Kwiecień, 2011 | Panie, przenikasz i znasz mnie (Ps 139)\nINTENCJE MODLITWY MAJ 2011\nOpublikowany 30 kwietnia 2011 przez barka\nIntencje Ojca Świętego Benedykta XVI\nAby Kościół – przez wiarygodne głoszenie Ewangelii – potrafił wciąż dawać następnym pokoleniom nowe powody do życia i nadziei.\nAby Pan pomógł Kościołowi w Chinach wytrwać w wierności Ewangelii i wzrastaniu w jedności.\nIntencje Blogowej Róży\n– dziękczynna za dar beatyfikacji Ojca Świętego Jana Pawła II\n– dziękczynna za opiękę duchową ks. Grzegorza, szczególniej w dniu jego imienin (25 maja) oraz urodzin (27 maja)\n– w intencji beatyfikacji Sługi Bożego ks. Stefana kardynała Wyszyńskiego w 30 rocznicę jego odejscia do Domu Ojca\n– W intencji wszystkich nienarodzonych dzieci\n– W intencji wszystkich chorych i cierpiących\n– O pokój na świecie\n– O nowe powołania kapłańskie i zakonne, szczególniej w tygodniu modlitw o powołania\n– O codzienne uświęcanie życia na wzór Serc Jezusa i Maryi dla kapłanów, zakonników, zakonnic i świeckich\n– W intencji naszej Ojczyzny Polski, abyśmy jako naród wypełnili oczekiwania Boże\n– W intencji konających\n– W intencji tych, którym grozi utrata zbawienia\n– W intencjach własnych wszystkich członków Blogowych Róż i ich bliskich\n– W intencji dziękczynnej za dar I komunii świętej w jej (..) rocznicę, oraz w intencjach wszystkich dzieci przystępujących do I Komunii Świętej i ich rodzin o łaskę wytrwania w Komunii z Jezusem Chrystusem.\n– W intencji zmarłych z naszych rodzin, naszych przyjaciół, znajomych i wszystkich dusz czyśćcowych\n– W intencjach nadesłanych….\n– Agata prosi o modlitwę w intencji uzdrowienia z autyzmu jej synka Adriana\n– Anna, Ruth oraz Afro proszą o łaskę owocnego przeżycia pielgrzymki na beatyfikację JPII (od 28 kwietnia do 4.05)\n– Anna prosi o modlitwę w dniu 8 maja w intencji swojej śp. mamy w dniu jej imienin\n– Anna prosi o modlitwę w dniu 25 maja w intencji swojej mamy chrzestnej w dniu jej urodzin\n– O dar nieba dla Winicjusza w rocznicę śmierci (6.05)\n– O potrzebne łaski dla kapłanów Tomka TChr, Kazika SDS, Darka OP w rocznicę ich święceń\n– W intencjach tegorocznych maturzystek (Zuzanny, ….) i maturzystów (……….) o pomyślność na egzaminach maturalnych i dostaniu się na wymarzone studia\nMiejsce na Twoją intencję……………..\nZaszufladkowano do kategorii intencje modlitwy\t| 21 komentarzy\nMAJOWA ZMIANA TAJEMNIC RÓŻAŃCOWYCH\n– MAJ 2011\n2. MOHEREK PRZEMIENIENIE NA GÓRZE\n3. JANUSZ USTANOWIENIE\nEUCHARYSTII 4. BIEDRONKA MODLITWA W OGRÓJCU\n6. PAULA CIERNIEM UKORONOWANIE\n8. KRZYŚ ŚMIERĆ PANA JEZUSA\n9. MARCIN S. ZMARTWYCHWSTANIE\n10. TERESA_SKW WNIEBOWSTĄPIENIE\n11. MALUTKA ZESŁANIE DUCHA\n12. EWA J. WNIEBOWZIĘCIE NMP\n14. KARINA ZWIASTOWANIE\n17. PACIOREK OFIAROWANIE PANA JEZUSA\n19. JAN W. CHRZEST WJORDANIE\n6. DOROTA PRZEMIENIENIE NA GÓRZE\n29 kwietnia dołączyła do nas Dorota.\nSercem i modlitwą witamy ją w naszej małej wspólnocie.\nDziękuję wszystkim za wytrwałość w modlitwie, o którą niejednokrotnie prosiła Najświętsza Maryja Panna.\nNiepokalanemu Sercu Maryi wszystkich polecam, prosząc dla Was o wszelkie potrzebne łaski i dary z wysoka, a szczególniej o dar modlitwy.\nJeśli chciałabyś / chciałbyś dołączyć do wspólnej internetowej modlitwy rożańcowej poprzez odmawianie przez cały miesiąc jednej dziesiątki różańca świętego to serdecznie Ciebie zapraszamy.\nOpiekunem duchowym Blogowego Różańca jest ks. Grzegorz Kalamarz – Paciorek.\nKs. Grzegorz w dniu 1 MAJA o godzinie 20.00 , odprawi w swojej parafii MSZĘ ŚWIĘTĄ dziękczynną oraz w intencjach Róż różańcowych.\nIntencje indywidualne można przesyłać bezpośrednio do ks. Grzegorza, za posrednictwem jego bloga.\nZamiast ofiar pieniężnych ( w intencjach mszy świętych, jakie dla nas odprawia) ks. Grzegorz prosi o modlitwę 1 Zdrowaś Maryjo…\nZe względu na wyjątkowość jutrzejszego radosnego dnia beatyfikacji Jana Pawła II oraz Niedzieli Miłosierdzia Bożego zmiana tajemnic różańca publikowana jest już dziś, a nie jak zwykle 1 dnia miesiąca.\nBoże, Ty w swojej dobroci pomnażasz szeregi wierzącego w Ciebie ludu, wejrzyj na Twoich wybranych, których odrodziłeś przez sakrament chrztu świętego, i udziel im wiecznego szczęścia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.\nAle także moja i Twoja niewiara.\nNiewiara innych osób.\nPan posyła uczniom wybranych świadków.\nPonieważ uczniowie niedowierzają swiadkom, Jezus sam im się ukazuje.\nPodobnie chce obcować ze mną, z Tobą, z innymi.\nSą wśród nas wierzący, ale nie praktykujący.\nCzy są wiarygodnymi świadkami, czy mogą kogokolwiek swoim świadectwem przekonać?\nSą też praktykujący, ale niewierzący.\nNajtrudniejszy, skrajny przypadek to gdy ta ostatnia sytuacja dotyczy kapłana.\nBo czyż można być niewierzącym świadkiem kogokolwiek czy czegokolwiek, a już w szczególności Zmartywchwstałego Pana?\nCzy można dawać swiadectwo prawdy temu, czemu się samemu nie wierzy…?\nWiara nie wyklucza wątpliwości, stawiania pytań, szukania odpowiedzi.\nNiewiara nie dopuszcza wątpliwości, nie stawia pytań, nie szuka odpowiedzi.\nWiara dopuszcza sprzeczności czy paradoksy.\nNiewiara odrzuca sprzeczności i paradoksy.\nPodziały istnieją nie tylko pomiędzy osobami.\nPodziały istnieją w nas samych.\nWierzymy częściowo i nie wierzymy częściowo.\nDobrze jesli obszar niewiary się zmniejsza.\nGorzej jeśli to obszar wiary ulega zmniejszeniu.\nDziś gdy wiarę w Zmartwychwstałego, w Kościół , w Dobrą Nowinę podważa się i atakuje na wszelkie możliwe sposoby; potrzeba prawdziwych świadków, których wiara opiera się na mocnych filarach, odpornych na cynizm, odpornych na falszywą troskę wików ubranych w owcze skóry, odpornych na ironię, bluźnierstwa, kłamstwa, napaści medialne i fizyczne.\nPotrzeba świadków głęboko nawróconych, ludzi głębokiej modlitwy, i żywej wiary. Świadków, którzy dziś spotykają Zmartwychwstałego i są w stanie z pomocą Bozej Łaski przekazać ogień wiary innym. Chwiejnym i niewierzącym.\nOd nas zależy, od naszej współpracy z Łaską, od gotowości do porzucenia na stałe bylejakości, małodusznosci, braku wytrwałości, jakimi świadkami wiary i Zmartwychwstałego będziemy.\nOd nas zależy ilu, dzięki naszemu świadectwu codziennym życiem, uwierzy.\nOd nas też zależy ilu, dzięki nam, naszemu życiu codziennemu utraci, odrzuci lub nigdy nie przekona się do wiary.\nWierze przeciwstawiają się nasze kłopoty, doświadczenia, trudności, zranienia, słabości, grzechy.\nPan uzdrowił Magdalenę, a my, czy my pragniemy całym sercem aby i nas uzdrowił z tego, co jest przeszkodą w naszym spotkaniu ze Zmartwychwstałym?\nPan nie zniechęca się niewiarą swoich uczni, podobnie nie zniechęca się i naszą niewiarą, zaślepieniem, słabościami, letniością.\nOn szuka wciąż sposobności aby się z nami, w naszej rzeczywistosci spotkać, w wydarzeniach dnia, w modlitwie, w Slowie Bożym, w sakramentach.\nJak przeżywamy naszą codzienność, jak przeżywamy sukcesy, radości, dramaty i porażki, jak przeżywamy modlitwę i sakramenty święte?\nCzy jest to nasza rzeczywista przestrzeń codziennej obecności Pana w naszym życiu i spotkań z Nim?\nCzy moja wiara rozpala się i oświetla to co trudne i niezrozumiałe?\nA może znowu po duchowych uniesieniach Triduum Paschalnego, po wzniosłych przeżyciach jutrzejszej Niedzieli Miłosierdzia i uroczystości beatyfikacyjnych Ojca Świętego Jana Pawła II, a za kilka tygodni Niedzieli Zesłania Ducha Świętęgo w świetle natłoku nowych wydarzeń na świecie i wokół mnie, zacznie przygasać i znów będzie się ledwo tlić przez cały okres zwykły? Okres, w którym zwykliśmy zapominać do czego zostaliśmy powołani i co jest naszą życiową misją……\nBłogosławionej i radosnej Oktawy Wielkiej Nocy\nZAUFAĆ SŁOWU PANA\nOpublikowany 29 kwietnia 2011 przez barka\n(z racji trwającej Oktawy Wielkanocnej, w dniu dzisiejszym nie obowiązuje wstrzemięźliwość od spożywania pokarmów mięsnych)\nWszechmogący, wieczny Boże, Ty przez misterium paschalne pojednałeś ludzkość ze sobą i zawarłeś z nią nowe przymierze, spraw, aby nasze uczynki zgadzały się z wyznawaną przez nas wiarą. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.\nJezus znowu ukazał się nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób: Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: „Idę łowić ryby”. Odpowiedzieli mu: „Idziemy i my z tobą”. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili.\nA gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: „Dzieci, czy nie macie nic do jedzenia?”\nOdpowiedzieli Mu: „Nie”. On rzekł do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: „To jest Pan!” Szymon Piotr usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią szatę, był bowiem prawie nagi, i rzucił się w morze. Reszta uczniów dobiła łodzią, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bowiem nie było daleko, tylko około dwunastu łokci.\nTrzecie znamienne spotkanie ze Zmartwychwstałym.\nUczniowie pomału wracają do swoich codziennych zajęć.\nNie wiedzą, czym innym mieliby się zająć, teraz gdy Mistrz nie prowadzi ich po ścieżkach Galilei.\nDoświadczają tego czego doświadczali jako rybacy przed powołaniem przez Jezusa, że czasami połów jest nieudany. Tak jest i tym razem.\nTrud całej nocy jest do pewnego momentu bezowocny.\nSą bezradni, zagubieni.\nPomimo spotkań z Panem, wciąż w nich tkwi pamięć Jego męki, śmierci i ich zdrady.\nNa brzegu pojawia się Pan i pyta: „Dzieci, czy nie macie nic do jedzenia”?\nUsłyszeli : „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”.\nZaufali i zarzucili sieć.\nDrugi, opisany w Ewangelii, cudowny połów ryb.\nPodobna sytuacja, jak przed trzema laty.\nTen, który najbardziej miłował rozpoznaje w Osobie Nieznajomego – Pana.\nA Piotr jako pierwszy nie czekając, aż łódź dobije do brzegu, płynie wpław na spotkanie. Trzy lata temu prosił, aby Pan od Niego odszedł. Dziś pomimo wydarzeń ostatnich dni, pomimo swojego zaparcia, bez wahania rzuca się wpław do Jezusa.\nIleż w naszym życiu, nieudanych zabiegów, zmarnowanego wysiłku, niespełnionych pragnień; głodu dobra, miłości….\nCzy mamy odwagę powiedzieć o tym wszystkim Panu, o naszych brakach i bezowocnych trudach?\nCzy pomimo naszych niewierności i nieposłuszeństw, biegniemy do Niego, czy raczej usuwamy się na bok?\nCzy uważnie słuchamy co wtedy On do nas mówi?\nA jeśli słyszymy, to czy to realizujemy, czy raczej może mówimy, że to przecież bez sensu, bo w tym miejscu już próbowaliśmy i nic nam z tego nie wyszło….\nCo w nas przeważa zaufanie do własnego doświadczenia licznych porażek, czy zaufanie do Tego, który czyni wszystko Nowe?\nBłogosławionej i radosnej Oktawy Wielkiej Nocy.\nDROGA ŚWIATŁA III\nGdyby Droga Krzyżowa naprawdę kończyła się na stacji XIV, zatrzymując nas przy pogrzebie Pana Jezusa, rzeczywiście bylibyśmy godni politowania. Intuicja podpowiedziała więc chrześcijanom konieczność dobudowania stacji XV, przynoszącej nadzieję Niedzieli Zmartwychwstania Chrystusa, które zapowiada i nam, grzesznym ludziom, niezwykłą perspektywę Życia.\nCo prawda, tę XV stację stanowi każda świątynia, a dokładniej każda Eucharystia i każde tabernakulum – ale chyba jednak za mało to dla nas, wiecznych pesymistów, trzymających wzrok wyjątkowo nisko przy ziemi. W konsekwencji takiej postawy jesteśmy nawet gotowi uznawać swoje grzechy wobec Ukrzyżowanego za nas i dla nas Zbawiciela, ale nie potrafimy żyć w ŚWIETLE!\nJak to dobrze, że pobożność ludowa wiernych dopracowała się tego, iż do VIA CRUCIS dopisała VIA LUCIS! Pozostaje mieć nadzieję, że te świetlane stacje, które rozważamy zadomowią się nie tylko w świątyniach czy w plenerze tak, jak stacje tradycyjnej Drogi Krzyżowej, ale wpiszą się wyraźnie w nasz styl myślenia, styl życia ludzi, którzy naprawdę uwierzyli Zmartwychwstałemu Panu. Któremu cześć i chwała na wieki wieków. Amen.\nW pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał (Łk 24, 1-6).\nOto pytanie, które domaga się również naszej osobistej odpowiedzi, która – przyznajmy się uczciwie – powinna brzmieć mniej więcej tak: „Panie Jezu, my nie wierzymy w Twoje zmartwychwstanie i dlatego Twój pusty grób sprawia nam niesamowity kłopot”!\nCo innego słuchać pięknej nauki, co innego być nawet świadkiem Twoich cudów, Jezu. Może nie ucieklibyśmy w godzinie Twojej śmierci na krzyżu, a nawet wzięlibyśmy udział w Twoim pogrzebie. Ale gdy już Cię „uczciwie w grobie położymy, płacz uczynimy” – nie wymagaj od nas nic więcej, bo tu kończą się nasze ludzkie możliwości.\nStrażnicy Twojego grobu poszli po linii najmniejszego oporu: wzięli pieniądze i zaczęli kłamać (zob. Mt 28, 11-15). Dzięki temu nie tylko zarobili nieco srebrników, ale przede wszystkim nie musieli zmieniać swojego życia. My, chodzący na Rezurekcję, jedzący z apetytem święconkę w wielkanocny poranek – tak naprawdę niczego więcej się nie spodziewamy, choć teoretycznie wiemy, że gdybyś, Chryste, nie zmartwychwstał, daremna byłaby nasza wiara. Lecz jaka jest moja wiara, gdy Ty naprawdę zostawiłeś pusty grób, a ja nie wyciągam z tego faktu żadnych wniosków dla siebie, dla swojego życia?\nDlatego z nadzieją wybieram się w tę Drogę Światła, aby Cię spotkać żywego, prawdziwego i kochającego mnie – mimo mojej niewiary.\nModlitwa: Czasami wydaje nam się, że Ciebie nie ma, Panie Jezu. Jesteśmy bezradni, przestraszeni, pochyleni ku ziemi. Szukamy Ciebie nie tam, gdzie trzeba; nie tam, gdzie jesteś naprawdę. Dopomóż nam widzieć Ciebie każdego dnia tam, gdzie Ty jesteś, abyś mógł zmartwychwstawać w każdym z nas.\nCzy im, apostołom, łatwiej było wierzyć, niż nam dzisiaj? Czasem tak się nam wydaje, że gdybyśmy mogli osobiście dotykać Jezusa, słyszeć Jego słowa, zobaczyć – jak Piotr i Jan – płótna i chustę leżącą w pustym grobie, uwierzylibyśmy bez wątpienia. A skądże nam takie zaufanie do własnego umysłu, własnego wzroku, słuchu, dotyku? Może to po prostu pycha każe odrzucać doświadczenie innych?\nOstatecznie także apostołów czekała próba wiary, bo objawiana im przez Jezusa prawda przekraczała siły poznawcze każdego z nich. Przypomnijmy sobie, że nie wszyscy współcześni Jezusowi przyjęli Jego naukę, choć byli bardzo blisko; byli i tacy, którzy skazali Go na śmierć, choć był niewinny! Taka jest skala wolności człowieka: nawet Bogu może powiedzieć „nie”.\nSpotykamy ludzi, którzy przestali chodzić Jezusowymi ścieżkami, albo nie mają zamiaru na nie wchodzić. Może nawet sami czasami żałujemy, że wszczepiono nam zasady wiary katolickiej, bo wydają się one nas ograniczać, pozbawiać czegoś cennego, ciekawego, przyjemnego, komplikują życie…\nJezu Zmartwychwstały! Poślij wtedy do naszych zatwardziałych serc jakąś znajomą Marię Magdalenę; niech nas zaprowadzi – jak Twoich uczniów – do miejsca, w którym Cię rozpoznamy i na nowo w Ciebie uwierzymy.\nJEZUS OBJAWIA SIĘ MARII MAGDALENIE,\nMaria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy /tak/ płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: Niewiasto, czemu płaczesz? Odpowiedziała im: Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę. Jezus rzekł do niej: Mario! A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu. Rzekł do niej Jezus: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego. Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: Widziałam Pana i to mi powiedział (J 20, 11-18).\nZdumiewające spotkanie… Maria Magdalena szła do grobu Pana Jezusa i nie spodziewała się zmartwychwstania – jak zresztą nikt z grona bliskich Jezusowi uczniów. Płakała. Gdy zobaczyła pusty grób, domyślała się, że ktoś zabrał ciało Nauczyciela, które przecież pochowano w pośpiechu, tymczasowo. Stąd ogrodnik wydał się wyjątkowo kompetentny, by udzielić informacji o losach Zmarłego.\nŁzy przeszkodziły tej kobiecie prawidłowo widzieć, ale za to słuch i wewnętrzna wrażliwość nie zawiodły; wezwana po imieniu, już nie miała wątpliwości, z Kim rozmawia! Jakże musiała kochać, skoro Odkupiciel ukazał się jej jako pierwszej po swoim zmartwychwstaniu!\nCóż za paradoks: to właśnie ona – na wyraźne polecenie Mistrza – idzie „nawracać” apostołów, a nie było to wcale zadanie łatwe (któż chciałby – zwłaszcza wtedy – wierzyć kobiecie?).\nI tak już pozostało: większość z nas uwierzyła w Boga dzięki kobietom: matkom, babciom, siostrom zakonnym… Niekoniecznie musiały one budować w nas od razu gotowe systemy filozoficzno-teologiczne; raczej przekonywały nas mocą swego świadectwa i gorącością serca, w którym zadomowił się Bóg. To chyba najważniejsza część tego „geniuszu kobiety”, z którego wszyscy korzystamy.\nJezu Zmartwychwstały! Nie pozwól, by w naszych rodzinach zabrakło tej najistotniejszej i najradośniejszej katechezy o Tobie, ogłaszanej dzieciom! Błogosław wszystkim, którzy nam mówili o Bogu, a tę głoszoną prawdę potwierdzili swoim życiem.\nModlitwa: Gdy cierpimy płacząc nad Twoim grobem, poślij Panie Jezu aniołów i zawołaj nas po imieniu, abyśmy nie skupiali się na tym, co trudne, ale byśmy umieli zobaczyć w tym Ciebie. Chcemy innym ludziom mówić o spotkaniu z Tobą. Dziękujemy Ci za to, że przygotowałeś nam miejsce w niebie i że dzięki Tobie, Twój Ojciec jest naszym Ojcem.\nTego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. […] Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego (Łk 24, 13-27).\nPo co właściwie ci dwaj uczniowie szli do Emaus? Nie mieli z sobą co zrobić, nie umieli – po tym wszystkim co się wydarzyło z Jezusem – znaleźć sobie miejsca? Chyba jednak po prostu… uciekali z miejsca, które nagle przestało być dla nich bezpieczne.\nCi dwaj uczniowie, idący w smutku do Emaus, niczym się od nas nie różnią. Gdy nie układa się coś po naszej myśli, gdy czujemy się bezradni, osaczeni, zagrożeni, gdy Ty, Boże, wydajesz się nie wysłuchiwać naszych modlitw i nie spełniasz naszych oczekiwań – i my odchodzimy, uciekamy ze spuszczonymi głowami, smutni, zawiedzeni.\nKto z nas nie przeżył kryzysu wiary, zwątpienia – może nawet odejścia z Kościoła? A jeśli dziś moja wiara wydaje się być niezachwiana, to i tak mam świadomość, że to nie jest raz na zawsze – mimo moich najszczerszych pragnień i wyznań. (Już św. Piotr sparzył się na swoich zaklęciach, że choćby wszyscy zawiedli – on jeden wytrwa przy Tobie, Jezu; niedługo czekał na pianie koguta…; zob. Mt 26, 69-75).\nTamci dwaj na drodze mieli jednak szczęście: Ty sam, Jezu, dołączyłeś do nich i poukładałeś im w głowach wszystko na nowo jak należy. Proszę Cię z pokorą: poślij i na moje drogi do Emaus – którymi niemal codziennie uciekam – kogoś, kto w zrozumiałym dla mnie języku, specjalnie dla mnie, wyjaśni mi Pisma i to, co się w nich do Ciebie, Zmartwychwstały Panie, odnosi.\nTak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba (Łk 24, 28-35).\nEucharystia pozostanie dla nas na zawsze uprzywilejowanym miejscem spotkania z Tobą, Panie Jezu, i szansą bezbłędnego rozpoznawania Ciebie. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go – zapisał ewangelista św. Łukasz.\nZdumiewające jest, jak łatwo rezygnujemy z największego Daru, jakim jest Najświętsza Eucharystia. Jak niewiele potrzeba, byśmy rezygnowali – nawet w Dzień Pański – ze spotkania, od którego zależy wszystko! Jak łatwo też nam przychodzi proces oddzielania Eucharystii od życia; jak łatwo nam, wierzącym (?) tę najświętszą godzinę przespać, zignorować… Jak łatwo stać z daleka od ołtarza, nie włączając się w akcję liturgiczną, nie odnajdywać swojego właściwego miejsca w Zgromadzeniu liturgicznym… Jak łatwo odejść do sekt, skazać się na „głodówkę” – mimo nieustannych zaproszeń, by pożywać Ciało i Krew Pańską..\nA przecież to my tak uroczyście wysyłamy dzieci do pierwszej komunii świętej; to my tak się cieszymy maluchami, które sypią kwiatki na procesji w Boże Ciało. To my doczekaliśmy czasów, w których trzeba się dosłownie uprzeć, by nie trafić na niedzielną i świąteczną Eucharystię. To my codziennie możemy we własnym domu słyszeć przez radio (a w niedziele i wielkie uroczystości także przez telewizję) słowo Boże i dzwonki, oznajmiające Przeistoczenie…\nBoże, jak Ty nas kiedyś osądzisz za to, że nie korzystaliśmy z Twojej Uczty, koncentrując się jedynie na chlebie doczesnym? Co Ty, Jezu Zmartwychwstały czujesz, gdy Ci śpiewamy „Pan Jezus już się zbliża, już puka do mych drzwi” – i ani myślimy podejść do Twojego stołu? Może jeszcze nie poczuliśmy prawdziwego głodu tego Chleba? Może jeszcze za cicho biją nasze wielkanocne dzwony? Może trzeba, byś uzdrowił nasze oczy po to, by Cię na nowo rozpoznawały po łamaniu Chleba?\nModlitwa: Dziękujemy Ci, Panie Jezu, za Twoją żywą obecność w Eucharystii. Chcemy karmić się Tobą, aby nasze oczy nie były na uwięzi, abyśmy umieli rozpoznawać Twoją obecność. Tak jak apostołowie, chcemy mówić o tym, jak dobrze jest spotkać się z Tobą. Chcę doświadczyć tego, że serce pała we mnie.\nZMARTWYCHWSTAŁY PAN OBJAWIA SIĘ\nOn sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam! Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: Macie tu coś do jedzenia? Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich. Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma (Łk 24, 36-45).\nPokój wam! – oto słowa Zmartwychwstałego Jezusa do wystraszonych uczniów. Jakże potrzebowali tego spotkania – upewnienia, że to jest Pan, a nie zjawa! Jakże i my potrzebujemy dziś tego pokoju, którego świat dać nie może…\nChociaż nie chcemy się do tego przyznać, nieustannie targają nami różne obawy, niepokoje i lęki. Najpierw te zwykłe: o zdrowie i życie własne i najbliższych nam osób; o chleb, pracę, pokój na świecie, uniknięcie kataklizmów – a potem i te, związane z naszym losem w wieczności.\nOczywiście szukamy jakiejś obrony, wyjścia – a przynajmniej zapomnienia o tych niebezpiecznych sytuacjach. Stąd dobrze się mają nasze wróżki, nie umrą z głodu bezrobotni psychoanalitycy i twórcy horoskopów. Nie pójdzie z torbami farmakologia – tym mniej wytwórcy przeróżnych używek. Pajęczyna nie osnuje telewizyjnych ekranów, nie zabraknie pracocholików i poszukiwaczy mocnych wrażeń…\nAle dlaczego nie uciekamy się wśród tych niepokojów do Ciebie, Jezu? Tyś przecież powiedział, aby nie troszczyć się zbytnio, bo wiesz, czego nam potrzeba (zob. Łk 12, 22-31). Tyś powiedział wystraszonym uczniom: Odwagi, to Ja jestem, – nie bójcie się! (Mt 14, 27). A przede wszystkim: tylko Ty masz słowa życia wiecznego (zob. J 6, 68).\nJak to dobrze, że polskie dzieci wyśpiewują wniebogłosy: „Nie boję się, gdy ciemno jest, ojciec za rękę prowadzi mnie…”. Skoro ziemski ojciec potrafi dać dziecku poczucie bezpieczeństwa i ochronę – o ileż bardziej zapewni je nam Ojciec niebieski?\nPanie, niech to będzie dla mnie, skołatanego lękiem, stacja pokoju serca. „Bo nic złego mnie spotkać nie może, gdy czuwasz, Panie, nade mną”.\nModlitwa: Ty sam, Panie Jezu, stajesz pośród nas, gdy spotykamy się w imię Twoje we wspólnocie. Obdarzasz nas radością, wiarą, oświecasz umysły, abyśmy rozumieli Słowo Boże. Dziękujemy Ci.\nJEZUS PRZEKAZUJE KOŚCIOŁOWI DAR POKOJU I POJEDNANIA\nWieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane (J 20, 19-23).\nKtórym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone.\nOto decyzja Jezusa, która niesie nadzieję nam, grzesznikom, ufającym w Jego Miłosierdzie. Czy potrafimy sobie wyobrazić nasze świątynie bez konfesjonałów i bez oczekujących w nich spowiedników? Co by się stało z nami, gdyby Jezus nie pozostawił nam tej drogi powrotu do Niego?\nA jednak – przyznajmy – sakrament pokuty jest dla nas nieustannym problemem, ciężarem, przedmiotem wątpliwości, a nawet ataków. O tak, bardzo naszemu nieprzyjacielowi zależy, abyśmy odrzucili ten „Trybunał Bożego Miłosierdzia” i sami ustalali, co dobre, a co złe.\nTa stacja jest także po to, by dziękować Bogu za wszystkie konfesjonały na świecie i za wszystkie własne spowiedzi; by dziękować za kapłanów, niestrudzenie powtarzających nad nami: „I ja odpuszczam tobie grzechy…”. To jest także moment naszej serdecznej modlitwy za tych, którzy zasługują na miano „zatwardziałych grzeszników”, by im nawrócenie uprosić.\nMaryjo, Ucieczko grzesznych, nie odwracaj się od nas – nawet od tych, którzy się do Ciebie już nie uciekają.\n„O Krwi i Wodo, któraś wytrysnęła z Serca Jezusowego jako zdrój miłosierdzia dla nas – ufamy Tobie”!\nModlitwa: Ty, Panie Jezu, w sposób szczególny jesteś obecny w Kościele. W Kościele obdarzasz nas pokojem i przebaczasz nam nasze grzechy. Dziękuję Ci za Twoją obecność w sakramentach, szczególnie za sakrament pokuty. Wiem, że zawsze, kiedy tylko zapragnę, Ty jesteś gotowy przygarnąć mnie do siebie i obdarzyć pokojem. Dziękuję Ci Jezu.\nAle Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli (J 20, 24-29).\nNie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym.\nTo było orzeczenie Pana Jezusa pod adresem wątpiącego Tomasza. A on mógłby się tłumaczyć jak filozofowie: „Wątpię, więc jestem”.\nNa czym polega wielkość świętego apostoła Tomasza – za co go chwalić, podziwiać? Za to, że gdy Jezus spełnił jego warunek – naprawdę uwierzył. Uklęknął i wyznał: Pan mój i Bóg mój. My doświadczamy wielu dowodów bliskości Boga – a jednak ostatecznie nie przestajemy wątpić, bo… tak jest wygodniej!\nNasza wiara – choć dotyka Tajemnicy – ma być rozumna, bo zakłada poznanie Boga na tyle, na ile tylko jest to możliwe. Ta wiedza o Bogu jest potrzebna także dla tych, wśród których żyjemy i którym mamy zanieść Dobrą Nowinę o zbawieniu. Gdy zatem nastąpi kryzys w naszej relacji do Boga, trzeba go potraktować jako wyzwanie do szukania Prawdy i do osobistego nawrócenia. Wtedy takie doświadczenie prowadzi do naszego rozwoju.\nNiestety, często jest tak, ze nasze wątpliwości powstają z powodu grzechów, z powodu rozdźwięku między wiarą i życiem – i wtedy ponosimy odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Bywa też, że usiłujemy dyskutować, kwestionować prawdy wiary, naukę Kościoła – po to, by usprawiedliwić swoje złe postępowanie. Taka taktyka nie uspokoi naszego sumienia…\nTomaszu święty! Stań przy nas i zaradź naszemu niedowiarstwu! Podpowiedz nam słowa wyznania Twojego wielkiego imiennika, św. Tomasza z Akwinu, który modlił się z pokorą:\n„Wzrok, dotyk, smak o Tobie nie mówią nic do mnie.\nSłuchowi tylko wierzy me serce niezłomnie;\nWe wszystko, co Syn Boży rzekł – wierzę w pokorze,\nNic nad to słowo Prawdy brzmieć pewniej nie może”.\nModlitwa: Nieraz jesteśmy jak Tomasz, wątpimy, Panie, w Twoją obecność. W takiej chwili przyjdź proszę i umocnij naszą wiarę. Zaradź Panie memu niedowiarstwu.\nA gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: Dzieci, czy macie co na posiłek? Odpowiedzieli Mu: Nie. On rzekł do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: To jest Pan! Szymon Piotr usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią szatę – był bowiem prawie nagi – i rzucił się w morze. Reszta uczniów dobiła łodzią, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bowiem nie było daleko – tylko około dwustu łokci. A kiedy zeszli na ląd, ujrzeli żarzące się na ziemi węgle, a na nich ułożoną rybę oraz chleb. Rzekł do nich Jezus: Przynieście jeszcze ryb, któreście teraz ułowili. Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości, sieć się nie rozerwała. Rzekł do nich Jezus: Chodźcie, posilcie się! Żaden z uczniów nie odważył się zadać Mu pytania: Kto Ty jesteś? bo wiedzieli, że to jest Pan (J 21, 4-12).\nA kiedy zeszli na ląd, ujrzeli żarzące się na ziemi węgle, a na nich ułożoną rybę oraz chleb.\nCzy ktoś z nas widział taki obraz, na którym przedstawiony byłby Pan Jezus z uczniami przy ognisku? Jakże wzruszająca scena: wschodzące nad jeziorem słońce, zapach pieczonych ryb i chleba, zdumieni wielkością połowu apostołowie – a przede wszystkim On, Jezus Zmartwychwstały, zatroskany o swych przyjaciół, pamiętający o ich zmęczeniu i głodzie…\nJaki obraz Boga kształtuje twoją pobożność, czego dopracowałeś się w swym sercu? Dlaczego nie chcesz przyjąć Jezusa takim, jakiego ukazuje Ewangelia? Może tak jest po prostu wygodniej: zamknąć Odkupiciela, wiarę, religijność w świątyni, w obrzędach, tradycji – i swoje robić? Tylko czy tak wolno, czy taki pomysł zachwyci ciebie samego, czy porwie ku niebu tych, którym masz opowiedzieć o Zmartwychwstałym Panu?\nChrześcijaństwo to nie teoria do zdawania na egzaminach, oderwana od rzeczywistości ziemskiej. Bóg wie, że bywamy głodni – kazał nam w Modlitwie Pańskiej prosić o chleb, o wszystko, co niezbędne do godnego życia. Dlatego sprawdzianem autentyczności wiary będzie wyobraźnia miłosierdzia każdego z nas! Miłosierny Bóg chce przez każdego z nas: dostrzec potrzebujących, podzielić się z nimi chlebem i radością, dobrym słowem i obecnością, a także zatroszczyć o ich wiarę. Dobrze musimy pamiętać, że sądzeni będziemy z takiej właśnie konkretnej miłości.\nPanie Jezu, czy nauczysz mnie rozpalać ognisko, kłaść na żarzących węglach rybę i chleb, i zapraszać Ciebie samego, Który utożsamiasz się z każdym człowiekiem?\nModlitwa: Panie Jezu, chcemy spotykać Cię każdego dnia. Chcemy umieć wsłuchiwać się w Twoje słowa, być posłuszni Twojej woli. Zarzucać sieć tam, gdzie nam każesz. Chcielibyśmy, abyś miłował nas tak, jak Twego umiłowanego ucznia. Abym tak jak on umiał rozpoznać Ciebie.\nPAN PRZEBACZA PIOTROWI I ZAWIERZA MU\nRzekł Jezus do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje. I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje. Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz. To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to rzekł do niego: Pójdź za Mną! (J 21, 15-19).\nPatrząc na św. Piotra, któremu Jezus powierzył stery Kościoła, nie możemy ukryć zdumienia: ten prosty rybak zostaje pierwszym papieżem? On, który tyle razy zawiódł, który zdradził Mistrza!?\nKościół pozostaje tajemnicą, i powołani do służby w tym Kościele także doświadczają, że ten niczym nie zasłużony cud wybraństwa jest darem i tajemnicą, dostępną jedynie na płaszczyźnie wiary.\nJezus przebaczył Piotrowi i pytał go tylko o miłość. W ostatecznym rozrachunku Piotr okazał się rzeczywiście opoką – nie dlatego, że był kimś wyjątkowym, silnym, wybitnym, ale dlatego, że jego mocą stał się Chrystus.\nPopatrzmy przy tej stacji na naszych duszpasterzy – od Ojca Świętego do najmłodszych wikariuszy w parafiach. Czy umiemy się nimi cieszyć, czy się za nich modlimy, czy chcemy i umiemy z nimi współpracować w budowaniu królestwa Bożego? Pomyślmy także o tych, których Pan wzywa, by poszli za Nim i zajęli się Jego owcami: jesteśmy gotowi mądrze im towarzyszyć w drodze do realizacji otrzymanego przez nich powołania? Czy diecezjalne seminaria i zakonne nowicjaty są naszym „oczkiem w głowie”?\nA gdyby tak ciebie lub kogoś z twych dzieci Bóg po imieniu zawołał i zaproponował paś baranki moje – jak Piotrowi – powiedziałbyś pełne wiary „tak”?\nModlitwa: Panie, Ty wszystko wiesz. Ty wiesz, że Cię kocham. Chcę iść za Tobą. Również w momencie mojej śmierci chcę Cię uwielbić. Za pasterza naszych czasów – Jana Pawła II, za jego świadectwo życia i cierpienia, dziękuję Ci Boże.\nWIELKIE ROZESŁANIE UCZNIÓW PRZEZ JEZUSA\nJedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 16-20).\nIdźcie więc i nauczajcie wszystkie narody.\nWiara nie jest sprawą prywatną, którą należałoby pozostawić tylko dla siebie. Choćby ludzie stanowili inne prawa, na nas, wszystkich ochrzczonych, spoczywa obowiązek ewangelizowania świata. Owszem: nie siłą, z poszanowaniem wolności i suwerenności każdego człowieka, ale jednak mamy stanąć wobec innych z Jezusową propozycją. I jeżeli dziś większość mieszkańców ziemi nie opowiada się za Chrystusem, to na każdym z nas spoczywa jakaś cząstka odpowiedzialności za taki stan rzeczy.\nProblem leży nie tyle w przekazywaniu teorii, bo do tej praktycznie każdy dotrzeć może różnymi sposobami; problem leży w apostolstwie każdego wyznawcy Chrystusa. Mój sposób życia, myślenia, moja hierarchia wartości, autentyzm wiary – nie pozwolą nikomu minąć mnie obojętnie, bez pytania o Boga.\nSkoro od chrztu św. to apostolskie zadanie jest moją powinnością, to warto pytać: ilu ludzi podprowadziłem do Jezusa, do wiary, do Kościoła? Nie zrzucę z siebie całkowicie troski i odpowiedzialności za tych, z którymi może siedziałem w jednej ławce w dniu I komunii św., może razem służyliśmy do mszy św. czy śpiewali w scholi – a dziś oni poszli inną drogą. Może stało się tak z powodu z powodu zbyt małej naszej miłości, a może przyczyniły się do tego grzechy, zgorszenia, obojętność wspólnot chrześcijańskich?\nWypada jeszcze zapytać o nasz sposób korzystania z możliwości pogłębiania własnej wiary i tożsamości chrześcijańskiej. Jakie to smutne, że nie chcemy czytać prasy i książek religijnych, oglądać programów katolickich uważając, że zdobyta w latach młodości wiedza i formacja nam wystarczy! Nie kwestionujemy potrzeby rozwoju zawodowego – wręcz domagamy się tego od naszych lekarzy, nauczycieli, informatyków – a w dziedzinie wiary jakoś nam nasza ignorancja i obojętność na sprawy współczesnego Kościoła nie przeszkadza.\n„Nam nie wolno w miejscu stać” w dziedzinie życia religijnego – oto wniosek, jaki powinniśmy wyciągnąć najpierw w stosunku do siebie, a następnie w odniesieniu do tych, którym ciągle jest jeszcze daleko do życia w przyjaźni z Bogiem.\nModlitwa: Panie Jezu, wszyscy tutaj jesteśmy dlatego, że czujemy się Twoimi uczniami. To do nas mówisz: Idźcie… Dopomóż nam wyjść ze stagnacji, marazmu i zrobić wysiłek, aby dzielić się Dobrą Nowiną. Dziękujemy Ci za to, że Ty jesteś zawsze z nami, aż do skończenia świata. Bezpiecznie jest być z Tobą.\nW końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie. Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły (Mk 16, 14-20).\nCzłowiek ma w ciągu swego życia dokonać wolnego, świadomego wyboru, za który poniesie odpowiedzialność na doczesność i na wieczność. Tego wyboru nie da się dokonać raz na zawsze; choć powinien być moment, w którym zdecydowanie opowiemy się za Bogiem, to niemal każda sytuacja domaga się potwierdzenia, że Jemu zawierzyliśmy swoje życie.\nJestem człowiekiem wierzącym – za takiego się uważam. Ale jak sprawdzić wielkość i jakość swojej wiary?\nCzłowiekowi wierzącemu nie wystarczą praktyki religijne – choć bez nich się żadną miarą nie obejdzie. Zawodne mogą się okazać także wszelkie słowne deklaracje – nawet najbardziej uroczyste – choć i one mają swoje miejsce w życiu jednostek i całych społeczności. Ale ostatecznym sprawdzianem autentyczności wiary okazuje się miłość: Boga – z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił swoich, i bliźniego – ze względu na Boga. Słowo Boże nie pozostawia cienia wątpliwości: wiara bez uczynków jest martwa (zob. Jk 2, 14-26; 1 J 3, 17-18).\nJeśli uwierzyłem w Boga, uwierzyłem Bogu – mam tylko jedno pragnienie i jeden cel: prawidłowo odczytać i posłusznie wypełnić Jego wolę. Przecież codziennie się o to modlę: Bądź wola Twoja.\nPanie, umocnij moją wiarę tak, bym rzeczywiście tego chciał i nie wycofał się z tej decyzji w chwilach życiowych prób i doświadczeń.\nModlitwa: Dziękuję Ci, Jezu, za Zbawienie. Za to, że zawsze współdziałasz z tymi, którzy chcą głosić Twoje Królestwo. Dziękuję Ci za to, że czekasz na nas w niebie po prawicy Ojca. Ja również się tam wybieram. Wierzę, że dzięki Twojej łasce, spotkam się z Tobą.\nUCZNIOWIE Z MARYJĄ OCZEKUJĄ W WIECZERNIKU\nNA ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO\nKiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba. Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, /brat/ Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego (Dz 1, 10-14).\nW jedności z Maryją. Jakże to cenna podpowiedź dla nas: odwoływać się do pomocy Maryi, która z woli Jezusa stała się także naszą Matką. Na szczęście przyzwyczailiśmy się od najmłodszych lat ze wszystkim iść do Matki naszego Pana, Ją o pomoc i ratunek prosić. I możemy być dumni z naszej polskiej maryjności – jeśli tylko jest ona dojrzała i świadoma – bo ci, którzy w swym życiu postawili na Maryję, nie zawiedli się, nie zginęli.\nDlatego teraz, jak na dzieci przystało, wołajmy słowami modlitwy, którą wszyscy znamy „od zawsze”:\n„Pod Twoją obronę uciekamy się, święta Boża Rodzicielko…”\nMaryi wciąż na nowo zawierzajmy siebie, swoje rodziny, Ojczyznę, świat. Maryi słuchajmy, gdy nas uczy wypełniać wolę Bożą. Z Maryją oczekujmy powtórnego przyjścia Pana Jezusa w chwale.\nModlitwa: Oczekujemy Twojego przyjścia, Panie. Razem z Maryją, Matką Twoją, braćmi naszymi po drugiej stronie, wszystkimi świętymi, aniołami trwamy na modlitwie oczekując Zesłania Ducha Świętego. Panie, jesteśmy spragnieni.\nJEZUS POSYŁA KOŚCIOŁOWI DUCHA ŚWIĘTEGO\n[…] Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów. Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia, ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: „W ostatnich dniach – mówi Bóg – wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy – sny. Nawet na niewolników i niewolnice moje wyleję w owych dniach Ducha mego, i będą prorokowali. I sprawię dziwy na górze – na niebie, i znaki na dole – na ziemi. Krew i ogień, i kłęby dymu, słońce zamieni się w ciemności, a księżyc w krew, zanim nadejdzie dzień Pański, wielki i wspaniały. Każdy, kto wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony” (Dz 2, 1-6. 14-21).\nZaczęli mówić obcymi językami tak, jak im Duch pozwalał mówić […] i zdumieli się [pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem], bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku.\nJakże to ważne, by do każdego człowieka dotarła Ewangelia w zrozumiałym dla niego języku – i jest to możliwe! Bóg posłużył się ludźmi, którzy dotarli do nas z Jego orędziem właśnie dlatego, że rodzice, wychowawcy, nauczyciele – znali nasz język; najpierw ten dziecięcy, potem język młodego, często zagubionego człowieka, a wreszcie język dorosłego, dostosowany do jego oczekiwań. Ci świadkowie wiary znali nie tylko język wiary, ale znali również nas, i dlatego ów przekaz okazał się skuteczny.\nTeraz jest nasza kolej w tworzeniu „łańcucha”, łączącego nas z następującymi pokoleniami. My również otrzymaliśmy dar języków: naszą osobistą inteligencję i wszelkie charyzmaty, internet, mass-media, koncerty, pielgrzymki, języki obce – a przede wszystkim język serca, język świadectwa, opartego o miłość Boga i bliźnich.\nTym językiem trzeba dziś przemawiać! Nie zawsze „milczenie jest złotem”; w dziedzinie przekazu wiary milczenie byłoby grzechem ogromnego zaniedbania!\nBędzie coraz częściej tak, że to tylko dzięki tobie prawda o Bogu dotrze do bliźniego, któremu nie dano podstaw wiary w rodzinie, w środowisku. Właśnie po to otrzymaliśmy Ducha Świętego i po to zostaliśmy posłani do świata, „aby ludzie widzieli dobre czyny w nas i chwalili Ojca, który w niebie jest”.\nKończąc Drogę Światła, prosimy Cię, Duchu Święty tak, jak wtedy, gdy stawaliśmy przed biskupem w dniu naszego bierzmowania: „Pragniemy, abyś uzdolnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad”. Amen. Alleluja!\nModlitwa: Panie Jezu, dzisiaj zebrany jest tutaj Twój Kościół. Oczekujemy spełnienia Twojej obietnicy. Potrzebujemy Ciebie. Duchu Święty napełnij nas, obdarz darami. Wzywamy Twego świętego imienia, Boże. Kończąc Drogę Światła, prosimy Cię, Duchu Święty tak, jak wtedy, gdy stawaliśmy przed biskupem w dniu naszego bierzmowania: „Pragniemy, abyś uzdolnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad”. Amen. Alleluja!\nZaszufladkowano do kategorii VIA LUCIS - DROGA ŚWIATŁA\t| 2 komentarze\nDROGA ŚWIATŁA Z JANEM PAWŁEM II\nPoniższe rozważania można wykorzystać na Drodze Światła, podczas której w szczególny sposób otaczamy swą modlitwą posługę Papieża Jana Pawła II.\nCytaty pochodzą z: Jan Paweł II, Wstańcie chodźmy, Wydawnictwo św. Stanisława BM, Kraków 2004.\nW naszym kroczeniu ze Zmartwychwstałym będą nam towarzyszyły teksty rozważań o posłudze apostolskiej Jana Pawła II zawarte w Jego książce „Wstańcie, chodźmy!”.\n[z rozdziału: Abraham i Chrystus: „Oto idę pełnić Twoją wolę”]\nPierwszeństwo wiary i płynąca z niej odwaga, kazała kiedyś każdemu z nas usłuchać wezwania Bożego, by wyruszyć w drogę, nie wiedząc, dokąd idzie (por. Hbr 11, 8). Te słowa autor Listu do Hebrajczyków wypowiada w związku z powołaniem Abrahama, ale odnoszą się one do każdego człowieczego powołania, także do szczególnego powołania, które realizuje się w posłudze biskupiej: powołania do pierwszeństwa w wierze i miłości. Zostaliśmy wybrani i powołani, abyśmy wyruszyli, a celu drogi nie wyznaczamy sobie sami. Wyznaczy go Ten, który nam kazał wyruszać: Bóg wierny, Bóg Przymierza.\n– Chrystus Zmartwychwstał Alleluja!\n– Prawdziwie zmartwychwstał Alleluja!\nPo upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Anioł zaś przemówił do niewiast: „Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział…”\nPocząwszy od Abrahama wiara każdego z jego synów oznacza ustawiczne przekraczanie tego, co drogie, własne, dobrze znane, aby otwierać się na przestrzeń nieznanego, opierając się na wspólnej prawdzie i wspólnej przyszłości nas wszystkich w Bogu. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do udziału w tym procesie przekraczania znanego, najbliższego kręgu; jesteśmy zaproszeni do zwrócenia się ku temu Bogu, który w Jezusie Chrystusie sam przekroczył siebie, zburzył rozdzielający nas mur – wrogość (por. Ef 2,14), aby nas przyprowadzić ku sobie przez Krzyż.\nA pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.”\n[z rozdziału: Ziemia Święta]\nOstatniego dnia jubileuszowej pielgrzymki do Ziemi Świętej odprawiłem wraz z Sekretarzem Stanu kardynałem Angelo Sodano i innymi pracownikami Kurii Mszę św. przy grobie Chrystusa. Cóż można po tym wszystkim powiedzieć? Ta podróż była wielkim, bardzo wielkim przeżyciem. Niewątpliwie najważniejszym momentem tej pielgrzymki było zatrzymanie się na Kalwarii, górze ukrzyżowania i przy Grobie – tym Grobie, który był równocześnie miejscem zmartwychwstania. Moje myśli powracały do pierwszych wrażeń, jakie przeżywałem podczas pierwszej pielgrzymki do Ziemi Świętej. Napisałem wówczas:\n„Ach, miejsce na ziemi, miejsce ziemi świętej – jakimże miejscem jesteś we mnie! Dlatego właśnie nie mogę po tobie stąpać, muszę klęknąć. Przez to dzisiaj potwierdzam, że byłoś miejscem spotkania. Przyklękam – przez to wyciskam na tobie pieczęć. Zostaniesz tutaj z moja pieczęcią – zostaniesz, zostaniesz – a ja zabiorę ciebie i przeobrażę w sobie na miejsce nowego świadectwa. Odchodzę jako świadek, który świadczy poprzez tysiąclecia” (Pielgrzymka do Ziemi Świętej, 3. Tożsamość).\nMiejsce odkupienia! Mało powiedzieć: „Cieszę się, że tam byłem”. Chodzi o coś więcej: o ślad wielkiego cierpienia, o ślad zbawczej śmierci, o ślad zmartwychwstania.\nMaria Magdalena (…) odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: „Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?” Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: „Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę”. Jezus rzekł do niej: „Mario!” A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: „Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu”.\n[Z rozdziału: Działalność biskupa]\nDla biskupa jest bardzo ważne mieć kontakt z ludźmi i posiąść umiejętność kontaktowania się z nimi na różne sposoby. Jeśli o mnie chodzi, to rzecz znamienna, że nigdy nie miałem wrażenia, żeby liczba moich kontaktów była zbyt duża. Niemniej moją stałą troską było, aby w każdym przypadku zachować indywidualny charakter tych odniesień. Każdy człowiek jest osobnym rozdziałem. Zawsze działałem zgodnie z tym przekonaniem. Zdaję sobie jednak sprawę, że tego nie można się nauczyć. To po prostu jest, wypływa z wnętrza.\nJezus rzekł do uczniów, z którymi szedł do Emaus: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?” I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. Łk 24,13-19.25-27.\nZainteresowanie drugim człowiekiem zaczyna się od modlitwy biskupa, od jego rozmowy z Chrystusem, który mu powierza „swoich”. Modlitwa przygotowuje nas do spotkań z drugimi. Są to spotkania, w których dzięki duchowemu otwarciu możemy się wzajemnie poznawać i rozumieć także wtedy, kiedy czasu jest niewiele. Ja za wszystkich po prostu modlę się dzień w dzień. Gdy spotykam człowieka, to już się za niego modlę i to zawsze pomaga w kontakcie z nim.\nSpotkanie V: Uczniowie rozpoznali Pana przy łamaniu chleba\nTak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wszedł więc, aby zostać\nz nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” Łk 24, 28-35.\n[Z rozdziału: Powołanie]\nMoże Apostołowie, uczestnicząc w Ostatniej Wieczerzy, nie od razu zrozumieli w pełni, co znaczą te słowa, które nazajutrz miały się spełnić, gdy ciało Chrystusa zostało rzeczywiście wydane na śmierć krzyżową, a krew Jego została przelana na Krzyżu. Być może wtedy rozumieli jedynie, że mieli powtarzać ryt Wieczerzy z chlebem i winem. Dzieje Apostolskie powiedzą potem, że pierwsi chrześcijanie po wydarzeniach paschalnych trwali na łamaniu chleba i na modlitwie (por. 2, 42). Wtedy jednak znaczenie tego rytu było już dla wszystkich jasne.\nA gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: „Pokój wam!” Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: „Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”. Łk 24, 36-43.\n[Z rozdziału: Katecheza]\nNowy Katechizm Kościoła Katolickiego, który został mi przedłożony do zatwierdzenia w 1992 roku, zrodził się z pragnienia, by język wiary był bardziej przystępny i zrozumiały dla współczesnych ludzi. Znacząca jest już wymowa obrazu Dobrego Pasterza umieszczonego jako „logo” na okładce wszystkich wydań Katechizmu. Rysunek ten pochodzi z płyty nagrobnej z III wieku, znajdującej się w rzymskich katakumbach Domitylli. Jak to zostało wyjaśnione, ta figura „sugeruje całościowe znaczenie Katechizmu: Chrystus Dobry Pasterz, który swoim autorytetem (laska) prowadzi i strzeże swoich wiernych (owce), przyciąga ich melodyjną symfonią prawdy (flet) oraz pozwala im spocząć w cieniu „drzewa życia”, swego odkupieńczego Krzyża, który otwiera na nowo raj” (por. komentarz do „logo” na okładce Katechizmu). Z tego obrazu można odczytać troskę Pasterza o każdą owcę. Jest to troska pełna cierpliwości, jakiej potrzeba, by dotrzeć do poszczególnego człowieka w sposób dla niego zrozumiały. Jest tu również dar języków, to znaczy dar przemawiania w języku zrozumiałym dla naszych wiernych. O ten dar możemy błagać Ducha Świętego.\nUradowali się uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. J 20,19-23.\n[ z rozdziału: Sprawowanie sakramentów]\nNajwiększy skarb, największe bogactwo, jakim dysponuje biskup, to sakramenty. Święceni przez niego kapłani służą mu pomocą w udzielaniu sakramentów. Skarb ten został złożony w ręce Apostołów i ich następców przez Chrystusa na mocy Jego „testamentu”, zarówno w najgłębszym teologicznym sensie tego słowa, jak też w jego najprostszym sensie ludzkim. Chrystus, „wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca” (J 13, l), „sam Dwunastu się powierzył i na pokarm z rąk swych dał” (Hymn Pange lingua), polecając im powtarzać ryt Wieczerzy: łamać chleb i podawać kielich wina, sakramentalne znaki Jego ofiarowanego Ciała i przelanej Krwi. Po śmierci i zmartwychwstaniu zlecił im posługę odpuszczania grzechów i udzielania innych sakramentów, poczynając od Chrztu. Ten skarb Apostołowie przekazali swoim następcom. Obok głoszenia słowa, sprawowanie sakramentów jest więc pierwszym zadaniem biskupów, któremu podporządkowane mają być wszystkie inne ich prace. Wszystko w życiu i działaniu biskupa ma służyć temu jednemu zadaniu.\nJezus rzekł do Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!” Tomasz Mu odpowiedział: „Pan mój i Bóg mój!” Powiedział mu Jezus: „Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. J 20,24-29.\n[z rozdziału: Mitra i pastorał]\nMoże powinienem sobie wyrzucać, że nie dość próbowałem rządzić. Jakoś to wynika z mojego usposobienia. W jakiś sposób można to odnieść do woli Chrystusa, który prosił swoich Apostołów nie tyle żeby rządzili, ile żeby służyli. Oczywiście władza przynależy biskupowi, ale wiele zależy od tego, jak będzie ona sprawowana. Jeżeli biskup mówi jedynie: „Ja tu tylko rządzę” albo: „Ja tu tylko służę”, to czegoś brak: on ma służyć rządząc i rządzić służąc.\nSpotkanie IX: Spotkanie z Panem nad brzegiem Jeziora Tyberiadzkiego\nA gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: „Dzieci, czy macie co na posiłek?” Odpowiedzieli Mu: „Nie”. On rzekł do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: „To jest Pan!” J 21,1-9.13.\nNie lubię wyrażenia „tłum”, które naznaczone jest anonimowością, wolę określenie „rzesza”. Chodził Chrystus po drogach Palestyny, a za nim często szły wielkie rzesze ludzi, tak też było w przypadku Apostołów. Oczywiście posługa, którą pełnię wymaga ode mnie spotkań z wieloma ludźmi, czasem z wielkimi rzeszami. Tak było na przykład w Manili, gdzie były miliony młodych ludzi. Jednakże nie można było w tym przypadku mówić o anonimowym tłumie. I tak jest wszędzie.\nSpotkanie X: Pan przebacza Piotrowi i zawierza mu swoja owczarnię\nRzekł Jezus do Piotra: „Paś owce moje! Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz”. To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziawszy to rzekł do niego: „Pójdź za Mną!” J, 21 17-19.\n[Z rozdziału: Wstańcie, chodźmy!]\nDawny zwyczaj, ustalony przez Ojców Kościoła, nakazywał, aby przyszłego biskupa zapytać wobec ludu, czy chce dochować wiary i wypełniać powierzony mu urząd posługiwania. Obecnie pytania te brzmią tak (Pontyfikat rzymski, Obrzęd święceń biskupa):\nCzy chcesz budować Ciało Chrystusa, to jest Jego Kościół, i trwać w jedności z kolegium biskupów, pod przewodnictwem następcy świętego Piotra apostoła?\nCzy jako dobry pasterz chcesz szukać zbłąkanych owiec i odnosić je do Pańskiej owczarni?\nSłowa tu przytoczone z pewnością zapisały się głęboko w sercu każdego biskupa. Stanowią one echo pytań Jezusa nad Jeziorem Galilejskim: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” (…) Rzekł do niego: „Paś baranki moje!” I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?” (…) Rzekł do niego: „Paś owce moje!” Powiedział mu po raz trzeci: „Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?” Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: „Czy kochasz Mnie?” I rzekł do Niego: „Panie, Ty wszystko wiesz. Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego Jezus: „Paś owce moje!”\nNie twoje owce, nie wasze, lecz moje! On bowiem stworzył człowieka. On go odkupił. On wykupił wszystkich, co do jednego, za cenę swojej Krwi!\nSpotkanie XI: Rozesłanie uczniów przez Jezusa\nJedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Mt 28,16-20.\n[z rozdziału: Mężni w wierze]\n[Istotnie] nie wolno odwracać się od prawdy, zaprzestać jej głoszenia, ukrywać, nawet jeśli jest to prawda trudna, a jej wyjawienie wiąże się z wielkim bólem. „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32) – oto jest nasze zadanie i zarazem nasze oparcie! W tej sprawie nie ma kompromisów, ani oportunistycznego uciekania się do ludzkiej dyplomacji. Trzeba dać świadectwo prawdzie, także za cenę prześladowań, nawet krwi, jak to uczynił sam Chrystus i jak kiedyś zrobił to mój święty poprzednik w Krakowie, biskup Stanisław ze Szczepanowa.\nPróby zapewne nas spotkają. Nie jest to niczym niezwykłym. To należy do życia wiary. Czasem próby są łagodne, czasem bardzo trudne, a nawet dramatyczne. W próbie możemy się czuć osamotnieni, ale łaska Boża, łaska zwycięskiej wiary, nigdy nas nie opuszcza. Dlatego każdą próbę, choćby najstraszniejszą, możemy przejść zwycięsko.\nZapytywali Go zebrani: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” Odpowiedział im: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu.\n[z rozdziału: Bóg i odwaga]\nJezus Chrystus to znaczy: wierność wezwaniu Ojca, serce otwarte dla każdego spotkanego człowieka, taka wędrówka, ze nie ma gdzie „głowy oprzeć” (por. Mt 8, 20), a w końcu Krzyż, a przezeń osiąga się zwycięstwo zmartwychwstania. To właśnie jest Chrystus, Ten, który bez obawy idzie i nie pozwala się zatrzymać, aż się wszystko wypełni, aż wstąpi do Ojca swojego i naszego (por. J 20, 17), Ten, który jest ten sam wczoraj i dziś, i na wieki (por. Hbr 13, 8). Wiara w Niego jest więc nieustannym otwieraniem się człowieka na nieustanne wkraczanie Boga w ludzki świat, jest wychodzeniem człowieka ku Bogu, temu Bogu, który ze swej strony prowadzi ludzi wzajemnie ku sobie. W ten sposób staje się, że wszystko, co własne, należy teraz do wszystkich, a wszystko, co innych staje się zarazem także moim własnym. Taka jest treść słów, jakie ojciec kieruje do starszego brata marnotrawnego syna: „Wszystko, co moje, do ciebie należy” (Łk 15, 31).\nWtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, [brat] Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego. Dz 1,12-14.\n[z rozdziału: Strzeż depozytu]\nZawsze towarzyszyło mi to przekonanie, że jeśli mam zaspokajać głód słowa Bożego, trzeba, abym sam – wzorem Maryi – najpierw słuchał tego słowa i rozważał je w sercu Równocześnie coraz lepiej rozumiałem, ze biskup musi umieć słuchać ludzi, którym głosi Dobrą Nowinę. Wobec dzisiejszego zalewu słów, obrazów i dźwięków, ważne jest, aby biskup nie dał się ogłuszyć. Musi słuchać Boga i słyszeć innych, w przekonaniu, że wszyscy jesteśmy złączeni tą samą tajemnicą Bożego słowa o zbawieniu.\nKiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Dz 2, 1-6.\n[Z kolei] w liturgii konsekracji dokonuje się namaszczenia Krzyżmem świętym. Ten gest jest głęboko zakorzeniony w poprzednich sakramentach, począwszy do Chrztu i Bierzmowania.\nPrzy udzielaniu sakramentu święceń kapłańskich namaszcza się ręce, przy biskupich zaś głowę. Jest to również gest mówiący o przekazaniu Ducha Świętego, który od wewnątrz przenika, bierze w posiadanie i czyni swoim narzędziem człowieka namaszczonego. To namaszczenie głowy oznacza powołanie do nowych zadań: biskup podejmie w Kościele zadanie kierowania, a ono go pochłonie dogłębnie. Również to namaszczenie Duchem Świętym ma to samo źródło: Jezusa Chrystusa – Mesjasza.\n[Abraham i Chrystus: „oto idę pełnić Twoją wolę” – zakończenie książki]\nBoża miłość nie nakłada na nas ciężarów, których nie moglibyśmy unieść, ani nie stawia nam wymagań, którym nie moglibyśmy sprostać. Jeśli wzywa, przychodzi z konieczną pomocą.\nMówię o tym z tego miejsca, do którego doprowadziła mnie miłość Chrystusa Zbawiciela, wymagając, abym wyszedł z mojej ziemi i gdzie indziej, dzięki Jego łasce, przynosił owoc – owoc, który ma trwać (por.\nJ 15, 16). Powtarzając słowa naszego Mistrza i Pana, i ja kieruję do każdego was, drodzy Bracia w episkopacie, wezwanie: „Wstańcie, chodźmy!” Chodźmy ufni w Chrystusie. On będzie towarzyszył nam w drodze, aż do celu, który zna tylko On.\nDROGA ŚWIATŁA I\nRozważania ks. Jana Twardowskiego\nWłaśnie wtedy, kiedy ludzi ogarnęła tak wielka ciemność, gdy wszystko się załamało – Bóg okazał swoją moc i potęgę: Pan Jezus zmartwychwstał.\nMaria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.\nSpotkanie IX Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim\nJezus zapytał Szymona-Piotra, dojrzałego mężczyznę, oswojonego z burzami na morzu i ciężarami połowów: „Czy kochasz Mnie?”. Nie zapytał: Czy wybudujesz Mi bazylikę? Czy urządzisz pielgrzymkę do Jerozolimy? Czy stworzysz Kościół z diecezjami i parafiami? Zapytał: „Czy kochasz Mnie?”.\nW zjawisku zniknięcia człowieka tuż obok nas kryje się promień wniebowstąpienia Pańskiego, bo niebem nie jest tylko miejsce, błękitna przestrzeń, ale — jak mówił Dante — sam Bóg. Bóg jest niebem. Przed wojną pisano w nekrologach: „Odszedł do Pana”. Znikł na ziemi — odszedł do Pana Boga.\nIlu bliskich, znajomych nam, którzy wśród nas przebywali, podróżowali, uczyli się, telefonowali do nas i mówili: „Poczekaj, za chwilę przyjdę…”, nagle zniknęło. Znaleźli się w niewidzialnym świecie niewidzialnych ludzi, którzy umarli i są u niewidzialnego Boga.\nJeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was.\nKs. Jan kiedyś napisał: Jakie to piękne słowa: „Idź z Bogiem”. Ciągłe chodzenie z Bogiem w świadomości, że Bóg jest przy nas. Największa, najłatwiejsza modlitwa. Człowiek może nie mówić, nie śpiewać, tylko mieć świadomość, że jest przy Panu Bogu, że On jest z nami, naszej duszy daje wielkość…\n„Kontemplacja oblicza Chrystusa nie może zatrzymać się na wizerunku Ukrzyżowanego. Chrystus jest Zmartwychwstałym! […] Właśnie w Chrystusa zmartwychwstałego wpatruje się dzisiaj Kościół.”\nJan Paweł II (Novo millennio ineunte, 28)\nto coraz bardziej popularne w Kościele wielkanocne nabożeństwo, wzorowane na Drodze Krzyżowej (Via Crucis). Polega ono na przeżywaniu czternastu stacji – spotkań Chrystusa Zmartwychwstałego z uczniami i służy przeżywaniu tajemnic paschalnych.\n1.Jezus powstał z martwych; Mt 28, 1-7.\n2.Apostołowie przybywają do pustego grobu; J 20,1-9.\n3.Jezus objawia się Marii Magdalenie, apostołce Apostołów; J 20, 11-18.\n4.Jezus objawia się uczniom na drodze do Emaus; Łk 24, 13-19. 25-27.\n5.Uczniowie rozpoznali Pana przy łamaniu chleba; Łk 24, 28-35.\n6.Zmartwychwstały Pan objawia się wspólnocie uczniów; Łk 24, 36-43.\n7.Jezus przekazuje Kościołowi dar pokoju i pojednania; J 20, 19-23.\n8.Zmartwychwstały Pan umacnia wiarę Tomasza; J 20, 24-29.\n9.Spotkanie z Panem nad brzegiem Jeziora Tyberiadzkiego; J 21, 1-9.13.\n10.Pan przebacza Piotrowi i zawierza mu swoja owczarnię; J 21, 15-17.\n11.Wielkie Rozesłanie uczniów przez Jezusa; Mt 28, 16-20.\n12.Jezus wstępuje do nieba; Dz 1, 6-11.\n13.Uczniowie z Maryją oczekują w Wieczerniku na Zesłanie Ducha Świętego; Dz 1, 12-14.\n14.Jezus posyła Kościołowi Ducha Świętego; Dz 2, 1-6.\nSchemat Via Lucis zamieszczony w watykańskim Modlitewniku pielgrzyma, (opracowanym na Rok Święty 2000)\n1.Jezus tryumfuje nad śmiercią; Mt 28, 1-7.\n2.Niewiasty i uczniowie przy pustym grobie; J 20,1-9.\n3.Zmartwychwstały Jezus ukazuje się Marii Magdalenie; J 20, 11-18.\n4.Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom idącym do Emaus; Łk 24, 13-19. 25-27.\n5.Zmartwychwstały Jezus objawia się przy łamaniu chleba; Łk 24, 28-35.\n6.Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom w wieczerniku; Łk 24, 36-43.\n7.Zmartwychwstały Jezus przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów;\n8.Zmartwychwstały Jezus umacnia wiarę Tomasza; J 20, 24-29.\n9.Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim; J 21, 1-9.13.\n10.Zmartwychwstały Jezus powierza Piotrowi swój Kościół; J 21, 15-17.\n11.Rozesłanie uczniów; Mt 28, 16-20.\n12.Wniebowstąpienie; Dz 1, 6-11.\n13.Oczekiwanie z Maryją na Ducha Świętego; Dz 1, 12-14.\n14.Zesłanie Ducha Świętego; Dz 2, 1-6.\nI Jezus powstaje z martwych\nII Uczniowie przy pustym grobie\nIII Zmartwychwstały Pan objawia się Marii Magdalenie\nIV Zmartwychwstały Pan ukazuje się uczniom na drodze do Emaus\nV Zmartwychwstały Pan objawia się przy łamaniu chleba\nVI Zmartwychwstały Pan ukazuje się Apostołom\nVII Zmartwychwstały Pan przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów\nIX Zmartwychwstały Pan spotyka uczniów nad Jeziorem Galilejskim\nX Zmartwychwstały Pan przekazuje prymat Piotrowi\nXI Zmartwychwstały Pan zawierza uczniom swoją misję wobec świata\nXII Zmartwychwstały Pan wstępuje do Ojca\nXIII Oczekiwanie z Maryją na Ducha Świętego\nXIV Zmartwychwstały Pan posyła uczniom obiecanego Ducha\nNabożeństwo można przeprowadzić na wiele sposobów. Najlepiej w godzinach wieczornych i względnego zaciemnienia.\nSama nazwa Drogi sugeruje ruch, dynamizm. Jednak w warunkach budynku kościoła trudno by ludzie szli, poniżej kilka propozycji:\nWyeksponować paschał lub krzyż ze stułą.\nMożna przy paschale lub figurze Zmartwychwstałego umieścić czternaście świec, jako symboli każdej stacji i sukcesywnie odpalać je od paschału.\nDobrze by ludzie mieli ze sobą świece i na początku zostały one odpalone od paschału.\nNa zapowiedz tytułu spotkania ludzie wstają i następuje krótka formuła (cztery propozycje):\nKsiądz Duda – zmartwychwstaniec podaje:\n– Witaj Jezu Chryste Zmartwychwstały,\n– Albowiem przez Swą Śmierć i Zmartwychwstanie odkupiłeś nas Panie.\n– Kłaniamy się Tobie, Chryste, i błogosławimy Ciebie,\n– Żeś przez Paschę Swoją świat odkupić raczył.\nDroga światła z Janem Pawłem II, Znak, Kraków 2004:\n– Kłaniamy Ci się zmartwychwstały Chryste, i błogosławimy Ciebie,\n– Że przez śmierć i zmartwychwstanie swoje dałeś życie światu.\nOpublikowany 28 kwietnia 2011 przez barka\nBoże, Ty zjednoczyłeś różne narody w wyznawaniu Twojego imienia, spraw, aby wszyscy ochrzczeni zachowali jedność wiary w sercach i miłość w uczynkach. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.\nW Słowie Bożym, w Komunii Świętej, w sakramencie pojednania.\nSpotkanie z Tym który Jest i Żyje.\nSpotkanie Jezusa z uczniami.\nWielka radość pomieszana z niepewnością.\nPan, jak dobry pedagog, stopniowo oswaja swoich przyjaciół z wydarzeniem Zmartwychwstania.\nMogą zobaczyć Jego chwalebne Rany.\nUczniowie częstują Go tym co akurat sami jedzą.\nProsta czynność jedzenia i ponownie jak w Emaus – podczas wspólnego posiłku – przekonuje świadków-uczniów, że nie widzą ducha, że to nie jest zbiorowa halucynacja, że to nie wielkie pragnienie ani tęsknota za Mistrzem, prowadzi do wyobrażania sobie, ze on zmartwychwstał.\nDoświadczają tego, że Pan rzeczywiście żyje, że Jest.\nChoć rozum nie pojmuje tego co widzą oczy, otwierają się na prawdę o Zmartwychwstaniu Mesjasza, na prawdę o zmartwychwstaniu ciał.\nMy spotykamy się z Panem w naszym domowym wieczerniku, w kosciele, podczas Eucharystii, podczas modlitwy, podczas naszych codziennych zajęć.\nPan stopniowo prowadzi nas po ścieżkach wiary i jednego czego od nas oczekuje, to wzrostu w wierze i zaufaniu do Niego.\nA nam tak trudno o postawę prostoty i ufność dziecka…. .\nPan zna nasze wątpliwości, ograniczenia, nasz życiowy bagaż, który czasem opóźnia naszą drogę ku Niemu.\nPan zna nasze lęki, przed nowym, nieznanym. Pragnie im zaradzić.\nPan udziela swojej łaski, odpowiednio do naszych potrzeb.\nOd nas zależy czy tę łaskę zechcemy stopniowo albo na ile to możliwe w naszej pełni przyjmować i uwierzyć, aby nasza radość była pełna w Panu.\nOpublikowany 27 kwietnia 2011 przez barka\nZaszufladkowano do kategorii modlitwy, litanie, nowenny\t| 28 komentarzy\nWizyty razem: 6914907\nWizyty dzisiaj : 38


Strona główna > Menu przedmiotowe > Prawo lokalne > Uchwały Rady Miejskiej > Rok 2003 > Rejestr Uchwał Rady Miejskiej - 2003 rok\nAleksandra Bartosz 21.04.2004 14:12 wersja do wydruku\nRejestr Uchwał Rady Miejskiej w Będzinie - 2003 rok\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 27 stycznia 2003 r.\nprzyjęcia informacji dotyczącej "Współpracy międzynarodowej Będzina".\nprzyjęcia sprawozdania z realizacji uchwały Nr XLV/619/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 25 lutego 2002 roku w sprawie przyjęcia gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych na 2002 rok.\nprzedmiotów działania Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie.\nramowych planów pracy Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie na I półrocze 2003 roku.\nzmiany uchwały Nr IV/31/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 30 grudnia 2002 roku w sprawie ustalenia składów osobowych Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie.\nrozszerzenia upoważnień Prezydenta Miasta zawartych w uchwale Nr IV/25/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 30 grudnia 2002 roku w sprawie budżetu miasta Będzina na 2003 rok.\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok.\nprzeniesienia wydatków między paragrafami w Gminnym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na 2003 rok.\nprzystąpienia do opracowania i wydania monografii miasta Będzina.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 24 lutego 2003 r.\nwygaśnięcia mandatu Radnego Pana Tomasza Delowskiego w okręgu wyborczym nr 2 w Będzinie z listy nr 13 - KWW Platforma Prawa i Obywateli.\nprzyjęcia sprawozdania Dyrektora MOPS z działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Będzinie.\nprzyjęcia informacji o realizacji działań i zamierzeń Będzina w zakresie gospodarki nieruchomościami oraz inwestycji miejskich.\nprzyjęcia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2003 rok.\nprzygotowania Będzina do referendum europejskiego.\nuchylenia uchwały Nr XXXVIII/536/2001 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 25 czerwca 2001 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Grodziec przy ul. Barlickiego.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Grodziec przy ulicy Barlickiego.\npodjęcia działań zmierzających do nieodpłatnego przejęcia przez Będzin od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa terenu na cele związane z realizacją inwestycji sportowo-rekreacyjnych.\nustanowienia dorocznych Nagród Miasta Będzina za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury oraz określenia szczegółowych zasad i trybu ich przyznawania.\nzmiany uchwały Nr IV 131/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 30 grudnia 2002 roku w sprawie ustalenia składów osobowych Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 10 marca 2003 r.\nobsadzenia wygaśniętego mandatu radnego w okręgu wyborczym nr 2 w Będzinie z listy nr 13 - KWW Platforma Prawa i Obywateli.\nzmian budżetu i zmian w budżecie miasta na 2003 rok.\nprzeniesienia wydatków między działami w budżecie miasta na 2003 rok.\nprocedury opracowywania i uchwalania budżetu miasta Będzina.\nzwiększenia przychodów i wydatków budżetu miasta.\nudzielenia Towarzystwu Budownictwa Społecznego "DOMBUD" Sp. z o.o. w Katowicach poręczenia kredytu na realizację osiedla mieszkaniowego w Będzinie - Górki Małobądzkie.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 14 kwietnia 2003 r.\nudzielenia Bankowi Gospodarstwa Krajowego w Warszawie poręczenia na zabezpieczenie kredytu przeznaczonego na realizację przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego DOMBUD Sp. z o.o. w Katowicach osiedla mieszkaniowego w Będzinie - Górki Malobądzkie - Zadanie 1.\nUchwała Nr VIII/62/2003\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2003 r.\nutworzenia obwodów głosowania w Państwowym Domu Pomocy Społecznej przy ul. Chopina 1 i w Szpitalu Powiatowym Nr 1 przy ul. Małachowskiego 12, ustalenia ich numerów i granic oraz siedzib obwodowych komisji wyborczych do przeprowadzenia referendum ogólnokrajowego zarządzonego na dzień 08 czerwca 2003 roku, przeprowadzanego w dniach 07 czerwca i 08 czerwca 2003 roku.\nabsolutorium dla Prezydenta Miasta Będzina z tytułu wykonania budżetu miasta Będzina 2002 rok.\nzatwierdzenia rocznego, sprawozdania finansowego Teatru Dzieci Zagłębia, dla którego Miasto Będzin jest organizatorem.\nzatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej, dla której Miasto Będzin jest organizatorem.\nzatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Muzeum Zagłębia, dla którego Miasto Będzin jest organizatorem.\nzatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Ośrodka Kultury , dla którego Miasto Będzin jest organizatorem.\nUchwała Nr IX/69/2003,\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego przy ul. Podzamcze.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Małobądz.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Łagisza.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Syberka przy ul. Zwycięstwa.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Warpie.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Łagisza przy ul. Bory.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego przy ul. Orkana.\nprzystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Grodziec przy ul. Wróblewskiego.\nuchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w Będzinie w dzielnicy Grodziec przy ul. Nowotki-Poprzeczna.\nprzeniesienia wydatków inwestycyjnych na wydatki bieżące w dziale 600 - Transport i łączność.\nzmiany uchwały Nr XLV/636/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 25 lutego 2002 r. w sprawie utworzenia w jednostce budżetowej Ośrodek Sportu i Rekreacji środka specjalnego.\nzałącznik - uchwała nr XLV/636/2002\nakceptacji działań zmierzających do zagospodarowania kompleksu Parku "Rozkówka" w Będzinie - Grodźcu z przeznaczeniem na cele sportowo - rekreacyjne związane ze sportem jeździeckim oraz działalnością polegającą na propagowaniu tego sportu.\nupoważnienia Zarządu Komunikacyjnego Związku Komunalnego GOP w Katowicach do wydawania, cofania oraz dokonywania zmian zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób na obszar gminy Będzin.\nwyrażenia zgody na wniesienie do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z siedzibą w Będzinie przy ulicy Kościuszki 140 - w formie aportu - nieruchomości zabudowanej oraz urządzeń sieci kanalizacji sanitarnej.\nUchwała Nr IX/85/2003\nzwolnienia z opłaty stałej dokonywanej z tytułu zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.\nUchwała Nr IX/86/2003\nzaopiniowania projektu Uchwały Rady Powiatu Będzińskiego w sprawie częściowego przekształcenia Zespołu Opieki Zdrowotnej w Będzinie.\nUchwała Nr IX/87/2003\nzałącznik - uchwała 3/2003 Rady Społecznej ZOZ w Będzinie\nprzystąpienia Miasta Będzina do Stowarzyszenia pod nazwą "Forum Rewitalizacji".\nUchwała Nr IX/88/2003\nokreślenia zasad usytuowania na terenie miasta miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.\nUchwała Nr IX/89/2003\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 30 maja 2003 r.\nutworzenia Młodzieżowej Rady Miasta Będzina.\nuchylenia uchwały Nr XXIX/398/2000 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 30 października 2000 r. w sprawie ustanowienia dorocznych Nagród Miasta Będzina za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury oraz określenia szczegółowych zasad i trybu ich przyznawania.\ndokonania darowizny nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta Będzina, zabudowanej, oznaczonej numerem geodezyjnym 11/2 na karcie mapy 36 obręb Będzin, o powierzchni 1833 m2, położonej w rejonie ulicy Małachowskiego - na rzecz Skarbu Państwa.\nprzyjęcia zmiany Statutu Komunikacyjnego Związku Komunalnego GOP w Katowicach.\nprzyznania Nagród Miasta Będzina za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury w roku 2002.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 6 czerwca 2003 r.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2003 r.\nprzyjęcia Statutu Miasta Będzina.\nprzyjęcia informacji o bezrobociu wśród mieszkańców Będzina i działaniach na rzecz jego łagodzenia w 2003 roku.\nprzyjęcia informacji o realizacji § 2 Uchwały Nr VI/46/2003 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 24 lutego 2003 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania dyrektora MOPS z działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Będzinie.\nramowego planu pracy Rady Miejskiej w Będzinie na II półrocze 2003 roku.\nramowych planów pracy Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie na II półrocze 2003 roku.\nprzyjęcia Programu Edukacyjnego dla Miasta Będzina.\nokreślenia szczegółowych zasad udzielania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów.\nustalenia opłat za świadczenia w prowadzonych przez Miasto Będzin przedszkolach i żłobkach.\nutrzymywania zwierząt domowych i gospodarskich.\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok w ramach dotacji celowej otrzymanej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie zadania: Udział Gminy Będzin w XIV Międzynarodowych Targach Ekologicznych "INTERECO` 2003 ".\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta Będzina na 2003 rok w ramach dotacji celowej otrzymanej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie profilaktyki zdrowotnej dzieci w trakcie wyjazdów śródrocznych na tzw. "zielone szkoły".\nUchwała Nr XIII/106/2003\nzwiększenia dochodów i przychodów oraz wydatków budżetu miasta na 2003 rok.\nzwiększenia budżetu miasta na 2003 rok z tytułu środków pozyskanych podczas Balu Charytatywnego Prezydenta Miasta.\nprzeniesienia wydatków inwestycyjnych między działami oraz utworzenia nowego zadania inwestycyjnego.\nUchwała Nr XIII/109/2003\nprzeniesienia wydatków między działami.\nrozszerzenia zapisu wydatku inwestycyjnego oraz zwiększenia przychodów i wydatków Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na 2003 rok .\nUchwała Nr XIII/111/2003\nprzeniesienia wydatków bieżących na wydatki majątkowe oraz wydatków bieżących i majątkowych na dotacje w budżecie miasta na 2003 rok.\nprzeniesienia wydatków majątkowych między działami i rozdziałami oraz utworzenia nowego zadania inwestycyjnego.\nzasad, trybu kierowania i korzystania z Dziennego Domu Pomocy Społecznej w Będzinie przy ul. Armii Ludowej 1 wraz z Filią przy ul. 35-lecia PRL 7 oraz zasad odpłatności za korzystanie ze świadczonych przez niego usług opiekuńczych.\nszczegółowych zasad i trybu zwrotu zasiłku celowego.\nzasad przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze oraz zwrotu przez świadczeniobiorców wydatków za usługi opiekuńcze.\nlikwidacji jednostki budżetowej gminy Dziennego Ośrodka Adaptacyjnego dla Dzieci Niepełnosprawnych w Będzinie przy ulicy Sienkiewicza 17.\nzaopiniowania częściowego przekształcenia Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Czeladzi.\nwydania opinii o lokalizacji salonu gier na automatach.\nzaakceptowania działań zmierzających do nabycia prawa użytkowania wieczystego działki oznaczonej numerem geodezyjnym 2146/132 karta mapy 6 obręb Łagisza , położonej w Będzinie - Łagiszy przy ul. Świerczewskiego wraz z własnością posadowionego na niej budynku.\nodwołania Sekretarza Miasta Będzina.\npowołania Sekretarza Miasta Będzina.\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 9 września 2003 r.\npowołania Zespołu do zaopiniowania kandydatów na ławników do Sądu Okręgowego w Katowicach oraz Sądu Rejonowego w Będzinie.\nuczestnictwa Miasta Będzina w Programie "Rozwój i Ewaluacja Lokalnych Strategii Zrównoważonego Rozwoju gmin i powiatów Zagłębia Dąbrowskiego".\nzmian w uchwale Nr XLIII/614/2001 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 21 grudnia 2001 roku w sprawie ustanowienia Stypendium Rady Miejskiej w Będzinie dla najzdolniejszych uczniów - mieszkańców Będzina oraz zasad jego przyznawania.\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta Będzina na 2003 rok w ramach dotacji celowej otrzymanej z Powiatowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie zadania pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej i deszczowej od ulicy Mostowej do ul. Mickiewicza w Będzinie ."\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta Będzina na 2003 rok w ramach dotacji celowej otrzymanej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie profilaktyki zdrowotnej dzieci w trakcie wyjazdów śródrocznych na tzw. " zielone szkoły ".\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 22 września 2003 r.\nprzyjęcia do wiadomości informacji Prezydenta Miasta Będzina o przebiegu wykonania budżetu miasta Będzina za I półrocze 2003 roku.\nUchwała Nr XV/131/2003\nprzyjęcia informacji o funkcjonowaniu spółek prawa handlowego z udziałem mienia komunalnego.\nUchwała Nr XV/132/2003\nprzyjęcia sprawozdania dotyczącego realizacji uchwał Rady Miejskiej w Będzinie.\nUchwała Nr XV/133/2003\nuwzględnienia protestu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Grodziec przy ul.Barlickiego i uchylenia uchwały Nr VI/51/2003 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 24 lutego 2003 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Grodziec przy ul.Barlickiego.\nUchwała Nr XV/134/2003\nrozpatrzenia skargi Pana Adama Guzika zamieszkałego w Będzinie przy ul. Rolniczej 35, skierowanej do Wydziału Komunikacji Społecznej MSWiA a przekazanej przez Śląski Urząd Wojewódzki w Katowicach dotyczącej braku skuteczności działania Prezydenta Miasta i Urzędu Miejskiego w sprawach wniosków i interwencji.\nUchwała Nr XV/135/2003\nrozpatrzenia skargi z dnia 27 marca 2003 r. złożonej za pośrednictwem Wojewody Śląskiego przez Pana Jerzego Grzelińskiego dotyczącej bierności Prezydenta Miasta wobec wskazanych nieprawidłowości funkcjonowania cmentarza wyznaniowego Parafii Rzymsko - Katolickiej pw. Św. Trójcy, położonego w Będzinie przy ul. Podzamcze.\nUchwała Nr XV/136/2003\nzmian w budżecie miasta na 2003 rok.\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok w ramach środków otrzymanych z Wojewódzkiego Urzędu Pracy na tworzenie Gminnego Centrum Informacji.\nUchwała Nr XV/138/2003\nrozszerzenia zapisu wydatku inwestycyjnego oraz przeniesienia wydatków Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na 2003 rok między działami, rozdziałami i paragrafami.\nUchwała Nr XV/139/2003\nokreślenia limitu nowo wydawanych licencji na zarobkowy przewóz osób taksówkami na rok 2004.\nUchwała Nr XV/140/2003\ndokonania zmiany Uchwały Nr VI/48/2003 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 24 lutego 2003 roku w sprawie przyjęcia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2003 rok.\nUchwała Nr XV/141/2003\nnadania nazw ulic na osiedlu mieszkaniowym w rejonie Górek Małobądzkich w Będzinie.\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok z przeznaczeniem na dotację dla OSP Grodziec.\nUchwała Nr XV/143/2003\nUchwała Nr XV/144/2003\nUchwała Nr XV/145/2003\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 27 października 2003 r.\nprzyjęcia opinii zespołu o kandydatach na ławników do Sądu Okręgowego w Katowicach oraz Sądu Rejonowego w Będzinie.\nUchwała Nr XVI/146/2003\nzasad wyboru ławników do Sądu Rejonowego w Będzinie i Sądu Okręgowego w Katowicach.\nwyboru ławników do Sądu Rejonowego w Będzinie do orzekania w sprawach karnych na kadencję 2004-2007.\nUchwała Nr XVI/148/2003\nwyboru ławników do Sądu Rejonowego w Będzinie do orzekania w sprawach rodzinnych na kadencję 2004-2007.\nUchwała Nr XVI/149/2003\nnadania Regulaminu Organizacyjnego Straży Miejskiej w Będzinie.\nUchwała Nr XVI/150/2003\nustanowienia Stypendium Rady Miejskiej w Będzinie dla najzdolniejszych uczniów i studentów - mieszkańców Będzina oraz zasad jego przyznawania\nUchwała Nr XVI/151/2003\nwyrażenia zgody na wykorzystanie herbu Miasta Będzina jako ilustracji w publikacji książkowej pt. "Miasta Zagłębia . Kto jest kim w Zagłębiu."\nUchwała Nr XVI/152/2003\nupoważnienia Prezydenta Miasta Będzina do zaciągania zobowiązań wekslowych.\nUchwała Nr XVI/153/2003\nwyboru ławników do Sądu Rejonowego w Będzinie do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy na kadencję 2004-2007.\nUchwała Nr XVI/154/2003\nwyboru ławników do Sądu Okręgowego w Katowicach do orzekania w sprawach karnych na kadencję 2004-2007.\nUchwała Nr XVI/155/2003\nwyboru ławników do Sądu Okręgowego w Katowicach do orzekania w sprawach cywilnych-rodzinnych na kadencję 2004-2007.\nUchwała Nr XVI/156/2003\nwyboru ławników do Sądu Okręgowego w Katowicach do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych na kadencję 2004-2007 r.\nUchwała Nr XVI/157/2003\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 3 listopada 2003 r.\nUchwała Nr XVII/158/2003\nprzyjęcia sprawozdania z realizacji uchwały Nr XXIX/386/2000 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 30 października 2000 r. w sprawie przyjęcia Strategii Mieszkaniowej Miasta Będzina do roku 2006.\nUchwała Nr XVII/159/2003\nUchwała Nr XVII/160/2003\nzmian w budżecie miasta na 2003 rok w zakresie środków specjalnych\nUchwała Nr XVII/161/2003\nzwiększenia dochodów w zakresie subwencji oświatowej oraz wydatków budżetu miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XVII/162/2003\nprzeniesienia wydatków majątkowych między działami w budżecie miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XVII/163/2003\nprzeniesienia wydatków miedzy działami w budżecie miasta na 2003 rok.\nUchwała Nr XVII/164/2003\nprzeniesienia wydatków Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na 2003 rok między działami i rozdziałami.\nUchwała Nr XVII/165/2003\nwyrażenia zgody na wykorzystanie herbu Miasta Będzina przez władze samorządowe partnerskiego miasta Tatabanya celem umieszczenia go na tablicy informacyjno-promocyjnej\nUchwała Nr XVII/166/2003\nprzystąpienia do opracowania projektu "Programu Rewitalizacji Śródmieścia"\nUchwała Nr XVII/167/2003\nprzystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Będzina dla terenu położonego w dzielnicy Śródmieście.\nUchwała Nr XVII/168/2003\nuchylenia uchwały Nr XVIII/239/99 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 29 grudnia 1999r. w sprawie ustalenia maksymalnej ceny za wywóz i unieszkodliwienie 1 m 3 stałych odpadów komunalnych.\nUchwała Nr XVII/169/2003\nprzeniesienia wydatków między zadaniami i paragrafami w Gminnym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na 2003 rok.\nUchwała Nr XVII/170/2003\nUchwała Nr XVII/171/2003\nXVIII Sesja Rady Miejskiej w Będzinie\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 1 grudnia 2003 r.\nUchwała Nr XVIII/172/2003\nUchwała Nr XVIII/175/2003\nzatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. w Będzinie\nUchwała Nr XVIII/176/2003\nprzyjęcia informacji dotyczącej działań w zakresie komunalizacji mienia i porządkowania stanu prawnego nieruchomości w Będzinie\nUchwała Nr XVIII/179/2003\nrozpatrzenia skargi Pani Lidii Antosiewicz zamieszkałej [usunięcie adresu ze względu na ochronę danych osobowych - ustawa o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133 poz. 883)], skierowanej do Wojewody Śląskiego, dotyczącej wymiany okien w wynajmowanym mieszkaniu\nUchwała Nr XVIII/180/2003\nrozpatrzenia skargi skierowanej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach przez Pana Mariusza Fornala [usunięcie adresu ze względu na ochronę danych osobowych - ustawa o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133 poz. 883)] na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Będzinie\nUchwała Nr XVIII/181/2003\nokreślenia czasu pracy placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i usługowych na terenie miasta Będzina\nUchwała Nr XVIII/182/2003\nustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży i w miejscu sprzedaży\nUchwała Nr XVIII/183/2003\nzmian w dochodach i wydatkach budżetu miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XVIII/184/2003\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XVIII/185/2003\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok w ramach środków pozyskanych z innych źródeł\nUchwała Nr XVIII/186/2003\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok w ramach środków pozyskanych z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego\nUchwała Nr XVIII/187/2003\nprzeniesienia wydatków między paragrafami na dotację celową oraz dotację przedmiotową\nUchwała Nr XVIII/188/2003\nprzeniesienia wydatków bieżących na wydatki majątkowe w dziale 700 - GOSPODARKA MIESZKANIOWA\nUchwała Nr XVIII/189/2003\nzmiany uchwały Nr VI/48/2003 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 24 lutego 2003 roku w sprawie przyjęcia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2003 rok, zmienionej uchwałą Nr XV/141/2003 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 22 września 2003 roku poprzez zmianę jej załącznika nr 1\nUchwała Nr XVIII/190/2003\nprzyjęcia informacji o realizacji systemu gospodarki odpadami w gminach Powiatu Będzińskiego\nUchwała Nr XVIII/191/2003\nzmiany Uchwały Nr II/13/2002 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia dla Prezydenta Miasta Będzina.\nUchwała Nr XVIII/192/2003\nUchwały Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r.\nzaopiniowania przekształcenia Zespołu Opieki Zdrowotnej w Będzinie i Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Czeladzi w celu utworzenia Powiatowego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w Będzinie\nUchwała Nr XIX/193/2003\nzmian w planie wydatków i rozchodów w budżecie miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XIX/194/2003\nzmian w planie dochodów budżetu miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XIX/195/2003\nprzeniesienia wydatków między działami w budżecie miasta na 2003 rok\nUchwała Nr XIX/196/2003\nbudżetu miasta Będzina na 2004 rok\nUchwała Nr XIX/197/2003\nplanu pracy Rady Miejskiej w Będzinie na I półrocze 2004 roku\nUchwała Nr XIX/198/2003\nplanów pracy Komisji stałych Rady Miejskiej w Będzinie na I półrocze 2004 roku\nUchwała Nr XIX/199/2003\nprzyjęcia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2004 rok\nUchwała Nr XIX/200/2003\nprzyjęcia informacji o realizacji uchwały Nr V/46/99 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie Gminy miejskiej Będzin\nUchwała Nr XIX/201/2003\nprzeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówień publicznych i zawarcia umów na okres 3 lat na zadania własne gminy\nUchwała Nr XIX/202/2003\nustalenia zasad zarządu lokalami użytkowymi stanowiącymi własność i współwłasność miasta Będzina oraz innymi pozostającymi w jego zarządzie\nUchwała Nr XIX/203/2003\npodjęcia działań zmierzających do nawiązania współpracy z wyższymi uczelniami i placówkami naukowymi\nUchwała Nr XIX/204/2003\nzmiany uchwały nr XXV/314/2000 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 28 czerwca 2000r. w sprawie utworzenia obwodów głosowania, ustalenia ich numerów i granic oraz siedzib obwodowych Komisji wyborczych do przeprowadzenia wyborów Prezydenta RP rozpisanych na dzień 8 października 2000 r. , poprzez z zmianę jej załącznika Nr 1, zmienionej uchwałą Nr XXXVII/528/2001 Rady Miejskiej w Będzinie z dnia 25 czerwca 2001 r.\nUchwała Nr XIX/205/2003\nzwiększenia dochodów i wydatków budżetu miasta na 2003 rok w ramach środków pozyskanych z Powiatowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej\nUchwała Nr XIX/206/2003\nUchwała Nr XIX/207/2003\nprzystąpienia Miasta Będzina do realizacji projektu "Kanalizacja deszczowa wraz z wykonaniem dróg oś. Rzemieślnicze w Będzinie- Łagiszy" w ramach " Programu Łagodzenia w Regionie Śląskim Skutków Restrukturyzacji Zatrudnienia w Górnictwie Węgla Kamiennego"\nUchwała Nr XIX/208/2003


Szukając ładnych miejsc noclegowych w Rzeszowie wskazane jest aby skierować uwagę na najbardziej polecane hotele | vhispania.es - blog podróżniczy\nHome » Szukając ładnych miejsc noclegowych w Rzeszowie wskazane jest aby skierować uwagę na najbardziej polecane hotele\nW obecnych czasach widać duże zainteresowanie turystyką polską. Coraz więcej osób, szczególnie właśnie Polaków, odkłada na bok plany o wyjazdach zagranicznych i poznaje własny kraj. Jest to niezwykle potrzebne zjawisko, bo nie ma żadnych wątpliwości, że Polska jest ładnym, niezmiernie bogatym krajem, jaki należałoby zjeździć wzdłuż i wszerz.\nPoza tym ma to bez wątpienia wyjątkowo dobry wpływ na działalność wszystkich hoteli, szczególnie tych w centralnych miastach wojewódzkich.\nKiedy interesuje Cię omawiany temat, obejrzyj www a z pewnością uzyskasz więcej danych na to fascynujące zagadnienie - nie czekaj tylko kliknij.\nWskutek tego mogą się one bardziej rozwijać i oferować klientom wyższe usługi. Zwiedzając w związku z tym pojedyncze rejony naszego kraju dobrze jest za bazę wypadową przyjąć sobie główne czy podobnie pociągające miasto konkretnego regionu.\nDo rejonów, które bez wątpienia dobrze jest zobaczyć jest Podkarpacie. Malownicza kraina położona na południowym wschodzie naszego kraju, jaka w trakcie minionych lat niesłychanie się rozwinęła. Pełno tam traktów krajoznawczych, ślicznych zabytków czy też miejsc letniskowych, spośród których każdy człowiek z prostotą odnajdzie coś dla siebie. Stawiając na taką wyprawę nie sposób ominąć Rzeszowa, w którym warto spędzić parę dni. Baza hotelowa jest tam niezmiernie okazała z kolei najprościej będzie poszukać atrakcyjnego noclegu w internecie. Gdy ciekawi nas hotel w Rzeszowie o dobrych standardach z pewnością powinno się zwracać uwagę na te, umiejscowione w centrum. Im dalej od centrum, tym warunki mniejsze, jednakże wraz z nimi spada cena. Z tego powodu opcją dla osób, które nie chcą przepłacić są hostele na obrzeżach czy też w krańcowych dzielnicach miasta.\nWyjątkowo wartościowe jest to, iż większość hoteli prowadzi swoje strony internetowe, na jakich da się przejrzeć fotografie pokoi.\nZobacz ten intrygujący tekst i odkryj więcej tutaj. Zapewne nie będziesz żałować. Nie zwlekaj ani chwili! Zrób to w tym momencie!\nWystarczy wprowadzić hasło hotele Rzeszów galeria, żeby wyszukać ogół fotografii zarówno pomieszczeń, jak i otoczenia hotelu. Dzięki temu zdołamy sprawdzić jak faktycznie wygląda dane miejsce czym nie raz można się miło zaskoczyć.\nNie da się ukryć, iż poszukiwanie noclegu dla mnóstwa osób to ciężkie zadanie. Powinno się wówczas robić to bez pędu i sprawdzać realnie najwięcej danych o danym miejscu. Zobacz stronę