rimbaud i frederic lordon\nW mojej czytelni dzisiaj wyjątkowo pusto, czyli demokratycznie. To nie kto inny jak Claude Lefort sformułował demokrację jako „pustkę”, którą czymś należałoby wypełnić, albo wypełniać wiecznie. Rozumując w ten sposób wszystkie książki są moje i nawet te dwie osoby – jedna ma na biurku kilka egzemplarzy „spraw międzynarodowych” (charakterystycznie zielone, graficznie wczesna III RP, uniwersyteckie ideolo, że adekwatniej byłoby je określić mianem „spaw międzynarodowy”) ,druga z edukacją wczesnoszkolną nie stanowią potencjalne zagrożenia dla mnie. Mogę wypełniać tylko ja demokratyczno – czytelnianą pustkę! Przytuliłem się do kaloryfera, który pozwoliłem dać sobie na „5”, gdy Kristin Ross zaczęła powoływać się na koncepcję Jacquesa Ranciere w pracy pt. „Maitre Ignorant” . Ten odkrywa Josepha Jacotota, a w idąc tym tokiem demokracja to – zdolność działania, robienia różnych rzeczy. To właśnie taka demokracja ma/powinna nie przywiązywać się do liczby. Monarchia – oznacza jedynkę, oligarchia – pewną liczbę osób, jedynie „demokratia” nie odpowiada na pytanie „ilu”? Ciekawe i trafne biorąc pod uwagę demokracje sondażowe, wyborcze i tym podobne.\nDalej pada nazwisko Rimbaud i jego Sezon w piekle oraz Illuminacje (przecież to jest u mnie na półce!) O tym za chwilę. Gdy towarzysz Kwaśniewski niesie intelektualną pomoc dyktatorowi, bo demokrację w Azerbejdzanie za dobre miliony trzeba konsolidować, wśród ogólnie inteligenckiej dysputy padają słowa klucze: poliarchie dahlowskie, fale demokratyzacji, REFolucje, democradury, dictablandy, demokracje delegacyjne, różnice między skonsolidowaniem a nieskonsolidowaniem, modelem westminsterskim, konsensualnym, pawłem śpiewakiem, arendem lijphartem, phillipem schmitterem…Nagle znikąd pojawia się zaćpany poeta Rimbaud (niespełna 20-letni, bo tym wieku porzucił pisanie). Naprzeciw tym wszystkim teoriom i teoretykom totalitaryzmu, jednocześnie naprzeciw ciebie – zdobywający „wiedzę” cyniczny łotrze w ideologicznym aparacie państwa, mający nadzieje na bycie w klasie kierowniczej lub menedżerskiej. Pojawił się jak On!.\nDemokracja Rimbauda wyznacza dokładnie ów moment, w którym słowo „demokracja” przestaje być używanym jako określenie żądań ludu w walce klas, a zaczyna usprawiedliwiać kolonialną politykę „krajów cywilizowanych”:\n„To zdobywcy świata szukający\nZabrali w drogę sport i wygody\nRas klas i zwierząt.\nW dyluwialnym świetle\nW okropnych nocach studiów”\nCzy to nie wyjaśnia wszystkiego? Po co istniejesz nauko społeczna, Aleksandrze Kwaśniewski, Tony Blairze i inny administratorze zniewolonego świata, przecież wystarczy analiza Artura Rimbauda, by myśleć o demokracji, w sensie wolnościowym.\nDoskonała rzecz! Frederic Lordon napisał „Kapitalizm, niewola i pragnienie. Marks i Spinoza”. Nie zdążyłem przebrnąć, przejrzałem. Teza: Luka w Marksie zapełniona przez żyjącego 200 lat wcześniej Spinozę przez tzw. afekty (antropologię namiętności). Inspirująca.\nFunkcjonalny afekt i conatus (jako zasada mobilizacji ciała, energia pożądania) zamiast bardziej współczesnych psychoanalitycznych popędów i ego (freudomarksizm, lacanizm). Tam się pojawiają treści o udanym zniewoleniu w kapitalizmie za pomocą „samorealizacji”, spełnieniu w pracy”, „motywowaniu” SKĄD JA TO ZNAM?, o dzisiejszych kadrach kierowniczych (mentalnie po stronie pracy, symbolicznie po stronie kapitału). To wszystko było tam tak dobre i celne, że utkwiłem gdzieś w 1/3 książki, nie mogąc ruszyć dalej. Godzina 20:00 jest zderzeniem z Wielkim Innym w postaci PRAWA tj. zamknięciem czytelni. Stwierdzam z pełną stanowczością, że Frederic Lordon jest najlepszy dziś i pewnie tak zostanie też jutro, a może i pojutrze. A sam Spinoza zdaje się hipnotyzować energią. To jakie cuda wyprawia z nim w swoich interpretacjach Antonio Negri doskonale zniechęciło mnie do jakiejkolwiek afiliacji politycznej. Tym samym uważam „Imperium” od 2009 roku za publikację nieudaną. Może zmieni to Frederić Lordon.\nPrzejrzałem też ostatnio na szybko „Alter-marksizm” Jacquesa Bideta i Gerarda Dumenila, „Wyobrażenie” Sartre ! oraz „Od Oświecenia do rewolucji” Voegelina. Zrobiło mi się po tym wszystkim lepiej. Pytam siebie więc, kiedy ja to wszystko przeczytam, żeby mi było najlepiej? Może znów spróbować wcielać zasady organizujące życie wedle tylko najprostszych potrzeb, żeby całą resztę czasu móc czytać. Jak to pogodzić z moją kapitalistyczną organizacją, której jestem współ? (Marginesy mówią, że jeszcze się nic nie zaczęło, a już mnie złodzieje czytaj handlowcy/dystrybutorzy wkurwiają) Poważne pytania, odpowiedzi zero jak zawsze. „Ten świat i tak jest w pełni ekskrementalny, życie gówno, gówno życie blisko i w oddali”, parafrazując własny tekst z płyty „Niepodległość trójkątów”, która nie ukaże się nigdy. W sposób tragiczny zginęła bowiem z całym twardym dyskiem, dnia 5 stycznia 2013 roku pańskiego (zdanie to świadczy jak mocno przepracowuje swoją traumę).\nAutor: Wyraz o 14:38 Brak komentarzy:\n„Żaden projekt intelektualny nigdy nie zajmie prostej i stabilnej pozycji, jedynie co, to może się rozwijać w opozycji do istniejących już wypowiedzi poprzez ich nieustającą „problematyzację” – Etienne Balibar.\nPowyższe zdanie wypowiedziane przez marksistę daje nadzieje na lewicowy projekt w przyszłości. Fascynująca intelektualna skromność. Ciekawe czy zdolni są do tego wszelcy lewicowcy, którzy w założeniu uważają swoje narracje za wyższe, bardziej złożone, a problematykę konstruują w sposób dający niezwykłą łatwość przechodzenia od antykapitalizmu do bycia w sercu MFW.\nWedług Źiźka ta część Realnego która nie została wypowiedziana w Symbolicznym to nic innego jak ideologia. Strasznie różne panują porządki. O ile niektóre mają podwaliny intelektualne i są nieźle okopane teoretycznie (fetyszyzm) to inne wyznaczające kierunek działań świadczą o strasznym ubóstwie nie(świadomie) zindoktrynowanych (największa zasługa ekspansji powyższego ubóstwa przypada niestety edu-factory).\nCiekawe dyskusje toczą się szczególnie wśród liberałów. Na tych pozycjach mało kto odrobił lekcję wychodzącą poza hasłowe: pluralizm, tolerancja, wolność od, etc. Wzniosłe i aroganckie „każdy niech wybiera jak chce” pojawią się piękne: „ja zwyczajnie cenię sobie prawdę, tylko i aż tyle”. To na tyle z liberalizmu. O tym jak współrzędne liberalizmu są przesunięte za pomocą aparatów ideolo w państwie czy przemocy symbolicznej nie ma mowy. Z drugiej strony po co komu taka problematyzacja? Może to właśnie zajęcie bezpiecznej pozycji w swoim polu i walka przemocą bez przemocy w jego obrębie stanowi sedno. Tysiące pustych znaczących wypowiedzi doprowadza społeczność do wrzenia. Wszystko wrzucone do malutkiego rondla zaczyna się gotować i idealnie spełnia funkcję „nadbudowy” w postaci liberalno-demokratycznej kultury (najlepiej wyrażonej w zdaniu „właściwie to i tak nie ma na kogo głosować, ale na wybóry trzeba iść, spełnić swój obowiązek!”) Dyskredytacja osób nietolerancyjnych dla tolerancyjnych następuje z furią godną nowego projektu metafizycznego. Kampf-platz staje się coraz bardziej przejrzysty i przewidywalny. Najsmutniejsze w tym wszystkim jednak to, jak mocno obnażają się na nim oponenci. Nie jest istotne co i jak mówisz, najważniejsze jest, że w ogóle mówisz (zabierasz głos). Ten wpis również wpisuje się w te właściwości (blogspot należy do google).\nTo co napisane powyżej warto jakoś zobrazować, ale nie chce mi się. Chodzi o porządki, ideologię, pole. Stałoby się znacznie jaśniejsze.\nwycinam zawodników z MVP magazyn i kleje na brystolu;\nknicks wrócili w meczu nowym orleanem, było mi tak smutno z piątku na sobotę po meczu z bulls;\npadający wciąż śnieg uniemożliwia proste rzeczy;\nczłowek z hawru wybija kanał plus "na życzenie", Kaurismaki to chyba warto;\nrap 40 latków ponad materią Kwe+BlackThought+RahDigga ;\nmiałem unikać wycieczek personalnych, ale że tysiąc śmiechów...to tysiąc śmiechów z kolejnego nowego konta na facebooku z nową selekcją znajomych po usunięciu uprzednio starego (współczesny akt rewolucyjny), no ale w końcu bez tego dziś nie ma tożsamości\nAutor: Wyraz o 17:12 Brak komentarzy:\n„Życie każdego człowieka jest encyklopedią, biblioteką, inwentarzem przedmiotów, zbiorem rozmaitych stylistyk, gdzie wszystko nieustannie może podlegać przemieszaniu i porządkowaniu na wszelkie możliwe sposoby” (Calvino, Wykłady amerykańskie)\nNie uciekłem na drzewo, dziś na swoim miejscu, do tego wcześniej niż zwykle. Czuje się tak źle, że nie mam siły kontynuować swojej pracy po dwóch godzinach. Prawdopodobnie efekt niewyspania i życia w trybie nocnym. Z racji przeorganizowania życia codziennego ze sporym natężeniem wróciły myśli emigracyjne. Mój sezon rozpocznie się lada chwila. W praktyce, która nie ma nic wspólnego z wyobrażeniami na temat tego co chciałbym robić wszystko jest poukładane. Powodów do narzekania nieszczególnie wiele. Owszem istnieje jakaś abstrakcyjna sfera w której projektów więcej niż na integrację europejską, ale nie widzę powodu do ich nadmiernej ekspozycji. Nie potrafię uruchomić kalkulatora. A to właśnie ta kwestia może stać się zasadnicza przy wątku eskapistycznym.\nCiekawego spostrzeżenia w „Roland Barthes” dokonał Roland Barthes: „ideologia panująca to pleonazm, ideologia arogancji to dobry traf współcześnie”. Podoba mi się gdy Barthes wskazuje, że to tylko taka subiektywna szarża, bo nigdy nie posunąłby się do formułowania podobnych wniosków. Jak siadam nad Badiou to życzę również jemu takiej intelektualnej skromności. O ile Źiźek jest w tym wszystkim śmieszny i inspirujący, to koncepcje uniwersalności Badiou mogą być echem czegoś bardzo złego. Przy najbliżej okazji rozwinę. W każdym razie zaczynam tracić cierpliwość do jego myśli. Z drugiej strony jeśli to tylko taki straszak, to czemu nie?\nInny ciekawy wątek z Barthesa to cierpliwie dostosowana przestrzeń do pisania. Od paru dni moje miejsce wypełnia kuchnia. Materializm na pełnych obrotach.\nPsychoanalizy, której nawet nie liźniesz na naukach społecznych daje zupełnie inny obraz przedstawiania stosunków społecznych. Polepszenie relacji międzyludzkich, jeżeli w ogóle jest możliwe wymaga czegoś więcej niż jedynie poprawy funkcjonowania instytucji czy też ustalenia reguł osiągania konsensu.\n„Genealogia moralności” Nietzschego to analiza wewnętrznych sprzeczności nowoczesności, bez analizy socjologicznej i politycznej. Nieprawda? A może zawodzi mnie ostatnio intuicja i wyobraźnia, a sklejanie setek wątków ze sobą jest wyrafinowanym sposobem zabijania nudy. Nietzsche jako punkt wyjścia do nowoczesności.\nNie istnieje możliwość społeczeństwa, gdyż żeby mogło ono istnieć, wymaga zewnętrznego elementu, który by go organizował. To wycinek z Ernesto Laclau. W ostatnim wpisie użyłem pojęcia „wojna klas”, myślę że „hegemoniczne artykulacje” są bardziej na miejscu. Duży punkt dla Argentyńczyka i jego koleżanki z Belgii.\nDemokracja przyszłości (demokratie avenir) – Derrida. Nietzscheańska podejrzliwość wobec tradycji zachodniej filozofii. Demokracja, która ma nadejść. Derrida przywiązuje w swej koncepcji wagę do rozwinięcia mesjanistycznych elementów obecnych w każdej wypowiedzi językowej. Demokracja jest dla niego obietnicą, która wymaga zaangażowania. Inspiracja Levinasem. Odpowiedzialność musi mieć charakter nieskończony, gdyż tylko wtedy ujawnia się jej prawdziwa natura. Derrida zmienia demokrację w niekończący się projekt etyczny? Idealista i antyhumanistyczny humanista.\nMam ze sobą album Bonobo. To pozwala mi się odciąć się od Obozu – biopolitycznego paradygmatu Zachodu, jak chce Giorgio Agamben w najsmutniejszej książce „Homo Sacer”. Nie do końca rozumiem jednak co Agamben ma na myśli. Z humanistycznych pobudek pisze o redukcji ludzkiego istnienia z bios do dzoe (z kultury do natury), przez co odziera człowieka z wszelkiej możliwości zaistnienia jako podmiotu decyzji politycznych czy konstytucji prawa. Tylko czy komuś z tego powodu jest źle?\nBliższy jest mi komentarz Agambena do Guya Deborda (lettriste wiecznie żywe, możliwe ze coś już niebawem ruszy)\n„Marksowską analizę należałoby uzupełnić stwierdzeniem, że kapitalizm prowadzi nie tylko do wyobcowania działalności produkcyjnej , ale tez i przede wszystkim, do wyalienowania samej mowy, samej językowej i komunikacyjnej natury człowieka, owego logosu, w którym Heraklit rozpoznaje to, co wspólne” G. Agamben, „Wspólnota, która nadchodzi”. (s.84-85)\nTeza na koniec. Każda wspólnota musi być immunologiczna. Koncert ATCQ w tym roku w Niemczech nie potwierdza tej tezy.\nAutor: Wyraz o 15:41 Brak komentarzy:\n„Kto dostrzega problem zostaje niemy, wszak świat na wszelki wypadek pozbywa się zawodów pozwalających przemawiać widmom i głosom. Można być filozofem albo prorokiem, tylko że już nie ma etatów”. Ładne, prawie żywcem wyjęte z „Bezrobotnego Lucyfera” Wata. Jeśli nie polecałem, polecam.\nDemokratyczny materializm – nie istnieje nic prócz języków i ciał (Badiou mówi „zwierzęcy humanizm”). To też ładne, w dodatku rodzi konsekwencje. W pierwszym scenariuszu chodzi o konstrukcje multikulturowego społeczeństwa, w drugim o te wszystkie eskapady prewencyjne, ochronę przed terroryzmem i tym podobne.\nStara dialektyka pan i niewolnik. Stara forma wypełniona nową treścią, uzupełniona o określone pole symboliczne. Pan myśliciel, wysokie IQ, coś tam czyta, może sobie nawet pracować. Niewolnik - przeciętny użytkownik internetu. Blog, Facebook (puste pole – wpisz co chcesz) znikający pośrednik nowej wojny klas. Pan nie pisze do szuflady, pan potrzebuje potwierdzenia w polu symbolicznym (zanikającego pośrednika), które tworzy ta cała powyższa wariacja. Bo dlaczego nie piszemy do szuflady, dla siebie?\nCzy Pan jest nadal panem skoro potrzebuje konstytuowania (utwierdzenia) ja? Niewolnicy pracują, starają się poznać, lub potwierdzają wszystko najnowszą ideą „ignorancji”, w ich słowniku „brakiem wczuwy”. Myślę, że to martwy punkt, historia dalej nie ruszy. Jeśli istnieje jakiś ruch to regresywny. Pan staje się niewolnikiem, niewolnik staje się motłochem (jego progresywne ostrze deformuje własne ciało „motłoch baranów”). Komunizmu, czyli arystokratyzmu dla wszystkich nie będzie! Liberte, egalite, fraternite! (to tylko wycinek - pole). Zostają ciała, języki, kynizm, internet, mnogość pól symbolicznych. Moja posthistoria. Podążam śladami Oswalda Spenglera, z tą różnicą, że mam muzykę Amon Tobin i mecze Knicksów .\nCzy demokracja nie uratuje naszego osławionego Zachodu? Pyta Badiou.\nOwszem, stoimy na nowo przed antycznym dylematem: albo komunizm, który trzeba jeszcze na nowo wymyślić, albo barbarzyństwo faszyzmów, które wymyślają się same. Znów Badiou.\nU nas najbardziej zwraca uwagę uwielbienie republiki, tak powszechne wśród drobnomieszczańskiej inteligencji, wciąż odwołującej się do naszych „wartości republikańskich”. O jaką republikę chodzi? O tę, która powstała po wybiciu Komunardów? Tę, która urosła w siłę dzięki podbojom kolonialnym? Tę, którą stworzył Clemenceau? (B.)\nW demokracji możliwy jest jedynie podmiot przyjemności ?(s.19) Badiou za Platonem – do przerobienia s.19.\n„Spełnienie paradygmatu współczesnego demokraty – podstarzały rockendrolowiec, nieprzytomnie bogaty, choć zniedołężniały i zmarszczony ma niespożyte siły i potrafi wydzierać się do mikrofonu, wyginając swój stary szkielet”. Badiou klei stosy dissów. W poniedziałek - sport, we wtorek - palenie, chlanie, żarcie, środa – chce poczytać filozofię, ale robi nic, czwartek – oburza się polityką, sąsiadem i społeczeństwem spektaklu, wieczorem idzie na hobbita, piątek – podrywa sekretarkę, zgarnie prowizje za sprzedaż; sobota – melanż, niedziela – niepokoje i lęki.\nCodzienność demokracji, a za nią dyskretny urok śmierci.\nBardziej pozytywnie. Demokracje są zagrożone przez demokratów (Ranciere). Demokracja – rzeczy różne i sprzeczne. Demokrata – niekontrolowany szaleniec uwalniający popędy. Ranciere po raz kolejny do przerobienia.\nBędę wrzucał obrazek. Taka kultura. Jak oceniasz muzykę, oceniaj okładkę.\nAutor: Wyraz o 14:30 Brak komentarzy:\nCzytelnia, czyli miejsce w którym koniecznie musisz mieć słuchawki na uszach. Wybór 7 książek. Dzisiaj po prawej, czyli tej nieuchronnej konsekwencji wolności facet w czerwonym swetrze, szaliku na szyi , dyskutujący z kolegą o tym co widać w internecie. Nieprzyjemna barwa głosu, cherry coke w dłoni. Podobna ohyda jak billboard piwa lech „za bohaterów długich nocy”. Dyskusja dotyczy sportu? Ciężko jednoznacznie stwierdzić, bo słownik dla mnie absolutnie niezrozumiały. Ale coś „Blackburn? Premiership? Można coś ustawić na facebook’u? Twitter powinien…Spoko, spoko. No wrzucaj” Wygląd wskazuje na przyszłych dziennikarzy sportowych realizujących swoją biografię w lokalnej telewizji 10-tysięcznego miasta, ewentualnie w badaniu opinii publicznej, call-center. Spłacą swoje studia za 28 lat. Mam straszną ochotę im wpierdolić, ponieważ nic gorzej nic działa na moje nerwy jak przytłumiony bełt w czytelni. No, ale nic dionizyjską edukację i faszystowską dorosłość ciężko zrównać (indistinction). Po co ja mam to robić, sami sobie spuszczają wpierdol.\nPrzyszły dzieci, mają tu kącik edukacyjny… Obok nowej książki Badiou. Czytelnia należy do nowoczesnych. Sprzyja tolerancji. Jest z nimi ojciec, telefon na pełnej, dzieci nie dialogują w kąciku, ale w całej czytelni, tato robi zdjęcia ze statywu. Karnawał trwa. Modernitas w butach sarmatyzmu. Fajne dzieciaki, szkoda, że ojciec już w tym wieku im spuszcza wpierdol. Badiou się krzywi, ja się wkurwiam.\nPo lewej - szyba. Dzisiaj pada. Za szybą parę pudełek metalowych na kółkach, które urosły do rangi fetyszu. To właśnie w tym pudełku twój penis jest większy, a cycki twardsze i jędrniejsze. Wpierdoliłbym wam też drodzy kierowcy, szczególnie dziś. Poza tym chłopaki z Hemp Szopu z obciągniętym rękawami, w rękawach puszki piwa. Znam to, prawdziwa jakość wolności pod sklepem ogólno - spożywczym, w którym kupisz surówki na wagę. Za szybą realne jak pensja Kwaśniewskiego, poziom intelektualny elit postpezetpeerowskich (kiedy się pusty znaczący sojuszu zdelegalizujesz?. szerzenie głupoty to bioterror, więc jesteś organizacją przestępczą, młodzi socjaliści mam nadzieje, że wy też się zdelegalizujecie;) <Sheldon Wolin „Demokracja” do przerobienia>, krytyka tabloidyzacji przez założyciela weszło.pl. W końcu ja, ego, moi – dziecinada, hobby, luksus, idee, myśli. („Mnie tutaj nie ma, jestem ideą” – Fenomenologia ducha, Hegel). W odróżnieniu od Pana, bez mocy sprawczej. Także nie denerwujcie się, jak wam czasami wbijam igiełki drodzy przyjaciele i tak jesteście w większości idiotami.\nZapomniałem o przodzie. Siedzę dalej, moje miejsce zajęte (różowe spodnie, futerkowa kamizelka, bleee, „wpływ mediów na dzieci”, wygląda to na wiki w formie książkowej, nie zdziwię się jak różówe spodnie i futerkowa kamizelka to też Wiki, która wygrywa zawsze swoje życie). Spojrzałem migiem w Skvoreckiego, chyba śpi, nie prześladuje. Za to uszczypliwa robi się Teresa Torańska, wszędzie „Byli”, „Byli”, „Byli”, trojaczki obok siebie, nikt tego nie wypożyczy. To nie teoria komunikowania albo metodologia badań pedagogicznych.\nCo do lektury. 7 książek przypadkowych. W bardziej abstrakcyjnych konstelacjach można je jakoś łączyć. Zderzenie Alaina Touraine „Samotworzenie się społeczeństwa” z Richardem Floridą „Narodziny klasy kreatywnej”. Trochę wstyd, że ten pierwszy to dopiero nowość w naszej sarmacko – kosmopolitycznej rzeczywistości. Sarmatyzm stawiam na początku, bo to źródło wszelkich nieszczęść. Taki sympatyczny brodaty z brzuchem, głośny, mało estetyczny gate-keeper przefiltrowujący różne szlachetne myśli. Można rzec, że szybciej nastąpi katastrofa ekologiczna niż sarmatyzm rozpuści się w powietrzu (za Źiźkem). O tym prawdopodobnie traktuje podobno jedna z lepszych polskich lewicowych prac ubiegłego roku „Fantomowe ciało króla” (tak, też ją mam przed sobą). Znaleziona na półce 93/94 „historia”, trochę śmieszki, chichotki. Rozdział z Baudrilliarda, po „Porno w stereo” (fajny tytuł na piosenkę) pozostaje „Polityczne przeznaczenie uwodzenia”. Jeden rozdział z nowej książki Leszka Koczanowicza o Marksie. Krótki esej Bartosza Kuźniarza z Odry nr 9/2012 i w końcu wydawnictwo Le Monde „Co dalej z demokracją”.\nMam 6 godzin. Dostałem sms o wczorajszych Knicks i Celtics.\nEdycja: nie wpierdolę chłopakom, „możemy spierdalać” – dobiegło mnie. Dzieci natomiast okazały się dziećmi jednej z pań, która wykłada w tej wyższej szkole czegoś tam niezrozumiałego.\nAutor: Wyraz o 09:08 Brak komentarzy:


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Nowy terminal T2 pod napięciem.\nNowy terminal T2 pod napięciem.\nspecaaaa Śro Sie 31, 2011 4:00 pm\nOd sierpnia 2009 w Porcie Lotniczym Gdańsk im. Lecha Wałęsy realizowana była inwestycja modernizacji systemu energetycznego lotniska. W ramach realizacji wartego niemal 4 mln złotych projektu, wybudowano m.in. nowoczesną stację transformatorową, wymieniono dotychczasową instalację oraz położono około 64 kilometry nowych kabli.\nW minionym tygodniu, piątek 26 sierpnia, po przeprowadzeniu niezbędnych przeglądów technicznych do lotniskowego systemu energetycznego został przyłączony Nowy Terminal Pasażerski T2.\n„Dotychczas nowy terminal T2 zasilany był jedynie poprzez tymczasową instalację placu budowy. Przyłączenie bezpośrednio do sieci energetycznej lotniska oraz uruchomienie rozdzielni w terminalu T2 oznacza, że możemy stopniowo przystępować do sprawdzania oraz testowania wszelkich instalacji na nowym terminalu. Ponadto jest to milowy krok do doprowadzenia ciepła do budynku T2 w okresie jesiennym, co ułatwi przeprowadzenie prac wykończeniowych. ” – powiedziała Marzenna Krefft Wiceprezes Portu Lotniczego Gdańsk im. Lecha Wałęsy.


Casio G-Shock GA-110CC-2AER - zegarek męski - e-zegarki.pl\nModel: Casio G-Shock GA-110CC-2AER\nZegarek męski GA-110CC-2AER marki Casio to dobre połączenie funkcjonalności oraz ciekawego designu. Model ten zalicza się do serii Casio G-Shock. Niebanalny wygląd zegarka uzyskano m.in. poprzez cyferblat w kolorze granatowym. Zegarek ten pokazuje aktualny czas w formacie analogowo - cyfrowym dzięki temu odczyt jest intuicyjny. Koperta jest ozdobiona kolorem niebieskim szeroka jest na 51.2 mm oraz ma grubość 16.9 mm - ma okrągły kształt.\nMarka Casio pochodzi z Japonii, swoją główną siedzibę ma w Tokyo. Jest ona globalnym przedsiębiorstwem produkującym rozmaite produkty elektroniczne w wielu krajach. Japońska precyzja wykonania i wykorzystanie nowatorskich technologii dostępne są niemal w każdej kolekcji. Casio tworzy zaawansowane zegarki, które zaskakują mnogością opcji czy zastosowań.\nTrending to nowe spojrzenie na zegarki G-Shock. Pomimo normalnego wyglądu, czasomierze te zostały poddane liftingowi, wyróżniającym punktem staje się ulepszenie dużego perforowanego przycisku na spodzie koperty, zapięcie zostało oczywiście uproszczone i wzmocnione, a przyciski uzyskały gładką i zaokrągloną powierzchnię. W zależności od modelu Standardowe funkcje wzbogacono w oryginalny system STEPTRACKER wspomagany przez bluetooth. Zegarki mają odczyt analogowy i cyfrowy, a mechanizm pracuje na baterię.\nModel GA-110CC-2AER posiada mechanizm zasilany tradycyjną baterią kwarcową. Zwiększona odporność na wstrząsy oraz uderzenia zapewniona przez system wstrząsoodporny.\nPasek jest w kolorze niebieskim zrobiony jest z wysokiej jakości tworzywa sztucznego. Dokładny odczyt czasu umożliwiają charakterystyczne punkty umieszczone na tarczy zegarka. Aktualną datę można sprawdzić dzięki zintegrowanemu datownikowi.\nKlasa wodoszczelności WR 200 zapewnia odporność podczas pływania bądź nurkowania. Posiada funkcję czasu światowego przez co pokazuje czas w różnych strefach czasowych na podstawie danych z największych miast na świecie. Nowoczesny i typowo sportowy zegarek idealnie pasuje do Twojego sportowego stylu.\nWśród kolejnych cech zegarka Casio GA-110CC-2AER można wyróżnić wskaźnik prędkości.\nŁącznie z modelem dostaniesz oryginalne opakowanie producenta, które idealnie pasuje na prezent. Producent na ten zegarek udziela gwarancji na okres trzech lat z możliwością wydłużenia o trzy kolejne lata za osobną opłatą.


Diecezjalna Szkoła Organistowska - Szkoła Muzyczna II st. w Bielsku-Białej została powołana przez biskupa diecezjalnego Tadeusza Rakoczego w 2003 roku. Mieści się ona w budynku Kurii Diecezjalnej. Jest to jedna z sześciu takich placówek w Polsce. W lipcu 2006 roku decyzją Ministra Kultury i Sztuki szkoła uzyskała uprawnienia szkoły publicznej. Organem prowadzącym szkołę jest Diecezja Bielsko-Żywiecka zaś nadzór pedagogiczny nad pracą szkoły sprawuje Minister Kultury.\nDSO ma na celu kształcenie w grze organowej oraz przygotowanie uczniów do profesjonalnej służby liturgicznej, w charakterze muzyka kościelnego (organisty, dyrygenta chóru, scholi). Po jej ukończeniu absolwent, otrzymując dyplom szkoły muzycznej II stopnia, ma możliwość kontynuowania nauki w wybranej szkole wyższej.\nW roku szkolnym 2011/2012 szkoła otwiera, obok klasy organów, 4-letnią klasę śpiewu solowego, poszerzonego o śpiew liturgiczny, przygotowując uczniów do pełnienia funkcji kantora (osoby odpowiedzialnej za prowadzenie śpiewu w kościele).


Polska Kadra Paralotniowa - Mistrzostwa Świata 2015\nMistrzostwa Polski 2014\nArchiwum Kadry Narodowej\n14 Paralotniowe Mistrzostwa Świata FAI rozpoczęte!\nW sobotę 10 stycznia 2015r. rozpoczęły się 14 Paralotniowe Mistrzostwa Świata. Tym razem miejscem rozgrywania zawodów jest Roldanillo w Kolumbii, znany spot paralotniowy w dolinie Valle del Cauca, po wschodniej stronie Kordylierów. Zawody potrwają 2 tygodnie do 25 stycznia 2015r.\nPolska reprezentacja składa się z 6 doświadczonych pilotów:\n1. Klaudia Bułgakow\n2. Michał Gierlach "Spike"\n3. Paweł Faron "Bubu"\n4. Piotr Mieszczak "Kaktus"\n5. Marek Robel "Maro"\n6. Mariusz Wiśniowski "Maniek"\nNasz Team jest mocny i utytułowany. W skład reprezentacji wchodzi aktualny (Marek Robel) i 4 byłych Mistrzów Polski, a chyba nikomu nie trzeba przypominać, że Klaudia broni zdobytego 2 lata temu w Bułgarii tytułu Mistrzyni Świata.\nW ostanich dniach nasi reprezentanci ostro trenowali. Spike i Bubu prawie codziennie robili trójkąty FAI ponad 100 km. Wygląda, że chłopaki rozpoznali teren i są porządnie wylatani. Czekamy na pomyślne wieści z Kolumbii!\nBieżące informacje dotyczące zawodów są prezentowane na stronie Airtribune.com\nDzień 1 (wtorek, 13.01)\nPo wczorajszym dniu treningowym wszyscy z napięciem czekają na początek rywalizacji.\nZ polskiej ekipy Paweł Faron, Marek Robel i Mariusz Wiśniowski wystartowali w tasku treningowym. Klaudia, Kaktus i Spike wybrali wolne latanie i relaks przed startem. Mimo to Kladia w rozmowie z Cross Country Magazine raportowała kominy 6 m/s. Wygląda, że warun się rozkręca.\nByła też okazja do zrobienia sesji fotograficznej naszego "Team Poland".\nTymczasem poranne prognozy wskazują na dobry dzień. Jedynym zagrożeniem są płonące stogi słomy z trzciny cukrowej, uprawianej na okolicznych polach. Farmerzy palą stogi generując silne trygery termiczne, gdzie termika dochodzi do 18-20 m/s. Organizatorzy w trosce o bezpieczeństwo pilotow zakazali korzystania z termiki generowanej płonącymi łąkami i stogami.\nPierwszy task ma trasę długości 89km. Rywalizację on-line można sledzić na stronie livetrack24.\nPoczątek tasku całkiem niezły. Marek Robel i Mariusz Wiśniowski od otwarcia okna startowego lecą w czołówce, w okolicy 18-20 miejsca. Paweł Faron trochę się zakopał na początku ale po przeskoczeniu doliny i zrobieniu TP3, przepchnął się w okolicę 35 pozycji. Klaudia ze Spike'iem z tyłu. Zagrzebali się nieco po przeskoku przez dolinę. Niestety jakaś katastrofa przydarzyła się Kaktusowi, który wylądował tuż po starcie.*\nPo zrobieniu TP4 piloci pomału zajmują pozycję do ataku i dolotu końcowego. W czołówce szachy. I sami najlepsi piloci. Maniek trzyma się w głównej grupie. Niestety Maro "zaparkował" na dłużej i wygrzebuje się z małego kryzysu. Najlepszym do mety zostało ok. 20 km.\nSytuacja zmienia się dynamicznie. Bubuś konsekwentnie przesuwa się do przodu ale dla odmiany Maniek wytracił tempo.\nPrzed metą wykrystalizowały się 2 strategie dolotu. Grupa prowadzona przez Wirtza i Petza wybrała ryzykowny skok na małe wzgórza na środku doliny. Główna grupa, prowadzona przez Hamarda i Vidica porusza się tymczasem wzdłuż głównej grani doliny. Ciekawe czyja strategia okaże się lepsza.\nWygląda, że strategia "głównej grani" jest lepsza. Czołówka prowadzona przez Honorin'a Hamarda mocno odskoczyła głównej grupie. Do mety już rzut beretem i trwa wyścig na dolocie. Nasi niestety ze sporą stratą do czołówki. Michał Gierlach wybrał dolot środkiem doliny i nadrobił stratę do Mariusza Wiśniowskiego. Paweł Faron i Marek Robel zostali z tyłu w górach.\nTymczasem czołówka już na mecie. Według wstępnych szacunków wygrał stary lis Luca Donini, przed Stephanem Gruberem i Russellem Achterbergiem. Z Polaków pierwszy na metę doleciał Spike. Czekamy na ostateczne wyniki.\nOficjalne wyniki nieco zmodyfikowały wstępne szacunki. Ostatecznie wygrał Petr Kostrhun (Cz) przed Lucą Doninim (Ita) i Stephanem Gruberem (Aut). Najlepszy z Polaków był Michał Gierlach, który doleciał na metę na 32 miejscu, 3 minuty po zwycięzcy. Pozostali nasi reprezentanci zajęli następujące miejsca:\n89 Mariusz Wiśniowski\n98 Paweł Faron\n106 Klaudia Bułgakow (8 miejsce wśród kobiet)\n120 Piotr Mieszczak\n140 Marek Robel (lądował na 69 km trasy)\n(*) Wyjaśniła się też zagadka "wczesnego lądowania" Kaktusa. Jego livetracker najwyraźniej nie łączył się z systemem i pokazywał nieruchomą pozycję pilota zaraz po starcie. Tymczasem Piotr obleciał całą trasę i zrobił metę. Trzymamy kciuki w kolejnych taskach!\nDzień 2 (środa, 14.01)\nAmeryka Południowa to miejsce, gdzie przyroda stale przypomina jakie jest miejsce człowieka na naszej planecie. Dzisiaj przyroda dała znać przy pomocy wulkanu Nevado del Ruiz, który znajduje się ok. 150 km na N od Roldanillo. Ten aktywny wulkan potrafi być bardzo groźny. Erupcja z 1985 zabiła ponad 25.000 ludzi. Nic dziwnego, że organizatorzy i lokalne władze chuchają na zimne.\nSkutkiem groźnych pomruków jest m.in. zmiana zaplanowanej konkurencji. Początkowo planowano 132 km w kierunku północnym a ostatecznie rozłożono 107 km w kierunku południowym. No ale od początku.\nPiloci w Roldanillo nie mają lekkiego życia. Pobudka o 6.00, o 6.30 śniadanie 7.30-8.00 wyjazd na start i 8.30-9.00 przygotowania do startu. Okno startowe otwiera się ok. 10.30-11.30 a cylinder startowy godzinę później. Długie taski to ok. 3-4 godziny lotu a potem powrót z trasy, zrzucanie tracków, obiad i .... robi się ciemno. Roldanillo leży w strefie podzwrotnikowej, gdzie słóńce wstaje ok 6.00 rano a zachodzi o ok. 18.00. Codzienne latanie po kilka godzin, napięcie startowe i wczesna pobudka sprawiają, że piloci są zmęczeni. Poprosiłem Klaudię wczoraj o kilka słów komentarza po tasku i odpowiedź była taka: "Nie mam siły pisać. Ciężki dzień. Pozdrawiam."\nTymczasem dzisiaj dzień jak codzień. Wczesny wyjazd na start i długi task 107km. Okno otwarte o 10.45 a wyścig zaczyna się o 11.45. Lecimy.\nRefleksem na starcie popisał się Kaktus i znalazł się na dobrym miejścu w czołówce. Klaudia, Paweł i Mariusz trochę z tyłu. Podstawy 2100-2200. Stawkę prowadzą Hamard i Morgenthaler. Tuż za nimi Savov. Pierwszy punkt znajduje się 45 km od cylindra startowego.\nOdważną decyzję lotu po dolinie podjęli Stefan Vyparina i Stefan Wyss. Ciekawa taktyka. Paweł Faron i Piotrek Mieszczak zostali z tyłu. Latanie po dolinie jakoś dziś Bubusiowi nie idzie. Za to pieknie leci Maro. Cylinder TP1 zaliczył jako jeden z pierwszych. Niepotrzebnie jednak wleciał w głąb cylindra i stracił nieco dystansu. W międzyczasie Paweł wspólnie z Yassenem Savovem wylądowali tuż przez punktem zwrotnym. Nieco wcześniej siedli też Słoweńcy P.Susa i J.Napret. Chwila nieuwagi i klops...\nKaktus tymczasem wygrzebał się z ciężkiego kryzysu na środku doliny. Ufff.... Niestety stracił mnóstwo czasu i dystansu do czołówki, którą prowadzą Hamard, Cazaux, Morgenthaler, Donini i Maurer. Maro, Klaudia, Michał i Mariusz lecą w głównej grupie tuż za czołówką.\nNa TP2 czołówkę przyprowadził J.Cohn i L.Donini. Maro, Klaudia i Maniek tuż za czołówką. Jest nieźle. Podstawy podniosły się do 2500m npm i piloci uważnie pilnują wysokości w obawie przed zdradliwą doliną.\nDo mety niedaleko. Petz i Anderson zaryzykowali wczesny dolot z niskiej wysokości ale nie wróżę im sukcesu. Za nimi czołówka buduje wysokość. Dolot z 15 km wymaga sporego zapasu wysokości. Szczególnie nad zdradliwą doliną. Do mety już tylko 10 km i na czele Josh Cohn z USA. Czołówka ma ok. 2100m wysokości. Powinno wystarczyć. Gaz do dechy i teraz okaże się, które glajty działają najlepiej.\nGruber i Eder kolejni zaryzykowali skok na dolinę i wczesny dolot. Dolina jednak zweryfikowała ich plany. Grzeczny powrót do głównej grani nauczył pokory i pogrzebał szanse na sukces. Mario, Spike i Klaudia też stracili dystans do czołówki na ostatnich kilkunastu kilometrach.\nOstateczny dolot rozpoczął się nieco ponad 6 km przed metą. Czołówka zbudowała ok. 2000m wysokości w górach po wschodniej części doliny i dopiero wtedy zaatakowała.\nGrupę na metę przyprowadzili Morgenthaler (Sui), Maurer (Sui) i Donini (Ita). Polacy dopiero w drugiej grupie, kilka km za czołówką. I niestety prawie cała ta grupa doświadczyła złośliwości Valle del Cauca. Tylko Mario Wiśniowski uratował się, jako jeden z nielicznych, znajdując słabe noszenie nad miasteczkiem tuż przed metą. Maro i Spike zaliczyli niedolot. Luca Donini umocnił się więc na czele generalki. Ale to dopiero początek. Zanosi się na sporo długich tasków i jeszcze wszystko jest możliwe.\nPolacy zakończyli konkurencję na następujących miejscach:\n46 Mariusz Wiśniowski\n55 Klaudia Bułgakow (1 wśród kobiet!)\n74 Marek Robel\n81 Michał Gierlach\n118 Piotr Mieszczak\n139 Paweł Faron\nJutro kolejny dzień!\nDzień 3 (czwartek, 15.01)\nPrognozy wskazują kolejny typowy, lotny dzień. Temperatura 24-25 st., częściowe zachmurzenie, sporo cumulusów, lekki wiatr 4-5 km/h z ENE. Późnym popołudniem prawdopodobieństwo burz.\nTaki profil pogodowy utrzymywać się ma do końca tygodnia. W prognozie na dzisiaj niepokój budzi jedynie nadciągający cirrus. Pożyjemy zobaczymy.\nPogoda jednak nie dopisuje. Po długim oczekiwaniu na starcie, w końcu wyłożono krótką konkurencję 45 km z 2 punktami zwrotnymi. Zachmurzenie i popołudniowe ryzyko burz dało się we znaki.\nCylinder startowy otwarty o 14.00 czyli o 20.00 naszego czasu. No i wystartowali.\nWielka chmara kolorowych kropek przesuwa się po niebie jak jakiś dywizjonistyczny kolaż. Wrażenia estetyczne w paraglidingu to w końcu chleb powszedni. W czołówce ścisk a na czele sami dobrzy znajomi. Savov, Messanger, Gruber, Donini et consortes. Marek Robel z Michałem Gierlachem w czubie. Może wreszcie zadziałają te nasze barwy niezwyciężone? W peletonie jednak taki ścisk, że trudno cokolwiek wyrokować.\nPo pierwszym punkcie na czele Suarez, Petra Slivova i Gruber. Petra chyba postanowiła przypomnieć, że kiedyś rządziła w tym biznesie, a Yassen postanowił przypomnieć, że podejmuje najbardziej ryzykowne decyzje w peletonie. Jak mu wyjdzie to zostaje mistrzem. Na ogół nie wychodzi. Przynajmniej ostatnio.\nKaktus, Klaudia i Maniek na dalszych pozycjach, a Bubuś już całkiem zamiata ogony. Chociaż dzisiaj tyły okupuje całkiem niezłe towarzystwo z Hamardem, Cazaux'em, czy Studerem. Można pogadać o pogodzie i zasadach trymowania speeda.\nPo 30 km prowadzą Savov, Susa i Gruber. Petra została w tyle. Jeszcze chwila i dolot. Tempo peletonu niezłe choć poniżej 30 km/h. Będzie ciasno na mecie.\nMaro leci w swoim stylu z przodu i utrzymuje się w granicach 20-30 miejsca. Mariusz przyspieszył i dołączył do czołowej grupy. Brawo Maniek! Przy odrobinie szczęścia na dolocie może być ciekawie. Podstawy dzisiaj niskie. Sporadycznie ktoś wykręca 2000m. Większość raczej utrzymuje 1700-1800m. To może być krytyczny element dzisiejszego taska. Ostatni punkt został ustawiony tak, żeby dolot odbywał się po dolinie, a ta jak wiemy lubi płatać psikusy.\nSłabnie aktywność termiczna, rośnie zachmurzenie i wzmaga się wiatr. Tempo na ostatnich kilometrach spadło dramatycznie. Ostatnie 4-5 km piloci pokonują już od 20 minut. I są coraz niżej. Wygląda, że zaczyna się rzeź niewiniątek. Maro siadł niedaleko Yassena. Klaudia też. Cała reszta kręci zerka na 1300-1400m. Końcówka zrobiła się emocjonująca. Wygląda, że cała czołówka wyląduje w okolicy miasteczka Zarzal kilka km przed ostatnim punktem. Grupka z Donimim, Eichholzerem, Achterbergiem, Wyssem i Takatsem wyszukują każde tchnienie wiatru. Grupa z Mariuszem, Maurerem, Maleckim i van Noordem szczęśliwie znalazła komin. 1-2m/s pozwoliło odrobić trochę wysokości. Niestety podstawy już na 1500m. Mariusz ruszył do przodu. Tymczasem piloci lecący wolno górami zaczynają dolatywać do TP2. Ostatnie 6 km piloci lecą już ponad 1 godzinę. Niesamowita loteria. Wygląda, że nikt nie zrobi nawet ostatniego punktu zwrotnego. Najbliżej są Ch. Maurer i F. Brown. Szkoda, że Mario nie poleciał ich śladem. Miał większą wysokość i byłaby szansa na sukces.\nMaurer z Brownem jednak w zerku dolecieli do punktu i jakimś cudem zrobili EES. Niesamowite. Ostatnie 30 min latali tylko w zerkach. Ufff... Teraz już tylko czekamy na oficjalne wyniki.\nOstatecznie taska wygrał Szwajcar Stephan Morgethaler, który jako jedyny doleciał do mety. Na kolejnych miejscach uplasowali się Maurer i Brown. Polacy zajęli miejsca odpowiednio:\nPiotr Mieszczak (29)\nPaweł Faron (58)\nMariusz Wiśniowski (62)\nKlaudia Bułgakow (122)\nMichał Gierlach (125)\nMarek Robel (130)\nPo trzech konkurencjach najwyżej sklasyfikowany jest Mariusz Wiśniowski, zajmujący 54 miejsce w klasyfikacji generalnej.\nDzień 4 (piątek, 16.01)\nWszyscy jesteśmy ciekawi jakie glajty latają w MŚ? Ogółem zawodnicy używają zaledwie 10 typów paralotni, z czego zdecydowany prym wiedzie Enzo 2, ze stajni Ozona.\nWyraźnie widać, że Ozone zdominował rynek paralotni wyczynowych a zeszłoroczny skandal i kilka wypadków nie zaszkodziły firmie w najmniejszym stopniu. Podobnie rzecz się ma z typami poszczególnych paralotni.\nEnzo 2 dominuje zdecydowanie, biorąc ponad 50% całego rynku paralotni wyczynowych. Można jednak dopatrzeć się pewnych ciekawostek. Po 3 konkurencjach w pierwszej piątce są 3 Boomerangi 10 i 2 Enzo 2. Natomiast w pierwszej 30 znajduje się 12 Boomerangów 10 (40%) i 18 Enzo 2 (60%). Wygląda więc, że jeśli chodzi o udział w rynku to dominująca jest pozycja Enzo 2 lecz jakościowo i sportowo B10 nie ustępuje E2. W czubie klasyfikacji B10 jest wyraźnym rywalem E2. Dużo gorsza jest już sytuacja Icepeaka 8. W zawodach startuje 14 pilotów na tym skrzydle lecz najlepszy z nich zajmuje dopiero 43 miejsce po 3 konkurencjach.\nBędziemy przyglądać się jak poszczególne skrzydła wypadną w dalszej części zawodów. Tymczasem zaczynamy T4.\nDzisiejszy task to 83 km z 2 punktami zwrotnymi. Klasyczny wyścig wzdłuż doliny. Podstawy dziś na 2100-2200 więc jest duża szansa na dobrego taska.\nMaro z Kaktusem odrobinę nie tempo wyszli z cylindra ale generalnie początek w normie. Pierwszy punkt jest 15 km od startu na środku doliny. Cały peleton w klasyczny sposób leci więc wzdłuż zachodniej części doliny. Skok na TP1 i tu dopiero główna grupa zaczyna się rozrywać. Paweł Faron w czołówce. Michał z Mariuszem w środku stawki. Maro dziś nietypowo, jak przyczajony tygrys, z tyłu obserwuje rozwój wydarzeń.\nPo pierwszym punkcie peleton podzielił się na 3 części. 1 grupa wybrała zachodnią część doliny, 2 grupa wschodnią a 3 grupa wybrała lot środkiem doliny. Bardzo ciekawe.\nPomału zaczyna objawiać się przewaga lecących wysokimi górami po zachodniej części doliny a piloci, którzy zaryzykowali lot środkiem zaczynają mieć problemy. Ta dolina jest zdradliwa i lepiej trzymać się gór. Czołówkę prowadzi Yassen a za nim kilku dobrych znajomych: Stefek Vyparina i Primoz Susa. Mariusz, Michał i Paweł blisko czuba. Niestety Klaudia trochę zamarudziła i została kilka km w tyle.\nPo zrobieniu TP2 sytuacja wygląda nastepująco: 1 grupka, która wybrała lot zachodnią częścią doliny, po wysokich górach ma dużą przewagę i znaczną wysokość, ci którzy wybrali lot środkiem doliny lądowali lub musieli dolecieć do gór. Grupka lecąca po wschodniej części doliny traci 2-3 km do czołówki. Tę zaś prowadzi dwóch Maurerów, ściganych przez Susę, Savova i Vidicia. Kaktus i Klaudia lecą tuż za grupą po wschodniej części doliny a Maro niestety siadł po 30 km nie mogąc się zdecydować, do którego komina dolecieć.\nTymczasem w czołówce ciekawie się dzieje. Savov w swoim stylu leci nisko skrajem doliny. Grupa pościgowa nieco ostrożniej, w głębi gór. Michał w czubie i z dużym zapasem wysokości. Paweł i Mariusz w okolicy 30 miejsca. Pomału zaczynają się przygotowania do ostatecznej rozgrywki. Do mety zostało ok. 15km. Szpica peletonu skręciła nad dolinę. Czy to aby nie za wcześnie? Wiemy dobrze co dzieje się w dolinie.\nWygląda, że późnym popołudniem dolina pracuje. Kominy pojawiają się regularnie. Na 5 km przed metą Michał Gierlach na 3 miejscu! Cholera, chyba dostanę zawału. Prowadzi Felix Rordriguez z Hiszpanii. Niestety. Na dolocie Maurerowie, Siegel i Prinz rysnęli Spike'a. No ale wreszcie Michał pokazał na co go stać. Na mecie był 37 sekund po zwycięzcy. Mam nadzieję, że to przełamanie w tych zawodach. Taska wygrał Felix Rodriguez.\nMichał Gierlach (7)\nMariusz Wiśniowski (22)\nPaweł Faron (36)\nPiotr Mieszczak (79)\nKlaudia Bułgakow (108)\nMarek Robel (132)\nDzień 5 (sobota, 17.01) - "Day cancelled"\nDzisiaj prognozy nie są najlepsze. Wysokie prawdopodobieństwo burz i opady po południu. Co prawda takie prognozy pojawiają się na serwerach od kilku dni a udaje się rozegrać świetne taski. To chyba taka specyfika tego miejsca. Specjalista od wyjazdów zimowych do Kolumbii, Marek Mastalerz, twierdzi, że generalnie Valle del Cauca rządzi się swoimi prawami. Pomimo wysokiego łańcucha Kordylierów na zachodzie, wpływ bryzy pacyficznej daje się odczuwać i w zależności od pory dnia słońce, bryza i wiatry dolinowe układają warunki pogodowe.\nZawodnicy, jak codzień, wcześnie wyjechali na startowisko lecz silne zachodnie podmuchy uniemożliwiają starty. Zatem wiatr w plecy, czarne chmury nad górami i prognozowane burze spowodowały, że organizatorzy odwołali dzisiejszego taska.\nJak wygląda więc sytuacja po 4 konkurencjach?\nW klasyfikacji generalnej prowadzi Stephan Morgenthaler ze Szwajcarii, który ma 50 pkt przewagi nad Helmutem Eichholzerem z Austrii. Na trzecim miejscu jest Christian Maurer a na czwartym ex equo Michael Maurer i Torsten Siegel. W pierwszej piątce zatem 3 Szwajcarów, Austriak i Niemiec, a w pierwszej dziesiątce tylko 1 pilot spoza Europy (Julian Colonia z Kolumbii na 6 miejscu).\nWśród kobiet prowadzi Laurie Genovese z Francji przed Darią Krasnową z Rosji i Seiko Fukuoka Naville z Francji. Laurie ma 125 pkt przewagi nad Darią i 210 pkt przewagi nad Seiko co daje jej komfort i spokój przed kolejnymi konkurencjami. Klaudia jest na 7 miejscu i musi zdecydowanie zmienić sposób latania, żeby awansować. Wskoczyć na podium może być ciężko ale nie niemożliwe. Wygląda, że do końca zawodów jeszcze sporo tasków i wszystko się może zdarzyć (gdy głowa pełna marzeń!).\nFaceci do tej pory bez błysku. Jedynie Spike pokazał wczoraj pazury. Czekamy na Cojones grandes!!! Maro potrafi lecieć w czołówce przez większość dystansu by sknocić końcówkę. Mario lata równo, blisko czołówki ale trzeba jeszcze ciut ciut więcej odwagi, żeby walczyć o pierwszą dziesiątkę. Kaktus lata równo tyle, że w środku stawki a Bubuś jak to Bubuś. Raz pięknie walczy o laury, żeby potem stracić koncentrację i zostać w tyle. Paweł jednak od początku deklarował, że dla niego priorytetem jest X-Alps i jego forma ma dopiero rosnąć na wiosnę.\nPo 4 taskach nasi zajmują następujące miejsca:\nMariusz Wiśniowski (41)\nMichał Gierlach (63)\nPaweł Faron (70)\nPiotr Mieszczak (92)\nKlaudia Bułgakow (112)\nMarek Robel (137)\nSzczegóły klasyfikacji generalnej i kobiecej po 4 konkurencjach na stronie organizatora zawodów\nTrochę gorących informacji nt. Mistrzostw można też znaleźć na blogu Mariusza Wiśniowskiego\nDzień 6 (niedziela, 18.01)\nPo długiej i ostrej debacie organizatorzy i przedstawiciele poszczególnych reprezentacji (Team Leaders) ustalili, że wczorajszy dzień był regulaminowym "dniem odpoczynku". Regulamin FAI stanowi bowiem, że po 6 dniach rywalizacji powinien nastąpić dzień odpoczynku. Żeby nie tracić szans na kolejne lotne dni i dobre taski ustalono zatem, że wczorajszy dzień pomimo wyjazdu pilotów na start był spełnieniem regulaminowego wymogu.\nPóki co zawodnicy wyjeżdżają na start i czekamy na szczegóły dzisiejszego taska.\nNo i wystartowali. Dziś gramy krótkiego taska 58 km z 1 punktem zwrotnym. Task jest prosty. Cylinder startowy na środku doliny, potem punkt zwrotny po drugiej stronie Valle del Cauca i lot po górkach wschodniej strony doliny do mety. Niby prosto. Task jest jednak przede wszystkim zdradliwy. Cylinder startowy na środku doliny może okazać się niemiłą niespodzianką dla nieskoncentrowanych.\nNa początek dobra wiadomość. Kaktus na czele stawki. Dawaj Kakti! Dawaj!\nPo pierwszym punkcie sytuacja wraca do normy czołówka z Doninim, Hamardem, Sigelem, Maurerem i Felixem Rodriguezem nadaje ton wyścigowi.\nMaro z Michałem tuż za czołówką, natomiast błysnęła Klaudia. Wybrała ryzykowną trasę po dolinie w kierunku masteczka Zarzal. Czołówka i większość pilotów wybrała bezpieczny wariant trasy po górach. Do mety jeszcze ok. 25 km. Klaudia!!! Obejrzyj się w lewo do tyłu! Thomas Ide ma 5m/s do góry!!! Szkoda, że mnie nie słyszy. Na szczęście znalazła noszenie i piekną czwóreczką wyjechała na 2200m.\nZ przodu ostro do przodu pociągnęli Savov i Latour. Podjęli jednak zbyt duże ryzyko i 10 km przed metą znaleźli się w poważnym kryzysie. Na czele teraz Marc Wensauer i Maxime Pinot a goni ich Frank Brown, Eric Reed i kilku innych. Maro w środku stawki i 1900m wysokości. Mariusz i Michał w głównej grupie z przodu.\nDo mety już tylko 4 km. Cała czołówka ma 1800-1900m wysokości. Pełna bela do końca. ESS jako pierwsi dolecieli Andre Rainsford, Torsten Siegel, Primoż Susa i bracia Maurerowie. Dokładne wyniki po ściągnięciu tracków. Najważniejsze, że Mariusz Wiśniowski i Michał Gierlach znów blisko czołówki. Pecha miała Klaudia. Wybor drogi przez dolinę początkowo wydawał się skutecznym pomysłem lecz im bliżej mety tym dolina słabiej nosiła. Piloci lecący po górach uzyskali znacznie lepsze tempo. Klaudia musiała skorygować kurs i dolecieć do górek po wschodniej stronie doliny a to kosztowało kosztowało ją wiele straconych minut. Maro i Bubuś zaliczyli niedolot i lądowali w pobliżu ESS.\nMariusz Wisniowski (31)\nMichał Gierlach (34)\nPiotr Mieszczak (56)\nKlaudia Bułgakow (72)\nMarek Robel (118)\nPaweł Faron (120)\nPo pięciu taskach w czołówce wielki ścisk. Prowadzi wciąż Morgenthaler przed Siegelem i Maurerem. Różnice w pierwszej piątce są minimalne. Piąty w klasyfikacji Helmut Eichholzer traci do prowadzącego zaledwie 54 punkty.\nDzień 7 (poniedziałek, 19.01)\nKolejny dzień i kolejny task. Latania jest na tych Mistrzostwach sporo. Zawodnicy wrócą z niezłym nalotem na nowy sezon. Po takim treningu nasi reprezentanci będą nie do zatrzymania na resztę sezonu. Zapowiada się nieźle ten 2015r.\nDzisiejsza konkurencja to 73 km z 3 punktami zwrotnymi. Trzeba przyznać, że Task Commitee specjalnie się nie wysila. Taski są nieskomplikowane, z długimi prostymi na dolocie. Takie typowe zawody dla pilotów o ciężkim bucie i betonowej psychice. Podstawy niezbyt wysokie. Piloci nie przekraczają 1800-1900m npm. Trzeba będzie uważnie lecieć z dużą troską o wysokość.\nPo otwarciu okna pierwszy zaatakował Martin Petz a za nim Marek Robel. Michał i Klaudia również z przodu. Lecimy.\nMaro wymyślił na początek strategię pt. "samotny biały żagiel" i szuka komina gdzieś na uboczu. Kiedy doleciał z powrotem do głównej grupy Martin Petz był już 500m wyżej i odpalał dalej z komina. Klaudia tuż za Martinem. Ma dziś najwyraźniej motywację, żeby się odkuć. Czy aby tylko nie za nisko jak na zdradziecką Valle del Cauca?\nPo TP1 na czele wciąż Petz. Postanowił chyba udowodnić starszym kolegom z kadry Niemiec, że młodziaki przed 40tką też latają. Na TP2 z przodu wciąż Petz przed Pethigalem, Naude i Cazaux. Z naszych Spike trzyma się czołówki a reszta w środku stawki. Klaudia postanowiła sklonować początkową strategię Mara i szuka komina z dala od grupy, z dala od TP2. To pachnie sporą stratą.\nPetz wciąż na czele. Za nim Cazaux, Naude, Prinz i Savov. Klaudia już na ziemi. Pech. Michał wciąż blisko czołówki lecz kryzys dopadł Kaktusa. Walczy dzielnie w parterze ale coraz gorzej to wygląda. Wielką sensacją jest wpadka Morgenthalera. Lądował na 34 kilometrze. Chwilę później padł Durogati. Chciało by się rzec "a nie mówiłem".\nNa ok. 35 km pałeczke przejął Savov i teraz on nadaje tempo, lecąc jak zwykle bardzo nisko. Grupa w międzyczasie odbiła na przedpole a Savov wylądował. Ten facet na pewno jest konsekwentny do bólu. Albo wszystko albo nic.\nNa TP3 w czołówce Hamard, Brauner, Maurer, Vidic, Brown, Susa i Prinz. Spike tuż, tuż. Nie traci kontaktu z czołówką. Maniek, Maro i Paweł bezpiecznie, w środku stawki.\nDo mety już tylko niecałe 10 km. Wygląda, że dolina delikatnie nosi i czołowa grupa nie zamierza po drodze nic już podkręcać. Prowadzi znów Martin Petz. Michał Gierlach ok. 30 miejsca.\nNa metę wpadła grupa ok. 40 skrzydeł, którą przyprowadził Martin Petz. To był dziś jego dzień. Prowadził od pierwszej minuty wyścigu. Michał doleciał w czołówce, zaledwie 44 sekundy po zwycięzcy.\nMiejsca naszych reprezentantów:\nMichał Gierlach (27)\nMariusz Wiśniowski (63)\nPaweł Faron (71)\nMarek Robel (83)\nPiotr Mieszczak (124)\nKlaudia Bułgakow (137)\nDzień 8 (wtorek, 20.01)\nPrognozy jak zwykle co innego a rzeczywistość w Valle del Cauca co innego. Według prognoz to od tygodnia w Roldanillo istny biblijny potop. Bogowie miotają piorunami a grzmoty niosą się przez całe Andy. Jakimś jednak cudem od kilkunastu dni piloci latają po kilka godzin dziennie. Przypomnę tylko, że w ramach treningu przed MŚ Spike i Bubu walnęli po kilka setek FAI. Ewidentnie to miejsce jest jakimś meteorologicznym cudem i paralotniowym rajem.\nNasze źródła w Roldanillo twierdzą, że pomimo kiepskich prognoz od rana jest ładnie i zanosi się na dobry dzień. Nic więc dziwnego, że rozłożono task 103 km z 3 punktami zwrotnymi. Kolejny długi dzień. Jedno wiemy już na pewno. W tym roku Mistrz Świata nie będzie przypadkowy.\nPodstawy dziś bardzo przyzwoite. 2100-2200m npm pozwala na niezły komfort psychiczny. Pierwszy punkt zwrotny znajduje się prawie 50 km od startu. Mamy więc klasyczny wyścig po grani. Dzisiaj dzień jest sprzyjający. Sporo słońca i dużych, wybudowanych cumulusów. Noszenia mocne i regularne. Za 2 godz. okaże się kto odnajduje się najlepiej w takich konkretnych warunkach.\nOd początku czołówka już w "klasycznym" składzie. Prowadzą na przemian Hamard, Petz, Savov i Maurerowie. Ponieważ jednak duża grupa leci razem sytuacja zmienia się szybko. Nasi piloci z przodu. Jedynie Maro trochę z tyłu.\nPo TP1 peleton się rozciągnął i zaczęły się pierwsze dramaty. Luca Donini nie mógł się zdecydować czy lecieć górami czy doliną i ostatecznie padł na górkach przed TP2.\nWydaje się, że najlepszą strategią na dzisiaj powinien być powrót wysokimi górami nad start i dopiero stamtąd przeskok na drugą stronę doliny, w kierunku mety. Podstawy są wysoko więc duża szansa na dolot z dużej odległości. Trzeba jedynie uważać pod chmurami. Silne noszenia dochodzą do 6-7 m/s i łatwo przekroczyć limit wysokości wyznaczony na poziomie 2400 m npm.\nTymczasem po TP2 grupa się rozdzieliła. Część pilotów skuszona szlakami cumulusów nad doliną zdecydowała się na lot po płaskim. Mniejsza grupka (a w niej Mariusz, Michał i Paweł) wybrała lot po górach. Strategia lotu po dolinie początkowy wydawała się dobrym pomysłem i grupa prowadzona przez Savova, Morgenthalera, Prinza i Felixa Rodrigueza zbudowała kilka km przewagi nad grupą lecącą dalej górami. Wszystko było dobrze aż do 85-90 km trasy. W okolicy miasteczka Zarzal zaczął się kryzys i piloci rozpaczliwie szukają noszeń. Jedynie Felix Rodriguez wiedziony jakimś ptasim instynktem znajdował noszenia lecąc po najkrótszej linii. Pozostali kolejno padali bezradnie patrząc na linię lotu Rodrigueza.\nW międzyczasie grupka po drugiej stronie doliny zdecydowała się odbić w kierunku TP3. Grupkę prowadzi Honorin Hamard ale tuż za nim Spike, Maniek i Bubu. Kryzys czołówki nad Zarzal pozwolił im spokojnie przeskoczyć dolinę. Spike i Hamard mocno zaatakowali a Mariusz ostrożnie szanuje wysokość obserwując rozwój wydarzeń. Zaatakował dopiero kiedy lecąca nisko czołówka znalazła ostatnie noszenie przed dolotem i razem z czwórką innych pilotów ruszył do mety. Yes, yes, yes.... Mariusz doleciał na 6 miejscu, tuż za Hamardem i Durogatim. Michał ósmy a Paweł Faron 18-ty. Nasi piloci wreszcie pokazują pazury. Gdyby tak latali codziennie....\nDzisiejszy task był popisem Felixa Rordrigueza. Ostatnie 20km w jego wykonaniu to majstersztyk. W zasadzie leciał po prostej wykręcając się w miejscach, których nikt nie brał pod uwagę. Wygrał z dużą przewagą nad resztą.\nNasi piloci zajęli nastepujące miejsca:\nMariusz Wiśniowski (6)\nMichał Gierlach (8)\nPaweł Faron (18)\nKlaudia Bułgakow (65)\nPiotr Mieszczak (70)\nMarek Robel (102)\nMamy więc sporo przetasowań w klasyfikacji generalnej. Morgenthaler spadł na 5 miejsce a na czele Michael Maurer, zaledwie 3 punkty przed Torstenem Siegelem. Dla nas najważniejszy jest awans Michała Gierlacha na 25 miejsce a Mariusza Wisniowskiego na 36 miejsce. Tak trzymać chłopaki! Jeszcze mamy 3-4 taski i można sporo zyskać.\nWśród kobiet też spore przetasowania. Laurie Genovese przekroczyła limit wysokości i dostała 0 punktów przez co spadła na 4 miejsce. Natomiast bardzo awansowała Kirsty Cameron. Początkowo była za Klaudią a teraz wskoczyła na wirtualne podium. Klaudia wciąż na 7 pozycji.\nWięcej wyników na stronie Airtribune.com (https://airtribune.com/worlds2015/results/task7/day/overall).\nSporo fotek i informacji można znaleźć na FB naszej kadry (https://www.facebook.com/KadraParalotniowa) i na blogu Mariusza Wisniowskiego (http://www.paralotniarz.com.pl/).\nDzień 9 (środa, 21.01)\nDzięwiąty dzień zawodów i 8 konkurencja. Przed nami kolejny długi dzień. W nocy trochę popadało ale prognoza na dzisiaj jest dobra. Popołudnie podobnie jak wczoraj. Trochę słońca i sporo cumulusów. Task Commitee w końcu postanowił zmienić typ tasku. Dziś lecimy 95 km ale aż 5 punktów zwrotnych. Niesamowite. Ciekawe czy piloci sobie poradzą z tak radykalną odmianą. Szczególnie, że dzień zaczął się od ostrej awantury nt. zasad zapisu tracklogów (długość interwału zapisu śladu) i możliwości ich zmiany w locie lub po locie, co pozwoliło uniknąć kary za przekroczenie pułapu wysokości. Emocje zaczynają sięgać zenitu.\nPoczątek spokojny. Podstawy na 1800-1900m. Maniek i Spike trochę spóźnili start, za to Kakti w samym czubie. Do boju biało-czerwoni!\nNa TP1 stawkę prowadzą Yassen Savov z Lucą Doninim. Klaudia, Paweł, Michał i Mariusz ok. 2 km za czołowką. Kaktus w środku stawki a Maro niestety dalej z tyłu. Chyba stracił chłop motywację. Ostatnie taski ewidentnie mu nie poszły. Nie idzie też Maxime'owi Pinot. Ten utytułowany francuski pilot nie może sobie poradzić z Icepeakiem 8. Z ciekawostek. Wśród 4 pierwszych pilotów, którzy do tej pory lądowali na trasie aż 3 to Icepeaki 8.\nDo TP3 wieje nudą. Podstawy podniosły się do 2100. Piloci lecą szeroką ławą, klasyczną trasą po górkach wschodnim skrajem doliny, a potem skok przez dolinę. Ciekawie zrobiło się po TP3. Czołówka podzieliła się na 2 grupy. Główna grupa, z Klaudią, Spikiem, Mańkiem i Bubusiem ruszyła na skróty przez dolinę, korzystając z rozbudowanych cumulusów. Natomiast mała grupka niemiecko-francuska wybrała wariant po górach. W połowie drogi do TP4 wygląda, że lecący górami robią to szybciej. Ale też ta grupka to same asy: m.in. Hamard, Maurerowie, Prinz, Malecki, Savov, Vidic i Siegel. Rodriguez "pękł" i postanowił ścigać główną grupe po dolinie. Obstawiamy? Nos mi mówi, że opcja "po górach" jest lepszym rozwiązaniem.\nNa TP4 grupka Hamarda, Cazaux i Savova osiągnęła lekką przewagę. Tym razem dolina dobrze zadziałała i reszta nie traci wiele do czołówki. Na TP5 pierwszy jest Cazaux. Hamard tuż za nim. Francuzi bronią honoru. Z naszych najwyżej jest Spike, ok. 3-4 km za czołówką.\nDo mety już 5-6 km. Zaczyna się ściganie na dolocie. Wygląda, że Savov ma wielką ochotę zgarnąć zwycięstwo etapowe. I udało się. Jako pierwszy przeciął linię ESS (Koniec Sekcji Prędkościowej - czyli granicy pomiaru czasu wyścigu). Za nim Maurerowie, Hamard i Cazaux. Francuzi w końcu dopięli swego. Michał w okolicy 30-tego miejsca. Pozostali na odległych miejscach.\nOstatecznie taska wygrał Honorin Hamard dzięki lepszym punktom za prowadzenie wyścigu (tzw. leadpoints). Savov był drugi a Chrigel Maurer trzeci. Średnia prędkość pierwszej 15-tki to ponad 37 km/h. Szacun.\nMichał Gierlach (41)\nMariusz Wisniowski (80)\nPaweł Faron (81)\nPiotr Mieszczak (104)\nMarek Robel (105)\nMichael Maurer i Torsten Siegel idą łeb w łeb. Wygląda, że walka o tytuł roztrzygnie się między tą dwójką. Michał przesunął się na 23 miejsce i ma spore szanse wskoczyć do 20-tki.\nWśród kobiet zdecydowanie prowadzi Seiko Fukuoka Naville. Do końca jeszcze 3 dni.\nDzień 10 (czwartek, 22.01) - "Day Cancelled"\nOstatnie 2 konkurencje były przeprowadzone na pewnym ryzyku meteorologicznym. Task 7 został przerwany ze względu na opady, kiedy już 90 pilotów było na mecie. Z tego powodu wyniki taska zostały zredukowane o ponad 100 pkt. Wczoraj po południu też niewiele brakowało. Opady i chmury burzowe gromadziły się na końcu doliny ale udało się na szczęście dograć taska do końca. Na dzisiejsze popołudnie prognozy przewidują ponad 90% prawdopodobieństwa opadu. Ciekawe czy uda się rozegrać taska? Czekamy co przyniesie dzień.\nPoniżej kilka fotek Klaudii z wczorajszego dnia. Dolina Valle del Cauca w pełnej krasie.\nEd Ewing blogujący bieżące informacje z Roldanillo pisze, że na miejscu pada a startowisko jest tuż pod chmurami. Dla zabicia czasu i dla intelektualnej rozrywki, piloci oraz osoby odpowiedzialne za wyniki (tzw. scoring team) przeliczyli wyniki z ostatnich 2 tasków. Okazało się, że w programie scoringowym był jakiś bug, który wyskoczył przy uwzglednieniu zatrzymania wtorkowej konkurencji. Po konsultacji z producentem software'u, wyniki zostały przeliczone i okazało się, że nastąpila mała zmiana na podium. Helmut Eichholzer spadł na 4 miejsce a na 3 awansował Honorin Hamard. Niby mała zmiana ale ciekawe co czuje Eichholzer? I ciekawe czy będą konsekwencje tych zmian? Oby nie skończyło się większą awanturą.\nWyjątkowo dzisiejsza prognoza okazała się trafna. W Roldanillo wciąż pada a na startowisku bardzo niskie podstawy, bez najmniejszych oznak poprawy. Dzień został odwołany.\nNa osłodę słitfocia dla fanek Mariusza!!!\nDzień 11 (piątek, 23.01)\nWczoraj trochę popadało i zawodnicy nieco odsapnęli. Dawno nie było na imprezie kat. 1 FAI tylu wyczerpujących konkurencji. Niestety dzisiejsze prognozy znów wyglądają nieciekawie. Chyba nawet gorzej niż wczoraj. Trzeba uzbroić się w cierpliwość. Zawodnicy już są na startowisku więc skoro tylko pojawi się trochę słońca i rozbiegną nieco gęste chmury powinien pójść chociaż krótki task. Póki co czekamy na wieści.\nPrzez długi czas od poranka chmury kłębiły się tuż nad startem. Na szczęście trochę się przejaśniło i dolina zaczęła pracować. Dzięki temu podstawy pojechały w górę a organizatorzy wymyslili taska 68 km z 2 punktami zwrotnymi. Cylinder startowy znajduje się na środku doliny między Roldanillo a Zarzal, potem 18 km na N do Obando, później z powrotem do Zarzal i ponownie do Obando. Czyli trzeba przelecieć 3x odcinek z Zarzal do Obando górkami po wschodniej części doliny. Tę trasę już chyba wszyscy znają na pamięć. Nie zdziwię się jak wygra Savov lecący całą trasę 100m nad ziemią. Cylinder startowy otwarty o 19.00 naszego czasu.\nNo i poszli. Podstawy na ok. 1800-1900 i noszenia raczej słabe. Początek wskazuje na ostrożne zamiary całego peletonu. O ile nic się nie zmieni w ciągu dnia to przy dużym pokryciu i niskich podstawach najmniejszy błąd może kosztować... zwiedzanie okolicznych plantacji trzciny cukrowej.\nPoczątek bardzo ostrożny. Żadnego ryzyka. Podstawy podniosły się co prawda do ponad 2000m ale piloci wolno przesuwają się w kierunku TP1 górkami po wschodniej stronie doliny. Kaktus i Maniek w środku stawki, ok. 50-60 miejsca. To musi być spektakularny widok kiedy 150 kolorowych chustek do nosa w kształcie banana przesuwa się w rozciągniętej grupie nad doliną. Goście z Medelin (omen nomen tylko nieco dalej na północ) muszą przecierać oczy ze zdumienia. Nikt nie wciąga koki a wszyscy widzą cudeńka na niebie.\nKaktus i Bubuś postanowili wykorzystać niemrawość peletonu i skoczyli do przodu. Kaktus jest 3 na TP1, tuż za Felixem Rodriguezem! Po punkcie wyścig nabrał rumieńców. Skończyły się podchody. Na czele Niemcy, Austriacy i niezawodny Luca Donini. Kaktus chwilowo nabiera wysokości, za to dzielnie harcuje Bubuś i szlapie plneho knedlika aż miło.\nNo i mamy TP2. W czołówce już wszystko wróciło do normy. Harcownicy zostali z tyłu a peleton prowadzą Savov i Petz. Savov, o dziwo, ze znacznym zapasem wysokości. Czegoś go jednak nauczyły te zawody. Czołówka mocno przyspieszyła. Po 1 godz i 15 min lotu najlepsi mają już zrobione 47-48km.\nCzołówkę wciąż prowadzi Martin Petz. Tuż za nim starzy znajomi: Cazaux, Gruber, Hamard, Morgenthaler, Siegel i Maurer. Michał Gierlach blisko za nimi. Perspektywa wskoczenia do pierwszej 20-tki dodaje mu oktanów. Tymczasem Yassen zrobił prawie 2200 i kto wie czy nie szykuje się do pokerowej zagrywki na dolocie. Do mety jakieś 14 km.\nPrzypuszczenia się potwierdzają. Yassen ostro zaatakował z lewej strony grupy. Ma jakieś 150 m wysokości więcej niż prowadzący Gruber i Petz. Pomału do przodu przesuwa się Ch. Maurer. Do mety 8 km. Tylko ta wysokość jakoś maleje. Dolotu jeszcze stąd nie ma.\nCzołówka znalazła słabe noszenie ale co bardziej niecierpliwi szukają czegoś mocniejszego. Okazuje się, że wystarczyło podkręcić 150-200m i już jest dolot. Zawodnicy dolatują do granicy ESS. Pierwsi byli prawdopodobnie Wirtz, Hamard i Maurer. Trzeba było lecieć po prostej. Na ostatnich kilometrach leciało się w zerkach bez opadania. Yassen pewnie pluje sobie w brodę bo niepotrzebnie podkręcał. Michał i Mariusz w środku dużej grupy, jakieś 2-3 km za czołówką. Różnice na mecie były minimalne więc rzeczywiste wyniki pokażą się za kilka godzin, po sczytaniu śladów gps. O kolejności będą decydować leadpoint'y a te jak wiemy wylicza jakiś krasnoludek co siedzi w takiej białej skrzynce z małym telewizorkiem i ciągle miesza.\nPo analizie tracków okazało się, że taska wygrali ex-equo Julien Wirz i Chrigel Maurer. Honorin Hamard był zaledwie 1 sekundę za nimi. Za to objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Niewielkie różnice punktowe w czubie tabeli powodują, że najmniejszy błąd może kosztować tytuł. Tak stało się w tym tasku. Michael Maurer przyleciał na 31 miejscu, niecałe 1,5 min. za zwycięzcami i spadł na 2 miejsce. Na 3 miejsce wrócił Helmut Eichholzer, Torsten Siegel czwarty.\nNiesamowitą klasę pokazuje wśród kobiet Kirsty Cameron. Po 4 taskach była ósma ze stratą prawie 100 pkt. do Klaudii a teraz jest na 2 miejscu z przewagą 181 pkt nad Keiko Hiraki i 663 pkt. nad Klaudią! Musiała się ostro wku....rzyć kobita po 4 tasku i taraz idzie jak armia Orków na Helmowy Jar.\nA nasi? Jak zwykle blisko czołówki Mariusz Wisniowski i Michał Gierlach. To dwaj najrówniej latający piloci, co widać też w generalce. Michał awansował na 20 miejsce a Mariusz jest 40-sty. Paweł Faron dopiero 69.\nWyniki Polaków w T9:\nMariusz Wiśniowski (29)\nMichał Gierlach (42)\nPaweł Faron (66)\nMarek Robel (103)\nKlaudia Bułgakow (105)\nSzczegóły tabeli na stronie Airtribune.com (https://airtribune.com/worlds2015/results/task9/comp/overall)\nDzień 12 (sobota, 24.01)\nDzisiaj ostatni dzień Mistrzostw Świata. Prognozy pogody są całkiem niezłe i jest duża szansa na 10 konkurencję. Biorąc pod uwagę, że zawodnicy z przodu stawki latali przeciętnie 3-4 godziny dziennie to będą mieć dobrze ponad 30 godz. w samych zawodach. Większość jednak trenowała już kilka dni wcześniej co oznacza ok. 50 godz. w powietrzu. Nieźle jak na koniec stycznia.\nNie ma żartów. Ostatni task w Roldanillo nie będzie taskiem pokoju. Task Commitee wyłożył 123 km z 3 punktami zwrotnym. To będzie długi rajd wzdłuż doliny. Najpierw na północ do Obando, a potem na południe przez Zarzal do Tulua. Następnie z powrotem do Zarzal, gdzie jest też meta. No, no.... Może się jeszcze wszystko zdarzyć. W na górze tabeli wielki ścisk. Będący na 9 miejscu Joachim Oberhauser ma 94 punkty straty do Honorina Hamarda. Do każdego miejsca na podium jest więc po kilku kandydatów. Mały błąd i można wiele stracić.\nNieco inaczej jest u kobiet. Seiko ma ponad 400 pkt. przewagi nad Kirsty, a ta ponad 180 nad Keiko. Walka będzie jedynie o 3 miejsce, do którego aspiruje również Nicole Fedele, będąca zaledwie 4 punkty za Keiko.\nTymczasem ostatni wyścig MŚ 2015 już się zaczął. Początek po wysokich górach po zachodniej części doliny. Peleton leci razem. Właściwie do TP2 nic specjalnego się nie wydarzy. Można przypuszczać, ze dopiero po przeskoku na drugą stronę doliny i zmianie kierunku na południowy wyodrębnią się grupki i zacznie się właściwa część konkurencji. Wygląda, że długi dzień przed nami. Chętnym w międzyczasie polecam wizytę na stronie FB Mistrzostw Świata (https://www.facebook.com/ParaglidingWorldChampionshipFAIColombia2015).\nPo 20 km klasyczna sytuacja, prowadzi Savov przed swoim francuskim odpowiednikiem czyli Cazaux, za nimi Maurerowie, Hamard, Siegel, Vidic i Rodriguez oraz duża grupa, w ktorej widać Spike'a, Maro, Mańka i Bubusia.\nTP1 już stał się historią i zawodnicy przeskakują przez dolinę. Za nami ok. 40 km i pomału zaczynają się wyodrębniać szybsze i wolniejsze grupki. Z przodu ścisk. Atak na TP2 prowadzą Wirtz i Siegel. Tuż za nimi Savov i Cazaux. Michał, Maniek, Maro i Paweł blisko czołówki. Nie tracą kontaktu. Kaktus i Klaudia jakieś 2-3 km za główną grupą.\nNa 60 km na czele Savov i Cazaux. Nie lecą razem i wygląda, że lecący po dolinie Savov ma więcej szczęścia. Znalazł komin 3m/s za miasteczkiem Zarzal a Cazaux cierpi w górach żebrząc po zboczach. Do komina zamarkowanego przez Savova podlecieli Hamard, Siegel, Rodriguez, Vidic, Eichholzer i Morgenthaler. Spike, Kaktus i Maniek lecą blisko czołówki. Ciekawy task. Maurerowie trochę z tyłu. Michael musi się dobrze postarać jeśli chce utrzymać tytuł Wicemistrza.\nGórki po wschodniej stronie doliny coraz słabiej słabo noszą. Luca Donini padł jakieś 3 km przed Zarzal. Cazaux ledwo się wybronił a prowadzący Josh Cohn ma pewnie sporo potu na plecach. Za to Yassen pilnuje wysokości i spokojnie wiosłuje sobie po dolinie równolegle do Cohna i jakieś 2-3km przed resztą czołowej grupy.\nWygląda, że jakiś potężny kryzys dopadł pilotów ok. 80-90 km. Silny wiatr czołowy i silne zachmurzenie po wschodniej części doliny zaskoczyły zawodników. Większość pada na trasie jak jesienne liście. Ledwie kilku doczłapało się do TP3. Nie wyglada to jednak optymistycznie. Dwaj Słoweńcy, Joze Molek i Jurij Vidic, utrzymują się najdłużej w powietrzu ale i oni pomalutku siadają...\nW takiej sytuacji task będzie kiepsko punktowany i zależnie od miejsca lądowania punkty mogą być ... hm... rozmaite. Powiedział co wiedział, ale chodzi o to, że teraz mamy wielką loterię i same znaki zapytania. Niesamowita końcówka. 9 turbo-wyścigowych tasków i jeden przeszacowany, rozstrzygnięty przez pogodę.\nTrudno się zorientować kto i gdzie lądował. Livetrackery podają sprzeczne informacje. Najdalej z czołówki dolecieli Prinz i starszy Maurer. Daleko też są Siegel i Morgethaler. Następne godziny będą mentalną torturą i partyjką Black Jacka w jednym. Hitchcock mówił o trzęsieniu ziemi na wstępie i narastającym napięciu dalej. A pamiętacie o płonących polach trzciny cukrowej i pomrukach wulkanu w pierwszych dniach zawodów? Ktoś z organizatorów chyba sporo świeczek zapalił i zdrowasiek odmówił w intencji tego Maestro. Taska prawdopodobnie wygrał Mika Sagulin z Finlandii.\nPo analizie śladów gps okazało się, że konkurecję wygrał Tilen Ceglar ze Słowenii przelatując 98,6 km, drugi był Mika Sagulin a trzeci Marc Wensauer. Ale jak dolecieli piloci z czuba tabeli? Honorin Hamard przeleciał 93,9 km i był najdalej z pilotów z pierwszej piątki, zajął 10 miejsce w tasku ale ... zdobył tytuł Mistrza Świata 2015! Torsten Siegel doleciał na 22-gim miejscu, Michael Maurer doleciał 25-ty a Helmut Eichholzer przyleciał 40-sty. Taka kolejność dała tytuł Wicemistrza Świata Michaelowi Maurerowi a trzecie miejsce na podium Torstenowi Siegelowi.\nNasi piloci ukończyli konkurencję w tradycyjny sposób czyli Mariusz z Michałem tuż za czołówką, a pozostali na odległych miejscach.\nMariusz Wiśniowski (22) - 93,1 km\nMichał Gierlach (36) - 92,2 km\nKlaudia Bułgakow (68) - 90,5 km\nPaweł Faron (75) - 88,6 km\nMarek Robel (93) - 84,4 km\nPiotr Mieszczak (131) - 62,6 km\nZakończenie MŚ 2015 w Kolumbii\nAż trudno uwierzyć, że to już koniec. Ostatnia konkurencja zakończyła się niespodziewanie i wprowadziła sporo zamieszania i niepewności. Warto podkreślić, że to jedyna konkurencja, w której nikt nie doleciał do mety. Zazwyczaj na metę dolatywała prawie setka pilotów lub więcej.\nHonorin Hamard. Warto zapamiętać imię i twarz tego młodego człowieka. Jeszcze pewnie wiele razy o nim usłyszymy. Francuz okazał się najrówniej latającym pilotem i uzyskał 58 punktów przewagi nad Michaelem Maurerem. Ciekawa była walka o kolejne miejsca na podium. Warto zwrócić uwagę na punkty:\n1. Honorin Hamard (Fra) - 7099\n2. Michael Maurer (Sui) - 7041\n3. Torsten Siegel (Ger) - 7031\n4. Helmut Eichholzer (Aut) - 7030\n5. Chrigel Maurer (Sui) - 7029\nNa miejscach 3-5 różnice są 1 punktowe. Po 10 taskach, ponad 800 km i ponad 30 godzinach w powietrzu różnice są 1 punktowe! A przewaga Hamarda nad maurerem to 58 punktów czyli poniżej 1%. To pokazuje poziom światowej czołówki.\nMistrzynią Świata AD 2015 została Seiko Fukuoka Naville. To zdecydowanie najlepiej latająca kobieta świata. Drugie miejsce zajęła Keiko Hiraki a trzecie Nicole Fedele. Dramat w ostatnim tasku spotkał Kirsty Cameron. Zajęła w nim 130 miejsce i pomimo dużej przewagi straciła szansę na podium.\nDrużynowo wygrali Niemcy przed Słowenią i Hiszpanią.\nWśród Polaków najlepiej wypadł Michał Gierlach zajmując w generalnej klasyfikacji 18 miejsce. Po ostatniej konkurencji Klaudia awansowała na 6 miejsce w klasyfikacji kobiet a drużynowo nasza reprezentacja zajęła 14-ste miejsce. Wyniki końcowe na oficjalnej stronie zawodów (https://airtribune.com/worlds2015/results/task10/comp/overall).\nCiekawie wygląda porównanie miejsc zajmowanych w zawodach przez pierwszą trójkę.\nA tak wygląda porównanie miejsc Michała i Mariusza ze zwycięzcą.\nWyniki naszych reprezentantów są nastepujące:\nMichał Gierlach (18)\nPaweł Faron (68)\nKlaudia Bułgakow (98) - i 6 miejsce w klasyfikacji kobiet\nPiotr Mieszczak (106)\nMarek Robel (127)\nNa koniec jeszcze kilka słów o glajtach. Mówiliśmy już o zdominowaniu rynku przez Enzo 2. Ciekawie wygląda rozkład paralotni w poszczególnych grupach miejsc:\nMiejsce Paralotnia Liczba Udział\n1-5 E2 2 40%\nB10 3 60%\nIP8 0 0% 100%\n1-10 E2 6 60%\nB10 4 40%\n1-25 E2 17 68%\nB10 8 32%\n1-50 E2 35 70%\nB10 15 30%\n1-100 E2 61 61%\nB9 2 2%\nB10 28 28%\nIP7 1 1%\nIP8 8 8% 100%\nZ tabeli wynika, że im wyższy poziom klasyfikacji tym większy udział B10 wśród pilotów. Można więc postawić tezę, że E2 i B10 są obecnie głównymi konkurentami na poziomie wyczynowego latania. B10 jest nieco skuteczniejszy sportowo niż E2, ale to już prywatna opinia. IP8 jest praktycznie niewidoczny. Najwyżej sklasyfikowany pilot latający na IP8 ukończył zawody na 64 miejscu. Warto też pod tym kątem przeanalizować wyniki teamu francuskiego. Pewne prawidłowości są widoczne jak Krater Kopernika w teleskopie Hubble'a.\nCopyright © Poska Kadra Paralotniowa, 2014. Wszelkie prawa zastrzeżone\nDesigned by Studio ERGIEBE.


wom 05.10.2021 19:48\nDawniej Andrzejki były bezsprzecznie jedną z ważniejszych dat w kalendarzu. Wokół domów palono wielkie ogniska, które miały odpędzać złe duchy. Panny pod poduszką umieszczały męskie spodnie, aby wyśnić przyszłego męża bądź liczyły sztachety w płocie w nadziei na to, że dowiedzą się czegoś o wybranku. Nie brakowało również zabaw. Dziewczęta zdejmowały lewy but, a następnie ustawiały go jeden za drugim w kierunku wyjścia. Właścicielka tego, który przekroczy jako pierwszy próg, miała szansę na szybki ślub. Święto było traktowane bardzo poważnie. Młode kobiety pościły przez cały dzień (29 listopada) i modliły się do świętego Andrzeja, który w nagrodę miał im pokazać we śnie wizerunek przyszłego ukochanego.\nAndrzejki 2021. Kim jest święty Andrzej?\nŚwięty Andrzej - jedna z najważniejszych osób w Ewangelii - jest patronem m.in.: Szkocji, Grecji, Hiszpanii i Rosji, ale również małżeństw, podróżników, rybaków oraz rycerzy. Zakochani kierują do niego modlitwy w sprawach matrymonialnych i tych dotyczących potomstwa. Apostoła przedstawia się jako starszego mężczyznę o gęstych, siwych włosach i krótkiej brodzie.


Forum Centralne • Zobacz wątek - Pytanie do Kanclerza - informacja na temat prac RM\nStrona główna forum ‹ Władze ogólnosarmackie ‹ Sejm ‹ Archiwum ‹ Zapytania i interpelacje\nPytanie do Kanclerza - informacja na temat prac RM\nArchiwalne zapytania i interpelacje do Rady Ministrów\nprzez Zombiakov 5 mar 2018, o 20:25\nWielmożny Wicehrabia Konrad Jakub Arped-Friedman\nKanclerz Rządu Księstwa Sarmacji\nMija tydzień od ostatniego komunikatu dot. prac rządu. Proszę o opublikowanie aktualnych informacji gdyż widoczność osiągnięć poszczególnych resortów jest w dalszym ciągu znikoma.\nRe: Pytanie do Kanclerza - informacja na temat prac RM\nprzez Konrad Jakub 11 mar 2018, o 21:55\nprzyjęty początkowo interwał cotygodniowych artykułów rządowych niestety się nie sprawdza — jest to po prostu zbyt krótki okres. Stąd będą one ukazywały się co dwa tygodnie. Kolejny będzie więc jutro.\nCo do aktywności poszczególnych resortów — zarówno przed wyborami, jak i w przemówieniu programowym, nie przewidywałem tejże aktywności na polu kultury czy edukacji, o ile działania te nie będą bezpośrednio nawiązywały do głównego celu tj. boćka.\nW związku z powyższym, nie powinno być to dla nikogo zaskoczeniem. Mimo to, Ministerstwo Kultury organizuje konkurs który niedługo zostanie ogłoszony, a Minister Edukacji — nie przedstawi żadnych postępów w swoich pracach, gdyż najzwyczajniej w świecie — zrezygnował z urzędu. Wniosek o dokonanie zmian w Radzie Ministrów został już złożony.\nReszta informacji ukaże się jutro w artykule.\nprzez Konrad Jakub 12 mar 2018, o 17:41\nprzez Zombiakov 12 mar 2018, o 21:16\nMój duży niepokój budzą informacje o tym, że Ministrowie nie mają pomysłu i ochoty na realizowanie swoich misji - co z resztą od początku mniej więcej widać. Z kolei Minister Kultury, zgodnie z programem Kanclerza, nie ma co robić czy może wręcz ma nie robić nic.\nKanclerz realizuje wnioski, jest czynnym Marszałkiem Sejmu, robi za rzecznika prasowego etc. etc.\nTutaj żaden Bociek nie pomoże. Przede wszystkim nie dojdzie do skutku.\nprzez Konrad Jakub 13 mar 2018, o 17:29\nNie, ani nie "nie ma co robić" ani nie "ma nic nie robić".\nMinister Kultury organizuje właśnie konkurs, który zostanie niedługo ogłoszony. Oprócz tego zapewnił o posiadaniu pomysłów na dalszą kadencję. Nie wiem na jakiej podstawie wnioskuje się, że MK dostał odgórny zaraz prowadzenia działalności "bo tak".\nNic nie poradzę na to, że aktywność społeczna jest taka a nie inna, a ludzie mają słomiany zapał. Ja ze swojej strony robię co mogę, to że piastuję kilka urzędów na raz, to chyba wartość in plus, nie odwrotnie. Nie zgodzę się z ograniczeniem mojej roli do realizacji wniosków urzędowych — wiele spraw nie widać na pierwszy rzut oka, a Sarmacji poświęcam po kilka bitych godzin dziennie. Taka specyfika urzędu, że roboty od groma — i to wcale nie tylko tej administracyjno-biurokratycznej — a widać z tego mało.\nTak samo nie bronię nikomu składać aplikacji do Rządu, bo jak pisałem, przyjmę praktycznie każdego, gdyż w tym akurat momencie celuję w bardziej technokratyczne zabawy.\nJeden człowiek z parą wołów, więcej niż jednej morgi nie zaorze, choćby miał najlepsze chęci.\nprzez Zombiakov 13 mar 2018, o 19:44\n1. Nie piszę, że MK ma zakaz ... tylko, że ...\n... dla Rządu (i Kanclerza) jego praca nie jest bardzo ważna.\n2. Czy piastowanie wielu urzędów jest pozytywne czy negatywne ? Jako zjawisko jest to zawsze negatywne jeżeli jest to ponad siły i doprowadza do wypalenia. Jeżeli ma doprowadzić do wypalenia ... to nawet lepiej żeby coś zaniedbać niż żeby gość tym rzucił w kąt i więcej nie wrócił.\nJako gotowość do tymczasowego poświęcenia póki nie załata się dziur kadrowych - jak najbardziej pozytywne.\nNie zgodzę się z ograniczeniem mojej roli do realizacji wniosków urzędowych — wiele spraw nie widać na pierwszy rzut oka, a Sarmacji poświęcam po kilka bitych godzin dziennie. Taka specyfika urzędu, że roboty od groma — i to wcale nie tylko tej administracyjno-biurokratycznej — a widać z tego mało.\nNie sugerowałem, że to tylko realizacja wniosków - czym akurat powinien się według mnie zajmować ktoś inny. Kanclerz powinien mieć właśnie więcej czasu na wyjście do ludzi, komunikację i ocieplanie wizerunku. Zanik aktywności na poziomie centralnym to według mnie dramat - niezależnie jak ciężko Kanclerz i Książę pracują w tle.\nNie brzmi to jak serdeczne zaproszenie kogokolwiek do współpracy - PR-u mógłby się Kanclerz trochę od JKM poduczyć. On potrafi sprawić, że czyszczenie toalet wydaje się być krytyczną misją w kosmos\nprzez Konrad Jakub 13 mar 2018, o 20:47\n1. Jak wspomniałem na PK - znaczy to jedynie tyle, że ja osobiście działań pewnych resortów nie obiecywałem i jasno postawiłem sprawę - mogę komuś umożliwić działanie jeżeli będzie chciał coś robić, ale nie biorę odpowiedzialności za to, że się z tego nie wywiązuje.\nJeżeli ktoś stwierdzi, że chciałby zostać Ministrem Sprawiedliwości i reformować sądownictwo sarmackie, to czemu nie, powołam go. Ale jeżeli minister ten zrezygnuje po miesiącu i nie zrobi w tym czasie nic, to jednak byłoby trochę nadużyciem dopisywać mi to do listy porażek. Bo najzwyczajniej w świecie, nigdzie nie pisałem że mam plan dla takiego ministerstwa albo że obiecuję coś w tej kwestii.\nA jeżeli chodzi o to, czy właśnie Minister Kultury korzysta z okazji, czy raczej nie — to powtórzę, że korzysta. Do końca tego tygodnia powinien wreszcie pokazać to publicznie.\n2. Wiadomo że pod względem efektywności wykonywanej pracy, im więcej obowiązków, tym gorzej z ich realizacją. Chodzi mi tutaj jednak o zwrócenie uwagi nie na użyteczność krańcową jaką wytwarzam swoją pracą, ale o samo podejście jakie mam. Bo o ile można (słusznie) pisać, że to nie jest dobrze że mam za dużo obowiązków, to na pewno nie można tego używać argumentu na rzecz olewczego podejścia do Sarmacji czy braku chęci i lenistwa połaczonego z brakiem zaangażowania. A jeżeli mamy właśnie zaangażowanie mierzyć, to wtedy mnogość urzędów jest raczej argumentem właśnie na plus, nie na minus.\n3. To już jest pytanie czy ważniejsze jest żeby coś robić, czy żeby sprawiać takie wrażenie. Łącząc to z poniższym punktem — ja jakoś niespecjalnie preferowałem podejście, brzydko mówiąc, wchodzenia ludziom w d…\nI dlatego zresztą moje poparcie w społeczeństwie nigdy specjalnie wysokie nie było (i nie jest obecnie). Przymilania się i kreślenie PRu nie za bardzo mnie raduje — o ile oczywiście akurat nie startuję w wyborach\nPytanie, czy to dobrze czy źle. To zależy, jest to kwestia już czysto polityczna, nie merytoryczna. Z punktu widzenia ekonomicznego, skoro mogę uzyskać określony efekt (tu: wygranie wyborów i stabilne utrzymanie się przy władzy) bez ponoszenia zbędnych kosztów (czyli męczącego słodzenia ludziom aż do mdłości i kreowania pozytywnego wizerunku), to jest to postawa jak najbardziej racjonalna. Może nie jest to jeszcze optimum w sensie Pareto, ale na pewno stosunek kosztów do zysków jest tutaj wyrównany\nPowrót do Zapytania i interpelacje


Zakochane w psychopatach. Jak uwolnić się od niszczącego związku i...\n“Zakochane w psychopatach. Jak uwolnić się od niszczącego związku i odzyskać równowagę” – Sandra L. Brown\nLiczba wyświetleń: 1 859\nNiezwykły urok osobisty, wrodzony czar, któremu nie można się oprzeć, przyciąganie, poświęcanie mnóstwa uwagi, komplementowanie… no i jak tu się w nim nie zakochać?\nKto kocha psychopatów?\nZakochane w psychopatach. Jak uwolnić się od niszczącego związku i odzyskać równowagę to pozycja dedykowana kobietom, zwłaszcza tym, które chcą się ustrzec przed niebezpieczeństwem wejścia w trudny, a nawet zagrażający im związek. Autorka, Sandra L. Brown, jest psychologiem, specjalizuje się w zaburzeniach i wszelkich patologiach osobowości. Opracowuje programy terapeutyczne dla ofiar przemocy, udziela wykładów w organizacjach i schroniskach, więzieniach dla kobiet. Bierze udział w licznych projektach w ubogich dzielnicach miast, gdzie może stanowić wsparcie psychologiczne.\nZakochane w psychopatach… to poradnik, a niemalże podręcznik, w którym bardzo szczegółowo, niemal akademicko, zostały omówione kwestie dotyczące osobowości psychopatów. Autorka przeprowadziła liczne badania naukowe nad skutkami oddziaływania psychopatii na partnerów zaburzonych osób. Książka liczy 15 rozdziałów, bardzo wnikliwie omawiających zagadnienia z zakresu psychopatologii. Szeroko przedstawione tu zostały zaburzenia osobowości, psychopatia, socjopatia, zaburzenia osobowości typu borderline, narcyzm oraz ich kombinacje.\nZaburzony, czyli kto?\nAutorka omawia także przyczyny patologii, odkrycia neuronauki w kwestii różnic budowy mózgu osób zaburzonych, sposobach komunikacji i specyficznym języku psychopaty. Tłumaczy, czym różni się osoba zaburzona od ludzi, których uważa się za normalnych. Przedstawia przyczyny zaburzenia osobowości i psychopaty oraz wyjaśnia, dlaczego nie da się ich wyleczyć.\nNajważniejsza cześć Zakochanych w psychopatach…to charakterystyki psychopatycznego partnera i jego partnerki oraz metody, jakimi posługuje się zaburzony partner, włączając w to trans, hipnozę, sugestywność. Ci, którzy sięgną po książkę Sandry L. Brown, przeczytają historie kobiet, które zostały wciągnięte w wir związków miłosnych z mężczyznami pozbawionymi sumienia i niezdolnymi do empatii. Poznają etapy takiego związku oraz cechy charakterystyczne jego fazy początkowej (w której kobiety ignorują sygnały, że coś jest nie tak). Czytelnicy zdobędą również wiedzę na temat roli silnej więzi, strachu i seksu w związku z psychopatą oraz zrozumieją „obłęd” takiej relacji i jego struktury, które funkcjonują wyłącznie w patologicznych związkach miłosnych. Są tu również modele leczenia ofiar psychopaty, zarówno kobiet, jak i dzieci.\nJak ochronić się przed drapieżcą\nJak sama autorka pisze, Zakochane w psychopatach. Jak uwolnić się od niszczącego związku i odzyskać równowagę to publikacja-informator, jak wystrzegać się również innych „drapieżców”, oraz jak chronić siebie przed wyniszczającym kontaktem z psychopatą. Kobiety muszą umieć rozpoznawać u mężczyzn psychopatyczne cechy, a nie osiągną tego, dopóki nie poznają przejawów tej patologii i masek, jakie psychopata nosi.\nDziękuję serdecznie Wydawnictwu Sensus za możliwość zapoznania się z tą interesującą pozycją z dziedziny psychologii.\n10 grudnia 2018 by Olga Ziółkowska | 1 Comment\n« „Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy” – Maciej Jastrzębski\nMinisterstwo Kultury Seksualnej i Dobrych Zachowań »\n1 Comment on “Zakochane w psychopatach. Jak uwolnić się od niszczącego związku i odzyskać równowagę” – Sandra L. Brown\n10 grudnia 2018 at 17:22 (2 lata ago)\nZ racji zawodu, ten tytuł bardzo mnie zainteresował. ?


70 lat temu żołnierze 1. Armii Wojska Polskiego sforsowali Odrę | dzieje.pl - Historia Polski\n70 lat temu żołnierze 1. Armii Wojska Polskiego sforsowali Odrę\nŻołnierze Wehrmachtu w okolicach Frankfurtu n. Odrą. Żródło: Bundesarchiv\n70 lat temu żołnierze 1. Armii Wojska Polskiego sforsowali Odrę na wysokości Siekierek i Gozdowic. Trwające cztery dni walki zakończyły się krwawym zwycięstwem, które otworzyło drogę na Berlin.\nForsowanie Odry w rejonie Siekierek i Gozdowic rozpoczęło się 16 kwietnia 1945 r. i trwało do 20 kwietnia - mówi w rozmowie z PAP historyk z Uniwersytetu Szczecińskiego dr Paweł Migdalski. Kilka dni wcześniej 1. Armia Wojska Polskiego została ściągnięta nad Odrę i zgrupowana w rejonie Morynia i lasów mieszkowickich.\nMigdalski przypomina, że żołnierze 1. Armii WP walczyli w marcu na najzacieklej bronionych i najlepiej uzbrojonych odcinkach Wału Pomorskiego, a w kwietniu zdobywali także Kołobrzeg. Część z nich walczyła również w rejonach Kamienia Pomorskiego, Dziwnowa i Dziwnówka. Po tych walkach przerzucono ich nad Odrę.\nNad brzegami Odry zgromadzono w połowie kwietnia kilka dywizji 1. Armii WP. "Wydaje się, że sama operacja forsowania Odry była dobrze przygotowana, że jej ofiar mogło być znacznie więcej; żołnierze, dowódcy niskiego i średniego szczebla spełnili swoją rolą" - ocenia historyk. Duże straty żołnierze polscy ponieśli m.in. na międzyodrzu niedaleko Starej Odry, gdzie Niemcy mieli stałe umocnienia polowe.\nPodczas forsowania Odry wojska sowieckie miały już uchwycony przyczółek nad Odrą. "Podkreślam, że Sowieci mieli kilka kilometrów na południe duży przyczółek, a polscy żołnierze forsowali Odrę, budowli tam mosty, przeprawy promowe i ginęli" - dodał.\n1. Armia WP była rzucana na bardzo trudne odcinki frontu - mówi Migdalski - a decyzje o tym były polityczne. "To jeden z elementów zawłaszczenia Polski i Polaków. Stalin wiedział, że ta część Europy będzie sowiecka. Żołnierze, patrioci, zwłaszcza ci, którzy pamiętali czasy II RP, nie byli mu niezbędni w przyszłym państwie polskim" - dodaje.\nBlisko 2 tys. ofiar walk z okolic Siekierek i Gozdowic spoczęło na cmentarzu wojennym w Siekierkach. Według historyka, po wojnie powołano mit historyczny, który cmentarz wojenny traktował jak jeden z polskich słupów granicznych nad Odrą.\n"Zwycięstwo pod Siekierkami i Cedynią połączono; pierwsze i ostatnie nad Niemcami, sprzed tysiąca lat i współczesne. +Koło historii się domknęło+ pisał prof. Władysław Filipowiak" - dodaje Migdalski.\n"Polacy mieszkający na ziemiach północnych i zachodnich potrzebowali czegoś, co pokazywało, że to nie jest obca ziemia. Jest to ta ziemia, która była kiedyś polska i obecnie jest zdobyta przez polskiego żołnierza; że my tutaj nie przyszliśmy, ale wróciliśmy" - mówi historyk.\nForsowanie Odry rozpoczęło się około 4 nad ranem ostrzałem artyleryjskim. Pierwsi rzekę zaczęli forsować żołnierze 1 Dywizji Piechoty z okolic Siekierek. Pod koniec dnia przy dużych stratach udało się osiągnąć zachodni brzeg Odry i zdobyć go także na wysokości Gozdowic. Już pierwszego dnia udało się żołnierzom połączyć zdobyte przyczółki.


Do domu/Sport/Nie żyje Jacek Felsch\nTragiczna wiadomość dla świata piłkarskiego. W wieku 47 lat zmarł były bramkarz Cracovii Jacek Felsch. Mężczyzna został śmiertelnie potrącony przez samochód. Koledzy z boiska oraz fani futbolu są w szoku.\nDo tragicznego wypadku doszło w sobotę 2 października po godzinie 20 w Głogoczowie. Felsch wracał tego dnia wraz z kolegami z piłkarskiego turnieju oldbojów. Piłkarz wysiadł z auta, którym podwozili go koledzy i wszedł na jezdnię w niedozwolonym miejscu. Wtedy doszło do potrącenia go przez jadący samochód. Pomimo wezwania na miejsce śmigłowca LPR i szybkiej akcji ratowników, byłego bramkarza nie udało się uratować.\nPiłkarskie środowisko w szoku\nJacek Felsch pochodził z Kobiernic. W swojej karierze reprezentował różne małopolskie kluby, w tym Górnika Wieliczkę, Dalin Myślenice, Beskid Andrychów czy legendarną Cracovię. Ostatnio był trenerem młodych bramkarzy w BBTS Podbeskidzie Bielsko-Biała.\nŚmierć Felscha to duży wstrząs dla jego znajomych, którzy wspominają go jako zagorzałego fana Cracovii, ale także świetnego bramkarza oraz przyjaznego i pomocnego człowieka.\n– Wpasował się idealnie w naszą drużynę. Rywalizowaliśmy, ale jeden drugiemu kibicował, poza boiskiem był mi jak „brat”. Gdy prosiło się o pomoc, nigdy nie odmawiał. Był talentem, broniliśmy na zmianę. Teraz miałem też zagrać w turnieju z okazji 100-lecia Dalinu, pisałem do niego „Felek” zabroń, bo ja nie mogę. I mnie wyręczył… – mówi kolega z zespołu Łukasz Paluch.\nZ kolei Paweł Zegarek wspomina zaangażowanie, z jakim Felsch udzielał się wśród kibiców Cracovii. Kiedy tylko było to możliwe, bramkarz bywał na meczach klubu, nie tylko domowych, ale też wyjazdowych. Jak mówi Zegarek, miał Cracovię w sercu.\nW podobnym tonie wypowiada się Tomasz Siemieniec, również były zawodnik „Pasów”. Razem z Felschem obchodzili tego samego dnia urodziny, co sprawiło, że czuli wyjątkową więź. Panowie cały czas utrzymywali kontakt. Wśród miłych wspomnień Siemieńca nie brakuje tych związanych ze wspólną grą w zespole.\nOd dziecka chciał być piłkarzem\nW wywiadzie udzielonym kilka lat temu Felsch opowiadał, że bramkę wybrał jako dziecko. Razem z kolegami rozgrywał mecze na podwórku w rodzinnych Kobiernicach. Mały Jacek zakładał wtedy rękawice robocze taty i z dumą stawał przeciwko zawodnikom z przeciwnej drużyny.\nPóźniej dzięki jednemu ze znajomych trafił do Soły Kobiernice. W „okręgówce” zadebiutował w wieku 14 lat, dzięki temu, że bramkarz pierwszej drużyny pomylił godzinę spotkania. Mecz zakończył się wynikiem 1:1.\nKolejne występy przyszły bardzo szybko, a talent młodego Felscha dostrzegł nawet trener reprezentacji Polski do lat 16. Skończyło się tylko na konsultacji, ale bramkarz wspominał to spotkanie jako miłą przygodę. Największy wpływ na losy zawodnika miał jednak Marek Motyka, który ściągnął go do Cracovii.\nWierny „Pasom” na zawsze\nPrzed rundą rewanżową sezonu 1996/97, Felsch trafił do II-ligowych „Pasów”. Najlepiej ze swoich występów zapamiętał pierwszy mecz z Hetmanem Zamość oraz derby na Hutniku i trening noworoczny. Z klubu odszedł, bo ten nie wypłacał pensji, a Felsch potrzebował pieniędzy, bo właśnie urodzić mu się miało dziecko.\nW Cracovii spędził wprawdzie tylko rok, rozegrał w II lidze 14 spotkań, ale związany był z nią cały czas, po zakończeniu kariery występował bowiem w drużynie oldbojów. W sobotę w koszulce w pasy wystąpił po raz ostatni.\nOlimpijska medalistka znaleziona martwa. Dzień później aresztowano jej męża\nNie żyje Jerzy Bzdęga\nNie żyje Krzysztof Zalewski, ojciec piłkarza reprezentacji Polski Nicoli


Mialem dobre przeczucie co do tego polaczenia...\nZarząd LOTu powinien zacząć myśleć do przodu a nie kryteriami z lat 70-tych.\nDla takiej linii jak LOT lepszym modelem niż linia sieciowa oparta o hub byłoby pójście w bardziej hybrydowy model p2p (na trasach krótkich i długich).\nLinie sieciowe zaczynają czuć na plecach oddech Norwegiana, Prmiera, itp. Dlatego same zaczynają latać p2p na długich trasach (Eurowings, LEVEL, Joon).\nŻadne państwo w Europie nie planuje znaczącej rozbudowy hubów ani budowy nowych hubów. Linie będę się musiały przenieść na mniejsze regionalne lotniska. A to oznacza mniejsze samoloty latające daleko np. A321LR którym z prawie całej Europy można dolecieć na wschodnie wybrzeże USA lub np. do Indii.\nNa Heathrow zazwyczaj lata się żeby lecieć dalej. A poza tym expreseem dojeżdża się z Heathrow do centrum Londynu dosyć szybko plus wiele firm ma swoje siedzby w zachodniej części Londynu i lotnisko w city wcale nie jest wtedy wygodne.\nCzy Polska albo Węgry mają wielu pasażerów do samego city ktorzy będą płacić odpowiednio więcej za przelot? Zobaczymy.\nOto jak państwowa firma utrzymywana za nasze podatki rozwija budapesztańskie lotnisko. Taki Orban to jednak lisek bo kazał zlikwidować Maleva a teraz robią mu Polaczki dobrze.\nDla linii sieciowej jaką jest LOT, to nowe połączenie z BUD stanowi didaskalia oferty. Od LOT oczekuje zdobywania nowych rynków i podawania pasażerów na wiele kierunków. Proszę wrócić do projektu latania MAX-em do Abu Dhabi z QS z Etihad na całą zatokę. W zimie warto latać z WAW do Miami (zwłaszcza po zamknięciu AB z Berlina) i Cape Town 3 razy w tygodniu. Patrz Austrian do którego LOT dobije flotowo za 2 lata. Dziwi też, że w rozkładzie letnim LOT kompletnie odpuszcza PMI i LPA. W Swiss na klasę biznes rezerwacje trzeba robić na minimum 50-70 dni wcześniej. Chyba, że LOT ma niepisaną umowę z linią biało niebieską:)\n42010: warto by się zastanowić, czy połączenia o jakich piszesz nie lepiej, aby pojawiły się właśnie w BUD a nie WAW. Związki gospodarcze Rumunii i Węgiersą dużo bliższe niż Rumunii i Polski. MA zanim zbankrutował latał do 6 czy 7 portów rumunskich. Być może ma to sens, aby te rumunskie jak i inne bałkańskie miasta połączyć z Budapesztem i podobnie jak via WAW wozić pasazerow do Europy Zachodniej czy Ameryki. Ż powodu geografii mało kto poleci np. z Tirany czy Prisztiny przez Warszawę do Francji, Szwajcarii czy Płd. Niemiec, a przez BUD ma to sens. Dodatkowo te destynacje mogą dopchac rejsy atlantyckie, tak by nie było ich jak dziś chicago 2 razy w tygodniu, a 5 czy 7.\nByć może w LO przestudiowali dokladnie co robił MA dobrze, a co zle i postanowili w jakimś sensie odbudować to co ma sens. W Warszawie nie ma już miejsca na rozwój. Ten możliwy będzie po rozbudowie Okęcia albo dopiero w CPK - czyli za parę lat.\nBardzo ryzykowna decyzja. BA lata 4 razy dziennie na Heathrow i Budapesztu raczej nie odda bez walki.\nLCY to drogie lotnisko, wymaga specjalnych samolotów...\ngość_42010 - jako turysta zgadzam się z Tobą w 100%. Ale jako podatnik chcę, by LO utrzymywał się bez pomocy publicznej z mojego portfela, a więc przynosił zyski. I kierunki biznesowe - LCY - to dobry ruch. Szczególnie tam, gdzie brak konkurencji (WAW i BUD). Więc to nie jest zły ruch. Na pewno motywowany politycznie, ale akurat ten z szansą na ruch wysokopłatny. I tylko takie loty mają sens spoza hubu.\nCzyli wczorajszy temat wstawiony przez lysypiotr76 był prawdziwy. Myślałem, że sobie żartuje :-)\nRumunia. 10 lat w UE 20 milionów mieszańców.Przepiękne miasta i Karpaty. Ilość połączeń z Polski niewielka.Loty do Timisoary, Jassów czy Sibiu miałyby uzasadnienie.A tu polski tabor kierowany na Węgry, przy brakach taborowych i korzystaniu z samolotów rumuńskiej linii Blue Air ,która wypożycza samoloty dla PLL LOT.\ngość_38a93: Lotnisko w Kinszasie ma jeszcze większy obszar oddziaływań, w samym mieście mieszka ze 12 mln, a w ogóle nie mają połączenia do Londynu, albo bardziej lokalnie do Lagos. :)\nPołączenia, szczególnie takie jak do Londynu City nie są związane z ilością mieszkańców, a powiązaniami biznesowymi, dlatego popyt z Budapeszt jest większy i potencjalnie bardziej dochodowy. Co wcale nie oznacza, że uważam ten ruch za genialny.\nTaak trzymać, Węgry 9,600 tyś mieszkańców, lotnisko w KTW teren oddziaływania 7,500 tyś mieszkańców. Ale za pieniądze polskiego podatnika można!\nLepiej niech sobie utworzą spółkę z kapitałem węgierskim i tym niech ryzykują. Jak tak dalej pójdzie to polskie linie obstawią wszystkie trasy z BUD na których nie lata jeszcze W6.\nNiech się niby nasze narodowe linie rozwijają na obczyźnie, a Polacy niech korzystają do Londynu z FR, WIZZ, EZY czy BA, zwłaszcza ci nie z Mazowsza.Z drugiej strony niech się rozwijają na obczyźnie, to może nie wypali CPK i nie będzie zmarnowane kilkadziesiąt miliardów, bo dla trzech hubów LOT musiałby mieć więcej samolotów niż np Turkish, a na to się nie zanosi.\nProblem w tym, że WAW zapchana i doszła do ściany osiągając 600 operacji dziennie i więcej slotow nie ma. Stąd uznali, że najkorzystniej będzie się rozwijać tam, gdzie nie ma lokalnego przewoźnika flagowego i można go zastąpić.\nCiekawe dokąd jeszcze będą latać z Budapesztu. Huby w WAW i BUD mogą swietnie się uzupełniać. Choć hub w Budapeszcie jeszcze trzeba zbudować. Jak postawią tam 20-30 samolotów małych i dużych wtedy będzie można mówić o hubie w BUD. KRK jest za mały i zbyt blisko WAW, aby to miało sens, jak i lotnisko nietypowe i z ograniczeniami.\nI po co było wciskać 14 czerwca że te cztery nowe E190 będą na loty WAW-LCY-WAW.\nHistoria pokazuje że reżimy wzajemnie się wspierają:)\nBardzo pomysłowy ruch z tym LCY. Ruch wysokopłatny a dla jednego połączenia zamawianie samolotów pewnie się nie spinało finansowo.


W Sądzie Najwyższym USA toczy się sprawa dotycząca możliwości żądania przez amerykańskich prokuratorów wglądu do wiadomości e-mail osoby oskarżonej o handel narkotykami. Wiadomości te zapisane są na serwerach Microsoftu.\nO co chodzi? Handlarz narkotyków założył sobie skrzynkę pocztową na serwerze Microsoftu. Korzystał następnie z tej skrzynki w celu prowadzenia swojej przestępczej działalności. A przynajmniej tak podejrzewają amerykańskie organy ścigania. Przeciwko temu handlarzowi toczy się bowiem śledztwo, prowadzone przez amerykańskich prokuratorów. Aby znaleźć dowody na nielegalną działalność podejrzanego, zażądali od Microsoftu przekazania korespondencji mailowej domniemanego handlarza. Korporacja odmówiła przekazania danych, wskazując, że podważa to zaufanie użytkowników do świadczonych przez nich usług chmurowych.\nSprawa byłaby prostsza, gdyby nie fakt, że wiadomości e-mail znajdują się na serwerze Microsoftu znajdującym się w Irlandii. W takim przypadku dane te podlegają ochronie, którą zapewnia prawo irlandzkie, jak i prawo Unii Europejskiej. Dlatego też sąd pierwszej instancji uznał skargę Microsoftu za zasadną i wskazał, że amerykańskie organy ścigania nie mogą żądać danych, które znajdują się poza USA bez uwzględnienia prawa państw, w których się znajdują.\nDlatego kilka dni temu również Unia Europejska zabrała głos w tej sprawie, kierując pismo do Sądu Najwyższego USA. Można się z nim zapoznać tutaj. W samej treści pisma wskazano, że żądanie amerykańskich organów ścigania powinno zostać rozpoznane z uwzględnieniem unijnych regulacji, dotyczących kwestii ochrony prywatności danych. Ponadto, ewentualne rozstrzygnięcie powinno brać pod uwagę międzynarodowe traktaty dotyczące przekazywania danych osobowych. W innym przypadku bowiem może dojść do sytuacji, gdy obszar działania prawa USA zostanie rozciągnięty na inne kraje, co stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w międzynarodowe normy jurysdykcyjne.\nDlaczego to takie ważne? Bo obecnie w bazach danych amerykańskich korporacji przechowywane są dane (i to dużo naprawdę osobistych danych) miliardów ludzi. I nie będzie dobrze, gdy absolutny dostęp do tych danych uzyska jedno państwo, bez oglądania się na reguły obowiązujące w innych krajach. Dlatego w RODO mamy bardzo szerokie uregulowanie dotyczące tego, kto jest administratorem danych i wcale nie musi być to podmiot, którego siedziba znajduje się w Unii Europejskiej. Celem takiej regulacji jest właśnie m.in. zapewnienie bezpieczeństwa osobom, których dane znajdują się w rękach wielkich korporacji, oferujących swoje usługi w UE, ale mających siedzibę w innych krajach.\nPrzyznam, że z niecierpliwością będę oczekiwał na rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego USA. Oczywiście jak się tylko pojawi – opiszę to na blogu!\n#tarczaprywatności #privacyshield #gdpr #RODO