Automatyzacja zmienia oblicze rynku pracy | STILL Polska\nAutomatyzacja zmienia oblicze rynku pracy\nRośnie liczba zadań wykonywanych przez automaty. Paradoksalnie, miejsc pracy ma jednak nie ubywać – zmieni się jednak ich specyfika. Żmudne i powtarzalne zajęcia przypadną robotom, a ludziom – te twórcze, analityczne i międzyludzkie.\nJak wynika z raportu na temat przyszłości rynku pracy (Future of Jobs 2018) opublikowanego przez Światowe Forum Ekonomiczne (World Economic Forum, WEF), w 12 przeanalizowanych na potrzeby dokumentu gałęziach przemysłu przeciętny podział czasu pracy pomiędzy ludzi a maszyny wynosił w 2018 r. 71:29. Do 2022 roku stosunek ten ma zmienić się na 58:42. Przewiduje się również, że w tym czasie algorytmy zaczną w określonych obszarach wykonywać przeważającą część pracy. Z 46 do 62 proc. wzrośnie na przykład odsetek wykonywanych przez maszyny zadań z obszaru obróbki danych i poszukiwania informacji. Niemal 50 proc. przedsiębiorstw przewiduje, że w efekcie zmniejszy się liczba osób zatrudnionych na obsadzonych obecnie stanowiskach. Jednocześnie 38 proc. firm dostrzega potrzebę zwiększenia liczby pracowników wykonujących\nzadania, których istotą jest podnoszenie efektywności procesów. Co w tym kontekście ciekawe, szacunki co do zatrudnienia netto są optymistyczne. Po zsumowaniu przewidywań wszystkich przebadanych firm, zatrudniających łącznie 15 mln osób, na przestrzeni najbliższych lat można spodziewać się zlikwidowania 0,98 mln stanowisk oraz stworzenia 1,74 mln nowych. Niezależnie od siebie będą działać tu dwa trendy: 1) dużej skali zwolnienia ze stanowisk, na których praca zostanie zautomatyzowana i w rezultacie staną się one zbędne; 2) dużej skali wzrost zatrudnienia na stanowiskach związanych z zadaniami nowego typu, mającymi źródło w adaptacji nowych technologii oraz zmianach socjoekonomicznych - jak wzrost znaczenia klasy średniej. Efektem będzie ewolucja pożądanych na rynku pracy umiejętności i cech.\nZanikające stanowiska a prace na topie\nZe względu na technologie i trendy kreujące nowe modele biznesowe oraz zmieniające podział prac pomiędzy ludźmi i maszynami pracodawcy przewidują znaczącą modyfikację listy umiejętności potrzebnych do wykonywania zadań na większości stanowisk. Do 2022 r. nie mniej niż 54 proc. pracowników będzie wymagało rozszerzenia kwalifikacji lub doszkolenia. Na znaczeniu będą zyskiwać: myślenie analityczne i innowacyjne, aktywne uczenie się i stosowanie strategii przyswajania informacji. Wzrośnie także zapotrzebowanie na kompetencje technologiczne, takie jak na przykład programowanie. Jednocześnie istotne dla ryku pracy będą umiejętności trudne do zastąpienia przez maszyny: kreatywność, oryginalność, inicjatywa, myślenie krytyczne czy umiejętności perswazji i negocjacji. Na topie będą także zarówno: przywiązywanie wagi do szczegółów, wytrwałość, elastyczność i umiejętność rozwiązywania złożonych problemów, jak i inteligencja emocjonalna, przywództwo, wywieranie wpływu społecznego oraz orientacja na obsługę klienta.\nWedług raportu WEF stopniowo, w efekcie automatyzacji, coraz bardziej zbędne będą stawać się stanowiska, na których wykonuje się rutynowe czynności, na przykład: wprowadzanie danych, obsługa księgowości i płac, prowadzenie audytów, praca na kasie i „w okienku”. Będzie rósł natomiast popyt na osoby zdolne do pracy na stanowiskach, gdzie technologia jest kluczowym elementem i znacząco usprawnia wykonywanie zadań: analityków danych, deweloperów oprogramowania i aplikacji, specjalistów ds. e-commerce i social media. Z drugiej strony pożądani będą ludzie o dobrze rozwiniętych kompetencjach miękkich: pracownicy obsługi klienta, fachowcy z obszaru marketingu i sprzedaży, szkoleniowcy czy menadżerowie innowacji. Kolejną kategorią stanowisk na topie będą te bezpośrednio powiązane z technologiami na fali wznoszącej: specjaliści ds. sztucznej inteligencji, uczenia się maszyn, fachowcy Big Data, eksperci ds. automatyzacji, analitycy bezpieczeństwa informacji, projektanci User Experience i interakcji Człowiek-Maszyna, inżynierowie robotyki i specjaliści ds. technologii Blockchain.\nFirmy i społeczeństwa w czasach zautomatyzowanej pracy\nJak wynika z analiz WEF, ze względu na skalę rozbieżności umiejętności kluczowych na nowych, trendownych stanowiskach oraz tych stopniowo mających odchodzić w zapomnienie, przedsiębiorstwa i instytucje państwowe będą musiały wdrożyć na poziomie strategicznym proaktywne, celowe działania mapowania redystrybucji zasobów ludzkich i programów motywujących do rozwoju i zmiany kwalifikacji. Jeśli więc przewidywania okażą się trafne, przed nami czasy wymuszające powszechne uczenia się\nprzez całe życie – proste i niezmieniające się w czasie zadania wkrótce będą mogły przejąć automaty. Nam, ludziom, w udziale przypadnie zarządzenie maszynami, rozwiązywanie nieoczekiwanych sytuacji i zapewnianie, że na stykach pomiędzy organicznymi uczestnikami procesów oraz postrzegającymi wszystko zerojedynkowo komputerami wszystko będzie przebiegać bez iskrzenia.\nAlphaboty – mobilne robociki niewiele większe od zakupowego koszyka – zostały wykorzystane do wsparcia pickerów w kompletacji zamówień online w centrum Walmartu.


BŁĘDY NAUKI ZDROWIE ZAGADKI PRZESZŁOŚCI MEDYCYNA ALTERNATYWNA PSYCHOTRONIKA PARAPSYCHOLOGIA KONSPIRACJE WIEDZA DUCHOWA ZAGADKI ŚWIATA PALEOASTRONAUTYKA ZAGADKI KOSMOSU KRYPTOZOOLOGIA PRZEMILCZANE FAKTY I ZDARZENIA ANOMALNE ZJAWISKA UFO NOWY PORZĄDEK ŚWIATA ŻYCIE PO ŻYCIU REINKARNACJA UKRYWANE TECHNOLOGIE EZOTERYKA\nNapromieniowanie zmienia azotany w azotyny w zależności od dawki promieniowania. Mutageneza (formowanie lub rozwój mutacji – przyp. tłum.) jest wprost proporcjonalna do koncentracji azotynu. Azotyn jest molekułą czynną chemicznie reagującą z kwasami nukleinowymi i różnymi aminokwasami zawartymi w proteinach, która tworzy znaną rodzinę związków rakotwórczych noszących ogólną nazwę nitrozamin. Udowodniono, że są one zdolne do wywoływania raka u ludzi.\nPewne rodzaje żywności, zwłaszcza mleko i inne produkty nabiałowe, źle znoszą napromieniowywanie. Często można spotkać się z takimi terminami, jak „kredowe”, „przypalone”, „łojowate” lub „spalona wełna”, którymi opisywany jest smak i zapach napromieniowywanego mleka, natomiast o napromieniowanym mięsie mówi się, że śmierdzi „zmokłym psem”. Napromieniowane tłuszcze są opisywane jako „stęchłe” lub „orzechowe”.14\nNieszkodliwość długoterminowej diety złożonej z napromieniowanej żywności nigdy nie została udowodniona. Jedno z badań, często cytowane w literaturze sprzyjającej idei napromieniowywania, ale zawsze bez podania źródła i odnośników, przeprowadzono na początku lat osiemdziesiątych. Badania cytowane w broszurze IAEA zatytułowanej Fakty na temat napromieniowywania żywności17 obejmowały 400 „ochotników”, którzy spożywali napromieniowane pożywienie przez okres od 7 do 15 tygodni i stanowili część ośmiu oddzielnych badań prowadzonych w Chinach. U ochotników nie zaobserwowano rzekomo „więcej nieprawidłowości chromosomalnych” – wczesnego stadium ostrzegającego przed możliwością rozwinięcia się raka – niż u tych, którzy spożywani żywność nie napromieniowaną.\nKolejne badania cytowane są w ekspertyzie przedstawionej w czasie przesłuchań prowadzonych przez kongres USA w czerwcu 1987 roku w sprawie napromieniowywania żywności.18 Badania cytowane przez dra George’a L. Tritscha, specjalistę ds. raka z Roswell Park Memorial Institute podległego Nowojorskiemu Wydziałowi Zdrowia, były prowadzone w roku 1975 i zostały udokumentowane w American Journal of Clinical Nutrition.19 Hinduscy uczeni zainteresowali się wpływem napromieniowanej żywności na niedożywionych ludzi. Badania przeprowadzono na grupie dziesięciu dzieci cierpiących na niedożywienie białkowo-kaloryczne, czyli ostry brak protein. Dzieci podzielono na dwie grupy, po pięć w każdej. Przed rozpoczęciem badań pobrano od nich próbki krwi jako bazę odniesienia. Jedna z grup stanowiła grupę kontrolną, a drugą poddano eksperymentowi. Dzieci karmiono identycznym pożywieniem, z tą tylko różnicą, że grupa eksperymentalna otrzymywała produkty poddawane napromieniowaniu na krótko przed spożyciem dawką 0,75 kGy, czyli zalecaną do dezynfekowania ziarna. Po czterech tygodniach ponownie pobrano od nich próbki krwi i u czterech z pięciu dzieci spożywających napromieniowaną pszenicę wykryto wyraźną poliploidalność (obecność kilku zestawów chromosomów w komórce – przyp. tłum.) oraz inne nienormalne komórki.20 Po sześciu tygodniach pobrano raz jeszcze próbki krwi z grupy eksperymentalnej i okazało się, że w porównaniu z poprzednimi wynikami nastąpił u nich wyraźny wzrost liczby poliploidalnych komórek w limfie. U dzieci z grupy kontrolnej nie wykryto zdegenerowanych komórek przez cały okres trwania doświadczeń.\nW latach 1970. amerykański Urząd ds. Żywności i Leków (FDA) zakwestionował nieszkodliwość produktów napromieniowywanych i dokonał w oparciu o dane pochodzące z wojskowego programu badawczego przeglądu około 250 badań dotyczących substancji powstałych w napromieniowanej żywności. Jak się okazało, wykryto w niej około 65 łatwo przechodzących w stan lotny substancji (FDA skoncentrował swoją uwagę na substancjach łatwo parujących, ponieważ istniało prawdopodobieństwo ich większej toksyczności niż substancji bardziej stabilnych). 23 takie substancje znaleziono również w produktach poddanych procesowi obróbki cieplnej (lub gotowanych), zaś 36 w innych produktach żywnościowych nie poddawanych napromieniowaniu. Tylko sześciu nie udało się znaleźć w literaturze naukowej jako substancji identycznych z zawartymi w żywności, chociaż były one podobne do tych ostatnich. Zawartość tych sześciu substancji w żywności to około trzy miligramy na kilogram, co w przełożeniu na bardziej obrazowy język oznacza, jak to określił FDA, „trzy krople wody w basenie pływackim”, oddalając w ten sposób jednym pociągnięciem pióra wszelkie obawy w tej materii.21\nNapromieniowywaniu poddaje się wiele rodzajów żywności i sprzedaje w krajach zarówno rozwiniętych, jak i rozwijających się. ICGFI jest szczególnie aktywne w promowaniu napromieniowywania w krajach rozwijających się. Bangaladesz napromieniowuje suszone ryby, mrożone ryby i niektóre produkty zbożowe. Chiny mają ponad 60 ośrodków napromieniowywania, w których poddaje się działaniu promieniowania różne rodzaje żywności, w tym czosnek, ryż, korzenie i przyprawy ziołowe, paczkowaną żywność, sos Sichuan, owoce i mięso. Ilość napromieniowanej żywności liczy się tam w tysiącach ton. Indonezja napromieniowuje suszone przyprawy korzenne, bulwy i rośliny korzenne, ziarno, suszone ryby i mrożonki, zarówno do celów testowych, jak i handlowych. W roku 1996 ogólna ilość napromieniowanej żywności przekroczyła 6000 ton. Korea Południowa napromieniowuje przeznaczone na rynek przyprawy korzenne, suszone jarzyny i produkty wytworzone z żeń-szenia. W Tajlandii napromieniowuje się nahm (fermentowane kiełbaski wieprzowe), przyprawy korzenne, zioła i nie przetworzone enzymy. Wietnam napromieniowuje tytoń w celu niszczenia zalęgłych w nim insektów, a także pewne rodzaje żywności, takie jak cebula i suszone ryby. Indie napromieniowują przyprawy korzenne przeznaczone do handlu. Wiele dalszych ośrodków napromieniowywania jest w stadium projektowania lub budowy w Chinach, Indiach, Korei Południowej, Malezji, Tajlandii i Wietnamie.22


HMŚ Birmingham 2018: Emocje na skoczni o tyczce i bieżni - Polsat Sport\nHMŚ Birmingham 2018: Emocje na skoczni o tyczce i bieżni\n04.03.2018, 08:25 Lekkoatletyka\nOd finałowego konkursu tyczkarzy z udziałem Piotra Liska i Pawła Wojciechowskiego rozpocznie się o godz. 15 czasu polskiego ostatnia sesja lekkoatletycznych halowych mistrzostw świata w Birmingham. Obaj zawodnicy mają szansę na medal. Emocje będą też na bieżni.\nLisek i Wojciechowski wiedzą jak staje się na podium dużych imprez. Są doświadczeni i jak zapewniają – gotowi na skoki powyżej sześciu metrów. Poziom konkursu może stać na bardzo wysokim poziomie, bo w tym sezonie tyczkarze uzyskują znakomite rezultaty. Zawody mogą potrwać też bardzo długo, bowiem ma wystartować 15 lekkoatletów, w tym m.in. rekordzista globu Francuz Renaud Lavillenie, mistrz olimpijski Brazylijczyk Thiago Braz i świata Amerykanin Sam Kendricks.\nO godzinie 17.12 w finale 1500 m pobiegnie Marcin Lewandowski. Zawodnik CWZS Zawisza Bydgoszcz czasem wszedł do rozgrywki o medale, ale jak twierdzi – teraz powinno być lepiej, bo rano nigdy nie lubi rywalizować. Stawka jest wyrównana i wiele może się wydarzyć.\nO finał 60 m ppł powalczy Damian Czykier. Znalezienie się przez niego w stawce ośmiu najszybszych na tym dystansie byłoby sporym sukcesem.\nNa zakończenie dnia zaplanowane są sztafety 4x400 m. Zarówno męska, jak i żeńska mają medalowe szanse.\n- Będę bardzo zawiedziony, jeśli go nie zdobędziemy – powiedział wprost Łukasz Krawczuk. A dziewczyny zapewniają: „zostawimy serce na bieżni”.\nHMŚ BIRMINGHAM 2018INNELEKKOATLETYKAPAWEŁ WOJCIECHOWSKIPIOTR LISEK\nCzytaj więcej: Kszczot: To żona namówiła mnie na start


Rodzicu! Sprawdź ile kosztuje edukacja Twojego dziecka. Będziesz w szoku - Uczciwie o ubezpieczeniach\nKupić podręczniki do podstawówki, zapewnić dodatkowe lekcje angielskiego, ogarnąć noclegi i opłacić studia. Wydać kasę i mieć pewność, że dziecko nie skończy w pracy za 2 tys miesięcznie? Sztuka. Zobacz jakie kierunki i zawody dają najlepsze perspektywy w Polsce i z jakimi kosztami się to wiąże. Lepiej zacznij napełniać skarpety złotem już teraz.\nSkupmy się na Polsce. Oczywiście możemy wysłać nasze dziecko na każdy koniec świata, bo takie mamy możliwości. Nie chcę Cie jednak przerażać za bardzo. Skupmy się na Polsce.\nSzkoła podstawowa i liceum zazwyczaj jest niedaleko miejsca zamieszkania. Koszt to podręczniki, które najdroższe mamy w liceum. Nie chce mi się tego liczyć. Zmienia się jak w kalejdoskopie. Pewnie nie skłamię jak napiszę, że łącznie przez 12 lat wydamy min około 3 tys.. Oczywiście ja nigdy nie kupiłem nowych. Czasami nie kupowałem nawet używanych. Kserowałem, pożyczałem, zdałem, oddałem lub wyrzuciłem. Nie jestem głupi. Te koszty można pominąć.\nNie pominiemy natomiast dodatkowych zajęć, korepetycji, zajęć sportowych itp. Ustalmy, że średnio tygodniowo wydajemy 50 zł. Raz w tygodniu na angielski, fizykę, matme, piłkę, karate czy ku#%@a szermierkę. 50 zł to optymalny wydatek. Przez 12 lat daję nam to okrągłą sumę 31 tyś zł. Ładnie co?\nStudia. Jako rodzic chcesz, aby Twoje dziecko po studiach miało jak najlepszy start w dorosłe życie. Najbardziej atrakcyjnymi zawodami w Polsce w 2017 roku są:\n(wg danych firmy Hays Poland)\nDodatkowo zawsze na topie jest prawnik, lekarz itp.\nNic dziwnego, że najpopularniejsze kierunki w Polsce wg. danych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego to:\nWysokość rocznego czesnego na najpopularniejszych kierunkach studiów na najlepszych niepublicznych uczelniach w Polsce:\nAkademia Leona Koźmińskiego w Warszawie 10 100 zł licencjat/ 10 400 zł mgr\nUczelnia Łazarskiego w Warszawie 7 920 zł licencjat lub mgr\nWyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej 4 155 zł licencjat\nAkademia Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie 4 800 zł/ 5 200 zł\nAkademia Leona Koźmińskiego w Warszawie 10 600 zł/10 900 zł\nUczelnia Łazarskiego w Warszawie 7 920 zł\nAkademia Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie 4 400 zł/6 100 zł\nKrakowska Akademia im. A. Frycza Modrzewskiego 4 600 zł\nPolsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych w Warszawie 10 800 zł/12 300 zł\nWyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej 4 155 zł/ 4 173 zł\nAkademia Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie 4 800 zł/ 6 100 zł\nKrakowska Akademia im. Frycza Modrzewskiego 4 800 zł\nAkademia Leona Koźmińskiego w Warszawie 8 500 zł/8 500 zł\nSWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny 9 000 zł/9 000 zł\nUczelnia Łazarskiego w Warszawie 8 800 zł/8 800 zł\nKrakowska Akademia im. A. Frycza Modrzewskiego 5 200 zł /5 200 zł\nPodsumowanie 5 letniego magistra, średniaka, poza pierwszą trójką. 5 tys. rocznie, 25 tys. za cały okres studiowania.\nOczywiście możemy wybrać także uczelnie państwowe. Nie oznacza to, że są one całkowicie bezpłatne. Najgorzej mają studenci przyjezdni. Wiem coś o tym. 5 lat studiowania zaocznie w Warszawie, dojazd co dwa tygodnie z Olsztyna. Co dwa tygodnie 200 zł na paliwo!!! Pociąg 20 zł w jedną stronę + poruszanie po Warszawie. Szczęście, że nocleg miałem za darmo…\nKoszty utrzymania na studiach.\nBierzemy pod uwagę mieszkanie, media, komunikacja miejska, wyżywienie, inne wydatki.\nMiesięczny koszt od 1500 do 1800 zł.\nPodsumujmy wszystko od podstawówki po studia:\nMateriały przed studiami – 3 tys.\nDodatkowe lekcje, raz w tygodniu, przez 12 lat po 50 zł – 30 tys.\nStudia pięcioletnie mgr na niezłej uczelni, dzienne – 25 tys.\nUtrzymanie studenta, uczącego się poza domem – 1,5 tys. miesięcznie, po 5 latach 90 tys. złotych\nRachunek na 148 tys. zł\nOsobiście taki scenariusz przeżyłem ja. A może moi rodzice. Dzięki ! Teraz zacząłem studia podyplomowe na Warszawskiej Szkole ASBiRO, która współpracuje z Uniwersytetem Łazarskim, kierunek MBA. 16000 zł przez 2 lata. Oby przyniosło to chleb…


Najlepsza wartość titanic zabawki z tworzywa sztucznego - świetne oferty na titanic zabawki z tworzywa sztucznego od globalnych sprzedawców titanic zabawki z tworzywa sztucznego na AliExpress\nGorące promocje na titanic zabawki z tworzywa sztucznego\nŚwietna wiadomość! Jeśli szukasz produktów z kategorii titanic zabawki z tworzywa sztucznego, jesteś we właściwym miejscu. Pewnie już wiesz, że na AliExpress znajdziesz wszystko, czego szukasz. Mamy tysiące super produktów z dosłownie każdej kategorii. Luksusowe marki, przeceny, ekonomiczne oferty hurtowe... AliExpress ma wszystko!\nAliExpress zawsze stara się oferować najlepszy wybór, jakość i cenę. Każdego dnia znajdziesz nowe oferty dostępne tylko przez Internet, zniżki w sklepach i możliwość zaoszczędzenia jeszcze więcej poprzez zbieranie kuponów. Niekiedy warto się pospieszyć, bo top produkty w kategorii titanic zabawki z tworzywa sztucznego bardzo często szybko się wyprzedają. Wszyscy znajomi będą Ci zazdrościć, kiedy powiesz im, że najlepsze produkty z kategorii titanic zabawki z tworzywa sztucznego masz z AliExpress. Niskie ceny, tania wysyłka i lokalne opcje odbioru - dzięki nim możesz oszczędzić jeszcze więcej.\nA co jeśli nadal masz wątpliwości dotyczące kategorii titanic zabawki z tworzywa sztucznego? AliExpress to świetna platforma do porównywania cen i sprzedawców. Pomożemy Ci ustalić, czy warto zapłacić więcej za produkt z górnej półki, czy dostaniesz równie dobrą ofertę, kupując tańszy produkt. A jeśli masz ochotę zdecydować się na najdroższą wersję, AliExpress zapewni najlepszą jakość w najlepszej cenie. Damy Ci nawet znać, kiedy możesz spodziewać się promocji i ile możesz zaoszczędzić.\nA jeśli dopiero zaczynasz korzystać z AliExpress, zdradzimy Ci sekret. Tuż przed kliknięciem przycisku „kup teraz” poświęć chwilę na sprawdzenie kuponów - a zaoszczędzisz jeszcze więcej. Znajdź kupony sklepu, kupony AliExpress lub zbieraj je każdego dnia, grając w gry w aplikacji AliExpress. Ponieważ większość naszych sprzedawców oferuje bezpłatną wysyłkę, otrzymujesz produkty z kategorii titanic zabawki z tworzywa sztucznego w jednej z najlepszych cen online.\nexpress do kawy maszyna\ndywan kafelki do kuchni\nexpres do kawy delhongi\ndywan do salonu versace\ndywan do pralki unicorn\ndywan gumowy do bmw e60\ndywan europejski xzarny\ndywan geometryczny wzór\nakumulator litowo tytanowy\nbransoletka z narz?dziami


V Zawody Ratownictwa Wodnego OSP - Giżycko\n2017-04-21 12:43:01 (ost. akt: 2017-04-21 12:49:04)\nZawody odbędą się na basenie w Parku Wodnym Wilkasy (rozpoczęcie imprezy o godz. 9). Organizatorem rywalizacji jest Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w Wilkasach przy wsparciu OSP w Spytkowie i Kamionkach.\nCelem imprezy jest popularyzacja ratownictwa wodnego, sprawdzian poziomu wyszkolenia ratowników-strażaków oraz integracja środowiska druhów z OSP powiatu giżyckiego.\nW trakcie zawodów na parkingu Parku Wodnego Wilkasy ustawione będą strażackie wozy bojowe, które będzie można obejrzeć i poznać ich wyposażenie.\nTagi: Giżycko gmina Giżycko zawody OSP ratownictwo wodne\nlol #2227455 | 178.36.*.* 21 kwi 2017 17:27\nTaaa, a może pokazać ratownictwo wodne strażaków mazurskich na Florydzie albo w Egipcie, tam woda jeszcze cieplejsza niż w basenie!


Ciepła bluza dla fanów skateboardingu - TRIPY\nOpublikowano 7 listopada 2017 28 lutego 2019 przez Adam Sobieraj\nWraz z nadejściem listopada pojawiły się również zimniejsze poranki. Aby uchronić się od przemarznięcia w drodze do pracy, warto zaopatrzyć się w cieplejsze ubrania. Jako, że jestem osobą dość leniwą postanowiłam zakupić je korzystając ze sklepu internetowego. Szukając ciekawych pozycji zasięgnęłam porady internatów.\nNowa bluza marki Trasher\nPrzeglądając blogi zauważyłam, że ostatnimi czasy bardzo dużą popularnością cieszą się ubrania firmy Trasher. Po wpisaniu w wyszukiwarkę sklepu internetowego frazy: Thrasher – ciepła bluza, moim oczom ukazało się wiele ciekawych i oryginalnych stylizacji. Trasher bardzo dobrze wpisuje się w mój nieco skateboardowy styl, nie ograniczając jednak moich możliwości łączenia ubrań i bawienia się modą. Szczególnie spodobała mi się szara bluza, z ciekawym nadrukiem w płomieniach, która wyglądała na wygodną i ciepłą. Przeglądając najnowsze wydarzenia ze świata show-biznesu zauważyłam, że w podobnej stylizacji pokazuje się Rihanna. Wtedy wiedziałam już, że chcę ją mieć! Zamówiłam również kilka innych, aby móc stworzyć kilka oryginalnych outfitów. Ubrania dotarły do mnie dziś rano i jestem bardzo zadowolona. Bluzy wyglądają dokładnie jak na zdjęciach, są ciepłe i bardzo komfortowo się w nich czuję. Jedną z nich wybrałam w nieco większym rozmiarze i był to bardzo dobry ruch, ponieważ mogę ją nosić jako tunikę. Już nie mogę się doczekać wyjścia w niej na pierwszy trening z deską skateboardową. Choć nie wiem jeszcze czy ciepła bluza to dobry pomysł na zajęcia wewnątrz ogrzewanej sali.\nZ pewnością jest to ciekawy pomysł na wyróżnienie się jesienią z tłumu, jednocześnie nie rzucając się natarczywie w oczy. Najprawdopodobniej zostanę stałą klientką marki Trasher. Pozostało mi jednak zapoznać się z historią firmy, ponieważ niestety nigdy nie czytałam ich magazynu.


Plakat retro do salonu Radziecka propaganda - VintagePosteria.pl\nPlakat retro do salonu Plakat retro do salonu Radziecka propaganda\nPlakat retro do salonu Radziecka propaganda\nZobacz plakat Radziecka propaganda w stylu vintage. Ten ciekawy motyw propagandy może stanowić wyjątkową dekorację w domu lub biurze.\nPlakat sowiecki Radziecka propaganda to przykład na to, że plakaty retro, nawet pochodzące z tak nieciekawego okresu jak lata komunizmu, może zostać interesującą dekoracją. Kiedyś taki plakat był przejawem propagandy, dziś jest często piękną dekoracją ściany i wnętrza, przyciągając wzrok gości czy klientów. Plakat retro Radziecka propaganda można wykorzystać zarówno w domu, jak również w innym lokalu – w restauracji, barze czy pubie. Zwłaszcza wówczas, gdy jego motyw pasuje do przeznaczenia, w jakim chcemy utrzymać to miejsce.\nPlakat Radziecka propaganda jest nadrukowany na wysokiej jakości płótnie, a nie na papierze - jak większość plakatów oferowanych na rynku. Nadruk wykonany jest w technologii cyfrowej, dzięki czemu w 100 procentach, możemy odwzorować kolory i szczegóły oryginalnego motywu. Cały proces produkcji prowadzony jest w naszym zakładzie, dzięki czemu możemy zagwarantować Państwu najwyższą jakość oferowanych plakatów na płótnie w stylu vintage.\nNasze plakaty oferujemy standardowo w formatach: A4 - 21x29cm, A3 - 30x40cm, A2 - 40x60cm i A1 - 60x85cm. Jeżeli interesuje Państwa inny, niestandardowy rozmiar plakatu Radziecka propaganda w stylu retro, zapraszamy do kontaktu.


Strona główna/ Silesia Informacje/ Kraj/Normalność wraca do przedszkoli i żłobków? Teraz mogą przyjąć więcej dzieci\nWięcej dzieci w przedszkolach i żłobkach. Takie możliwości dają nowe wytyczne Głównego Inspektora Sanitarnego. Po kilku dniach od ich opublikowania okazuje się, że wielkich zmian nie ma.\n– Bezpieczeństwo dzieci jest dla nas najważniejsze, ale przede wszystkim dla rodziców. Stąd też bardzo często starają się zapewnić opiekę najmłodszym. Czy to przez babcię i dziadka, czy rodziny. W taki sposób, żeby dzieci nie przebywały w placówkach, jeśli to nie jest absolutnie konieczne. Stąd też rozporządzenie nie powoduje jakichś wielkich zmian – mówi Waldemar Bojarun, wiceprezydent Katowic.\nW Katowicach w żłobkach i przedszkolach nadal będą więc obowiązywać wprowadzone kilka tygodni temu obostrzenia. Rodzice nie wejdą na teren placówki, powierzchnie wspólne będą dezynfekowane, a wewnątrz pomieszczeń zachowany ma być dystans społeczny.\nZgodnie z nowymi wytycznymi, w grupie może być 25 dzieci Jednak placówki w większości z tego nie korzystają.\n-Myśmy zaczynali pracę i zapisy rodziców na dyżur jeszcze przed wejściem tych nowych, więc mieliśmy tutaj pracę już zorganizowaną. Generalnie one też się niewiele zmieniły. Cały czas dzieci muszą wychodzić na podwórko w izolacji od siebie, jest ono podzielone na części. Grupy korzystają z niego na zmianę, dezynfekujemy urządzenia na ogrodzie przedszkolnym. Pilnujemy rodziców, żeby dezynfekowali ręce, żeby wchodzili w maseczkach – mówi Bożena Gil, Miejskie Przedszkole nr 18 w Rudzie Śląskiej.\nNa razie nadal niewielu rodziców korzysta z możliwości pozostawienia dzieci w żłobkach i przedszkolach. Placówki spodziewają się oblężenia po wakacjach. Liczą też na to, że wszystkie obostrzenia zostaną wtedy zniesione.\ngłówny inspektor sanitarny koronawirus obostrzenia Przedszkola przedszkole Śląsk Śląskie więcej dzieci wytyczne zlobki żłobek zmiany


Zasoby kosmiczne to najwyższy stopień innowacji gospodarki (ANALIZA) - BiznesAlert.pl\nZasoby kosmiczne to najwyższy stopień innowacji gospodarki (ANALIZA)\n6 kwietnia 2018, 07:31 Energetyka\nŚwiat przestaje postrzegać potencjał zasobów kosmicznych przez pryzmat futurologii i staje przed realną szansą działań zmierzających do zagospodarowania niezmierzonych zasobów oferowanych przez Kosmos – pisze Gordon Wasilewski z Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk.\nZwykle myśl o zasobach kosmicznych przywodzi nam obraz górnictwa materiałów, które są rzadkie na naszej planecie (jak na przykład platyna), a które są znacznie powszechniejsze poza Ziemią. O ile jest to w istocie ważna część zasobów kosmicznych, nie należy ograniczać wizji przyszłości wyłącznie do tego segmentu gospodarki kosmicznej. Zasoby kosmiczne to znacznie szersza idea oparta o fundamentalnie ludzkie dążenie do poznania nieznanego oraz dokonania niemożliwego. Wbrew pozorom mamy już za sobą długą historię wykorzystywania zasobów kosmicznych, przede wszystkim dla celów komunikacyjnych i naukowych – nie chcemy jednak na tym poprzestawać. O tym czym są dokładnie zasoby kosmiczne, jak je dzisiaj rozumiemy, jakie cele stawiamy na najbliższe lata oraz o tym, dlaczego Polacy powinni wziąć aktywny udział w rozwoju tego sektora w dalszej części artykułu.\nZacznijmy od zdefiniowania problemu zasobów kosmicznych, aby móc operować jednym wspólnym językiem. Sama idea zasobów kosmicznych jako dziedziny jest niezwykle interdyscyplinarna. Zawierają się w niej nauki planetarne, górnictwo i wiertnictwo, techniki poszukiwawcze, projektowanie statków i urządzeń kosmicznych, inżynieria materiałowa i przetwórcza, procesy produkcyjne, energetyka, logistyka, prawo oraz biznes i ekonomia. Ciężko wyobrazić sobie bardziej skomplikowaną dziedzinę nauki i techniki. Same zaś zasoby kosmiczne to wszelkie zasoby materialne, niematerialne i energetyczne występujące poza Ziemią. Zasoby kosmiczne, tak jak zasoby ziemskie, muszą spełnić trzy podstawowe wymogi, aby móc dyskutować o ich wartości – po pierwsze zasób musi być pozyskiwalny, po drugie musimy posiadać technologię do jego pozyskania, po trzecie musi istnieć odbiorca tego zasobu. Nomenklaturę zasobów kosmicznych możemy podzielić na cztery zasadnicze części:\nzasoby wykorzystywane lokalnie (in situ resource utilization, ISRU)\nzasoby przeznaczenia ziemskiego (pro terrum space resources)\ngórnictwo kosmiczne (space mining)\nprodukcja kosmiczna (space manufacturing)\nPierwszy termin jest najbardziej rozpowszechniony w świecie naukowym, ponieważ stanowi ważny element niemal wszystkich planów bezzałogowej a przede wszystkim załogowej eksploracji Układu Słonecznego. NASA definiuje ISRU jako „akwizycję, przetwarzanie, magazynowanie i wykorzystywanie wszelkich zasobów na drodze załogowej lub robotycznej eksploracji Kosmosu, które w innym wypadku byłyby dostarczone z Ziemi, w celu zapewnienia krytycznych potrzeb misji oraz redukcji kosztów i ryzyka”. Lokalne wykorzystanie zasobów kosmicznych jest więc podstawą podejścia ‘live off the land’, pozwalającego na przetrwanie w Kosmosie bez ingerencji z Ziemi, znacznie poszerzając możliwości eksploracji i gospodarowania Kosmosu. Klasycznym przykładem takich zasobów są asteroidy bogate w lód wodny, które mogą służyć za naturalnie występujące stacje paliwowe dla statków kosmicznych [koncepcja górnictwa optycznego firmy TransAstra (Rysunek 1.), umożliwiająca przechwytywanie i przetwarzanie pary wodnej wyprodukowanej z asteroidy na paliwo kosmiczne H2/O2]. Dotychczasowym powszechnie wykorzystywanym zasobem kosmicznym in situ jest energia słoneczna zasilająca statki kosmiczne.\nRYSUNEK 1. System APIS firmy TransAstra. © TransAstra Corp.\nZ kolei zasoby kosmiczne przeznaczone na ziemskie cele dotyczą wszelkich dóbr sprowadzanych na naszą planetę z Kosmosu. W tym sektorze mamy dotychczas największe i rzeczywiste doświadczenie. Jednym z zasobów kosmicznych jest bowiem sama przestrzeń kosmiczna jako lokalizacja a także jako źródło wiedzy. Komunikacja satelitarna czy obserwacja Ziemi i Kosmosu stanowi obecnie integralną część światowej gospodarki i nauki i jest gałęzią sektora kosmicznego, która najszybciej się rozwija. Niemniej jednak, to tylko limitowany wycinek potencjalnych zasobów. Na wstępie wspominano o górnictwie platyny, która niewątpliwie przez wzgląd na swoją wartość będzie elementem kosmicznego przemysłu górniczego. Innymi zasobami branymi pod uwagę są Hel-3 występujący na Księżycu lub energia słoneczna wykorzystywana przez elektrownie zlokalizowaną na ziemskiej orbicie, przesyłającą energię na Ziemie poprzez mikrofale (Rysunek 2.).\nRYSUNEK 2. SPS-Alpha jako przykład wykorzystania zasobu pro terrum. © John C. Mankins.\nDwa pozostałe elementy nomenklatury zasobów kosmicznych, czyli górnictwo i produkcja kosmiczna, mogą, ale nie muszą zawierać się w jednym z dwóch powyższych kierunków zastosowań, a także mogą być ze sobą wzajemnie związane. Zależności te ukazują Rysunki 3 oraz 4.\nRYSUNEK 3. Zasoby pro terrum w ujęciu schematycznym wraz z przykładami. Opracowanie własne.\nRYSUNEK 4. Zasoby lokalne w ujęciu schematycznym wraz z przykładami. Kolorem niebieskim zaznaczono miejsca występowania zasobów wody (lodu wodnego) obecnie branych pod uwagę w planach ISRU – na Księżycu, Marsie i małych obiektach okołoziemskich (bez skali). Opracowanie własne.\nDo powyższej nomenklatury, w zależności od sposobu wykorzystania i zapotrzebowania na zasoby, możemy przyporządkować wszelkie zasoby kosmiczne, zarówno te materialne (jak minerały, metale, lód wodny, inne substancje lotne czy sam regolit), niematerialne (lokalizację, próżnię, mikrograwitację) jak i energetyczne (przede wszystkim fotony). W ten sposób ustanowiliśmy wspólny język. Aby przejść dalej potrzeba już tylko czy aż wizji. Wizji, która zdefiniuje nam najistotniejsze problemy związane z zasobami kosmicznymi. Wizja obejmuje bowiem jasno zdefiniowany i ambitny cel oraz powód naszego przedsięwzięcia, ustala technologie wykorzystywane w całokształcie procesów a także proces dojrzewania takich technologii, jeżeli jeszcze nie istnieją, identyfikuje wszelkich interesariuszy związanych z egzekucją wizji, a także tych związanych z odbiorem zasobów (klientów).\nWizja jest kluczowym elementem eksploracji Kosmosu i stąd odróżnia przez wzgląd na szczególne warunki środowiskowe, koszty i ambitne cele zasoby kosmiczne od tych ziemskich. Przykładową wizją, która została z sukcesem zaimplementowana w programach kosmicznych, było słynne przemówienie prezydenta Johna F. Kennedy’ego „We choose to go to the Moon”, które zapoczątkowało program Apollo i skończyło się wielokrotnymi załogowymi lądowaniami na Księżycu. Bez niej wielkie i trudne rzeczy są niemożliwe, ponieważ tylko stabilna wizja gwarantuje stałe źródło finansowania ukierunkowane na osiągnięcie konkretnego celu oraz zmienia preferencję czasową skupiając się na zyskach (tych przewidzianych i nieprzewidzianych) w przyszłości.\nDziś możemy dostrzec przynajmniej dwa duże programy kosmiczne bazujące na ambitnej wizji, których integralną częścią są zasoby kosmiczne. Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) pod dyrekcją Jana Wörnera jasno określiła, że dąży do międzynarodowego przedsięwzięcia związanego z koncepcją Moon Village, czyli księżycowej bazy. Jak dotąd ESA konsekwentnie ją realizuje przez wysiłek badawczo-rozwojowy, między innymi skupiony na misji demonstrującej technologię pozyskania lokalnych zasobów wody księżycowej, która jest planowana na lata dwudzieste. Inną najbardziej wyrazistą i ambitną wizją, która przyświeca wszystkim projektom kosmicznym firmy SpaceX kierowanej przez Elona Muska jest kolonizacja Marsa, która nie może być zrealizowana bez wykorzystania zasobów oferowanych przez Czerwoną Planetę (przede wszystkim w formie obfitych zasobów lodu wodnego, materiałów konstrukcyjnych z regolitu, podziemnych struktur, a także i to najważniejsze – inspirującej lokalizacji).\nPodmiotów, które chcą realizować się w jednej z wielu dziedzin zawierających się w idei zasobów kosmicznych jest wiele i wiele z nich tworzy rozsądne wizje komercjalizacji. Planetary Resources Inc. chce angażować się w górnictwo kosmiczne od momentu poszukiwania zasobów aż po ich wydobycie, celując szczególnie w asteroidy bliskie Ziemi i tworząc rozwiązania dla wydobycia pierwiastków ziem rzadkich (pro terrum), a także produkcji wody na cele orbitalnej stacji paliw. Dotychczas z sukcesem wystrzeliła dwie nanosatelity (Arkyd 3R oraz Arkyd 6) testujące technologie poszukiwania zasobów kosmicznych w przestrzeni bliskiej Ziemi. Kosmiczna firma poszukiwawczo-wydobywcza potrzebuje jednak odbiorcy wydobywanych zasobów. Jednym z poważniejszych graczy zainteresowanych dziedziną logistyki zasobów pozaziemskiej wody jest United Launch Alliance, spółka joint venture Boeinga oraz Lockheed Martina, która zaproponowała całościową architekturę systemu transportowego dla gospodarki okołoksiężycowej opartą o rakiety ACES oraz lądownik-tankowiec XEUS (Rysunek 5.), które wykorzystywałyby paliwo wyprodukowane z wody wydobytej na Księżycu i asteroidach. To pierwszy system logistyczny, w którym klientem nie jest państwo ani rządowa organizacja a prywatna firma. Zgodnie z dotychczasowymi analizami ULA oraz Colorado School of Mines wydobycie księżycowej wody i wykorzystanie jej do produkcji paliwa wykorzystywanego przez ULA w przeciągu 10 lat operacyjności nawet niewielkiej instalacji przyniosłoby zyski rzędu miliarda dolarów, znacząco zwiększyłoby zdolności eksploracyjne Kosmosu a przede wszystkim stworzyłoby infrastrukturę do rozwoju innych gałęzi zasobów kosmicznych – jak produkcji, którą zainteresowane są między innymi firmy Deep Space Industries i Made in Space.\nRYSUNEK 5. Wizja ekonosfery okołoksiężycowej sformułowana przez United Launch Alliance wykorzystującej system transportowy ACES/XEUS. © ULA.\nW tytule artykułu postawiono odważną tezę – zasoby kosmiczne są najwyższym stopniem innowacyjnej gospodarki. I przez wzgląd na wyzwania stojące przed nawet najmniej skomplikowanym projektem kosmicznym oraz na potencjał gospodarczy, naukowy, inspiracyjny, technologiczny i społeczny zasobów kosmicznych, ta teza jest inherentnie prawdziwa. Przemysł zasobów kosmicznych wykorzystuje i wykorzystywać będzie najbardziej zaawansowane i innowacyjne technologie ziemskie dostosowane do warunków kosmicznych, nowe specjalistyczne technologie umożliwiające stosowanie procesów produkcyjnych w Kosmosie z olbrzymimi możliwościami transferu tych technologii na Ziemię, gwarantuje poszerzone możliwości rozwoju nauki i techniki, dostęp do rzadkich zasobów, angażuje najbardziej specjalistyczną i interdyscyplinarną kadrę pracowników i daje możliwość pokazania tego, na co stać ludzkość – zredefiniowania tego kim jesteśmy, gdzie chcemy a gdzie nie chcemy się znaleźć oraz tego co dotychczas robiliśmy. Zasoby kosmiczne to tworzenie rzeczy wielkich dzięki zaawansowanej robotyce, elektronice, autonomiczności procesów, nowoczesnym źródłom energii, technologii blockchain i wiele innych, to innowacje z dużym plusem. A te wprost z przemysłu kosmicznego można komercjalizować na Ziemi, bo na przykład robotyka i autonomiczność górnicza, która jest koniecznością w Kosmosie jest świętym Graalem na Ziemi.\nCo z Polską? To proste – łatwiej jest zostać ekspertem w całkowicie nowej dziedzinie niż w tej rozwiniętej. A zasoby kosmiczne wciąż dają Polsce i Polakom prime mover advantage, którego nie można przegapić, jeżeli w istocie chcemy budować polskie innowacje. Nie potrzeba olbrzymich inwestycji, by popchnąć polski przemysł oraz naukę na czoło światowego wysiłku badawczo-rozwojowego zasobów kosmicznych. Potrzeba wizji. Spójrzmy więc na jedną z możliwych wizji z perspektywy projektu, w którym Rząd RP lub agencja rządowa jest klientem przemysłu zasobów kosmicznych:\nPolskie innowacje dla zasobów kosmicznych\nKlient: Rząd RP\nCel: (1) Ekonomiczny – budowa polskiego przemysłu zasobów kosmicznych, tworzenie innowacyjnych i dojrzałych rozwiązań stawiających Polskę na czele rozwoju przemysłu kosmicznego, (2) Inspiracyjny – przyciągnięcie uwagi polskiego społeczeństwa, szerokie zaangażowanie Polaków w eksplorację Kosmosu, (3) Naukowy – rozwiązanie fundamentalnych problemów związanych z eksploracją Kosmosu oraz zasobami kosmicznymi, (4) Współpraca – wspólne międzynarodowe przedsięwzięcia.\nKierunek: Polskie technologie w Kosmosie, specjalistyczne kadry na Ziemi.\nTyp podmiotu: Agencje rządowe, jednostki naukowe, firmy sektora publicznego i prywatnego.\nZnane rozwiązanie: Inwestycje w rozwój kadr, badania podstawowe oraz rozwój technologii. Wykorzystanie dotychczasowych doświadczeń przemysłu ziemskiego i kosmicznego.\nŁańcuch wartości: Badania i rozwój oraz komercjalizacja.\nZ naszą wizją lub inną, niewątpliwie trzeba działać. Mamy okazję wykorzystać nasz potencjał, który wbrew pozorom jest potężny. Polscy studenci tworzą wysokiej klasy łaziki i roboty kosmiczne, firmy kosmiczne rozwijają technologie satelitarne, akademia bierze udział w zaawansowanych projektach badawczych w Kosmosie, ponadto mamy narodową skłonność do myślenia o górnictwie i przez to dobre możliwości do przystosowania przemysłowych kadr i ich doświadczeń do nowych realiów gospodarki 4.0. Z osobistego punktu widzenia wiem, że zasoby kosmiczne są atrakcyjnym tematem w Polsce i na świecie. Centrum Badań Kosmicznych PAN mocno wspiera tę ideę. Uczestniczę w pierwszym akademickim programie zasobów kosmicznych tworzonym przez Colorado School of Mines i z całą pewnością mogę stwierdzić, że machina rusza. Wsiadajmy, inaczej odjedzie bez nas!\nEuropa innowacje kosmos Polska surowce


Nov. 8, 2021, 8:02 p.m.\nNov. 6, 2021, 5:14 p.m.\nRosół to tradycyjna zupa niedzielna należąca do narodowych polskich potraw. Tak więc dziś zapraszam Was na pyszny, aromatyczny i esencjonalny rosół z kaczki. Taki prawdziwy domowy, jak u mamy :) …\nDziś zapraszam na szybki przepis na pyszny obiad z piekarnika. Kurczak pieczony z warzywami, to idealne danie na chłodne, jesienne dni. Gorąco polecam, bo kurczak wyszedł mięciutki, soczysty i aromatyczny. …\nSept. 4, 2021, 9:18 a.m.\nAug. 28, 2021, 5:36 a.m.\nKAPUSTA CZERWONA DO SŁOIKÓW Przetwory z czerwonej kapusty idealne na zimowe zapasy. Kapusta czerwona do słoików może być wykorzystana jako sałatka do obiadu, można ją także zasmażać. Jak zrobić czerwoną …\nAug. 26, 2021, 7:45 a.m.\nAug. 21, 2021, 8:09 a.m.\nAug. 13, 2021, 6:17 a.m.\nSAŁATKA Z KAPUSTY Przepis na smaczną sałatkę z kapusty i ogórków na zimę. Łatwa w przygotowaniu, chrupiąca sałatka z papryki, ogórków i kapusty. Sałatka z kapusty czyli sałatka wielowarzywna to …\nMay 31, 2021, 12:47 p.m.


Gra - Gears of War: Ultimate Edition | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nGra Gears of War: Ultimate Edition\nTemat na forum 'Sprzedam' rozpoczęty przez leno, Sierpień 13, 2015.\nChętnie złoże się na zakup tej gry w wersji cyfrowej. Cena 140 do podziału wg ustaleń.\nleno, Sierpień 13, 2015\nCześć. Mam swój profil GOW. Pełen dostęp, hasło swoje, więc nie ma ryzyka że ktoś tą grę dalej odsprzeda. Jeśli chcesz się dogadać to daj znać. Mógłbyś mi po prostu przelać 70 zł na konto albo paypala i wszystko Ci udostępnię.\nWojtek1989, Sierpień 18, 2015\nKupiłeś to na swoim koncie czy to masz konto z allegro?\nPremiera jest 28 tak ?\nMateo90, Sierpień 19, 2015\nTak, premiera jest 28 więc nie ma możliwości by ktoś tą grę posiadał na profilu Do tego koledze wyżej pasuje to 70, nie negocjuje więc już widać, że to niezbyt zaufana oferta skoro mógłby na tym zarobić 30-40 zł więcej\nDominus PL, Sierpień 19, 2015\nKolega Wojtek1989 nie odpisuje na PW, więc temat nadal aktualny. Zakup profilu jeszcze nie dokonany.\nleno, Sierpień 19, 2015\nTak, premiera jest 28 więc nie ma możliwości by ktoś tą grę posiadał na profilu\nMa Preload pewnie kupiony.\nPrzepraszam za ciszę w wątku, sajgon w pracy... Tak, mam zakupione konto, jednak z pełnymi dostępami. Gra już pobrana, ale rzecz jasna jeszcze grać nie można. Odpisałem na priv. Przepraszam za zwłokę.\nWojtek1989, Sierpień 22, 2015\nTak więc zwracam honor\nZachowanie tak bardzo rzadko spotykane w dzisiejszym świecie Ale stawiam wiek 18+, wtedy jeszcze jakieś zasady moralne obowiązywały\nkrzys1190 i Dominus PL lubią to.\nWojtek1989 napisał: ↑\nAkurat do 18 mi brakuje paru miesięcy Ogólnie nie wiedziałem, że jest możliwość kupna przed preorderów cyfrowo\nWitam,interesują mnie tez Gearsy UE ,mogę się dorzucić do profilu\nleno, Sierpień 25, 2015\nhej ja bylbym chetny na taka opcje ze dam dostęp np do swojego profilu z Wiedźminem 3 (najnowsza moja gra cyfrowa)? lub coś innego\ninteresuje Cię coś takiego ?\nBezimienny32, Sierpień 25, 2015\nBezimienny32 napisał: ↑\nDzięki za propozycję, ale właśnie dogadałem się Kil3r.


Niemiecki cyrk z wirusem w Oberstdorfie « Wolne Media\nSytuacja wokół polskich skoczków przed rozpoczęciem turnieju w Oberstdorfie zmieniała się jak w kalejdoskopie. Przypomnijmy: informacja o pozytywnym wyniku testu Murańki pojawiła się w niedzielę w godzinach popołudniowych. Mimo nalegań kierownictwa polskiej ekipy, aby powtórzyć naszemu skoczkowi badanie, bo wynik jego testu nie przesądzał jednoznacznie o zakażeniu, stosowne służby epidemiczne dokonały tego dopiero w poniedziałek o 11:00, ale wynik ponownego badania Murańki podano dopiero późnym popołudniem, około godziny 18:00. Organizatorzy nie czekali jednak z decyzją i wykluczyli cała polską kadrę z zawodów, chociaż wszyscy pozostali zawodnicy mieli negatywne wyniki testów zrobionych już na miejscu, w Oberstdorfie. Nie od rzeczy będzie tu dodać, że przed wyjazdem do Niemiec cała nasza ekipa przeszła badania w Polsce i wszyscy, włącznie z Murańką, mieli negatywne wyniki testów.\nTAGI: Koronawirus, Niemcy, Skoki narciarskie


Jaja Wielkanocne są przez cały rok, musisz tylko je odnaleźć w filmach, grach czy programach\nProgramiści i graficy wydają się mieć święta Wielkanocne przez cały rok. Chyba nigdy nie przestaną nas zaskakiwać swoim poczuciem humoru. W wielu grach, filmach, programach użytkowych, czy nawet sprzętach elektronicznych możemy odnaleźć przeróżne ukryte żarciki i nigdzie nie komunikowane elementy dodatkowe. W większości przypadków nawiązują one do innych elementów popkultury lub do pracy samych twórców danego projektu. Takie często zabawne elementy ukryte w przeróżnych miejscach określa się mianem Easter Egg. Ponieważ podobnie jak podczas wielkanocnego poranka trzeba się natrudzić w wyszukiwaniu ukrytych wielkanocnych jajek (najczęściej słodkości).\nMy postanowiliśmy odszukać dla was zaledwie kilka z setek takich smakowitych wielkanocnych jajek. Wy sami poszukać kolejnych lub skorzystać z wielkiego kompendium Easter Eggs.\nDla mnie osobiście najwspanialsze nawiązania do swoich innych dzieł skrywają filmy Pixara. Choć muszę się przyznać – niewiele z nich odkryłem sam przy pierwszym oglądaniu danego filmu. Ekipa ze Studia Pixara wywodzącego się od George Lucasa, a zakupionego później przez Steva Jobsa, posiada naprawdę ciekawe poczucie humoru. John Lasseter wraz z animatorami już w pierwszej części „Toy Story”, „Iniemamocnych” oraz „Autach” ukrył postać Wall-Ego. W filmie „Potwory i spółka” znajdziemy rybkę Nemo. W Toy Story znajdziemy książki ukrywające tytuły filmów krótkometrażowych ze studia Pixara oraz piłkę z filmu o słynnej lampce czyli „Luxo Jr.”. Nie wspominając o samochodzie Pizza Planet przewijającym się przez większość filmów. Zresztą zobaczcie sami.\nWielu jako Easter Egg zalicza wszystkie Google Doodle, czyli zmieniające się okazjonalnie loga Google, jednak w usługach tego giganta znajdziemy także wiele innych ciekawych przykładów Wielkanocnych Jaj. W przypadku Google raczej nie nawiązują one do popkultury, ale świetnie bawią. Nie tak dawno wybierając dowolną trasę z Europy do Nowego Jorku, Google ją bezproblemowo obliczał podając czas na przepłynięcie wpław Oceanu Atlantyckiego. W innym miejscu nakazywał przesiąść się na… kajak. Większość żartów Google odnajdziemy w Wikipedii– ostatnio byliśmy świadkami świetnych dowcipów z okazji Prima Aprilis.\nSporo żartów skrywa także Apple. W terminalu, po wpisaniu odpowiednich komend można zagrać w tetrisa. Jeden z avatarów dostępnych dla użytkownika przedstawia vinyla, na którym odnajdziemy tytuły czterech utworów „Magic”, „Revolution”, „Boom!” oraz „Unbelievable”. Brakuje tylko Amazing z konferencji Apple. Także Siri raczy nas swoimi dowcipami podczas konwersacji.\nAktualnie trudno doszukać się jakiś interesujących żarcików w najnowszej wersji Windowsa, ale przed laty było ich naprawdę sporo. W Windowsie 98 można było odblokować ukryte poziomy FreeCella wpisując -1 oraz -2. W Windowsie XP można natomiast zdecydowanie przyśpieszyć zwycięstwo w pasjansie stosując odpowiednie skróty klawiszowe. W Windowsie 2000 można było także napotkać na motyw Gwiezdnych Wojen. Na razie Facebook nie dorobił się jeszcze jakiś porządnych wielkanocnych jaj. Najciekawsze to ukryte emotikony w czacie oraz możliwość zmiany języka na piracki.\nJeszcze więcej przykładów Easter Eggs znajdziemy w grach i filmach. Często są one naprawdę nieźle ukryte, ale zdarzają się też gry, w których są wyraźnie zaznaczone, jak na przykład jajka w Angry Birds pozwalające na dostęp do nietypowych poziomów.\nTagi: Appleeaster eggGoogleGryITMicrosoftPixarpopkulturaświętawielkanocWindows


Architektow – Rzeszów – mieszkania i domy do wynajęcia | Gumtree\n"architektow" w mieszkania i domy do wynajęcia w Rzeszów\nFiltry powiadomienia:mieszkania i domy do wynajęcia w Rzeszów (Hasło: "architektow")\nMieszkanie ul. Architektów\nMieszkanie o pow.46,3 m2 na wynajem ma bardzo funkcjonalny rozkład: dwa niezależne pokoje, <i>oddzielna kuchnia z meblami na wymiar i sprzętem AGD; łazienka ; hall; dodatkowo duży balkon typu loggia. Mieszkanie środkowe od wschodu z widokiem na panoramę Rzeszowa. Budynek elegancki, wysoka jakość wykończenia części wspólnych, zagospodarowane otoc ......\nDzień Dobry :) WSZYSTKO W CENIE BEZ ŻADNYCH PROWIZJITransakcja BEZPOŚREDNIO Z WŁAŚCICIELEM</div> - ul. Solidarności 11 Rzeszów- Mieszkanie 50m2 + Taras- Pokój Dzienny z Kuchnią + 2 Sypialnie - W CENIE Czynsz Administracyjny - W CENIE Woda Ciepła i Zimna (ryczałt)- W CENIE O ......\n3 osobne pokoje, umeblowane, nowe\nDo wynajęcia od 1 lipca .Nowe, wykończone i wyposażone mieszkanie z garażem, media w cenie . 3 osobne pokoje, osobna kuchnia i łazienka. Miejsce postojowe w garażu podziemnym i komórka lokatorska. Mieszkanie wyposażone w nowe sprzęty tj. zabudowa kuchenna wraz z AGD ( zmywarka, płyta indukcyjna, okap, lodówka, piekarnik ) w każdym pokoju szafa w zabudowie i łóżk ......\nBiuro nieruchomości MINT Property ma przyjemność przedstawić Państwu nowe mieszkanie przy ulicy Architektów w Rzeszowie. Nieruchomość o powierzchni 52 m2 Składa się z dwóch niezależnych pokoi, osobnej kuchni, łazienki oraz przedpokoju. Do mieszkania przynależy balkon. Mieszkanie w pełni umeblowane oraz wyposażone. Osiedle w pełni monitorowane oraz strzeżone. Blok oddany do użytku w 2016 roku. Ogr ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: mieszkania i domy do wynajęcia w Rzeszów (Hasło: "architektow")


Nainggolan: Moje odejście z Interu? To nielogiczne! Tak niczego nie wygrają | Transfery.info\nNainggolan: Moje odejście z Interu? To nielogiczne! Tak niczego nie wygrają\n2019-10-04 10:54:50, Aktualizacja: 4 miesiące temu\nRadja Nainggolan nie ukrywa, że wciąż odczuwa żal do Interu Mediolan.\n„Nerazzurri” wiele dali, by w zeszłym roku sprowadzić do siebie Radję Nainggolana - zapłacili za niego 24 miliony euro i oddali karty zawodnicze Davide Santona oraz Nicolò Zaniolo, który później wyrósł na gwiazdę Serie A. Belg długo jednak miejsca na San Siro nie zabawił, ponieważ już po jednym sezonie został oddany lekką ręką do Cagliari. Antonio Conte nie widział dla niego zbyt dużo miejsca w zespole, dlatego klub wbrew woli piłkarza szukał mu nowego pracodawcy.\nDla Nainggolana jest to powrót do klubu, w którym się wybił i choć pod tym względem pomocnik jest zadowolony, nie ukrywa, że i tak czuje, iż został bardzo źle potraktowany przez ekipę z San Siro.\n- Sprzedawanie piłkarzy na siłę to szaleństwo - powiedział Nainggolan w wywiadzie dla „La Repubblica”.\n- Klub nigdy niczego nie wygra w ten sposób, zawodnicy są dla nich tylko liczbami. Zasługi należą się całej drużynie, ale to moja bramka wprowadziła Inter do Ligi Mistrzów.\nMimo całego żalu piłkarz wciąż życzy dobrze Interowi, licząc, że uda mu się zdetronizować Juventus, który wygrywa we Włoszech od kilku lat. Pomocnik nigdy nie ukrywał, że nie pała sympatią do turyńczyków i będąc zawodnikiem Romy publicznie przyznawał, że kibicuje Napoli, gdy to walczyło o Scudetto.\n- Cieszę się, że mają mocny zespół w tym roku, życzę im jak najlepiej. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby zdobyli mistrzostwo, ale wciąż odczuwam pewien żal.\n- Myślę, że mogłem zostać tam dłużej. Ale to klub podjął decyzję za mnie. Conte poprosił zarząd o nowych zawodników, a jeśli chcesz kogoś sprowadzić, musisz kogoś oddać. Ale to i tak dziwne, że dwa lata wcześniej mówią ci, iż bez ciebie sobie nie poradzą, a po tych dwóch latach nagle zmieniają zdanie. To nielogiczne.\n31-latka w Mediolanie starał się zatrzymać nawet Romelu Lukaku, jego reprezentacyjny kolega, ten przyznaje jednak, że nie miał innego wyjścia.\n- Latem rozmawiałem z Romelu Lukaku. Powiedział mi, że przenosi się do Mediolanu i poprosił, żebym na niego poczekał. „Dalej, Radja, będziemy grali razem”. Stało się jednak coś zupełnie przeciwnego.\nWięcej na temat: Radja Nainggolan Inter Mediolan Cagliari Calcio Włochy Belgia\nSponsor serwisu. Sprawdź promocję w PZBuk Reklama 25 zawodników bez kontraktu. Do wzięcia od zaraz 4 godziny temu Iker Casillas kończy karierę 4 godziny temu OFICJALNIE: Smokowski odchodzi z Polsatu 4 godziny temu Lechia Gdańsk może pozyskać Rafała Pietrzaka 8 godzin temu OFICJALNIE: Tottenham musi radzić sobie bez Heung-min Sona. Kilkutygodniowa przerwa 8 godzin temu Gorąco w Barcelonie. Piłkarze oczekują wyjaśnień od Bartomeu 9 godzin temu Raiola: Pogba nie jest własnością Solskjæra 12 godzin temu


Klęska feminizmu i queer? - strasznasztuka\nKlęska feminizmu i queer?\nZmieniam na chwilę temat, bo na homikach.pl ukazała się bardzo ciekawa diagnoza sytuacji politycznej, autorstwa Tomka Kitlińskiego i Pawła Leszkowicza, z towarzyszącym jej rysunkiem wspomnianego ostatnio przeze mnie Mariusza Tarkawiana.\nDiagnoza zatytułowana jest „20 lat minęło z naszej perspektywy i nic” i dotyczy klęski postępowej polityki feministycznej i queer w Polsce. Jest to opis sytuacji bardzo pesymistyczny, wskazujący na to, że w zakresie prawnym, jeśli chodzi o wolności obywatelskie nic się nie zmieniło.\n„Po pierwsze, restrykcyjne przepisy antyaborcyjne wprowadzone w 1993 r. i wynikająca z nich okrutna praktyka pozostały niezmienione, a przyszłość wygląda tu jeszcze mroczniej - jesteśmy wciągani w coraz bardziej restrykcyjną politykę reprodukcyjną”. I „po drugie, żaden przepis prawa polskiego nie gwarantuje zabezpieczenia praw par jednopłciowych. Polska jest jednym z niewielu europejskich krajów nie posiadających tego rodzaju rozwiązań prawnych. Jedynym przepisem chroniącym osoby homoseksualne przed dyskryminacją jest kodeks pracy, gdzie wprowadzenie takiego rozwiązania było wymuszone przyjęciem dyrektywy o zatrudnieniu przy wejściu do Unii”.\nKitliński i Leszkowicz piszą dalej:\n„(...) ciągle żyjemy w społeczeństwie, które nie uznaje naszych podstawowych praw obywatelskich. Żyjemy w wyjątkowo dwoistej sytuacji - i dlatego właśnie zadajemy pytanie o klęskę. Bo nie odnieśliśmy prawdziwego zwycięstwa.\nNauczyliśmy się akceptować ten niesprawiedliwy stan rzeczy, a często wręcz udajemy, że nasza kultura jest otwarta i liberalna, bo obecny jest w niej silny nurt dyskursu dotyczącego płci i seksualności - mimo, że rozwiązania polityczne i prawne pozostają daleko w tyle za nim, pozostawiając Polskę i NAS na obrzeżach europejskiej cywilizacji praw człowieka”.\nZmienia się również perspektywa autorów patrzenia na sztukę feministyczną oraz queer:\n„Kiedyś uważaliśmy sztukę feministyczną i queerową za rodzaj rodziny zastępczej dla demokracji i praw obywatelskich w Polsce, za zwiastun i siłę inicjowania zmiany.\nDziś jednak chcielibyśmy zmienić perspektywę i pokazać sztukę jako pesymistycznego proroka, pokazującego klęskę postępowej polityki w naszym kraju i świadka tego specyficznego dualizmu i hipokryzji otwartego/zamkniętego społeczeństwa i kultury, z którymi musimy się mierzyć i żyć”.\nTu już od siebie zadałabym pytanie, czym więc jest ta sztuka? W najlepszych przypadkach – obszarem uświadomienia, wentylem bezpieczeństwa, a w najgorszym – modą, jak sugerowała niedawno jedna z moich komentatorek, która ułatwia sukces artystyczny? Czy więc twierdzenie, że sztuka ma polityczną siłę jest jedynie ułudą?\nKitliński i Leszkowicz kontynuują:\n„Nie zrobiliśmy wystarczająco dużo. Pławimy się w substytutach - rozmawianiu, publikowaniu, maszerowaniu, wizualizowaniu, na które pozwala się nam w tym „demokratycznym” kraju, aby utrzymać nas we frustrującym stanie zmniejszającym napięcie i stwarzając iluzję liberalizacji.\nJest to iluzja demokracji (...)”.\nA może też trzeba zmienić opcję i zacząć baczniej przyglądać się regułom neoliberalizmu i wpływom rynku? Czy nie jest czasami tak, że wykształcone, dobrze zarabiające kobiety z dużych miast, żyjące w partnerskich związkach, korzystające z uroków pop-kultury w zasadzie prawie żadnej dyskryminacji na swojej skórze nie odczuwają? Kultura popularna czy wychwalany niegdyś przez Leszkowicza liberalizm, odsyłają mizoginizm do lamusa. Chyba gorzej jest z homofobią, ta wydaje się w Polsce silniejsza, ujawnia się w widocznym wciąż w kulturze popularnej dominującym heteronormatywie. Ale z drugiej strony, czy nie jest tak, że narzekać aż tak bardzo na sytuację nie mogą geje i lesbijki z wolnych zawodów, naukowcy, artyści, którym te referaty, publikacje, wizualizacje przynoszą konkretne profity? Takich profitów nie daje polityka, która również jest jak żmudna orka na ugorze (tu prostuję „donos” Banasiaka, sama już od dawna w polityce nie działam).\nCzy nie należy raczej wyjść poza swój ogródek i na ten obraz przedstawiony przez Kitlińskiego i Leszkowicza nałożyć problem wykluczeń ekonomicznych, związanych z biedą, długotrwałym bezrobociem, brakiem wykształcenia i związanym z tym brakiem perspektyw i brakiem szans na samorealizację?\nUstawa antyaborcyjna uderza w kobiety biedne, żyjące w tradycyjnych rodzinach. Podobnie homofobia sprawia, że młodzi ludzie z tradycyjnych rodzin często skazani są na swoistą autocenzurę, cenzurując swoje uczucia, skazując się niejednokrotnie na dramaty czy życie w nieudanych związkach.\nNiestety podobnie, jak autorzy tekstu, za bardzo konkretnych rozwiązań nie widzę (oni sami piszą o realizacji utopii). Może rewolucja? (ale kto ma ją wywołać skoro nam samym jest w miarę dobrze?) Może dalsza liberalizacja? (ale ta prowadzi do pogłębienia wykluczeń ekonomicznych) A może nowa solidarność, która pozwoli nam wyjrzeć poza swoje opłotki? (choć zawsze pozostaje niebezpieczeństwo, że będziemy w takim przypadku kolonizować innych i wypowiadać się w ich imieniu). Może jednak praca u podstaw (ale ta jest faktycznie żmudna i nie przynosi żadnych widocznych efektów)? A może wszystkie te strategie razem?\n< Nieznalska uniewinniona i pytania o demokrację\nPani Izo, to wszystko prawda, i smutno, i źle że ten postęp taki marny. Tylko ja wciąż nie rozumiem jak się to ma do sztuki. O tej modzie to zdaje się był mój komentarz, nie pierwszy taki, i nadal podtrzymuję. Sztuka to coś co jest jakie jest, a nie ''ma działać''. Nie rozumiem dlaczego w tekście K i L są przyklady ze sztuki, a nie ma przykładów działań społecznych, akcji politycznych, konkretnych i ukierunkowanych na dany cel. Sztuka to zawsze egoistyczna działalność artysty, poza tym odbierana przez raczej wąskie grono odbiorców. Może gdyby te plakaty Breguły były po prostu anonimową akcją społeczną, a nie artystyczną, odniosłyby inny skutek. Odbiorcy są czuli na taki fałsz. Podobnie widzą tę wspomnianą ''modę'' na feminizm wśrod artystek, które w życiu jakże często potwierdzają tylko najbardziej żałosne patriarchalne schematy. W życiu dziala życie, tzw. inspiracja, dobry przykład. Sztuka to wentyl wolnej ekspresji i to jest jej najwyższa wartość, a że nie każdy jej potrzebuje i nie każdy ją rozumie...\nno cóż, są inne drogi dotarcia do ''mas'', które jednak zawsze wyczują fałsz...\nJa też prawie się zgadzam, z pewnymi zastrzeżeniami. Po pierwsze, zastanawia mnie, jak wobec tego odnieść się do stwierdzeń i manifestów, że sztuka ma polityczną siłę? A może inaczej zupełnie tę polityczność należy rozumieć (np. po rancierowsku)?\nA druga sprawa, uważam za niesprawiedliwy atak Pani chello ;-) na plakaty Breguły. Jest coś takiego, jak sztuka czy reklama społeczna, nie musimy doprawdy tkwić w odwiecznie zakreślonych granicach mówiących, co jest sztuką, a co nie. Nie widzę w przekraczaniu granic gatunków nic "fałszywego".\nZresztą tu pojawia się bardziej ogólna kwestia, nie wiem, czy sztuka to wentyl wolnej ekspresji, bo patrząc na historię sztuki, najczęściej była ona po prostu tubą rozmaitych ideologii.\nPonadto, to nie była cenzura dokonana przez owe "masy", odbiorcy nie wyczuli tu żadnego fałszu, bo po prostu tych prac nie widzieli, tylko przez homofobiczne władze miast (np. w Krakowie), lub homofobiczne władze uniwersytetów (Słubice,czyli poznański UAM oraz w Lublinie).\nUważam, że Chello nie atakuje plakatów B., ale jej strategię i ma rację. Wszystko co jest nieznane lub nieakceptowane (w tym wypadku homoseksualizm) musi zostać oswojone. Oswajaniem musi zajmować się fachowiec, ktoś kto zna się na technikach wywierania wpływu, promocji idei, kto potrafi rozpoznać grupę docelową i dostosowuje przekaz do jej upodobań i potrzeb (tak jak w reklamie). Obraz (sztuka) musi być wtedy całkowicie podporządkowany wymienionym elementom, a nie autorskiej wizji artysty. Odbiorca odczytuje fałsz, bo tu albo sztuka nie jest sztuką tylko polityką, albo idea nie jest polityczna tylko estetyczna.\nSztuka, musi odcinać się od obowiązujących w polityce i reklamie strategii (co robi Breguła), ale postępując tak obniża skuteczność, a nawet funduje akcji porażkę, a antagonistom przysparza chwały..\nProponując produkt artystyczny (i ideologiczny) siłą rzeczy nie może liczyć na duże poparcie, a tym bardziej na zmianę przekonań. Ale masy jednak są i zabierają głos, nawet nie widząc plakatów. Bo tu chodzi o ideę (sprzeczną z ich przekonaniami), a nie o wizualizację idei. Ponieważ politycy znają swój elektorat, nie zaryzykują udziału w kampanii, która im zaszkodzi. Racją stanu polityka jest wygrać wybory, więc na wszelki wypadek uprzedzi ewentualne niezadowolenie swoich wyborców. W ten sposób w dobrej wierze niekompetentnie przygotowana kampania stała się kampanią promocyjną polityków. "Swój chłop" zapobiegł.\nDobre intencje to za mało, same działają na szkodę promowanej idei.\nDostałam komentarz od Ali, która nie dała rady wpisać go tutaj... Mam nadzieję, że inne osoby nie mają takich problemów??? Tu chyba była kwestia tego, że ta, w gruncie rzeczy ciekawa polemika z Tomkiem i Pawłem była zbyt długa. Te pytania, które zadała Ala wydają mi się przede wszystkim skierowane właśnie do Kitlińskiego i Leszkowicza.\nDzięki za ten wpis i info o tekście Leszkowicza i Kitlińskiego.\nZapytam Cię przy okazji tego tekstu o kilka rzeczy (możesz mi odpowiedzieć na priva; wiesz, dlaczego mnie to interesuje). Budując na Twoim wpisie, z którym się zupełnie zgadzam. ;)\nCzy znasz jakieś fragmenty z współcześnych diagnostyków sytuacji politycznej i stanu ruchu praw obywatelskich w Polsce, którzy wychodzą poza dialektyczny schemat typu my a oni? Czy są jakieś inne, bardziej głębsze, strategie tłumaczenia rzeczywistości społecznej a politycznej, które nie odwoływałyby się do takich dość prostych zero-jedynkowych schematów?\nUderzyły mnie w Twoich wypisach z ich tekstu sformułowania, które wskazują, że jest pewna grupa upośledzona: homoseksualiści i kobiety (które/którzy?) i są oni (wszyscy wiemy kto), którzy prześladują (tu zdaje się mamy i obojętne a nawet seksistowskie elity, a także ogół nieoświeconego społeczeństwa - czy to nie brzmi jak jakiś głos politycznie wypartego z dawnych, retoryka polityczna i komunistów, i dysydentów?). Osobiście uważam ten brak konkretności w adresowaniu argumentacji politycznej (praktykę powszechna, bo bardzo wygodną), za jedną z oznak słabości polskiego feminizmu i queer. Czy są jakieś sensowne próby skonkretyzowania argumentacji politycznej? Wyjścia z zaklętego kręgu uogólniającego bablania, który nie wnosi na tym etapie niewiele więcej poza podkreślaniem własnej racji moralnej poprzez podkreślanie własnej martyrologii?\nWiem, że bardzo nie lubimy, jak nam się nadal wmawia mentalność post-komunistyczną ale w tego typu argumentacji/diagnozie politycznej rzeczywistości nie mogę jej nie widzieć: polaryzacja konfliktu, jeśli już nie klasowego, to grupowego, z tendencją do uniwersalizacji i przenoszenia niemal w sfery metafizyczne, używanie martyrologii jako podstawy do postawy roszczeniowej, zero wizji, gdzie i z kim szukać kompromisów, założenie o wiodącej roli elity-awangardy i dołującej roli zacofanych tłumów, które uniemożliwiają brrrr. I to właśnie interesujące (i pesymistyczne), że takie typy argumentacji znajduje się w tekstach znanych intelektualistów związanych z postępowymi ruchami estetycznymi i politycznymi\nDrugi przykład takiej pop-dialektyki widzę w kolejnym cytacie że sztuka feministyczna miała być rodzajem rodziny zastępczej dla demokracji i praw obywatelskich (???), a stała się Kassandrą klęski polityki w naszym kraju. ??? O co tu chodzi? Dla kogo konkretnie sztuka miała być taką rodziną zastępczą? Dla humanistów-homoseksualistów? To już jest dla mnie poezja polityczna (choć oczywiście rozumiem skąd ten rodzaj ekspresji). Czy to znaczy, że środowiska homoseksualne nie zdołały wypracować sobie przez 20 lat politycznych, a nie tylko estetycznych, form walki o swoje prawa? Dlaczego? Ze względu na złych onych, którzy nie pozwalali, czy ze względu na niedowład w dziedzinie negocjacji i budowania politycznych instytucji i lobbingu, który by wspierał postulaty prawne i polityczne tego środowiska (i piszę to w odwołaniu do Twojego i Edyty świetnego tekstu w dyskusji nad falami w ostatniej Zadrze i co z tego wynika dla skuteczności rodzimego feminizmu)?\nC.D. listu Ali:\nSztuka jako świadek tego specyficznego dualizmu i hipokryzji Właśnie. Czy aby nie gubimy czegoś zasadniczego w tej łatwej dialektyce??? Czy sami sobie tak płaskim argumentem nie podstawiamy nogi, a jednocześnie chowamy własne niedowłady??? I naprawdę nie chodzi mi tu o analizę dla analizy w polityce pies pogrzebany w argumentacji politycznej, bo na niej przecież opiera się skuteczność polityczna Na estetyce jest łatwiej budować własne eseje naukowe, niż organizować bazę społeczną do ruchu politycznego\nI czy np. ktoś konkretnie wypowiedział się na temat roli mody na feminizm i queer w Polskiej sztuce i humanistyce? Czy te dwie bardzo różne przecież dziedziny nie mają na sumieniu tego, że potraktowały oba nurty polityczne właśnie estetycznie, płytko, popowo, pod publiczkę (i pod zamówienia zagraniczne) bo takie tematy były przez dwadzieścia lat trendy, modne, był na nie zbyt, jeśli nie na rynku krajowym, to na zagranicznym? Ja to wyraźnie widzę (jak wiesz ;) w większej części akademickiej produkcji humanistycznej, która nie wydała specjalnie wielu ciekawych analiz feministycznych/queer, a za to masy kobietologii i płciologii, z którą nie bardzo wiadomo, co zrobić, tak jest tradycyjna. Czy np. wpisanie kobiety lub homoseksualistów w tytuł pracy naukowej czyni z niej pracę feministyczną lub queer? A takich intelektualnych przebieranek mamy w naszej humanistyce najwięcej.\nWiem od Ciebie, że ze sztuką jest (trochę?) inaczej niż z humanistyką, ale zdaje mi się, że właśnie w dziedzinie sztuki feministycznej i queer (a teraz w kolejnym trendy temacie postkolonializmie) inspiracje z humanistyki mocno się zaznaczają, tworząc kalki z często - niezbyt głęboko przetrawionych, a głęboko chaotycznie zebranych, tez humanistycznych.\nCzy nie mamy takich intelektualnych przebieranek w sztuce? Ja je widzę w różnych pracach, które opisałaś na swoim blogu (rozmawiałyśmy o tym). Jaki jest wpływ tych modnych przebieranek na skuteczność ruchów politycznych (poza tym, że od czasu do czasu widać je na ulicy, więc mamy poczucie, że nie jesteśmy zacofani)?\nCytat: "I czy np. ktoś konkretnie wypowiedział się na temat roli mody na feminizm i queer w Polskiej sztuce i humanistyce? Czy te dwie bardzo różne przecież dziedziny nie mają na sumieniu tego, że potraktowały oba nurty polityczne właśnie estetycznie, płytko, popowo, pod publiczkę"\nOwszem, wypowiadałam się nie raz, i na tym blogu, i w tekstach itp. Pewnie nie tylko ja. Ale to Pani Iza lub Pani Ala musi pobłogosławić tak ''odkrywczą'' he he myśl, by oficjalnie ujrzała światło dzienne. Drogie Panie. To nie jest żadna nowina że od paru ładnych lat tak to w sztuce hula i na pewno Pani Iza jest tu jedną ze współodpowiedzialnych osób - ktoś tak światły nie mógł tego nie dostrzegać. Niemniej za takie sugestie niedawno na tym blogu leciały gromy. A teraz panie sobie razem stolik kawka fiu fiu że no może taka jakaś przebieranka moda tendencja jest i to może źle... No sorry, papieroska może nie palę cukier śmietanka...Pazdrawiam!:)\nDrogie Panie Niebezkozyry i Chello,\noj, chyba chodzi o coś innego: Ali o to, że politykę zastąpiła estetyka. Ja już od dłuższego czasu pytam na tym blogu o to, czy sztuka ma polityczną siłę i w jakim znaczeniu. Dyskutowałam między innymi z manifestem Żmijewskiego. Ale właśnie dlatego, że wydał mi się za mało wywrotowy, a za bardzo uwikłany kontekstualnie.\nDla mnie samej dobra sztuka polityczna czy też wywrotowa, nie musi mieć jednoznacznego, propagandowego przekazu (wciąż niestety takim podparciem tego myślenia byłby Ranciere). Ale, jeszcze przed Rancierem (tzn. przed przeczytaniem jego teorii) o sztuce politycznej pisałam: strasznasztuka.blox.pl/2006/06/Sztuka-polityczna-Kozyra-i-Kilian.html\nTyle tylko, że nie chodzi tu o wywieranie bezpośredniego wpływu na politykę, ile o zmiany w obszarze pola widzialności.\nNie neguję istnienia sztuki politycznej, bo jak już wyraźnie napisałam w komentarzach, do czego Pani Chello nie raczyła się odnieść, musiałabym zanegować połowę, albo i większą część historii sztuki.\nDla mnie to kompletna mrzonka, co pisze Niebezkozyry: "Odbiorca odczytuje fałsz, bo tu albo sztuka nie jest sztuką tylko polityką, albo idea nie jest polityczna tylko estetyczna".\nEstetyka jest też polityką i na odwrót. Polecam jednak tego nieszczęsnego, wykorzystywanego na prawo i lewo, Ranciere'a.\nPrzecież uznane za największe dzieła sztuki są dziełami politycznymi, ideologicznymi (choćby sztuka sakralna)!\nTa mrzonka o niepolityczności sztuki została wymyślona po pierwsze w XIX wieku (idea sztuki dla sztuki), a w Polsce była bardzo silna w epoce po socrealizmie. Ale, żeby było śmieszniej taka sztuka (nastawiona na kwestię formalistyczne) była tu ceniona również ze względów politycznych. Twórczość taka była wspierana przez państwo, bo świadczyła o jego otwartości, a zarazem nie zagrażała żadną społeczną krytyką. Można dać też inny przykład - amerykańskiego abstrakcyjnego ekspresjonizmu, który rzekomo miał być ekspresją uczuć artysty, tyle, że jego wykreowanie też miało związek z przyczynami politycznymi. Ameryce w okresie zimnej wojny była potrzebna własna sztuka - silna, męska, ekspresyjna, odważna; a przede wszystkim własna, oddająca dominację również na polu kultury (kłania się Serge Guilbault).\nCzy naprawdę Panie wierzycie w to, że sztuka nie ma nic wspólnego z polityką?\nMożna zaprzeczać temu, że każda sztuka jest uwarunkowana politycznie - jeśli komuś odpowiada taki idealizm i esencjalizm - to kwestia własnego wyboru. Ja nadal czekam na argument, który mnie do takiego poglądu przekona. Każda działalność artystyczna czy intelektulana *jest* historyczna, w związku z tym *jest* osadzona w określonym kontekście politycznym - nawet jeśli się odżegnuje, stara się być apolityczna - to od czegoś.\nWypowiedź Chello... Mnie tu nie interesuje wrażenie, "zdrowy rozdądek", wiedza/odczucie potoczne, że to, co trendy, jest pod publiczkę. Wiesz dlaczego? Bo to jedzie właśnie esencjalizacją - stare, nasze, przetrawione, domowe jest ok. To co "trendy" jest be. Znowu ta sama dialektyka rodem z PRL-u. Pisałam o formułowaniu postulatów politycznych, o roli wulgarnej dialektyki, a nie o tym, "jak to jest naprawdę".\nIza jest krytykiem sztuki, ja nie. Ja zajmuje się innym obszarem dyskursu. I w humanistyce widzę problem. W Polsce jest zbyt mało *dobrych* przykładów humanistyki krytycznej, takiej, która by tworzyła podstawy do konceptualizowania postulatów politycznych - u nas nie ma właściwie humanistyki feministycznej, która byłaby w stanie - ba! miała takie aspiracje, jak humanistyka np. amerykańska, by realnie wpłynąć na równouprawnienie kobiet. Pytam - dlaczego nie ma? Odpowiadam - bo jesteśmy zbyt płytcy w badaniach, w przemyśleniu tego, co do nas dociera. Być może demokracja nas przytłacza? Być może jesteśmy niedojrzali? Zarówno jako twórcy, jak i konsumenci demokracji? Także dlatego, że w Polsce nie ma zwyczaju, by intelektualista był jednocześnie społecznym aktywistą. Dlatego powstaje tyle martwej nauki, bez aspiracji jakiegokolwiek odniesienia do rzeczywistości politycznej i społecznej. I to uważam za modę. Nie uważam na przykład, że modą na feminizm kierowała się Iza Kowalczyk pisząc swoje prace - bo jest jedną z nielicznych, która łączyła uprawianie krytyki i nauki z działalnością społeczną. Uważam że gross straszych profesorów i młodych adeptów nauki traktuje feminizm i queer jako modę, bo coś tam popisze "na temat", bez znajomości podstaw teoretycznych, bez odniesień do literatury przedmiotu, bez refleksji *po co to pisze?* (czy tylko dla kolejnej linijki w CV?) i czuje się ekspertem w dziedzinie. Jest też grupa osób, którzy przyjmują pozę, a nie postawę feministyczną. I to jest koniunkturalizm. Czyli - tak, wierzę w taką sztukę i w taką naukę, która wynika z rzetelności intelektualnej i jest podparta jeśli nie aktywnym działaniem na rzecz tradycji intelektualnej, jaką się prezentuje, to przynajmniej postawą w zgodzie z tą ideologią - a nie pozą. I owszem, jest to bardzo subiektywne rozróżnienie. Ale moim zdaniem jedyne uczciwe.\nIza! Dzięki, że to wkleiłaś! ;)\nJeśli sztuka ma jednoznaczny, propagandowy przekaz, to JEST propagandą, nie sztuką. Rozumiem niechęć do podziałów, ale od nich jednak nie uciekniemy, a nawet powiedziałabym, że ich rozmywanie się już owocuje potrzebą pewnych redefinicji. Nie neguję faktu, że sztuka inspiruje się kontekstem społecznym, politycznym, ideami, sama nie uciekam w swoich pracach od znaczeń, ale uważam że to właśnie od artysty należy wymagać przynajmniej próby niekonwencjonalnego zagłębienia się w temat. Inaczej mamy do czynienia z plagą wtórnych, naiwnych wyrobów, 'przeslań' z którymi o wiele lpiej radzą sobie konkretne dziedziny np. nauki, socjologii / tu uwaga do P. Ali że faktycznie humanistyka ma tu wiele do powiedzenia, jednak nie należy perspektywy naukowej utożsamiac z artystyczną. /. Moje 'trendy' nie odnosi się krytycznie do faktu, że pewne idee są aktualne, zajmują ludzi, ale do POPIERANIA, LANSOWANIA BYLE JAKIEJ I PSEUDOZAANGAZOANEJ SZTUKI PRZEZ IDEOLOGICZNIE ZORIENTOWANYCH KRYTYKOW I KURATOROW, KTORZY CHYBA Z LENISTWA ALBO I WŁASNEJ NIEWIEDZY NAWET NIE PRÓBUJĄ POSZUKAĆ INNYCH, MENTALNIE BARDZIEJ WYMAGAJĄCYCH PROPOZYCJI, ALE ZATRZYMUJĄ SIĘ NA KOLEJNYCH KLISZACH, WTÓRNYCH TEMATYCZNIE WYSTAWACH I WCIĄŻ TYCH SAMYCH NAZWISKACH. TO PO PROSTU PSUJE SZTUKĘ - ŻE WYRAŻĘ SIE PROSTACKO. A TAKŻE PODWAŻA WIARYGODNOŚĆ JAKICHKOLWIEK DZIAŁAŃ W PRZESTRZENI SZTUKI, KTÓRE SĄ ZORIENTOWANE NA IDEE. TO PO PROSTU SZTUKĘ KOMPROMITUJE - TAKŻE W OCZACH ODBIORĆÓW.\nTo dotyczy ściśle rzeczywistości świata sztuki, która przeciez opiera się na tzw. karierach poszczególnych artystów, a nie pospolitym ruszeniu anonimowych mas.\nA jeszcze odnośnie mojego ostatniego wpisu - proszę zerknąć na wywiad Doroty Jareckiej z Wodiczką w GW. Genialne ostatnie pytanie. Odpowiedź - nieprzekonująca.\nTu faktycznie zawarty jest cały mój argument. Sztuka to działanie autorskie, które nigdy nie jest altruistyczne. Ale jeśli już się z tym godzimy, to wymagajmy przynajmniej jakiegoś POZIOMU tych dzialań, nie lansujmy nazwisk tylko dlatego, że grzecznie odrabiają zadania godne przedszkolaka. Nic złego w modzie na feminizm, ale koniunkturalne tworzenie pseudofeministycznej sztuki to już jest jakiś problem.\nA Ranciere to faktycznie już bokiem wyłazi...zanim KP wydała Ranciera, też była sztuka zaangażowana (czyli taka, która zadaje celne pytania o istotne sprawy naszych czasów - tak to rozumiem). I będzie. Oby jak najlepsza.\n"Jeśli sztuka ma jednoznaczny, propagandowy przekaz, to JEST propagandą, nie sztuką."\n-- Jeśli widzimy w dziele sztuki tylko jeden wymiar - to widzenie bardzo krótkowzroczne i rzeczywiście łatwo w ten sposób dzieło sztuki zredukować do propagandy. To wówczas nadużycie interpretacji - redukcjonizm bardzo popularny (żeby nie powiedzieć populistyczny) w debatach politycznych w byłych demoludach, właśnie ze względu na trening w wulgarnej dialektyce. Ale owszem - wielu kupuje taką interpretację, bo to proste.\n"Rozumiem niechęć do podziałów, ale od nich jednak nie uciekniemy, a nawet powiedziałabym, że ich rozmywanie się już owocuje potrzebą pewnych redefinicji."\n-- Otóż właśnie. Nie uciekniemy od dialektyki. Za bardzo wrosła w świadomość post-komunistyczną? Zdaje się, że tak. Biało-czarne, populistyczne... Wczesna demokracja nie nauczyła nas ani tolerancji, ani myślenia pluralistycznego. To jedna z moich diagnoz i dzieki za przykład takiego myślenia.\n"Nie neguję faktu, że sztuka inspiruje się kontekstem społecznym, politycznym, ideami, sama nie uciekam w swoich pracach od znaczeń, ale uważam że to właśnie od artysty należy wymagać przynajmniej próby niekonwencjonalnego zagłębienia się w temat."\n-- Sztuka nie tyle "inspiruje się kontekstem społecznym", ale w nim powstaje - jak każda ludzka działalność. Jeśli Pani wierzy w czystą świadomość, która może wykroczyć poza kontekst społeczny, w którym powstaje - czyli poza świadomość samego artysty - to ciekawa idea, ale dosyć... idealistyczna.\n"Moje 'trendy' nie odnosi się krytycznie do faktu, że pewne idee są aktualne, zajmują ludzi, ale do POPIERANIA, LANSOWANIA BYLE JAKIEJ I PSEUDOZAANGAZOANEJ SZTUKI PRZEZ IDEOLOGICZNIE ZORIENTOWANYCH KRYTYKOW I KURATOROW, KTORZY CHYBA Z LENISTWA ALBO I WŁASNEJ NIEWIEDZY NAWET NIE PRÓBUJĄ POSZUKAĆ INNYCH, MENTALNIE BARDZIEJ WYMAGAJĄCYCH PROPOZYCJI, ALE ZATRZYMUJĄ SIĘ NA KOLEJNYCH KLISZACH, WTÓRNYCH TEMATYCZNIE WYSTAWACH I WCIĄŻ TYCH SAMYCH NAZWISKACH. I dalej..."\n-- Nie ma "nieideologicznie" zorientowanych krytyków", bo każdy krytyk, tak jak humanista, interpretuje poprzez pryzmat tego, co ma w głowie (między innymi poprzez pryzmat tego, czego się nauczył...). Natomiast zgadzam się z tym, że "bylejakości" jest dużo - w sztuce, w humanistyce, w literaturze, w polityce, w stosunkach międzyludzkich, w supermarketach. Ale też o tym, co i dla kogo jest byle jakie, decyduje osobisty gust/przekonania odbiorcy (w tym i krytyka). W pluralizm opinii i gustu też nie wierzymy? Jeśli tak, to kolejny przykład na myślenie esencjalne, w starym, totalizującym stylu.\n"To dotyczy ściśle rzeczywistości świata sztuki, która przeciez opiera się na tzw. karierach poszczególnych artystów, a nie pospolitym ruszeniu anonimowych mas."\n-- Artysta - to elita, potwierdzona pieczątką krytyka? OK. Tak było w XIX-tym wieku. I jeszcze wcześniej. Ale było tak przede wszystkim za komuny - przecież bez dyplomu mgr artysty nie można było kupić nawet profesjonalnego pędzla malarskiego... Czyli znowu tęsknota za poukładanym światem, gdzie jasne było kto jest kto, a dyplom i pieczątka załatwiała raz na zawsze przynależność do "elity" i stemplowała oryginalność interpretacji? Czy to nie ostateczny przejaw nostalgia post-komunistycznej?\nPrzykro mi, ale jestem za młoda by być przesiąkniętą tą komuną, do której Pani wciąż tak wraca. Spędziłam też sporo czasu poza Polską. Ale dialektyka wszędzie ma się dobrze, i mnie osobiście razi niezależnie od kolorytu miejsca ;)\nReinterpretacja o której mówię wynika z potrzeby ratowania przestrzeni sztuki przed banalizacją, zawładnięciem przez łopatologię. Są to różne fajne, subwersywne ruchy też bardzo młodych ludzi, którzy z komuną już absolutnie nic nie maja...\nPani ma za to wyraźny kompleks na tym punkcie.\n''Jeśli widzimy w dziele sztuki tylko jeden wymiar - to widzenie bardzo krótkowzroczne i rzeczywiście łatwo w ten sposób dzieło sztuki zredukować do propagandy. To wówczas nadużycie interpretacji - redukcjonizm bardzo popularny (żeby nie powiedzieć populistyczny) w debatach politycznych w byłych demoludach, właśnie ze względu na trening w wulgarnej dialektyce. Ale owszem - wielu kupuje taką interpretację, bo to proste.''\nJa mówie o sytuacji, kiedy w dziele po prostu tylko ten wymiar JEST. I nawet sam artysta to deklaruje. Natomiast to, że wielu kupuje jedynie prostą interpretację dzieła faktycznie złożonego - to poważny problem, na który właśnie zwracam uwagę. Krytycy i zwolennicy sztuki zaangażowanej po prostu nie szukają dzieł złożonych. Tu się właśnie chyba zgadzamy?\nW pluralizm wierzę, w ewidentną tendencyjność i krótkowzroczność - już nie.\nIdealizm - czy jest jakaś inna przestrzeń na utopię i idealizm oprócz sztuki?\nCo do kontekstu zgadzam sie / to to samo co napisalam, tylko inne slowa.\nKońcowki nie rozumiem - o zadnym stemplu dla artysty nie bylo, tylko o wszechwladzy np. kuratorow - m.in. tych ze stemplami płatnych studiów kuratorskich ;)\nmyślę, że my się jednak zgadzamy, tylko mówimy innymi językami ;-)\nZresztą zabawne, że Pani pisze: "A Ranciere to faktycznie już bokiem wyłazi...zanim KP wydała Ranciera, też była sztuka zaangażowana (czyli taka, która zadaje celne pytania o istotne sprawy naszych czasów - tak to rozumiem)."\nA tymczasem Ranciere wręcz przeciwnie, jest raczej podejrzliwy wobec sztuki zaangażowanej, pisząc, co raczej powinno Pani odpowiadać, że [s]ztuka jest wyemancypowana i emancypująca, gdy wyrzeka się władzy narzuconego przekazu, określonej widowni i jednoznacznego sposobu wyjaśniania świata, gdy mówiąc inaczej, przestaje chcieć nas wyemancypować.\nTyle tylko, że on proponuje odejście właśnie od dialektyki i to jest chyba najbardziej cenna myśl jego przekazu, bo jak słusznie stwierdza Ala, my się od dialektycznego myślenia nie możemy niestety wciąż odczepić... I w sztuce, i w humanistyce... Albo białe, albo czarne; albo my, albo oni; albo sztuka, albo polityka; albo idealizm, albo materializm, i wszędzie budujemy nieprzekraczalne granice. Tymczasem najciekawsze rzeczy dzieją się zawsze pomiędzy...\nZażartowałam z tego braku języka, ale chyba to jest jeden z najważniejszych problemów. I choć często zdarza mi się krytykować Krytykę Polityczną, to akurat, jeśli chodzi o kwestię języka współczesnej myśli krytycznej, trzeba przyznać, że odwalają znakomitą robotę. Inna sprawa, że język też jest narzędziem wykluczenia. To również trzeba brać pod uwagę.\nJeśli się zgadzamy - w jakimś zakresie przynajmniej - to świetnie. Przestrzegałabym jednak przed zbytnim optymizmem jeśli chodzi o świadomość (post)komunistyczną - i wśród krytyków/decydentów i wśród artystów, nawet tych młodych. Pisze Pani o pokoleniu "bardzo młodych ludzi, którzy z komuną już absolutnie nic nie maja" - czyżby? A kto ich wychowywał? Kto tworzył kontekst ich wczesnej osobowej i zawodowej edukacji? W jakim systemie teraz funkcjonują? Kto ten system tworzy - i kto nim rządzi?\nTo kolejny problem. Wmawiano nam przez 20 lat - dość prostacko zresztą - że wystarczy, aby stare pokolenie wymarło (także zawodowo), a wszystko się zmieni, bo młodzi będą mieli "inną mentalność" - mentalność mają rzeczywiście inną, ale przesiąkniętą myśleniem post-komunistycznym. Są rzeczywiście inni, ale czy rzeczywiście pokolenie młodych lat 90-tych i 2000-tych zdało egzamin z demokracji, pluralizmu i tolerancji? Czy jedynie stworzyło hybrydę z mentalności wyrosłej z neoliberalizmu i post-komunistycznych ksenofobii?\nProszę tego nie traktować jako zarzut, a raczej ogólną refleksję kogoś, kto też zbyt stary nie jest, a mimo to widzi drastyczne różnice w praktykowaniu demokracji i pluralizmu w różnych kulturach, a tym, jak te normy polityczne i kulturalne się spłaszcza i instrumentalnie traktuje w nowych demokracjach. Wszyscy uczymy się myślenia w innych kategoriach, a to długi i żmudny proces. I nie ma żadnych gwarancji, że się ich nauczymy (historia pokazuje, żeśmy się niewiele nauczyli przez dwadzieścia lat międzywojnia...) Zaś najlepszym punktem wyjścia do przewartościowań - o których sama Pani wspominała, jest autorefleksja - skąd przychodzimy, dokąd zmierzamy - i którędy. Indywidualnie i zbiorowo.\nNo i mamy sumę wszystkich strachów - dialektykę. Łatkę.\nOraz ratunek - pomiędzy!\nJeśli to, co próbowałam powiedzieć zamyka się dla Pań w tych dwu magicznych kluczach - to wysiadam, przynajmniej chwilowo.\nZainteresowanym polecam powtórną lekturę.\nAle jak mawial Terminator - I'll be back ;)\nI naprawdę "pomiędzy" - jak zawsze.\nps. z mojej autopsji wynika, że im bardziej "pomiędzy" i niedialektycznie dziala się w sztuce, tym mniejsze szanse na cokolwiek. Te deklaracje o poszukiwaniach między oczywistościami póki co są dla mnie puste, wyrazaja co najwyzej trzecią oczywistośc w stylu np. gender, że plcie są nie tylko dwie itp. Tymczasem tych warstw, znaczeń, niesamowitości bywa o wiele, wiele więcej... ale komu by się chcialo tym zajmować...\n"Tymczasem tych warstw, znaczeń, niesamowitości bywa o wiele, wiele więcej... ale komu by się chcialo tym zajmować..."\nNo właśnie, mi na przykład też o to chodzi. Więc nie rozumiem zupełnie po co te wszystkie ironiczne, sarkastyczne i złośliwe uwagi.\nTo też jest charakterystyczne dla dialektyki, ale tym razem dyskusji: nastawienie na konfrontację, ośmieszenie przeciwnika (bo nie partnera w dyskusji), zdezawuowanie tego, co mówi.\nTylko po co? Co nam ma właściwie dać taka dyskusja?\nchyba jednak nie jest tak dramatycznie, choć to raczej moje argumenty bywają dewaluowane do uproszczeń. Ale to Pani blog, i gdybym jednak nie widziala w nim wartościowych i ciekawych przesłanek, to bym tu nie zaglądała i nie spędzala czasu na dyskusjach. Ale po to też prowadzi się blog, prawda? By się trochę ponarażać;)\nMoże trochę prowokuję licząc jednak na ten moment, że pojawi się tu więcej prawdziwej anarchii, także wobec tych tak już bezpiecznie zajętych pozycji, w których się Pani jednak okopala.\nAle faktycznie, to troche obciach tak się tu produkować, i to anonimowo, powiedzmy...\nJednak intencje nie sa tak skrajne, jak Pani to widzi. Tymczasem pas.\nNo właśnie, po to się między innymi prowadzi blog, żeby była dyskusja. Ja widzę w Pani wypowiedziach wiele ciekawych aspektów, ale jak ja Pani przyznam rację, to Pani od razu, przechodzi do okopów (tak, tak, Pani, nie ja ;-) Dlatego pytałam, do czego ta dyskusja prowadzi? Wrócę do tematu niebawem ;-)