Ale nie można 50-lecia scharakteryzować tak, jak okres wspólnej pracy czy wspólnych paroletnich studiów. Mojej znajomości z Mazowieckim towarzyszyły od początku okoliczności i wydarzenia historyczne. I z tego powodu ta znajomość nastąpiła. Jak wiadomo, po październikowym przełomie roku 1956 w życiu politycznym, społecznym, kulturowym Polski nastąpiło pewne ożywienie. Jednym z bohaterów tego ożywienia w środowiskach, w których ja się obracałem był Tadeusz Mazowiecki, którego wcześniej - w okresie swojej działalności w PAX-się we Wrocławiu czy w Warszawie nie znałem w ogóle. Poznałem go, kiedy powstał Klub Inteligencji Katolickiej w Warszawie i wtedy, kiedy zaczął działać w środowisku "Tygodnika Powszechnego" i "Znaku". Od 1958 roku, od chwili powstania miesięcznika Więź został jego redaktorem naczelnym i był od tej pory dziesiątki lat. I w tym charakterze go poznałem - jako katolickiego publicystę, o bardzo społecznym spojrzeniu na ludzi i świat i człowieka, łagodnego zewnętrznie, ale bardzo zaangażowanego wewnętrznie w to co wierzył i co robił.\nW "Więzi" pisywałem niekiedy jako wolny strzelec, najczęściej recenzje, czasami coś innego. W latach 60 i 70, pod jego redakcją. Ale moją węższą ojczyzną, mimo, że obaj żyliśmy w Warszawie był "Tygodnik Powszechny". Od lata 1957 r. pisywałem stale do "Tygodnika", a od roku 1961 byłem oficjalnie warszawskim przedstawicielem "Tygodnika". Miałem z Mazowieckim kontakty jako z redaktorem Więzi i posłem na Sejm PRL-u z Koła "Znak", i jako po prostu z człowiekiem ze wspólnego, szerszego wspólnego środowiska. Ta forma znajomości nie pogłębiała się, ale nastąpiły pewne specyficzne punkty zbieżne.\nPo pierwsze, w "Więzi" ogłosił on tekst pt. "Antysemityzm ludzi uczciwych". Ten eseistyczny tekst, należy do dziś w moim rozumieniu do klasycznych tekstów na temat stosunków polsko-żydowskich w ogóle. Uważałem go za niezmiernie ważny i bardzo pokrywał się on z moim widzeniem sprawy stosunku polsko-żydowskich. W moim, kilka lat od Mazowieckiego dłużej trwającym życiu - co pozwoliło mi już działać, kiedy on był jeszcze nie dorosły w czasie okupacji - była pewna karta współdziałania ze środowiskiem Żydów w podziemiu i pomagania Żydom. Nie było to bardzo powszechnym zjawiskiem w kołach katolickich, a ja to robiłem już wtedy jako młody, zaangażowany katolicko chłopak. Można więc zrozumieć, że napotkawszy na próbę refleksji na temat kondycji myślowej polskiej inteligencji i Polaków w tych sprawach bardzo się tym zainteresowałem. Było to o ile pamiętam w pierwszej połowie lat 60 i wyprzedziło jeszcze zjawisko tzw. moczaryzmu, czyli brunatnego komunizmu, które swoje szczyty znalazło jak wiadomo w niesławnych dla naszych doświadczeń latach 1967 i 1968.\nMazowiecki w tych sprawach miał ogromne, moralne wyczucie i nie uznawał żadnych unikowych, ani wykrętnych zachowań i sytuacji, co bardzo dobrze do mnie trafiało.\nDruga sprawa, to kontakty w sprawach odbudowy stosunków na płaszczyźnie motywacji chrześcijańskiej polsko-niemieckich, zarówno z Niemcami z NRD, jak i z Niemcami w Republice Federalnej Niemiec. Był to problem niełatwy, do którego szczytowych punktów należało jak wiadomo oświadczenie w formie listu biskupów polskich do biskupów niemieckich z listopada 1965 r. Zarówno Mazowiecki jak i ja, choć każdy z osobna, byliśmy dość zaangażowani w kontaktach z poszczególnymi, niemieckimi osobami, instytucjami chrześcijańskimi protestanckimi i katolickimi zarówno z NRD jak i z RFN-u. To się później oczywiście wyraziło w nieuniknionych stykach. Byliśmy chyba ze dwa czy trzy razy we wspólnej grupie, kilkuosobowej polskiej uczestnikami rozmów i podobnie usposobionymi Niemcami poszukującymi przezwyciężenia tej przepaści, która istniała. Pamiętajmy, że to było ledwie 20-kilka lat po wojnie i że wszelkie rany były świeższe niż dzisiaj w 60-kilka lat po wojnie. Ta wspólnota widzenia, oceniania, oceny, nawet działań ludzi, nas w jakimś stopniu zbliżała. Nigdy jednak nie była to żadna pogłębiona przyjaźń. Ja nie lubię sobie przypisywać roli przyjaciela kogoś, kto wobec kogo jestem przyjazny, ale jest on człowiekiem znanym. Jest dosyć takich, którzy się legitymizują lub legitymują przyjaźniami. Tego nie uważam za potrzebne, choć uważam moje więzy z Mazowieckim za ważne i trwale w moim życiu.\nPrzyszła potem, w połowie lat 70. faza jawnej opozycji demokratycznej w Polsce. Mazowiecki nie był już posłem "Znaku". Działał jako publicysta, ciągle jeszcze redaktor "Więzi". Miał niemało trudności politycznych w samej redakcji. Była tam próby, wysadzenia go z siodła, były próby wręcz używania jako elementu nacisku Urzędu ds. Wyznań, bezpieki, aby zastąpić go kimś bardziej uległym. Sam tam nie byłem, to jest osobny rozdział, o którym powinni mówić czy pisać ludzie z bliskiego mu środowiska z "Więzi", nie ja. Ale ja to odnotowałem w podświadomości jako jeden z dowodów przemawiających za jego nieugiętą uczciwością. Przemawiających również do takich ludzi jak ja, którzy mieli nieco inną biografię pierwszych lat powojennych. Mazowiecki mimo przygody z PAX-em, traktował to tylko jako pewne kilkuletnie, skomplikowane doświadczenie swojego życia, a od chwili zerwania z tym środowiskiem w roku 1955 właściwie stał się zdecydowanym przeciwnikiem tego typu polityki - to znaczy pseudokatolicyzmu, doprawionego PZPR-owską przyprawą.\nPowstało Towarzystwo Kursów Naukowych, Uniwersytet Latający. W TKN były pewne nasze styki, w tę akcję byłem bardzo zaangażowany. Mazowiecki z kolei włączył się w różne akcje protestów obywatelskich, solidarnościowo-głodówkowe akcje młodych i znanych dzisiaj ludzi. A ja pozostawałem przy mojej pracy piórem. I kiedy w Gdańsku nastąpił ruch, który doprowadził po Sierpniu 1980 r. do powołania NSZZ Solidarność, Mazowiecki obok Geremka odegrał dla mnie pamiętną rolę. To właściwie oni dostarczyli do Gdańska do kierownictwa strajku Stoczni, list 60-kilku tak zwanych intelektualistów, głównie z Warszawy, solidarności z robotnikami strajkującymi w Gdańsku, który i ja podpisałem.\nNastąpił trudny okres stanu wojennego. Przed tym Mazowiecki miał pełne ręce roboty, jako redaktor powstałego w marcu w roku 1981 w wyniku ustaleń grudniowych "Tygodnika Solidarność". Ja do tygodnika kilkakrotnie pisałem spore, artykuły historyczne. Ale to było związane z jego warsztatem pracy i z łączącymi nas poglądami, a nie było wynikiem żadnych wspólnych działań. Dział historyczny reprezentował jeden z jego współpracowników z "Więzi", obecny prof. Andrzej Friszke, zaprzyjaźniony z obu nami. Z nim po prostu załatwiałem sprawy zawodowo-publicystyczne. Nie wiążą mi się z tym jakieś specjalne przeżycia, dla niego pewnie tak bo miał do czynienia i z władzami związku, które nie były łatwe no i z istniejącą jeszcze cenzurą.\nStan wojenny spowodował wyjątkowy zupełnie zbieg okoliczności. 23 grudnia Mazowiecki przybył do ośrodka internowania w Jaworzu koło Drawska na Pojezierzu Zachodniopomorskim. Został przywieziony tam autem ze Strzebielinka, i przebywaliśmy w sąsiednich pokojach przez co najmniej cztery miesiące, do chwili mojego zwolnienia z Jaworza. Przeżyliśmy wspólnie m.in. dramatyczną Wigilię i Boże Narodzenie stanu wojennego roku 1981 i Wielkanoc roku 1982. Takie przeżycia ludzi łączą, wiążą.\nObóz był dla mnie ważnym doświadczeniem. W mojej książce "Dziennik internowania" jest przedrukowany wpis Mazowieckiego do księgi pamiątkowej. Obszerny szkic o naszych wspólnych przeżyciach w obozie, to jest na pewno ważne.\nJa wyszedłem wcześniej, Mazowiecki był przewieziony do następnego i jak wiadomo należał do kilku najdłużej w Polsce przetrzymywanych osób. Ponad rok, więcej niże pełny rok kalendarzowy przebywał w ośrodkach internowania. Ja tego już nie obserwowałem, ponieważ po zwolnieniu i po kilku miesiącach skorzystałem z zaproszenia na stypendium i wyjechałem w 1982 r. do Niemiec. Tam robiłem co mogłem, aby reprezentować wspólny nasz punkt widzenia, wynikający m.in. ze znajomości jego racji, którą miałem okazję pogłębić przez wiele godzin rozmów we wspólnym miejscu internowania.\nOd 1982 do 1990 r. pozostawałem w Niemczech, pracując tam jako gościnny profesor. Po kilku latach udało się Mazowieckiemu wyjechać. Był wtedy u nas w domu w Monachium, rozmawialiśmy o różnych sprawach. Później on już zaczął w końcu lat 80. jeździć za granicę. Zawsze utrzymywaliśmy kontakty pełne zaufania. Przez telefon nieraz z kraju do kraju np. z Brukseli do Augsburga wymienialiśmy informacje.\nWybory czerwcowe roku 1989 i ich konsekwencja: Mazowiecki jako pierwszy premier postkomunistyczny rządu Rzeczypospolitej w wyniku częściowo demokratycznych wyborów. To było ogromną rewelacją, a ja spełniałem chcąc nie chcąc rolę jego zupełnie nieproszonego i nieoficjalnego rzecznika. W Niemczech setki ludzi ze środowisk politycznych i medialnych wiedziało, że jesteśmy dobrymi znajomymi, a mało wiedziało czy nie dość o polskim polityku, który ma objąć ster rządu. Trafiało do mnie więcej niż dziesiątki dziennikarzy, polityków, różnego szczebla posłów, radnych, polityków komunalnych, działaczy katolickich, ewangelickich - aby rozmawiać o Mazowieckim.\nW roku 90, po utworzeniu rządu i kilku miesiącach prowadzenia go, Mazowiecki bym tym, który w wieku dla mnie niemłodym, po skończonych 68 latach, powołał mnie po raz pierwszy w życiu do służby publicznej. Zaproponował mi, całkowicie zaskoczonemu, nie przygotowanemu, objęcie ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Austrii. Mazowiecki wiedział o moich żywych kontaktach zarówno ze środowiskami katolickimi w Austrii jak i ze środowiskami liberalnymi i żydowskimi. Myślę, że to odegrało pewną rolę przy podjęciu tej decyzji. Dość ryzykownej, bo przecież ja żadnych doświadczeń dyplomatycznych, ani nawet też takich politycznych jak on nie miałem. Byłem człowiekiem całkowicie prywatnym, pracującym w kręgu dziennikarstwa czy wykładów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 70.\nPrzyjąłem tę propozycję i zacząłem moją pracę na placówce jako podwładny Tadeusza Mazowieckiego. Potem zostałem jeszcze podwładnym czterech następnych premierów do początku roku 1995 - po Mazowieckim za premierostwa Jerzego Krzysztofa Bieleckiego, Jana Olszewskiego, Hanny Suchockiej i Waldemara Pawlaka. W roku 1995 to Mazowiecki życie nas znowu zbliżyło, bo on ogrywał czołową rolę w klubie parlamentarnym Unii Wolności, a ja zostałem przez prezydenta Wałęsa powołany na tzw. prezydenckiego ministra spraw zagranicznych w marcu 1995 r. Wtedy Mazowiecki publicznie wyrażał wotum zaufania w tej sprawie w Sejmie. W bardzo trudnym układzie, bo Unia Wolności nie popierała rządu pana Oleksego, ale popierała mnie. Mazowiecki potrafił we właściwy sobie, bardzo spokojny i dyplomatyczny sposób dać wyraz, że Unia będzie patrzyła życzliwie i z poparciem na resort i politykę zagraniczną prowadzoną przez tego właśnie kandydata prezydenta Wałęsy, co nie oznacza wotum zaufania i poparcia dla całego rządu, na którego czele stanął Józef Oleksy. I stanąłem w tym takim trochę dziwnym, szpagatowym układzie - ja, który byłem jednym z wyborców Unii Wolności, ale była to moja sprawa obywatelska, a publiczna, bo nie byłem jej członkiem. Byłem bezpartyjny i nigdy tego statusu nie zmieniałem.\nW roku 1997 ja kandydowałem do Senatu z Warszawy i zostałem wybrany jako bezpartyjny kandydat przy poparciu między innymi Unii Wolności. Zostałem w Senacie przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej. Moim równoległym kolegą sejmowym, został znowóż Tadeusz Mazowiecki. Był on w Sejmie przewodniczącym Komisji ds. Integracji Europejskiej. To spowodowało konieczność dobrego porozumiewania się, które było łatwe i dobre między nami. Wymagało niekiedy wspólnych wyjazdów zagranicznych albo wspólnego przyjmowania ważnych gości zagranicznych, głównie z krajów będących głównie krajami Unii, albo kandydujących do Unii. To był okres wspólnych doświadczeń na styku naszych działań parlamentarnych. Zostałem po raz drugi ministrem spraw zagranicznych w roku 2000, w wyniku krachu koalicyjnego AWS-UW, po ministrze UW Bronisławie Geremku. Ówczesny premier Jerzy Buzek poparł mnie. Miałem znowu sytuację znowu taką, że i Mazowiecki i inni czołowi politycy Unii popierali mnie jako parlamentarzyści we wszystkich moich działaniach w sposób lojalny i rozumny.\nNie wszyscy politycy AWS-u, który miał większość i sprawował głównie władzę mieli tego typu postawę. Natomiast środowisko bliskie Mazowieckiemu taką postawę miało. Czyli zachowałem najlepsze wspomnienia aż do roku 2001. Spotykaliśmy się w życiu prywatnie, bywał u nas w domu w różnych okresach, zawsze był tym samym, spokojnym, skupionym, rozważnym, ostrożnym, dość upartym, ale konsekwentnym i uczciwym człowiekiem.\nPoruszająco barwne wrażenie wywarło na mnie, kiedy obserwowałem zaangażowane działania Tadeusza Mazowieckiego w 90. latach na Bałkanach. On w swojej misji humanitarnej na Bałkanach przejeżdżał przez Wiedeń i wracał przez Wiedeń. Znaliśmy się na tyle blisko, że miał do mnie nieograniczone zaufanie więc przejazdami dzielił się ze mną, nie jako z ambasadorem, ale jako ze starym kolegą, swoimi bardzo krytycznymi wyobrażeniami i wiedzą o tym co się dzieje niedobrego na Bałkanach i jak Europa zachodnia tego nie rozumie i adekwatnie nie reaguje. To spowodowało manifestacyjne wycofanie się Mazowieckiego z tej misji, które było swojego rodzaju szokiem dla Zachodu, a dla nas potwierdzeniem, że uczciwość i wierność wartością odgrywają dla niego rolę ważniejszą niż funkcje, posady i godności.\nSzedłem nieco inną drogą życiową, ale nie uważałem, że moja jest jedyną możliwą do przebycia w sposób uczciwy. Widziałem inną drogę Mazowieckiego i ani przez chwilę nie maiłem wątpliwości, co do jego uczciwości, głębokiej prawości i wierności wartościom. Niezależnie od tego, czy wszystkie jego sądy mógłbym w życiu podzielać, zachowałem do dziś o nim, życząc mu z całego serca jeszcze wielu owocnych lat działania, przeświadczenie, że jest to jeden z ludzi prawych, jakich nam potrzeba i których nie jest w Polsce zbyt wielu. Oby był w stanie służyć nam radą, rozsądkiem, głosem swego sumienia w następnych latach jak najenergiczniej i najczynniej. Mazowiecki jeszcze młody, 5 lat młodszy ode mnie, jeszcze ma przed sobą następne okrągłe urodziny, a może jeszcze jedne. Daj nam Boże wszystkim aby on zachował energię i zdrowy rozsądek.\n* Tekst powstał z okazji 80. urodzin Tadeusza Mazowieckiego.


Potężna bomba w centrum Wrocławia. Ewakuacja tysięcy ludzi | Nowości Dziennik Toruński\nPotężna bomba w centrum Wrocławia. Ewakuacja tysięcy ludzi\nMarcin Rybak 09.03.2019\nZobacz jak saperzy wywozili bombę z centrum Wrocławia - kliknij poniżej by otworzyć galerię\nTak saperzy wywozili bombę z Braniborskiej [ZDJĘCIA]\nBomba została bezpiecznie zdetonowana na wojskowym poligonie - poinformował portal GazetaWroclawska.pl chorąży Przemysław Parol, dowódca patrolu saperskiego.\nAktualizacja, godz. 12.35\nBomba została wywieziona. Akcja saperów zakończyła się. - Bomba była większa niż przypuszczano l. Ważyła aż 500 kg, a sam materiał wybuchowy 90 kg - mówi Przemysław Parol, dowódca patrolu saperów. - Była to bomba produkcji niemieckiej z rosyjskim zapalnikiem. Z pewnością została zrzucona przez Rosjan w czasie II wojny światowej - dodaje Parol.\nWszystkie ulice zostały już odblokowane, a ludzie mogą wrócić do mieszkań.\nAkcja saperów na placu budowy rozpoczęła się. Nie wiadomo, jak długo potrwa.\n- Cały czas czekamy na zakończenie ewakuacji. Wiemy, że w mieszkaniach w zamkniętej strefie zostały jeszcze dwie osoby leżące. Służby medyczne muszą pomóc opuścić im mieszkania - mówi portalowi GazetaWroclawska.pl chorąży Przemysław Parol, dowódca saperów\nAktualizacja godz. 10.20\nSaperzy są już na miejscu, ale wciąż czekają na sygnał policji o zakończeniu ewakuacji. Dopiero gdy pewne będzie że w zamkniętej strefie nie ma ludzi, będzie można rozpocząć usuwanie bomby\nAktualizacja godz. 9.45\n- Ewakuacja powinna zakończyć się około godz. 10. Wtedy saperzy będą mogli przystąpić do akcji - mówi portalowi GazetaWroclawska.pl Łukasz Dutkowiak z policji.\nMieszkańcy, którzy nie mają gdzie udać się na czas ewakuacji, mogą się schronić w Szkole Podstawowej nr 14 przy ul. Zachodniej. Jest tu obecnie około 60 osób. Mają do dyspozycji ciepłe napoje, dla dzieci otwarta jest świetlica.\nAktualizacja godz. 9.10\n- Akcja zacznie się, gdy policja poinformuje o zakończeniu ewakuacji. Mam nadzieję że uda nam się między godz. 10.00 a 11.00 zbliżyć do bomby - mówi portalowi GazetaWroclawska.pl chorąży Przemysław Parol, dowódca patrolu saperskiego. Ile potrwa akcja? Nie wiadomo. Okoł godz. 9.30 saperzy powinni być na miejscu, ale akcję zaczną po zakończeniu ewakuacji\nAktualizacja godz. 8.45\nZamknięto dla ruchu ulicę Legnicką między placem Solidarności a placem Strzegomskim. Tramwaje nie zatrzymują się na przystankach w zamkniętej strefie.\nUlica Braniborska została zamknięta dla samochodów. - Uciekać, uciekać! Bezwzględna ewakuacja - ponaglają mieszkańców policjanci i strażacy. Na ulicach przybywa radiowozów.\nWielu mieszkańców nie chce opuścić mieszkań. - Po co mamy wychodzić z domu o 8,skoro saperów nie ma - słyszymy na miejscu. Choć spotkaliśmy i takich którzy deklarowali że zostaną w domach. Reporter portalu gazetawroclawska.pl zainteresował policjantów losem 90-letniej niewidomej kobiety. Miałaby problem żeby dojść do szkoły albo autobusów. Wczoraj jakiś policjant obiecał, że po nią przyjedzie, ale nie zjawił się. Funkcjonariusze zajęli się staruszką\nRozpoczęła się ewakuacja z budynków w okolicach ul Braniborskiej. Na razie niewielu wrocławian opuszcza jednak mieszkania. Na pl Solidarności i ul. Poznańskiej postawiono autobusy, w których można się schronić na czas akcji. Ulica Braniborska zostanie zamknięta dla ruchu. Nieczynne są okoliczne sklepy, m.in. Lidl przy Braniborskiej, Domar i stacja paliw Circle K.\nAktualizacja godz. 7.00\nBomby na placu budowy pilnuje jeden radiowóz, na okolicznych budynkach rozlepiono komunikaty o konieczności ewakuacji. Na razie nie widać żadnych większych przygotowań do akcji saperów.\nBombę znaleziono w wykopie pod fundament bloku mieszkalnego. Pocisku nie widać od strony ulicy Braniborskiej. Terenu od piątku pilnują policjanci.\nNa czas sobotniej akcji saperów (godz. 8.00 - 11.00) mieszkańcy pobliskich nieruchomości muszą opuścić swoje mieszkania i pozostać poza obszarem wyznaczonym ulicami:\nod zachodu: Litomska, plac Strzegomski, Smolecka\nod północy: Kruszwicka\nod wschodu: Szczepińska, Nabycińska\nod południa: Robotnicza\n- Centrum Zarządzania Kryzysowego przygotowuje autobusy, które posłużą za ewentualne schronienie na czas ewakuacji. Pojazdy będą dostępne przy ulicy Poznańskiej i na pl. Solidarności. Jeszcze w piątek wieczorem straż miejska i policja rozklejały ogłoszenia na klatkach schodowych nieruchomości, które rano muszą zostać opuszczone - mówi Przemysław Gałecki z wrocławskiego ratusza.\nBudowa, na której znaleziono niewybuch, to plac gdzie powstaje budynek mieszkalny na zlecenie dewelopera, firmy Activ Investment. Budynek ma wyglądać tak:\nMateriał oryginalny: Potężna bomba w centrum Wrocławia. Ewakuacja tysięcy ludzi - Gazeta Wrocławska\nczy 16.03.2019 03:24:02\nkumplami. Wroc do szkoly !\nDnolald Rusk 11.03.2019 17:59:35\nTakom razem z kómplami rozbieralim na częszci!\nDnolald Rusk 11.03.2019 17:57:43\nTo mój tata i nie pisz tak!Pliss!\n_ 11.03.2019 13:55:30\ni tak była bezhandlowa, a w ten sposób wielu ludziom zepsuto handlową sobotę, a zostawiono bezhandlowa niedziel.\nbomba by spokojnie jeszcze 2 dni poczekała , przecież leżała tam ponad 70 lat\nhmm 11.03.2019 13:53:15\n410 kg złomu?\nto wygląda na bombe do niszczenia bunkrów, kupa żelastwa na czubek i na osłonę, a potem detonacja głęboko w gęstej ziemi (podobnie jak tallboy).\nZatem na powierzchni ta bomba nie była aż tak niebezpieczna\nhdv 10.03.2019 14:47:24\nAngelika 10.03.2019 12:57:31\nI jeszcze sutryk wybrany po to aby kryć przekręty Dutkiewicza we wrocławskich inwestycjach\nWroclovka 10.03.2019 12:43:30\nBomba ważyła ćwierć tony, nie pół, jak napisano w artykule :)\nKazik 10.03.2019 11:14:38\nCiekawe jak lepiej zarządzić ruchem i uniknąć korków w takiej sytuacji? Nie mając ani dużo czasu ani zapewne możliwości? Takie coś mogło się zdarzyć w każdym mieście, a najważniejsze powinno być życie i bezpieczeństwo ludzi. Niestety Polacy mają tą tendencję do narzekania na wszystko jak coś jest nie po ich myśli. Pozdrawiam.\n... 10.03.2019 09:29:12\nNie używaj słów, których nie rozumiesz...\ngość 09.03.2019 22:17:40\nPo prostu Armia Czerwona zdobyła duże zapasy niemieckich bomb, ale niestety nie znaleziono do nich zapalników, w tej sytuacji spróbowano coś dopasować i by wermacht nie podejrzewał ich o kradzież postanowili im je zwrócić wkręcając zapalniki od pocisków artyleryjskich. Było wiadomo ze nie w każdej sytuacji te zapalniki zadziałają ale szkoda było by tyle materiału bojowego zmarnować więc je zrzucano szkopom na głowy.\nTych kooperacyjnych bomb we Wrocławiu było dużo i stąd tyle tu niewybuchów.\nIryski 09.03.2019 20:36:04\nCiekawe ile takich skarbów jeszcze kryje się pod ziemią w całej Polsce ? Dziękujemy Niemcom i Rosjanom ;-) Ślady po tych zwyrolach znajdujemy nawet współcześnie. A tak swoją drogą miasto po raz kolejny genialnie zarządziło kryzysem :-D korki, korki, korki, zero jakiegokolwiek przemyślanego planu, jak to po wrocławsku, fuszerka ;-) Hubska, Pułaskiego, tramwaj Nowy Dwór, tramwaj Psie Pole, tramwaj Jagodno, Arlekiny, rzeźby Daliowe i inne ewenementy :D dawajcie śmiało dalej\n:- 09.03.2019 19:37:35\nSaperze z Lwówka.\nkotekWrocek 09.03.2019 18:43:02\nrymcimci 09.03.2019 18:32:44\nNie, ludzie nie powinni mieć wyboru tam, gdzie mogliby szafować czyimś bezpieczeństwem, również prawnym. Nikt za twoje cwaniactwo i wścibską, nędzną naturę nie chce się włóczyć po sądach. Wolność nie polega na tym, że wszystko ci wolno.\nKiedy zostaną otwarte kina sieci Cinema City w Toruniu?\nArriva w marcu zawiesiła kursy autobusów. Kiedy wrócą?\nSerial HBO "Czarnobyl" można oglądać w telewizji oraz online w internecie. Opowiada historię katastrofy, do której doszło w czarnobylskiej elektrowni jądrowej 26 kwietnia 1986 r. Serial, złożony z 5 odcinków opowiada o ludziach, którzy uratowali Europę przed globalnymi skutkami k...


Usługi lakiernia proszkowego Łódź - Lacker - Lakiernia Proszkowa\nProponujemy Państwu kompleksowe usługi związane z oczyszczaniem, pokrywaniem farbą i zdobieniem elementów i konstrukcji metalowych. Nasza łódzka malarnia proszkowa wyposażona jest w profesjonalny sprzęt, niezbędny do dokładnego przeprowadzenia procesu malowania metodą elektrostatyczną. Specjalizujemy się też w piaskowaniu, czyli dokładnym oczyszczaniu powierzchni danego produktu, a także hydrografice, która jest metodą umieszczenia obrazu, loga lub innego elementu graficznego na produkcie.\nNasza łódzka lakiernia proszkowa wykorzystuje farby z szerokiej palety kolorów RAL. Na specjalne życzenie Klienta jesteśmy też w stanie wykonać lakierowanie kolorami z palety NCS. Państwu pozostawiamy też decyzję dotyczącą wyboru stopnia połysku i gładkości nanoszonej powłoki.\nNa czym polega malowanie proszkowe metodą elektrostatyczną?\nZ racji tego, że w tym procesie nie stosuje się ani wody, ani żadnego innego rozpuszczalnika, a sama farba ma postać proszku, często wymiennie stosuje się nazwy takie, jak “lakierowanie proszkowe” albo po prostu “malowanie na sucho”.\nJest to metoda o dwojakim działaniu. Nadaje kolor malowanemu produktowi, a jednoczenie chroni go przed uszkodzeniami i szybkim zużyciem. Nakładana powłoka ma bowiem właściwości antykorozyjne.\nFarba nanoszona jest metodą natrysku na uprzednio dokładnie oczyszczony produkt. Jej drobinki naładowane są ujemnie, natomiast powierzchnia lakierowanego produktu – dodatnio, dzięki czemu dochodzi do osadzenia się ich na powierzchni dzięki siłom elektrostatycznym. Ostatnim krokiem jest utwardzenie farby w specjalnym piecu, którego temperatura osiąga nawet 200 stopni Celsjusza.\nTen sposób lakierowania znalazł szerokie zastosowanie przy pracach nad elementami wykonanymi z metalu. Mogą to być na przykład wszelkiego rodzaju urządzenia i maszyny rolnicze, a także metalowe ogrodzenia, bramy i płoty, które narażone są na stałe oddziaływanie warunków atmosferycznych.\nNasze usługi kierujemy do Klientów z Łodzi i pobliskich okolic, którzy prowadzą swoją działalność w tych i pokrewnych im dziedzinach.


O konferencji – I Effect\nI Effect > O konferencji\nPraktyków z przykładami\nMożliwość nawiązania licznych znajomości\nPo zastrzyku wiedzy spędź czas na afterparty z atrakcjami i open barem w wyjątkowym 4 gwiazdkowym hotelu!\nGłównym celem konferencji jest edukacja firm.\nBazując na prawdziwych przykładach, prelegenci przedstawią wykorzystanie nowego trendu w marketingu jakim jest Influencer Marketing. Przedsiębiorcy dowiedzą się, jak efektywnie wykorzystać to w swoich działaniach.\nPierwsza tego rodzaju konferencja w Białymstoku stworzona z myślą o przedsiębiorcach.\nI Effect jest po to, aby nakarmić głodnych wiedzy oraz napoić spragnionych inspiracji. Wszystko przy użyciu praktycznych i sprawdzonych przykładów wziętych z życia. Uczestnicy będą mieli możliwość wysłuchania dwunastu prelekcji, wzięcia udziału w panelu dyskusyjnym, a niezapomniany klimat będzie się unosił w powietrzu, razem z zapachem kawy i luksusu. Po tym spotkaniu, Influencer Marketing nie będzie miał przed Tobą tajemnic.\nDowiesz się, jak zdefiniować influencera i podzielić tę grupę według platform i tematyki, jak analizować grupę odbiorców danego twórcy, poznasz ceny takich akcji, niezbędne narzędzia i wskaźniki, czego można wymagać od internetowego twórcy, a gdzie dać mu pole do popisu. Poza merytoryką organizatorzy spróbują przekazać silną dawkę inspiracji i zaszczepić wśród odbiorców wiele pomysłów na dalsze działanie.\nRozluźnijcie krawaty, szpilki zastąpcie trampkami… Po ogromnej dawce wiedzy pora na odrobinę zabawy. Wraz z DJem Robertem Suchowierskim wkraczamy na parkiet i bawimy się ile sił w nogach.\nNie daj się wyprzedzić konkurencji, kup bilet już dziś - ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA\nZobacz jak się bawiliśmy podczas poprzedniej edycji


Data: 08 LISTOPAD 2019 11:10 / Autor: Kinga Taisner / E-mail: k.taisner@stalgorzow.pl\nAdrian Chełmiński: - Na pewno pojechać skoncentrowanym na to spotkanie. Przygotowujemy się już od poniedziałku, myślę, że wszyscy będą gotowi. Nie mamy już praktycznie żadnego zawodnika na kontuzji, więc mam nadzieję, że ta sztuka nam się uda i wejdziemy dobrze w mecz.\n- Nie wiem (śmiech). Nie stresować się. Wiedzieć coś o przeciwniku, by niczym nas nie zaskoczył.\n- Jak najwięcej, a najlepiej wszystko!\n- Myślę, że na chwilę obecną już niczym. Oglądaliśmy wideo, analizowaliśmy ich styl gry. Trener omawiał nam ich mocne i słabe strony. Myślę, że jesteśmy przygotowani do tego meczu. Mam nadzieję, że w sobotę wszystko wyjdzie i staniemy na wysokości zadania, bo też z takim celem tam jedziemy.\n- Tak, tym bardziej, że nie jest to pierwszy w tym sezonie mecz wyjazdowy. Na razie w tym sezonie wygrywamy każde spotkanie na wyjeździe, w tamtym sezonie czy wcześniejszych, też radziliśmy sobie nieźle, więc myślę, że to nie jest szczególnie trudne dla nas – grać na obcym terenie.\n- Może trochę tak, ponieważ na swojej hali gra się zdecydowanie lepiej, bo są kibice.