Zwykłej Matki Wzloty i Upadki: Niechciana szóstka, czyli Grzybobranie\nJednym z moich najmilszych wspomnień z dzieciństwa są odwiedziny u babci, u której spędzałam każdy, wolny od szkoły, dzień. Niewiele w tamtych czasach było zabawek. Lalkami nie bardzo lubiłam się bawić. To, co najbardziej pamiętam to warcaby, w które grałam z dziadkiem oraz "Grzybobranie" - gra uwielbiana zarówno przeze mnie jak i moją babcię. Wspólne wyjazdy do lasu na zbieranie prawdziwych grzybów odbywały się tylko w porze jesiennej. Za to te plastikowe grzybki z planszy mogłyśmy zbierać cały rok.\nNie pamiętam już zasad gry sprzed ponad 25lat, ale cieszy mnie, że o samej grze się nie zapomina i powstają jej nowe wersje. Granna wydała całkiem niedawno kolejną edycję "Grzybobrania". Gdy tylko pozyskałam takową informację, wiedziałam, że w ten czy inny sposób zdobędę tę grę :) Nie ma nic przyjemniejszego niż powrót do lat swojego dzieciństwa i pokazanie swojej córce w co grała jej mama z prababcią.\nGrzybobranie to gra, która daje czystą przyjemność. Nie ma tu twardej rywalizacji, rozgrywki na czas i myślenia strategicznego. To ten rodzaj planszówki, która sprawia radość zarówno dzieciakom jak i rodzicom (tudzież dziadkom). Reguły są dość proste i zaraz wytłumaczę dlaczego nie chcemy, by na wyrzuconej przez nas kostce pojawiło się sześć oczek. Gracze rzucają kostką i poruszają się o tyle pól do przodu ile oczek na niej widnieje. Jeśli trafiłeś na pole z grzybkiem - brawo Ty! :) Zabierasz nieboraka do koszyczka i idziesz dalej w las. Po drodze możesz trafić na pole z żetonem zwierzaka i wtedy, w zależności od tego jakie stworzonko leśne spotkałeś, wykonujesz odpowiednie polecenie.\nA co jeśli wyrzucisz SZÓSTKĘ - trafiasz do chatki czarownicy. Chatkę, tu dodatkowy plus dla wydawcy, dziecko może złożyć samodzielnie dzięki czemu wykaże się dodatkowo zdolnościami manualnymi. W następnej kolejce możesz się wykupić i odebrać swoje zbiory czarownicy. W tym celu albo oddajesz jeden z grzybków (może to być muchomor, który w końcowym rozliczeniu i tak odejmuje ci jeden punkt) albo próbujesz szczęścia i czekasz aż na kostce pojawi się nieparzysta liczba oczek. Tyle, że czekając na tę "1", "3" lub "5" możesz zostać daleko w tyle, podczas gdy pozostali gracze zbiorą wszystkie grzyby!\nPrawda, że zasady są proste? Dlatego jest to gra dla czterolatków nawet. Gra kończy się kiedy jeden z graczy przejdzie całą trasę. Za przekroczenie pola startowego jest też dodatkowy punkt. Każdy grzybek jadalny też daje nam po jednym punkcie, ale muchomor to już punkcik mniej na koncie.\nGra jest dobrze wykonana. Żetony zwierzątek są z grubego kartonu. Jest to o tyle istotne, gdyż w każdej rundzie losujemy inne przez co ich rozmieszczenie na planszy się zmienia (a więc są dość często w naszych rączkach). Dzięki temu kolejna rozgrywka wygląda zawsze nieco inaczej. Ponadto wymieniamy je podczas gry, więc przy kiepskim wykonaniu po kilku wyprawach na prawdziwki żetony mogłyby być w opłakanym stanie. Wydawca jako prezent dołączył do gry kartonowe figurki do samodzielnego złożenia, które uatrakcyjniają wygląd planszy i domku czarownicy. Granna zadbała również o woreczki do przechowywania wszystkich elementów.\nZdecydowanie polecam Wam tę planszówkę. Dzięki niej wracają wspomnienia. Teraz możecie ze swoimi dziećmi wybrać się na borowiki, maślaki. Bardzo się cieszę, że powstała nowa odsłona tej dobrze mi znanej gry. Trójwymiarowa, bajkowa oprawa, zwierzątka spotkane na leśnej ścieżce, które mogą pomóc albo nieco zaszkodzić. To wszystko odróżnia nowe Grzybobranie od tego sprzed lat. Co jest ważne - w grzybki mogą grać dzieci już od czwartego roku życia :)\nWpis bierze udział w Projekt Grajmy!, na którego blog zapraszam :)\nprzystanek_mama 28 października 2016 08:31\nFajna jest, często gramy z siostrzenicą. Już nie mogę się doczekać kiedy mój urwisek dorośnie do etapu gier planszowych, uwielbiam je wszystkie :)\nZwykła Matka 28 października 2016 08:38\nTo fajnie, że masz z kim grać nim Twoje dziecko podrośnie :)\nTosiMama 28 października 2016 08:36\nUwierzysz, że w grzybobranie nigdy nie grałam? ;) Chyba czas nadrobić, zwłaszcza że Tosia jest obecnie na etapie fascynacji planszówkami.\nZwykła Matka 28 października 2016 08:39\nJestem w stanie uwierzyć, bo i mój mąż nie grał w grzybki! Za to ja zamęczałam babcię tą grą notorycznie :)\nzaniczka 28 października 2016 08:40\nBardzo ładnie wykonana gra :) zasady prawie jak w chińczyku :) łatwe do zapamiętania, aż szkoda ze mam więcej niż 4 lata :)\nZwykła Matka 28 października 2016 09:06\nA kto ci broni grać? Nie musisz być dzieckiem, by dobrze się bawić :)\nmomontop 28 października 2016 10:21\nHaha i pieczarka Piotrek :) To przyznaj się, ile macie Świeżaków? Nam udało się uzbierać połowę kolekcji.\nZwykła Matka 28 października 2016 12:51\nMamy dwa :)\nRenata Jurgała - Lilannn.pl 28 października 2016 10:39\nGra faktycznie pięknie wykonana :) Ja nigdy nie grałam w grzybobranie, albo nie pamiętam :P Ale z z chęcią bym taką grę dzieciom sprawiła :)\nTę grę polecamy! Dodatkowo do zabawy są figurki z kartonu :)\nUnknown 28 października 2016 10:50\nO Pan pieczarka :)\nZwykła Matka 28 października 2016 12:52\nIdealnie pasował do zdjęcia :)\nSocjopatka.pl 28 października 2016 11:10\nPamiętam grzybobranie! Bardzo lubiłam tę grę! :)\nMatka Puchatka 28 października 2016 11:33\nGra mojego dzieciństwa :) Teraz gram z córą, ale mam inną "wersję" tej gry. Taka ze zwierzaczkami wygląda bajecznie :)\nJa tej starej wersji już nie mam, ale ta jest bajkowa :)\nLux 28 października 2016 11:59\nOch, jaka piekna gra!!! klasyk w nowym wydaniu- swietna!\nTakie klasyki są najlepsze :)\nBookendorfina Izabela Pycio 28 października 2016 12:15\nNaprawdę świetna gra, bardzo się cieszę, że takie gry cieszą się znów dużą popularnością. A ileż są one ciekawsze od spędzania czasu przed telewizorem. :)\nZwykła Matka 28 października 2016 12:53\nCzasem warto wracać do tematów sprzed lat!\nAndrzej 28 października 2016 13:37\nŻe ja do dzisiaj nie miałem pojęcia o jej istnieniu...:)\nZwykła Matka 28 października 2016 13:41\nto już teraz o niej wiesz :)\nUnknown 28 października 2016 14:26\nMiałam "grzybobranie" gdy byłam dzieckiem ale wolałam "Chińczyka". My powoli zbliżamy się do magicznego wieku 4 lat, więc świat gier stanie przed nami otworem. A Granny mamy już kilka pozycji dla maluchów i również są świetnie wykonane.\nBo Granna ma bardzo dobre produkty, a wy teraz będziecie mogli sięgnąć po te dla nieco starszych już dzieci :)\nNowa w wielkim mieście 28 października 2016 15:09\nA ja nie grałam w Grzybobranie w dzieciństwie :( Muszę nadrobić jak już Izka będzie starsza! :) Chyba już zacznę kolekcjonować polecane przez Ciebie gry i książki :D\nZwykła Matka 29 października 2016 10:27\nWiesz, to jest dobra myśl :) Jak podrośnie to biblioteczka będzie już na nią czekała :)\nMamelkowo 28 października 2016 17:42\nTeż lubiłam w to grać:)))\nBo to fajna gra jest :)\nEvi / Paweł Testują, Komentują oraz Podróżuja 28 października 2016 18:19\nGrzybki grzybki grzybki ;)\nNie ma w lesie to są na planszy :)\nAntyterrorystka 29 października 2016 15:12\nMłoda zażyczyła sobie od Mikołaja ( tak, już napisała list) jakąś grę. Wiem już co dorzucić do listy :)\nZwykła Matka 31 października 2016 08:31\nPrzynajmniej ma pomysł :) Moja tez powoli kompletuje listę :)\nentomka 30 października 2016 09:08\nKilka zdjęć i powrót do dzieciństwa ... chociaż przyznaję, ze z synem jakoś w to nie grałam chociaż mamy mnóstwo planszówek...\nJa się ciesze, że mogę z córką grać w coś w co ja grałam z babcią!\ntygrysimy 30 października 2016 23:07\nTa gra kiedyś i u nas się pojawi. I to pewnie prędzej niż później, bo z przyjemnością cofnę się do dzieciństwa. W moim rodzinnym domu to też był hit. Tylko nie mogę sobie przypomnieć, jak wyglądała. Przypominam sobie karty z grzybami jadalnymi i tymi niekoniecznie.\nSprawi Wam wiele radości :)\narbuziaki.pl 31 października 2016 20:46\nO jaka sympatyczna propozycja!\nZwykła Matka 1 listopada 2016 17:45\nBardzo ci ją polecam :)\nmama-kreatywna.pl 2 listopada 2016 14:17\nKojarzę tytuł, ale też za cholerę sobie nie przypomnę o co chodziło. Świetnie przygotowana ta gra :)\nZwykła Matka 2 listopada 2016 15:06\nI świetnie się w nią gra :)


Inwestycja w prasy hydrauliczne – jak działają te urządzenia i na co należy zwracać uwagę podczas zakupu? – Drutcom\nInwestycja w prasy hydrauliczne – jak działają te urządzenia i na co należy zwracać uwagę podczas zakupu?\nPosted by drutPosted on 11 września 2017\nW zakładach produkcyjnych stosuje się różne urządzenia. Dziś jednak nie będziemy skupiać się na samych procesach biorących udział w produkcji, ale na konkretnej maszynie, która potrzebna jest prawie w każdym przypadku. Mowa dokładniej o prasie hydraulicznej.\nAgregaty hydrauliczne w hamulcach pojazdów mechanicznych oraz większych maszyn.\nBudowę oraz zasadę działania najlepiej wyjaśnić na najprostszym modelu. Prasa powstaje w wyniku połączenia ze sobą cylindrów wypełnionych specjalnym olejem. Zamknięte są w tłokach, co wywołuje wysokie ciśnienie. Jest to zgodne z zasadami fizyki.\nGdzie można nabyć takie urządzenie?\nProdukcją oraz sprzedażą zajmuje się mnóstwo firm działających na terenie Polski. Warto przy tym również zauważyć, że nie jest to jedyne urządzenie, które znajduje się w asortymencie sklepów takich, jak podany wyżej. Większość podobnych przedsiębiorstw oferuje w sprzedaż wielu innych maszyn, które oparte są na działaniu hydrauliki.\nGdzie konkretnie prasy hydrauliczne znajdą swoje zastosowanie? Oto kilka praktycznych przykładów:\nw zakładach pracujących z metalami, gdzie prasa służy pracownikom do procesów obróbki plastycznej,\nw hamulcach hydraulicznych pojazdów mechanicznych oraz większych maszyn,\nw napędach obrabiarek skrawających.\nTo oczywiście jedynie tylko część zastosować prasy hydraulicznej. Ta znajdzie swoje szerokie zastosowanie również w zakładach zajmujących się na przykład produkcją brykietu.\nNa co powinno się zwracać szczególną uwagę podczas zakupów?\nPrzede wszystkim na jakość materiałów zastosowanych w budowie prasy. Od tego bowiem zależy czy urządzenie będzie trwałe i bezpieczne w użytkowaniu przez pracowników. Ponadto warto również wybrać rodzaj prasy odpowiedni dla potrzeb konkretnego przedsiębiorstwa:\nkiedy prasa ma wytwarzać nacisk maksymalny do 1000 ton odpowiednim zakupem będzie prasa warsztatowa lub kolumnowa\nkiedy prasa ma wytwarzać nacisk maksymalny do 500 ton najlepszym wyborem będzie prasa wysięgowa\nkiedy prasa ma wytwarzać nacisk maksymalny do 3000 ton zaleca się inwestycję w prasę bramową (istnieją również prasy bramowe podwójnego działania o takim samym nacisku maksymalnym).\nWarto również pamiętać o tym, aby operatorami prasy byli wykwalifikowani specjaliści. Tyczy się to oczywiście nie tylko samych pras, ale również wielu innych urządzeń hydraulicznych, o których przedsiębiorcy mogą przeczytać na http://brydexb.pl/products,prasy_hydrauliczne__prasy_ – agregaty hydrauliczne.\nA czy cena ma znaczenie?\nPrzy inwestycjach firmowych każda wydana złotówka ma niebagatelne znacznie. Niestety, czasami łatwo natknąć się na pozorne oszczędności, które w dłuższej perspektywie użytkowania przynoszą więcej strat niż zysków. Urządzenia hydrauliczne powinny przetrwać długie lata w nienagannym stanie. Oczywiście konieczne jest przeprowadzanie regularnych kontroli technicznych i konserwacja, ale w dalszym ciągu są to koszty znacznie mniejsze niż w przypadku ciągłej inwestycji w nowy sprzęt lub poważne naprawy.\nNa szczęście rynek wciąż daje nam ogromne możliwości i każdy bez trudu znajdzie maszyny odpowiednie dla potrzeb swoich i swojej firmy.\nKiedy przydaje się membrana dachowa?


Narodowy Program Szczepień. Polska szczepi wolniej, niż powinna\nŁukasz Rogojsz 18.06.2021 19:34\nZ każdym tygodniem tempo Narodowego Programu Szczepień coraz bardziej odbiega od pożądanego. Nie pomaga ani ogłoszenie rządowej loterii szczepionkowej, ani przykład Wielkiej Brytanii, która dzięki szczepieniom przeciwko COVID-19 odpiera właśnie falę pandemii, spowodowaną przez wariant "indyjski" SARS-CoV-2. To wszystko nie napawa optymizmem przed jesienią.\nTo duża pomoc, ale potrzebujemy szczepionek znacznie więcej i o wiele szybciej, bo w tej chwili wirus rozprzestrzenia się o wiele sprawniej, niż światowa dystrybucja szczepionek\n- stwierdził niedawno szef Światowej Organizacji Zdrowia Tedros Adhanom Ghebreyesus. Tymi słowami skomentował obietnicę państw G7, które zobowiązały się do końca przyszłego roku przekazać krajom rozwijającym się miliard dawek szczepionek na koronawirusa.\nCodziennie umiera ponad 10 tys. osób. Te społeczności potrzebują szczepionek teraz, a nie w przyszłym roku\nNadszedł moment, w którym największe i najbardziej technologicznie rozwinięte państwa demokratyczne muszą sprostać swojej odpowiedzialności i zaszczepić świat\n- to z kolei słowa Borisa Johnsona, który był gospodarzem odbywającego się w Kornwalii szczytu G7. Jak dodał premier Wielkiej Brytanii, "nikt nie będzie dostatecznie chroniony, dopóki wszyscy nie będą chronieni".\nDysproporcje w tempie szczepień pomiędzy rozwiniętym Zachodem a państwami rozwijającymi się są gigantyczne. Według wyliczeń dziennika "The Guardian", w przypadku państw G7 wynoszą aż 73:1. Z kolei amerykański Uniwersytet Johnsa Hopkinsa wylicza, że dotychczas na całym świecie podano niespełna 2,1 mld dawek szczepionek na COVID-19. Ponieważ większość dostępnych na rynku preparatów jest dwudawkowa, akademicy ze Stanów Zjednoczonych szacują, że aktualnie zaszczepiona jest mniej więcej jedna ósma światowej populacji.\nZobacz wideo Czy szczepienia przeciwko COVID-19 powinny być obowiązkowe?\nParasol ochronny nad Brytanią\nInicjatywa Johnsona jest nieprzypadkowa. To właśnie Wielka Brytania - spośród dużych państw - jest jednym ze światowych liderów, jeśli chodzi o procent wyszczepienia populacji. W Europie pod tym względem nie ma sobie równych. Aktualnie pełną ochronę przed COVID-19 ma już 44,5 proc. Brytyjczyków. Kolejne 17,12 proc. obywateli otrzymało pierwszą dawkę preparatu, zwalczającego koronawirusa.\nLepszym wynikiem może pochwalić się jedynie Malta, która w pełni zaszczepiła już 60 proc. swoich obywateli. Z pozostałej części populacji 17,4 proc. Maltańczyków ma już za sobą przyjęcie pierwszej dawki szczepionki. Różnica polega na tym, że wyszczepienie populacji Malty jest znacznie prostszym procesem pod kątem organizacyjnym i logistycznym. Malta liczy bowiem zaledwie 514 tys. mieszkańców. Wielka Brytania - niemal 61 mln.\nBrytyjczycy już zresztą dyskontują ambitną, odważną i sprawną politykę proszczepienną. W ostatnich tygodniach na Wyspach pojawiła się najzjadliwsza z dotychczas odkrytych mutacji koronawirusa - tzw. wariant Delta, zwany też wariantem „indyjskim". Szybko zdominował obecny w Wielkiej Brytanii wariant "brytyjski", który był odpowiedzialny za wiosenną falę koronawirusa w całej Europie.\nCo prawda z powodu wariantu Delta brytyjski rząd opóźnił całkowite "otwarcie" kraju do 19 lipca, ale nowa odmiana koronawirusa na razie nie wywołuje spustoszenia na Wyspach. Właśnie dzięki sprawnej akcji szczepienia społeczeństwa wzrost liczby nowych przypadków, chociaż jest wyraźny - 17 czerwca odnotowano 11 007 nowych przypadków, czyli najwięcej od 19 lutego - to nie wymyka się spod kontroli, a mimo większej zjadliwości nowej odmiany koronawirusa hospitalizacji, ciężkich przypadków COVID-19 i zgonów jest zdecydowanie mniej niż podczas wiosennej fali zachorowań (17 czerwca zaraportowano zaledwie 19 przypadków śmiertelnych). Poza tym, według brytyjskiego resortu zdrowia, dotyczą przede wszystkim osób niezaszczepionych.\nPolska daleko w tyle ze szczepieniami\nWielka Brytania, podobnie jak Izrael, jest najlepszym dowodem na skuteczność polityki powszechnych szczepień przeciwko COVID-19. I to mimo tego, że nawet jej wciąż daleko do uzyskania odporności populacyjnej przeciwko koronawirusowi. Bliżej tego jest Izrael, który dwie dawki szczepionki (bądź jedną dawkę preparatu Johnson&Johnson) podał już ponad 59 proc. swoich obywateli. Jedną dawkę otrzymało kolejne 3,9 proc. Izraelczyków.\nW Unii Europejskiej niekwestionowanymi liderami są Malta i Węgry. Nasi bratankowie dwie dawki preparatu przeciwko COVID-19 podali ponad 44 proc. społeczeństwa, natomiast 11,3 proc. otrzymało na razie jedną dawkę. W tym względzie Polska z jej Narodowym Programem Szczepień wypada bardzo blado. Pełną ochronę przed COVID-19 ma tylko co czwarty Polak (26,24 proc.). Natomiast 14,85 proc. przyjęło jak dotąd tylko jedną dawkę szczepionki. To odpowiednio dwunaste i osiemnaste miejsce w Unii Europejskiej.\nPod względem szczepień dystans pomiędzy Polską a unijną czołówką powiększa się Grafika: Marta Kondrusik\nCo gorsze, sondaże wskazują, że na rychłą poprawę wskaźników wyszczepienia naszego społeczeństwa się nie zanosi. W zależności od badania, niechęć do szczepienia deklaruje od jednej czwartej do jednej trzeciej społeczeństwa. Gdyby te szacunki znalazły potwierdzenie w rzeczywistości, uzyskanie odporności populacyjnej okazałoby się niemożliwe. Zwłaszcza, że tak naprawdę wirusolodzy wciąż nie wiedzą, ile powinna ona wynosić w przypadku COVID-19.\nNie ma żadnej dolnej granicy. To są wszystko gdybania i nikt dzisiaj nie wie, ile wynosi granica odporności populacyjnej dla SARS-CoV-2. Niektórzy liczyli na 60 proc., ale już wiemy, że to się nie sprawdza. Im więcej, tym lepiej\n- skomentował pod koniec maja w rozmowie z Gazeta.pl wirusolog dr hab. Tomasz Dzieciątkowski z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.\nNasz rozmówca już wówczas był bardzo sceptyczny, co do możliwości osiągnięcia przez Polskę odporności populacyjnej przed nadejściem jesiennego sezonu grypowego.\nTo będzie dzień dziecka i święto lasu, jeśli do końca września mielibyśmy wyszczepić całą populację. Nie zrobimy tego. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że co najmniej 25 proc. dorosłych Polaków mówi, że nie zamierza się zaszczepić\nTo dlatego rząd zdecydował się na uruchomienie Loterii Narodowego Programu Szczepień, w której do wygrania będzie milion złotych oraz wiele mniejszych nagród (m.in. nagrody pieniężne w wysokości 50 i 100 tys. zł, samochody hybrydowe, elektryczne hulajnogi). Jak mówił wówczas odpowiedzialny za Narodowy Program Szczepień minister Michał Dworczyk, zaszczepienie największej możliwej liczby obywateli jest aktualnie priorytetem rządu.\nCo jeśli loteria NPS zawiedzie, a Polacy nie pójdą po rozum do głowy i nie przekonają się do szczepień? Możliwości są dwie. Pierwsza to wprowadzenie obowiązkowych szczepień przeciwko COVID-19. Rzecz w tym, że wymagałoby to daleko idących zmian prawnych. Ponadto, opór społeczny w tej materii byłby ogromny i dla rządu byłaby to niezwykle kosztowna politycznie operacja. Druga opcja zakłada ponowne wprowadzenie obostrzeń i być może także "miękkiego" albo "twardego" lockdownu. Kolejny raz na wiele tygodni zamknięta zostanie gospodarka, "zamrożone" życie społeczno-kulturowe, a system ochrony zdrowia ponownie stanie przed gigantycznym wyzwaniem, żeby nie upaść pod ciężarem pandemii.\nCzwarta fala grozi nam tym realniej, im bardziej Polacy będą zachowywać się jak ostatni debile. A przez ostatni rok absolutnie nie wykazywaliśmy zasad solidarności społecznej czy zdrowego rozsądku\n- brutalnie podsumowuje rysujące się przed Polską perspektywy dr hab. Tomasz Dzieciątkowski.


Seria XCOM nie umarła – tak twierdzi reżyser | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościSeria XCOM nie umarła – tak twierdzi reżyser\nSeria XCOM nie umarła – tak twierdzi reżyser\nJake Solomon z Firaxis Games uspokaja graczy i zapewnia, że marka XCOM nie została porzucona. To dobra informacja dla fanów gier taktycznych.\nPodczas wczorajszej imprezy Summer Game Fest wiele powiedziano na temat Marvel’s Midnight Suns. Poznaliśmy nową datę premiery oraz nowy zwiastun. Za grę odpowiedzialne jest studio Firaxis, czyli twórcy XOCM. To powoduje, że niektórzy fani serii z niepokojem patrzą w przyszłość. Na szczęście twórcy gry ich uspokajają.\nJake Solomon, czyli projektant i reżyser XCOM: Enemy Unknown oraz XCOM 2, stwierdził w rozmowie z serwisem VGC, że marka XCOM nie umarła przynajmniej tak długo jak on żyje i istnieje studio Firaxis tak długo seria będzie rozwijana.\nCzy możemy zatem traktować to jako obietnicę, że po zakończeniu prac nad Marvel’s Midnight Suns dostaniemy kolejną grę XCOM?\nOstatnią główną częścią cyklu pozostaje XCOM 2 z 2016. W 2017 pojawił się dodatek War od the Chosen, z kolei w 2019 dostaliśmy XCOM: Chimera Squad. A jeżeli czujecie niedosyt to polecam jeszcze Phoenix Point, którego mechanika i zasady rozgrywki to zmodyfikowany XCOM.\nPoprzedni artykułDiablo Immortal – gracz wydał 30 tysięcy i wcale nie gra mu się lepiej\nNastępny artykułMario Strikers: Battle League Football – już dostępny na Nintendo Switch


Warsztat samochodowy w Szczecinie – Zobacz o czym piszemy\nOkres roku w którym się aktualnie znajdujemy, czyli czas wiosenny i zbliżający się letni oco więcej że kojarzy się nam z wyjazdami na wakacje, to też w tych miesiącach mają miejsce rozmaite uroczystości rodzinne. Odbywają się one także bez wątpienia jesienią i zimą, niemniej jednak wiosną i latem występują z większym natężeniem. Miesiąc maj to przede wszystkim Pierwsze Komunie Święte, niemniej jednak przecież nie tylko i wyłącznie.\nJesteśmy też zapraszani na chociażby wesela albo inne spotkania na gruncie rodzinnym. Czasami wiąże się to z długimi wyjazdami w odległe zakątki naszego kraju albo także oprócz granice Polski. W trakcie takiego wyjazdu powinno się w pierwszej kolejności zadbać o to, by bezpiecznie dotrzeć do miejsca docelowego. W razie kiedy podróżować będziemy naszym samochodem należy koniecznie sprawdzić jego stan techniczny, w szczególności w przypadku kiedy nie jest on już pierwszej młodości.\nJeżeli zamieszkujemy w okolicach stolicy województwa zachodniopomorskiego lub w tym mieście, skorzystajmy z usług warsztatu samochodowego w Szczecinie. Jest to miejsce gdzie zatrudnieni są fachowcy, czyli między innymi mechanicy a także elektrycy samochodowi, którzy dokonają przeglądu technicznego naszego pojazdu i w razie wykrycia jakiś usterek usuną je. Tym sposobem wyruszając w drogę z najbliższymi będziemy mieli pewność, że wóz jest sprawny i w trasie nie spotka nas nieprzyjemna sytuacja w postaci awarii auta. W wyżej wymienionym zakładzie sprawdzimy też dokładnie klimatyzację w samochodzie. Zostanie ona poddana profesjonalnemu czyszczeniu oraz będzie uzupełniony poziom czynnika chłodzącego. Sprawna klimatyzacja w naszych czterech kółkach w okresie wiosenno-letnim, zwłaszcza podczas długiej eskapady ma niebagatelne znaczenie dla bezpieczeństwa a także komfortu jazdy.


ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH • Panel użytkownika • Polityka prywatności\nANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH - Polityka prywatności\nTen tekst opisuje w jaki sposób „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” i firmy z nim stowarzyszone (zwane dalej „my”, „nas”, „nasz”, „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH”, „http://antropologia.isns.uw.edu.pl/forum”) i phpBB (zwane dalej „oni”, „ich”, „oprogramowanie phpBB”, „www.phpbb.com”, „phpBB Group”, „Zespoły phpBB”) korzystają z informacji zebranych w czasie dowolnej sesji używania naszego forum przez Ciebie (zwane dalej „informacjami o Tobie”).\nInformacje o Tobie są zbierane na dwa sposoby. Po pierwsze, przeglądanie „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” powoduje, że oprogramowanie phpBB tworzy kilka ciasteczek (małych plików tekstowych pobranych do katalogu plików tymczasowych na Twoim komputerze). Pierwsze dwa ciasteczka zawierają identyfikator użytkownika (zwany dalej „user-id”) i anonimowy identyfikator sesji (zwany dalej „session-id”), automatycznie przyznane Ci przez oprogramowanie phpBB. Trzecie ciasteczko zostanie utworzone, gdy przejrzysz chociaż jeden wątek na „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” i jest używane żeby zapisywać, które wątki zostały przeczytane, ułatwiając Ci w ten sposób nawigację po forum.\nW czasie przeglądania „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” możemy też utworzyć ciasteczka niezależne od oprogramowania phpBB, ale ich ten dokument nie dotyczy - ma on opisywać tylko strony utworzone przez oprogramowanie phpBB. Drugi sposób, w który zbieramy informacje o Tobie, to wysyłanie ich do nas przez Ciebie. To mogą być m.in: posty napisane jako anonimowy użytkownik, konto użytkownika założone w procesie rejestracji na „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” (zwane dalej „Twoim kontem”) i posty napisane przez Ciebie po rejestracji, w czasie, gdy jesteś zalogowany.\nTwoje konto będzie zawierać co najmniej unikalną identyfikacyjną nazwę (zwaną dalej „Twoją nazwą użytkownika”), osobiste hasło używane do logowania na Twoje konto (zwane dalej „Twoim hasłem”) i osobisty prawidłowy adres e-mail (zwany dalej „Twoim adresem e-mail”). Informacje podane dla Twojego konta na „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH” są chronione przez prawa dotyczące ochrony danych osobowych w państwie, w którym stoi nasz serwer. Mamy prawo wymagać podania dodatkowych informacji przy rejestracji i to my ustalamy, czy podanie ich jest konieczne, czy nie. W każdym przypadku masz możliwość wybrania, które informacje o Twoim koncie są wyświetlane publicznie. Co więcej, w panelu użytkownika masz możliwość włączenia lub wyłączenia wysyłania do Ciebie automatycznie wygenerowanych przez oprogramowanie phpBB e-maili.\nTwoje hasło zostało zaszyfrowane jednostronnym szyfrem, więc jest bezpieczne. Mimo to, nie powinieneś używać tego samego hasła na różnych stronach WWW. Twoje hasło umożliwia dostęp do Twojego konta na „ANTROPOLOGIA WSPÓŁCZESNOŚCI ANIMACJA DZIAŁAŃ LOKALNYCH”, więc pilnuj go i nie podawaj nikomu. Jeśli je zapomnisz, użyj funkcji „Zapomniałem hasła”, która zapyta Cię o Twoją nazwę użytkownika i adres e-mail, a potem prześle nowe hasło na Twój adres e-mail.


Nowe tytuły w serii PSP ESSENTIALS!\n8 lutego 2013 Andrzej\tBrak komentarzy Lego Batman PSP, LOTR PSP, Nowe tytuły w serii PSP ESSENTIALS!, PSP Essentials\nZ przyjemnością informujemy, że dziś do sklepów trafiają dwa nowe tytuły w lubianej przez graczy serii PSP Essentials: Władca Pierścieni Wyprawa Aragorna oraz LEGO Batman. Tytuły dostępne są w atrakcyjnej cenie sugerowanej 49,99 zł.\nWładca Pierścieni Wyprawa Aragorna – opis gry:\nWe Władcy Pierścieni: Wyprawa Aragorna, gracz przejmuje kontrolę nad legendarnym bohaterem Śródziemia i przeżywa jego najbardziej brawurowe bitwy z trylogii „Władcy Pierścieni”. Pełne akcji przygody prowadzone przy użyciu miecza, łuku, a także z wierzchowca zostały przygotowane tak, aby zapewnić rozrywkę graczom w każdym wieku.\nWładca Pierścieni: Wyprawa Aragorna umożliwi ponadto grę w trybie kooperacji dla 2 graczy. Pozwala to dzieciom, rodzinom i znajomym znaleźć się ramię w ramię w centrum wydarzeń jako Aragorn i Gandalf.\nLEGO Batman – opis gry:\nWciągające przygody ulubionego superbohatera – Batmana w świecie słynnych klocków LEGO.\nWspaniały humor i klimat gry.\nLenovo ThinkSmart Hub 500 — nowa jakość w dziedzinie…\n← Darmowa aplikacja TOMB RAIDER: OKO KSIĘŻYCA na Facebooku\nDOBRA GRA – znamy kolejne tytuły. →\n29 września 2015 Andrzej 0


GPW: realizacja zysków na blue chipach, rosną średniaki - Puls Biznesu - pb.pl\nGPW: realizacja zysków na blue chipach, rosną średniaki\nSesja upłynęła na realizacji zysków na akcjach największych spółek giełdowych. Główne indeksy giełdowe zanotowały spadki. O wiele lepiej zaprezentowały się średnie spółki z warszawskiego parkietu, dzięki czemu wskaźnik Midwig utrzymał się na plusie. Poprawa wyników tych firm niejednokrotnie były impulsem do silnego podbicia ich wyceny. Osłabienie w segmencie blue chipów związane jest z silną przeceną we wtorek na amerykańskich rynkach. Obserwatorzy giełd wskazują, że za oceanem rozpoczęła się właściwa korekta wiosenno - letniej fali wzrostowej. W ślad za giełdami w USA również powinna wejść w fazę zasłużonego odpoczynku po silnych zwyżkach. Korekta powinna zaprowadzić wartość WIG 20 w okolice 1300 pkt. Kluczowym wsparciem jest natomiast 1260 pkt, którego pokonanie na początku lipca rozpoczęło średnioterminowy trend wzrostowy na GPW. Wśród spółek wchodzących w skład indeksu WIG 20 wyróżniały się Kęty, które zyskały ponad 2 proc. po podwyższeniu prognozy finansowej na ten rok oraz informacji o planach przejęć i wypłaty wysokiej dywidendy. Mocny był również BZ WBK po podwyższeniu wyceny akcji banku przez analityków Citigroup Smith Barney. Przecenie oparł się PKN. Prokuratura poinformowała, że wszczęła śledztwo w sprawie podejrzeń o manipulację kursem rafineryjnych akcji. Tymczasem w przeddzień publikacji wyników spadły kursy Agory i Pekao. Inwestorzy obawiają się, że obie spółki nie pokażą zadowalających rezultatów. Nadspodziewanie udaną premierę miał Hoop. Akcje spółki zadebiutowały na giełdzie w cenie 21,60 zł, czyli nieznacznie powyżej ceny w ofercie publicznej (21 zł). W trakcie notowań kurs producenta napojów wzrósł o ponad 30 proc., do 28,7 zł. Na zamknięciu papiery kosztowały 27,6 zł. Emisji Hoopa towarzyszyła atmosfera skandalu po publikacji krytycznych opinii o tej firmie. Po debiucie władze spółki skomentowały zwyżkę jako zadośćuczynienie sprawiedliwości. Wśród mniejszych spółek trwa celebrowanie poprawy wyników. Wzrósł kurs Eldorado po publikacji rezultatów kwartalnych. Inwestorzy pozytywnie przyjęli również wyniki Cersanitu. Dzięki większym zyskom poprawia się wycena Będzina i Lubawy. Na spadkowym rynku nieźle pokazały się Stalexport i Elektrobudowa o której inwestorzy przypomnieli sobie po długim czasie. Firma ma szansę na nowe kontrakty. Dynamiczny początek zaliczyła Mennica. Później impet zwyżek kursu tej spółki zaczął zwalniać. Po wyraźnej poprawie wyników Mennica na wcześniejszych sesjach utrzymywała się wśród liderów wzrostów. SG\nPolnord Zbycie udziałów w spółce METALGIS S.A.\nMostostal Export Nr 25/2003 - termin i porządek NWZ "MOSTOSTAL-EXPORT" S.A.\nBank of New York zmniejszył udział w PKN o 2 proc.\nBank Millennium Wyniki subskrypcji obligacji serii A9 Banku Millennium S.A.\nPO , Inwestorzy , Firmy\nPuls Inwestora / GPW: realizacja zysków na blue chipach, rosną średniaki


Szpital Powiatowy w Jarocinie » Szpital będzie miał nową karetkę\nSzpital Powiatowy w Jarocinie -> Aktualności -> Szpital będzie miał nową karetkę\nSzpital będzie miał nową karetkę\nMinisterstwo Zdrowia przyznało szpitalowi w Jarocinie pieniądze na zakup karetki. Te są już zabezpieczone, więc ostatnim etapem będzie wybór odpowiedniego pojazdu i wyposażenia. Będzie to trzeci ambulans przeznaczony do obsługi mieszkańców powiatu jarocińskiego. Na razie jeszcze nie wiadomo, czy placówka zakupi za tę kwotę karetkę specjalistyczną czyli tzw. S czy P – ambulans, który jest dysponowany m.in. do wypadków.\nKwota, która została przyznana jarocińskiej placówce przez Ministerstwo Zdrowia wynosi 300 tys. zł. To spory zastrzyk finansowy, który pozwoli na zakup kolejnego ambulansu dla ponad 71 tys. mieszkańców powiatu.\n– Na razie jeszcze nie wiemy, czy za te pieniądze zakupimy karetkę S czy karetkę P. W tej sprawie trwają właśnie konsultacje m.in. z przedstawicielami Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, bo to on będzie dysponował ambulansem. Trzeba rozważyć, która karetka będzie bardziej przydatna oddziałowi i oczywiście mieszkańcom. Jeśli zapadnie ostateczna decyzja- na pewno o tym będziemy informować. Muszę tutaj też podkreślić, że pieniądze na nowy ambulans zostały przyznane dzięki działaniom i pomocy posłów oraz wsparciu Zarządu Powiatu. I za to należą się wszystkim podziękowania. – mówi Leszek Mazurek, prezes szpitala.\nKaretka oznaczona literą S to ambulans reanimacyjny z kierowcą, który jest używany w stanach zagrożenia życia. W składzie załogi musi być lekarz mający określoną specjalizację oraz ratownik medyczny ewentualnie pielęgniarka. Z kolei karetka oznaczona literą P to ambulans przeznaczony do do wypadków, urazów czy zachorowań. W razie konieczności może zastąpić karetkę S. W skład zespołu „P” wchodzą pielęgniarki lub ratownicy medyczni wraz z kierowcą.


Życie Agaty usłane było różami. Miała cudownego męża Marcina, którego bardzo mocno kochała, przeuroczego synka Filipa, wymarzoną pracę, jako psychoterapeutka, ekspertka od wychowywania dzieci i rozwiązywania rodzinnych problemów. Uwielbiana przez media, często była zapraszana przez radio i telewizję . Wszystko układało się jak najlepiej do pewnego czasu. Tydzień przed Bożym Narodzeniem, kiedy to z Filipem zaczęła piec pierniczki, nagle do jej drzwi zapukała rudowłosa nastoletnia dziewczyna.\nW pierwszym momencie Agata nie zorientowała się kim jest gość, po chwili jednak dotarło do niej, że była to córeczka jej dawnego faceta z przed ośmiu laty, a której obiecała coś na co nigdy nie powinna się zgodzić. Zamiast jednak choć mglistego wytłumaczenia, pomocy, dziewczyna pozostawia Agatę samą z koniecznością odkrycia powodów tej wizyty i znika. Gdy w końcu głównej bohaterce udaje się uzyskać jakąś odpowiedź, jej życie wywraca się do góry nogami. Będzie musiała teraz wyjawić prawdę swojemu mężowi. Odkryć kilka skrzętnie skrywanych kart sprzed ośmiu lat. Czy życie Agaty znowu powróci do normy? Co takiego się stało osiem lat temu, że nie chce do tego powracać? Dlaczego nastoletnia dziewczyna akurat teraz musiała zaburzyć jej spokojny świat? Nie dowiecie się jeżeli nie przeczytacie.\nIzabela Łęcka-Wokulska 23 lutego 2016 22:58\nWydaje się, że to świetna książka. Będę miała ten tytuł na uwadze.


Ktosie w sieci chaosie... |\nKtosie w sieci chaosie…\nOpublikowano 13 maja 2012 Autor: ffariatka\nChciałabym napisać, że teraz mam już czas na pisanie.\nTeoretycznie mam, ale motywacji żadnej…\nChciałam mieć, ale mój Tato ciezko zachorował…\nI tak myślę, że czasu nie mamy za wiele nigdy…\nOstatnie tygodnie i dni byłam z Nim…\nAle Go już nie ma… Za szybko odszedł, za szybko.\nNIC tak nie miało być…\nTo już prawie rok?? :))\nOpublikowano 14 marca 2012 Autor: ffariatka\nO matulu :))\nDziało sie u mnie, oj działo. Złego i dobrego.\nTak mnie dziś natchnęło tu zajrzeć.\nMoże coś napiszę … ale nie tu, na zamkniętym szybciej\nJak cisza i spokój zapanują w domu mym…\nOpublikowano 21 maja 2011 Autor: ffariatka\nNa jakiś czas mówię Wam ‚żegnam’\nOpublikowano 11 maja 2011 Autor: ffariatka\nW związku ze spełniającym się marzeniem podjęcia przeze mnie pracy, kotłują się we mnie, niczym zapaśnicy sumo, myśli bardzo sprzeczne ze sobą.\nZ jednej strony ‚wolność’ od domu tzn gotowania, sprzątania, prania na skalę Pałacu Buckingham i matkowania chłopakom ( wszystkim trzem) niczym przysłowiowa Matka Polka ( głaskanko dla Brzusia M.P. w wersji testowej). Z drugiej żal i smutek z powodu nieobecności w momentach życia chłopaków w których byłabym obecna nie podejmując pracy. Obawa jak poradzą sobie beze mnie.\nGotowa jestem do pójścia do pracy od jakiegoś czasu tylko teraz, wraz ze zbliżającym się momentem jej rozpoczęcia sny i myśli wywołują we mnie jakieś zdenerwowanie? niepokój?\nOtrzymuję właśnie od losu (pracodawcy-swoją drogą facet ma fajne oczyska i… sympatyczną żoną też-bez obaw-ja mam fajne oczyska i sympatycznego męża więc równowaga zachowana!) duże wyzwanie, dawkę adrenaliny tak mi potrzebną od jakiegoś czasu, możliwość oderwania się od codzienności spędzanej między kuchnią, piaskownicą, a łazienką. Złapałam oddech, zaczęłam myśleć ‚w przyszłość’. Odzyskałam optymizm i chęć do życia. Uwierzyłam, że potrafię, ale…\nNo właśnie! Prawie 18 miesięcy w domu. Rozkoszowania się rosnącym Okruchem, pilnowania i pomocy Dużemu, godziny rozmów i uczenia się siebie i życia. Bycia matką na 1000% etacie. Na skinienie małego, na pisk, na krzyk, na prośbę pomocy starszemu, byłam zawsze! Myślałam, że to mnie męczy, a teraz jest mi tego żal! Żal mi, że stracę takie niepowtarzalne chwile.\nOkruch wpatrzony z zachwytem w mrówkę wędrującą po balkonie, z cierpliwością śledzący jej szlak wędrówki, jednak z dystansem, bo jej się ewidentnie brzydzi Tak samo jak wszelkich paproszków, okruszków czy śmieciuszków na sobie i w swojej okolicy, przy czym absolutnie nie przeszkadza mu to mieć buziuli pobrudzonej okrutnie np. czekoladą\nDuży w swoim pokoju wygłaszający monolog na temat niesprawiedliwości tego świata ( świat=matka, która nie pozwoliła czegoś tam, bo dostał złą ocenę i ma ja poprawić, nie żebym jakiś dramat robiła, ale uczyliśmy się na ten sprawdzian wszyscy i wiedziałam, że to potrafi, a on to olał najzwyczajniej i zamiast pisać wolał się wygłupiać) jaki on niesprawiedliwy dla dzieci, a dorośli mogą wszystko! Tonem, który wywoływał u mnie salwy śmiechu.\nOkruch tańczący do melodii z pozytywki, dający ‚buzi’ nastawiając policzek lub czółko, a ‚dziubka’ otwierając szeroko usteczka. Nie mający najmniejszej chęci na rozwinięcie mowy, za to będący coraz bliżej szczytu perfekcji w uprawianiu pantomimy. Potrafi już za pomocą gestów i mimiki, pokazać i przekazać prawie wszystko, dokładając do tego piski różnej częstotliwości i pojedyncze sylaby.\nKota nazywa : kikhii,\nnie ma-mam i rozkłada rączki,\nmnie czyli mamę-ma.\nJest tego jeszcze troszkę, ale nie o tym tu miałam pisać.\nKocham to jego ubieranie się w moje buty, wchodzenie do wózka w samych bodziakach, by iść ‚da!’, karmienie piesy chrupkami po całej podłodze, samodzielne ‚jedzenie’, przynoszenie pampersów w ilości sztuk minimum trzech, by zmienić na nowy, notoryczne wyciąganie ubrań z szafek, codzienny poranny rytuał włączania komputera i laptopa oraz telewizora, wyrzucania wszystkich z łóżek, bo Okruch wstał i reszta też musi o 6 rano, zamiłowania do ‚klikania w klawiaturę’ pralki, zabierania Dużemu wszystkiego co jest jego w 100%, najczęściej książek, zeszytów i przyborów szkolnych, chodzenia w dokładnie odwrotnym kierunku, niż zaplanowany spacer i miłości do wszelkich napotkanych zwierzątek, chodzeniem w czapce w domu, jak tylko jakaś ( niekoniecznie jego) nieopatrznie nie zostanie schowana, a on dorwie ja w łapki…\nUwielbiam, mimo częstej złości na niego, bunt Dużego. Nauczyłam się już kontrolować moje nerwy i najczęściej je przeczekuję, śmiejąc się w duchu z tego co mówi. Nauczyłam się i uczę też jego panowania nad emocjami, a to dzięki cudownej wychowawczyni, psycholog i pedagog, które poświęcił nam dużo czasu. Uczymy się wzajemnych kompromisów. Idzie nam już całkiem dobrze i…\nMam to zostawić? Ciężko mi, ale wiem, że muszę i to zrobię. Wiem, że w najtrudniejszy, początkowy czas nie mogę wkroczyć w lepszym momencie. Duży, ze względu na remont szkoły, kończy rok szkolny 3 czerwca, odpracowali resztę dni w soboty, a zaczyna dopiero 19 września. Idealnie, bo ze wszystkich przedmiotów będzie miał już wystawione oceny i dopadnie go już wakacyjny luz. Okruch wpadnie w objęcia ukochanej babci, z którą mam wrażenie zawarł jakiś tajemny kontrakt, bo przepadają za sobą, druga dopieszczać go będzie z drugiego końca Polski telefonicznymi ochami i achami, utwierdzaniem w jego wyjątkowości i cudowności, a on będzie ją słodko całował w … aparat telefoniczny Wiem, że będzie dobrze, ale ten niepokój okrutny mnie trawi…\nI chyba największy plus… potrzeba mi oddechu od T. Dopadł nas kryzys, czas pokaże, czy go pokonamy…\nOpublikowano 4 maja 2011 Autor: ffariatka\nKobietą pracującą zostałam.\nZnaczy poza domem pracującą.\nNie… jeszcze coś napiszę:\nZaczynam z początkiem czerwca i mam… cholernego stracha, bo od razu wysoko obsadzona zostałam…\nphi…jak spadać to z wysokiego konia, co nie? ;>\nJednak życie zaczyna się po 30(trójce)!\nPees. Na Okruchowym blogu… ZOO… logicznie\nMałolaty na obcasach.\nOpublikowano 11 kwietnia 2011 Autor: ffariatka\nWiem, wiem miało być o czymś innym, będzie o tym. Po co mam się żalić jak to 33 podziałało na mnie dołująco? Jak to 30 mnie nie obeszła zbytnio, a u progu 33 doszłam do wniosku, że miało się zacząć po 30 i się nie zaczęło. No, może tylko to, że dorobiłam się męża nr 2 i Okrucha. Tyle plusów. Teraz postanowiłam zrobić coś dla siebie i działam intensywnie w tym kierunku. Znaczy postanowiłam zostać kobietą pracującą poza domem, ot i tyle!\nWracając do tytułu. Nie wiem czy mi się wydaje, czy postarzałam się tak bardzo, ale mam wrażenie, że na każdym kroku widzę dziewczynki, dziewczyny w wieku <18 łącznie z tymi 2/3-letnimi wystylizowane zdecydowanie na +18.\nNormalnie mnie skręca jak widzę buty na obcasikach ( 3-4cm!) u kilkulatki. Albo fryzura ‚ślubna’ na wyjście do sklepu, tudzież pomalowane oczy, usta czy też paznokcie, a o tipsach u kilkulatek nie wspomnę, bo i takie rzeczy mają miejsce.\nWydaje mi się, ze zacofana nie jestem, ale dziecko jest dzieckiem. Dlaczego ma niszczyć sobie kręgosłup czy stopy w TAKICH butach, twarz makijażem, czy malować paznokcie? Dziecko jest najcudowniejsze samo w sobie, bez tej otoczki ‚gwiazdorskiej’. Natura ‚wyposażyła’ dzieci w to coś nieuchwytnego, coś co jest nie do podrobienia i udoskonalenia, makijażem czy strojem.\nPewnie zaraz będę posądzona o zazdrość, że nie mam córki i dlatego tak mówię, ale niestety tak nie jest. Tak chciałabym mieć córeczkę, ale dlatego, żeby jej codziennie włoski niszczyć prostownicami, lokówkami, tonami lakierów, żeli i wosków. Niszczyć skórę twarzy fluidami innymi mazidłami. Narażać kręgosłup i stópki na zniekształcenia butami na obcasach!\nUwielbiam jedną fotkę córki mojej koleżanki, Mała jest pulchniutką blondyneczką, a na fotce widać jej buziunie i śliczny, prosty warkoczyk z grzywki, zrobiony na bok. Jest cudowna!\nJest tyle butów, ubrań dla dziewczynek, że nie trzeba ubierać ich w buty na obcasach, malować, stylizować… bo po co?\nMoże ja się mylę ? Bo jak tak popatrzeć dokładnie to 12-13latki są bardziej rozwinięte niż ja i moje rówieśniczki 20 lat temu. Nam w głowie nie były makijaże, ciuchy z sieciówek, buty na obcasach, kopiowanie ‚gwiazd’ itd… także rozwój fizyczny mam wrażenie ‚skoczył’ do przodu. Teraz w 5-6 klasie szkoły podstawowej dziewczynki noszą biustonosze, to norma, kiedy mój rocznik w tym wieku nawet o tym nie myślał, bo niby czym przykrywać i po co te centymetrowe guziczki? Niby człowiek się stroił, ale jakoś…inaczej. I to nie wina tego była, że nie było tylko jakaś mniejszą wagę przywiązywał do stroju… chyba.\nOstatnio Duży buty chciał, zajebiście kolorowe, za kostkę..trendy!! No nie mogłam tego przeżyć, nie dałabym rady metra koło niego przejść, jakby mi w takich butach śmigał. I dzięki ludziom, którzy chyba mają na uwadze takie staromodne matki, wymyślił któryś z nich czarne z kolorowymi sznurówkami. Mi ulżyło, Duży zadowolony , kompromis osiągnięty. Inaczej chodziłby bez butów! Serio! Tak mi się cholernie nie podobały!!\nZbliżają się Komunie. Ile cudów na allegro można spotkać! A ceny! A wysokość obcasów?! Maskara!! Na co to dzieciom?\nMną to telepie bardzo. Może za bardzo, ale uważam, że te dzieci będą miały jeszcze czas, by zdecydować ŚWIADOMIE o wyborze butów, fryzur czy makijażu. Teraz mają ładnie wyglądać, czuć się swobodnie ubrane, niekrępująco, a nie być przebrane… na to mają jeszcze całe życie! I szanse, by podjąć wybór czy tego chcą same, a nie czy tego chce rodzic…\nOpublikowano 3 kwietnia 2011 Autor: ffariatka\nNie napawa mnie to optymizmem….\nPrzelotem i z wyróżnieniem w Dzien Kobiet.\nOpublikowano 8 marca 2011 Autor: ffariatka\nRaz próbowałam tu pisać i mi szanowny Onet kazał się w dupę pocałować, a nie publikować posta ;p\nŻyję jednak i mam się dobrze. Jeśli może czuć się dobrze matka małego terrorysty i większego wszystkowiedzącego, zbuntowanego nastolatka. Może uda mi się jeszcze spłodzić posta na ich blogu, o ile mi wena nie minie.\nZostałam nim obdarowana przez Edytkę i Marysię. Trochę już czasu temu, ale pamiętam i było/jest mi z tego powodu bardzo miło.\nA jak wyróżnienie, to i reguły.\n2.Umieść u siebie link do bloga osoby, która Cię wyróżniła\nDziękuję Dziewczyny za wyróżnienie, że mimo mojej niesystematyczności, nie zawsze ‚wesołego’ pisania i czasami kontrowersyjnych wypowiedzi jesteście i pamiętacie o mnie.\nKogo mam obdarować wyróżnieniem? Każdy odwiedzany przeze mnie blog ma to ‚coś’, bo gdyby nie to nie byłoby mnie tam. Każdemu mogłabym przekazać tę nagrodę, ale jednak wybiorę blogi, które mogłabym polecić innym.\n1. i 2. Edyta z Krystiankiem i Marysia z Mateuszkiem. Zostałam przez nie nominowana i całej duszy polecam ich blogi. Nie. Nie za nominację, ale za troskę, trud, wrażliwość. Za siłę i determinację w walce o zdrowie ich dzieci i nie zatracenie się w niej zupełnie, by nie widzieć nic poza tym. Nominuję je z nadzieją, że któregoś dnia medycyna i siła ich miłości rozbije te szklane kule otaczające ich dzieci, a one z uśmiechem i w czasie rozmowy z nimi posprzątają okruchy szkła i zapomną, że kiedykolwiek istniały.\n3. Izulka. Za coraz to większą determinację w ‚odchudzaniu’ tzn. Ona to tak nazywa, ja raczej cudownymi chwilami przy lekturze o jej zmaganiach. Za siłę bycia matką 3 urwisów, za siłę studiowania, za siłę i walkę w zrozumieniu wielkiej miłości do jej męża. I za to, że jest ( blog zamknięty)\n4. Bajka za krótkie, pełne humoru i cudownej polszczyzny posty, o cudzie ‚rosnącego brzucha’, zmagania z codziennością, za rzeczy zwykłe opisane niezwykle.\n5. Xymena za to, że jest, ze swoim dystansem, własnym zdaniem, humorem. Za siłę do życia, umiejętność wstawania po ciosach i kopniakach od losu. Za miłość do książek i Motyla…hmmm może kolejność powinna być odwrotna? Choć książki były pierwsze…tego jestem pewna!\n6. Parafka za młodość, za determinację, za godzenie nauki z pracą, za wyciąganie wniosków z porażek, za to, ze jestem z niej dumna i cieszę się, że mogłam/mogę uczestniczyć w jej dorastaniu.\n7. i 8. Laura i Zapałka. Za obrazowe opisywanie życia poza granicami Polski, za urocze wątki o ich pociechach oraz ciepło bijące z ich wpisów. ( Laura się przeniosła niedawno, więc podaje stary adres, by nie zakłócić jej spokoju, ale zapewniam jest co poczytać).\n9. Bovary za codzienność, mnożenie czasu i dzielenie go na rodzinę, hobby, siebie i pracę. Za takie ‚swojskie’ pisanie o codzienności. ( blog zamknięty)\n10. Eternity za to, że jest … nie potrafię nic więcej napisać sensownego o wirtualnej chrzestnej Okrucha. ( blog zamknięty).\nKolejność przypadkowa, a raczej spowodowana kolejnością zakładek\nA przy okazji 8 marca Kobietki, życzę Wam, by problemy nie zaglądały w Wasze okna, życie osobiste i rodzinne było tylko radością i przyjemnością, uśmiechu nieustającego oraz pociechy z mężów, partnerów, narzeczonych, chłopaków i sympatii.\nZ cyklu: Powrót do przeszłości….\nOpublikowano 28 stycznia 2011 Autor: ffariatka\nNormalnie, przez Taką Jedną zostałam ogarnięta nostalgią za poprzednim blogiem i sobie go studiuje po ciuchu. I za wzorem Takiej Drugiej, co wpadła na pomysł powrotu do starych notek i ja postanowiłam to robić. Co czas jakiś rzecz jasna, bo w głowie to ja mam dużo, ale chęci i czasu na sformułowanie nowych postów brak!\nTak więc wracamy do dnia 3 listopada 2007roku i posta pod tytułem:\n‚Łatwo być sobą, a być kobietą???’\nTekst ten nie jest o żadnej znanej mi kobiecie ani nie jest o mnie. Mimo to pewnie wiele z Nas znajdzie w nim siebie :))).\nByć kobietą…to chyba najtrudniejsza rola jaką mogło napisać życie… bo jak ktoś mądry kiedyś powiedział ”Kobieta zmienną jest..” i nie tylko dlatego, że jej tak wygodnie, czasami sama zmaga się z tą zmiennością i bywa ona dla Niej uciążliwa.\nDoskonałym przykładem będzie MACIERZYŃSTWO. Nie będę już analizowała momentu kiedy to dowiadujemy się, że jesteśmy w błogosławionym stanie… radość, szczęście, łzy, czasem smutek i rezygnacja… ale nie o tym chciałam… wielka radość, która Nas ogrania, że nosimy w sobie nowe życie… mimo, że jeszcze nic nie widać nadajemy mu imię… rozmawiamy z nim, głaskamy i już kochamy… obiecujemy sobie, że będziemy najlepszymi matkami pod słońcem… pozwolimy naszym dzieciom na wszystko, a one będą najlepszymi dzieciakami pod słońcem… no właśnie… ale życie to weryfikuje szybko… choćby pierwsze objawy… mdli Nas… wymiotujemy… źle się czujemy i myślimy… to przez Ciebie… wszystko przez Ciebie… cholera po co mi to było?… i… mdłości mijają, a my nadal kochamy, głaszczemy, płaczemy ze szczęścia, gdy poczujemy pierwsze ruchy… aż do porodu… tak, tak, nie jest to przyjemny moment i znowu dopada nas złość, bezsilność i może jeszcze gorsze uczucia. Totalna huśtawka nastrojów… i znowu wielka radość… mamy dziecko! Wielkie plany, już myślimy o pierwszym ząbku, pierwszym słowie, pierwszym kroku… to takie szczęście! Do chwili, gdy nie możemy przespać nocy, koimy ból brzuszka na milion różnych sposobów, walczymy z dopadającym Nas w każdym momencie dnia i nocy zmęczeniu, płaczemy z bezsilności razem z dzidziusiem, wpadamy w furię dając kolejną łyżeczkę jakiejś obrzydliwej papki, a ona ląduje na Naszej bluzce… musimy chodzić krok w krok za bobasem uczącym się chodzić, gdy Nasz kręgosłup odmawia posłuszeństwa… cisną się Nam na myśl mniej lub bardziej wyszukane epitety… ale trwamy… by po latach całowania zbitych części ciała Naszych dzieci, tonach wypranych i wyprasowanych ciuszków, dziesiątkom nieprzespanych nocy przypomnieć sobie momenty, w których się pierwszy raz uśmiechnęły, powiedziały pierwsze słowo, czy zrobiły pierwszy krok… by się uśmiechnąć do wspomnień i powiedzieć ”Warto było”…i zapominamy nieciekawe chwile. Niełatwo być matką, ale czy jest coś co można z tym porównać?\nRELACJE Z FACETAMI, to też niełatwa sprawa dla Nas. Uwielbiamy być adorowane, rozpieszczane, doceniane, rozumiane. Chcemy być traktowane jako ta słabsza płeć, zrzucić część obowiązków na silniejsza płeć, chcemy móc poczuć się bezradnie… i tu kolejny problem… bo niby dlaczego mamy być słabsze? Dlaczego niby faceci muszą Nam pomagać? My to potrafimy same! I to lepiej, dużo lepiej! Mamy swoje sposoby by ukryć ten oczywisty fakt Zaciskając zęby studiujemy instrukcje obsługi wiertarki przez 3 dni po czym próbując zrobić otwór w ścianie okazuje się, że nie mamy wiertła bądź siły… no cóż… próbowałyśmy… bo przez tydzień prosić faceta, by wywiercił ten cholerny otwór w ścianie, jeden, tylko jeden, to lekka przesada! Teraz będzie musiał… oczywiście nie pożałuje ironicznego uśmiechu i słów ” A mówiłem, poczekaj, ja to zrobię” . Tylko biedak nie zdaje sobie sprawy, że gdyby nie ta Nasza mała manipulacja to pewnie nie ruszyłby się z fotela jeszcze z miesiąc, a tak? Musimy kombinować, intensywnie myśleć i uciekać się do przeróżnych sposobów, by choć trochę ułatwić sobie życie… to kolejna trudność w byciu kobietą, ale jaka radość, gdy przez te nasze świadome ”próby” robienia rzeczy typowo męskich wyrobimy w naszych mężczyznach nawyk natychmiastowej reakcji, gdy tylko weźmiemy do ręki instrukcje lub jakieś narzędzie…to się potem tak ładnie nazywa ”rozumiemy się bez słów” ;)… i o to chodzi!\nURODA… temat rzeka, a trudności w nim pełno przed każdą kobietą się piętrzy :)… bo ileż to trzeba się natłumaczyć facetowi po co Nam potrzebna maseczka nawilżająca, maseczka antystresowa, maseczka wygładzająca, balsam utrzymujący opaleniznę, balsam ujędrniający, balsam antycellulitisowy, serum ujędrniające do biustu, krem na dzień, krem na noc, krem do szyi i dekoltu, krem do depilacji, balsam po depilacji opóźniający odrastanie włosków, cała paleta cieni do powiek, odpowiedni tusz do rzęs, puder opalizujący, podkład, róż, pomadki w różnych kolorach, błyszczyki, nie wspominając o peelingach do twarzy, stóp i ciała, lakierach do paznokci, lakierach, odżywkach, piankach, żelach, maseczkach, szamponach do włosów… ale jak już zaczniemy tłumaczyć, a facet po kilkudziesięciu lekcjach powie ” Oczywiście kochanie, musisz koniecznie kupić ten kosmetyk, wiem że jest niezbędny” Nasze zadowolenie sięga zenitu, nie z faktu, że w końcu zrozumiał, bo to mu się na 100% nie udało, ale się nigdy nie przyzna, że nadal nic nie wie, tylko z faktu, że Nasze wysiłki w kierunku dbania o urodę nie będą już napiętnowane pytaniami, na które odpowiedzi są oczywiste :))\nOBOWIĄZKI DOMOWE…maksymalny osiąg mężczyzn w tej dziedzinie to wynoszenie śmieci i gadanie że, pranie, gotowanie, prasowanie, mycie okien, zmywanie, ścieranie kurzu, mycie podłóg, odkurzanie i inne domowe czynności to takie nic, które każdy by potrafił! To dlaczego tak mało facetów robi to? To podobno mało męskie zajęcia, a może mało kobiece? Musimy znaleźć naprawdę poważne powody, by facet zajął się tym… no ostatecznością jest powiedzieć ” Od jutra albo wynajmujesz praczkę, sprzątaczkę, kucharkę i nianie dla dzieci, albo płacisz mi równowartość ich ewentualnego wynagrodzenia, albo dzielimy obowiązki” … powinno zadziałać. Trudno osiągnąć ten cel, ale warto się wysilić… efekty są bardzo zadowalające:)))\nUBIÓR… i tu same trudności. Zaczynając od bielizny (koloru, modelu, rozmiaru, wyszczuplającą, dla matek karmiących, bezszwową) poprzez bluzki, sweterki, spódniczki, spodnie ( kolory, wzory, długości,), buty (na lato, na zimę, na jesień, na wiosnę, na obcasie, bez obcasa, sportowe, wyjściowe, domowe, codzienne, klapki, sandałki, kozaczki itd) okrycia wierzchnie ( płaszcze, kurteczki, długości, kolory, modele) aż do nakrycia głowy ( bez czy z?). Tak w tej dziedzinie kobieta ma bardzo ciężko\nKończąc rozważania czy łatwo być kobietą doszłam do wniosku, że TAK!!! Pokonanie wszystkich tych ”trudności” owocuje najsłodszymi nagrodami… uśmiechem dziecka, uznaniem w oczach mężczyzny i doskonałym samopoczuciem. Dowartościowuje Nas i sprawia, że mamy po co żyć, mamy cel i wiem, że potrafimy go osiągnąć! Mamy na to swoje sposoby…\n” Kobieta przecież to wie: jeśli chce panować, musi udawać, że robi to, czego chce jej mężczyzna. ”\n…a i tak robimy to co Nam najbardziej odpowiada\nBO TAK ŁATWO I CUDOWNIE BYĆ KOBIETĄ.\nMam nadzieję, że ‚starym’ czytelnikom fajnie było sobie przypomnieć moje wypociny, a nowym poczytać co też wymyślałam ponad 3 lata temu\nNie odchudzam się…\nOpublikowano 20 stycznia 2011 Autor: ffariatka\n..bo jeść lubię.\nGuzik! Wielki jak cholera guzik!\nTak, lubię jeść! Lubię kanapki z masłem, serem żółtym i wędliną. Lubię ziemniaki i sos! Lubię mięso! No lubię! Ale co z tego??!!\nJak ja nienawidzę, być gruba!\nI jeszcze to moje wykształcenie sięgające głęboko w tajniki zdrowego żywienia i dietetyki!\nNie żrę jak słonica. Nie pochłaniam kilogramów ziemniaków, mięcha czy pieczywa.\nNie jadam praktycznie słodyczy, bo nie muszę. Czasami przyjdzie mi ochota i pochłonąć coś słodkiego muszę, ale to często się nie zdarza. Zjadam normalne porcje, choć wg tego co jedzą chłopaki ( nawet Okruch) jadam zdecydowanie mniej od nich.\nUtyłam. Zgrubłam. Utuczyłam się. Napuchłam i cholera wie co jeszcze!\nMoże to po ciąży. Może nie. W ciąży chudłam, po urodzeniu Okrucha byłam chudzielcem.\nTeraz, rok później nie mogę tak tego określić, ku mej rozpaczy.\nSama widzę, że utyłam. Najgorzej jest z brzuchem. Balon!\nŹle mi z tym, okropnie.\nNigdy nie byłam szkieletem, miałam kobiece kształty, ale gruba nie byłam. Podobno, bo opieram się raczej na męskich opiniach, w kobiece nigdy nie wierzyłam, ale…\nWczoraj odwiedziła mnie koleżanka. Matka 5 dzieci ( na szczęście była z dwójką tylko). Nie powiem, że jest puszysta, ale …ona jest GRUBA!!!!!\nNie interesują mnie i nie interesowały nigdy powody jej tuszy. Ma 5 dzieci, może dlatego? Może nie? Nieważne.\nI ona do mnie mówi:\n-Jesteś w ciąży???\nTo ja jej szczerze, tak jak mam to w zwyczaju:\n-Nie jestem, wiem, że mam brzuchol taki wielki, ale nie jestem. Wiesz, że mam dwójkę dzieci z wada genetyczną i nie będę narażała kolejnego na taki los. Jestem taka gruba!\nKuźwa! Dobrze wie, że nie planuję i nie chcę więcej dzieci, bo rozmawiałyśmy o tym jakiś tydzień temu, a mi dogryza! Ona!!! Ze swoimi 100kg!!! Mi jeszcze ponad 30 do niej braknie! Matko!!! Jak ja chciałam, żeby ona już sobie poszła w cholerę!!!\nOd jakiegoś czasu nie jadam po 19. Piję ile się da. Rozmyślam nad ćwiczeniami brzucha i rozważam ’6 Weidera’, ale kuźwa, co ja jestem koń na próbach do westernu, żeby się zabijać jakimiś katorżniczymi ćwiczeniami?? Poza tym kiedy??? No kiedy??? Jednak zbiera mi się na nie! Uprę się, wykończę się, będę niewyspana, bo zamiast spać, będę ćwiczyć w zabójczym tempie kolejne kombinacje ‚szóstki’. Wczoraj wprowadziłam późnowieczorne ( po 22 ) spacery z psem. Spacery, bo biegać nie lubię i nie będę! Z psem też nie, bo wariat. Jedzenia sobie nie odmówię, bo jeść lubię, ale jak mi się zbierze… kto wie!\nNajgorsze jest to, że wiem, że potrafię dopiąć swego nawet kosztem swojego zdrowia. Tak już mam. Rozrywam się na dwoje wewnętrznie, bo jako dietetyk wiem, że nie warto, a jako kobieta chcę dobrze wyglądać i się tak czuć!!!\nT. wcale mi w tym nie pomaga. Z jednej strony jego zapewnienia, że wszystko ok, że nie lubi chudzielców, z drugiej docinki. Choćby ten dziś rano: pamiętasz, co i J. wczoraj powiedziała???\nNo kurwa, pamiętam!!!! Tylko do czego to doczepiasz?? Do kawy, która piję czy jak, bo ja nawet jeszcze kanapki sobie nie zrobiłam!!!\nWchodzę któregoś dnia do kuchni po 19 i mówię:\n-Coś bym zjadła…\n-Nie jedz! Nie na noc! Odchudzasz się!\nWiem, cholera jasna wiem! Nawet powiedzieć nie mogę nic, bo…\nSzkoda tylko, że on sam nie widzi jak utył!\n-Kup mi spodnie. 32/32…. JAK ZAWSZE!\nKupiłam! Nawet kilka par… bo te maja jakąś skopaną numeracje, te też, tamte nie taki krój…\nA gówno!!! Schudnij to będą Ci pasowały!!!\nPoparz w lustro na swój brzuch!\nI nie jedz po nocach!\nNie potrafię już nic odpowiedzieć. Najwyżej odburknę, żeby sam na siebie popatrzał… ale czy facet to widzi??! Powie i tyle… myśli, że jest dobrze, zachowuje się normalnie, a ja? …\nJest mi źle i smutno. Chcę mi się płakać. Nie. Nie chcę mi się, ja płaczę.\nJak można wytykać coś komuś, jak samemu nie jest się doskonałym? Jak? Widząc, że ten ktoś się stara? Że sam to widzi?\nNie ćwiczę, nie głodzę się, wiem, że to jeszcze nie jest niezbędne. Jednak kiedyś ktoś, jakieś słowo przeleje czarę goryczy i mogę wtedy iść za rozumem kobiety, pragnącej być atrakcyjną i perfekcyjna, a nie za głosem rozsądku dietetyka…


2012-02-08 II KRAKOWSKA KONFERENCJA BIBLIOTEK NAUKOWYCH. Długoterminowa archiwizacja polskiego dziedzictwa cyfrowego\nw imieniu Komitetu Naukowego oraz Komitetu Organizacyjnego, serdecznie zapraszamy do udziału w drugiej edycji Krakowskiej Konferencji Bibliotek Naukowych. Organizatorem Konferencji jest Biblioteka Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, a odbędzie się ona pod patronatem Krakowskiego Zespołu Bibliotecznego i Targów w Krakowie Sp. z o.o. Konferencja będzie towarzyszyć 16. Targom Książki w Krakowie i odbędzie się w dniach 24–25 października 2012 w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego.\n– światowymi standardami i wzorcami w archiwistyce cyfrowej;\n– technicznymi, ekonomicznymi oraz prawnymi zagadnieniami związanymi z organizacją i funkcjonowaniem trwałych i wiarygodnych archiwów cyfrowych;\n– udziałem w dyskusji nad potrzebą utworzenia narodowego programu ochrony cyfrowego zasobu polskiej nauki i kultury;\nSzczegółowe informacje będą ukazywać się na stronie www.ka.edu.pl/biblioteka/konferencja oraz na Facebooku www.facebook.com/KrakowskaKonferencjaBibliotekNaukowych


Jak zapobiegać zniszczeniu przewodów? | Budowaidom\nKable i przewody są wszechobecne w każdym domu. Jednak przez ich sporą ilość, a co za tym idzie, częste splątania, kable mogą ulec zniszczeniu. Podpowiadamy, jak je przechowywać oraz jak możesz samodzielnie naprawić drobne uszkodzenia przewodów.\nKable i przewody to nieodłączny element większości sprzętów elektronicznych, które posiadamy w domach. Jak jednak prawidłowo o nie zadbać, aby zapobiec ich zniszczeniu. Podpowiadamy, jak prawidłowo przechowywać kable oraz jak możesz samodzielnie naprawić niewielkie uszkodzenia przewodu.\nPrzechowywanie kabli w domu\nPoplątane kable, które nie dość, że są niepraktyczne, to jeszcze burzą całą estetykę wnętrza i sprawiają, że wygląda ono niechlujnie… każdy z nas z pewnością doskonale zna ten widok. Możesz go jednak uniknąć, jeśli zadbasz o odpowiednie przechowywanie kabli. Doskonałym sposobem na uporządkowanie wszystkich kabli, kabelków i przewodów są klipsy biurowe, którymi po prostu zepniesz je razem.\nJeśli więc przy Twoim stanowisku pracy w jednym miejscu podłączony jest komputer, ekran zewnętrzny, wieża, głośniki, lampka, drukarka, lampka biurkowa i inne sprzęty, a wszystkie kable i przewody elektroniczne plączą Ci się pod nogami, możesz z powodzeniem wykorzystać takie spinacze. Wystarczy, że z ich pomocą przyczepisz kable do blatu, a chaos zostanie opanowany. Dzięki temu nie tylko zadbasz o większy porządek, ale także sprawisz, że trudniej będzie o zniszczenie przewodu, na przykład poprzez przypadkowe naderwanie go.\nInnym sposobem na ogarnięcie bałaganu w kablach są różnego rodzaju organizery. Dzięki nim zaprowadzisz porządek wśród swoich sprzętów i unikniesz przypadkowego zepsucia przewodu. Pudełka do przechowywania przewodów elektrycznych wykonane są najczęściej z plastiku, chociaż na rynku znajdziesz także te kartonowe. Ponadto możesz kupić gotowe pudełka z podziałkami na kable, ale możesz także wykonać takie pudełko samodzielnie, na przykład z kartonu po butach i rolek po papierze, które posłużą jako dodatkowa osłona kabli.\nBez względu na to, które opakowanie wybierzesz, możesz mieć pewność, że kable przechowywane w ten sposób posłużą Ci znacznie dłużej, a ponadto wprowadzisz do mieszkania większy porządek.\nJak samodzielnie naprawić przewód?\nNawet jeśli przechowujesz kable prawidłowo, to może się zdarzyć, że ulegną one zniszczeniu. Jeśli zniszczenie to jest poważne, to dla własnego bezpieczeństwa lepiej wyrzuć kabel i po prostu kup nowy. Jeśli jednak uszkodzenie kabla nie jest spore, a jego dalsze użytkowanie nie jest zagrożeniem dla zdrowia, to możesz z powodzeniem naprawić taki przewód samodzielnie przy użyciu taśmy izolacyjnej. Jest ona do tego idealna, ponieważ nie przewodzi energii, więc ryzyko przebicia prądu jest zminimalizowane.\nWarto jednak pamiętać, że zanim przejdziesz do naprawy, to kabel należy odpowiednio przygotować. W pierwszej kolejności oczyść, odtłuść i osusz powierzchnię kabla. Następnie okręcaj taśmę dookoła przewodu na zakładkę w taki sposób, aby idealnie przylegała do kabla.\nZdj. główne: Troy Bridges/unsplash.com


Mieszkania do wynajęcia: Wrocław Krzyki | Morizon.pl - powierzchnia od 75 do 127 m2\nOferta nr mzn2024012546 jest już nieaktualna.\nZnaleziono 88 ogłoszeń mieszkań do wynajęcia, średnia cena 4224 zł (43 zł/m²)\nKomfortowe mieszkanie/ Ołtaszyn / DOBRA CENA!\nDo wynajęcia bardzo ładny i funkcjonalny lokal mieszkalny mieszczący się przy ulicy Motylkowej (Ołtaszyn). Mieszkanie położone na 2 piętrze z 2 w nowym budynku z 2009r. Powierzchnia użytkowa mieszkania to 76m2. Mieszkanie składa się z 2 kondygnacji. Na pierwszym piętrze znajduje się pokój dzienny wraz z aneksem kuchennym (30m2), sypialnia (13m2) oraz łazienka wraz z wc (4m2). W pokoju znajduje się telewizor, szafki, szafa wnękowa pod schodami, pokój ten zostanie doposażony o rozkładaną kanapę. Kuchnia z meblami w\nLOOKING FOR APARTMENT? – WE WILL HELP YOU TO FIND PERFECT PLACE- CALL US! •\tLokalizacja: PARTYNICE •\tIlość pokoi:3 •\tMetraż: 75m2 •\tKuchnia: wyposażona •\tPiętro: 3 OPIS NIERUCHOMOŚCI: Komfortowe dwupoziomowe mieszkanie 75 m kw. Znajduje się na 3 p. wielorodzinnego budynku z 2007 r. na bardzo cichym osiedlu, oddalonym od ruchliwej drogi. Przestronny pokój dzienny z balkonem z aneksem kuchennym, łazienka z wanną i deszczownicą oraz sypialnia, to pierwszy poziom mieszkania. Antresola to - nie licząc skosów - prawie 50 m2\nPrzestronne 2-poziomy 3pok. 77m2 Krzyki Gaj\nDo wynajęcia w pełni wyposażone 3-pokojowe (dwupoziomowe) mieszkanie o powierzchni 77m2 zlokalizowane przy ulicy Uznańskiego, Gaj – we Wrocławiu. Nieruchomość znajduje się na 3 piętrze budynku z 2006 roku. Mieszkanie składa się z: ` salonu ` jasnej, otwartej kuchni ` dwóch sypialni ` dwóch balkonów (9m2, 3m2) ` garderoby ` łazienki z WC ` przedpokoju ` miejsce postojowe w garażu podziemnym + 100PLN Mieszkanie zostało wykończone z materiałów wysokiej jakości. Kuchnia w zabudowie, sprzęt AGD (zmywarka, piekarnik, lodówka,\nPrzedmiotem oferty jest ładne, przestronne, słoneczne, w pełni rozkładowe mieszkanie w kamienicy, przy ul. Łódzkiej. Usytuowane na 1 piętrze, o powierzchni 98 m2. 3 pokoje po 20 m2, duża niezależna kuchnia, meble w zabudowie, sprzęt AGD /kuchenka gazowa, lodówko-zamrażarka, mikrofala/. Łazienka z wanną, pralką, osobno toaleta. Dodatkowo 4 pokój/garderoba z antresolą. Na ścianach gładzie, na podłogach deski. W całym mieszkaniu nowe okna pcv. Mieszkanie w pełni umeblowane. Ogrzewanie elektryczne /jest II taryfa/ w jednym z\nDo wynajęcia przestronne i doświetlone mieszkanie na Ołtaszynie, ul. Nefrytowa (Krzyki) Mieszkanie o pow.100m2 mieści się na parterze domu jednorodzinnego, w spokojnej, cichej lokalizacji. Osobne wejście. Mieszkanie składa się z: - przedpokoju - osobnej kuchni z jadalnią - łazienki z wc, prysznicem i oknem - mniejszego pokoju/sypialni - obszernego, przestronnego salonu z ogromnym potencjałem - dla najbardziej wymagających - pomieszczenia gospodarczego/garderoby - w zależności od potrzeb Mieszkanie umeblowane, wyposażone we\nPrzedmiotem oferty jest piękne 3-pokojowe mieszkanie położone w cichym i spokojnym miejscu, z okien rozpościera sie widok na drzewa i zieleń. Lokal o powierzchni 75 m2, składa się z pokoju dziennego, z którego jest wyjście na balkon, z tego pomieszczenia jest również wejście do kuchni z oknem. Ponadto sypialnia, pokój/gabinet lub pokój dziecka. Łazienka z kabiną natryskową i pralką. Mieszkanie wykończone w wysokim standardzie, bardzo ładnie umeblowane, nowoczesne, ze sprzętem Agd/lodówka, zmywarka, piekarnik/ i Rtv. Do


"Sztuka życia to sztuka unikania cierpień" - Księżniczka Przeklętych - ZAKOŃCZONY: II. Rozdział 4\n„Nie można wymazać z pamięci wszystkiego, co sprawia ból.”\nGdy Nadie odzyskała przytomność, była naprawdę wściekła. I to nie na byle kogo, tylko na Raphaela. Ostatnią rzeczą, którą pamiętała to to, że stał za nią, a po tym silne uderzenie w tył głowy. Była pewna, że nikogo prócz nich tam nie było. Była też pewna, że to on jest odpowiedzialny za to, co się stało. I z tego wynikło to, że zemdlała. Gdy otworzyła oczy i zobaczyła jego twarz przed sobą, ledwo powstrzymała się, aby go nie uderzyć pięścią.\n-Odsuń się ode mnie. – wysyczała.\nSpojrzał na nią, nie bardzo wiedząc, o co chodzi, ale posłusznie zrobił to. Nadie z trudem usiadła, ale gdy już to zrobiła, poczuła się znacznie lepiej. Opuszkami palców dotknęła tyłu głowy, który niemiłosiernie pulsował. Była pewna, że ma tam wielkiego guza. Zdziwiła się nieźle, gdy niczego tam nie wyczuła. To jednak nie powstrzymało ją przed tym, aby nie oskarżyć Raphaela.\n-Co ty sobie myślisz? – zapytała prawie krzycząc – Nie rozumiesz tego? Wygrałeś! Po co więc chcesz zakończyć tą całą rywalizację w ten sposób? Nie wystarczy ci to, co już zrobiłeś? Ale przecież nie, na zakończenie musiałeś nabić mi jeszcze niezłego guza.\nRaphael spojrzał na nią marszcząc brwi.\n-Ja ci nic nie zrobiłem – powiedział stanowczo.\n-Taa jasne, a drzewa zaczęły mnie same atakować. Czy ty myśli, że ja jestem głupia? Byliśmy tu sami, to ty musiałeś przywalić mi w głowę.\nNadie wstała ze swojego miejsca i choć zrobiło jej się trochę niedobrze, nie okazała tego.\n-Ja nic ci nie zrobiłem – powtórzył uparcie, a ona przewróciła tylko oczami. Nie wierzyła mu. Nie wierzyła w żadne słowo, które dziś wypowiedział.\nPewnie zaczęłaby wieszać na nim wszystkie inne katastrofy, które się zdarzyły, gdy zobaczyła, że od strony jej posiadłości zbliża się Anette. Biegła, co oznaczało, że chodzi o coś ważnego. Ruszyła w jej stronę, wolała posłuchać jej, niż gapić się na tego idiotę.\n-Panienko. - powiedziała zdyszana, gdy stanęła przed nią – Ojciec cię pilnie wzywa do siebie. Chyba chodzi o zaręczyny.\nGdy Nadie usłyszała wyraz zaczynający się na ‘z’ a kończący na ‘y’, znów ogarnęła ją wściekłość. I nie interesowało ją to, że jeszcze godzinę temu zastawiała się nad tym, czy przez przypadek nie zakochała się w Raphaelu, teraz szczerze go nienawidziła.\nNie zwracając uwagi na to, co mówi do niej Anette, ruszyła przez siebie. Na nią też była zła. Nie wiedziała tylko o co, ale jeszcze nad tym pomyśli. Nie mogła zrozumieć, czemu on to zrobił. Przecież wygrał. Czemu niby na sam koniec chciał zrobić coś takiego. Powiedziała mu kiedyś, że boi się wilków, bo miała nadzieję, że nie jest na tyle głupi, aby je wykorzystać. Przeliczyła się jednak. Wyciągnął ją najpierw na spacer udając miłego, po tym nastraszył wilkiem, a na końcu uderzył ją czymś twardym w głowę, aby pokazać gdzie jest jej miejsce. W sumie nie zastanawiała się za bardzo, w jaki sposób on to wszystko zrobił, ale jakoś ją to nie interesowało. Był winny. Nienawidziła go za to.\nOdwróciła się na chwilę za siebie, aby zobaczyć, gdzie jest jej opiekunka i ten idiota. Złość zalała ją od czubków palców, aż po cebulki włosów. Anette szła koło Raphaela i o czymś intensywnie z nim rozmawiała. Nadie odwróciła się znów w swoją stronę i pobiegła do domu. Nie chciała na nich patrzeć. Myślała, że to tylko Raphael ją zdradził. Myliła się, Anette musiała mieć z tym coś wspólnego. Rozmawiała z nim! Jak ona mogła z nim rozmawiać? Po tym, co jej zrobił.\nGdy przekroczyła próg swojego domu, prawie gotowała się ze złości. Miała zamiar jak najszybciej porozmawiać z ojcem, a po tym musiała jakoś odreagować. Najlepiej długą kąpielą z bąbelkami. Id o tego dużym kawałkiem ciasta czekoladowego.\nPo tym zaczęła się zastanawiać, po co w ogóle ojciec ją może wezwać. Ona przecież tak na prawdę nie miała nic do gadania na temat tych zaręczyn. To z Raphaelem ma wyznaczyć datę zaręczyn, a nie z nią.\nWchodząc do gabinetu ojca nie zapukała – bo niby po co? Otworzyła je też tak gwałtownie, że odbiły się od ściany. Weszła dokładnie cztery kroki do środka, a po tym stanęła przerażona. Wszędzie w pomieszczeniu było widać krew. Była na ścianach, na oknie, nawet na dywaniku w najdalszej części pomieszczenia. A po tym zobaczyła Remiego. Leżał na podłodze z zamkniętymi oczami, a w około niego widniała kałuża krwi. On sam był nią cały upaprany. Była wszędzie, na jego spodniach, koszuli, nawet na twarzy. I co najważniejsze Remi się nie ruszał. Leżał na tej ziemi blady jak ściana. Jego klatka piersiowa się nie unosiła. Nadie poczuła narastające przerażenie. Nie wiedziała nawet, w którym momencie słone łzy zaczęły wypływać z jej oczu. Po tym jej wzrok przeniósł się na coś innego, coś, co było o wiele gorszym widokiem, niż ten poprzedni. Jej ojciec też był w tym pomieszczeniu – przybity do ściany szeroką rurą. Jego głowa opadała w dół, ale nawet z tej odległości Nadie widziała, że jego twarz nie jest tak spokojna jak Remiego, – była wykrzywiona tak, jakby ofiara krzyczała pod sam koniec życia. Z jego ciała nadal ciekła krew, skapując spokojnie na ziemię.\nNadie zaczęła cofać się gwałtownie. Była przerażona. Natrafiła na kogoś za sobą, więc krzyknęła najgłośniej jak potrafiła. Osoba ta złapała ją za łokcie i pochyliła się nad nią.\n-Nadie spokojnie. To tylko ja.\nPrzerażona rzuciła się w ramiona Raphaela, jakby tylko on mógł ją od tego uratować. Teraz już nie interesowało ją to, że jeszcze chwilę temu była na niego wściekła. Wtedy do pomieszczenia wbiegł ktoś jeszcze. Dziewczynie mignęły brązowe włosy Anette.\n-Raphael, wyprowadź ją stąd! – krzyknęła w jego stronę, nie zwracając uwagi na dworską etykietę i to, że nie powinna podnosić na niego głosu.\nNadie jednak nie chciała stad wyjść. Zaczęła szarpać się i krzyczeć. Musiała tu zostać. Musiała posiedzieć przy Remim. Musiała…\nRaphael wyprowadził ją siłą z tego pomieszczenia. Szli kawałek w spokoju, aż do momentu, w którym do Nadie dotarło to, co się stało. Nie była w stanie już nawet utrzymać się na własnych noga. Kolana się pod nią ugięły i pewnie gdyby nie to, że Raphael ją złapał, upadłaby na ziemię. Zaczęła płakać. Straciła ich. Straciła ojca. Straciła Remiego. Nie miała już nikogo. Została sama.\nNie wiedziała nawet, w którym momencie Raphael wziął ją na ręce i zaniósł do pokoju. Nadie trzymała się kurczowo jego koszuli, jakby to od niej zależało jej całe życie. Chłopak ułożył ją na łóżku, przykrył kocem. Złapała go gwałtownie za rękę. Nie chciała zostać sama. Nie teraz.\n-Zostać ze mną. – wychlipała.\nRaphael posusznie spełnił jej prośbę. Usiadł na brzegu jej łóżka, jedną ręką obejmował jej dłoń, a drugą gładził po włosach. Co jakiś czas szeptał jakieś słowa pocieszenia. W końcu Nadie zmęczyła się tym wszystkim. Zanim jednak zasnęła, coś z tyłu jej głowy szeptało, że już kiedyś coś takiego przeżyła. Szybko jednak to wrażenie zniknęło, a dziewczyna zaczęła śnić snem bez marzeń.\nGdy następnego dnia ocknęła się coś koło południa, czuła się strasznie. I tu nie chodzi o to, co stało się poprzedniego dnia. To było coś innego. Przez cały czas było jej gorąco, tak jak przy jakimś piecu. Wszystkie jej kończyny były ociężałe, z trudem nimi ruszała. Bardzo powoli otworzyła oczy. Pierwszą osobą, którą zobaczyła, to Anette pochylająca się nad nią z nieudawaną troską w oczach. Położyła jej coś zimnego na czole, nie minęła jednak chwila, gdy przestała czuć to zimno.\n-Co mi jest? – zapytała swoją opiekunkę. – Czuję się strasznie.\nAnette położyła jej rękę na policzku.\n-Chyba złapałaś jakąś chorobę. Masz od wczoraj bardzo wysoką gorączkę.\nNadie zamknęła oczy, bo światło, które przedostawało się z za okna raziło ją w oczy, doprowadzając do bólu głowy. Gdy ponownie je otworzyła na końcu języka miała jedno pytanie, na które bała się usłyszeć odpowiedź.\n-Czy Remi…czy ojciec… - zaczęła, ale nie była w stanie go zakończyć.\nAnette znów spojrzał na nią ze smutkiem w oczach. A to spojrzenie dla Nadie znaczyło więcej niż słowa. Po jej policzkach znów pocięły pojedyncze łzy. Została sama. Wszyscy ją opuścili.\nW tym też momencie usłyszała ciche pukanie do drzwi. Nie minęła chwila, gdy do środka weszła jakaś postać. Aby Nadie zobaczyła kto to, musiała unieść się na łokciach, co sprawiło jej nie mało bólu. Jej oczy rozszerzyły się, gdy wpatrywała się w osobę, która weszła do środka. Choć Anette kazała jej leżeć, ta zerwała się z łóżka i pobiegła w jego stronę. Gdy znalazła się w jego ramionach, rozpłakała się na dobre. Wdychała ten znajomy zapach, który znałała od dzieciństwa.\n-Nigdy…nigdy więcej mnie tak nie strasz! – wychlipała mu w koszulę – Myślałam, że nie żyjesz!\n-Ale jak widzisz, nic mi nie jest Naduś. Nic mi nie jest.\nOdsunęła się lekko i spojrzała na Remiego. Był blady na twarzy, miał kilka zadrapań, a jedna z jego rąk była zabandażowana. Ale o pucz tego nic mu nie było. Był całkowicie żywy. Nawet teraz pamiętała to, co zobaczyła wczoraj. Jego nieruchome ciało leżące na ziemi całe pokryte krwią. Jego klatka piersiowa się nie ruszała.\n-Gdy wczoraj weszłaś do pomieszczenia Remi żył, tylko ty tego nie wiedziałaś – pospieszyła z tłumaczeniem Aanette – Od razu wezwałam lekarza. Nic tak na prawdę mu nie było. Ma tylko wielkiego guza na głowie i lekko poturbowaną rękę.\nNadie odetchnęła z ulgą. Wydawało ci się wczoraj. Tylko wydawało.\n-A teraz marsz mi do łóżka. – zwróciła się do niej po chwili Anette – Nie wyjdziesz z niego póki nie będziesz zdrowa.\nPosłusznie położyła się ponownie w łóżku. Remi wyszedł przy okazji obiecując, że za jakiś czas ją odwiedzi. Wtedy Nadie znów poczuła objawy tej dziwnej choroby. Znów zasnęła.\nW ciągu następnych dwóch dni Nadie nie rozróżniała, co jest prawdą, a co jej snami, czy omamami wywołanymi wysoką gorączką. Gdy się budziła widziała przed sobą pełno dziwnych stworzeń i rzeczy, które w życiu się nie wydarzyły. Gdy zasypiała nawiedzały ją koszmary, z których nie potrafiła się wybudzić. Nikt nie wiedział, co jej dolega, a co więcej jak jej pomóc. Doktor, który tam przyszedł powiedział nawet, że jest to choroba, której nie da się wyleczyć, która prowadzi do śmierci. Na jego szczęście nie trafił. Po dwóch męczących dniach Nadie obudziła się jak gdyby nigdy nic, bez żadnej gorączki, czy bólów. Dla wielu był to cud, którego nie potrafili wyjaśnić. I choć Nadie wyglądała dobrze i nic jej nie doskwierało, czuła się źle. Nie było to jednak spowodowane żadną chorobą tylko tym, co się stało. Była pewna jednego – Remi żył, choć na samym początku zesłała go na straty. Jej ojciec jednak nie miał tyle szczęścia, co do niego się nie pomyliła. I to jego śmierć wywołała u Nadie bardzo złe samopoczucie. Była od teraz sierotą. Bez matki, bez ojca, tylko z bratem, który o mało sam nie zginął. To jednak dla niej było niczym, najbardziej bolało ją to, że przez ostatni czas w ogóle się z nimi nie dogadywała, non stop kłóciła o byle gówno, bo chciała postawić na swoje. Zginął pokłócony z Nadią, a ona odczuwała przez to wyrzuty sumienia. Nie wychodziła z pokoju. Siedziała cały czas na łóżku wpatrując się okno jakby sądziła, że właśnie tam pozna wszystkie swoje odpowiedzi. Jadła bardzo mało, można by nawet powiedzieć, że prawie nic. Z nikim nie chciała rozmawiać, nie chciała teraz nikogo widzieć w swoim pokoju, no chyba, że Anette. Niekiedy też prosiła, aby Remi do niej przyszedł. Nadal nie mogła uwierzyć, że przeżył.\nTa jej monotonia skończyła się wraz z dniem, w którym miał odbyć się pogrzeb lorda Blancharda. Nadie nie chciała tam iść, ale Anette ją zmusiła. Ubrała ją w czarną suknię, zaplotła włosy i własnoręcznie wyprowadziła z pomieszczenia. Po tym zajął się nią Remi. Dziewczyna szła tam jak w transie – nie interesowali ją ludzie, którzy byli razem z nią, ani to, co do niej mówili i gdzie się teraz znajdują. Nie słuchała tego, co mówił ksiądz, ani kondolencji ludzi. Było jej w tym momencie wszystko jedno. Czuła się strasznie. Była zła na siebie, że tak go traktowała przez ostatnie dni, że gdyby wiedziała, nie byłaby taka uparta. Rozpłakał się chyba po raz setny w ciągu ostatnich dni. Dziwiła się nawet, że tyle łez może być w ludzkim organizmie. Remi obił ją ramieniem jakby bał się, że coś sobie zrobi. Nie przewidział jednak najgorszego.\nGdy wszystko się skończyło, a ludzie zaczęli podchodzić do nich, aby złożyć kondolencje, ona wymknęła się stamtąd. Skierowała się do miejsca, w którym kiedyś chowała się z Josephine, gdy coś zmalowały. Skryła się między długimi gałęziami wierzby, które sięgały prawie do ziemi. Usiadała pod drzewem, a po tym starła z policzków łzy. Sięgnęła w stronę sakiewki przywieszonej do boku sukienki. Nikt, nawet Anette nie zauważyła, że nie powinna jej mieć. Wyjęła ze środka żyletkę. Patrzyła przez chwilę na swoje odbicie na jej powierzchni. Po tym przyłożyła ją do wnętrza swojej lewej ręki i zrobiła dwa krótkie nacięcia, z których zaczęła wypływać krew. Chciała przestać myśleć. Poczuć coś innego niż ból po stracie ojca. Chciała być wolna od tych wszystkich potwornych rzeczy, które ostatnio się w około niej dzieją.\nTo była jednak myśl. Jednak głupia myśl. Żyletka przesunęła z ręki na nadgarstek. Przejechała najpierw po niej leciutko tak, że została tylko niewielka czerwona kreska. Gdy chciała po raz drugi przejechać po swoim nadgarstku, tylko tak, aby przebić żyły usłyszała głos zagłuszony wiatrem.\n-Nadie nie rób tego.\nSpojrzała przed siebie za kotarę stworzoną z gałęzi i liści. Po chwili Raphael wszedł do środka, a na jego twarzy malowało się przerażenie.\n-To nie jest żadne rozwiązanie Nadie. Chcesz teraz rozstawić Remiego samego? Chcesz, aby poczuł się tak, jak ty jeszcze kilka dni temu? Wiem, że tego nie chcesz. Odłóż żyletkę.\nNadie wpatrywała się w niego z osłupieniem. On naprawdę się o nią bał. On…\nŻyletka okryta jej krwią upadła na ziemię obok niej, a ona ukryła twarz w dłoniach i zaniosła się przeraźliwym płaczem. Raphael usiadł koło niej, odrzucając najpierw na bok narzędzie. Obiął ją ramieniem i czekał aż się uspokoi.\n-Odszedł myśląc, że go nienawidzę. – wychlipała w końcu.\nRaphael pogłaskał ją po policzku.\n-On wiedział, że go nie nienawidzisz. – szepnął, aby ją pocieszyć.\nNadie zaprzeczyła gwałtownie i znów zaniosła się szlochem.\n-No ej mała, uspokój się już. Możesz mu przecież to teraz powiedzieć. Na pewno cię usłyszy.\nNadie spojrzała na niego nie rozumiejąc, o co chodzi, ale posłusznie wstała, gdy ją o to poprosił. Wyszli poza ochronną kopułę. Raphael nie puszczał jej ręki, jakby bał się, że znów się wymknie i zrobi coś jeszcze głupszego. Gdy Nadie zauważyła, gdzie się udają, przystanęła i znów zaczęła pochlipywać.\n-Spokojnie, spokojnie. Chyba nie chcesz, aby ojciec zobaczył, że jesteś smutna.\nZaprzeczyła ocierając policzki rękawem. Ruszyli jeszcze kilka kroków w stronę świerzego grobu jej ojca, gdy oboje gwałtownie przystanęli. Już tam ktoś był. Siedziała tam dziewczyna i trzymała duży bukiet kwiatów w ręce. Długie i proste, czarne włosy spływały jej na plecy. Nadie od razu zorientowała się, kto to taki. Alice. Zdziwiło ją trochę, że widzi ją koło grobu jej ojca. Nie było jej na pogrzebie, tego Nadie była pewna. Gdy zobaczyła, że ramiona dziewczyny lekko drgają, co oznaczało, że płacze, chciała ruszyć w jej stronę, ale Raphael ją zatrzymał.\n-Zostaw ją. Każdy sam musi uporać się ze swoim bólem. – wyszeptał wpatrując się w plecy Alice.\nRuszyli w stronę domu. Nadie nie wiedziała czemu, ale czuła się o wiele lepiej niż przedtem. Nadal bolało ją to wszystko, ale jakoś mniej. Może to przez obecność Raphaela, a może już po prostu nie miała na to sił. Nie wiedziała. Czuła jednak, że to pomaga.\n-Idź do Anette, niech ci obandażuje tą rękę. – powiedział, gdy znaleźli się już w domu – Obiecaj mi, że już więcej tego nie zrobisz.\n-Obiecuję – wyszeptała, mając nadzieję, że będzie na tyle silna, aby się tego trzymać. – Do zobaczenia – wyszeptała, a po tym odeszła na poszukiwanie Anette.\nGdyby została jeszcze chwilę, gdyby tylko się odwróciła, usłyszałaby ostatnie słowa Raphaela.\n-Obawiam się jednak, że nie. – wyszeptał jeszcze ciszej niż ona, po czym ruszył w swoją stronę.\nTak jak spodziewała się Nadie, Anette po raz kolejny zrobiła jej wykład na temat tego, co robi, na jej szczęście nie komentując czerwonej kreski na nadgarstku. Na samym końcu przytuliła ją do siebie mocno mówiąc, że robi to wszystko dlatego, że się o nią martwi. Gdy już ją zostawiła, dziewczyna nie wiedziała, co ma zrobić. Taki stan utrzymywał się aż do momentu, w którym przyszła do niej Josephine. Nadie wiedziała od razu, że przyszła tu, bo Anette ją o to poprosiła, ale nie skomentowała tej myśli na głos. Josephine przez pierwsze pięć minut próbowała poprawić humor Nadie, ale gdy zrozumiała, że tego nie da się zrobić, zrezygnowała. Usiadał koło niej na łóżku i razem zaczęły płakać nad śmiercią jej rodzica. Dla Josephine lord Blanchard był jak wujek – wujek, który strasznie ją rozpieszczał. Gdy już nawet na to nie miały ochoty, usiadły naprzeciwko siebie zastanawiając się, od czego powinny zacząć rozmowę i na czym ma się ona opierać.\n-Powiedz mi – zaczęła Nadie – dlaczego zgodziłaś się zaręczyć z moim bratem? W sensie kiedyś mi mówiłaś, że nie masz zamiaru wyjść za mąż przed ukończeni 19 lat. Czemu taka zmiana?\nJosephine popatrzyła przez chwilę na przyjaciółkę zastanawiając się, czy ma jej wcisnąć jakiś kit, aby ominąć ten drażniący temat, czy może powiedzieć od razu prawdę.\n-Bo go kocham – powiedziała po długiej chwili. Cieszyła się, że zdecydowała się na tą drugą możliwość. Chciała być szczera wobec przyjaciółki.\nNadie wytrzeszczyła na nią oczy.\n-Co??? Zakochałaś się w moim bracie? W tej małpie? – wykrzyknęła nie mogąc w to uwierzyć.\nNa twarzy Josephine pojawił się leciutki uśmiech.\n-Tak – gdy zobaczyła, że Nadie nic więcej nie mówi zaczęła tłumaczyć jej to, co chciała powiedzieć jej od samego początku, miała też nadzieję, że to pomoże jej podjąć kilka ważnych decyzji – Nawet w dniu, w którym dowiedziałam się, że Remi prosi o moją rękę powtarzałam sobie, że nie wcześniej niż przed dziewiętnastką. Matka przyszła mi o tym powiedzieć. Przez długi czas zastanawiałam się, jaką powinnam podjąć decyzje. W końcu się zgodziłam. Doszłam do wniosku, że wolę wyjść za mąż teraz za kogoś, kogo znam i kogo kocham, niż poczekać jeszcze dwa lata i trafić nie wiadomo na kogo. Ty też powinnaś o tym pomyśleć Nadie. Wież mi, że gdybyś teraz poprosiła Raphaela, nie doszłoby do tych zaręczyn w ogóle. On wie jak się teraz czujesz. Ale pomyśl, czy warto.\nTe właśnie słowa zostawiła przyjaciółce do przemyślenia. Miała nadzieję, że ta podejmie właściwą decyzję.\nNadie przez cały wieczór zastawiała się nad tym, o czym powiedziała jej Josephine. Miała rację, musiała w końcu podjąć decyzję, taką, której nie będzie żałowała. To jednak nie było takie proste jak się jej na początku wydawało. Gdy myślała o tym, jaki jest Raphael, od razu też przypominało jej się, że to ojciec tak naprawdę do tego wszystkiego ją zmusił. I tak w kółko. Gdy na dworze było już ciemno Nadie doszła do wniosku, że sama nie jest wstanie podjąć żadnej decyzji. Wyszła więc ze swojego pokoju, aby porozmawiać z Remim. Miała nadzieję, że choć on jej coś podpowie. Gdy stała już pod jego drzwiami usłyszała ze środka dwa głosy. Jeden należał do jej brata, a drugi do Rahpaela. Nadie nieźle się zdziwiła, bowiem myślała, ze Fillon wyszedł z ich domu już dawno temu. Ciekawość nie pozwoliła jej jednak odejść z pod tych drzwi. Chciała wiedzieć, o czym rozmawiają.\n-I chcesz ją teraz tak po prostu zostawić?! – dobiegł ją krzyk Remiego.\nNadie od razu zorientowała się, że jej brat jest zły, co raczej zbyt często mu się nie zdarzało. Wiedziała też, o kim rozmawiają. O niej.\n-Już ci to tłumaczyłem, ona nie jest gotowa. – odpowiedział mu ze stoickim spokojem Raphael, co zdziwiło Nadie. Gdy Remi się wściekła i zaczynał krzyczeć wszyscy zawsze chodzili wściekli. A na tego tu osobnika najwyraźniej to nie działało.\n-To czemu do cholery nie pomyślałeś o tym, gdy przyszyłeś do naszego ojca prosić ją o rękę. Wtedy to ona owszem nie była na to gotowa. Teraz pewnie też nie jest, ale potrzebuje cię idioto! Nie widzisz tego?!\n-Ja już podjąłem decyzję – powiedział Raphael cicho.\nNadie nie mogła już tego słuchać. Otworzyła drzwi na oścież i weszła do środka wściekła. Na twarzy Remiego od razu pojawił się lekki uśmiech. Raphael za to nieźle się zmieszał. Dziewczyna podeszłą do niego wbijając mu palec w pierś.\n-Ty cholero! Chcesz mnie teraz zostawić? Nie wydaje ci się, że to już trochę za późno? Trzeba było o tym myśleć na samym początku. Gdyby nie ty, Remi by teraz tu nie siedział, biegałby po ogrodzie próbując znaleźć martwe ciało. Wiesz doskonale, że bym się dziś zabiła. Nie możesz mnie teraz zostawić. – choć Nadie na samym początku postanowiła, że wszystko wykrzyczy, to im dalej szła, tym to bardziej przeradzało się w początki histerii – Nie zostawiaj mnie! Nie ty. – wyszeptała na sam koniec i zaniosła się płaczem.\nRaphael od razu przytuli ją do siebie. Dziewczyna nie protestowała, złapała się kurczowo jego koszuli, opierają głowę o klatkę piersiową. Nie wiedziała ile czasu to trwało, ale gdy skończyła płakać poczuła się o wiele lepiej. Raphael chyba też tak pomyślał, bo odsunął ja na odległość ramion i spojrzał jej w oczy.\n-Na pewno tego chcesz? – zapytał jakby sam już nie wiedział, co ma ze sobą zrobić.\nNadie kiwnęła głową. Raphael westchnął zrezygnowany. Dziewczyna od razu wiedziała, że nie ma zamiaru już wspominać tym, co mówił jakiś czas temu Remiemu. On chyba też doszedł do tego wniosku, bo wstał ze swojego miejsca z szerokim uśmiechem na twarzy.\n-To, co za cztery dni organizujemy kolację dla najbliższych, aby uczcić tą cała paranoję? – zapytał i nie czekając nawet na odpowiedź, wyszedł z pomieszczenia.\nchciałabym was zaprosić serdecznie na mojego drugiego bloga http://dzp-przekleci.blogspot.com/\nAutor: Rena o 19:32\nkini-san 2 kwietnia 2013 23:27\nNadie biedna oj biedna ;(. No i znowu pokarał ją nieźle los, a nie jest niczemu winna. Chociaż Remi żyje, no i ma przy sobie Rahaela :). Oby się nie skończyło jak pierwsza księga bo się pogniewam ;) ;*\nRena 3 kwietnia 2013 19:29\nNie obiecuję, że tak się nie skończy xd\nkini-san 4 kwietnia 2013 17:00\nNo trudno, ale i tak nexta się nie moge doczekać ;) !\nMonia 4 kwietnia 2013 16:36\nPodobał mi się ten rozdział. Bardzo, ale to bardzo ;)\nNa początku rozbawiło mnie zachowanie Nadie, choć jednocześnie nieco żal zrobiło mi się Raphaela. Dziewczyna o wszystko go obwiniła, a to przecież nie była jego wina, prawda?\nCzyli zaręczyny dalej napawały ją wstrętem? Myślałam, że trochę się przekonała do wybranego kandydata. Trochę mnie wkurzyła tym zachowaniem na samym początku rozdziału, ale zaraz potem wszystko minęło, gdy doszłam do momentu powrotu do domu.\nTo co zastała w gabinecie ojca było potworne. Wcale nie dziwię się, że dziewczyna zachowała się w taki sposób. Dobrze jednak, że jak okazało się potem chociaż Remi żyje. Sama dałam się nabrać na jego śmierć. Szkoda, że nie wszystko było złudzeniem, a ojciec Nadie naprawdę nie żyje. Dziewczyna naprawdę na to nie zasłużyła.\nI jeszcze ten Raphael! Zadziwia mnie z rozdziału na rozdział. Chciał ją zostawić, ale w sumie skończyło się całkiem inaczej. Nie spodziewałam się po dziewczynie takiego sprzeciwu, gdy usłyszała plany o jego odejściu. Zaskoczyło mnie to.\nJestem ciekawa jak zamierzasz to rozegrać. Mam tylko nadzieję, że jednak nie będzie to podobne do zakończenia poprzedniej księgi.\nRena 4 kwietnia 2013 18:41\nO tak Nadie zmienia zdanie jak kobieta w ciąży xd Raphael zresztą też. Dwoje ciężarnych się znalazło! :p Co do tej śmierci ojca i prawie-śmierci Remiego jeszcze wszytsko zostanie wyjaśnione. W sumie to już niedługo;)\nDzięki za te słowa i pozdrawiam;D\nNeira 6 kwietnia 2013 12:07\nSzkoda mi jej ojca, nie wiem czemu, ale polubiłam gościa. Trochę mnie zdziwiło dziwne zmartwychwstanie Remiego, w końcu tam było tyle krwi. I jeszcze Anette, nie wiem czemu, ale coś w tej kobiecie mi nie pasuje, nie pytaj mnie co, bo zielonego pojęcia nie mam :D\n28989789 - mój nr GG -> informuj mnie :D Ostatniego rozdziału nie skomentowałam, choć przeczytałam. Głupi, głupi komputer i jeszcze głupszy internet :D To była istna zmowa przeciwko mnie :D\nPamiętasz jeszcze new-deal-2012.blogspot.com? aktywowałam i przeniosłam go na -> http://nowy-porzadek.blogspot.com/\nRena 6 kwietnia 2013 13:59\nDzięki za komentarz;) ojca zabić musiałam, bo w końcu musiała się krew polać nie? Xd na razie nie powiem czemu musiałam go dobić, ale o tym wkrótce. O Remim też będzie i tym jego zmartwychwstaniu;) co do Anette, masz racje jest specyficzna, ale ma ku temu powody. Niemartw się wszystko się niedługo wyjaśni ;D\nRozumiem cię, jak ma się buntować to najlepiej wszystko na raz. Też tak mam.\nLebrun 8 kwietnia 2013 11:37\nRaz mam ochotę przytulić Nadie, a innym razem wręcz zdzielić po głowie. Twoja bohaterka wzbudza we mnie skrajne emocje, a wniosek jest taki, że nie jest żadnym papierowym bohaterem, co stanowi oczywiście plus tej historii.\nŻal mi tego, jak traktuje Raphaela, naprawdę. Niemniej chłopak uratował jej życie i poniekąd dzięki temu zrozumiała, że jest dla niej ważny, a co więcej poprosiła go, aby jej nie zostawiał. Ich relacje zdecydowanie zmierzają ku lepszemu.\nWspółczuję Nadie zobaczenia pokoju pełnego krwi, a do tego, jak mogło się wydawać, dwóch ciał. Na całe szczęście chociaż Remi jednak przeżył, ale żal mi ich ojca.\nPozostały jeszcze dwa rozdziały tej księgi i wciąż nie mam teorii jak się ona zakończy ;) Ciekawe, czy podobnie jak poprzednia.\nRena 8 kwietnia 2013 19:05\nO tak, Nadie niekiedy doprowadza ludzi do rozpaczy. biedny Raphael... co on sobie za narzeczoną wybrał! :p Masz racje jeszcze dwa rozdziały tej księgi, ale wiesz mi jeszcze zdążą się pokłócić;) a jak się zakończy ta księga, to nie zdradzę! na pewno trochę inaczej niż poprzednia;3\nP♥ulina 11 kwietnia 2013 17:05\nDziekuję za Twój komentarz. Cieszę się, że moje opowiadanie czytają osoby i znajdują je gdzieś na innych blogach. jest mi miło, ze ktoś zagląda. Postaram się częściej nazglądac na bloga poniewaz opowiadanie niezmiernie zaciekawiło mnie ;]\nRena 11 kwietnia 2013 19:23\nJa też cieszę się, ze do mnie zajrzałaś ;3\nLiteracka N. 11 kwietnia 2013 21:41\nNadie jest naprawdę nardzo ciekawą bohaterką. We mnie też wzbudzaskrajne emocje - gdy patrzę jak traktuje Raphaela, mam ochotę ją udusić. Inym razem jej dziecinność wywołuje umnie salwę śmiechu. Oj tak, bez wątpienia nadie to bardzo dobrze wykreowana postać. Nie jest nijaka - a wręcz przeciwnie; ma charakterek xDD\nCzytało się przyjemnie. Lubię tą historię i z lubością pochłonęłam rozdział. Masz talent, moja droga. :)\nRena 12 kwietnia 2013 15:24\nAaa wróciłaś! Jak ja się z tego powodu cieszę! ;3\nDziękuję oczywiście za komentarz. Naprawdę cieszę się, że uważasz, że Nadie jest taka żywa. Chciałam, żeby tak wyglądała a jaki mi wyszło to się cieszę;)


Mieszkanie do wynajęcia, zamiast własnego lokum | Blog Gratka.pl\nStrona główna Nieruchomości Jak wynająć nieruchomość? Mieszkanie do wynajęcia, zamiast własnego lokum\nTylko przez trzy lata od wejścia w życie ustawy właściciele będą mogli wystąpić do gminy o dodatek mieszkaniowy.\nCo więcej pomoc ta co roku byłaby coraz mniejsza. Dla osób starszych, które mogą mieć problemy z utrzymaniem mieszkania rząd przygotowuje ustawę o tzw. odwróconej hipotece. Projekt zakłada, że emeryci mogliby zaciągać kredyty, które po ich śmierci spłacaliby ich spadkobiercy. W przypadku odmowy, spadkobierca traciłby prawo do dziedziczenia nieruchomości, która automatycznie stawałaby się własnością banku.\nStrategia zakłada liberalizację przepisów dotyczących eksmisji, tak by zachęcić gminy i prywatnych inwestorów do budowy czynszówek. Obecnie przepisy odnośnie eksmisji, powodują, że lokatorzy są praktycznie nieusuwalni. Istniejąca ustawa o ochronie lokatorów nakazuje, by m.in. osobom niepełnosprawnym, kobietom w ciąży, bezrobotnym, emerytom czy rencistom a także rodzinom, w których znajdują się niepełnoletni w przypadku eksmisji zapewnić zastępczy lokal socjalny. Takich lokali w Polsce jest zdecydowanie za mało. Z tego powodu w 2009 roku dokonano jedynie 240 eksmisji, mimo, że wniosków o nią było prawie 9 razy tyle.\nW przyjętym projekcie o przyznaniu lokalu socjalnego, po uwzględnieniu warunków materialnych eksmitowanego, ma decydować sąd. Ci, którym nie przyzna on lokalu, będą mieli prawo, na podstawie art. 1046 kodeksu postępowania cywilnego, do tymczasowego pomieszczenia. Nie jest jasne jak długo eksmitowany będzie miał prawo przebywać w wyznaczonym pomieszczeniu. Według Trybunału Konstytucyjnego parlament musi sprecyzować przepisy w tej kwestii.\n„Gazeta Wyborcza” zwraca również uwagę na to, iż „rząd chce pozbawić najbliższych zmarłych najemców prawa do dziedziczenia ich mieszkań”. Chodzi o to, że gmina będzie mogła wyznaczyć inny lokal w zamian za ten, w którym mieszkał zmarły. W ten sposób gminy mają efektywniej zarządzać zasobami mieszkalnymi. Strategia, by umożliwić gminom skuteczniejsze gospodarowanie swoimi nieruchomościami, uprawnia je również do zawierania umów najmu na czas określony.\nProblemem może okazać się jednak cena, jaką wyznaczy inwestor za wynajem wybudowanego przez niego mieszkania. Czynszówki, mogą być rozwiązaniem, dla tych, których nie stać na własne mieszkanie, nie zastąpią jednak lokali socjalnych, dla każdego prywatnego inwestora liczy się bowiem zysk.\nPoprzedni artykułCo ma pozostać w mieszkaniu po sprzedaży?\nNastępny artykułOpolska lista płac. Ile zarabiamy?


Pogoda Dimitrovskiy ⇒ Prognoza pogody w Dimitrovskiy • Pogoda długoterminowa • Jaka pogoda na dziś, jutro w Rosji ⇒ METEOPROG.PL\nPogoda w Dimitrovskiy\nPogoda Dimitrovskiy – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Dimitrovskiy dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Dimitrovskiy na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Dimitrovskiy - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Dimitrovskiy pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Dimitrovskiy – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Dimitrovskiy tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPrognoza pogody w Dimitrovskiy na 21 09 - 25 09\nprognoza pogody w Dimitrovskiy\nPogoda w Dimitrovskiy: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nDługość dnia12 godzin 17 minut\nPogoda w Dimitrovskiy: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.