Piątkowy niezbędnik ludzi pracujących w ......\nI wyzysk (chociaż to akurat żadna nowość).\nBardzo,bardzo, bardzo źle.\nabyaby999 6 godz. temu Nie da się tego zdjęcia polubić. Cukier, alkohol, gluten, ziółka... Żartuję. Uwielbiam wszystko. Znaczenie słowa "mobbing" jest bardzo szerokie. Nie wiem, co dokładnie Cię dotyka i rozstraja. Co o tym wszystkim myślisz? Co planujesz dalej? Co z tym zrobisz? Tylko nie pisz mi proszę, że się będziesz zapijać, zajadać, wyciszać, usypiać i dalej tolerować. Co zrobisz, żeby samą siebie bronić? Współczuję chorej atmosfery, jaka panuje w firmie.\npineska998 5 godz. temu Co ludzie mają z tym glutenem? Kiedyś też był i nikomu to nie przeszkadzało. Za to nie było tofu i tych innych dziwnych rzeczy,a ludzie też jakoś żyli. A co mam myśleć? Jestem psychicznym wrakiem od kilku miesięcy i zaczęłam szukać nowej pracy. Tabletek potrzebuję żeby jakoś w pracy funkcjonować. Napić się z kimś w piątek to chyba nie jest Bóg wie jak straszna rzecz. A słodyczy nie lubię ,to się zrobiło na kilka osób, sama bym nie zjadła.\nabyaby999 4 godz. temu Z tym glutenem i dodam jeszcze tutaj laktozę, jest tak, w moim myśleniu, że rzeczywiście są ludzie, których organizmy tego nie przyjmują, nie przyswajają. Reakcje alergiczne, jest nieprzyjemnie, cierpią po spożyciu. Z jednej strony dobrze, że już wiedzą, co jest konkretną przyczyną i czego powinni unikać. Ale, że stało się to medialne, to cała masa ludzi, których w ogóle to nie dotyczy, nagle poczuła chęć pokazania się. Mniejsza z tym. To jest jakiś dramat, a nie praca, jeśli trzeba się wspomagać. Od kilku miesięcy czujesz się fatalnie? To inne pytania zadam. Co Cię trzyma w tej firmie? Wzbogacisz dzięki niej CV? Zbierzesz doświadczenie? Dlaczego tam siedzisz? PS. Jakkolwiek brzmię, może kiepsko, to wiedz, że Cię nie atakuję. Zaniepokoiłaś mnie. Dobrze Ci życzę...\npineska998 19 min. temu Ja właśnie mówię o tych ,co rezygnują z laktozy ... "bo tak" , dla szpanu czy coś takiego :) alergicy to inna bajka , moja mama też nie toleruje. Ja w sumie przez swoją chorobę też z wielu rzeczy muszę rezygnować ,ale nie robię z tego wielkiego halo jak niektórzy :) Mam swoje powody żeby jeszcze tu być ,ale to nie temat do opisywania publicznie ;) Wiem ,że nie życzysz mi źle , może za ostro zareagowałam. Po prostu jestem w złym stanie i między innymi dlatego ostatnio trochę ograniczam internet i wszelkie kontakty,bo nic dobrego z tego nie wyniknie. Ale za to w międzyczasie pracuję nad czymś,co przyniesie dużo dobrego mi i innym ;)\nannna97 19 godz. temu tak patrzę na te muffinki, aż chyba sama coś upiekę ;p\npineska998 16 godz. temu Nie ma to jak domowe :) tych nie polecam, zdecydowanie za słodkie :)!\npusjel 14/05/2021 20:46:41 to gdzie ty pracujesz, że takie warunki masz?\npineska998 14/05/2021 21:45:10 W dużej firmie, branża automotive. Do niedawna było wszystko dobrze.\npusjel 21 godz. temu O masz ci los. Ostatnio rekrutowałem się do dużej firmy w branży automotive, ale w końcu zrezygnowałem, bo obecna firma dała mi lepsze warunki. No to niefajnie...


Automatyczny ekspres do kawy Saeco HD 8917/09 - Sklep Max Kuchnie\nStrona główna / Sklep / Ekspresy do kawy / Automatyczny ekspres do kawy Saeco HD 8917/09\nAutomatyczny ekspres do kawy Saeco HD 8917/09\n5 na 5 ( 8 opinii )\nPojemnik na mleko 0,5ml\nPojemnik na odpadki 15 porcji\nZbiornik wody 1,8l\n5 ustawień mocy aromatu\nEkspres kupiłam dwa miesiące temu, to funkcjonalny sprzęt, kawa wychodzi bardzo smaczna :)\nKupiliśmy z żoną dokładnie taki model. Szukaliśmy dość długo, ale udało się! Jesteśmy bardzo z niego zadowoleni, robi przepyszną kawę, działa świetnie i ma mnóstwo świetnych funkcji i opcji. Szczerze i gorąco polecam każdemu!\nDługi czas szukałem dobrej jakości ekspresu do kawy w atrakcyjnej cenie. Po jego zakupie wiezdiałem, że dobrze wybrałem. Kawa wychodzi bardzo dobra, więc czego chcieć więcej ?\nJestem kawoszem, dlatego nie wyobrażam sobie dnia bez kubka pysznej, gorącej i aromatycznej kawy. Ekspres sprawdza się doskonale, ma u mniie duży plus za duży zbiornik na wodę i funkcję duble cup :)\nWyborem tego ekspresu nie będą zawiedzeni zarówno amatorzy codziennej "małej czarnej", jak i bardziej doświadczeni kawosze. Zdecydowanym plusem jest duży pojemnik na ziarna kawy.\nPowiem krótko, to był dobry wybór. Sprzęt wygląda dobrze i spisuje się dobrze. 5 stopni mocy aromatu pozwalają dobrać kawę idealnie do nastroju i potrzeby.\nEkspres jest świetny! Przygotowuje dobrą, ciepłą kawę, a ceramiczny młynek prawie wcale nie hałasuje. Dodatkowym plusem dla mnie jest dostęp do wody na górze ekspresu. Jest to bardzo wygodne. Polecam.


Duncan i Parker psują świetny występ Browna. – Enbiej.pl\nTrzeci mecz z rzędu mecz Polaka z 20 punktami na koncie.\nPo wizycie na wschodnim wybrzeżu i wygranych spotkaniach w Indianapolis i Cleveland oraz przegranych w Orlando i Miami zespół naszego jedynaka powrócił do U.S. Airways Center. Walczący o awans z ósmego miejsca do play offs podopieczni Alvina Gentry’ego walczyli minionej nocy jak równy z równym przeciwko drugiej sile zachodu – Spurs. W szeregach najbardziej polskiej w NBA drużyny (Trybański, Lampe i Gortat mieli okazję biegać w trykocie Słońc) nie zagrał uskarżający się na uraz kolana Grant Hill.\nZ kolei dla Spurs potyczka z Suns oznaczała dalsze wprowadzanie do składu nowych graczy. Kolejne 18 minut od Grega Popovicha dostał Boris Diaw (6pkt,4as) a po problemach z wizą na reszcie zadebiutował Patty Mills (bez punktu podczas 5 minut). Do składu drużyny powrócił odpoczywający w poprzedniej kolejce spotkań Tim Duncan i jak się okazało przerwa dobrze na niego wpłynęła.\nPoczątek spotkania to udane akcje Marcina Gortata i Shanona Browna po stronie miejscowych oraz Duncana i Parkera po stronie przyjezdnych. Polak w pierwszej odsłonie zaliczył 6pkt, a grający w pierwszej piątce w miejsce kontuzjowanego Hilla, Brown dodał aż 14 pkt (trafiał zza łuku i efektownie wsadzał piłkę do kosza). Duncan z kolei wszedł do gry w drugiej kw. z 11 oczkami na koncie a dzielnie wspierał do francuski rozgrywający, dokładając 7 pkt. Pierwsza odsłona niemal na remis (28-29 dla gości).\nW początkowej fazie drugiej kwarty ze względu na solidną grę rezerwowych Ostróg zarysowała się przewaga przyjezdnych. 7 oczek Matta Bonnera, pierwsze punkty w meczu Diawa i Neala czy Leonarda pozwoliły im objąć sześciopunktową przewagę (46-40). Odpowiedzią na akcje gości było 7 z rzędu oczek Sebastiana Telfaira, który z powodzeniem zastępował w tej części gry Steve’a Nasha. Rezerwowy rozgrywający Słońc przed końcem tej odsłony miał już na koncie 11 oczek. Chwilę później dwoma zagraniami, wejściem na kosz i hakiem, popisał się polski rodzynek. Po drugiej stronie na akcje Polaka nie pozostawali dłużni Duncan i Bonner. Wsad Duncana (17) i druga celna próba zza łuku Kanadyjczyka (10) dały Spurs ponownie 5-punktową zaliczkę przed przerwą (62-57).\nPierwsze trzy minuty 3 fragmentu gry to już popis gospodarzy. Zryw i celne trafienia za trzy punkty Channinga Frye’a oraz Shanona Browna pozwoliły Suns objąć prowadzenie (69-64). Jedyną odpowiedzią na skuteczne akcje miejscowych zostawał Tim Duncan, który w połowie odsłony miał już na koncie 24pkt. Po wejściu na kosz Duncana i wsadzie Argentyńczyka Ginobiliego Spurs wrócili na prowadzenie (80-79). Nawet dobre wejście z ławki i 4 oczka z rzędu Hakima Warricka nie zmieniło wyniku na koniec 3kw. i jednopunktowej zaliczki gości (84-83).\nStart 4 kwarty był popisem Tony’ego Parkera. To jego dobra gra przyniosła zwycięstwo Spurs w tej potyczce. Rezerwowi Alvina Gentry’ego nie potrafili znaleźć odpowiedzi i recepty na poczynania Francuza. Tony trafił trzy rzuty z wyskoku i znajdował na wolnych pozycjach kolegów z drużyny. Trafienia Diawa, Leonarda i Duncana to zasługa świetnych dograń Parkera bądź Ginobiliego. Na cztery minut przed końcem spotkania przewaga Spurs wynosiła 12 oczek (103-91).\nSytuację w końcowych minutach finałowej odsłony próbował jeszcze ratować autor najlepszego występu w karierze – Brown. Shannon miał na koncie 32 oczka i to dzięki niemu Suns pozostawali w grze przez ponad 3 kwarty. Jednak ostatnie 12 minut i zdobycze 17 punktów przez cały team z Phoenix to było zbyt mało w porównaniu z runem (10-0) Spurs. Było to dopiero drugie przegrane spotkanie Słońc na własnym parkiecie od czasu Meczu Gwiazd.\nRzut oka na dokonania Marcina: numer 4 Suns w tym meczu obok 21 punktów (9-15 z gry) zebrał 14 piłek. Było to 26 polskie spotkanie na poziomie double double w obecnych rozgrywkach. MG#4 jest 7 na liście w podwójnych zdobyczach. Polak na dziś jest 8 zbierającym ligi NBA, 15-stym blokującym oraz 38 na liście strzelców. Do pełni szczęścia brakuje awansu do play offs.\nW ekipie Grega Popovicha zawodzili w tym spotkaniu strzelcy dystansowi. Gary Neal trafił tylko 1 z 8 prób, natomiast Danny Green miał 0 na 6 z gry..\nWynik: Phoenix Suns (25-25) – San Antonio Spurs (34-14) 107:100\nPunkty: Brown 32, Gortat 21 (14zb), Nash 16 i Telfair 11 oraz Duncan 26 (11zb), Parker 24, Leonard 14, Ginobili 13 i Bonner 10.\nBlair, Brown, Diaw, Duncan, Frye, gentry, Ginobili, Gortat, Green, hill, Lopez, Marcin Gortat, Mills, Neal, Parker, Phoenix, Shanon Brown, steve nash, Suns, Telfair, Warrick\nKomentarze do wpisu: “Duncan i Parker psują świetny występ Browna.”\n28/03/2012 o 09:12\nParker znów popisowo. Widać nierówność słońc. Viva la france:)\n28/03/2012 o 10:48\nAller les soleils!\n28/03/2012 o 11:03\nPojawia się u nas więcej kibiców SAS – me gusta!\n28/03/2012 o 18:58\nakurat moj komentarz oznacza Dawac Slonca (po angielsku lepiej- Go Suns)


Ruszył nabór dla instytucji kultury w jesienno-zimowej edycji staży NCK – Portal Instytucji Kultury\nRuszył nabór dla instytucji kultury w jesienno-zimowej edycji staży NCK\nTylko do 21 października br. trwa dla nabór instytucji kultury w jesienno-zimowej edycji projektu „Staże w instytucjach kultury”, którego organizatorem jest Narodowe Centrum Kultury.\nNabór skierowany jest do instytucji, które chciałby przyjąć do swojego zespołu stażystów. Staże w instytucjach kultury umożliwiają studentom zdobycie pierwszych szlifów zawodowych a instytucjom kultury zapewniają możliwość pozyskania nowych, kreatywnych pracowników.\nTermin rozmów kwalifikacyjnych przewidziano na 5–16 listopada br. Staże natomiast powinny rozpocząć się 5 listopada br. i potrwać do 31 marca 2016 r. Tryb realizacji stażu będzie wynikał z bezpośrednich ustaleń między stażystą a instytucją oferującą miejsce stażowe. Mogą to być dowolne godziny i dni, w rezultacie dające czas realizacji stażu od 160 godzin do 320 godzin.\nAby wziąć udział w naborze, wystarczą trzy kroki, aby zgłosić ofertę stażową. Należy zarejestrować się na swoje konto lub zalogować na portalu Pracuj w kulturze. Następnie trzeba założyć profil instytucji i wypełnić formularz oferty stażowej.


HEY FAYRANT TOUR - Zobacz gdzie zagra zespół! - Wybieram Kulturę\nHEY FAYRANT TOUR – Zobacz gdzie zagra zespół!\nAutor WybieramKulture.pl Opublikowano Maj 28, 2017\nwadzieścia pięć lat minęło jak jeden dzień… Bardzo pracowity dzień. Nie było czasu na drugie śniadanie, nie dało się położyć na poobiednią drzemkę. Przez te 25 lat wydaliśmy 18 płyt, zagraliśmy niezliczoną liczbę koncertów praktycznie w każdym zakątku Polski. Odwiedziliśmy trzy kontynenty, choć jeden niekoniecznie muzycznie. Liczby piosenek nawet nie zliczymy, gdyż kończą się nam palce w zespole.\nFOO FIGHTERS – odrób lekcje przed ich koncertem na Open’erze!


Strona główna » BLOG » Latające kleszcze – czy jest się czego obawiać?\nBLOG Data dodania: 08-07-2020 Wyświetleń: 37\nCzy kleszcze latają? Czym są latające kleszcze?\nRepelenty to nazwa określająca różnego rodzaju środki odstraszające wybrane gatunki zwierząt. Ich działanie może się opierać na różnych zasadach – niekiedy mogą to być dźwięki odstraszające czy określone przeszkody fizyczne (np. błyszcząca folia aluminiowa), wtedy zaliczają się one do biologicznych metod ochrony. Jednak do walki z obecnością owadów najczęściej używane są substancje chemiczne wywołujące nieprzyjemny dla nich zapach lub drażniące ich układ oddechowy, w postaci kremów, sprayów, aerozoli, płynów czy olejków. Jak się zabezpieczać to tylko sprawdzonymi i cenionymi produktami! Marka MUGGA posiada w swojej ofercie preparaty najwyższej jakości, dzięki którym każda walka ze strzyżakami, kleszczami, komarami i innymi insektami będzie wygrana. MUGGA współpracuje z Instytutem Medycyny Tropikalnej w Antwerpii oraz z Instytutem Zdrowia Publicznego w Szwajcarii, dzięki czemu tworzy innowacyjne, wysokiej klasy produkty. Ich repelenty były wielokrotnie nagradzane i wyróżniane na prestiżowych wystawach międzynarodowych. Otrzymały również specjalne wyróżnienie Unii Europejskiej za skuteczność działania, a WHO rekomenduje je dla wyjeżdżających w regiony występowania malarii oraz w profilaktyce przeciw kleszczom. Także trzymajcie się strzyżaki, kleszcze i reszto insektów, wasz koniec jest bliski!


25 wygranych w shogi z rzędu. Rekord 14-latka – Projekt K7 M&A\nDziś o 14-letnim profesjonalnym graczu shogi – Socie Fujii. Wczoraj wygrał po raz 25, w międzyczasie nie przegrywając żadnej potyczki.\nSota rozpoczął od porannej wiktorii w kwalifikacjach do tytułu Eio odbywających się w Tokio. Dwudziesta czwarta wygrana padła z 21-letnim Hirotaką Kajiurą. Obaj mają czwarty stopień. Następnie przyszła pora na potyczkę z 27-letnim Ryumą tonarim – także posiadającym czwarty dan.\nGimnazialiście brakuje już trzech zwycieństw, by zrównać się z obecnym rekordzistom. Pan Hiroshi Kamiya, posiadający ósmy stopień, Był niepokonany przez 28 następnych potyczek. Wynik ustanowił w wieku 56 lat.\nSota zawodową karierę rozpoczął w zeszłym roku w grudniu. Miał wówczas 14 lat i dwa miesiące. W debiutanckiej potyczce w grudniu pokonał Hifumiego Kato posiadającego dziewiąty dan. Od tamtej pory jest niepokonany.


Agroturystyka – wyzwanie dla lokalnych animatorów\nW większości wypadków gospodarstwa agroturystyczne zakładają osoby (rodziny) z szerokimi horyzontami, zwłaszcza jeśli są to osiedleńcy, którzy przyjechali na wieś z miasta. Nierzadko są to niespokojne duchy potrzebujące artystycznej i społecznej kreacji. Zresztą widać to najczęściej w twórczym zagospodarowaniu otoczenia, czy bryle architektonicznej (np. agroturystyka konstantow.pl). Takie osoby nie poprzestają na bazie noclegowej, czy też miniaturowych usługach spa, ale poszukują kontaktu z najbliższym środowiskiem. Nierzadko, niejako podświadomie, próbują zarazić lokalną społeczn... Czytaj całość »\nKraków to miasto, w którym każdy zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Bogactwo zabytków, wydarzeń kulturalnych i urokliwych zakątków sprawia, że nie sposób się tam nudzić. Jeden dzień to za mało, żeby wszystko zobaczyć i poczuć atmosferę tego niezwykłego miasta. Jeśli wybierasz się do Krakowa, zarezerwuj sobie minimum 2 dni, a jeśli możesz, to nawet więcej. Niektórzy twierdzą, że jeśli tylko byłoby to możliwe, chętnie zostaliby tam na zawsze. Tylko Antique Apartments Przed wyjazdem do Krakowa dobrze jest poznać bazę noclegową, którą to miasto oferuje. Nie ulega w... Czytaj całość »


Akcesoria kominkowe, Nowe wkłady kominkowe\nŚcieżka: Strona główna » Kategoria: Kominki » Nowe wkłady kominkowe\nCo jakiś czas rynek kominków potrafi nas zaskoczyć. Tak jest również w przypadku wkładów kominkowych, które to są coraz bardziej rozwijane, unowocześniane. Jednocześnie nie drożeją one tak szybko jak inne akcesoria kominkowe. To zatem doskonała wiadomość dla wszystkich posiadaczy kominków - w końcu niskie ceny pozwalają oszczędzić trochę grosza, który można zainwestować w swój dom, wyposażając go dla przykładu nowymi przedmiotami.\nProducenci kominków domowych\nW chwili obecnej większość producentów kominków, a więc i wkładów kominkowych zapewnia, że jego produkty są najwyższej jakości. W dużej mierze tak jest, jednak oprócz wysokiej jakości trzeba się kierować wyglądem oraz funkcjonalnością danego przedmiotu. Tak się składa, że na rynek wchodzą coraz to nowsze wkłady kominkowe, które są naprawdę ciekawie stworzone i potrafią cieszyć oko oraz nie tylko - są w dużej mierze jeszcze bardziej nowoczesne i funkcjonalne.\nPamiętaj zatem, jeśli będziesz kupował wkłady kominkowe to zwracaj uwagę na to kiedy zostały one wyprodukowane. Rzecz jasna większość tego typu akcesoriów jest standardowych rozmiarów i funkcji, jednak wydając pieniądze na wkłady kominkowe warto to robić w pełni przemyślany sposób - kupując najlepsze i najnowocześniejsze z możliwych elementy Twojego kominka.\npodłodi kominki producent typy balustard szklanych domy z drewna wyposażenie domu aranżacja wnętrza kontakt kominek domy drewniane zapalniczki do kominka


Blacha perforowana allegro – Agregat do gipsowania\nApril 26, 2017 Zuzanna\nKup blacha perforowana w Narzędzia – Dom i Ogród – Najwięcej ofert w jednym miejscu. Radość zakupów i 1 bezpieczeństwa dla każdej transakcji. Blacha Perforowana najnowsze ogłoszenia na OLX. Polecamy blachy perforowane o różnej wielkości i kształcie otworów. Nasze produkty to najwyższa jakość przy najniższej cenie.\nBlacha perforowana znajduje szerokie zastosowanie w budownictwie i wykończeniu wnętrz jako elementy fasa elewacji, ogrodzenia, osłony, balustrady, sufity . Blachy perforowane – Blachy perforowane, blachy aluminiowe.\nRodzaje perforacji: oczka okrągłe oczka kwadratowe inne Materiał: stalowe kwasoodporne . Perforacja blach o grubości do 4mm; układ prosty i mijany; różne rodzaje materiałów. Byłem w Castoramie i jest w sprzedaży blacha perforowana stalowa, ale w arkuszu aż 100x100cm. Jesteśmy liderem w zakresie produkcji, najlepszych jakościowo: blach perforowanych, profili i paneli aluminiowych oraz stalowych, klinów pod koła. Archiwum Allegro: pełne dane o zakończonych aukcjach i wystawcach.\nArchiwalne aukcje Allegro – Wyniki wyszukiwania dla frazy BLACHA PERFOROWANA . Arkusze blach, siatki – Profile i akcesoria w sklepach Leroy Merlin. Arkusz blachy perforowanej 250X500X8MM GAH ALBERTS. Blacha perforowana – sklepy typu castorama, obi, złomowiska (np filtry powietrza do samochodów), allegro.\nNa allegro ostatnio widziałem takie siatki wentylacyjne lub może ktoś na forum. W poniższej zakładce nasi Klienci mogą znaleźć rozmaite wyroby ze stali zwykłej. Nasza oferta obejmuje między innymi blachy perforowane ocynkowane i . W sklepie oferujemy wysokiej jakości blachy nierdzewne i kwasoodporne. H17N14M(404/316L), blachy perforowane – powierzchnia . Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Programowi Ochrony . Powierzchnia z blachy perforowanej zwiększa możliwości wykorzystania klasycznej tablicy gdzie oprócz pinezek możemy wykorzystywać.\nTABLICE MAGNETYCZNE PERFOROWANE W RAMIE MDF SREBRNEJ. Do paki gitarowej kup arkusz blachy perforowanej albo siatki stalowej i przytnij na wymiar, np.\nIzolacja pionowa fundamentów w starym domu


Tadeusz Pieprzowski - Szachy w Polsce\nur. 16 lutego 1937 w Michałowie\nzm. 11 lutego 2009\nsędzia szachowy klasy międzynarodowej (International Arbiter 1973)\nZasłużony działacz, sędzia, zawodnik oraz współtwórca „potęgi” szachów lubelskich. Zawodnik klubu Avia Świdnik – członek drużyny, która w 1970 w Gdańsku wywalczyła pierwsze miejsce w jednej z grup II ligi i uzyskała awans do I ligi.\nKlasy sędziowskie: państwowa (1965), międzynarodowa (1973).\nW latach 1966–1992 członek wojewódzkiego Kolegium Sędziów w Lublinie.\nW latach 1966–1970 przewodniczący Kolegium Sędziów w Lublinie.\nW latach 1966–1993 członek zarządu Okręgowego Związku Szachowego w Lublinie (od 1988 jako Prezes).\nOdznaczenia: Złota Honorowa Odznaka PZSzach, Medal 60-lecia PZSzach, Złoty Krzyż Zasługi.\nWielokrotnie sędziował jako główny turnieje szachowe w ramach Festiwali PKWN:\n1965-1980 – 14 turniejów męskich,\n1984-1985 – 2 turnieje męskie,\n1987-1989 – 2 turnieje męskie,\n1986-1988 – 2 turnieje kobiet.\nSędzia (jako asystent) dwóch finałów Indywidualnych Mistrzostw Polski (1964, 1988).\n◀ Karolina Olechnicka\nRafael Pierzak ▶


Czy to najmniejszy, dotykowy odtwarzacz MP3 na świecie? | Gadżetomania.pl\nDziś praktycznie każda lepsza komórka może zastąpić odtwarzacz MP3. Telefony mają wystarczająco dużo pamięci, by pomieścić nawet całkiem bogate zbiory muzyczne. Jak w trudnych czasach radzą sobie producenci zwykłych odtwarzaczy MP3? Walczą rozmiarami.\nZa sprzęt odpowiedzialna jest firma Bluetree Electronics z Singapuru. Niewielki odtwarzacz theKube2 jest, według producenta, najmniejszym dotykowym sprzętem tego typu.\nAluminiowy odtwarzacz wyposażono w akumulator pozwalający na 6 godzin pracy po godzinnym ładowaniu. Pamięć theKube2 to 4 GB na karcie microSD. Niezbyt dużo, patrząc na rozwiązania oferowane przez konkurencyjne produkty. Na szczęście nabywca odtwarzacza może we własnym zakresie wyposażyć się w kartę o pojemności 32 GB. To brzmi już znacznie lepiej.\nProducent przezornie nie poinformował o dokładnych rozmiarach swojej zabawki, więc nie można z całą pewnością stwierdzić, że theKube2 faktycznie jest najmniejszym odtwarzaczem świata. Całkiem możliwe, że osoby szukające miniaturek powinny wybrać raczej iPoda Shuffle. Jedno jest pewne — theKube2 to wybór znacznie tańszy.\nKilkadziesiąt lat w żołądku? Na niektórych przedmiotach nie robi to wrażenia!\nOdtwarzacz trafia właśnie do sklepów sieci 7-Eleven w Singapurze za równowartość około 35 dolarów amerykańskich (120 zł). Oficjalny, światowy debiut zabawki zaplanowano na targi CES w Las Vegas. Kto wie, może sprzęt trafi też do naszego kraju?\nSprytny manipulator od Media-Techa Driver Magician w wersji Lite Uwaga na nowe oznakowanie kabli HDMI Pierwsze spojrzenie na HP HDX16 Nowe plazmy w ofercie LG Samsung na SID2009 25 najciekawszych konsolowych podróbek Silnik Ferrari i skrzynia BMW. Co powstało z niezwykłych części? [wideo] Iqua BHS-603 SUN - słuchawka Bluetooth wykorzystująca energię słoneczną Niesamowite tańczące cegły (wideo) Największa na świecie kolekcja najmniejszych książek Samochodowa mikrofalówka


Brytyjczycy rzadko zmieniają pracę. To zły znak dla tamtejszej gospodarki - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBrytyjczycy rzadko zmieniają pracę. To zły znak dla tamtejszej gospodarki\n5 lipca 2017, 06:00 | Aktualizacja: 19.01.2018, 17:53\nForbes uważa, że liczba osób zmieniających pracę jest dobrym wskaźnikiem zmiany konsumenckiego zaufania oraz wysokości wynagrodzeń. Dla wielu osób zmiana miejsca zatrudnienia oznacza równocześnie podwyżkę. Dlatego też niski wskaźnik rotacji pracowników powinien być sygnałem alarmowym dla Bank of England, który zmaga się ze spowolnieniem wzrostu realnych płac oraz perspektywą spadku zaufania konsumentów wynikającego z Brexitu.\n- Często gdy decydujesz się zmienić pracę, to oczekujesz podwyżki wynagrodzenia, a liczba rezygnujących osób ostatnio spada. To karze mi myśleć, że ludzie mogą być obecnie bardziej ostrożni przy zmianie pracy i może to się przełożyć na zatrzymanie wzrostu płac – mówi Forbes.\nPomimo rekordowo niskiego bezrobocia wzrost płac w Wielkiej Brytanii jest obecnie poniżej inflacji. Podczas gdy inflacja znajduje się prawie 1 pkt, proc. powyżej celu i prognozy sugerują dalszy jej wzrost, realne wynagrodzenia spadły w ciągu trzech miesięcy od kwietnia o 0,6 proc., co jest największą obniżką od sierpnia 2014 roku.\nTo poważny problem dla gospodarki bazującej na wydatkach konsumenckich. Naczelnik Banku Anglii Mark Carney ostrzegał, że gospodarstwa domowe czeka w drugiej połowie roku „czas wyzwań”, co przełoży się na zmniejszenie ich konsumenckiego apetytu.\n- Odejścia są oznaką pewności siebie pracowników – twierdzi Forbes. Jeśli nasilą się, będzie to dobry znak dla brytyjskiej gospodarki.\nTagi:wynagrodzenia, Wielka Brytania, praca, świat, Bloomberg, makroekonomia\nSpór o Hongkong. Chińczycy nie uznają praw Wielkiej Brytanii


Przemyślałem wszystko i postanowiłem, że zostanę dobrym człowiekiem.\nNikomu nic nie powiem, ale pojadę tam gdzie nie będzie ze mną kontaktu. Łatwiej jest być dobrym człowiekiem nie utrzymując kontaktu z ludźmi.\nMówiłem mu, iż to nie jest tak, że nie chciałbym tych wszystkich ludzkich, doczesnych, zwyczajnych rzeczy jak dom, choinka, obiad u teściów i dwójka brzdąców rosnących pod moim czujnym okiem.\nPatrzył na mnie pobłażliwie i niemo pokiwał głową.\n- Ty wiesz ile dziewczyn chciało przedstawić mnie swoim rodzicom? – zapytuję bez akcentu w głosie.\n- zero - uśmiecha się.\n- mniej - teraz i ja się uśmiecham\nJeszcze niektórzy o tym nie wiedzą, ale nie spotkają mnie już nigdy więcej.\nPrzemyślałem wszystko i zaplanowałem tyle ile musiałem. Zaplanowałem, że wyruszę, a reszta niechaj pozostanie w tym smakowitym chaosie, w tej niepewności drogi, podróży, niewiadomej poza horyzontem.\nZaplanowałem, że zacznę od dziewięciu tysięcy kilometrów w samotności w siodle poczciwego motocykla. Tylko ja i moje myśli podążające przed siebie w stronę morza kaspijskiego.\nZacznę od tego, później usiądę pod syryjską granicą. Jest tam plaża o nazwie samra. Od niej, wprost na północ z dala od wszelkich wiosek znajduje się wiecznie pusty skrawek białego piachu wprost z widokiem na zachód. Tam ustalę czy wracam w stronę słońca. Ono będzie zachodzić, ale cóż z tego. Jutro wstanie na nowo. Wszystko się powtórzy; droga, pył, marność, uśmiech wstydliwych dziewczynek z prowincji, pozdrawiający gest właściciela przydrożnego kramu.\nUstalę też tam czy siebie odnalazłem czy powinienem jechać jednak dalej na wschód. Bo tego też nie powiem nikomu, ale pojadę czegoś szukać. Pojadę szukać siebie samego.\nZnaczenie życia to pasja i przygoda; nabrałem pewności po tym jak osiągnąłem ukojenie w ostatnich dziewczęcych dłoniach.\nRozkosz to nie moje bóstwo. Zabija we mnie duszę i chęć gonienia wiatru.\nZostanę dobrym człowiekiem. Nie muszę być lepszym człowiekiem. Wystarczy, że pozostanę taki sam. Ale nie w tym miejscu i nie wśród nich. Wszystko za łatwo przychodzi. Chcesz walczyć, a one się poddają. Idziesz dalej, chcesz spróbować sił, a ona rozchyla usta i już jest Twoja. Patrzysz w podłogę, coś boli w boku, nadgorliwy eros opróżnia kołczan strzał.\nMówisz, nie, a one robią smutną minę skrzyczanego szczeniaczka. Wariactwo, myślisz sobie. Odwracasz się plecami, chcesz zostać sam, idziesz w las, a tam kolejna. Nie ma, o co walczyć, ona już siada na trawie w zalotnej pozie. Patrzysz w dal. Biec, myślisz sobie. Biegniesz, ale nie uciekasz. Jesteś uwięziony. Każdy kolejny smak utwierdza w rozmyśle, aby wyruszyć w swą samotną podróż. Nic tu po mnie. Dajecie mi wiele, ale macie do zaoferowania tylko to, czego nie potrzebuję. A to, czego potrzebuję nie potrafię przy was osiągnąć.\n- wejdź – mówiła, ale nie wyglądała na przekonywującą. Nie wyglądała nawet na taką, która była właściwa dla mnie.\n- bardzo tego potrzebuję – nie mogła mieć pojęcia, o czym mówię ani co mam na myśli. Ani ona ani cała rzesza jej podobnych i niepodobnych. Żadna z nich nie umiała widzieć nic we mnie - ale to jest kompletnie bez znaczenia.\nJej też nie powiem, że wyjeżdżam. Pewnego dnia zadzwoni, ale nie odbiorę. Napisze trochę zirytowana, a ja odpowiem. Zapyta czy się spotkamy. Będę uprzejmy. Powiem, że owszem byłoby miło, ale jest to niemożliwe. Obruszy się. Zamilknie na trzy dni, aż wreszcie zgodnie z planem ucierania mi nosa zapyta, co robię, że nie znajduję czasu, aby do niej przyjechać. Odpowiem jej podczas przerwy w podróży, gdy będę mył się nad rzeką. Mam do Ciebie cztery tysiące sześćset dwadzieścia osiem kilometrów- podam jej dokładną odległość, aby nie sądziła, że kłamię – i jest mi zupełnie nie po drodze – tego zdania z początku nie zrozumie. Ale czas przynosi dziewczynkom mądrość. Czas i małe cierpienia.\nChciałoby się coś takiego jak u Bułhakowa. Jak z literatury, jak z wyobrażeń. Wychodzisz z skądś, stoi ona na ulicy. Nie znasz jej, ale marznie trochę na deszczu. Zerka przychylnie, a w ustach ma niewypowiedzianą prośbę, gdy wsiadam do samochodu. Mówię, więc do niej, co jest zupełnie do mnie niepodobne: "podwiozę Cię", - uśmiecha się kącikiem warg. Nigdy nie wsiada z nieznajomymi do auta, ale ten deszcz i wiatr: " dobrze, pod warunkiem, że jest to Ci po drodze". Patrzę wtedy na nią i już wiem, że to coś chwyta mnie za gardło. Mówię "no niezupełnie". Poważnieje, tak jakby naprawdę się przejęła i pyta "nie?". Chwyta spojrzeniem mój zimny wyraz twarzy. Ale nie boi się. Jest autentycznie ciekawa. "Ja nie mam żadnej drogi."\nZostawię też te wszystkie inne, z którymi czasem się uśmiechałem, łajdaczyłem czy tylko…nie, takich nie było, aby tylko. Znudziłyście mnie. Tego wam nie powiem, chociaż podróż w nieznane z waszą nienawiścią na karku dodałaby mi animuszu. Jestem silniejszy wtedy, gdy więcej ludzi mnie nienawidzi. Ale nie żeruję na waszych uczuciach. Szukam czegoś konkretnego i nawet, jeśli wiem, że kolejna z was nie umie mi tego dać to po prostu pozwalam sobie na chwilę ukojenia. Fizycznego ukojenia. W inny sposób nie umiecie do mnie dotrzeć. Czasem się tylko otwieram, ale zawsze trzymam stopę w drzwiach. Nie wejdziesz. Zerkniesz, ale nie wejdziesz. To ja decyduję, kiedy i komu otworzyć.\nStajecie się uczestnikami mego życia, ale gdy pstryknę palcami zniknę. To też jest piękne. Spojrzeć na tych niby bliskich i wiedzieć, że patrzy się ostatni raz. To dziwne uczucie świadomości, co moglibyśmy sobie podarować, dokąd razem pójść.\nCzłowiek czasem szuka elfów, a za to płaci się najwyższą cenę. Najwyższą, bo elfów nie ma głupcy, jest tylko pogoń za wiatrem. Więc musisz ruszyć w kolejną podróż, aby nie usychać każdego kolejnego dnia. Nie obumierać, jak drzewo.\nNa południowy wschód od Surrabad w Azerbejdżanie jest mały cypel. Wyglądam jak łapa demona. Tam na jego wierzchołku chcę przenocować. Będę chciał wtedy do kogoś napisać wiadomość, ale nie będę miał zasięgu. Cudownym jest pozbawiać się z premedytacją pewnych możliwości. Cudownie jest rzucać nałóg siłą. Drastycznym rozwiązaniem a nie powolnym wychodzeniem z uzależnienia. Każdy potrzebuje innych ludzi, nawet ja trochę. Ale jak dobrze wyhodować w sobie taką siłę, która pozwoli na niepotrzebowanie ludzi.\nPatrzysz na kogoś i nie sięgasz po niego. Tak jak z paczką fajek. Leżą na stoliku, z początku, gdy rzuciłeś nałóg wywoływały w tobie uczucie pragnienia, później lekkiej fanaberii, a teraz przechodzisz obojętnie.\nPrzemierzę na początku jakieś dziewięć tysięcy kilometrów po bezdrożach, aby poznać swoje potrzeby i słabości dokładniej. I się ich pozbyć. Wrócę i będę taki sam. Nawet się nie zestarzeję. Ja się nie starzeję. Będę jedynie silniejszy. Silniejszy w środku siebie. Nie będę już potrzebował niczego w ludziach. Będę jedynie tęsknił to piachu na drodze, cienia wsi na horyzoncie, deszczu moczącego mnie w podróży przez cztery kolejne dni, namiotu i ognia. Będę tęsknił do obcych spotkanych na szlaku i do tych chcących zadać zło i do tych dających dobro. Będę tęsknił do przygody.\nGdy wrócę może spotkam niektórych z was. Chyba, że spotkam kogoś, kto będzie uosobieniem niewinności, której tak potrzebuję i której kobiety nigdy nie dają…chyba, że kłamiąc. Wtedy nie wrócę.\nNa wschodnim brzegu morza kaspijskiego zasiądę, aby zjeść rybę. Poda mi ją dziewczyna. Będzie miała jakieś dwadzieścia kilka lat i spaloną od słońca twarz. Będzie miała długie nogi i stopy w sandałach. Będzie pachniała cała morzem a jej ucięte na spodenki spodnie jeansowe pokryje pył. Ramiona w kolorze brązu podadzą lokalny chleb. Popatrzy na mnie trochę płochliwie, ale będzie chciała bym jednak to dostrzegł. To taka jej gra. Zresztą to taka gra dziewczynek. I będzie miała cudowne, jasne oczy. I nie będzie w nich zepsucia wielkomiejskich lampucer, które dzięki dupie wmówiły sobie, że są fajne i zachowują się jak jakieś wampy na pieprzonej scenie. A ta dziewczyna nie wie nawet co to scena.\nPrzyjechała tu rowerem z pobliskiej wsi. Nie miesza w tym miejscu, pokazuje mi palcem w stronę słońca. Tak, słoneczko, myślę sobie. Zawiozę Cię do wsi dzisiaj motocyklem. I wyobraź sobie, że nie musisz mi nic w zamian dawać- patrzę na nią i mówię to do niej. Nie rozumie mnie i ja nie rozumiem jej. Ale rozmawiamy. Ja coś mówię, ona coś odpowiada a nasze twarze mówią coś zupełnie innego.\nPozwalam sobie na chwilę poetycznego relaksu. Brakuje mi tego podczas drogi. Oczywiście, że jestem już ponad siedemnaście dni w podróży ze swoimi myślami, ale to, co innego. Teraz mam naprzeciw siebie to spojrzenie, które topi skałę.\nUsiadła na zbitej z grubej deski ławie i patrzy jak zaczynam jeść. Proponuję jej, aby się poczęstowała, na co dziękuje gestem. Wszystko rozumiem, cieszę się w sobie, że znam wszystkie języki świata.\nMa miły głos, urywa na chwilę, a ja to wykorzystuję, aby wpaść w słowa:\n- W moim świecie zawsze liczą się drobne rzeczy. Drobne odczucia, które wybijają rytm Twojego pulsu z jego naturalnego tętna. Ale to trzeba umieć dostrzegać i wiedzieć, że jest anomalią. I umieć zabić bądź pielęgnować – nie mówię szybko. Ja nigdzie się nie spieszę. Po raz pierwszy w życiu naprawdę nigdzie się nie spieszę i nie czuję niepokoju. Jestem cholera wie gdzie, do domu, jeśli uznam, że go mam będę jechał ponad dwa tygodnie, po drodze czają się źli ludzie chcący cię zatłuc, czy obrabować. Mam tylko mały namiocik i te kilka ubrań ze sobą. Jakże cudownie się czuję nad brzegiem tego odległego morza - tak samo jak jestem nauczony zabić w sobie pamięć popełnionego sekundowego błędu, który sprawił, że ktoś został ranny, że ktoś…mniejsza z tym. Pewnych rzeczy nie można analizować, bo idzie zwariować. Ale są rzeczy, zjawiska, które można w sobie odkryć i pielęgnować. One czasem rosną w Tobie, bo pozwalasz im rosnąć albo przynajmniej, jeśli nie pozwalasz to nie zabijasz – patrzy na mnie zaczarowana moim głosem. Do tej deklaracji mój głos brzmi odpowiednio. Jest miękki, nieco zagubiony, często patrzę w morze stęskniony. Nie mogę patrzyć na nią cały czas. Ja chcę jeszcze gdzieś pojechać - a najlepsze jest w tym to, że niczego od tego nie oczekujesz. Niczego nie planujesz. I niczego nie oczekujesz od tej osoby, która wywołała te drobne odczucia. Nie chcesz nią zawładnąć, skalać, sprofanować, posiąść. Najlepszym z odczuć to marzenie tego, co moglibyśmy sobie podarować. To jest echo tego wszystkiego, co złożyło się na to, kim jesteś – dotyka mojego wisiorka na piersi. Miałem dwa, ciekawi ją najpierw jeden, później drugi. To plemienne amulety, ale nie będę jej tego tłumaczył. Pamiątki jednak ona to wszystko wie - kiedyś mi było to obojętne, teraz łapię się na tym, że taka świadomość wyciąga z pewnego rodzaju mroku, do którego człowiek ma tendencję wchodzić. Sprawia, że jesteś coś naprawdę wart – pochylam się opierając ramiona o stary, wyschnięty na pustkowiu stół i patrzę jej głęboko w oczy - nie oczekuję niczego. Ale jesteś osobą, która powinna to wiedzieć. Powinnaś wiedzieć, że masz moc kojenia dzikich zwierząt – uśmiecha się jak mała dziewczynka. Ta dziewczyna to sama radość. Nie wie nic o picie, o składkach na ubezpieczenie społeczne, o rachunku za prąd. Ma inne problemy, ale jest wolna. Nie uprawia życia, lecz żyje nim - często człowiek skrywa w sobie wiele tajemnic. Wiele mrocznych tajemnic, które go ściągają. Aby się nie dać musi znaleźć w sobie coś, co przynosi światło. Roześmianego Elfa – teraz dotyka mojej blizny na czole. Robi zatroskaną minę. Wygląda jakby się naprawdę przejęła. Coś mówi a ja oczywiście rozumiem, co. To wszystko widać, ale nie chcę jej słuchać. Nie teraz, teraz ja chcę mówić. Chcę to wreszcie powiedzieć, po to była ta podróż, aby znaleźć to, czego nie można znaleźć - Ty jesteś takim Elfem.\nSpracowanymi palcami urywa kawałek pomarańczy i powoli kładzie mi go na wargi. To nie jest flirt. To nie wygląda jak flirt, jest zwyczajnie zmartwiona, że tak się zamyśliłem, że zapomniałem jeść. Powtarza tą czynność, a ja jej nie przerywam, mimo, że nie mogę mówić. Nie spieszę się przecież nigdzie. Wreszcie jestem wolny od czasu i miejsca. Na końcu bez żadnej kokieterii, gdy już nie otwieram ust dając do zrozumienia, aby na chwilę przerwała karmienie, zamiast odłożyć ten kawałek owocu, jaki dotknął mych warg, wkłada w swoje i oblizuje palce. Oblizuje je nie po to, aby igrać z facetem, lecz zwyczajnie, dlatego, że jest to praktyczne. Jakże zaczął podobać mi się ten świat, w którym nic nie jest grą. W którym dziewczyna nie udaje, a facet nie stroszy piórek. Nie było tutaj zresztą nikogo. Jej ojciec popłynął na połów zanim pogoda się załamie i zostaliśmy sami. Mogła siedzieć naprzeciw godzinami, a ja godzinami mogłem robić to samo - kiedyś myślałem, że już nic mnie nie odmieni. Aż do teraz, gdy dotarłem tu bardziej odmieniony. Albo zwyczajnie straciłem swoją wyspę i czepiam się brzegu innej, nieznanej. Niekiedy dzieją się rzeczy, po których musisz wciąż szukać samego siebie nawet, jeżeli potrafisz znieść wszystko – rzekła jedno krótkie słowo i weszła do chatki służącej za gospodę. Wróciła z dzbanem jakiegoś napoju podobnego do piwa i dwoma szklankami. Nalała mi i sobie. Podaje i kiwa delikatnie głową - Rozumiesz mnie. Wiem, że mnie rozumiesz - teraz kiwa dwa razy przytakująco i trochę gwałtowniej\nLeżę między dwoma nastolatkami, gdy obmyślam ten plan zmycia się stąd. Przed chwilą wesoło rozmawiały ze sobą, a teraz przysypiają. Patrzę w okno rozświetlone lampą wojskowego hotelu, w którym one pracują czasem. Słucham szczekania psa. Teren ma jakieś dwadzieścia siedem hektarów, w tym siedemnaście lasu, na zachód rozciąga się jezioro, pies szczeka na południu, po wschodniej stronie las przemierzają dziki. Wszystko sobie opracowałem. Tam gdzie szczeka ten pies jest przejście pożarowe obok terenu tajnego ośrodka CBŚ.\nOne już są spokojne, słyszę to po oddechu. To jedne z tych, które wiedzą, że przy mnie nic złego się im nie może stać. Smutne jest życie tych, jacy uciekają z domu w święta do pracy. Jeśli tak jest to dom jest smutny nawet, gdy usprawiedliwieniem jest chęć zarobienia pieniędzy. Rozumiałem to lepiej niż inni, ale ja już byłem duży i kurewsko silny. One nie były silne. Takie małe łanie, które zgubiły stado i wpadają w sidła drapieżnika. Chronią się przy nim, ale jeszcze nie wiedzą, że on zostawi je na pastwę losu. Nie skrzywdzi, ale zostawi.\nMam smutne oczy między tymi dwiema nastolatkami. Intryguje mnie ten pies. Słyszałem go wczoraj, ale dopiero dziś, powtarzalność jego obecności po dwóch dniach daje mi do myślenia. Znowu jakiś pomiot ludzki pozbył się prezentu i teraz błąka się biedne stworzenie po nieznanej okolicy.\nWstaję, one się budzą siłą rzeczy. Nie tłumaczę się, bo wiedzą, że jestem dziwny i to jest wystarczający powód, dla którego pójdę w ciemną noc szukając zwierzaka. Jedna pyta tylko z troską o dziki, które terroryzują okolice w ponad dwadzieścia sztuk. Nie mówię nic. Biorę maczetę i duży nóż wojskowy. Patrzą na mnie i już nie potrzebują odpowiedzi. Nie wiedzą, że i tak nie użyję tych narzędzi, bo nie zabijam zwierząt. Ale może spotkam tego skurwysyna, który drażni szczekającego psa.\nPosyłam im ostatnie spojrzenie tego wieczoru, które mówi, że chcę być sam, gdy wrócę. Dziwne minki mają dziewczynki, gdy patrzą na faceta, który zamiast napawać się ich ciałami wychodzi z łóżka i idzie w zimny las.\nZnajduję psa bez trudu. Coś go złości, szczeka. Po mojej prawej krzaki ciągnące się brzegiem jeziora, po lewej siatka grodząca dostęp do tajnego ośrodka. Nie zapalam latarki, wolę być cieniem. Chwilę przypatruję się psu z odległości ośmiu metrów. Szczeka w kierunku jeziora, ktoś rzuca w niego czymś. Przypuszczam, że to wędkarze. Zimą po nocach nad wodą przebywają albo wędkarze albo zbrodniarze.\nPada deszcz, więc mam na sobie pałatkę, na głowie czapkę. Nie zakładałem kaptura pałatki, bo mniej bym słyszał, ale i tak wyglądałem złowieszczo. W dwóch rękach maczeta i wielki nóż. Dobre buty pozwalają na robienie kroków bez żadnego odgłosu. Pies wyczuł mnie pierwszy, to było oczywiste, ale nie szczeka na mnie. Patrzy jak nadchodzę z jego prawej. Dróżka jest wąska, ale nierozdeptana. Pies uwiązany jest do siatki, tamci boją się podejść, ale bawią się starając w niego trafić. Wyłaniam się jak cień tuż po ich lewej. Strach paraliżuje ludzi nawet, jeśli mają się za twardzieli i są upojeni alkoholem. Nie drgnęli, jest ich dwóch. Podchodzę trąc jeden nóż o drugi. Dźwięk stali przeszywa noc. Pies zamilkł, słyszę oddechy tamtych. Są zaczarowani, a ja staję metr od nich. Nie widzą mojej twarzy, jest noc a czapka rzuca dodatkowy cień chroniąc przed poświatą księżyca.\nStoją plecami do wody tuż nad brzegiem. Bez słowa wykonuję potężne kopnięcie w brzuch tego, który zaciskał pięści na kamieniach. Wpada do jeziora jak marionetka. Drugiemu przykładam zimną maczetę do szyi. Wciąż zaczarowany nawet nie ma pojęcia o ucieczce. Zero instynktu do walki i ucieczki. Zostawiam go tak, odwracam się, podchodzę do psa. Stał nastroszony, ale teraz siada. Chowam maczetę, a nożem przecinam smycz, która go więzi. Kładę mu dłoń na karku. Jest już spokojniejszy. To młody owczarek niemiecki. Nie mówię nic do niego, ale i tak rozumie, aby za mną szedł. Znikamy w ciemności.\nIdę na kuchnie z nim. Mam wypracowany układ z kucharkami. Zresztą te poczciwe kobiety mnie lubią, więc mam dostęp do kuchni cały czas. Grzebię za resztkami. Do misy nalewam wody. Siadam z psem na schodach tarasu prowadzących na plażę. Pełen radości pochłania jedzenie. Idź w las, idź w las, a z pewnością coś ci się przytrafi, mówię do niego, na co merda ogonem.\nNie do końca mam co z nim zrobić. Na zajęcia wyjeżdżam na szóstą rano. Nie jest to pies, który wytrwa dzień w pokoju hotelowym. Oddać go w ręce dziewczynek, myślę sobie.\nDziewczynki lubią troszczyć się o zagubione dusze. Nigdy nie wiedzą, jak ale przynajmniej się starają.\nKiedy byłem mały wyobraziłem sobie, że życie da mi w nagrodę dziewicę na wieży, czystą i czułą, która potrafi się mną zająć, gdy wrócę z bitwy. Szybko przekonałem się, że życie pozwala mi znajdować jedynie dzikie, porzucone zwierzaki. I że jest w tym jakieś chytre przeznaczenie. Oddanie zwierzaków trwa dłużej.\nSiedzę z nim z godzinę, później idziemy spać. Wygodnie mu w pościeli obok mnie. Niestety będę musiał go zostawić. Nie mogą zdarzyć mi się pewne rzeczy Nie teraz, nie człowiekowi bez domu i w podróży.\nDziewczynki następnego dnia są zachwycone psiakiem. Teraz będą miały kogoś, kto doceni ich dotyk. Kto okaże, chociaż trochę wdzięczności.\nJa i tak wyjeżdżam stąd, myślę sobie patrząc na trójkę roześmianych istot.\nI nigdy więcej już się nie spotkamy.\nNie spotkam też wielu innych z was, których tu poznałem.\nCzekam na dzień, gdy spojrzę na was po raz ostatni. Będzie smakowała mi ostatnia kawa przy was. Ostatni posiłek będzie pożywny, a ostatnia dziewczyna będzie dziewczyną o smutnych oczach.\nŻycie jest serią pokoi, w których czasem się znajdujemy przy sobie. Wchodzisz i wychodzisz, wchodzą i przechodzą. Zatrzymać mnie możecie tylko w pamięci. Ja o was też będę pamiętał, ale to nie da wam większej satysfakcji, bo tak naprawdę nic nie znaczy.\n- zabij w sobie myśli o stabilizacji. Jesteś nomadem. Jesteś i będziesz awanturnikiem, włóczęgą. Nikim - powiedział mój przełożony. Przestanie nim być już za siedem dni. Wszedłem do jego pokoju, pomieszkaliśmy chwilę razem, a zaraz wychodzę. W życiu tylko przechodzimy obok.\nChciał mnie zatrzymać przy sobie. Uznał, że jestem wart, aby mu pomagać. Podziękowałem i okłamałem go trochę, że chciałbym ułożyć sobie życie. Przestać być bezdomnym. A może nie było to kłamstwo.\nPatrzył na mnie ze zrozumieniem, ale jego wzrok zdradzał też, że i tak wie, że wyląduję daleko stąd, że wyruszę, że będę uciekał, będę gnał, będę gonił, coś, jakąś marę, wizję, marzenie, siebie, wiatr.\n- wszystko to marność i pogoń za wiatrem - powiedział ściskając rękę w ostatni dzień, gdy się widzimy w tym roku. Kolejny rok miał się ku schyłkowi. I to nie był rok cudów jak i poprzedni i następny też nie będzie. Tak, wszystko to pogoń za wiatrem – umiłuj nienawiść – mówi z życzeniami. Potakuję głową. Wychodzę i znikam.\nOstatnie dni są nudne, przez co żmudne. Biegam, relaksuję się na saunie i znów biegam. Wracam do formy po kontuzji.\nPewne siostry zapraszały mnie na piwo, ale odmówiłem. Ktoś mógłbym powiedzieć, że jestem idiotą, ale odmówiłem. Nie ostatni raz jestem idiotą. One akurat wiedzą, że wyjadę i nigdy już mnie nie zobaczą.\nI niech tak zastanie.\nZnudzenie powoduje, że trochę brakuje mi okna naprzeciw starego kościoła w centrum miasta. Czasem tam bywałem w tych lepszych chwilach mojego życia.\nWąska, brukowana uliczka sprawiała, że czułem się w tym oknie wyśmienicie. Była też tam dziewczyna. Czasem też sprawiała, że czułem się wyśmienicie. Ale tylko czasem. Reszta to marność i pogoń za wiatrem.\nAle życie składa się przecież z tych drobnych rzeczy. Składa się też z tych wielkich i złych, ale to już inna historia. Jestem mistrzem znoszenia złych rzeczy, a tych dobrych nie za bardzo umiem. Odprężają mnie wtedy tak, że tracę czujność. A jak tracisz czujność to możesz łatwo zginąć.\nPewnego wieczora szedłem z przyjacielem na krakowskie przedmieście. Po drodze pokazałem mu to okno. Wydawało mi się, że było w nich światło z telewizora, ale nie chciałem się przyglądać. Wtedy zapytał mnie o to okno.\n- dziewczynki chcą wierzyć w magię. To nic złego. Sam w nią chcę wierzyć. Ale sama wiara w czary nie wystarczy - mówię mu - liczą się czyny.\nPóźniej przechodziliśmy pod tym oknem na powrót, spojrzałem, wciąż tliło się to niebieskawe światło. Teraz o nic nie zapytał. Znał mnie. W końcu nie na darmo przyjaciel zostaje przyjacielem. Nie musimy ze sobą rozmawiać, aby wiedzieć o tym, co czujemy.\nKiedyś był początek historii okna. To jest jej koniec.\n- czasem to, przed czym uciekasz jest tym, czego szukasz - mówi do mnie. Jest zimna noc, ale bez śniegu. Nie lubię takiej zimy.\n- a czasem to, przed czym uciekasz jest po prostu tym, co chce cię zabić - upraszczam.\nBliżej mojego domu, który tak naprawdę nie jest moim domem też są ludzie, jakich opuszczę i nic im nie powiem. Jestem człowiekiem, który chce zniknąć.\nNie mogę tym ludziom nic zarzucić. Niektórzy z nich są wspaniali w tych kategoriach znajomości, jaka cieszy ich wszystkich. Ja natomiast nie jestem człowiekiem, który należycie traktuje znajomości. Zwyczajnie potrzebuję czegoś innego, a to, co cieszy was nie cieszy mnie.\nNie mam znajomych, nikt nie przychodzi na moje urodziny, nie dostaję prezentów imieninowych, nikt nie zaprasza na swoje uroczystości, na święta dostaję życzenia od obcych, z którymi nie łączy mnie nic więcej oprócz wspólnej walki. Nie żałuję tego. Żałuję tylko, że wy nie rozumiecie, o czym mówię.\nMogę być tylko postacią wyrysowaną ołówkiem w waszej świadomości. Wiecie, że byłem, wiecie, że gdzieś jestem, ale nie wiecie czy będę i gdzie jestem. A ryciny z ołówków bledną i w końcu zanikają. Łatwo też je zmazać.\nRozumiem to wszystko i dlatego wybieram swoją drogę. Swoją drogę daleko od was. Nie jestem przygotowany i wytrenowany do życia wśród was. Nawet, gdy nie chcę was krzywdzić to i tak muszę zadać krzywdę. Chcecie, co innego ode mnie niż ja od was. Nie twierdzę, że chcecie za dużo i że na to nie zasługujecie. Zasługujecie w pełni, ale jesteście w pokoju, w którym ja się nie mogę zatrzymać.\nTaki pokój zabija moją duszę. Muszę pójść, muszę iść, muszę odejść inaczej przepadnę.\nNiektórzy twierdzili, że nasyłali na mnie czarowników voodoo, a oni lepili laleczkę i wbijali igły. A nawet, gdy mnie coś bolało to i tak nie robiło to na mnie większego wrażenia. Jedyne moje cierpienie, które wzbudza mój niepokój to ta cholerna tęsknota nieujarzmionej duszy.\nCały czas tęsknię do tego, co nie istnieje w waszym świecie.\nLekarka ludzkich dusz zachorowała, a czarownik zabijał koguta na jej oczach i nad moim zdjęciem. Mówiła mu – jego oczy są lodowate jak arktyczne powietrze, lecz tli się w nich namiętność i pasja. A jeśli się mylę? Pójdę do piekła razem z nim – czarownik paple jakieś słowa. Milknie i znów paple, aby zamilknąć na dłużej, gdy jego twarz rysuje się w przerażeniu – el diablo – szepcze.\n- Masz wszystkie barwy życia: tajemnice, inność, patos, sugestie, miłość, nienawiść i śmierć. Dlatego jesteś taki fascynujący. I dlatego też zabijasz tych, których kochasz. Niektórzy robią to z gorzkim uśmiechem. Inni pochlebstwem. Tchórz robi to pocałunkiem, a Ty mieczem. Taki jesteś i już nigdy się nie zmienisz – przewidywała lekarka dusz wtedy, gdy chciała mnie ratować. Ale naprawdę nie należało mnie ratować - Twoje oczy. To nie są oczy człowieka. Jesteś szatanem, a dokładnie Incubusem, Demonem pod postacią mężczyzny, który uwodzi kobiety i je energetycznie osłabia. Jestem lekarzem koślawych dusz, chorych umysłów i umęczonych serc. Musze mieć czyste i otwarte serce, aby pomagać ludziom. Jestem aniołem, posłańcem dobra, dlatego też siły ciemności chcąc mnie osłabić podsunęły mi Ciebie. I wpadłam w sidła zła, w czystej nieskażonej formie.\nCzy trzeba było aż jechać do Brazylii, aby dowiedzieć się o własnym szaleństwie, ty owa potomkini arystokratów. Wystarczyło zapytać, sam bym Ci o tym powiedział. I czy musiał wykrwawiać się biedny kogut, aby zdiagnozować moje szaleństwo. Mogliście zadzwonić, poinformowałbym was o tym.\nJesteś jedynym diabłem, którego znam osobiście i chciałabym móc od czasu do czasu na Ciebie spojrzeć. Jesteś jak Melwillowski wieloryb, majestatyczny, zwinny nieuchwytny, przebiegły, podniecająco nieosiągalny. I goniłam Cię jak opętana, jak kapitan Ahab ścigałam swojego Moby Dicka, narażając siebie i cala moja załogę na pewna zagładę. Dorwałam cię w końcu. Po to tylko, aby w tej samej chwili Cię utracić. Pyrrusowe zwycięstwo. I stawałam się coraz bardziej opętana przez atawistyczna żądze posiadania Ciebie, siły nieczystej, której ujarzmić nie sposób.\nNie potrzebujesz ani mojego ciała, ani mojej duszy, ani mojej pomocnej dłoni, która doń wyciągam. Masz neurozę i mam na to dowody, ciężka jej postać. Tak jak miał ja mój nieżyjący już, jedyny prawdziwy przyjaciel, Tomasz Beksiński, który podobnie jak Ty nie chciał jej leczyć. Kochałam go, a on mnie, miłością braterska, te same frenetyczne dusze, które przy życiu trzymała tylko chęć niesienia dobra. Dusze, które musiały żyć w kloacznych czasach, wbrew sobie, a ku uciesze Bogów. Już Go nie ma i spotykając Ciebie miałam cichą nadzieję, ze odnalazłam cząstkę jego jestestwa w Tobie. Cząstkę duszy, która we mnie wrosła.\nTwa dusza, a nie ciało tak mnie pociągała. Jesteś diabłem i powinieneś udać się do egzorcysty. Może Ci pomoże – tak moja droga, bo diabeł właśnie potrzebuje egzorcysty. Pozwól diabłu być diabłem. Skazali mnie swoimi czarami na wieczną tułaczkę. Ale nie mam jej za złe. To też część tej przygody.\nKurczowo trzymasz się swoich przekonań i zasad, a bronisz się przed niespodziankami i tym, co nieznane. Świat to Twój wróg Filipie, wiec toczysz z nim wojnę na intelekt. Jako, że jesteś Geniuszem, Twoja walka jest obłędnie konsekwentna, bezkompromisowa i absurdalnie zargumentyzowana. Opiera się jednak na błędnym aksjomacie, że cały świat to gówno, a wszyscy ludzie to marne istoty, zasługujące, co najwyżej na politowanie.\nStrasznie kochasz życie, tak, tak, Ty uwielbiasz życie, wszelkie jego barwy, zapachy, piękno przyrody, lot ptaka nad wzburzonymi falami, Wielbisz wszystko, co pulsuje życiem, euforia, nieskrepowana wolnością. Panicznie boisz się starzenia, przemijania, odchodzenia w niebyt. Dlatego nie dopuszczasz do siebie miłości, bo przecież ona kiedyś umrze, a Ty szaleńcze, do tego dopuścisz nie możesz. Pragniesz zatrzymać piękno w bezruchu i dlatego stoisz nad przepaścią obłędu. Ponosisz klęskę za klęska, gdyż jak bumerang wraca do Ciebie to, czego chciałeś uniknąć - w postaci kolejnej miłości, która tak jak poprzednie będziesz musiał zabić.\nChce żebyś wiedział, co Ci dolega. Po to Bogowie nas poznali. Jestem niezwykle dociekliwa, musiałam zrozumieć do końca, aby zobaczyć światło. Ujrzałam je. Jesteś wspaniałym, uczciwym, niezwykle wrażliwym człowiekiem i jestem dumna z tego, ze właśnie Ciebie pokochało moje serce. Ojciec zawsze się martwił, że nie znajdę mężczyzny, który będzie mnie godny. Znalazłam. I nieważne, że na krótko. Jest tylko miłości właśnie jej nie ma. To Twój paradoks. Jak widzisz już przed Toba był on przedmiotem rozważań Jana Lechonia. On go nie przerobił do końca, bo nie spotkał swojej Beatrycze i dlatego zdecydował się na skok w przepaść. Ty te szanse od Bogów dostałeś Ratuj się Filipie.\nRatuj się Filipie – krzyczy do mnie echo z za horyzontu, a stęsknione oczy chcą tam pognać. To będzie moja podróż po ratunek.\nJesteś jedną z niewielu osób, która widząc przed sobą dwoje drzwi, a nad nimi napisy: "Drzwi do nieba" i "Drzwi na wykłady o niebie”, kieruje się do tych drugich.\nTwoja dusza przypomina piękną świątynię opuszczona przez Boga. Czegoś w niej brak, czego jeszcze nie wiem.\nJa też jeszcze tego nie wiem. Dlatego wyruszę w podróż, o której nikomu nie powiem.\nTa świątynia dłużej nie może być opuszczona.\nPewnego dnia nie odbiorę telefonu, nie odpiszę na waszą wiadomość. Nie napiszę nowej historii. Pewnego dnia mnie po prostu nie będzie.\nPewnego dnia otworzę usta i wreszcie wykrzyczę przeraźliwy dźwięk. To będzie mój krzyk o moje życie.\nDotychczas jest on niemy, ale przecież nie jestem ślepy. Widzę ten sztorm w moich oczach.\nTrzyma kciuk miedzy wykrzywionymi wargami. Jedna brew podąża za przymrużonym okiem. To ma być wyraz zaskoczenia, ale tak naprawdę wyraża dezaprobatę. To każda z was.\n- Macie wielkie samarytańskie schorzenie, lubicie posiadać psiaki, ale okazuje się, że one nie mogą pozostać tak do końca psiakami. Czyli szczekać, gryźć i sikać. Muszą stać się maskotkami. To znaczy sikać na przyzwolenie. I najlepiej jakbyś był jeszcze jakimś chihuahuą, aby mogła Ci ucho pantoflem przydeptać. a skoro nie sika na przyzwolenie to jest dziwnym gatunkiem zwierzęcia. Nie da się wytresować. Te bardziej myślące z was wpadną na pomysł, aby oswoić. Ale i tak będą kazać ci być wdzięcznym za to, że akurat ona się tobą opiekuje. Tak jakbyś nie zasługiwał na nic innego - mówię bez emocji. Patrzy i nie reaguje. Pozostaje wciąż tak samo zaskoczona - A nawet, jeśli kochacie kundle to i tak preferujecie duże pieski. Dlatego robicie to, co robicie, gdy nadarzy wam się okazja marzyć, spełniać, podążać za fantazją. Stateczne życie zawsze przegra z przygodą. Należy tylko wiedzieć jak wzbudzić tą waszą dzikość. Tajemnica lasu pociąga bardziej niż wieczny pałac. Każda marzy o wilku, ale one w schroniskach nie siedzą. Trudno je doścignąć i frustracja gotowa. Nie powinnyście gniewać się na dzikość, że jest nieokiełznana. Natomiast chcąc być treserką musisz wierzyć w swoją wyższość. Gatunkową wyższość. I zaczynają się schody, bo on ma kły i umie szybko biegać. Każdy dziki zwierz woli wolność od ogrodu zoologicznego nawet, jeśli jest on wypełniony zgrabnymi łaniami.\n"Z okowów najmroczniejszej nocy\nKtórych już nigdy dzień nie skruszy\nDziękuję bogom, których mocy\nZawdzięczam hardość swojej duszy\nI chociaż ogrom cierpień wkoło\nMe usta skargą nie splamione\nSpadają ciosy na me czoło\nChoć zlane krwią, lecz uniesione\nTu gdzie się rozpacz z bólem splata\nJedynie śmierć się zakraść może\nW grozie mijają długie lata\nLecz strach mnie nie zmógł i nie zmoże\nI chociaż kroczę wśród chaosu\nBłądzę w cierpienia mrocznej głuszy\nJestem kowalem swego losu\nI kapitanem swojej duszy"\nwiersz cytowany przez Nelsona Mandelę w więzieniu


Monika Kuszyńska jedzie do Rygi. Monika Kuszyńska w Wiedniu. Monika Kuszyńska przygotowuje się do Eurowizji. Monika Kuszyńska na Eurowizji\nDuża zagraniczna telewizja zaprosiła Kuszyńską. Monika promuje się przed Eurowizją\nDo konkursu pozostał miesiąc\nWybór Moniki Kuszyńskiej na konkurs Eurowizji wzbudził wiele emocji. Okazuje się jednak, że artystka swoich sił próbowała już wcześniej, kiedy była wokalistką zespołu Varius Manx. Opowiedziała o tym w jednym z wywiadów. Zobacz: Kuszyńska marzyła o udziale w konkursie Eurowizji. Swoich sił próbowała jeszcze przed wypadkiem\nTeraz, kiedy już się udało Kuszyńska chce dać z siebie wszystko. Ambitna piosenkarka nie przejmuje się negatywnymi komentarzami i prężnie działa. Artystka pracowała nawet w święta, a wielkanocny poniedziałek spędziła w Wiedniu, gdzie nagrywała drugą część swojej eurowizyjnej pocztówki. To jednak nie koniec podróży po Europie.\nMonika Kuszyńska jedzie do Rygi, gdzie 10 kwietnia wystąpi na „Eurovision Pre-Party, Riga 2015″. Impreza będzie poświęcona promocji tegorocznego konkursu jak i 60-leciu. Wśród gości znajdą się tegoroczni reprezentanci, a także laureci z poprzednich lat.\nZobacz: Monika Kuszyńska zdenerwowała się na Polaków. Udowodniła brak racji i tolerancji: Zaściankowe myślenie!\nKuszyńska marzyła o udziale w konkursie Eurowizji. Swoich sił próbowała jeszcze przed wypadkiem\nOpowiedziała o tym w tabloidzie\nKilka tygodni temu władze TVP poinformowały o tym, że podczas tegorocznej Eurowizji naszą reprezentantką będzie Monika Kuszyńska . Wybór piosenkarki wywołał spore zamieszanie, ponieważ wcześniej w mediach pojawiały się głosy o tym, że w Wiedniu prawdopodobnie zobaczymy Dodę. Kuszyńska musiała zmierzyć się z ogromną falą krytyki. Jej przeciwnicy zarzucali jej, że ktoś na wózku inwalidzkim nie pasuje do show jakim jest Eurowizja. Zobacz: Monika Kuszyńska zdenerwowała się na Polaków Artystka w rozmowie z "Super Expressem" zapewnia, że nie przejmuje się negatywnymi komentarzami. Okazuje się również, że wiele lat temu razem z zespołem Varius Manx próbowała już wystąpić na Eurowizji. Niestety w 2003 roku gwiazda odpadła już na etapie eliminacji w kraju. Byłam rozczarowana, bo bardzo chcieliśmy pojechać na Eurowizję. Narzuciliśmy sobie dużą presję. Dziś jestem w innym miejscu. Cieszę się tym, co mi życie niesie, ale nie tracę energii na niepotrzebny stres. Trzymamy kciuki za Monikę! Zobacz: Kuszyńska kręci trailer na Eurowizję. Tak zaprezentuje się całej Europie Monika Kuszyńska świętuje z gwiazdami:\nKasia Moś już intensywnie promuje swoją piosenkę na Eurowizję 2017 w Kijowie - „Flashlight”. Jak podaje Dziennik Eurowizyjny, Kasia będzie w sobotę 24 lutego gościem finału preselekcji na Ukrainie. Co ciekawe, artystka znów będzie oceniana, wysłucha opinii ukraińskich jurorów i spotka się ze zwyciężczynią Eurowizji 2016 Jamalą i reprezentantką Francji 2017 – Almą , która także będzie gościem na Ukrainę. Koncert będzie transmitowany w ukraińskiej telewizji. Zobacz: Wygrała polską Eurowizję, pozowała w Playboyu, zachwyciła amerykańską gwiazdę. Wszystko co trzeba wiedzieć o Kasi Moś Kasia Moś wystąpi na Ukrainie! Czemu służą takie występy przed Eurowizją? Artyści w ten sposób promują swój utwór za granicą. Najwięcej będzie działo się w kwietniu, kiedy to uczestnicy zaczną koncertować na imprezach w Amsterdamie, Londynie, Rydze, Izraelu czy w Moskwie. Czy Kasia Moś pojawi się na którejś z nich? W poprzednich latach Donatan i Cleo wystąpili m.in. w Rydze, Monika Kuszyńska odwiedziła Amsterdam, a Michał Szpak był Tel Awiwie. Zobacz: Jak Kasia Moś przygotowuje się do Eurowizji? Czy ma już plan jak wygrać w Kijowie? Kasia Moś na pewno ma już cały plan swoich działań promocyjnych. Trzymamy za nią kciuki! Zobacz także: "Poziom uczestników był tragiczny. Jestem załamana" Maria Sadowska o preselekcjach do Eurowizji Kasia Moś próbowała trzy razy wygrać polskie preselekcje na konkurs Eurowizji, w tym roku się udało. Moś wystąpi teraz na koncercie na Ukrainie. Francuska propozycja na Eurowizję - posłuchaj. Kasia Moś i „Flashlight”.


BASISTA ZA KIEROWNICĄ: Śmignąwszy: Normcore z second handu\nŚmignąwszy: Normcore z second handu\nJesień. Muchomory, kałuże, krasnale, depczę liście i tak dalej. Niby mamy jeszcze astronomiczne lato, ale pogoda w zasadzie z dnia na dzień przeszła w tryb chłodno-deszczowy, poza tym w świadomości większości ludzi wrzesień jest już jesiennym miesiącem. Lato skończyło się też dla dzieciarni, która tłumnie i raczej bez nadmiernego entuzjazmu powróciła do placówek edukacyjnych, gdzie co rano odwożone są Prestiżosuvami i Korpoinsigniami. Nie zapominajmy jednak o tych rodzicach, którym nie zależy na zbędnym prestiżu, nie dysponują służbowym korpowozem, zaś swe nie za wysokie, ale też niezupełnie groszowe środki chcieli przeznaczyć na środek transportu łączący przestrzeń i praktyczność z niewielkimi kosztami eksploatacji. O tzw. normalsach - ludziach, którzy w swych wyborach kierują się głównie rozsądkiem, a kupowane przez nich samochody są najzwyczajniejsze ze zwykłych. Taki motoryzacyjny normcore. Zazwyczaj używany, czyli z second handu. Takim normalnym autem dla normalnych ludzi może być np. Astra II, ale równie często, jeśli nie częściej, wybór pada na pochodzącą zza naszej południowej granicy, dysponującą techniką wielbionego w naszym kraju Volkswagena, oferującą spore walory użytkowe za rozsądny pieniądz Skodę Octavię.\nPrezentując pod koniec 1996 roku (tak, to już 19 lat!) pierwszą współczesną Octavię Skoda strzeliła w dziesiątkę. Będący w ramach koncernu VAG swego rodzaju następcą tudziez kontynuacją Seata Toledo I niedrogi (jak na nówkę tej klasy) pięciodrzwiowy liftback trafił idealnie w potrzeby klientów z mniej zamożnych krajów. Dość prosta, solidna technika, na której opierał się też zaprezentowany rok później Golf IV, ukryta była pod praktycznym, pięciodrzwiowym nadwoziem którego jedną z głównych zalet był bezkonkurencyjny w swej klasie bagażnik. Tym, którzy potrzebowali jeszcze więcej przestrzeni i praktyczności, Skoda zaproponowała pakowne kombi. Do tego klienci mieli spory wybór silników, w tym ukochany przez ludność diesel 1.9 TDI w kilku ze swych licznych odmian, kilka wersji wyposażeniowych od zupełnej biedy po obejmujący skórzane fotele tłuszcz, rozsądnie ułożony cennik - i można było już tylko czekać na nabywców.\nOctavia szybko stała się przebojem rynkowym i trudno się dziwić, że już po kilku latach okazała się również hiciorem rynku wtórnego. Stworzona jeszcze w czasach, gdy Skody kosztowały znacząco mniej od odpowiadających im VW, była doskonałym wyborem dla tych, którzy potrzebowali pojemnego, praktycznego samochodu, nie jarając się przy tym znaczkiem i nie chcąc wydawać chorych pieniędzy.\nTaką też logiką kierował się właściciel czerwonej Octavii kombi z najciekawszym według mnie a niestety dość rzadko w Octavii występującym silnikiem - 115-konną benzynową dwulitrówką.\nPierwsze, co rzuca się w oczy po zajęciu miejsca we wnętrzu przerośniętego czeskiego kompaktu to smutne tworzywa przypominające o niskobudżetowej proweniencji marki. Szczególnie plastiki zastosowane do wykończenia dolnej części deski rozdzielczej, przechodzącej w tunel między przednimi fotelami konsoli środkowej i boczków drzwi porażają badziewnością. Na szczęście są zmontowane na tyle solidnie, że po kilkunastu latach eksploatacji nic nie trzeszczy, nie pęka i nie odpada. Jest tanio, ale solidnie.\nNieźle prezentuje się też przestrzeń dla kierowcy i pasażera siedzącego z przodu. Niestety z tyłu jest sporo gorzej - niewielki rozstaw osi i chęć zapewnienia jak największego bagażnika (do którego oczywiście jeszcze zajrzymy) poskutkowały niewielką ilością miejsca na nogi pasażerów. Można jednak wyjść z założenia, że Octavia to samochód typowo rodzinny - z przodu siedzą rodzice, z tyłu zaś, wygodnie usadowione w fotelikach, zasiadają dzieci. I w takiej roli Skoda ma szanse sprawić się świetnie.\nInną wartą zauważenia cechą jest nienaganna czytelność podświetlonych na zielono wskaźników połączona z bardzo przyzwoitą ergonomią i brakiem problemów ze znalezieniem dobrej pozycji za kierownicą. Wszystko jest pod ręką, wyraźne, widoczne - widać, że priorytetem było, aby podróż rodzinną Skodą nie była torturą. I cel został osiągnięty.\nA w zasadzie zostałby, gdyby nie fotele. Stwierdzenie, że są twarde, byłoby niedopowiedzeniem zawstydzającym dawnych, brytyjskich mistrzów tej szlachetnej sztuki. One ewidentnie są z drewna obszytego cienką tapicerką - i jedynie ta właśnie tapicerka stanowi jakiekolwiek wyściełanie. Jedynym, co mogłoby pasować do takich siedzeń, są niezłomne, dumne zady potężnych aryjskich wojowników. Co oznacza, że fotele te powinny były znaleźć się w Golfie, a do wyściełania siedzeń Octavii należało raczej użyć knedliczków.\nSzkoda (nomen omen), gdyż psuje to naprawdę dobre wrażenie, jakie zrobiło na mnie zawieszenie Octavii. Mogłem docenić je tym bardziej, że trasa mojej krótkiej przejażdżki przebiegała częściowo po leśnych ścieżkach, gdzie najczęstszym obok piasku elementem konstrukcyjnym był korzeń. Proste (z przodu McPherson, z tyłu belka skrętna) zawieszenie Skody okazało się zaskakująco komfortowe - odpowiednio dobrana sprężystość stanowiąca przyzwoity kompromis między wygodą a pewnością prowadzenia sprawia, że Octavią jeździ się bardzo przyjemnie. Oczywiście pod warunkiem, że choć na chwilę zapomni się o fotelach. Jedyną poważniejszą wadą podwozia okazał się prześwit, który sprawił, że na wspomnianych ścieżkach należało zwolnić do tempa posługującego się balkonikiem pensjonariusza domu spokojnej starości. Dla porównania - Skanssen ten sam odcinek pokonuje bezproblemowo z prędkością 20-30 km/h, poważniej zwolnić trzeba tylko w jednym miejscu, gdzie piaszczysta nawierzchnia dzięki kilku solidnym wądołom i jeszcze solidniejszym korzeniom przypomina łatwiejszy odcinek toru off-roadowego. Dusterem nie trzeba było zwalniać w ogóle.\nŻadnych obraźliwych sformułowań nie mogę użyć również pod adresem silnika. Benzynowa dwulitrówka o mocy 115 KM jest idealnym wyborem dla kogoś, kto nie jest przekonany do diesli (lub po prostu nie chce marnować połowy życia na poszukiwania niezakatowanego TDI) a na tyle regularnie jeździ w trasy, że większy w porównaniu z równie trwałą jednostką 1.6 moment obrotowy i 10 KM więcej stanowią dla niego różnicę. Silnik sprawnie napędza kombiaka, równie dobrze czując się podczas jazdy w tempie emeryckim, jak i podczas synamicznego przyspieszania.\nDla każdego przewoźnika sprzętu najważniejszym elementem samochodu jest jednak bagażnik. Skoda Octavia każdej generacji zawsze była chwalona za pojemny, ustawny kufer, uznawany za największy w swojej klasie. A tak naprawdę...\nNie, bagażnik Octavii kombi absolutnie nie jest mały - jednak okazuje się najzwyczajniej w świecie wąski. Zdecydowanie za wąski, by zmieścić jakikolwiek bas, nawet w miękkim pokrowcu, w poprzek. Tak, jak w aktualnym Citroenie C5, trzeba zamieszczać basetlę po skosie - a to zabiera sporo cennego miejsca. Np. na głowę i paczkę. Dla porównania - do bagażnika Hyundaia i30 CW bas w usztywnianym pokrowcu mieści się bez problemu. Odziane w miękki pokrowiec basiwo z niewielką główką w układzie 2+2 wchodziło w poprzek nawet do kufra Madzi. O Skanssenie nawet nie ma co wspominać - gra w zupełnie odrębnej lidze.\nCzyżby upadł mit auta niezrównanego pod względem praktyczności?\nPierwsza współczesna inkarnacja Skody Octavii w wersji kombi, szczególnie z dwulitrowym benzyniakiem pod maską, to udany, praktyczny samochód dla kogoś, kto nieszczególnie pasjonuje się motoryzacją. Jest wygodna, niedroga w eksploatacji i wystarczająco praktyczna. Zwyczajny samochód dla zwyczajnego człowieka. Basista jednak może poczuć niedosyt - przynajmniej jeśli chodzi o tak chwalone możliwości przewozowe. Niezbyt usatysfakcjonowani będą również ci, którzy poszukują samochodu o mocnym, wyrazistym charakterze, a myśl o jeżdżeniu takim samym autem jak sąsiad jest dla nich przerażająca. Inna rzecz, że tacy raczej nigdy nie myśleli o Octavii.\nNo chyba, ze o tej z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Która zresztą też występowała jako kombi.\n* ergonomiczne wnętrze\n* komfortowe, sprężyste zawieszenie\n* spory bagażnik (mimo wszystko)\n* dobra widoczność\n* duży wybór silników, w tym bardzo dobrych (choćby 2.0 115 KM)\n* relacja ceny do tego, co się za nią dostaje\n* za wąski bagażnik\n* absurdalnie twarde fotele\n* zawieszenie za niskie na nasze "drogi"\n* mało miejsca z tyłu\n* badziewne plastiki we wnętrzu\nCo nią wozić:\nOctavia ze względu na szerokość bagażnika nie jest do końca samochodem dla basisty. Oczywiście można wozić nią obrzyna (dobrym wyborem będzie Hohner The Jack) lub bas o krótkiej menzurze (choćby czeska Jolana Diamant) - wtedy zostanie sporo miejsca na resztę sprzętu. Jednak z czeskiego kombi bardziej zadowolony będzie gitarzysta lub bębniarz. Acz znam też klawiszowca, który ujeżdża właśnie Octavię. I chyba nawet sobie chwali. Ale tak naprawdę czeskie kombi najlepiej nadaje się dla... zwykłego człowieka ze zwykłą rodziną i zwykłymi bagażami. Skoda Octavia powinna spełnić wszystkie jego zwykłe, rozsądne potrzeby.\nAutor: Bassdriver o 23:45\nEtykiety: kombi, samochód używany, Skoda Octavia, śmignąwszy\nAnd 7 września 2015 02:00\nCzerwona! Za to powinny być punkty dodatkowo-dodatnie. Trzeba przyznać, że wypuszczenie tej Octavii w czasie Golfa 3, babciowej Astry 1 i ostatniego Escorta było posunięciem bardzo mocnym. W Czechach zobaczyłem wielki billboard z Octavią i stylizację samego jej znaczka to pomyślałem, że to jakiś koncept science fiction, a ona była na dniach w sprzedaży. Potem jakoś poleciawszy do Hiszpanii stwierdziłem, że 50% taksówek to Octavie - kombi. Rozlało się szeroko i nic dziwnego. Za kilka lat poprawili z Superba i drugi raz nie wierzyłem, że to Skoda. Niby taka Octavia to taki teraz zwykły samochód, ale w swoim czasie ustawiła markę Skoda na dzisiejszym poziomie. Taka była jej rola najwyraźniej. Nie bez znaczenia było też podobieństwo do B5. Nie chcę jej, ale doceniam.\nAle tak sobie też mimochodem wyławiam co napisałeś o Dusterze. Jednak SUV okazał jakieś pozytywne cechy. W przeskakiwaniu korzonków nie jest konieczny nawet napęd 4x4, ale te większe kółka, prześwicik, zwisiki. Co innego wądoły czy brody (modne ostatnio). Coś w tym jest.\nBassdriver 7 września 2015 17:30\nZa czerwień plusik (w ogóle plusik za to, że nie srebrna), acz przy kupowaniu używki na kolor trudno grymasić.\nStosunek do Octavii I mam podobny - nie chcę, nie kręci mnie zupełnie, ale doceniam jako przyzwoite, rozsądne jeździdło.\nDuster, nawet 4x2, jako wehikuł służący do dojazdów na działeczkę w lesie jest super.\nautobezsens 7 września 2015 07:58\nKiedyś rodzice się nad taką zastanawiali. Ale wybór był między 1.9 SDi (nie jedzie w ogóle), a 1.6 (no jakoś tam jedzie ale sporo pali). Octavię ostatecznie skreśliło paskudne wnętrze i to, że VAGa już mieli (Cordoba) - skończyło się na Xsarze. A w sumię szkoda, bo ja chciałem Octavię (wiedziałem, że kiedyś auto które kupią będzie moje, to chciałem najmocniejsze, nad jakim się zastanawiali :) ), ale wtedy to nie ja decydowałem :P\nLOTR 7 września 2015 16:24\nAle jakbys wyjal ta siatke z carefura to by bas chyba wszedl w poprzek, tak zaraz za progiem. Bo wyglada to tak jakby nadkola zwezaly bagaznik.\nNie, sprawdzałem - nie było nawet po co grzebać, niewiele by to zmieniło.\nRobert 8 września 2015 04:48\nZastanawiałem się kiedyś nad Octavią, ale przegrała z innymi ;)\nMateusz 8 września 2015 23:46\nBass się nie zmieści, ale wiadereczko jak najbardziej i prosto do lasu na grzybki ;)\nPlastiki na desce to nawet na zdjęciach wyglądają badziewnie\nFabrykant 9 września 2015 09:02\nTroszkę się pośmiałem przy czytaniu, zaczynając od świetnego anglicyzującego tytułu.\nSDi rzeczywiście- nie jedzie, ale będąc na wakacjach bałkańskich (relacja kulturoznawcza na blogasku), gdzie zrobiliśmy 5,5 tys. km, nasza załoga Puntem II 16v, a przyjaciele właśnie takim SDi nagle, wtem, zupełnie niespodziewanie, jak to?, wydali o 600 złotych mniej na paliwo. I to dało do myślenia. Dodajmy że owa Octavia ma na zegarach blisko pół miliona przebiegu.\nemzet 9 września 2015 14:35\nJeździłem taką z jedynym prawilnym motorem 1,9 TDI. I co? I nic ;)\nA w temacie skody to o.Baldwin sprzedaje za klocka:\nMarcin 14 września 2015 16:27\nJeździłem kiedyś taką z benzynowym 1.6. Spędziłem za kierą jeden dzień i miałem serdecznie dosyć. Depresja murowana. Tu jeszcze monotonia jest przerwana przez szarą tapicerkę a tam wszystko było czarne.\nMarek 18 września 2015 17:53\nmiałem taką przez 8 lat...solidna sztuka :)\nEventualnie: Rajd Prawobrzeżny po raz szósty\nSpacerkiem i rowerkiem: na nic krzyki, na nic wrza...\nEventualnie/Śmignąwszy: nie umiem w ofrołdy\nKwestia gustu, czyli gra w kolory\nDługodystans: Madzia - część ostatnia\nSpacerkiem i rowerkiem: Zielony Żoliborz


Wyjaśniamy, jak działają żele dla biegaczy | Bieganie.pl\n24 lutego 2015 Redakcja Bieganie.pl Zdrowie\nDługodystansowiec potrzebuje ciągłego dostarczania energii, czemu służą żele energetyczne. Są one przeznaczone specjalnie dla sportowców. Powszechne zarówno wśród zawodowców jak i amatorów startujących w zawodach takich jak biegi długodystansowe, wyścigi rowerowe czy też w triatlonie. Mają na celu szybkie dostarczenie energii, przywrócenie sił oraz wpływają na wytrzymałość organizmu podczas pokonywania długich dystansów.\nSprawdź żel przed startem w zawodach\nOczywiście, żele należy najpierw samemu przetestować. Dobre są do tego długie rozbiegania. Jednak warto je stosować również podczas biegów ciągłych jak też progresywnych, czyli przy prędkościach startowych. Musimy się upewnić jak działają na nasz organizm. Poza tym jest ich wiele na rynku. Mają różny smak, niektóre są słodkie inne mdłe, z kofeiną lub bez. Ma to dosyć istotne znaczenie. Z moją grupą krwi nie mogę sobie pozwolić na żele kofeinowe, bo w ostatecznym rozrachunku, mimo szybkiego odzysku energii, w konsekwencji działają na mnie destrukcyjnie, a wręcz szkodliwie. Taki mam organizm. Dlatego przed podjęciem decyzji o spożyciu należy najpierw zbadać skład żelu.\nW wielu tych produktach występują następujące składniki:\ncukry proste jak: glukoza, niewielkie ilości fruktozy (przy większej dawce mogłaby podrażniać żołądek i jelita),\npolisacharydy, czyli cukry złożone jak maltodekstryna, która jest wytwarzana ze skrobi przez częściową hydrolizę i zwykle występuje w postaci białego higroskopijnego wysuszonego rozpyłowo proszku. Łatwo przyswajalna, wchłaniana tak samo szybko jak glukoza. Może być umiarkowanie słodka lub prawie bez zapachu,\ndisacharyd jak izomaltuloza występująca również pod handlową nazwą palatynoza. Jest naturalnym składnikiem miodu i cukru trzcinowego i ma bardzo naturalny słodki smak. Komercyjnie jest wytwarzana z sacharozy.\naromaty i proszki smakowe. Tu jest dość duży wybór, są bananowe, cytrynowe, pomarańczowe, jabłkowe a nawet pomidorowe itp.,\nsól potasowa, jako elektrolit pomaga zachować równowagę jonową,\nantyoksydanty, inaczej – przeciwutleniacze, to związki, które usuwają z organizmu człowieka nadmiar wolnych rodników, a co za tym idzie pomagają w obniżeniu procesów peroksydacji (samoutleniania). Działają na spowolnienie procesów starzenia się organizmu, jak również zapobiegają rozwojowi chorób cywilizacyjnych. Zaliczamy do nich witaminę A, E i C.\naminokwasy, jak glicyna (ma wpływ na zmniejszenie zakwaszenia organizmu podczas wysiłku fizycznego),\ntauryna (wpływa na wchłanialność tłuszczy),\nsubstancje pobudzające, jak kofeina czy guarana,\ntrójglicerydy, czyli tłuszcze przetworzone, które działają dłużej niż cukry dodając organizmowi potrzebnej energii podczas dłuższego biegu,\nniektóre żele zawierają wyciągi z owoców lub ich kawałki,\nOczywiście, wszystkie te składniki nie występują jednocześnie. Jeśli ktoś nie chce dostarczać organizmowi np. kofeiny (należę do takich) albo nie lubi zbyt słodkich żeli, lub nie każdy smak mu odpowiada, to tu wybór jest duży i każdy znajdzie coś odpowiedniego właśnie dla siebie.\nWażnym aspektem żeli jest to, że szybko się wchłaniają do organizmu. Podczas dużego wysiłku trudno jest nam złapać oddech. Często podczas zawodów słyszę już z daleka „sapiących” i bardzo głośno oddychających biegaczy. Jeśli przy takim obciążeniu ktoś chce zjeść np. banana albo tabliczkę czekolady czy też batonika, to ma już poważny problem. Łapanie oddechu z pełnymi ustami pożywienia, nie należy do przyjemnych. Z żelami tego problemu nie ma. Są w płynnej konsystencji, więc nie zatrzymują się w ustach i nie zakłócają rytmu oddechowego. Należy je popić. Najlepiej wodą, gdyż przy użyciu izotoniku istnieje obawa, że po prostu się przesłodzisz. Chyba, że żel, którego używasz nie jest za słodki.\nWażną zaletą żeli jest to, że pozwalają one na uzupełnienie energii bez efektów ubocznych takich, na które bylibyśmy narażeni w przypadku spożycia zwykłych pokarmów. Najczęściej są to: uczucie ciężkości żołądka, nudności, bóle brzucha, biegunka, oraz odruchy wymiotne. W ten sposób żołądek i jelita chcą się pozbyć treści pokarmowej, która jest obciążeniem dla organizmu, co jest związane ze zwiększonym wysiłkiem. W takich chwilach najczęściej musimy się po prostu zatrzymać. W przypadku żeli energetycznych nie obciążamy aż tak żołądka, a co za tym idzie takie sensacje jak opisane wyżej nie występują, więc nie ma obawy, że popsujemy sobie „życiówkę”.\nŻele należy spożywać również podczas treningów, żeby przyzwyczaić organizm. Żel należy zażyć przed rozpoczęciem rozgrzewki na 10-15 minut, po to żeby opóźnić zużywanie zapasów energii. Pamiętaj, że po przyjęciu żelu, jeśli się nie rozgrzewasz, to po ok. 30 minutach organizm wykrywając cukier we krwi zacznie wydzielać insulinę próbując go zneutralizować. Potem nie można się dziwić, że żel nic nie pomógł podczas biegu, ale to nie jego wina, tylko Twojej bezmyślności.\nGeneralnie podaje się, że np. podczas pokonywania dystansu maratonu, należy przyjmować żel 8 razy, czyli co 5 kilometrów. Ostatni raz na 40 km. Jednak samemu należy ustalić i wypróbować kiedy spożycie żelu jest dla nas dobre. Rozsądnie jest zaplanować przyjęcie go przed punktem z wodą.\nStosowanie go podczas treningów jest trochę inne, gdyż tempo biegu przy długich wybieganiach różni się od startowego. Jednak to sam musisz ustalić, w którym momencie przyjęcie żelu jest dla Ciebie najbardziej odpowiednie. Oczywiście należy pamiętać, że kiedy masz potrzebę wspomożenia się dawką energii lub odczuwasz głód, jest już za późno. Najlepiej przyjmować żele kiedy organizm działa na pełnych obrotach.\nGdzie trzymać żele podczas biegu?\nNajczęściej żele znajdują się w niedużych saszetkach. Łatwo można je przechowywać w kieszonkach, które posiadają pasy przeznaczone dla bidonów na napoje, zakładane na biodrach. Jeśli chodzi o odzież to z tym jest różnie. Niektóre kieszonki są albo zbyt małe albo z tyłu, gdzie wydostanie z nich żelu, kiedy jest się już bardzo zmęczonym sprawia pewną trudność. Często jest tak, że w naszym stroju sportowym nie ma żadnych kieszonek, które są łatwo dostępne.\nKolega i zarazem instruktor biegania poradził mi, abym przypiął żel agrafką do spodenek, oczywiście nakłucie musiało być w odpowiednim miejscu, żeby nie powodowało wycieku żelu. Zwłaszcza kiedy jest gorąco taka klejąca się do ciała masa nie jest przyjemna. Pomysł sprawdziłem z saszetką z odrywaną górną częścią torebki i to od razu podczas zawodów na dystansie półmaratonu. Nie miałem zamiaru jeszcze później korzystać z tej samej saszetki, cały żel zużyłem na przestrzeni pół kilometra. Nie musiałem potem mocować się z agrafką, więc pomysł uważam za świetny, sprawdził się znakomicie i będę go powtarzał za każdym razem.\nNiektóre saszetki mają nakrętki, dzięki którym po skorzystaniu i zakręceniu, żel nie wydostaje się do kieszonki, na spodnie czy też na ciało biegacza. Ma to jednak ten minus, że trzeba poświęcić czas na zdjęcie zakrętki, a potem na jej założenie. Przy szybkim biegu jest to sytuacja bardzo niekomfortowa, zwłaszcza kiedy ręce są już obolałe i każda strata energii jest niekorzystna. W tych bez zakrętek, korzystanie z żeli polega na oderwaniu górnej części torebki. Jeśli zostawiamy sobie połowę lub część zawartości na później, istnieje problem wycieku płynnej substancji na zewnątrz. Dlatego warto zaopatrzyć się w kilka mniejszych saszetek, każdą zużywając jednorazowo.


Serwery - smoothline-webdesign.pl\nAktualnie w większości firm znajdują się sieci informatyczne, a z pewnością wszystkie posiadają łącza internetowe. Technologie sieciowe przynoszą niepoliczalne korzyści, w tej kwestii nie może być żadnych wątpliwości. Ale z drugiej strony niosą ze sobą także sporo niebezpieczeństw. Bezpieczeństwo sieci sporej liczbie właścicielom biznesów spędza sen z powiek.\nW XXI wieku podstawą działania każdego przedsiębiorstwa jest zaplecze technologiczne, którego jedną z najważniejszych elementów stanowi jak najpłynniejsza możliwość wykorzystywania łącza internetowego. Żeby było to stosunkowo tanie przy maksymalnej wydajności używa się tak zwanych „switch’ów”. Ważny jest również wybór odpowiedniego serwera. Więcej na ten temat przeczytają Państwo w poniższym tekście.\nW jaki sposób skonfigurować sieć w swojej firmie?\nJeżeli chcesz bez najmniejszego problemu skonfigurować sieć we własnej firmie, w szczególności musisz zakupić porządny sprzęt. Bez dwóch zdań nie ma większego sensu w tym by szukać w owym aspekcie większych oszczędności, bo prawda jest taka, iż bardzo często później tylko będziemy uskarżali się na jakość działania sieci. Takie są realia - można tak naprawdę powiedzieć, że doskonałym pomysłem są chociażby serwery vps. Uważam, iż właśnie serwery tej firmy są perfekcyjne - skąd owa opinia? Cóż, w firmie, w którym teraz pracuję są właśnie używane sprzęty tego producenta.\nKompleksowe usługi informatyczne skierowane do przedsiębiorstw to przede wszystkim komputery, sprzęt informatyczny a także rozwiązania sieciowe. Instalacja systemów operacyjnych oraz instalowanie oprogramowania dopasowanego do danej firmy bardzo często znajduje się w danych usługach. Firmy, które proponują tego typu serwis, mają w swojej ofercie także dodatkowe zaplecze usługowe wspomagające pracę przedsiębiorstw.\nDobre i sprawne serwery to obecnie baza ważnej firmy. W lokalnych sieciach komputerowych ogromnych przedsiębiorstw, jak również w małych firmach należy koniecznie zadbać, aby pakiety danych wysłane z konkretnego punktu A przedostały się jak najszybciej do punktu B. Współczesne aplikacje biznesowe (takie jak choćby handel przez Internet, witryny WWW oraz całe wachlarze odmiennych usług świadczonych przez sieć internet, intranet ,a także ekstranet) wszystkie wykorzystują zasoby znajdujące się w sieci.\nGdzie odszukać firmę tworzącą oprogramowanie\nElektronika ewoluowała na tyle, na ile nikt jeszcze kilka lat wcześniej nie przypuszczał. Jest wszędzie, trudno się bez niej obejść. Opinie, które spekulowano dziesięć lat wstecz o tanich, szybkich komputerach o wielkości portfela, zdawało się marzeniami i czymś totalnie niepojętym.\nJak w ciekawy sposób oświetlić wnętrze domu, czyli rzecz o preferencjach Polaków i chęci przełamania schematów\nDekorowanie wnętrz może nie jest zajęciem zbyt skomplikowanym, lecz wymaga od projektanta wielkiej inwencji twórczej, szczególnie wtedy, kiedy pomieszczenia są niewielkie lub ich właściciele nie są w stanie przeznaczyć wszystkich dostępnych środków pieniężnych na całościowy remont. Można oczywiście wynająć projektanta wnętrz, lecz w takim przypadku cena odświeżenia domu dodatkowo wzrośnie.\nRollup jest naprawdę korzystny na targach\nKiedy chcemy, aby nasza reklama była dobrze wyeksponowana, powinniśmy się namyślić, w którym miejscu powinna się ona zjawić i na czym musi okazać się zawieszona. Wyłącznie wtenczas możemy posiadać gwarancję, że dotrze do sporej liczby osób oraz że nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie obok informacji o naszej firmy.\nZaoszczędź miejsce w swoim mieszkaniu stosując podczas urządzania wnętrza nowoczesne rozwiązania w postaci drzwi przesuwnych\nJeżeli chcemy ciekawie urządzić własne mieszkanie, wartym uwagi elementem są drzwi przesuwne. Dzięki nim można zaoszczędzić przestrzeń w mieszkaniu oraz sprawić, że będzie posiadało ono nowoczesny wygląd.


Prawo Zwrotu - naglosnienie-sklep.pl\nSkontaktuj się z nami: 12 390 70 70\nDostawa: (brutto)\tDarmowa dostawa!\nAkcesoria do systemów nagłośniających\nWtyki i złącza audio\n> Prawo Zwrotu\nZYSKAJ RABAT -5% NA PIERWSZE ZAMÓWIENIE!\nTylko interesujące nowości i promocje, które wysyłamy bardzo, bardzo sporadycznie ;)\nSzanujemy prawa konsumentów, w zgodzie z ustawą z dnia 30 maja 2014 o prawach konsumenta dołączamy:\nINFORMACJE DOTYCZĄCE KORZYSTANIA Z PRAWA ODSTĄPIENIA OD UMOWY.\nMają Państwo prawo odstąpić od niniejszej umowy w terminie 14 dni bez podania jakiejkolwiek przyczyny. Termin do odstąpienia od umowy wygasa po upływie 14 dni od dnia w którym weszli Państwo w posiadanie rzeczy w których osoba trzecia inna niż przewoźnik i wskazana przez Państwa weszła w posiadanie rzeczy. Analogicznie w przypadku wielu rzeczy lub rzeczy dostarczanych partiami, termin biegnie od dnia w którym weszli Państwo lub osoba trzecia wskazana przez Państwa weszła w posiadania ostatniej rzeczy/partii rzeczy.\nAby skorzystać z prawa odstąpienia od umowy, muszą Państwo poinformować nas o swojej decyzji o odstąpieniu od niniejszej umowy w drodze jednoznacznego oświadczenia (na przykład pismo wysłane pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną). Dane kontaktowe sprzedawcy: ALARM-TECH Systemy Zabezpieczeń, Boleń ul. Graniczna 4, 32-086 Węgrzce, e-mail: serwis@napad.pl, fax. 12 376-89-09.\nMogą Państwo skorzystać z wzoru formularza odstąpienia od umowy dostępnego na naszej stronie internetowej [ FORMULARZ ZWROTU ], jednak nie jest to obowiązkowe. Jeżeli skorzystają Państwo z tej możliwości prześlemy Państwu niezwłocznie potwierdzenie otrzymania informacji o odstąpieniu umowy na trwałym nośniku.\nW przypadku odstąpienia od niniejszej umowy zwracamy Państwu wszystkie otrzymane od Państwa płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy (z wyjątkiem dodatkowych kosztów wynikających z wybranego przez Państwa sposobu dostarczenia innego niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez nas), niezwłocznie, a w każdym przypadku nie później niż 14 dni od dnia, w którym zostaliśmy poinformowani o Państwa decyzji o wykonaniu prawa odstąpienia od niniejszej umowy. Zwrotu płatności dokonamy przy użyciu takich samych sposobów płatności, jakie zostały przez Państwa użyte w pierwotnej transakcji, chyba że wyraźnie zgodziliście się Państwo na inne rozwiązanie; w każdym przypadku nie poniosą Państwo żadnych opłat w związku z tym zwrotem kosztów. Możemy wstrzymać się ze zwrotem płatności do czasu otrzymania rzeczy lub do czasu dostarczenia nam dowodu jej odesłania, w zależności od tego, które zdarzenie nastąpi wcześniej.\nProszę odesłać lub przekazać nam rzecz niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż 14 dni od dnia, w którym poinformowali nas Państwo o odstąpieniu od niniejszej umowy. Termin jest zachowany, jeżeli odeślą Państwo rzecz przed upływem 14 dni. Będą Państwo musieli ponieść bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, w kwocie odpowiadającej wybranej formie dostawy – przesyłka pocztą, kurier, etc. Odpowiadają Państwo tylko za zmniejszenie wartości rzeczy wynikające z korzystania z niej w sposób inny niż było to konieczne do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy.\nInformacja o prawie odstąpienia w formacie PDF: tutaj\nOdbierz RABAT -5% Za Zapis Do Newslettera\nTen sklep wykorzystuje technologię Ciasteczek zapisanych na komputerze użytkownika, która umożliwia działanie sklepu. Aby zablokować ciasteczka, możesz zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. zamknij\nNaglosnienie-sklep.pl - ALARM-TECH S.C.\nT: +48 12-390-70-70\nos. Jagiellońskie 19\nSklep Nagłośnienie 100v\nBlog - Nagłośnienie Radiowęzłowe 100v