś ściska jej serce.\n– Przysięgam, że będę się wystrzegać Kritiasa.\n– To nie wszystko… – rzekł po dłuższej przerwie Bryaksis. – Przyjąłem zakład, doprawdy szczeniacki… Wiedz, że nie będę dążył do zwycięstwa. Nie jestem taki jak on. Tak, to prawda, pożądam cię, wyznaję to szczerze, niczego nie kryjąc. Choć jestem stary i zgorzkniały, twa bliskość wciąż budzi we mnie męskie instynkty. Przysięgam jednak, że nie podejmę żadnych kroków… Chyba że i ty zapragniesz tego samego.\n– Dziękuję ci, panie – odparła Beotka, nie mając pojęcia, cóż więcej mogłaby rzec. Bryaksis uwolnił jej ramię z uścisku, więc ukłoniła mu się z szacunkiem i zostawiła go na środku pracowni. Ubrała się w mniejszej komnacie, zastanawiając się nad słowami rzeźbiarza. Wychodząc raz jeszcze skinęła mu głową.\n– Do jutra, Bryaksisie.\n– Do jutra, Tais.\nNiebo nad Delfami spowijały szare chmury. Było jednak dość ciepło jak na tę porę roku. Tais wyruszyła w dobrze już jej znaną drogę do zajazdu. Postanowiła, że jeśli nie będzie padać, zabierze Chloe na spacer po mieście. Jest jeszcze wiele czasu do zmroku.\nGdy weszła do sali ogólnej „Pełnego dzbana”, była ona niemal całkiem opustoszała. Pora obiadu minęła już jakiś czas temu, natomiast goście jeszcze nie zaczęli gromadzić się na wieczerzę. Tais nie widziała też nigdzie Meszalima ani najemników. Co do eunucha, zapewne znów wyprawił się na podziwianie delfickich cudów. Gylippos i Achaj imieniem Euryloch mogli ćwiczyć szermierkę w wewnętrznym ogrodzie zajazdu albo też upijać się w którejś z karczm.\nWspinając się po schodach na piętro, Beotka była pewna, że zastanie Chloe. Zielonooka niewolnica zawsze czekała na jej powrót. Wspólny spacer dobrze im zrobi. Będzie znów jak za starych, korynckich czasów, pełnych radości i beztroskiej harmonii. Dobrych czasów przed nastaniem Pejtona.\nTais podeszła do drzwi swej komnaty, coś jednak powstrzymało ją przed ich otwarciem. Zamarła w bezruchu, z dłonią na wypolerowanej powierzchni drewna. Zaraz potem usłyszała jęk. Przeciągły, donośny, wyrażający głęboką rozkosz spełnienia. Ponad wszelką wątpliwość, męski. Po długiej chwili usłyszała głos. Należał do Chloe.\n– Uwielbiam patrzeć, jak szczytujesz, najdroższy. Przestajesz być wtedy tym twardym, niewzruszonym żołnierzem, za którego chcesz uchodzić. Stajesz się delikatny i wrażliwy… a ja kocham cię jeszcze bardziej.\n– W Sparcie nauczono mnie tylko, jak być twardym – odparł po dłuższym czasie Gylippos. – Dopiero teraz, przy tobie, mogę niekiedy opuścić tarczę.\n– Musimy w końcu powiedzieć Tais – to znów była niewolnica. – Nie możemy jej wciąż okłamywać.\n– Przysiągłem, że przywiodę ją w bezpieczne miejsce – odparł Spartiata.– Do tego czasu nasz związek musi pozostać w tajemnicy.\n– Więc może powinniśmy się lepiej kryć ze swym uczuciem? – w głosie swej kochanki Tais wychwyciła znajomą nutę dobrotliwej drwiny. – Może nie powinnam oddawać ci się tak często i chętnie?\n– Nie widzę żadnego związku – Beotka nigdy przedtem nie słyszała, by Spartiata był rozbawiony! – Szczerze powiedziawszy, znów mam na ciebie ochotę, moja miła.\n– Znowu? – Chloe zawołała z udawanym zdumieniem. – Przecież dopiero co mnie miałeś!\n– I pragnę uczynić to jeszcze raz, nim wróci twoja pani…\nTais odsunęła się od drzwi. Usłyszała jeszcze radosny śmiech Chloe. Zielonookiej dziewczyny, która była dla niej wpierw niewolnicą, później kochanką, a w końcu – miłością jej życia. Ręce Beotki drżały, serce waliło jak szalone. Była cała roztrzęsiona. Tamto wydarzenie nad rzeką… Myślała, że zdrada dziewczyny jest tylko jednorazowym wybrykiem. Wybaczyła jej, puściła niewierność w zapomnienie! Okazało się jednak, że okłamywała samą siebie. Spartiata, którego Tais wynajęła dla ochrony, który dwukrotnie już uratował jej życie, zawrócił młódce w głowie. Niewiele było potrzeba, żeby Chloe zapomniała całkiem o swej ukochanej pani…\nNa sztywnych nogach Beotka zeszła po schodach i opuściła zajazd. Szła przed siebie, sama nie wiedząc gdzie i po co. Ani się obejrzała, jak dotarła do targowiska Delf. Większość kupców zwijała już swe stragany i pakowała towar, na który nie znalazł się nabywca. Tais minęła ich i ruszyła dalej. Nad miastem zebrały się ciężkie, ołowiane chmury. Wtem ciemniejące niebo przeciął zygzak błyskawicy. A po chwili na ziemię lunął istny potop. Deszcz był bardzo gęsty, choć o tej porze roku nie stanowiło to zaskoczenia. W ciągu kilku chwil kobieta była przemoczona do suchej nitki. Kosztowny, jasnobłękitny peplos przywarł do jej ciała, oblepił je w nieprzyjemny sposób. Wierzchni płaszcz, który narzuciła sobie na włosy i ramiona, również nie mógł jej uchronić przed wszechobecną wodą.\nPodążała naprzód z opuszczoną głową, a świat wokół szarzał i zasnuwał się mgłą. Całe jej kłęby uniosły się z doliny, spowijając miasto wilgotnym całunem. Beotka drżała z zimna i bezsilnego gniewu. Nie dostrzegła nawet, jak przekroczyła bramy świętego okręgu Apollina. Zatrzymała się dopiero na schodach świątyni. Podniosła oczy i spojrzała na marmurowe kolumny oraz tympanon ozdobiony płaskorzeźbami. Wiedziała, że tam, w środku, czeka na nią Kritias.\nZwróciła głowę w lewo. Ujrzała wyłaniający się z mgły budynek za świątynią, który służył Bryaksisowi za pracownię. W jego oknach dostrzegła wątłe światło. Ktoś nadal tam jest! Wciąż nie pojmując, czemu to czyni, skierowała swe kroki w stronę niskiej i dość niepozornej budowli. Zostawiła sanktuarium za plecami, w nasilającym się deszczu dotarła do drzwi. Pchnęła je z całej siły i weszła do środka.\nW pracowni płonęły tuziny świec. Rozstawiono je dookoła „Apollina i Cyrene”. Rzeźbiarz stał plecami do niej, wpatrzony w swe niedokończone dzieło. Nie wiedziała, czy sycił się jego pięknem, czy też w myślach przeklinał się za błędy, które tylko on potrafił dostrzec. W sali panował chłód, który wraz z deszczem wdzierał się przez okna oraz otwór w suficie. Gdy wiatr wtargnął do komnaty również przez otwarte drzwi, płomienie świec zatańczyły. Bryaksis opuścił głowę i obrócił się ku niej.\nBeotka zatrzasnęła czym prędzej podwoje i stanęła w progu. Zdawała sobie sprawę, jak musi wyglądać. Doszczętnie przemoczony jedwab przywarł do jej ciała, eksponując jego kształty. Opinał jej obfite piersi i uwydatniał ciemne sutki, które zaznaczały się pod tkaniną zarówno kształtem, jak i kolorem. Włosy miała w nieładzie, posklejane wilgocią i ociekające strugami wody. Drżała, pocierając dłońmi swe ramiona, bezskutecznie starając się rozgrzać.\nBryaksis podszedł do niej, uniósł swe ramiona, zsunął płaszcz z jej włosów, a potem z ramion. Przemoczona tkanina upadła na podłogę. Dotknął jej policzka. Delikatnie, samymi opuszkami. Tais czuła, jak jego palce suną w dół, spływają na jej szyję, obojczyk, dekolt. Zbierały po drodze wodę, która perliła się na jej skórze. Drugą dłonią dotknął jej barku. Ręce artysty były bardzo zręczne. Posługując się tylko jedną, bez trudu rozplątywał kolejne wiązania jej sukni.\nKiedy przysunął się do niej, uniosła ku niemu głowę i rozchyliła lekko wargi. Nie całował tak gwałtownie jak Kassander, tak namiętnie jak Chloe, tak natarczywie jak Pejton. Jego pocałunek był niczym spełnienie długo pielęgnowanego marzenia. Bryaksis był dojrzałym mężczyzną, który w swym życiu miał tuziny kobiet, zaznał wszelkich rozkoszy, aż w końcu zdołał w pewnym stopniu zapanować nad popędami. Nie wyczuwała w nim żądzy dominacji, chęci posiadania, mrocznej potrzeby upokorzenia drugiej osoby. Jego żądza była jak morze – którego potęgę czuć, nawet gdy nie jest wzburzone.\nKolejne wiązanie puściło. Suknia spłynęła z jej ramienia, obnażając prawą pierś. Tu również była mokra. Spora kropla deszczówki drżała przy każdym oddechu na jej brązowym sutku.\nBryaksis cofnął się o krok, jego spojrzenie skierowało się w dół. Choć w czasie pracy całymi godzinami oglądał jej nagi biust, teraz, w zgoła innej sytuacji, ów widok poruszył go do głębi. Rzeźbiarz pochylił się do przodu, dotknął wargami jej brodawki, zlizał językiem kroplę. Beotka westchnęła głośno. Pomimo tego, co wydarzyło się w zajeździe, pomimo przemoczonej sukni i panującego w sali chłodu, czuła… podniecenie.\nUsta artysty przywarły do jej piersi, pieściły ją przez długą chwilę. Kiedy Bryaksis wyprostował się, w jego oczach podniosły się już ognie żądzy.\n– Chodźmy do drugiej komnaty, Tais – rzekł ciężkim głosem. – Jest lepiej ogrzana. Musimy czym prędzej zdjąć z ciebie te przemoczone szaty.\nŚniadanie upływało w ponurej atmosferze. Choć w sali ogólnej zajazdu rozbrzmiewał gwar rozmów, przy ich stole panowała cisza. Chloe patrzyła tępo w stół. Miała podkrążone oczy – po nieprzespanych nocnych godzinach, w ciągu których czekała na powrót Tais. Gylippos był jakby nieobecny duchem, zwrócony ku wnętrzu. Meszalim czuł okropną suchość w ustach, głowa zaś bardzo mu ciążyła. Przede wszystkim jednak bał się do któregokolwiek z nich otworzyć ust. Kto wie, co mógł sprowokować. Wczorajszej nocy między Spartiatą i niewolnicą Beotki doszło do ognistej kłótni. Syryjczyk uznał, że roztropniej będzie nic nie mówić i cierpliwie poczekać, aż burza przeminie.\nAchajski najemnik, Euryloch, swoim zwyczajem milczał podczas jedzenia. W tym akurat nie było nic nadzwyczajnego.\nPoprzedniego wieczora Tais nie wróciła do zajazdu. Początkowy niepokój zaczął się wraz z mijającymi godzinami pogłębiać, a gdy słońce całkiem zniknęło już z firmamentu, przerodził się w strach. Chloe zażądała, by rozpoczęli nocne poszukiwania. Gylippos zaproponował, że pójdzie do sanktuarium Apollina i dowie się, czy Beotka opuściła święty okrąg. Chloe zapragnęła iść z nim i w żaden sposób nie dawała sobie tego wyperswadować. W tej sytuacji i Meszalim postanowił przyłączyć się do poszukiwań.\nNa stopniach sanktuarium zatrzymali ich strażnicy świątynni, odziani w białe chlamidy narzucone na pancerze z brązu. Jeden z nich oznajmił im, że Tais nie ma już w świętym okręgu. Opuściła go jeszcze przed zmierzchem, wraz z rzeźbiarzem Bryaksisem. Meszalim dostrzegł, jak usta Chloe zaciskają się, a jej zielone oczy stają się lodowato zimne. Niewolnica wiedziała, gdzie znajduje się warsztat artysty, zaprowadziła tam więc Spartiatę i Syryjczyka. Gromkie walenie w drzwi wejściowe zaowocowało pojawieniem się wielce niezadowolonego czeladnika. Ten, obrzuciwszy nieproszonych gości całkiem wypranym z ciekawości spojrzeniem, oschłym tonem poinformował, iż Beotka i jego mistrz nie życzą sobie, aby ktokolwiek im przeszkadzał.\nSprawa wydawała się oczywista, ale nie dla Chloe. Młódka ubzdurała sobie, że jej pani jest w niebezpieczeństwie. Chciała, by Gylippos i Meszalim szturmowali gmach warsztatu i odbili Beotkę, zapewne wyrywając ją z ramion Bryaksisa. Na to jednak nie zgodził się Spartiata. Spokojnym tonem przeprosił czeladnika za najście, po czym złapał Chloe za ramię i powlókł za sobą z powrotem do „Pełnego dzbana”. Po powrocie zamknął się z nią w komnacie, którą niewolnica dzieliła z Tais. Meszalim nie został tam zaproszony, więc zszedł do sali ogólnej i wydał kilka miedziaków, które otrzymał od Beotki, na grzane wino z lekką domieszką przypraw. Od tych nocnych peregrynacji całkiem przemarzł.\nTo wtedy wybuchła kłótnia. Nawet z miejsca, w którym siedział, Syryjczyk dobrze słyszał krzyki Chloe, obelgi, które rzucała Gylipposowi, a nawet Tais. Dziewczyna po kilkakroć wykorzystała cały asortyment przekleństw, który poznała w dzieciństwie, spędzonym w biednych zaułkach Chalkis. Na ile mógł się zorientować, Spartiata ani razu nie podniósł głosu. Jego spokojne odpowiedzi, o ile w ogóle ich udzielił, nie dotarły do uszu eunucha. Później, gdy krzyki z piętra już ucichły, z burdelu wrócił Achaj Euryloch. Widząc Meszalima z kubkiem wina, dosiadł się do niego i zamówił jeszcze dzban. Wojak był w wyśmienitym humorze, najwyraźniej otrzymał od ladacznic wszystko, czego zapragnął. Pili do północy, opróżniając jeszcze jedno naczynie. Gdy Meszalim kładł się na spoczynek, cały świat wirował przed jego oczyma.\nRano zbudził ich ten sam czeladnik Bryaksisa. Jego mistrz przysłał go w charakterze posłańca, by oznajmić, że Tais prosto od niego udała się do sanktuarium, kontynuować pozowanie. Do zajazdu wróci najwcześniej wieczorem. Nie powinni się więc niepokoić, ani tym bardziej nachodzić jego warsztatu. Taka wiadomość nie mogła oczywiście poprawić nastroju Chloe. Dlatego też jedli w milczeniu. Meszalim nie był w stanie czynić nawet tego – w wyniku nadużycia wina zupełnie nie czuł głodu.\nEunuch siedział przy stole naprzeciwko Gylipposa. Dlatego też pierwszy zorientował się, że dzieje się coś złego. Najpierw usłyszał za plecami jakiś hałas. Spartiata uniósł głowę, spojrzał w stronę wejścia i zamarł w bezruchu. Jego twarz momentalnie pobladła, jakby odpłynęła z niej cała krew. Gdy Meszalim odwrócił się, usłyszał wypowiedziane z naciskiem słowa najemnika.\n– Chloe, idź do swej komnaty.\n– Ale czemu…\nW drzwiach wejściowych stało trzech mężczyzn. Wszyscy mieli na sobie pancerze z brązu lub wygotowanej skóry, przy pasach zaś miecze i długie sztylety. Ich wkroczenie do sali wywołało piorunujący efekt – natychmiast ucichł gwar rozmów. Nawet gospodarz, który nucił jakąś melodię, polerując okoliczny stół, umilkł raptownie.\nMeszalim usłyszał szelest sukni Chloe, a po chwili odgłos jej sandałów na schodach. Choć raz niewolnica posłuchała rozkazu!\nJeden z nowoprzybyłych, wysoki i barczysty mężczyzna, którego lewy oczodół zasłaniała czarna opaska, wyszukał spojrzeniem Spartiatę i roześmiał się.\n– Gylippos! Witaj, ty stary łajdaku! Na Zeusa, kiedy powiedziano mi, że tu się schroniłeś, z początku nie chciałem wierzyć! Nie pasowałeś mi wcale do Delf, jako żywo mi do nich nie pasowałeś…\n– Ja również nie sądziłem, że tutaj się spotkamy, Alkajosie – głos Spartiaty brzmiał jak zgrzyt miecza o brązowy napierśnik. Słysząc imię tamtego, Meszalim zadrżał. Bestia w ludzkiej skórze…\nAlkajos ruszył przez salę. Jego towarzysze – niski drab o krzywych nogach kawalerzysty oraz smagły mężczyzna, mogący być Persem, flankowali go z obu stron, rzucając na boki groźne spojrzenia. Goście zajazdu czym prędzej odsuwali swe ławy, by zrobić im miejsce. Meszalim rzucił okiem za siebie. Zobaczył, że Gylippos sięga pod stół. Nigdy, nawet przy śniadaniu, nie rozstawał się z bronią – miał przy sobie co najmniej jedną machairę albo nóż do rzucania. Syryjczyk nie pamiętał, jaki oręż Spartiata wybrał tego dnia.\nMacedończyk zatrzymał swoich ludzi jednym gestem. W bezpiecznej odległości od stołu. Powiódł spojrzeniem po twarzach tych, którzy siedzieli obok Gylipposa.\n– W dziwnej kompanii cię znajduję, mój dawny towarzyszu broni. Ten tutaj – wskazał na Achaja – to zaciężny rębajło, rzecz najzupełniej oczywista. Ale ten naprzeciwko ciebie to eunuch? Doprawdy, zawsze sądziłem, że gustujesz w niewiastach… Ciekawi mnie również czwarty talerz, który widzę na stole. Czy nie podróżuje z tobą kobieta? Urodziwa brunetka, rodem z Beocji?\n– Odłączyła się ode mnie w Naupaktos… – Spartiata powtórzył kłamstwo, którym przedtem uraczył Hierona z Elatei.\n– … i udała do Etolii – dokończył za niego Alkajos – Tak, znam tę historię. I nie wierzę w ani jedno słowo.\n– A więc przynajmniej wiem, kto mnie sprzedał.\n– Trzeba było go zabić wtedy, gdy go spotkałeś w karczmie.\n– Nie jestem tobą, Alkajosie.\nMężczyzna odrzucił głowę do tyłu i zaśmiał się ochryple. Meszalim żałował, że nie ma przy sobie miecza Pejtona. Niestety, ostrze zostało w komnacie, którą dzielił ze Spartiatą i Achajem.\n– Wystarczy tych pogaduszek – warknął Alkajos, gdy już powściągnął wesołość. – Czekamy na ciebie przed zajazdem. Walczyłeś u mego boku, więc dam ci szansę umrzeć z mieczem w ręku jak mężczyzna. Nie próbuj jednak uciekać. Moi ludzie otoczyli budynek.\n– Czemu miałbym wyjść? – zdziwił się fałszywie Gylippos. – Na mój gust, ten gmach lepiej nadaje się do obrony.\n– Jeśli za chwilę nie staniesz na dziedzińcu – odparł Macedończyk, pochylając się nieco do przodu – podpalę zajazd, ze wszystkimi ludźmi w środku. I każę wyrżnąć każdego, kto spróbuje ucieczki.\nPo tej deklaracji zapadła martwa cisza. Meszalim spojrzał na Spartiatę. Ten powoli skinął głową.\n– A więc na dziedzińcu.\n– Nie każ mi długo czekać – odparł Alkajos i położył rękę na ramieniu Persa. – Obecny tu Barzanes jest wyznawcą Ahura Mazdy. Służyłeś w perskiej armii, Gylipposie, więc wiesz, że świętym symbolem tego boga jest ogień. Barzanes uwielbia podpalać domy i patrzeć, jak uciekają z nich płonący ludzie. Być może sprawię mu dziś przyjemność.\nObrócił się i ruszył w stronę drzwi wejściowych. Jego towarzysze nie spuścili jednak Gylipposa z oka. Cofali się tyłem, cały czas gotowi na odparcie ataku. Spartiata poczekał, aż wyjdą, po czym westchnął cicho.\n– Pójdę się przygotować – rzekł, wstając od stołu.\n– Naprawdę zamierzasz tam iść? – spytał z niedowierzaniem Meszalim.\n– A jaki mam wybór? Słyszałeś go. Znam Alkajosa na tyle, by wiedzieć, do czego jest zdolny.\n– W takim razie, nie pójdziesz sam! – Syryjczyk poderwał się na równe nogi.\nSpartiata popatrzył mu w oczy. Po czym uśmiechnął się. W jego spojrzeniu nie było drwiny, a jedynie smutek.\n– Pokazałeś w czasie naszej wędrówki prawdziwe męstwo, Meszalimie. Walczyłeś w potyczce nad bezimienną rzeką. Zabiłeś zbója, który nastawał na życie twej pani. Ale to jest zupełnie inna sprawa. Ludzie Alkajosa są biegłymi zabójcami. Wiem to, bo byłem jednym z nich.\n– Nie możesz mi zakazać…\n– Mogę i uczynię to – głos Spartiaty przybrał twardy ton. – W walce, która nastąpi, plątałbyś się tylko pod moimi nogami. Uważałbym na ciebie, zamiast skupić się na mordowaniu wrogów. Przykro mi, mój przyjacielu.\nW innych okolicznościach Syryjczyk poczułby dumę, słysząc, jak Gylippos nazywa go przyjacielem. Teraz jednak przepełniał go bezsilny gniew.\n– Mi chyba nie odmówisz? – zapytał Euryloch. Spartiata spojrzał na niego, wyraźnie zaskoczony.\n– Wynajęła cię Tais, Achaju. To jej jesteś winien służbę.\n– Ocaliłeś mi życie nad bezimienną rzeką – achajski najemnik podniósł się z ławy. – Dzisiaj spłacę swój dług.\n– To będzie zaszczyt, walczyć u twego boku.\n– A co ze mną? – spytał zrozpaczony Meszalim.\n– Dla ciebie mam inne zadanie. Pójdziesz na górę i będziesz bronił Chloe. Jeśli ja zginę, na tobie spocznie obowiązek jej uratowania. Gdy będzie już bezpieczna, pobiegniesz do sanktuarium i ostrzeżesz Tais.\nTo przynajmniej było honorowe wyjście. Eunuch ze smutkiem skinął głową.\n– Przygotujmy się – rozkazał Gylippos. Obszedł stół i położył dłoń na ramieniu niewolnika.\n– Naostrz swój miecz, Meszalimie. Coś mi się zdaje, że bardzo ci się przyda.\nDopiero na schodach wiodących do komnaty Chloe Syryjczyk zrozumiał, że było to pożegnanie.\nBryaksis przyłożył dłuto do marmuru. Uniósł młot i uderzył, wbijając ostrze w kamień.\nTego dnia zaczęli pracę wcześnie. Niebo nad Delfami było niemal całkiem czyste, jedyne chmury można było dostrzec na południu. Przez otwór w suficie do pracowni wpadał jasny snop światła, które muskało ciała dwojga modeli. Mężczyzna stał wyprostowany, z pochyloną głową, kobieta klęczała u jego stóp, obejmując ramieniem jego udo. Na polecenie Kritiasa słudzy już o świcie zaczęli ogrzewanie komnaty, dzięki czemu Beotka i kapłan mogli – pomimo zimowej pory – pozować nago.\nOkruchy paryjskiego marmuru sypały się na podłogę, w pracowni rozbrzmiewał stukot rzeźbiarskiego młota. Dwa kawałki surowca z każdym dniem coraz bardziej przypominały Kritiasa i Tais. Za jakiś tydzień dzieło będzie skończone i Bryaksis zaprezentuje je zdumionemu światu.\nRzeźbiarz co chwila przyłapywał się na tym, że gapi się na Tais, klęczącą u stóp Kritiasa. Prawie nie dostrzegał kapłana, równie dobrze mogłoby go tu nie być. Bystry umysł Bryaksisa raz po raz zalewały fale wspomnień. Reminescencji upojnej nocy, którą spędził z Tais…\nGylippos zaciągnął rzemienie, podtrzymujące jego pancerz z brązu. Sprawdził, czy machairy łatwo wychodzą z obu pochew. Spojrzał na swój attycki hełm i włożył go na głowę.\nNieopodal achajski najemnik Euryloch przywdział napierśnik z wygotowanej skóry i przytroczył do lewego ramienia hoplon – wielką tarczę wykonaną z okutego brązem drewna. W prawicę ujął rękojeść xiphosa, dwusiecznego miecza zdatnego też do pchnięć.\nSpartiata uświadomił sobie nagle, że nie pożegnał się z Chloe. Teraz nie mógł już tego uczynić. Niewolnica nie wypuściłaby go z ramion, aż w końcu ich wszystkich objęłyby i strawiły płomienie. Nie. Gylippos nie pozwoli sobie na luksus ostatniego spojrzenia w jej oczy. Nie ulegnie pokusie wysłuchania jej łamiącego się z rozpaczy głosu. Nie dopuści do siebie jej ciepłego i gibkiego ciała, nie poczuje pod palcami gładkości jej skóry.\nBył Spartiatą. Od swej kobiety zasługiwał tylko na jedno, jedyne zdanie.\n„Wróć z tarczą lub na tarczy”.\nJego pierwsza miłość, Selene, mogłaby je wypowiedzieć. Chloe wszakże nie była do tego zdolna. Choć nazywał ją imieniem tamtej, choć na siłę dopatrywał się podobieństw, nie był przecież szaleńcem, doskonale zdawał sobie sprawę, że jest inną kobietą. Pod wieloma względami przypominała tę, którą zgładzono na jego oczach. Pod innymi stanowiła jej zupełne przeciwieństwo.\nPokłócili się poprzedniej nocy. Gdy Chloe dowiedziała się, że jej pani uległa Bryaksisowi, wybuchła w sposób wielce nietypowy dla zwykłej niewolnicy. Spartiata zrozumiał wtedy głębię uczuć, jakie zielonooka dziewczyna żywiła wobec Tais. Próbował jej przemówić do rozsądku. Przypomniał słowa, które już kiedyś wypowiedział: – Dla niej jesteś zabawką. Barwną, ślicznie wykonaną, ale tylko zabawką. Nie sądź, że to, co was łączy, będzie trwać wiecznie…\nChoć mówił spokojnie, reagowała coraz większą furią. Cisnęła w niego ceramicznym dzbanem. Uchylił się bez trudu, a naczynie roztrzaskało się o ścianę.\n– To wszystko twoja wina! – krzyczała – Gdybym nie obdarzyła cię miłością, starczyłoby mi jej dla Tais! Nigdy by mnie nie zdradziła, gdybym wpierw nie uczyniła tego sama!\nW końcu dał za wygraną. Wzruszył ramionami, obrócił się na pięcie i wyszedł. Choć usłyszał za swoimi plecami szloch, nie zatrzymał się. Zamknął z impetem drzwi i poszedł do swej izby na parterze. Gdyby wiedział, że to ich ostatnia rozmowa, włożyłby w nią więcej dobrej woli. Więcej cierpliwości. Więcej czułości.\nTeraz było już na to za późno. Jego pożegnaniem będzie więc to, co potrafi najlepiej – orgia mordu, wzburzona fala krwi, łoskot zwalających się na ziemię, zdekapitowanych ciał. Gylippos odejdzie tak, jak żył – zabierając ze sobą w zaświaty tylu, ile zdoła. Jeśli bogowie będą łaskawi, zabije ich wszystkich. To będą ostatni z tłumu zakrwawionych twarzy, który czasem śnił mu się po nocach.\nA potem nie będzie już snów.\n– Gotowy? – spytał Eurylocha. Lewą ręką dobył jednej machairy, drugą pozostawił na razie w pochwie. Nim rozpocznie się prawdziwy bój, przyda mu się wolna prawica.\n– Jak nigdy przedtem – odparł Achaj i uderzył jelcem miecza o tarczę.\nOpuścili izbę, którą wynajęła dla nich Tais. Przeszli przez salę wspólną zajazdu, mijając patrzących na nich przerażonych ludzi. Drzwi były otwarte na oścież, z zewnątrz do budynku wpadał chłodny powiew. Słońce świeciło jasno na niebie. Jego promienie wlewały się przez otwór do środka.\nWyszli w słońce i rześki, zimowy poranek.\nRzeźbiarz uśmiechnął się do swoich wspomnień, ani na chwilę nie przerywając pracy. Niestrudzenie kształtował marmur, spierał się z nim przy użycia młota oraz dłut, zaś ich żarliwy dialog kontrapunktował rytm kolejnych uderzeń.\nJego oczy i myśli pełne były Tais. W nozdrzach wciąż czuł upajający zapach Beotki. Pod jasnoszarym chitonem, który dzisiaj przywdział, jego męskość stawała się twarda i nabrzmiała, ilekroć przypomniał sobie ich nocne igraszki. Pierwszy raz kochali się w tym właśnie gmachu, nieopodal sanktuarium Apollina. W bocznej komnacie, w której Beotka zwykła ubierać się po skończonym dniu pracy. Za posłanie musiała im starczyć szeroka, drewniana ława, za pościel – jego wierzchni płaszcz, którym ją przykrył. Żaden z tych niedostatków szczególnie im nie doskwierał. Kiedy Tais już się rozebrała (z jego skwapliwą pomocą), Bryaksis znów zaczął ją całować. Powoli, sycąc się każdą chwilą, bez natarczywości i pośpiechu, który mógł ją tylko spłoszyć. Beotka objęła jego szyję ramionami i chętnie rozchyliła swe wilgotne usta.\nPotem zaś szeptem poprosiła go, by i on się rozdział. Artysta poczuł wówczas ukłucie zaniepokojenia. Był przecież świadom, ile ma lat (choć duchem nadal był młody!), wiedział, że jego zwiędłe ciało nie może się równać z posągową urodą Kritiasa. Mimo wątpliwości, Bryaksis nie pozwolił jej czekać. Czym prędzej zsunął przez głowę pokrytą okruchami marmuru tunikę i stanął przed Beotką nagi.\nJeśli nawet widok ją zawiódł, nie dała mu tego w żaden sposób odczuć. Co więcej, zdawało mu się nawet, że dostrzegł w jej ciemnych oczach błysk pożądania. Pokrzepiony, choć i zaskoczony jej przychylnością, czym prędzej wziął ją w ramiona. Tais przywarła do niego całą sobą, jej bujne piersi przyjemnie rozpłaszczyły się na jego torsie, a łono ocierało się o nabrzmiałą męskość.\nWymieniając pocałunki i pieszczoty, powoli przesuwali się w stronę ławy. O krok, o dwa… Tais już chciała się na niej położyć, lecz Bryaksis powstrzymał ją przed tym. Sam zajął miejsce na przykrytym płaszczem drewnie, plecami wsparł się o ścianę, kobietę zaś zaprosił na swoje kolana. Posłuchała go bez słowa sprzeciwu. Usiadła mu na kolanach, twarzą do niego, w szerokim rozkroku. Stopy wsparła na ławie, zaś ręce – na jego ramionach. Jego dłonie zacisnęły się na pośladkach Beotki, podtrzymując ją przed upadkiem. Artysta mógł teraz z bliska sycić oczy widokiem jej obfitego biustu. Gdy zaś spojrzał w dół, jego oczom ukazywał się jeszcze bardziej podniecający widok – naga, lekko rozchylona szparka jego kochanki.\nW tym momencie Tais przejęła inicjatywę. Zaczęła poruszać biodrami, raz po raz ocierając się o jego nabrzmiały członek. Początkowo robiła to powoli, jej ruchy były ledwo wyczuwalne. Prędko jednak przyspieszyła, zaś jej biodra poczęły zataczać coraz szersze kręgi. Bryaksis czuł, jak jej aksamitnie gładkie łono napiera na niego. Penis rzeźbiarza wyprężył się jeszcze bardziej. Zdjął jedną rękę z pośladka niewiasty i skierował ją pomiędzy jej uda. Wzięła łapczywy haust powietrza, a potem jęknęła. Zaskoczyło go, jak bardzo jest już wilgotna.\nOboje byli w równym stopniu niecierpliwi i spragnieni. Ogarnęło ich pożądanie, które nie pozwalało czekać ani chwili dłużej. Beotka uniosła się nieco i przysunęła ku niemu, tak że jej wzgórek łonowy był dokładnie nad jego naprężonym członkiem. Zaczęła się na niego powoli nabijać. Rozkosznie wilgotna ciasność otuliła żołądź penisa, a potem również jego trzon. Bryaksis westchnął z rozkoszą, a jego dłonie objęły biodra Tais.\nGylippos i Euryloch spoglądali przed siebie. Dziedziniec otaczało siedmiu mężczyzn. Spartiata znał każdego z nich z imienia. Kiedyś był ich towarzyszem broni. Najdalej po lewej stał Pelops, na wpół szalony Tesal o krzywych nogach. Aż dziw, że szedł do boju pieszo. Dalej – olbrzym Ajaks, równie silny co tępy. Traktował rozkazy Alkajosa niczym boskie przykazania. Następnie Odrys Draks w stroju z niewyprawionych skór. Nawet tu, gdzie stał, Gylippos czuł ich wiercący w nozdrzach odór. Później italski wojownik Pullo ze swym absurdalnie wielkim, celtyckim mieczem, który musiał dzierżyć w obu dłoniach. Pers Barzanes… Gylippos znał jego szybkość i szermierczy kunszt. Włócznik Rezus, równie biegły jak każdy Agrianin. Najdalej po prawej stał piękny młodzieniec, jakby niepasujący do tej bandy zakazanych twarzy. Ganimedes i jego bliźniacze noże. Chłopak o obliczu efeba, najbardziej niepozorny, ale i najgroźniejszy z nich wszystkich.\nZa plecami tych siedmiu stał Alkajos, a także zdrajca, Hieron. Dalej, przy samotnym drzewie, pasły się ich konie, przywiązane do najgrubszych gałęzi. O dziwo, przywiązana tam była również piękna, złotowłosa dziewczyna w podartej tunice. Stała wyprężona jak struna harfy, palcami stóp ledwie dotykając ziemi. Jej nadgarstki były skrępowane wysoko nad głową, zaś lina przerzucona przez wysoką gałąź. Tunika branki odsłaniała jej nagie uda, ciemne od sińców, pocięte czerwonymi pręgami od bicza.\nSpartiata oderwał spojrzenie od nieszczęsnej. Nie mógł nic dla niej uczynić. Musiał skupić się na tym, co naprawdę ważne…\n– Wyszedłeś, by umrzeć razem z nim? – Alkajos spytał Eurylocha.\nAchajski weteran nie zaszczycił go odpowiedzią. Stanął w rozkroku, z tarczą wysuniętą przed siebie i mieczem gotowym do ciosu. Gylippos spojrzał w oczy Hieronowi z Elatei.\n– Powiedziałem ci, jaki los spotka tego, kto mnie sprzeda.\nTak jak przewidywał, w oczach Elatejczyka dostrzegł strach. Paniczny i zwierzęcy. Mężczyzna zadrżał, cisnął na ziemię dobyty z pochwy miecz, obrócił się i puścił pędem między domy. Po drodze zostawił jeszcze tarczę, a także hełm, który zsunął mu się z głowy.\n– Imponujące – zakpił Alkajos. – Szkoda, że moi ludzie nie są tak strachliwi.\n– Mądrzej zrobiliby uciekając – odparł Spartiata. Przysunął wolną, prawą rękę do swego pasa. Do rękojeści noża, którym potrafił ciskać tak biegle…\n– Starczy tego. To mnie nudzi! – warknął Macedończyk. – Zabijcie ich!\nJego podwładni runęli do ataku. Ze wszystkich stron naraz.\nDłuto uderzało o paryjski marmur. Na podłogową mozaikę sypały się okruchy. Bryaksis tworzył w natchnieniu i z zapałem. Czuł się szczęśliwy i spełniony. Wszak właśnie teraz, na jesieni życia, odnalazł swoją muzę. Po latach poszukiwań, po tuzinie kłopotliwych pomyłek i uczących pokory błędów, nareszcie mu się udało. Tais była perfekcyjna pod każdym względem. Przepiękna, pełna wdzięku, niepozbawiona żywej inteligencji, dość uległa, by być modelką i dość niezależna, by wciąż intrygować. Czyż ludzka ręka jest w stanie oddać owe bogactwo przymiotów, zarówno duszy, jak i ciała? Jeśli w ogóle znajduje się to w granicach możliwości śmiertelników, to on, Bryaksis, właśnie to osiągnie. Młot artysty unosił się i opadał, wbijając dłuto w twardy surowiec.\nPoprzedniej nocy Tais również unosiła się i opadała, za każdym razem nadziewając się na jego twardą męskość. Bryaksis pomagał jej rękoma, a także – na ile było to możliwe – pchnięciami bioder. Beotka pochyliła się ku niemu, tak że jej sutki ocierały się o jego klatkę piersiową. Komnatę wypełniały wilgotne odgłosy spółkowania oraz ich jęki i westchnienia.\nSzparka Tais zaciskała się miarowo na penisie rzeźbiarza. Krople jej wilgoci spływały po trzonie aż na sam dół, w gęstwinę jego włosów łonowych. Bryaksis domyślał się, że pozycja, w której uprawiają miłość, jest dla Beotki wyjątkowo wyczerpująca. Wkrótce opadnie z sił, a wtedy to on zdecyduje, jak będą się kochać. Okazało się jednak, że nie docenił swej kochanki. Ta nie tylko nie zwalniała, ale wręcz przyspieszyła swoje ruchy. Jej pełne piersi kołysały się w górę i w dół, w iście hipnotyzującym rytmie. Artysta wpatrywał się w nie zafascynowany, spod zmrużonych powiek.\nW pewnym momencie kobieta wygięła swe ciało do tyłu. Z jej ust dobył się przeciągły jęk. Bryaksis skwapliwie wtulił się twarzą w jej piersi. Zaczął całować je i lizać łapczywie, wodzić językiem w zagłębieniu między bujnymi półkulami. Jego wargi zostawiały na skórze Beotki wilgotne ślady. Uniósł jedną rękę i wplótł swoje palce w długie, kruczoczarne, rozpuszczone teraz włosy. Tais zataczała biodrami kręgi, otulając jego członek ciepłą, wilgotną ciasnością.\nDłonie kobiety znajdowały się teraz na jego ramionach. Ściskały je z całych sił, palce wpijały się w jego ciało. Rzeźbiarz przywarł do jej dużej, ciemnej brodawki, nawilżył ją językiem, podrażnił delikatnie zębami. Była twarda niczym mały kamyczek. Tais westchnęła głośno, po czym błagalnym tonem poprosiła go, by nie przestawał. Nie potrzebował dalszych zachęt. Zasypał obydwie jej brodawki deszczem pocałunków, długich liźnięć i lekkich ukąszeń. Sutki nabiegły krwią, zdawały się pulsować. Jego kochanka nagrodziła go silniejszymi skurczami szparki.\nTego było już zbyt wiele. Dreszcz ekstazy wstrząsnął jego ciałem. Był tak przejmujący, że ten wytrawny koneser przyjemności alkowy zapomniał na moment o całym świecie. A nawet o tym, by opuścić w porę pochwę swej kochanki. Wszedł w nią ostatnim, silnym pchnięciem i wykrzyczał swą rozkosz w jej dekolt. Tais nie próbowała wcale wyswobodzić się z jego objęć. Kiedy jego nasienie wypełniło szparkę Beotki, ta zamknęła oczy, przywarła do niego, objęła mu szyję ramieniem. Palcami drugiej ręki gładziła pieszczotliwie łysą skórę jego głowy.\nSpartiata dobył zza pasa nóż, uniósł rękę, silnym rzutem nadał ostrzu pęd. Po krótkim locie zagłębiło się w gardle pędzącego w jego stronę Ganimedesa. Kolana załamały się pod pięknym zabójcą. Upadł do tyłu, tryskając dookoła krwią.\nNim jeszcze zwalił się na ziemię, Gylippos dzierżył już machairy w obu dłoniach. Jedną klingą odbił z łatwością grot włóczni Rezusa, wdzięcznym piruetem skrócił dystans i drugą chlasnął Agrianina w twarz. Chciał uskoczyć, lecz spadł na niego Barzanes, wymachujący perską szablą. Spartiata zastawił się machairą. O ułamek sekundy za wolno. Zakrzywione ostrze tamtego przedarło się pod jego zasłoną, uderzyło poniżej pancerza, wgryzło się boleśnie w biodro.\nZacisnął zęby i wyprowadził oburącz dwa ciosy. Jednym rozrąbał tamtemu tętnicę w nadgarstku, drugim otworzył mu policzek, od szczęki aż po oko. Poczuł chluśnięcie krwi na swojej twarzy. Uniósł nogę i kopnął martwego już Persa w pierś.\nPelops zaszarżował na Eurylocha. Achaj przyjął cios jego miecza na hoplon, a potem pchnął zza niego swoją klingą. Ostrze wbiło się precyzyjnie, dokładnie tam, gdzie chciał – weszło ukośnie pod pancerz, tuż nad obojczykiem. Przebiło serce. Tesal stęknął i pół oddechu później już nie żył. Najemnik wyrwał oręż, obrócił się i uniósł tarczę w górę. Teraz spadła na nią potężna maczuga Ajaksa. Drewno zatrzeszczało z protestem, brązowe okucia wygięły się. Achaj poczuł, jak pękają kości jego ramienia. A jednak – cios, który powinien być śmiertelny, nie zabił go. Weteran cofnął się na chwiejnych nogach, niemal oślepiony bólem. Jego lewica opadła wzdłuż ciała, całkiem bezużyteczna. Hoplon, którego nie mógł już unieść, ciążył mu nieznośnie.\nA jednak znalazł gdzieś siłę i rzucił się do przodu. Minął roztańczoną rhompaję kolejnego napastnika, wskoczył na opartą o ziemię maczugę, którą olbrzym właśnie starał się unieść. Wybił się z całych sił nogami i zadał okrutny cios z góry, wkładając weń całą moc jeszcze sprawnej prawicy. Ciężki xiphos spadł na czoło Ajaksa, przebił skórę, czaszkę i mózg. Niemal rozpołowił jego głowę. Siła uderzenia wyrwała rękojeść z dłoni Eurylocha. Spadając na ziemię, najemnik wiedział, że drogo zapłaci za swój triumf. Nie pomylił się. Celtycki miecz Pulla z impetem uderzył w jego plecy, rozciął pancerz, jakby był jedwabiem i zagłębił się w ciele.\nW swym długim życiu Bryaksis miał wiele tuzinów kobiet. Z początku dlatego, że był młody i przystojny, a i elokwencji nigdy mu nie brakowało. Później – również z powodu swego kunsztu rzeźbiarza, który pozwalał mu oczarowywać kolejne modelki. Nie ograniczał się jednak tylko do nich – niewolnic, pornai i heter, które zgadzały się mu pozować lub też nie miały w tym względzie nic do powiedzenia. Artysta chętnie uwodził również wolne niewiasty, wyzwolenice, a nawet – córki i małżonki szanowanych obywateli. Z tej też przyczyny musiał swego czasu uchodzić z Aten, od przeszło dwóch dekad zamknięte były dla niego bramy Koryntu, zaś potężny Efez pozbawił go wręcz obywatelstwa (które niebacznie przyznał mu kilka lat wcześniej).\nWszystkie drogi, którymi kroczył przez życie, wszystkie kobiety, które przyjmowały go w sobie, wszystkie zaszczyty, których dostąpił i wszystkie klęski, które poniósł – doprowadziły go tutaj, do tego gmachu nieopodal delfickiego sanktuarium. W ramiona Tais.\nGdy skończyli się kochać, wyciągnęli się na ławie, przykrytej płaszczem rzeźbiarza. Bryaksis obejmował talię Beotki, ona wtulała się w jego tors plecami, pupą zaś – w jego krocze. Za murami budynku wciąż szumiał deszcz, jednak tu, w niewielkiej komnacie, ogrzewanej przez płomień trzaskający w kominku, było im ciepło i sucho.\nMinęło wiele czasu, nim Bryaksis zdecydował się odezwać.\n– Dziękuję ci, Tais – wyszeptał jej do ucha. – Nie spodziewałem się tego daru…\nNie odpowiedziała. Przez chwilę myślał, że zasnęła. W końcu jednak podjął kolejną próbę.\n– Od lat nie było mi z nikim tak dobrze…\n– Nic nie mów – odparła, również szeptem. – Proszę cię, Bryaksisie. Nic nie mów…\nCóż mógłby odrzec na takie dictum? Zamilkł i wtulił się twarzą w jej włosy. Były jeszcze trochę wilgotne, ostatnie wspomnienie lejącego na zewnątrz deszczu. Zamknął oczy i w pełni skupił się na pozostałych zmysłach. Zapach Beotki i jej orientalnych perfum. Stłumiony szelest jej oddechu. Aksamitna gładkość skóry…\nJego modelka, niewiasta godna królów. Jego muza.\nGylippos przetarł nadgarstkiem twarz. Pozbył się krwi Barzanesa, która zalewała mu oko. Ujrzał, że spośród ludzi Alkajosa tylko dwóch trzyma się jeszcze na nogach. Odrys Draks i pochodzący z Brucjów Pullo. Ich herszt krzyknął wściekle i również dobył miecza.\n– Wygląda na to, że muszę pobrudzić sobie ręce – warknął.\nSpartiata cofał się w stronę zajazdu, unosząc obie machairy w górę. Rana w biodrze paliła go żywym ogniem, czuł spływające po udzie strugi krwi. Pozostali przy życiu przeciwnicy starali się go okrążyć, nie pozwalał im jednak na to, cały czas stawiając kroki w tył. Wiedział, że w końcu natrafi na ścianę. Wtedy będzie musiał stawić im czoła.\nPierwszy runął na niego Draks. Tracki barbarzyńca zawsze był niecierpliwy. Gylippos uchwycił jego straszne ostrze między własne machairy, odsunął je w bok, a potem wyprowadził cięcie samym końcem klingi. Niewyprawione skóry były grube, lecz nie mogły powstrzymać wykutego w Sparcie żelaza. Draks sapnął, a z jego ust pociekła krew.\nPullo zaszarżował z gromkim okrzykiem. Spartiata usiłował wyrwać ostrze z piersi Odrysa, lecz zrobił to o pół uderzenia serca za późno. Wiedząc, że nie uskoczy przed ciosem, zastawił się drugą machairą. To nie był oręż, który mógł powstrzymać uderzenie celtyckiego miecza. Żelazo zaśpiewało, a potem pękło. Olbrzymia klinga spadła, przecięła skórę nadgarstka, mięśnie, ścięgna, kość, po czym zagłębiła się w ziemi.\nBól oślepił go, lecz nie sparaliżował. Ostatkiem sił Spartiata natarł na Pulla, który dopiero wyciągał miecz z podłoża. Gylippos uderzał na ślepo – z takiej odległości nie miało to znaczenia. Usłyszał jeden krzyk, potem drugi. Kiedyś, gdy zadawał ciosy, wróg nie zdążył nawet krzyknąć. Wychodzę z wprawy – pojął z irracjonalnym niezadowoleniem.\nMiecz Alkajosa wbił się w jego bok, przedarł przez pancerz z brązu, zagłębił między żebrami. Spartiata upadł na kolana. Machaira wysunęła się z jego lewej dłoni – jedynej, którą jeszcze miał. Krew tryskała z kikuta prawej, ściekała po biodrze, wypełniała przestrzeń pod napierśnikiem. Pochylił głowę, czując oszałamiający ból i zarazem przejmujący smutek. Przez czerwieniącą się mgłę cierpienia ujrzał stopy mężczyzny, który stanął teraz nad nim.\n– Gdzie jest Tais? – usłyszał głos Alkajosa, dobiegający jakby z wielkiej oddali.\n– Nigdy… – wychrypiał Gylippos.\n– Co mówisz, spartański głupcze?\n– Nigdy jej nie dostaniesz!\nNadludzkim wysiłkiem uniósł rękę i wyrzucił ją przed siebie. Uderzył na ślepo, a jednak dosięgnął celu. Jego pięść wbiła się między uda stojącego nad nim mężczyzny. Alkajos zakrztusił się własnym krzykiem. Upadł na plecy, trzymając się za genitalia. Zwijał się z bólu, ryczał jak zarzynane zwierzę. Gylippos wymacał w zeschniętej trawie jego miecz. Wysunął jedno kolano naprzód, oparł na nim ciężar ciała… Potem drugie… Pełzł w stronę wyjącego nieludzko Macedończyka. Próbował znowu unieść ramię, choć był już tak nieludzko zmęczony…\nUdałoby mu się, lecz nagle ktoś chwycił go za nadgarstek, ścisnął z całych sił. Klinga wypadła z rozwartych kurczowo palców. Gylippos uniósł ciężkie jak ołów powieki i spojrzał w oczy Hierona. Donosiciel musiał wrócić, gdy ujrzał, że walka skończona. Stał teraz nad nim. Pochylił się i podniósł upuszczony przez Spartiatę oręż. Wciąż trzymając go za przegub ramienia, uniósł miecz do pchnięcia.\n– Wciąż będziesz mi groził, Gylipposie? – spytał Hieron.\nSpartiata nie odpowiedział. Nie jemu. Rozchylił tylko wargi i szepnął:\n– Selene… idę do ciebie.\nA potem brąz jego napierśnika po raz ostatni uległ żelazu.\nTamtej nocy kochaliśmy się jeszcze dwa razy, pomyślał Bryaksis, zmieniając dłuto. To było znacznie delikatniejsze narzędzie, służące do bardziej subtelnego kształtowania powierzchni marmuru. Nie uderzał już młotem z takim impetem jak poprzednio. Jeśli miał wiernie oddać olśniewającą linię jej ud, łagodną wypukłość wzgórka łonowego, niczym niezmąconą gładkość brzucha, rozkoszne zagłębienie pępka – musiał być bardzo precyzyjny. Nie wolno mu popełnić błędu. Bogowie ukaraliby go surowo, gdyby sprzeniewierzył się takiemu pięknu.\nKiedy deszcz skończył wreszcie padać, zaś odzienie Tais całkiem już wyschło, mogli w końcu opuścić święty okrąg. Rzeźbiarz był pewien, że Beotka zechce wrócić na noc do zajazdu, lecz ona bardzo mile go zaskoczyła. Gdy zaproponował jej swe własne, skromne progi (nigdy przecież nie szkodziło zapytać!), posłała mu nieco smutny uśmiech i skinęła głową.\nDom Bryaksisa mieścił się na tyłach jego warsztatu, oparty o monumentalną ścianę gmachu. Był niezbyt duży, a z okien nie rozpościerały się zapierające dech w piersi widoki, z których słynęły Delfy. Mimo to, Tais nie wydawała się zawiedziona. Drzwi otworzył im jeden z czeladników. Na widok Beotki, wspierającej się na ramieniu ponad trzydzieści lat od niej starszego rzeźbiarza, chłopak rozwarł szeroko i oczy, i usta. Dopiero spiorunowany spojrzeniem przez własnego mistrza przypomniał sobie o manierach. Ukłonił się kobiecie, a potem wpuścił ich do środka.\nWiedząc, że Tais przyda się ciepło po wędrówce w deszczu i zimowym chłodzie, kazał obydwu swoim uczniom zagrzać wodę na kąpiel, sam zaś solidnie podsycił ogień w kominku. Gdy mosiężna wanna była już pełna, a czeladnicy zostali wygnani do warsztatu (i do roboty, która tam na nich czekała), Beotka zrzuciła po raz kolejny tego dnia suknię i zanurzyła się w parującej toni. Zamknęła oczy, oparła się plecami o brzeg. Bryaksis nie mógł oderwać od niej spojrzenia. W końcu uniosła powieki i ujrzała, że się na nią gapi.\n– Chodź do wanny – zaprosiła. – Jest tu dość miejsca dla nas dwojga.\nI w istocie tak było. Miejsca starczyło im nie tylko na wzajemne umycie swoich ciał, ale i na inne rzeczy. Bryaksis uśmiechnął się do swoich wspomnień. W pewnej chwili stojąc w wannie górował nad Tais, podobnie jak teraz czynił to Kritias. Do niego jednak nie była zwrócona bokiem, ale twarzą. Klęczała przed nim ulegle, zanurzona po biodra w ciepłej wodzie, głowę miała tuż przy jego podbrzuszu. Męskość Bryaksisa pulsowała, zanurzona głęboko w ustach Beotki, ta zaś lizała ją i masowała wargami… aż w końcu rzeźbiarz, pragnąc, by i ona poczuła rozkosz, kazał jej przestać i wszedł w nią od tyłu…\n– Sprawdź, czy któryś z nich jeszcze dycha – wykrztusił Alkajos, wciąż kuląc się na ziemi. Hieron zaczął chodzić między ciałami. Żaden z ludzi Macedończyka nie żył. Gylippos i jego towarzysz okazali się bardzo dokładni w swym morderczym dziele.\nGdy mijał leżącego na brzuchu Achaja, usłyszał cichy, przepełniony bólem jęk. Nie siląc się na delikatność obrócił mężczyznę kopniakiem na plecy. Ten miał otwarte oczy. Spojrzał błagalnie na Hierona, a jego usta rozchyliły się.\nElatejczyk uklęknął przy nim.\n– Błagam… – wyszeptał Achaj. – Dobij mnie…\n– Zrobię to, jeśli powiesz, gdzie jest Tais.\n– Gdzie jest Beotka?! Mów, a skrócę twe męki.\nNajemnik mierzył go zasnutym cierpieniem wzrokiem. W końcu szepnął:\n– W sanktuarium Apollina…\nHieron spełnił swoją obietnicę. Podniósł się znad zwłok Achaja i obrócił na pięcie. Alkajos gramolił się już na nogi.\n– Kobieta, której szukasz jest w świętym okręgu – oznajmił. Pomimo bólu w genitaliach, Macedończyk zdobył się na uśmiech.\n– Pójdę więc po nią… a ty sprawdź zajazd. Zabij eunucha, podróżował z nimi. I chyba nie tylko on… Był przecież czwarty talerz… A skoro Tais jest w świątyni, nie należał do niej.\nHieron nie pojmował, o co chodzi tamtemu, ale skinął posłusznie głową.\n– Będziesz mi musiał zapłacić więcej niż marne pięćset drachm.\n– Dostaniesz choćby i dwa tysiące! Możesz też sobie wziąć Chryseis… Ta kurwa już mi się znudziła.\nElatejczyk spojrzał w stronę skrępowanej, wyprężonej na koniuszkach palców brance. Przyglądała się krwawej scenie z grozą wypisaną na twarzy. Poczuł na jej widok silne podniecenie. Mimo całej śmierci dookoła, jego członek zaczął twardnieć.\n– Zgoda. Spotkajmy się za godzinę przy koniach.\nHieron podał Alkajosowi jego miecz. Macedończyk wsunął go do pochwy, po czym spojrzał ku widocznej w oddali świątyni Apolla. Wciąż trzymając się za krocze, ruszył w stronę wyniosłego budynku.\nElatejczyk zaczął iść ku zajazdowi.\nBryaksis i Tais kochali się po raz trzeci już w jego łożu, dokąd udali się na spoczynek, wyczerpani po miłosnych igraszkach. Rzeźbiarz nie mógł uwierzyć w to, co się dzieje. Minęły lata, ba! dekady – od chwili, gdy był w stanie uprawiać miłość tylekroć w ciągu jednej nocy. Odmłodniałem przy mojej słodkiej czarnulce, pomyślał, uśmiechając się do siebie. Pod uderzeniami dłuta marmur ulegał jego woli. Tais klęczała u stóp Kritiasa. Na jej nagie ciało spadał snop porannego światła.\nChloe stała pod oknem, które wychodziło na wewnętrzny ogród zajazdu. Nie mogła widzieć boju, choć słyszała z oddali stłumione krzyki walczących. Jakiś czas temu zapanowała jednak cisza. Dziewczyna czuła paniczny lęk – o Spartiatę i o siebie. Jeśli Gylippos zwyciężył, przyjdzie do niej i weźmie ją w ramiona. Jeśli wygrali tamci… Jej zielone oczy uparcie wpatrywały się w drzwi komnaty.\nNagle drzwi odskoczyły na bok, kopnięte silnie z drugiej strony. Stał w nich nieznany Chloe mężczyzna w krótkiej, upstrzonej krwią chlamidzie. W ręku dzierżył miecz. Na widok Chloe jego usta wygięły się w brzydkim uśmiechu.\n– A więc karczmarz nie kłamał… Tais trzyma tu swą niewolnicę. Ładna jesteś, gołąbeczko… Nie tak ładna jak branka, którą wkrótce dostanę, ale na pewno mniej zużyta…\nZdjęta grozą Chloe przesunęła się w kąt pomieszczenia. Za plecami poczuła twardą ścianę.\n– Nie uciekaj, gołąbeczko… Hieron nie zrobi ci nic złego – mówił dalej mężczyzna. Postąpił krok w jej stronę, nerwowo zerkając na boki. A potem jeszcze jeden… – Powiedz mi tylko, gdzie jest eunuch. Rozprawię się z nim raz–dwa i zaraz do ciebie wrócę…\n– Ani kroku dalej – wykrztusiła, – jeśli chcesz żyć…\n– A kto mnie zgładzi, ślicznotko? Ty swoimi pazurkami?\nNagle drzwi, które zostawił za sobą, odsunęły się w drugą stronę. Skryty za nimi Meszalim, z mieczem Pejtona w prawicy, runął na wpatrzonego w Chloe mężczyznę. Z całej siły wbił mu ostrze w plecy, aż zazgrzytało o kręgosłup. Hieron wypuścił z dłoni oręż, upadł na kolana. Meszalim naparł na miecz całym swym ciężarem. Mężczyzna próbował coś powiedzieć, lecz z ust popłynęła mu jedynie krew. A potem donosiciel, który sprzedał Gylipposa za pięćset drachm, zwalił się twarzą na podłogę.\nPrzejdź do kolejnej części – Opowieść helleńska: Tais IX\n2012-11-21 at 00:32\nHmmm… chciałbym nieśmiało zauważyć, że dla nowych Czytelników cyklu Tais jest to spoiler porównywalny do "Snape killed Dumbledore"… Oczywiście toutes proportions gardées 😀\nCo zaś się tyczy meritum – myślę, że ta postać dotarła do kresu swego fabularnego sensu. Wieczny tułacz i weteran tuzina nieswoich wojen, przeklęty przez miłość do kobiety, znalazł w ten sam sposób odkupienie. A przy okazji koniec godny opiewania przez Homera. Nawet jeśli przyszło mu żyć w czasach, w których Homerów było raczej mało.\n2012-11-21 at 07:18\nZnakomita część, szczególnie to budowanie napięcia w przeplatających się scenach erotycznych i scenach walki. Wspaniałe! jedynie nie mogę się, mimo czytania tekstu już po raz trzeci czy czwarty pogodzić z rozwiązaniem, na które zdecydowałeś się przy postaci Gylipposa. Te marzenia, które snują z Chloe są tak piękne, że aż i ja się rozmarzyłam… No cóż, to Twój świat i Ty decydujesz, ale smutno trochę…:-(\nMi również bardzo podoba mi się sposób w jaki połączyłeś scenę bitewną i erotyczną. Racja szkoda Gylipposa, ale skoro musiałeś go uśmiercić, dałeś mu śmierć na jaką zasluguje Spartiata tj. w walce wypełniając zlecone zadanie.\n2012-11-26 at 21:24\nZ niecierpliwoscia czekam na jakies nowsze opowiadania 😉\n2012-11-26 at 21:43\n@ Miss.swiss i Daeone:\nStaram się w swych fabułach trzymać się szkoły George'a R.R. Martina, który jest dla mnie absolutnym wzorem tego, jak należy budować opowiadane historie. Dlatego moi bohaterowie raczej nie są nieśmiertelni i nigdy nie powinni czuć się zbytnio bezpieczni. No chyba, że są postaciami historycznymi. Wtedy raczej pozwolę im dożyć wieku, w którym w istocie umarli 🙂\nDo końca roku będę publikował Opowieść Tais. Od stycznia startuję z Demetriuszem. Jak na razie mam 2 wielkie, dotąd niepublikowane rozdziały. Jestem w trakcie pisania trzeciego. Więc spokojnie, będą i nowości!\n2013-01-13 at 12:41\nStanowczo za mało gwiazdek mamy do dyspozycji, by móc z czystym sumieniem ocenić tę część. To jest mój ulubiony odcinek tego cyklu, wyprzedzający nawet ten z Chloe i Gylipposem nad strumieniem. Wspaniałe sceny walki, genialnie stopniowane napięcie. Nie byłam w stanie oderwać się od monitora nawet na chwilę, a teraz ze smutkiem zauważam, że kawa dawno ostygła. Ale było warto. Oj było.\n2013-01-13 at 16:48\nDziękuję pięknie, Rito!\nGdy pierwszy raz opublikowałem ten tekst, jeszcze w czasach DE, otrzymałem w odpowiedzi kilka gniewnych reakcji na to, co wydarzyło się z główną męską postacią tej przygody. Niektóre osoby stwierdziły wręcz kategorycznie, że już nigdy w życiu nie przywiążą się do żadnego z moich bohaterów 🙂 Cieszę się, że u Ciebie rozwiązanie, na jakie się zdecydowałem, znalazło uznanie.\nP.S. Przepraszam za kawę;-)\n2013-01-13 at 18:48\nJa w ogole lubie bohaterow tragicznych, takich troche stracencow, czemu dalam wyraz w moim rankingu na ulubiona postac. Wszyscy chlopcy z listy … no coz 😉\nGylippos był naprawdę świetną, intrygującą postacią… Szkoda, że nastał jego kres… To chyba najsmutniejsze Twoje opowiadanie, które czytałam… 😉 Aż spochmurniałam… No i bardzo drżę o brankę, biedna dziewczyna, tyle wycierpiała… W „Opowieści…” wciąż przewija się przemoc, wobec kobiet również, ale historia Chryseis bardzo mnie wzruszyła, czyste zwyrodnialstwo… 🙁\n2013-01-15 at 23:11\nGylippos wykonał naprawdę sporą pracę, by wyewoluować od generycznego, pozbawionego indywidualnych cech mistrza fechtunku, który był mi potrzebny, by wyprowadzić Tais z Koryntu, do jednego z głównych bohaterów Opowieści, z pogłębionym portretem psychologicznym i tragiczną przeszłością. Zrobił to wszystko niejako wbrew moim pierwotnym planom 🙂 Ale jestem bardzo kontent z tego, że tak właśnie wyszło.\nCo się tyczy Alkajosa, nigdy nie był miłym człowiekiem ani tym bardziej czułym kochankiem. To bestia, która podczas wojny macedońsko-spartańskiej utraciła resztki człowieczeństwa. Sposób, w jaki traktuje Chryseis/Berenike jeszcze to potwierdza. To, że branka nie straciła zmysłów podczas tych długich miesięcy, świadczy o jej wewnętrznej sile. Sile, która jeszcze nie raz przyda jej się w surowym, a niekiedy wręcz okrutnym świecie "Opowieści helleńskiej".\nAle jatka. W jej opisie nie jesteś mistrzem. Jednak była dość realistyczna. Opisy erotyki są nieskazitelne stylistycznie, mają swój urok. Hmm. Tak, jak inni komentujący przywiązuję się do bohaterów. Gylippos był nieco przeidealizowany(Selene, jego zasady), więc może lepiej aby odszedł, bo nie pozwalał akcji rozwinąć się w nieoczekiwane dla czytelnika, a zaplanowane przez autora kierunki.\nTrochę mi tutaj pachnie Tarantino (jatka), sceny z rzeźbiarzem z kolei to inne wydanie Hollywood, ale nie mam dobrego przykładu.\nJak na monumentalne dzieło, które trzyma przez kolejne setki stronnic poziom i zaangażowanie uwagi czytelnika, jest to wynik godny pozazdroszczenia.\nTak trzymać, Megasie.\nAlkajos to ciekawa postać, ale przedstawiasz ją tak schematycznie, iż wzbudza jedynie odrazę, a powinna ją wzbudzać razem z pewną dozą zrozumienia, bo nic nie dzieje się bez przyczyny.\n2013-09-29 at 22:12\nMiała być jatka, więc jest jatka 🙂 Był to mój pierwszy chyba opis walki z udziałem tylu indywidualnych postaci, więc cośtam zapewne zazgrzytało. W erotyce mam większe doświadczenie, więc tam zgrzytów na szczęście nie było.\nCo do Gylipposa – kiedy go tworzyłem, wydawał mi się bardziej wielowarstwową postacią. Teraz z perspektywy czasu widzę, że mogłem go uczynić bardziej antybohaterskim. Pewne elementy takiej kreacji tam są, ale zapewne zostały przykryte jego romantyczną historią miłosną i zręcznością w robieniu mieczem. A może po prostu za bardzo chciałem go odróżnić od mojego poprzedniego antybohatera, Kassandra.\nDzięki za miłe słowa. Staram się trzymać poziom, a nawet go sukcesywnie podnosić!\nP.S. Powód dla którego Alkajos nie ma tu zbyt wiele głębi jest następujący: planowałem oddzielną serię 3-4 opowiadań poświęconych wyłącznie jemu. Tam właśnie chciałem go pokazać jako nieco bardziej złożoną postać, pokazać źródła jego kompleksu wobec Kassandra i poczucia, że świat jest mu winien więcej, niż otrzymał. To z pewnością dodałoby mu nieco głębi, choć niekoniecznie rozgrzeszało. Potem jednak Opowieść Demetriusza rozrosła się do tego stopnia, że pożarła wszelkie "poboczne" projekty. Cóż, niewykorzystana szansa…\n2016-02-06 at 20:21\nA więc jednak rzeźbiarz wygrał zakład. Gylippos… potrafisz zaskakiwać.\n2017-09-02 at 01:16\nCzytam i nie dowierzam. Unicestwiłeś mojego ulubieńca! Ależ jestem rozzłoszczona 🙂\nMegasie, potrafisz bez skrupułów pozbawiać swoich bohaterów życia? Tak, wiem -zabieg uzasadniony fabularnie, ale mimo wszystko, żal. Eh… powzdycham sobie.


Lot samolotem z małym dzieckiem ⋆ Czas Beztroski\nmarzec 15, 2016 marzec 15, 2016 Gosia\nPodróż z dzieckiem to niesamowite przeżycie dla każdej mamy. Dopiero z czasem zdajemy sobie sprawę, że im mniejsze dziecko tym mniejszy kłopot.\nJaś pierwszy raz leciał mając dwa miesiące, dziś ma 26 miesięcy i podróżował już 18 razy.\nPierwszy lot był najgorszy, ponieważ byliśmy niedoinformowani, szczególnie co możemy wziąć a czego nie. Mój mąż od samego wejścia na lotnisko, aż do pokładu samolotu niósł dziecko na rękach .\nNie wiedzieliśmy wtedy, że dziecku do 2 roku życia przysługuje darmowy bagaż w postaci fotelika samochodowego i wózka (w Rayanair). Dlatego koniecznie zobacz w regulaminie przewoźnika z którym podróżujesz, jakie macie prawa dodatkowe ze swoim maluchem!\nBagaż podręczny Mamy\nPrzygotowanie torby do samolotu to standardowo:\npampersy, chusteczki, pielucha tetrowa, dla maluszka dwumiesięcznego wystarczy grzechotka, karmiłam piersią wiec nie przejmowałam się ze pokarmu mi zabraknie, ale na wszelki wypadek miałam spakowana butelkę odciągniętego mleka. Generalnie pierwszy lot wspominamy bardzo dobrze, ponieważ Jasio tylko spał i jadł na zmianę. Jednak mamo nie zapominaj, podróż z dzieckiem, które jeszcze nie siedzi jest ciężka, gdyż trzymasz je cały czas na rękach.\nZ kolejny razem nie jest łatwiej Mamo\nOj nie … nie myśl, że doświadczenie poprzednich lotów Ci pomoże. Każdy kolejny lot był już tylko gorszy. Kiedy mój synek miał 5 miesięcy poleciał po raz drugi, wtedy wiedziałam już ze wózek mogę mieć ze sobą, aż do samego końca, tzn. oddaje się go przed samym odlotem samolotu. Dużo zależy jednak od lotniska -na jednym można podjechać pod samolot, a na drugim po sprawdzeniu biletów trzeba go złożyć. Wtedy w jednej ręce trzymasz dziecko, w drugiej wózek, a do tego jeszcze jakimś sposobem musisz wziąć bagaż..\nRadzę Ci najlepiej zaopatrz się w torbę podręczna – PLECAK, wtedy problem z głowy.\nIm Jasio był większy tym podróże stawały się cięższe, gdyż nie przestawał płakać, dodatkowo nie chciał pić podczas startowania czy lądowania. Pamiętaj, że picie podczas lotu zapobiega zatykaniu się uszu u maluszka. Płakał głośno i długo… Ja zestresowana spojrzeniami i komentarzami ludzi starałam się go uspokoić co i tak nie przynosiło żadnych efektów.. A po oceniających spojrzeniach innych pasażerów widziałam, że muszę to zrobić jak najszybciej. Jednak jak to w podróży bywa : kiedy szczególnie Ci zależy Twoje dziecko nie ma najmniejszego zamiaru z Tobą współpracować. Jasio przeważnie po godzinie , półtorej uspokajał się i usypiał, ale to już był prawie czas lądowania … I znowu problem, jak ja to wszystko zabiorę, gdy on śpi ? Zawsze pod górę… Tak podróże wyglądały gdzieś do ukończenia przez Jasia roczku .\nOk, żartowałam, po roku jest trochę lżej\nO ile dobrze pamiętam po tym czasie było lepiej. Płacz, na zmianę z głośnym lamentem częściowo ustąpił. Ale Jasio stał się bardzo ruchliwy i nie mogłam go utrzymać na kolanach, wszystko w samolocie zaczęło go ciekawić. Wtedy 2-godzinny lot trwał dla mnie wieki. Na podróż z takim dzieckiem trzeba wziąć ze sobą dużo rożnego rodzaju przekąsek, zabawki, książeczki. Tak żeby czymś malucha zainteresować.\nPotrzebny jest przede wszystkim paszport bądź tymczasowy dowód osobisty. Ważne jednak żeby przed podróżą założyć dla dziecka Europejska Kartę Zdrowia, która uprawnia do korzystania z opieki medycznej w innym kraju. Jeśli dziecko ma inne nazwisko niż matka, ojciec koniecznie musisz mieć akt urodzenia.\nDOWODU TYMCZASOWEGO DZIECKA LUB PASZPORTU\nAKTU URODZENIA, GDY DZIECKO MA INNE NAZWISKO NIŻ OJCIEC, BĄDŹ MATKA\nWYROBIĆ EUROPEJSKIEJ KARTY ZDROWOTNEJ DLA DZIECKA\nSPRAWDŹ CO MOŻESZ MIEĆ NA LOTNISKU!\nPodróż z dwulatkiem\nZ dwulatkiem podróżuje się ciężko, ale zaczynają pojawiać się plusy: coraz więcej rozumie i potrafi skupić swoją uwagę na dłużej. Najlepiej gdy znajdzie koleżankę bądź kolegę. We dwoje zawsze jest raźniej, a i mama będzie mniej się stresować!\nZ moich doświadczeń wynika, że bardzo duży wpływ na to jak przebiega lot z dzieckiem ma chyba godzina lotu. Wczesno poranne i późno wieczorne dla dziecka są bardzo ciężkie, dlatego lepiej decydować się na podróż w ciągu dnia.\nCo zrobić gdy inni pasażerowie mają Cię za wyrodną Matkę?\nPo dwóch latach podróżowania z dzieckiem i różnych przeżyciach mogę śmiało napisać, że nie należy się przejmować spojrzeniami i komentarzami innych pasażerów. To dziecko jest najważniejsze, pamiętaj o tym. A my chociaż staramy się żeby podróż dla niego przebiegła jak najlepiej to i tak nie mamy wpływu na to jak będzie. Pasażerowie oceniający Cię jako najgorszą matkę na świecie to na szczęście nie jedyna grupa w samolocie. Oczywiście jest też całe mnóstwo osób przyjaznych i pomocnych. Zdarzyło mi się, że pewna Pani trzymała Jasia na swoich rękach przez 1,5 h lotu (tak to możliwe!) U mnie nie mógł się uspokoić i przestać płakać. Ta kobieta zapytała mnie po jakimś czasie czy może go wziąć , kiedy jej go podałam Jaś już po chwili uspokoił się i przestał płakać. Pani na szczęście się spodobało i zaproponowała, że będzie go trzymać do końca podróży. Cóż miałam zrobić? Nie płacze, jest bezpieczny, cały czas go widzę, to dlaczego nie? Dziecko spokojne to i mama spokojniejsza.\nPóki co tak wyglądają moje wspomnienia z dwóch lat podróżowania, ciekawe jak będzie dalej.\nA jakie są Wasze wspomnienia z podróży z maluchem?\nAnna Ziółek (@aniaziolek)\nmama 2 letniego Jasia\ndziecko relaks z dziećmi\n3 thoughts on “Lot samolotem z małym dzieckiem”\nmarzec 30, 2016 o 3:34 pm\nMoja córka leciala samolotem po raz pierwszy gdy miala 1.5 roku. Najgorsze bylo dla mnie to ze bylam sama z bagazem, wozkiem ktory musialam oddac juz po sprawdzeniu biletow. Wtedy bagaz w jednej rece malutka na drugiej a w miedzyczasie jeszcze gdzies pojawialo sie picie lub przekaska i toaleta bo juz wolala. Meczarnia. Balam sie lotu ale o dziwo moje dziecko nia chcialo potem wysiasc z samolotu! Nawet nie zaplakala caly lot zerkala przez okno lub zaczepiala podrozujacego obok pana do tego nasze sprawdzone ksiazki i bylo super 2 godziny minely nie wiem kiedy:). Teraz wybieramy sie po raz kolejny i doczekac sie nie moze:).\nmarzec 30, 2016 o 7:50 pm\nMy pierwszy raz lecieliśmy z dzieckiem, gdy córeczka miała 7 tygodni czyli podobnie jak Twój synek. Oczywiście były przygody… związane z paszportem, którego wówczas nie mieliśmy.\nŻeby to wszystko opisać, musiałabym chyba przekopiować cały post z zeszłego roku, więc po prostu zapraszam Cię do siebie\nkwiecień 12, 2016 o 9:23 am\nSą różne opinie, jedni uważają że podróżowanie z dziećmi to udręka inni że to fajna sprawa, wręcz przygoda, jeśli tylko podróż zostanie odpowiednio zaplanowana. Fajny tekst, ogólnie temat ciekawy. Przy okazji podróży z maluchami, warto też wspomnieć o wszelkich mitach, jakie krążą i powodują, że często rezygnujemy z lotu samolotem i boimy się tego panicznie. Może komuś kto właśnie planuje wojaże przyda się kilka informacji na temat latania – tak ogólnie, ale konkretnie http://londynek.net/czytelnia/article?jdnews_id=4184612


Współczesne meble do salonu szamotuły - Meble warszawa budowa klimatyzacja Meble warszawa budowa klimatyzacja\nJaka jest dzisiejszy moda w projektowaniu wnętrz?\nDziś przeważa moda na szarości, biele a także aranżowanie wnętrz w stylu skandynawskim. Powinno się pamiętać o tym, aby mieszkanie nie było nadto przyduszone bielą, a stało się również przytulnym kątem, w którym będziemy posiadali możliwość odpoczynku oraz upajania się wolną chwilą.\nKtóre meble wybrać, aby pasowały do wnętrza?\nWspółczesne meble do salonu znamionują się minimalizmem, a równocześnie komfortem. Dbając o powierzchowność mieszkania, powinniśmy zrezygnować z masywnych, masywnych mebli, przytłaczających nowe wnętrze, na rzecz tych klarownych a także gładkich. W salonie odnajdują się nowomodne meblościanki a także witryny posiadające szklane drzwi, za którymi da się skryć książki albo odpowiednie dekoracje. Sporo firm oferuje dziś meblościanki z klimatycznym podświetleniem.\nCzy rezygnacja z ciemnych mebli jest konieczna?\nJeśli preferujemy mroczne odcienie mebli, również pojawia się możliwość luksusowego umeblowania wnętrza. W tym przypadku kierując się wyborem dzisiejszych mebli do salonu w dalszym ciągu powinniśmy brać pod uwagę jego wymiary oraz kolory ścian. Jeżeli nasze ściany pomalowane są na mocne odcienie, a salon posiada małe wymiary, wybór mrocznych mebli nie jest najlepszym pomysłem, gdyż masywna kolorystyka poglądowo zmniejsza wnętrze. Niemniej jednak będąc właścicielem pokaźnego mieszkania, opcji jest o wiele więcej. Ciemne meble najlepiej bez ustanku prezentują się na tle jasnych ścian bądź pokrytych kafelkami. Słusznym tłem dla cięższych mebli będzie również odcień oliwkowy i turkusowy czy też jasno-szary.\nCzy przy doborze mebli trzeba sugerować się także gatunkiem podłogi?\nWbrew pozorom jest to niezmiernie ważne. W zasadzie do jasnych paneli czy też kafli, pasują meble zarówno lekkie, klarowne, jak i ciemne masywne. Problem wyobraża się toszkę w inny sposób, kiedy posiadamy ponure pokrycie podłóg. W tym wypadku powinno się pamiętać, że decydując się dodatkowo na ciemne meble, wnętrze błyskawicznie stanie się dominujące i poglądowo małe. Sprawę może ochronić oświecenie salonu detalami, jakimi są dywan, jasna narzuta, poduszki, świeczki, doniczki.\nDecydując się na dzisiejszą aranżację wnętrza, nie musimy martwić się o deficyt pomysłów. Sieć internetowa jest bowiem skarbnicą fotografii a przy tym wizualizacji, a nawet programów wspomagających tok organizowania. Jeżeli uznamy, że nadal czujemy głód a przy tym niedostateczną satysfakcję, możemy zwrócić się o wskazówkę do wykwalifikowanych projektantów wnętrz, którzy wesprą nam w doborze mebli odpowiadających nie tylko nam samym, ale również właściwych dla kalibrów a przy tym kolorystyki wnętrza.


Celiakia Oddział Zielona Góra\nStowarzyszenie Osób Chorych na Celiakię i Inne Zespoły Złego Wchłaniania informuje, że najbliższe spotkanie odbędzie się 19.03.2016 w godz. 12.00 - 15.00 w Zespole Szkół i Placówek Kształcenia Zawodowego w Zielonej Górze przy ul. Botanicznej 66 bud. F.\nSpotkanie połączone będzie z blokiem wykładowym na temat diety bezglutenowej w połączeniu z nietolerancją laktozy oraz warsztaty kulinarne w w/w tematyce.\nW miarę możliwości prosimy o potwierdzenie udziału.\nStowarzyszenie Osób Chorych na Celiakię i Inne Zespoły Złego Wchłaniania serdecznie zaprasza na pierwsze w tym roku spotkanie, które odbędzie się 21 lutego 2015r. (sobota) o godzinie 14.15 w Centrum Integracji Społecznej w Zielonej Górze (ul. Staszica 4).\n1) sprawy organizacyjne,\n2) przyjcie nowych członków Stowarzyszenia,\n3) opłata składek członkowskich,\n4) pieczenie PIZZY.\nStowarzyszenie Osób Chorych na Celiakię i Inne Zespoły Złego Wchłaniania Oddział w Zielonej Górze zaprasza na "spotkanie przy grillu", które tradycyjnie odbędzie się na terenie Ogródków Działkowych w Drzonkowie (skręt w prawo zaraz za szkołą i dalej do końca drogi cały czas prosto ok. 400m).\nSpotkanie odbędzie się w niedzielę 31 sierpnia 2014 o godz. 14.00.\nProsimy o potwierdzenie przybycia mailowo, telefonicznie 607 139 984 607 139 984, sms-em 508 374 733 508 374 733 lub osobiście w Siedzibie Oddziału (Sklep Witaminka - Stary Rynek 19, Zielona Góra tel. 68 327 20 67 68 327 20 67).\nWARSZTATY KULINARNE 22.02.2014 r\nZielonogórski Oddział Stowarzyszenia Osób Chorych na Celiakię 22 lutego 2014 zorganizował Warsztaty Kulinarne w Centrum Integracji Społecznej przy ul. Staszica 4 w Zielonej Górze w którym uczestniczyli członkowie Stowarzyszenia wraz z rodzinami. Było to pierwsze spotkanie w 2014 roku w którym udział wzięło 25 osób.\nW programie Warsztatów było smażenie faworków oraz "róż karnawałowych" (oczywiście bez glutenu) wszystkie pyszności smakowały wybornie. Pani Ela udostępniła przepis na smakowite faworki a Babcia Julii przygotowała przepiękne róże karnawałowe.\nW spotkaniu uczestniczyła zaproszona Pani dietetyk Magdalena Golińczak, która udzielała nam odpowiedzi na wciąż wiele nurtujących nas pytań.\nPani Czesława Hubska zapowiedziała plany działania Stowarzyszenia na rok bieżący. I tak:\n- w maju 2014 roku planowana jest Konferencja w Zielonej Górze;\n- 08.06. 2014 roku odbędzie się Piknik Zdrowia w Drzonkowie;\n- w okresie letnim wspólne grillowanie;\n- Można skorzystać z bezglutenowych ofert wakacyjnych w Ośrodku Geowita w Lądku-Zdroju lub też oczywiście cały czas jest dostępna oferta wyjazdu do Niechorza w Ośrodku Natalia jak również można skorzystać z letniego wypoczynku w Paryżu i Hiszpanii. Serdecznie zapraszamy!;\n- we wrześniu wyjazd na konferencję do Bydgoszczy;\nPodczas spotkania byla możliwość opłacenia składki członkowskiej za rok 2014.\nCzłonkowie Stowarzyszenia mieli możliwość pożyczyć oraz wymienić się książkami zgromadzonymi w zbiorach.\nNa zakończenie nie zabrakło miłych prezentów ze smakołykami ufundowanych przez firmy Balviten, Bezgluten i Glutenex, którym serdecznie dziękujemy.\nSerdecznie zapraszamy na spotkanie Stowarzyszenia, które odbędzie się w najbliższą sobotę tj. 23 listopada 2013 o godz. 14.30 w Centrum Integracji Społecznej w Zielonej Górze (ul. Staszica 4).\nW programie m.in. spotkanie z psychologiem, pieczenie tarty oraz wspomnienia z ostatniego spotkania, które odbyło się w październiku w Łodzi.\nOddział Terenowy w Zielonej Górze\nSerdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie Stowarzyszenia Osób Chorych na Celiakię i Inne Zespoły Złego Wchłaniania, organizowane przez Oddział Zielona Góra.\nPodobnie jak w zeszłym roku spotkamy się na wspólnym grillowaniu. Zapewniamy pieczywo, mięsko i inne grillowane przysmaki. Mile widziane (ale nie wymagane) przygotowanie sałatek.\nWydarzenie będzie miało miejsce w dniu 14 lipca 2013r. (niedziela) o godzinie 15.00 na terenie Ogródków Działkowych w Drzonkowie (skręt w prawo zaraz za szkołą i dalej do końca drogi cały czas prosto ok. 400m).\nUprzejmie prosimy o wcześniejsze potwierdzenie udziału w imprezie w celu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc do piątku 11 lipca.\nImpreza odbędzie się w plenerze, w związku z tym, w razie opadów deszczu może zostać przeniesiona na inny termin.\nW sprawach organizacyjnych, dojazdowych i w razie wszelkich pytań proszę kontaktować się mailowo lub telefonicznie (607 139 984 607 139 984), a także w sklepie Witaminka.\nOddział Zielona Góra serdecznie zaprasza na SPOTKANIE WIGILIJNE .\nSpotkanie odbędzie się 15.12.2012 (sobota) o godz. 15.00 w Centrum Integracji Społecznej w Zielonej Górze (ul. Staszica 4).\nProsimy o potwierdzenie udziału w Wigilii mailowo lub telefonicznie.\nceliakia.zielonagora@wp.pl lub tel. 68 327 206\n24 listopada 2011r. w Centrum Integracji Społecznej przy ul. Staszica 1 o godz.17.30\nodbędą się warsztaty kulinarne z pieczenia ciast.\nWarsztaty edukacyjne dla chorych na celiakię i inne zespoły złego wchłaniania\nCentrum Integracji Społecznej przy ul. Staszica 4 w Zielonej Górze\nWarsztaty kulinarne Zielonogórskiego Oddziału Stowarzyszenia Osób Chorych na Celiakię i inne Zespoły Złego Wchłaniania.\nDrugie spotkanie członków nowo powstałego Oddziału Terenowego w Zielonej Górze


Regulamin - Materiały budowlane, Kielce, Jędrzejów, Świętokrzyskie - Wykonawca\nZasady i warunki korzystania z serwisu wykonawca.net\nNiniejszy regulamin stanowi prawną podstawę określającą zasady korzystania z witryny. Odwiedzając nasz serwis, akceptujesz aktualne postanowienia tego Regulaminu oraz zobowiązujesz się przestrzegać wszystkie zawarte w nim zasady. Dopełnieniem Regulaminu jest nasza Polityka prywatności.\nDostęp do usług w wykonawca.net jest zróżnicowany. Możesz być odwiedzającym nas gościem lub zarejestrowanym użytkownikiem. Dane przekazywane podczas rejestracji oraz inne dane osobowe, które mogą być zbierane od użytkowników podczas korzystania z witryny wykonawca.net, są gromadzone i wykorzystywane zgodnie z zasadami zawartymi w naszej Polityce prywatności oraz Ustawie o ochronie danych osobowych.\nRejestrując się w witrynie wykonawca.net:\nGoście witryny wykonawca.net mają prawo korzystać z możliwości i usług udostępnianych w witrynie:\npobierając jakiekolwiek materiały z witryny, sporządzając wydruki, uwzględniając, ale nie ograniczając się do oprogramowania typu shareware, freeware albo opartych na licencji GNU oraz plików pobieranych z serwerów odsyłających do, ale nie powiązanych z witryną wykonawca.net, zobowiązujesz się do nieusuwania lub nieprzerabiania jakichkolwiek praw autorskich, znaków handlowych oraz innych niezbędnych opisów, informacji lub warunków i zastrzeżeń dotyczących użytkownika końcowego jakiejkolwiek kopii takiego dokumentu lub oprogramowania,\nudostępniając w witrynie wykonawca.net własne materiały – o ile nie wniesiesz uprzednio w sposób jawny i oczywisty specjalnych zastrzeżeń – wyrażasz zgodę tylko – na ich wykorzystywanie przez pozostałych Użytkowników w zakresie ich osobistego użytku, a także udzielasz wydawcy – wykonawca.net następujących praw: do bezpłatnego kopiowania, publikowania, dystrybucji, modyfikacji, przekładu oraz wykorzystania w inny sposób tych materiałów w Internecie; w przypadku, gdyby ich publikacja przyniosła wydawcy korzyści materialne, zachowujesz pełne prawo domagania się udziału w tych korzyściach,\nzgadzasz się każdorazowo osobiście upewnić, że jakikolwiek przesyłany do witryny materiał jest zgodny z w/w warunkami i zabezpiecza wydawcę witryny wykonawca.net, pracowników oraz kierownictwo firmy przed wszelkimi roszczeniami, które mogą wyniknąć z publikacji materiałów dostarczonych przez Ciebie do witryny,\nAby zapewnić możliwość ochrony wydawcy i innych użytkowników przed skutkami niedotrzymywania powyższych zobowiązań, a także aby ochronić Cię przed innymi skutkami, zgadzasz się, że w związku z naruszeniem tych zobowiązań wydawca serwisu wykonawca.net może w jakimkolwiek momencie zabronić Ci dostępu do witryny.\nMasz prawo przesyłania do witryny swoich informacji, materiałów, dokumentów. Z tym prawem wiąże się z jednej strony możliwość oddziaływania na innych użytkowników witryny, a z drugiej dostęp do pewnych obszarów naszego systemu komputerowego, wrażliwych na zachowania, które mogą zakłócić sprawność jego działania. W związku z tym w pełni zgadzasz się, że Twoja aktywność w witrynie:\nzgadzasz się, aby wydawca witryny wykonawca.net zmodyfikował bądź usunął każdy Twój wpis, jeśli w mniemaniu wydawcy narusza powyższe zastrzeżenia.\nJeżeli uważasz, że Twoje lub czyjekolwiek prawa autorskie, prawa własności intelektualnej zostały w jakikolwiek sposób, bądź, w jakiejkolwiek formie naruszone w witrynie wykonawca.net, prosimy o przesłanie zawiadomienia na adres: biuro@wykonawca.net\nZdajesz sobie sprawę, że opublikowane w witrynie materiały mogą zawierać nieprawdziwe informacje, nieskuteczne rady, podpowiedzi, lub w jakiś inny sposób nie odpowiadać Twoim potrzebom i oczekiwaniom. Zgadzasz się, że korzystasz z witryny wykonawca.net tylko i wyłącznie na własną odpowiedzialność i własne ryzyko. Wszystkie informacje, materiały lub usługi dostarczane za pośrednictwem witryny oferowane są BEZ JAKIEJKOLWIEK GWARANCJI. W szczególności:\nWydawca witryny wykonawca.net nie zapewnia gwarancji dotyczących prawidłowości lub kompletności jakichkolwiek materiałów, informacji lub ustaleń umieszczonych w witrynie,\nWydawca witryny wykonawca.net nie gwarantuje, iż każda zamieszczona w witrynie wykonawca.net publikacja sprosta oczekiwaniom każdego Użytkownika co do merytorycznej zawartości, dokładności, czy przydatności uzyskanych informacji,\nAkceptujesz w pełni zasadę, że w maksymalnym zakresie dozwolonym przez obowiązujące prawo ani Wydawca witryny wykonawca.net, ani żaden pracownik, redaktor, autor publikujący w witrynie, nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek bezpośrednie, niebezpośrednie, przypadkowe lub wynikowe skutki, wykorzystania przez Ciebie informacji, lub innych materiałów uzyskanych za pośrednictwem witryny wykonawca.net, (w tym za szkody i zniszczenia będące skutkiem utraty zysków lub dochodów, utraty możliwości użycia witryny lub jakichkolwiek wykonywalnych programów, opóźnień w działaniu lub transmisji, awarii linii komunikacyjnych, niedostarczonych pocztą elektroniczną wiadomości, utraty możliwości używania danych lub sprzętu, lub podobnych zniszczeń), nawet w przypadku, gdyby Wydawca witryny wykonawca.net został poinformowany o możliwości zaistnienia podobnych szkód i zniszczeń. Wydawca i autorzy serwisu wykonawca.net nie ponoszą odpowiedzialności za opinie wyrażane przez Czytelników na forum, w komentarzach lub w inny sposób. Są one wyłącznie własnością ich autorów, w związku z czym nie mogą rzutować na opinię o autorach serwisu.\nMogą zaistnieć sytuacje, w których w związku z udostępnieniem witryny wykonawca.net i materiałów w niej zamieszczonych, wobec Wydawcy witryny zostanie skierowane roszczenie o odszkodowanie. Niezależnie od podstawy prawnej takiego roszczenia odpowiedzialność wydawcy będzie ograniczona w maksymalnym zakresie dozwolonym przez obowiązujące prawo.\nW witrynie wykonawca.net są publikowane odsyłacze do innych witryn. Mogą również być publikowane ogłoszenia, reklamy, banery instytucji i firm – naszych Klientów. Wydawca witryny wykonawca.net, nie ponosi żadnej odpowiedzialności za treść, ścisłość, zawartość lub dostępność informacji, do których prowadzą odsyłacze.\nwszelkie wynikające z korzystania z witryny wykonawca.net albo naruszenia jakichkolwiek praw w witrynie wykonawca.net roszczenia i żądania mogą być kierowane w okresie do jednego roku od momentu zdarzenia, w przeciwnym przypadku nie będą uwzględnione.\nZmiany regulaminu korzystania z witryny wykonawca.net\nZastrzegamy sobie prawo do aktualizacji lub modyfikacji obowiązujących na poziomie krajowym lub na poziomie konkretnej witryny sieci Regulaminu w dowolnym czasie i bez uprzedniego zawiadomienia poprzez umieszczenie zmienionej wersji Regulaminu w odpowiedniej witrynie internetowej wykonawca.net. WSZYSTKIE PRAWA NIEUDOSTĘPNIONE W NINIEJSZYCH WARUNKACH SĄ ZASTRZEŻONE.\nW razie jakichkolwiek pytań lub uwag dotyczących niniejszego Regulaminu lub jakichkolwiek praktyk stosowanych w naszym serwisie, prosimy o kontakt pod adresem: biuro@wykonawca.net.


INSTORE: opinie o sklepie - listopad 2017\nJakość obsługi 3.7\nOpinie o sklepie INSTORE\nTak jak przypuszczałem, nie tylko ja padłem łupem "firmy" INSTORE.Po zainkasowaniu kasy całkowity spadek zainteresowania, po postraszeniu policją, coś się zaczęło dziać, ale bardzo krótko. Bilans: po ponad 2 miesiącach nie mam nic, oprócz opłaconej faktury na kwotę 900złWłaśnie zgłosiłem przestępstwo z art 286kk.Bardzo proszę osoby pokrzywdzone o kontakt mailowy bigmadej@wp.pl\nPierwszy kontakt był OK ale im bliżej terminu wykonania było trudniej o kontakt. Dokonałem wpłaty za sklep, stronę www i FB. I nagle kontakt się urwał. Pan Piotr Nowaczyk nie odbierał ani maili, ani sms-ów ani telefonów. ZERO kontaktu Sklep nie został dokończony. Dzwoniłem do innych klientów i okazało się, ze scenariusz podobny, Mam zamiar skierować sprawę do prokuratury. PRZESTRZEGAM PRZED TĄ FIRMĄ. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zadzwoń 501166076\nGodny zaufania partner w interesach. Wykonali Państwo kawał dobrej roboty.Z całą pewnością będę Państwa stałym klientem. Pozdrawiam\nPolecam.Usługi świadczone na najwyższym poziomie.\nZamówiłem najbogatszy pakiet i jestem bardzo mile zaskoczony. Sklep i profil na Facebook wykonane bardzo dobrze. Panowie z Instore uwzględnili moje sugestie i poprawki z czego się cieszę. Fajna współpraca. Polecam wszystkim. Cena pakietu jest bardzo dobra i warta wydania pieniędzy.\nSzczerze polecam INSTORE. Sklep wykonany szybko i z największą dokładnością. Jestem bardzo zadowolona z obsługi\nPrzejdź do sklepu INSTORE >\nInformacje o sklepie >\nBestsellery w INSTORE\nBAZA DANYCH 2017 - LUBUSKIE\nNo-cache: 0,2458 s. (app-okazje-1_0.1)


Wpływ pasożytów na ludzi nie jest tematem naukowym. Jednak środowisko medyczne wie, że niektóre pasożyty mogą powodować choroby. Mówiąc o ludzkim ciele, nazywamy go „organizmem społecznym”. Słowo „organizm” nie jest używane do opisania ludzi. „Człowiek” i „organizm” to różne słowa. Warto zauważyć, że większość pasożytów i pasożytów, o których wiadomo, że powodują choroby u ludzi, uważa się za pasożyty. Aby zrozumieć proces wpływu pasożytów na ludzi, musimy cofnąć się nieco. Ciało składa się z wielu komórek, z których każda składa się z pewnego rodzaju białek. Te białka lub polipeptydy odgrywają ważną rolę w rozwoju i funkcji komórki. Białka te znajdują się w różnych miejscach w ciele, ale zwykle są pogrupowane w grupy zwane białkami. Istnieją dwa rodzaje białek, zwane α i β (patrz zdjęcie ludzkiego ciała). Strukturę białka α i β można zilustrować, jak pokazano na poniższym rysunku. Lewa strona rysunku pokazuje strukturę białka. W górnej części znajduje się aktywne miejsce białka. Tutaj białko otoczone jest peptydem.\nFakty wyraźnie wyglądają tak: Detoxic naprawdę działa. W każdym razie można stwierdzić, że wiele do...\nJeśli chodzi o eliminację pasożytów, trudno jest ominąć Herbal Tea - dlaczego tak jest? Czy ufasz o...\nwiększe zdrowie i lepsze samopoczucie można najłatwiej osiągnąć dzięki Intoxic. Potwierdzają to tak...\nDla lepszego zdrowia i dobrego samopoczucia FitoBalt podobno rozwiązaniem. Wielu zadowolonych konsu...\nCoraz więcej entuzjastów informuje o tym produkcie i jego sukcesach w korzystaniu z tego produktu. ...\nBactefort jest obecnie uważany za prawdziwą wskazówkę, ale świadomość szybko rośnie - codziennie wi...


bartosz: Najważniejsze wiadomości z Polska - NewsHub\n1-10 Wyniki 1000 na zapytanie «bartosz»\n13 lipiec 2018 10:53 Premier Morawiecki opowiadał w Łodzi o inwestycjach w regionie. Nagle wyznał: "Bardzo kocham furmanki"\n– Pamiętacie państwo te obrazki brudnych podwórek i furmanek? Ja bardzo kocham furmanki. Teoretycznie moglibyśmy się nimi szczycić. Ale przez te lata III RP wszystko to pokazywano tak, by trzeba się było tego wstydzić – powiedział premier Mateusz Morawiecki. Jego słowa wywołały wiele krytycznych i prześmiewczych komentarzy internautów. W mediach społecznościowych 34 6\n22 czerwiec 2018 15:19 Przesilenie letnie 2018. Kiedy najdłuższy dzień roku? Ile będzie trwał?\nPrzesilenie letnie – na czym polega to zjawisko? Przesilenie letnie to dzień, który wyznacza początek astronomicznego lata. Jest jednocześnie najdłuższym dniem w ciągu roku. Na półkuli północnej przesilenie letnie zawsze wypada w czerwcu, dlatego nazywane jest także przesileniem czerwcowym. Ten dzień jest momentem maksymalnego wychylenia osi obrotu Ziemi 34 1\nZlikwidowali in vitro, wprowadzili swój program. A efekty? - dopytuje Bartosz Arłukowicz, minister zdrowia w rządzie PO, zapytał resort zdrowia o dokładne dane dotyczące efektów programu "ochrony zdrowia prokreacyjnego", wprowadzonego za rządów PiS. Według Arłukowicza program kosztował 23 mln zł i zgłosiło się do niego tylko 100 par. Bartosz Arłukowicz 61 4\n- Jestem w tej dobrej sytuacji, bo jestem kawalerem, więc zlikwidowałem lokatę i przekazałem premię. Całe zamieszanie wynikało z tego, że byłem za granicą. Kiedy były zbierane informacje o tym, kto oddał, byłem w samolocie - mówił Kownacki. - Przez dwa lata ciężko pracowałem, jestem kawalerem i mało było okazji, żeby wydawać pieniądze, bo jestem z natury 61 3\nMichał K. został zatrzymany w środę, a w czwartek usłyszał zarzuty prania brudnych pieniędzy. Przestępstwo jest zagrożone karą do 10 lat pozbawienia wolności - podała TVP Info. Śledztwo dotyczy wyłudzeń podatku VAT, a konkretnie zorganizowanej grupy przestępczej, która wprowadzała do obrotu paliwa płynne. Prokuratura w Białymstoku badała powiązania Michała 58 6\n31 marzec 2018 09:54 Stary druh poucza Kaczyńskiego, oberwało się też Szydło. Olszewski: Przeproś prezesie\nO sprawie nagród wypowiedzieli się już wszyscy najważniejsi politycy obozu władzy. Zgodnie z zapowiedziami premiera Mateusza Morawieckiego system dodatkowej pensji, wypracowany za czasów rządu Beaty Szydło ma już nie wrócić, a on sam zakazał nagród, temat wraca do Prawa i Sprawiedliwości jak bumerang. Jeszcze niedawno na mównicy Sejmowej wicepremier 78\n27 marzec 2018 08:31 Ekspert Macierewicza wyjechał z Polski, ale nadal zarabia w rządowej agencji. Przez Skype'a\n- przekonywał w lutym w telewizji publicznej Wiesław Binienda. Mało kto wie, że ten ekspert smoleński od dwóch lat zasiada w komitecie sterującym Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Na stronie agencji można przeczytać, że "Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w porozumieniu z ministrem obrony narodowej i ministrem spraw wewnętrznych prowadzi działania związane 44 4\nOkoło godz. 16.30 ruszył spod Sejmu marsz pod hasłem "Czarny Piątek", organizowany m.in. przez Ogólnopolski Strajk Kobiet. Uczestniczki i uczestnicy wyrażali swój sprzeciw wobec prac nad obywatelskim projektem ustawy "Zatrzymaj aborcję", którego celem jest zaostrzenie prawa dotyczącego przerywania ciąży. RELACJA NA ŻYWO>>> Protestujący przeszli przed 54 2\nMinisterstwo Obrony Narodowej pod kierownictwem Antoniego Macierewicza wydało 15 mln zł w ciągu półtora roku. O wydatki dokonane za pomocą służbowych kart płatniczych i kredytowych resort zapytał poseł Nowoczesnej, Piotr Misiło. Polityk zapytał również inne resorty – odpowiedzi wpłynęły w listopadzie ubiegłego roku. Od MON dopiero teraz. Co z nich wynika 76\nRaport, o którym pisze "Jerusalem Post", stworzyli amerykańscy dyplomaci Departamentu Stanu w połowie 1946 roku i został odtajniony w latach 80. Dziennikarzom pokazano jego kopię w Centrum Szymona Wiesenthala. Dokument mówi głównie o antysemityzmie w powojennej Polsce, ale też o jego źródłach w II RP. Jego autorzy "nie mieli wątpliwości, że obecne (czyli 56