Ustawa 2.0 cz. IV Studia podyplomowe i inne formy kształcenia, stopnie i tytuł w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, kształcenie doktorantów - istotnie.pl - Portal internetowyistotnie.pl – Portal internetowy\n13.11.2017 5 minuty na przeczytanie artykułu\nDwa tygodnie za nami, więc ponownie pochylamy się nad projektem ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Dzisiaj przyglądamy się fragmentom regulującym studia podyplomowe i inne formy kształcenia, stopnie i tytuł w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, kształcenie doktorantów.\nPrzepisy dotyczące studiów podyplomowych nie przeszły w zasadzie poważniejszych zmian. Jedynie zmiany legislacyjne nieco uprościły sam tekst ustawy w tym zakresie. Dalej będą trwały co najmniej 2 semestry i umożliwią uzyskanie co najmniej 30 punktów ECTS. Projekt ustawy zakłada, że program studiów podyplomowych uwzględnia ogólne charakterystyki efektów uczenia się dla kwalifikacji cząstkowych na poziomach 6 i 7 PRK (Polska Rama Kwalifikacji). W dużym skrócie w PRK, wyróżnia się osiem poziomów kwalifikacji. Każdy z poziomów PRK został scharakteryzowany za pomocą ogólnych stwierdzeń dotyczących efektów uczenia się, wymaganych dla kwalifikacji danego poziomu. Dla określania poziomu PRK nie ma znaczenia, czy wymagane dla kwalifikacji efekty uczenia się są osiągane w ramach zorganizowanej edukacji czy w inny sposób. Charakterystyki poziomów PRK odnoszą się do pełnego spektrum wymaganych dla kwalifikacji efektów uczenia się, to znaczy do wiedzy, umiejętności oraz kompetencji społecznych. Charakterystyki kolejnych poziomów PRK odzwierciedlają coraz wyższe wymagania w tych zakresach1). I tak poziomy 6-8 odnoszą się bezpośrednio do kwalifikacji nadawanych w systemie szkolnictwa wyższego:\ndyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia – potwierdza nadanie kwalifikacji na poziomie 6 Polskiej Ramy Kwalifikacji;\ndyplom ukończenia studiów drugiego stopnia oraz dyplom ukończenia jednolitych studiów magisterskich – potwierdza nadanie kwalifikacji na poziomie 7 Polskiej Ramy Kwalifikacji;\ndyplom doktorski – potwierdza nadanie kwalifikacji na poziomie 8 Polskiej Ramy Kwalifikacji;\nświadectwo ukończenia studiów podyplomowych – potwierdza nadanie kwalifikacji cząstkowych na poziomie 6 lub 7 Polskiej Ramy Kwalifikacji.\nWskazane kwalifikacje cząstkowe stanowią kwalifikacje w zawodzie określane w ustawie o systemie oświaty; kwalifikacje potwierdzone dyplomami mistrza i świadectwami czeladniczymi, a także kwalifikacje nadawane po ukończeniu kursów dokształcających i szkoleń. Tym samym studiom podyplomowym bliżej do specyficznego kształcenia zawodowego wyposażającego w specjalistyczną wiedzę i umiejętności. Dodatkowo obok studiów podyplomowych ustawa 2.0 przewiduje wprost możliwość zagospodarowania kwalifikacji na poziomie 5 Polskiej Ramy Kwalifikacji w postaci bliżej nieokreślonych innych form kształcenia. Uczelnia będzie miała pełną dowolność w dookreślaniu dodatkowych dróg uzyskania raczej nieobecnych i niewykorzystywanych dotychczas kwalifikacji poziomu 5. Należy zaznaczyć, że zgodnie z licznymi głosami środowiska kształcenie w ramach piątego poziomu może stanowić swoisty pomost pomiędzy szkołą średnią a studiami wyższymi, dający jego uczestnikom możliwość zdobycia praktycznych umiejętności niezbędnych do skutecznego funkcjonowania na rynku pracy.\nDużo nowością jest włączenie do Ustawy 2.0 ustawy o stopniach i tytule. Ma to na celu wyraźnie ograniczenie przepisów wykonawczych do ustawy, które przyczyniają się braku stabilności prawa oraz pogłębiania problemu biurokracji. Wobec powyższego zdecydowano się na przeniesienie dużej część zagadnień regulowanych w ustawach i aktach wykonawczych do statutu uczelni. Oznacza to poszerzenie autonomii szkół wyższych, a także zwiększenie poziomu odpowiedzialności całego środowiska akademickiego za wypracowanie rozstrzygnięć odpowiednich dla wspólnoty danej uczelni. Nowe przepisy uzależniają prawo do nadawania stopni naukowych od posiadania przez uczelnię odpowiednio wysokiej kategorii naukowej (A+, A albo B+). Co więcej, przeniesiono uprawnienia do nadawania stopni w uczelni z poziomu rady wydziału na poziom organu uczelnianego — senatu.\nPrzeniesienie uprawnień do nadawania stopni naukowych na poziom uczelni;\nautomatyczne przyznawanie uprawnień do nadawania stopni naukowych z mocy ustawy jedynie na podstawie posiadanej przez podmiot kategorii naukowej;\nJedną z największych zmian wprowadzanych przez nową ustawę, jest zupełne przemodelowanie procedury kształcenia doktorantów ukierunkowane przede wszystkim na jakość kształcenia. Ustawa przewiduje trzy ścieżki uzyskiwania doktoratu, a są to kolejno: nauka w szkołach doktoranckich, ścieżka eksternistyczna oraz możliwość korzystania z grantów w konkursie Narodowego Centrum Nauki dla wybitnych doktorantów i promotorów. Zmienione też zostaną nieco wymagania do nadania stopnia doktora obok konieczności przedstawienia i obrony rozprawy doktorskiej, t. j. posiadanie tytułu magistra lub równorzędnego, a w wyjątkowych przypadkach, wzorem warunków dotyczących programu „Diamentowy grant”, ukończenie studiów pierwszego stopnia lub trzeciego roku jednolitych studiów magisterskich. Szkoła doktorska ma stanowić zorganizowaną formą kształcenia doktorantów w co najmniej 2 dyscyplinach, która może być prowadzona przez najlepsze instytuty i jednostki naukowe posiadające kategorię naukową A+, A albo B+. Ustawa znosi jednocześnie możliwość prowadzenia niestacjonarnych studiów doktoranckich, które nie spełniały już swojej roli kształcenia kadry naukowej na niezbędnym poziomie.\nprzeniesienie opisu szczegółowych czynności w postępowaniu doktorskim z poziomu rozporządzenia na poziom uchwały uprawnionego organu;\nwprowadzenie jawności rozpraw doktorskich;\nwprowadzenie nowych zasad uzyskiwania stopnia doktora (szkoła doktorska, tryb eksternistyczny);\nNajważniejszą zmianą za zakresu procedury habilitacyjnej jest zniesienie jej obligatoryjności. Niemniej niezwykle istotne z perspektywy doskonałości naukowej jest ciągła dbałość o jakość habilitacji. Aby to osiągnąć, ustawa przewiduje, że uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego będą miały tylko najlepsze uczelnie i instytuty naukowe PAN, mianowicie te, które w danej dyscyplinie uzyskały kategorię naukową A. Co więcej, nowe rozwiązania przewidują dodatkową ścieżkę habilitacyjną. Otóż osoby, które uzyskały, prestiżowy grant Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERC) lub zrealizowały projekt badawczy w ramach konkursu grantowego uznanej renomie międzynarodowej, będą zwolnione z wymogu wykazania odpowiednich osiągnięć i aktywności naukowych.\nZniesiona obligatoryjność uzyskania habilitacji;\nułatwiony proces uzyskiwania habilitacji dla osób realizujących projektu o uznanej międzynarodowej renomie;\nwprowadzenie tzw. ślepych recenzentów niewchodzących w skład komisji habilitacyjnej;\nBy móc być zatrudnionym na stanowisku profesora, co do zasady, będzie wymagana habilitacja. Natomiast na stanowisku profesora uczelni będzie mogła zostać osoba posiadająca co najmniej stopień doktora oraz znaczące osiągnięcia dydaktyczne – w przypadku pracowników dydaktycznych, naukowe – w przypadku pracowników badawczych, naukowe lub dydaktyczne – w przypadku pracowników badawczo-dydaktycznych. Co niezwykle ważne, zostają usunięte wymagania dotyczące sprawowania opieki naukowej nad doktorantami i recenzowania w postępowaniu doktorskim i habilitacyjnym.\nZupełnie nowym rozwiązaniem jest wprowadzenie Rady Doskonałości Naukowej na rzecz zapewnienia rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań, która zastąpi funkcjonującą obecnie Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Każda z dyscyplin będzie reprezentowana przez trzy osoby posiadające tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego wybrane przez osoby posiadające stopień doktora habilitowanego, a warunkiem członkostwa w radzie jest znaczący i aktualny dorobek naukowy. Do zadań Rady należy, m.in. podejmowanie szeregu czynności w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego (ocena formalna wniosku, wyznaczanie członków komisji habilitacyjnych oraz recenzentów), rozpatrywanie odwołań od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego, czy też wydawanie opinii w innych sprawach przedstawionych przez ministra. Wprowadzony zostanie także nowy system wyboru recenzentów wskazywanych przez RDN.\n1. ↩ https://www.kwalifikacje.gov.pl/download/Polska_Rama_Kwalifikacji/PRK_z_linkami_internet_0411.pdf


Fedora.pl – Portal » Blog Archive » Fedora Core 6 już dostępna!\n« Krakowska Konferencja Red Hat\nNowy portal gotowy! »\nFedora Core 6 już dostępna!\nDzisiaj o godzinie 16 naszego czasu premierę miała Fedora Core 6 (nazwa kodowa Zod). Zapraszamy wszystkich do ściągnięcia.\nDownload @ redhat.com\nDownload @ fedoraproject.org\nThis entry was posted on wtorek, Październik 24th, 2006 at 01:03\tand is filed under Newsy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.\n1 daroclaw napisał(a): Grudzień 6th, 2006 12:25\nExtra ta FedoraCore6. Muszę sobie ją ściągnąć. Widziałem u kumpla. Nie wiem tylko czy na niej pójdzie LMMS, bo np. w Auroxie 11.1 są potworne problemy z instlacją LMMSa. Na stronce http://lmms.sourceforge.net nie ma paczek ani do Auroxa ani do Fedory. Na Mandrake chodzi bez problemu.\n2 drako napisał(a): Styczeń 9th, 2007 15:14\nMam na kompie Windowsa XP i zainstalowałem sobie Fedore 6.Instalacja przebiegała baz problemowo. Po uruchomieniu kompa włącza sie boot loader, wybieram Linuxa i koniec po chwili na monitorze wyskakuje napis :\n0,1 Khz- 60 Hz\ni nie wiem co dalej zrobić.\nMam monitor 17″ Lg Flatron 1732s\nProcka pentium D 2×2.66GHz\nGrafe Ati Radeon X1600 256 MB Pro\nJestem początkujący jezeli chodzi o linuksy i dlatego prosze o pomoc.\n3 olej3232 napisał(a): Styczeń 19th, 2007 09:48\nJestem początkującym użytkownikiem linuxa! Zmieniałem kompa na:\nCorsair Twin2X DDR2 2x 512MB 800MHz\nGeForce PCI-E 7300GS Asus\nSzukam linuxa który będzie współpracowal z tym procesorem. Licze na Fedore Core… , proszę o wasze opinie!!!


Bluerank ubiera markę Gattę w internety - Magazyn Online Marketing - Sprawdzone narzędzia i skuteczne rozwiązania\nBluerank ubiera markę Gattę w internety\nPolska marka, która od 25 lat oferuje kobietom wyroby pończosznicze, bieliznę, stroje sportowe oraz stroje kąpielowe, inwestuje w działalność e-commerce. Bluerank od roku odpowiada za zwiększenie sprzedaży w tym obszarze, prowadząc kampanie SEO i AdWords.\nProdukty Gatty są dostępne w ponad 140 salonach sprzedaży w największych miastach Polski. Można je także kupić poza granicami kraju: w Wielkiej Brytanii, Francji, Rosji, USA czy Australii. Właścicielka marki – firma Ferax – postanowiła wesprzeć trzyletnią obecność marki w internecie (gatta.pl) specjalistycznymi usługami z obszaru digital marketingu.\nW przypadku działań z obszaru SEO, Bluerank odpowiadał za optymalizację techniczną, optymalizację pod kątem fraz kluczowych oraz wprowadzenie nowych kategorii i podkategorii, odpowiadają...


O nas - ABC ELEKTRO\nABCelektro – Twój sklep internetowy\nJako sklep internetowy zajmujemy się dystrybucją produktów automatyki przemysłowej oraz szeroko pojętego osprzętu elektrycznego. Oferujemy klientom ponad 10 tysięcy produktów renomowanych producentów, takich jak Finder, Benedict, Schneider Electric, Eaton, Phoenix Contact, ETA, Giovenzana, MBS, Cabur, Mean Well, Murr Elektronik, Brady, Legrand, Vimar, Kubler oraz wiele wiele innych.\nNa bieżąco optymalizujemy oraz aktualizujemy ofertę naszych produktów, tak aby zaspokoić potrzeby nawet najbardziej wymagających klientów.\nNie boimy się wyzwań i zawsze służymy profesjonalną pomocą techniczną.\nDobrze wiemy, że żyjemy w czasach, w których przywiązuje się ogromną uwagę na stosunek wysokiej jakości do ceny, wobec tego potrafimy udzielać znaczne rabaty na zakupy w naszym sklepie.\nDla firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową, naszym głównym kanałem dystrybucji jest internet, a w szczególności nasz sklep internetowy.\nDzięki niemu, nasi klienci mogą śledzić przesyłki, zarządzać zamówieniami, zwrotami, brać udział w konkursach oraz mają dostęp do różnych innych oferowanych udogodnień.\nDostępność produktów jest wyświetlana w czasie rzeczywistym, a dostawy realizujemy zwykle w ciągu 24h.\nZapisz się do naszego newslettera, a na pewno nie przegapisz żadnej akcji cenowej, wprowadzenia nowego produktu na rynek oraz uzyskasz ekskluzywne informacje o produkcie. Zarejestruj się już teraz!\nSklep elektryczny ABC ELEKTRO zajmuje się między innymi takimi dziedzinami jak:\nAsortyment związany z automatyką przemysłową to przede wszystkim: Złącza dla automatyki firmy CABUR, złącza szczelne firmy TECHNO, korytka grzebieniowe firmy IBOCO, sprzęgła mieszkowe firmy Kubler, liczniki impulsów firmy Kubler, liczniki czasu pracy firmy Kubler, urządzenia sterownicze firmy GIOVENZANA, drukarki etykiet DYMO.\nSklep ABC ELELKTRO posiada w asortymencie sklepu osprzęt elektroinstalacyjny znanych firm na rynku: VIMAR, LEGRAND, BERKER, OSPEL, GIRA, SCHNEIDER, KONTAKT SIMON (włączniki, wyłączniki, łączniki, gniazda elektryczne, gniazdka elektryczne, włącznik, wyłącznik schodowy, włącznik krzyżowy, wyłącznik krzyżowy, wyłącznik elektryczny, włącznik świecznikowy, łącznik jednobiegunowy, kontakty, przyciski, ściemniacze, gniazda komputerowe, antenowe, sterowniki oświetlenia), oświetlenie firmy PHILIPS MASSIVE, Czujniki natężenia oświetlenia firmy SERVODAN oraz pompy odwadniające firmy ZEHNDER.\nAsortyment związany z automatyką budynku to przede wszystkim: zestawy domofonowe i wideodomofonowe firmy Elvox, nagłośnienie firmy EISSOUND, systemy inteligentnego domu i mieszkania firmy Vimar, a także napędy do bram, szlabany oraz słupy wysuwne GIBIDI.\nKABLE PRZEMYSŁOWE, PRZEWODY I OSPRZĘT:\nKable przemysłowe firmy LEONI oraz Helukabel, przepusty kablowe firmy ICOTEK, węże ochronne typu peszel firmy INTERFLEX, szyny montażowe firmy PROFILATI, Wsporniki firmy Cabur, Obudowy na przewód, wkładki męskie i żeńskie firmy Westec, końcówki kablowe firmy VOGT.\nPrzekaźniki firmy FINDER, styczniki firmy BENEDICT, wyłączniki nadprądowe firmy GE (General Electric), wyłączniki silnikowe, układy rozruchowe gwiazda - trójkąt firmy BENEDICT, Przekaźniki firmy RELPOL, Przekaźniki czasowe, przemysłowe, miniaturowe, instalacyjne, programowalne, subminiaturowe.\nTAŚMY SAMOPRZYLEPNE, KLEJE:\nKleje przemysłowe ERGO firmy Kisling AG, Taśmy przemysłowe firmy ASTAT. W asortymencie posiadamy przede wszystkim: Kleje anaerobowe, cyjanoakrylowe, silikonowe, strukturalne oraz taśmy dwustronne, jednostronne, metalizowane, aluminiowe itp.\nMierniki i multimetry firmy GOSSEN MULLER WEIGERT oraz GOSSEN METRAWATT, Narzędzia firmy PHOENIX CONTACT. W asortymencie posiadamy przede wszystkim: Multimetry cyfrowe i analogowe, mierniki cęgowe cyfrowe oraz mierniki analogowe: Miernik magnetoelektryczny, miernik częstotliwości.\nSZAFY, OBUDOWY I AKCESORIA:\nKontrola temperatury, szafy przemysłowe i obudowy firmy ETA, szafy Pedro, akcesoria, obudowy naścienne, szafka z płytą montażową wykonana jest ze stali malowanej proszkowo, IP 66.\nZasilacze firmy CABUR, Przekładniki firmy MBS, Liczniki energii firmy Applied Meters, Bezpieczniki firmy ETI, Jean Mueller, Listwy Unibloc, Zasilacze firmy ADELSYSTEM, Zasilacze firmy MEANWELL, Zasilacze firmy COMATEC, Zasilacze impulsowe oraz buforowe.\nAsortyment związany z tym działem, to przede wszystkim lataraki czołowe oraz taktyczne Peli, akcesoria komputerowe Phoenix Contact. Znajdziemy tutaj również takie pozycje jak alkomaty.\nWkrótce pojawi się więcej produktów wielu znanych producentów.


Apartamenty w Kinszasie - Oferty apartamentów w Kinszasie - eSky.pl\nApartamenty - Kinszasa\nKinszasa, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nBrazzaville, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Kinszasie\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Kinszasie są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Kinszasie zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nKinszasa - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Kinszasa charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Kinszasie z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Kinszasie znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Kinszasie?\nDostępne apartamenty w Kinszasie w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Kinszasy posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Kinszasie?\nUdogodnienia w apartamentach w Kinszasie są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Kinszasie przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Kinszasie?\nRezerwacja apartamentów w Kinszasie jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Kinszasie wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Kinszasie?\nCena apartamentu w Kinszasie jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Kinszasie są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.


Czy adoptować psa ze schroniska? - Czarny Pies\nPies to nie maskotka do zabawy ani kaprys dziecka pamiętaj o tym! Jego posiadanie wiąże się z ogromną odpowiedzialnością i poświęceniem czasu i pieniędzy na jego utrzymanie, ewentualne leczenie i profilaktykę, są to podstawowe wymogi, które musimy spełniać do końca życia naszego czworonożnego członka rodziny. Pamiętaj o tym, że pies ze schroniska, lub znaleziony będzie niestety z „przeszłością no bo w końcu jego właściciel, któremu oddał się bezgranicznie z jakiegoś nieznanego mu powodu wyrzucił go po latach życia nie wiadomo, ile czasu musiał także się błąkać, zanim został złapany lub przygarnięty przez nowego właściciela, któremu na początku nie ufa bo jak by nie było jest dla niego obcy, tak samo przecież ma się sprawa w przypadku ludzi, działają w nas instynktownie te same mechanizmy obronne, więc nie ma się co dziwić, że pies nie będzie początkowo reagował z wielkim entuzjazmem.\nZanim zdecydujesz się na adopcję proszę cię zastanów się nie podejmuj decyzji pod wpływem impulsu, twoje rozczarowanie podyktowane z reguły poddaniem się może pociągnąć wiele konsekwencji, w sumie dałeś psu szansę na nowe życie, ale pies okazał się przypadkiem nieco trudniejszym niż myślałeś i dochodzisz do wniosku, że już go nie chcesz, tym samym skazujesz psa na jeszcze większą traumę i potęgujesz jego brak ufności do człowieka i minimalizujesz jego szansę na kochający normalny dom. W moim przypadku za każdym razem decydowała wrodzona spontaniczność, kocham zwierzęta, jestem wrażliwa na ich cierpienie i krzywdę, więc decyzja o adopcji nie była trudna, nie żałuję choć szczerze przyznam, że początki były bardzo trudne, w sumie przygarnęliśmy trzy psy ( jeden samiec i dwie suczki) oczywiście nie od razu, uwierzcie, każdy z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Jedna z suczek okazała się nie trafionym prezentem od narzeczonego, właścicielka chciała ją po prostu wyrzucić bo, sika w domu itp. no a teraz my ją mamy, już siedem lat i nie sika, bo po prostu ją tego nauczyliśmy, wstając nawet o pierwszej w nocy, biorąc sunię na ręce i po schodach do ogródka, by zrozumiała o co chodzi, tak przez prawie dwa miesiące. Dziś jest to pies bardzo mądry, z charakterem, rozpoznaje emocje, zadziwia mnie w najmniej oczekiwanych momentach.\nKolejna suczka, Luna jest jak tornado, maleńka ale strasznie zadziorna, gdy zabraliśmy ją dwa lata temu z środka ruchliwej drogi była w pół żywa, zarobaczona, wychudzona, płakałam bo się bałam, że zaraz umrze, od razu wizyta u weterynarza, kroplówka i powoli zaczęła stawać na nogi, powoli z dnia na dzień było coraz lepiej. Jak się okazało był to początek drogi z przeszkodami, pies był tak wyniszczony psychicznie i fizycznie, że zjadał własne odchody, wszystko dewastowała by tylko dostać się do jakiegokolwiek jedzenia, nie potrafiłam uwierzyć, w ogrom zniszczeń jakich dokonał człowiek w życiu tego psa, jednocześnie uczyłam się, załamywałam się każdego dnia sprzątając, i wyrzucając kolejne dywany. Luna nie potrafiła niczego, czystości, posłuszeństwa, reagowania, nie umiała się bawić, nie akceptowała innych psów, ciągle wyła, piszczała a do tego okazało się że choruje przewlekle na choroby układu pokarmowego i musi mieć dietę, niezliczone ilości leków, badania, i ma psie ADHD. Był moment zwątpienia, dałam ogłoszenie, pomyślałam nie ogarnę tego, nie udźwigniemy tego, to jest za dużo!\nTak szybko jak dałam ogłoszenie, to je usunęłam. Nieaktualne!\nMyślę… tak być nie może, co ja w ogóle robię?! nie poddamy się, przecież do cholery kocham tego psa!\nZmieniłam podejście! Od teraz, ja jestem w domu psem numer jeden – to po pierwsze! Po drugie wiedza, książki, artykuły itd. dni mijały a my dostrzegaliśmy postępy Luny, które wzruszały do łez, obserwując drugiego psa, reagując na nasze zachęty, nauczyła się bawić, cieszyć życiem, nie brudzi w domu, potrafi bez wycia być sama w kojcu przez kilka godzin, już się nie obawiam, że sama sobie coś zrobi, będzie chciał uciec, bo ona wie, że ma dom w którym czuje się bezpiecznie, czuje się kochana, a ja nawiązałam z nią ogromną więź. Dla nas to było wyzwanie nie łatwe, ale wszystkie te sytuacje i doświadczenia nauczyły nas o sobie samych bardzo wiele. Nie ma sytuacji bez wyjścia i wiem, że jakbym jeszcze raz miała to zrobić, bez wahania zrobiłam bym to jeszcze raz, bo tak bezinteresowna miłość jest warta każdego poświęcenia. Pisząc ten tekst Teguila śpi na łóżku ( norma) a Luna obok 🙂\nPodsumowując czy przygarnąć lub adoptować psa ze schroniska odpowiem tak! Ale miej na uwadze:\n– pies porzucony będzie miał, przykre doświadczenia, które zapewne będą miały odzwierciedlenie w jego zachowaniu,\n– jeżeli decydujesz się na taki krok, rób to z potrzeby serca, bez wpływu osób trzecich, bo możesz wyrządzić więcej złego niż dobrego sobie a przede wszystkim żywej odczuwającej ból nie tylko fizyczny istocie,\n– szczeniaki mogą cierpieć na tzw. chorobę sierocą, czyli zbyt szybkie odstawienie od matki, wiążę się to z ciągłym płaczem szczeniaka, piskiem, sikaniem itp.,\n– pies brudzi, sika, robi kupę, wymiotuje czasem coś zniszczy, to od ciebie zleży, i twojego podejścia jak szybko nauczysz go akceptowalnych zachowań,\n– czas jest tutaj najważniejszym wyznacznikiem i twoje zaangażowanie w jego resocjalizację. Miej na uwadze, że cały proces będzie długi w zależności od twojego podejścia i charakteru psa,\n– dokształcaj się, szukaj informacji, bądź świadomym właścicielem,\n– pies może, ale nie musi być chory, weź to pod uwagę zanim go adoptujesz, twoją powinnością jest zadbać by był w jak najlepszej kondycji,\n– pies potrzebuje ruchu, bez tego staje się apatyczny, albo nerwowy lub pobudzony,\n– pies nie lubi się nudzić, podczas twojej nieobecności musi mieć co robić by np. nie obżerał twojego łóżka, zostaw mu zabawkę, maskotkę, michę wody karmę do jedzenia, u mnie dobrze sprawdza się włączona muzyka i dostęp do okna by mogły patrzeć na świat.\n– angażuj psa w różne czynności, stawiaj mu wyzwania, rozmawiaj z nim, ucz się cierpliwości, pamiętaj pies odczytuje twoje emocje,\n– pies e schroniska okaże tobie niewyobrażalną wdzięczność, oddanie, ogromne przywiązanie oraz radość!\nNiesamowite uczucie przekraczania granic, wzajemnego zrozumienia, oddania, wzajemnej walki i starań, zarówno ze strony człowieka jak i psa o przetrwanie, o szansę, o stanie się kimś więcej niż tylko oddychającą materią. Świadczmy sobą, że możemy i chcemy być lepsi, bo nie wiadomo kiedy na naszej drodze pojawi się wyzwanie i będzie dane nam podjąć się próby, bądźmy zawsze świadomi i otwórzmy bezinteresowne serca wobec każdej istoty.\nPsychoterapia Wrocław – Gabinet Psychologiczny Proterapeutica


ZJ PRO® wsparło DOM SAMOTNEJ MATKI. - ZJ PRO\nZJ PRO® wsparło DOM SAMOTNEJ MATKI.\nCiężka sytuacja spowodowana wybuchem epidemii dotknęła każdego z nas. Jednak biorąc pod uwagę, że stowarzyszenia i inne organizacje charytatywne wspierające różne piękne inicjatywy, jeszcze przed ogłoszeniem stanu epidemicznego potrzebowały pomocy finansowej, mamy świadomość, że tym bardziej teraz nie jest im lekko. Dlatego mimo przeciwnościom, dołożyliśmy wszelkich starań, by kontynuować akcję POMAGAJ Z ZJ PRO®\ni w tym miesiącu postanowiliśmy wesprzeć finansowo Stowarzyszenie Wspólnymi Siłami, inaczej zwane Domem Samotnej Matki. Po raz kolejny, dzięki Waszemu zaangażowaniu i zakupom w naszym sklepie internetowym możemy pomóc najbardziej potrzebującym.\nDomy samotnej matki, to miejsca, w których kobiety niejednokrotnie po ciężkich doświadczeniach życiowych znajdują azyl, bezpieczeństwo, chęć walki o życie swoje i swoich pociech. Dlatego z pewnością warto było wesprzeć ten szczytny cel.\nTo właśnie “matka twierdziła, że najlepszym sposobem na to, żeby się zbytnio nie rozczulać nad własnym losem, jest niesienie pomocy ludziom, którzy są w jeszcze gorszej sytuacji.” Sylvia Plath\nDzisiaj obchodzimy ich święto.\nWszystkim Mamom, życzymy dużo zdrowia i uśmiechu.\nNiech w Waszym życiu nigdy nie zabraknie ludzi o wielkim sercu.


Powiernik mieczy - Kel Kade - ebook + audiobook - Legimi online\nPowiernik mieczy ebook i audiobook\nCykl: Kroniki mroku\nRezkin został wychowany i wyszkolony w odosobnieniu w północnych ostępach królestwa Ashai. Całym jego światem była Forteca, a jedyną rodziną - Mistrzowie i Adwersarze. Ale Mistrzowie i Adwersarze nie żyją. Trupy wszystkich zostały na dziedzińcu Fortecy. Prawie wszystkich, bo jeden człowiek uniknął rzezi. I to właśnie jego tropem Rezkin wyruszy w świat zewnętrzny. Być może ten człowiek wie, jakiej prawdy nie zdążył przekazać umierający Mistrz. Być może gdzieś tam są ci przyjaciele, których Rezkin ma szanować i chronić. Być może gdzieś tam odnajdzie ostateczny cel swojego istnienia. Najpierw jednak musi odnaleźć się w świecie pełnym małych i dużych ludzi, którzy nie posiadają Umiejętności, nie przestrzegają Zasad, a na dodatek ciągle się uśmiechają i rumienią. Słowem: to nie jest świat dla poważnego herosa.\nCzas: 16 godz. 0 min\n4,4 (645 ocen)\nJuz nie pamiętam kiedy ostatni raz jakaś książka (a raczej główny bohater) zainteresowała mnie tak bardzo, że nawet nie wiem kiedy przeczytałem ją całą. Gorąco polecam ! p.s nie mogę się doczekać kolejnej części w j.polskim więc postanowiłem, przeczytać ją w oryginale .\nŚwietna książka o takim Rambo, Einsteinie i Scheldonie z Teori wielkiego podrywu w jednym. ❤ Przeczytane w 2 dni i zarwana noc warto bawiłam się świetnie ❤❤❤ Polecam 😉\nŚWIETNA książka, co prawda główna postać trochę zbyt potężna moim zdaniem ale brak doświadczenia "życiowego" równoważy to. Książka trzyma w napięciu, duzo akcji i humoru, postacie świetnie zbalansowane, całość historii przebiega płynnie bez przeskoków w historii co ulatwia utrzymanie całokształtu wydarzeń. Osobiście polecam wszystkim którzy lubią fantastykę, dodam jeszcze że nie jestem molem książkowym a ciężko mi było się oderwać i już czekam na kolejną część.\nświetne, ciężko było się oderwać, jest syndrom "jeszcze jednego rozdziału".\nZaskakująca historia, pełna zwrotów akcji. Kompozycja książki jest przemyślana, a język bardzo przyjemny. Historia Rezkina mocno wciąga i daje do myślenia, dzięki różnorodności postaci jakie spotykamy.\nDziękuję swojej rodzinie oraz najcierpliwszej i najwyrozumialszej z córek, która przez cały czas pisania\nDobrzy ludzie pragną potęgi tylko po to, by naprawiać, co złe. Wielcy ludzie pragną naprawiać, co złe, i w tym celu gromadzą potęgę. Wielcy przywódcy odnajdują tych, którzy są godni władać potęgą, i nakierowują ich tak, by naprawiali, co złe.\nCoroleus, E.J. 1067\nZnużony jeździec poczuł przypływ ulgi, gdy wreszcie z ponurej, oświetlonej jedynie blaskiem księżyca ciemności wyłonił się jego cel. Długo nie wierzył, że misja zakończy się powodzeniem. Gdyby zawiódł, zginąłby, nie mając nawet szansy, by poczuć żal.\nGałęzie drzew skrzypiały w rytm spokojnego oddechu nocy. Jego dźwięk był łagodny i miękki, w przeciwieństwie do gwałtownych odgłosów zasysania i cmokania wydawanych przez błoto, w którym grzązł wierzchowiec. Jeździec zadrżał pod przemoczonym płaszczem i przesunął pakunek, który miał starannie obwiązany wokół ciała, po czym zabrał się do przekładania rozmaitej broni, zarówno tej, którą widać było na pierwszy rzut oka, jak i ukrytej pod przeszywaną skórzaną zbroją. Przypomniał sobie, że przecież gdyby tamci zamierzali z nim skończyć, cały jego oręż i lata wyszkolenia zdałyby się na nic.\nKiedy dotarł do celu, przelotna ulga, jaką czuł jeszcze przed chwilą, ustąpiła wątpliwościom dręczącym go od początku misji. Uderzyła go fala gorąca i niepokoju. Lojalność i honor nie mogły motywować bez końca. Wnętrzności mężczyzny skręciły się niczym zaciskający sznur. Wisielcza pętla. Ale nie, ci ludzie nie zawracaliby sobie tym głowy. A on sam nawet by się nie zorientował. W jednej chwili by żył, oddychał i myślał, a w następnej przestałby istnieć.\nJeździec nie brał nawet pod uwagę, że mógłby w ten sposób spotkać się ze Stwórcą. Chwała życia po śmierci nie istniała dla takich jak on. Każdy związany przysięgą, kto zwróciłby na siebie uwagę suwerena, nie mógłby żywić nadziei na odkupienie swojej duszy. No a przecież lojalność i honor nie mogły motywować bez końca.\nJego koń dowlókł się bliżej złowieszczej fortecy, a on sam rozmyślał, co przyniesie przyszłość. Jak go przyjmą? Czy jego sukces zostanie uznany za coś po prostu oczywistego – zwykłe wypełnienie obowiązków, nawet jeśli wiązało się z wysiłkiem i występkiem? Czy mógł żywić nadzieję, że zostanie pochwalony za okazaną odwagę i niezachwiane oddanie suwerenowi? Mruknął cicho. Mam na to mniej więcej taką samą szansę jak na spotkanie ze Stwórcą, pomyślał cierpko. Jeśli nie zabiją go tutaj, równie dobrze mógł umrzeć po powrocie do swojego pana, po wypełnieniu powinności.\nCzy suweren wreszcie obdarzył go najwyższym zaufaniem, zlecając mu tę misję, czy ostatecznie był to ślepy zaułek jego kariery, w którym czekała go śmierć? Nigdy nie przyszło mu do głowy, że mógłby nie wrócić. Zresztą gdyby uciekł, byłby ścigany i nie minęłoby wiele czasu, nim ktoś pozbawiłby go życia. Krótkie dni, może zaledwie godziny wolności, wypełniłyby się strachem i grozą. Nie, ucieczka nigdy nie wchodziła w grę. Nawet gdyby istniała choć najmniejsza szansa powodzenia, nie skorzystałby z niej. Był przecież lojalny i miał swój honor.\nGdy pokonywał ostatnie kroki dzielące go od potężnej żelaznej bramy, odetchnął głęboko, próbując się uspokoić. Zatrzymał wierzchowca i czekał. Nie było potrzeby, żeby pukaniem czy okrzykiem oznajmiał swoją obecność. Wiedzieli, że tu jest, na długo przed tym, jak dostrzegł mroczną cytadelę. Olbrzymie wrota zadrżały, a potem rozwarły się w nienaturalnej ciszy, nie licząc świstu powietrza zasysanego przez korytarz wijący się wokół potwornej budowli.\nDźgnął konia piętami i przejechał przez cień, bez wątpienia najciemniejszy, jaki kiedykolwiek napotkał. Wzdrygnął się, gdy przez myśl przemknęły mu konsekwencje przekroczenia tej zasłony. Z ocienionej wnęki wyłoniła się przed nim oblana księżycowym blaskiem postać. Inni mogli nazywać tę wnękę drzwiami do głównego korytarza, dla niego był to bardziej portal do H’khajnak, krainy demonów.\nWojownik odetchnął, by wziąć się w garść, i zmusił się do rozluźnienia chwytu na wodzach. Całe ciało wciąż jednak trwało w napięciu. Rumak parsknął i tupnął, niewątpliwie wyczuwając zdenerwowanie jeźdźca. Cała groza i wszystkie niebezpieczeństwa, na jakie narażał się mężczyzna, żeby tu dotrzeć, zlały się w końcu w jeden obezwładniający strumień. Nie tak powinien się zachowywać doświadczony weteran. Być może w końcu go złamano.\nPomimo panującego mroku księżyc błyszczał jasno i jeździec dostrzegł rysy zbliżającej się postaci. Był to mężczyzna w średnim wieku i o poważnej twarzy, która wydawała się zdolna do wyrażania tylko dwóch emocji: obojętnego spokoju i grymasu niezadowolenia. Księżycowy blask odbijał się od łysiny na czubku głowy, ale pochłaniał go ciemny, szorstki materiał szaty sięgającej do połowy ud, narzuconej na prostą tunikę. Nawet jeśli pas u spodni miał sprzączkę, nie było jej widać, ponieważ nic, co miał na sobie mężczyzna, nie odbijało światła.\nGdyby zakrył głowę, zapewne mógłby zupełnie zniknąć, o co najprawdopodobniej chodziło. Choć nie nosił widocznej broni, z pewnością był dobrze uzbrojony. Zatrzymał się w odległości kilku kroków, lecz nie rozkazał jeźdźcowi, by zsiadł z wierzchowca.\n– Przywiozłeś to? – odezwał się cichym, szorstkim głosem.\n– Tak... – wychrypiał jeździec. Odchrząknął i spróbował jeszcze raz: – Tak, przywiozłem ci go.\n– Nie ma większego znaczenia, jak to nazwiesz. Może być „go”, jeśli wolisz. To już nieistotne – prychnął mężczyzna.\nW wojowniku uczucie przerażenia ustąpiło miejsca wzburzeniu.\n– Niezależnie od twoich zamiarów lepiej nie zapominaj, kim on jest. Inaczej możesz pożałować.\nMężczyzna w ciemnej szacie niemal zachichotał. Niemal.\n– Nie byłem świadom, że masz wieszcze talenty. Sam natomiast lepiej zapamiętaj, że to – wymierzył sękaty palec w pakunek spoczywający na piersi wojownika – nie jest osoba. To broń, niedawno wykuta i jeszcze nie naostrzona. Każdy, kto to spotka, nie będzie tego pamiętać, bo nie będzie już żył.\n– To dotyczy również ciebie? – parsknął jeździec.\nW końcu zdał sobie sprawę z sytuacji, w jakiej się znalazł. Może jednak powinien był uciec. Z pewnością by go znaleźli, ale zanimby zginął, pewnie zdołałby gdzieś ukryć to dziecko, może u jakiejś kochającej rodziny. A jeśli zabezpieczyłby malcowi przyszłość, mógłby rzucić się na własny miecz, żeby tamci nie wyciągnęli z niego informacji na torturach.\nLekko ścisnął niewielkie zawiniątko, które zareagowało cichym, bulgotliwym gaworzeniem.\n– Będę żył tak długo, na ile posłuży to mojemu celowi, tak samo jak ty – odparł skryty w cieniu mężczyzna, po którego twarzy błąkał się okrutny uśmiech. – Żaden z nas nie może liczyć na nic więcej. Teraz oddaj to. Już nie jest twoim problemem.\nTrzasnęła kość, rozsunęły się mięśnie i gorąca krew trysnęła z poszarpanej rany. Straszliwy wrzask odbił się echem od kamiennych ścian i skłonił wszechobecnych czarnych strażników do ucieczki. Gdy krzyk zgasł do jękliwego łkania, kruki wróciły na swoje grzędy: szare gałęzie żałosnej imitacji drzewa zajmującego dziedziniec.\n– Cisza! – Rozkazowi towarzyszył trzask bicza i lekki, zduszony okrzyk. – Nie możesz pozwolić, żeby cię usłyszano, nawet gdy jesteś ranny. Zwłaszcza gdy jesteś ranny. Cisza! Zawsze. Zachowuj. Ciszę.\nUrywane łkanie powoli ustąpiło cichemu jękowi i pociąganiu nosem, gdy młody Rezkin zebrał się w sobie. W wieku sześciu lat już dobrze wiedział, że nie powinien był krzyczeć. Zachował się głupio, tak głupio. Musiał szybko myśleć. W każdej chwili mistrz Jaiardun mógł zacząć zadawać pytania i domagać się odpowiedzi, a jeśli jej nie uzyska, wymierzy jeszcze dotkliwszą karę.\nJak to się stało, że upadł? Powinien był zachować większą ostrożność. Gdyby mknąc po blankach, prawidłowo przenosił ciężar, nie poślizgnąłby się na obluzowanym kamieniu. Musiał być zawsze przygotowany do reakcji na nierówne lub zdradliwe podłoże. Tak pędził, by nadrobić stracony czas, że z nieuwagi zaplątał się w sznur. Rezkina zgubił jednak nie upadek, choć i on prowadziłby do poważnej kary. Nie, jego los przypieczętował krzyk.\nW końcu zdołał zaczerpnąć pełny oddech i zaczęło mu się przejaśniać pole widzenia. Przez chwilę z powodu intensywnego bólu nic nie widział, umysł zalewały mu żar i światło. Zawroty głowy groziły utratą przytomności... lub śniadania, ale na szczęście obie te rzeczy zdołał utrzymać, unikając w ten sposób surowych konsekwencji. Wpadłby wówczas w znacznie gorsze kłopoty niż obecnie.\nKrzycząc, ściągał na siebie uwagę, lecz przynajmniej wciąż mógł się bronić lub popełnić samobójstwo, żeby nie dopuścić do pojmania. Utrata świadomości oznaczałaby, że zostałby odkryty i wzięty żywcem. Do czegoś takiego nigdy nie mogło dojść, Zasada 117.\nRezkin wiedział to wszystko, a jednak nie potrafił powstrzymać odruchowych odgłosów, jakie wydobywały się z jego małych płuc.\nPadł na niego cień i w górze zamajaczył mistrz Jaiardun. Miał czerwoną twarz, a widoczne nad wyraźnym grymasem niezadowolenia oczy gorzały furią.\n– Zawiodłeś! Wytłumacz się.\nRezkin przełknął gulę w gardle i zaczerpnął przez nos kilka drżących oddechów, zanim na tyle powstrzymał mdłości, by móc się odezwać.\n– Mistrzu, źle postawiłem ciężar i poślizgnąłem się na luźnym kamieniu. Upadłem.\n– Widzę, że upadłeś – warknął Jaiardun. – Wciąż jesteś zbyt słaby. Nie potrafiłeś opanować bólu. Będziesz pilnie pracował nad nauczeniem się tego. Możesz być tego pewien. A teraz nastaw to – powiedział mistrz, niedbale wskazując ranę.\nOwa rana pulsowała bólem tak przytłaczającym, że Rezkin wciąż nie był pewien, czy zachowa przytomność. Gdy tylko jego wzrok padł na zakrwawione krawędzie kości wystającej pomiędzy rozerwaną wełnianą tkaniną, zakręciło mu się w głowie i ostatecznie pozbył się śniadania. Gdy skończył wymiotować, załkał.\n– Mistrzu, nie umiem.\n– Zatem umrzesz – rzucił drwiąco Jaiardun. – Wydaje ci się, że zawsze będziesz miał kogoś do pomocy? Nie! Musisz być sam. Jeden. Nikt nie udzieli ci wsparcia. Nikt się tobą nie przejmie. Jeśli cię znajdą, to albo zabiją cię od razu, albo wyciągną informacje na torturach i zabiją później.\nRezkin pociągnął nosem i zaskomlał, niepewnie sięgając dłonią ku nodze. Złamanie nastąpiło w połowie goleni. Mogło skończyć się znacznie gorzej. Upadek z siedmiu metrów z łatwością mógł zabić człowieka. Chłopiec był świadom, że zapewne odniósł też inne obrażenia, ale ból rozchodzący się z nogi przysłaniał wszystko inne. Podciągnął nogawkę, by odsłonić ranę, i znów ogarnęły go mdłości.\n– J-ja nie potrafię, mistrzu – załkał.\n– Mężczyźni muszą sami opatrywać swoje zranienia – stwierdził Jaiardun, jakby to było takie proste.\n– Ale ja jestem tylko małym mężczyzną – odparł Rezkin. – Nie wiem jak.\n– To żadna wymówka! Nawet jeśli małym, to wciąż jesteś mężczyzną. Ale nigdy nie staniesz się dużym mężczyzną, jeśli nie nauczysz się tej Umiejętności – złajał go nauczyciel.\n– Jaiardun, dość – zza Rezkina dobiegł łagodny, lecz stanowczy głos.\nZaskoczony chłopiec obrócił gwałtownie głowę i poczuł ostry ból promieniujący z nogi. Powinien był usłyszeć zbliżającego się mistrza Peidera. Powinien był wiedzieć, gdzie konkretnie znajduje się starzec. Rezkin zaczął martwić się o stan swojego umysłu. Jak to możliwe, że wciąż zawodził?\nPeider przyjrzał się krytycznie chłopakowi. Widząc wyraźną panikę na jego twarzy, stwierdził:\n– To ból, Rezkinie. Ogłupia mózg. Sprawia, że człowiek nie może klarownie myśleć, może natomiast łatwo stracić świadomość swojego otoczenia, a czasami nawet zapomnieć, kim jest albo jaki stoi przed nim cel. Rana jest szkodliwa. Ból może prowadzić do śmierci.\nPeider obrócił się do Jaiarduna.\n– Zabiorę go – oznajmił spokojnym, pewnym głosem. – Jeśli ta rana nie zostanie odpowiednio opatrzona przez biegłego uzdrowiciela, może zniweczyć całe nasze szkolenie. Chłopiec stanie się bezużytecznym kaleką.\n– Musi się nauczyć sam opatrywać takie urazy – zripostował niezadowolony Jaiardun. – Jeśli w przyszłości nie popełni już nigdy podobnego błędu, będzie to jego jedyna rana tego rodzaju, a potrzebne mu doświadczenie. Poza tym oduczy się lekkomyślności.\nPeider zmarszczył brwi.\n– Jestem pewien, że już żałuje swojej lekkomyślności. Nie znieczulę go podczas opatrywania. Będzie obserwował, jak się to robi, żeby wiedzieć, jak samodzielnie zająć się takim urazem w przyszłości. Mimo to będę musiał użyć odrobiny mocy, żeby pobudzić i przyspieszyć proces leczenia, chyba że wolisz, żeby przez następnych sześć miesięcy nie był zdolny do szkolenia. Oczywiście sam nie zdoła zrobić czegoś podobnego.\n– W porządku – prychnął mistrz Jaiardun. – Tylko dopilnuj, żeby miał z tego nauczkę. Nic by nie dało, gdyby przespał opatrywanie rany i nie odebrał z niego lekcji. – Popatrzył z namysłem na Rezkina. – Staniesz znów przede mną, gdy się wyleczysz. Nie będzie to dla ciebie przyjemne.\n„Przyjemne”? Co to miało znaczyć? Rezkin zmarszczył brwi na swojej małej twarzy. Nie był pewien, o co chodziło z tym „przyjemnym”, ale chyba o coś związanego z dużymi mężczyznami. Będzie musiał spytać o to później mistrza Peidera.\nWiedział, że ma wiele do nauczenia się o sprawach dużych mężczyzn. Mistrzowie wyjaśnili mu, że ludzie pojawiają się na tym świecie bardzo mali i pozbawieni wiedzy. Aby stać się dużym człowiekiem, musiał nauczyć się Zasad i Umiejętności. Ignorancja (czyli nieznajomość Zasad i Umiejętności) nie tłumaczyła porażki. Mali mężczyźni byli zawsze karani za naruszenia (czyli łamanie Zasad lub niepowodzenie podczas korzystania z Umiejętności), a gdy stawali się więksi, karano ich mniej, ponieważ znali już jedno i drugie.\nRezkin chciał szybko stać się dużym mężczyzną, pracował więc bardzo ciężko, żeby poznać wszystkie Zasady i Umiejętności. Niestety, właśnie poniósł okropną porażkę z Umiejętnościami. Złamał także Zasadę 6: „Nie daj się zranić” i Zasadę 12: „Nie hałasuj”. Gdy mistrz Peider nachylił się, by go podnieść, chłopiec wciągnął powietrze i dostrzegł na bruku krew oraz wymiociny. Za chwilę złamie Zasadę 10: „Nie zostawiaj śladów”... Kiedy Peider uniósł go nad ziemię, Rezkina przeszył rozdzierający ból i wszystko pogrążyło się w czerni.\nRezkin sięgnął ku kołyszącej się gałęzi i z trudem złapał opuszkami palców szorstką korę. Gdy tylko chwycił podporę, użył znacznej siły kryjącej się w jego żylastej sylwetce, żeby się podciągnąć. Przycupnął na konarze, znów rozglądając się wokół siebie. Wciąż doskonalił swoje Umiejętności obserwacyjne.\nMistrz Jaiardun zapewnił go, że gdy stanie się w pełni dojrzałym dużym mężczyzną, nie będzie już musiał tak mocno koncentrować się na otoczeniu. Umiejętność w takim stopniu wyryje się w jego umyśle, że będzie ją stosował odruchowo, nie zastanawiając się nad tym. Jednak na razie musiał się skupiać. Adwersarze Farson i Adona znajdowali się gdzieś tutaj i szukali go. Było to zdecydowanie najtrudniejsze zadanie, jakie dotąd otrzymał. Nie tylko musiał zakraść się do fortecy, do tego za dnia, lecz także „mieszkańcy” zostali uprzedzeni o jego nadejściu.\nNie dostrzegał żadnego ruchu na dziedzińcu ani na balkonie przed sobą. Nie zauważał żadnych śladów świadczących, że ktoś się tam ukrywał. Rozejrzał się po okolicy widzeniem peryferyjnym. Czasami kątem oka dawało się zobaczyć coś, co nie było widoczne w sposób bezpośredni. Wciąż nic się nie pojawiło.\nOdetchnął głęboko i podniósł się, balansując ciężarem ciała na piętach. W normalnych okolicznościach obróciłby stopy na bok, by zejść po spirali z drzewa, jednak to, co zamierzał, wymagało szybkości i siły. Bez chwili wahania rzucił się naprzód, ledwo dotykając stopami solidnego konaru, po czym skoczył w powietrze.\nGdy już zaczął sądzić, że źle ocenił odległość, osiągnął balustradę balkonu. Silne dłonie chwyciły rzeźbiony kamień i Rezkin ugiął nogi, by dotknąć stopami ściany poniżej. Stopy przyjęły impet uderzenia i chłopak odepchnął się od muru niczym żmija. Wystrzelił w górę i przemknął nad balustradą, by wylądować delikatnie w cieniu kamiennej ściany.\nMiękkie buty lekko i bezszelestnie dotknęły płyt podłogi. Drzwi prowadzące na balkon z pewnością będą zamknięte, ale to nie powinno stanowić problemu – już nie. W minionym roku zdobył Umiejętność otwierania zamków. Obecnie, w wieku dwunastu lat, skupiał się na kilku innych Umiejętnościach, przy czym najbardziej na zakradaniu się za dnia.\nJego zadanie polegało na wejściu do fortecy i zabraniu przedmiotu ze wskazanego wcześniej miejsca, po czym przekazaniu rzeczonego przedmiotu mistrzowi czekającemu w stajni. Wymagano od niego, nie tylko by nie dał się schwytać, lecz także by osiągnął sukces w taki sposób, aby nikt nie zauważył zniknięcia obiektu, zanim Rezkin zakończy misję.\nPięciu adwersarzy otrzymało role strażników pełniących wartę w konkretnych miejscach, czterech patrolowało teren, dwóch zaś, Farson i Adona, aktywnie go szukało. Adwersarzom wolno było zaglądać do pomieszczenia z artefaktem tylko raz na dwadzieścia minut, dysponował więc akurat czasem, żeby go zdobyć.\nRezkin musiał zaplanować całe wejście samodzielnie, co stanowiło element jego Umiejętności określanej jako „strategia i taktyka zakradania się”. Sprawę jeszcze bardziej utrudniało to, że w tym konkretnym ćwiczeniu nie wolno mu było zabić ani nawet zaatakować żadnego ze strażników. Rzeczywistym celem zadania było sprawdzenie, czy chłopak zdoła wślizgnąć się w taki sposób, by nikt tego nie zauważył.\nPrzecisnął się przez drzwi balkonowe, po czym zaryglował je za sobą. Nie zamierzał wychodzić tą samą drogą, upewnił się więc, że nie zostawi śladów swojej obecności. Niezamknięte wejście z miejsca by go zdradziło.\nZdecydował się na wykorzystanie tego balkonu, ponieważ był tak oczywisty. Gdyby „mieszkańcy” nie spodziewali się włamania, nigdy nie wybrałby tej drogi. Skoro jednak już go szukali, nigdy nie pomyślą, że postawiłby na tak banalne rozwiązanie.\nPrzemknął jak najszybciej przez salon, przykucnięty, w razie gdyby ktoś spoglądał przez liczne, duże i otwarte okna. Wyprostował się przy drzwiach prowadzących na korytarz i przyłożył do nich ucho. Obserwował światło dobiegające przez szczelinę przy podłodze i starał się wyczuć najlżejsze podmuchy. Gdy upewnił się, że nikt nie czai się po drugiej stronie, bardzo ostrożnie uchylił drzwi, tylko na tyle, by prześlizgnąć się przez szparę. Podniósł wzrok i zmartwiał.\nSerce dudniło mu szaleńczo, a jego uwagę przyciągnął zakuty w zbroję strażnik spokojnie stojący na baczność naprzeciwko niego.\nZbroja. Rezkin odetchnął głęboko, żeby uspokoić szalejące tętno. Pełna zbroja płytowa. Żaden strażnik nie nosił takiego pancerza. Był to jedynie wystawiony eksponat. Tylko że nigdy dotąd korytarza nie ozdabiała zbroja. Postawili ją tutaj, żeby go zdezorientować lub zdenerwować. Uświadomił sobie, że musi się pospieszyć. Jeśli zdecydowali się na taki krok, wówczas musieli rozważyć możliwość, że jednak wybierze to wejście. Nie dało się stwierdzić, co jeszcze mogli zmienić, by wprowadzić go w błąd.\nChłopak wiedział, że ma tylko chwilę, zanim kolejny strażnik zajdzie do tego korytarza. Szybko i cicho przekradł się na jego koniec, do rozwidlenia w kształcie litery T. Tam sprawa się skomplikowała. Trzydzieści kroków w lewo znajdowało się kolejne skrzyżowanie. Wartownik minie je w tej samej chwili, gdy inny patrolujący strażnik wejdzie w hol, w którym Rezkin akurat stał. Musiał wślizgnąć się w drugi korytarz dokładnie w tym samym momencie, kiedy drugi wartownik zniknie z pola widzenia, inaczej dostrzeże go pierwszy.\nZbrojni wykorzystywali czasomierze do koordynowania swoich wysiłków. Chłopiec nie posiadał takiego urządzenia, ale dwa dni wcześniej otrzymał rozkład zmian, co stanowiło odpowiednik sytuacji, w której miałby szpiega w rezydencji. W takim stopniu zapamiętał trasy patroli i przemieszczenia wartowników względem siebie, że wręcz śnił o nich minionej nocy.\nNadstawił uszu. Czy to był szelest? Rezkin starał się dosłyszeć kroki strażnika w trzecim korytarzu. Są. Był pewien, że dobiegło go skrzypnięcie. Dwa kolejne oddechy dadzą wartownikowi wystarczająco dużo czasu na przejście. Chłopak odetchnął i wyjrzał za róg, akurat gdy za następnym narożnikiem znikały brązowe włosy. Zerwał się i wpadł do drugiego holu, słysząc już szelest stóp w przejściu, które właśnie opuścił.\nNasłuchiwał przez chwilę. Żadnych odgłosów biegu. Znów odetchnął bezgłośnie. Strażnik go nie zauważył. Na szczęście nie musiał się przejmować wymykaniem wszystkim pilnującym, ponieważ byli rozmieszczeni w całej fortecy. Jeśli zdoła uniknąć drugiego z wartowników oraz tego, który stał na warcie w pobliżu celu, będzie dobrze – przynajmniej póki nie dostanie przedmiotu w ręce. Później będzie musiał się wyślizgnąć, zanim zorientują się, że się tutaj zakradł.\nDotarł do kolejnego rozwidlenia i wyjrzał za róg. Drugi strażnik oddalał się od niego. Rezkin nie miał czasu czekać, aż mężczyzna opuści korytarz, musiał zatem podążać za nim po cichu w nadziei, że tamten się nie odwróci.\nDwadzieścia pięć kroków dalej znajdowała się wnęka prowadząca do schowka, przez który przechodziło się do nieużywanych korytarzy dla służby. Oczywiście w fortecy nie pracowali służący, ale Rezkin słyszał, że dawno temu warownia miała inne przeznaczenie. Nikt nie uznał za stosowne przekazać mu, na czym ono polegało. Nie miało to znaczenia. Zamierzał dziś skorzystać z tych korytarzy.\nPrzesuwając się bezszelestnie za wartownikiem, chłopak nagle poczuł mrowienie i włoski na karku stanęły mu dęba. Wiedział, że ktoś zbliża się od tyłu. Wystrzelił naprzód najszybciej jak mógł, licząc na to, że nie wyda przy tym żadnych odgłosów, i wślizgnął się do wnęki. Dudniło mu serce, a dźwięk krwi szumiącej w uszach utrudniał dosłyszenie, czy ktoś go ściga.\nRezkin odetchnął kilkakrotnie, sięgając drżącymi palcami do sakiewki przy pasie. Szybko wyciągnął mały gliniany słoik zamknięty korkową zatyczką. Sięgnął do środka i nabrał grudę gęstego smaru zrobionego z wieprzowego smalcu. Urywanymi ruchami posmarował stare zawiasy schowka, zamknął z powrotem słoiczek i wstrzymując dech, pchnął ciężkie drzwi. Otworzyły się łagodnie i bezszelestnie do wewnątrz, a on odetchnął lekko.\nPrzemknął do środka i zamknął drzwi za sobą w tej samej chwili, gdy w polu widzenia w niszy pojawił się ciężki but. W tym momencie nie powinno tam być żadnego strażnika, a więc but zapewne należał do Farsona lub Adony. Rezkin musiał działać szybko. Jeśli któryś z adwersarzy postanowi teraz sprawdzić schowek, chłopak będzie skończony.\nPo nasmarowaniu zawiasów kolejnych drzwi pchnął je, ale nie chciały się otworzyć. Uświadomił sobie, że będzie musiał naprzeć na nie całym ciężarem, i miał nadzieję, że odgłos nie okaże się na tyle głośny, by ostrzec strażników. Potrzebował trzech prób, ale w końcu drzwi rozwarły się z głuchym stuknięciem. Rezkin skrzywił się na ten dźwięk. Oczywiście złamał Zasadę 12... znowu. Chyba była najtrudniejsza. Niektóre wydawały się znacznie prostsze, na przykład Zasada 156: „Nie umieraj”.\nRuszył korytarzem i nagle się zatrzymał. Obejrzał się za siebie i od razu uświadomił sobie, że popełnił błąd. Kolejna zasada złamana. Zasada 10, znowu. „Nie zostawiaj śladów”. Podłogę pokrywał kurz, w którym widać teraz było odciski jego stóp. Zastanowił się, co może zrobić, i uznał, że ma tylko trzy możliwości.\nPo pierwsze, mógł próbować znaleźć sposób, by zamaskować ślady, co byłoby trudne i czasochłonne. Po drugie, mógł sprzątnąć całe przejście, co wprawdzie usunęłoby ślady, ale mogłoby ostrzec wartowników, że ktoś tędy niedawno przechodził. Ta metoda również była czasochłonna, poza tym nie miał miotły. No i narobiłby hałasu. Chłopak zdecydował, że musi mu wystarczyć trzecie rozwiązanie. Pójdzie po prostu dalej i będzie liczył na to, że użycie niewykorzystywanego korytarza pozwoli mu zaliczyć sprawdzian. Raczej mało prawdopodobne, że ktoś tu zajrzy i odkryje jego trop.\nPrzejście dla służby skręcało kilka razy i dwukrotnie się rozwidliło, zanim Rezkin wkroczył przez kolejne drzwi do wychodka. Jeden wdech wystarczył, żeby chłopiec się zakrztusił i uświadomił sobie, że przydałoby się tu posprzątać. On sam zdecydowanie nie miał zamiaru tego robić. Uchylił drugie prowadzące z ustępu drzwi i wyjrzał na korytarz.\nPokój, który stanowił jego cel, leżał zaledwie dziesięć metrów na lewo, po przeciwnej stronie holu. Mistrzowie nie postawili strażnika przy samych drzwiach, ponieważ wtedy nie dałoby się zaliczyć sprawdzianu. Zamiast tego patrolujący wartownik miał mijać pomieszczenie co dwie minuty.\nRezkin przymknął z powrotem drzwi, gdy zza rogu wyłonił się strażnik. Byłoby znacznie prościej, gdyby chłopak mógł po prostu zabijać pilnujących, ale nie na tym polegało zadanie. Odczekał w napięciu, aż mężczyzna przejdzie, po czym policzył do piętnastu, zanim sprawdził, czy pilnujący skręcił w inny korytarz. Zamknął za sobą wychodek i bezgłośnie przemknął pod właściwe pomieszczenie.\nNacisnął klamkę, ale zamek oczywiście został przekręcony. Nie był to żaden problem dla włamywacza, więc szybko go otworzył, ale zdążył zaledwie o włos przed kolejnym wartownikiem.\nGdy wślizgnął się do środka, westchnął. Nikt nie wejdzie tu przez następnych dwanaście minut. Wolałby znaleźć się na miejscu zaraz po poprzedniej inspekcji, żeby mieć do dyspozycji pełne dwadzieścia minut na opuszczenie fortecy i powrót do mistrza, ale wtedy spodziewaliby się go w pobliżu. Wolał zatem odczekać nieco kosztem odrobiny czasu mogącego służyć do ucieczki.\nMistrzowie nie powiedzieli mu, czego mógł się spodziewać wewnątrz. Sądził, że będzie musiał szukać wskazanego przedmiotu, ale ku jego uldze leżał on na stojaku na toaletce. Był to naszyjnik na cienkim srebrnym łańcuszku i z zielonym kamieniem barwy młodych letnich liści. Rezkin uniósł go do światła.\nDocenił stopień wypolerowania i odbijania światła, pozwalający użyć obiektu do dawania sygnałów partnerowi podczas misji, ale poza tym nie dostrzegał w nim żadnych przydatnych cech. Dzięki odebranym naukom rozumiał, że ludzie ozdabiali się biżuterią, ponieważ chcieli sprawić, że będą wydawali się ważni lub pociągający. Nie rozumiał, w jaki sposób nałożenie sobie na szyję metalu i kamieni mogło zwiększyć czyjeś przymioty. Może chodziło o jakiś efekt hipnotyzujący. Podczas szkolenia ze sztuki przetrwania dowiedział się, że można było stosować błyszczące obiekty, żeby wabić ryby, zatem całkiem możliwe, że ten naszyjnik wywierał podobny efekt na ludzi.\nMłodzieniec pokręcił głową i wsunął przedmiot do sakiewki przy pasku. Zmarszczył brwi, spoglądając na pusty stojak. Wyraźnie było widać, że czegoś tam brakuje. Rozejrzał się i nagle go olśniło. Musiał działać szybko, ponieważ kończył mu się czas. Przemknął do łóżka i chwycił długi frędzel wykonany ze splecionej srebrnej nici. Wyciągnął z niego kilka pasm i skręcił je ze sobą, podchodząc do bocznego stolika. Stała tam ozdobna lampa oliwna, z której szczytu zwisały wielokolorowe szklane paciorki.\nPrzechylił lampę, żeby zabrać zielony paciorek z tyłu, po czym nawlókł go na srebrne pasmo i wrócił do toaletki. Zawiesił udawaną błyskotkę na stojaku i przeszedł pod drzwi. Przy bliższym przyjrzeniu stanie się oczywiście jasne, że naszyjnik nie jest prawdziwy, ale jeśli strażnicy zerkną jedynie do środka, mogą nie dostrzec zniknięcia oryginału. Ten fortel miał szansę zapewnić mu więcej czasu, jeżeli ucieczka nie będzie szła sprawnie.\nPrzycisnął ucho do drzwi, starannie nasłuchując kroków przechodzącego wartownika, po czym wykradł się z pomieszczenia. Pomknął korytarzem, rozejrzał się szybko i skoczył za róg. Rozplanował swój czas, uwzględniając konieczność szukania obiektu, więc po wykonaniu podróbki wcale nie był do tyłu. Nie mógł jednak czuć się odprężony, ponieważ teraz zostało mu tylko osiem minut na dotarcie z powrotem do mistrza, zanim ktoś zajrzy do pomieszczenia z naszyjnikiem.\nJeszcze dwukrotnie młodzieniec musiał czekać, aż strażnicy przejdą za róg, a gdy znalazł się na poddaszu, był już przygotowany mentalnie na najbardziej śmiałą... lub lekkomyślną, a już na pewno najniebezpieczniejszą część planu. Okna poddasza były już otwarte, podszedł więc do nich ostrożnie, pamiętając, że wciąż nie ma pojęcia, gdzie znajdują się Farson lub Adona. Kryjąc się w cieniu, wyjrzał do ogrodu poniżej. Nie dostrzegł żadnego ruchu ani ludzkich sylwetek. Podejmując konieczne ryzyko, wychylił głowę na zewnątrz, rozejrzał się po dachu po bokach oraz nad sobą – i znów nikogo nie zauważył.\nWyszedł na parapet i przyjrzał się drodze ucieczki. Od ziemi dzieliło go dziewięć metrów i nie był pewien, czy prządki losu pozwoliłyby mu przetrwać taki upadek. Ogród otoczony był trzymetrowym kamiennym murem, na którym umieszczono półtorametrowe żelazne ogrodzenie. W wieku dwunastu lat Rezkin miał niewiele ponad półtora metra wzrostu, zatem gdyby zwiesił się z parapetu, musiałby opaść zaledwie trzy metry do ogrodzenia. Wieńczyły je jednak długie na trzydzieści centymetrów metalowe szpikulce, zatem chłopiec zostałby zmuszony do wcelowania stopami w poprzeczki między kolcami, inaczej nabiłby się na ostrza. Poza tym te poprzeczki miały dosłownie kilka centymetrów szerokości, a trzeba by utrzymać na nich równowagę.\nUstawił się odpowiednio, zwiesił z parapetu i bez chwili wahania puścił. Natychmiast pożałował swojej decyzji. Gdy zetknął się z żelaznym ogrodzeniem, rozległ się stłumiony brzęk, który poniósł się po całej długości płotu. Zasada 12, znowu. Choć chłopiec zdołał zgodnie z planem wylądować na poprzeczkach, jeden ze szpikulców zahaczył mu o nogawkę i rozciął łydkę. Złamana Zasada 6. Zakołysał rękoma, chwiejąc się, zanim odzyskał równowagę, a następnie opadł, by złapać się poprzeczek.\nGdy postawił stopy na kamiennym murze, puścił chwyt i złapał się krawędzi ściany. Kiedy się od niej oderwał, opadł na ziemię, przykucnął i prawie przechylił się do przodu, gdy łydka eksplodowała bólem.\nRezkin odetchnął głęboko przez nos i z kolejnej sakiewki przy pasie wyciągnął pasek materiału. Owinął sobie nogę i rozejrzał się, czy nie zostawił za sobą wyraźnych śladów krwi. Zadowolony, że nie złamał kolejny raz Zasady 10, przemknął przez ogród, sprawdził, czy nie widać strażników, i przeszedł przez bramę. Śmignął przez podwórze w kierunku stajni, po czym schylił się za żywopłotem tylko po to, by wpaść na masywną ścianę mięsa.\nCiemne oczy zmierzyły go sponad okrutnego uśmieszku. Adwersarz Adona. Serce Rezkina zgubiło jedno uderzenie, gdy mięsista pięść zderzała się z jego skronią, i wszystko pogrążyło się w czerni.\n– Metoda 16? – spytał mistrz Peider.\n– Cienkie ostrze, na przykład wąski sztylet, pchnięte w górę bezpośrednio w podstawę czaszki. Jeśli wykona się ją prawidłowo, prowadzi do natychmiastowej i bezgłośnej śmierci z niewielką ilością krwi. Krew i ranę można ukryć, jeśli cel ma długie włosy lub obszerny strój. Zadziała najskuteczniej, jeśli zostawić ofiarę w pozycji i sytuacji pasującej do pozorowanego snu – wyjaśnił Rezkin, gdy kolejna strzała pomknęła ku jego twarzy.\nPoderwał klingę, rozbijając pocisk na dwie części i odtrącając go na bok. Reszta jego ciała pozostała nieruchoma, by nie wylała się nawet odrobina wody z miseczki, którą trzymał na głowie.\nCiągnęli to już od ponad dwóch godzin i Rezkin zaczynał się męczyć. Mistrz Peider najpierw domagał się od niego recytowania listy zabójczych oraz szkodliwych trucizn, po czym przeszedł do metod zabijania. Adwersarze w przypadkowych odstępach czasu wypuszczali w niego strzały, niekiedy po kilka naraz, niekiedy z długimi przerwami. No i była też woda, której nie mógł rozlać.\nW wieku siedemnastu lat wiedział już, że lepiej nie protestować. Złamałby wówczas Zasadę 17: „Nigdy nie narzekaj” oraz Zasadę 43: „Zwalczaj zmęczenie” – co wcale nie oznaczało, że umiał zmusić swoje ciało, by nie odczuwało znużenia. Raczej chodziło o to, że miał radzić sobie ze zmęczeniem dzięki rygorystycznemu wyszkoleniu i odpowiedniemu planowaniu.\nGdyby został zmuszony do wyczerpującego wysiłku w niekorzystnych okolicznościach, powinien przeć dalej, aż będzie bezpieczny. Oczywiście musiał również przestrzegać Zasady 258: „Bądź posłuszny mistrzom”. Rezkinowi udało się nie złamać ani jednej Zasady od trzech dni i nie zamierzał przerwać tej passy teraz, zwłaszcza z powodu czegoś tak banalnego.\n– Dobrze – rzekł Peider. – Możesz przerwać. Przed tobą zadanie do wykonania.\nRezkin niemal westchnął, ale w ostatniej chwili zdołał się powstrzymać, zanim złamał Zasadę 14: „Nie napawaj się sukcesem”. Była to ważna lekcja, której nauczył się na błędach. Jeśli ktoś okazywał nadmierne zadowolenie lub zbytnio odprężał się po osiągnięciu sukcesu, mogło to prowadzić do katastrofy. Mistrz Peider uniósł w jego stronę brew, jakby czytał Rezkinowi w myślach i wiedział, że chłopak niemal złamał Zasadę.\nRezkin schował miecz do pochwy i wylał wodę do fontanny, po czym odstawił miseczkę na ławkę, by można ją było wykorzystać później. Podążył za mistrzem na główny dziedziniec, gdzie adwersarz Farson stał nad klęczącym mężczyzną, brudnym i ubranym w zakrwawione łachmany. Z boku przystanął mistrz Jaiardun, przyglądając się długiemu zwojowi.\n– Metoda 32? – spytał, podnosząc wzrok.\n– Nie – odparł Peider. – Trzydziestkędwójkę wykonał wczoraj. Ale jeszcze nie robił szesnastki.\n– Niech będzie – burknął Jaiardun.\nMistrz Peider obrócił się do chłopaka.\n– Rezkinie, ten mężczyzna został uznany za winnego licznych zbrodni, w tym grabieży, gwałtu i morderstwa – wyjaśnił. – Skazano go na śmierć.\n– Nie musi wiedzieć tego wszystkiego – prychnął mistrz Jaiardun, wywracając oczyma. – Każ mu po prostu zrobić co trzeba, żebyśmy mogli działać dalej. Mam dzisiaj jeszcze przed sobą inne zadania.\nRezkin musiał się z nim zgodzić. Czuł zmęczenie i nie potrzebował znać wszystkich szczegółów. Powinni mu powiedzieć, co ma zrobić, żeby mógł wykonać polecenie, ale Peider zawsze nalegał, by Rezkin dysponował wszystkimi informacjami, słuchał więc uważnie.\nMistrz Peider odwrócił się z powrotem do młodzieńca.\n– Wykonasz wyrok przy użyciu Metody 16. Pamiętaj: jedno szybkie pchnięcie w górę. – Podał chłopakowi wąską srebrną klingę.\nRezkin wziął ją i podszedł do przestępcy. Używał już takiej broni przy Metodach 14 oraz 27. Była też opcjonalna przy kilku innych, ale nie stanowiła jego ulubionego oręża. W przypadku ataków na bliski dystans najbardziej cenił szeroki, lekko zakrzywiony, dwusieczny sztylet wyposażony w hak przy rękojeści, którym można było rozrywać ciało, patroszyć lub po prostu przechwycić ostrze przeciwnika podczas walki. Była to bardzo wszechstronna broń, która jednak okazałaby się zupełnie bezużyteczna przy tym zadaniu.\nMłodzieniec złapał cuchnącego mężczyznę za włosy i poderwał mu głowę.\n– Nie! Proszę! – krzyczał przestępca, szarpiąc się.\nRezkin zignorował go. Przyłożył czubek sztyletu do szyi skazańca.\n– Tak, zgadza się. Właśnie tam – skomentował mistrz Peider, przyglądając się uważnie.\n– Zaczekaj! – błagał nędznik. – J-jak możesz być taki okrutny?\n– Okrutny? – Peider wstrzymał dłoń Rezkina.\n– T-tak, mówicie o zabiciu mnie, jakby to była praca do zrobienia. Jestem człowiekiem, do cholery! – Mężczyzna szarpał się w więzach, ale znieruchomiał, gdy Rezkin wcisnął głębiej ostrze.\nCOPYRIGHT © 2015 by Dark Rover Publishing LLC COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2021\nILUSTRACJA NA OKŁADCE Chris McGrath\nILUSTRACJE, PROJEKT OKŁADKI ORAZ MAPA Paweł Zaręba


Kim Kardashian nieźle się wkurzy? (FOTO+VIDEO) - Kozaczek.pl\npiątek 19-12-14, czytany: 20960 razy, autor: fyla\nKelly Brook / Fame/Flynet, Instagram Któraż z pań nie chciałaby wyglądać jak Kim Kardashian? Plotki głoszą, że Big Sean zostawił Nayę Riverę, bo ta miała obsesję na punkcie upodabniania się do celebrytki (teraz spotyka się z Arianą Grande). Furiatek, które powiększają pośladki i wydają fortunę, by choć trochę przypominać Kimmy nie brakuje, ofiar takich operacji plastycznych też. Krągłości tej damy są naturalne, a media już od dłuższego czasu porównują ją do ukochanej Kanye Westa.\nWracając do Brook - piękniejsza od Kim?\nJak konturować twarz w stylu Kim Kardashian - TUTAJ.\nWork Day #Contour #KimK #Beauty  #GarysMakeupBook Film zamieszczony przez użytkownika Kelly Brook (@iamkb) Gru 12, 2014 at 7:29 PST\nKelly Brook spędziła z byłym narzeczonym noc w hotelu\tDali sobie jeszcze jedną szansę?\tczytano: 4916 razy


Halitoza - jak leczyć nieprzyjemny zapach z ust? | Dentest Clinic\nHalitoza - jak leczyć nieprzyjemny zapach z ust?\nHalitoza, czyli nieprzyjemny zapach z ust, to temat poruszany już w czasach antycznych – została opisana m. in. w pracach Hipokratesa. Problem towarzyszy ludziom od zawsze, jednak my – na szczęście - coraz lepiej znamy jego przyczyny i metody leczenia. Przewlekła halitoza dotyka co czwartą osobę i jest trzecią, po próchnicy i chorobach przyzębia, przyczyną zgłaszania się pacjentów do gabinetu stomatologicznego, dlatego warto poznać tę przypadłość bliżej.\nŹródła halitozy mogą być fizjologiczne - powszechnie znany „poranny oddech” wynikający ze zmniejszonego wydzielania śliny w nocy, a także nieprzyjemny zapach z ust po niektórych pokarmach czy lekach nie powinien być dla nas oznaką do niepokoju. Halitoza może jednak mieć związek także ze stanami patologicznymi – wówczas najlepszy sposób na pozbycie się nieprzyjemnego oddechu to wyeliminowanie przyczyny, która za nim stoi.\nJakie są przyczyny halitozy? Bezpośrednio wiąże się ona z występowaniem w oddechu lotnych związków siarki określanych czasem jako VCSs (*Volatile Sulphur Compounds*). Znajdują się wśród nich siarkowodór, merkaptan metylu czy siarczek dimetylu – łączy je obecność siarki, a jej związki często mają bardzo nieprzyjemny zapach. Ich źródłem jest nadmiernie rozwinięta flora beztlenowych bakterii. Te świetnie się czują w szczelinach i kieszonkach dziąsłowych, a także na tylnej części języka, pełnej zagłębień i bruzd. Takie miejsca sprzyjają zaleganiu resztek pokarmu, które stanowią pożywkę dla wspomnianych bakterii. Z tego powodu niedostateczna higiena jamy ustnej prowadzi do występowania halitozy. Jej rozwojowi sprzyja również niedostateczne wydzielanie śliny (kserostomia) oraz oddychanie przez usta.\nHalitoza w niemal 90% wynika z problemów stomatologicznych i laryngologicznych. To głównie kamień nazębny, próchnica, zapalenie dziąseł i przyzębia, a także infekcje nosogardła i migdałków wpływają na nieświeży oddech. Przyczyną takich stanów stomatologicznych najczęściej jest niewystarczająca higiena jamy ustnej, co w jasny sposób wiąże się z halitozą. Wspomniane do tej pory przyczyny nieświeżego oddechu zdają się być ze sobą powiązane, dlatego pierwszym krokiem ku świeżemu oddechowi powinna być kontrola stanu jamy ustnej, ewentualny zabieg higienizacji oraz codzienne i dokładne czyszczenie zarówno zębów, jak i języka.\nJednak przyczyny nieświeżego oddechu z ust mogą być także niestomatologiczne. Jednym z układów naszego ciała, którego nieprawidłowe funkcjonowanie może wpływać na nieprzyjemny zapach z ust, jest układ oddechowy. Choroby górnych dróg oddechowych, polipy nosa, zapalenie zatok czy krzywa przegroda nosowa mogą spowodować wystąpienie halitozy. Również inne układowe schorzenia mogą być przyczyną brzydkiego zapachu z ust – między innymi cukrzyca, refluks, choroby nerek czy choroba Leśniowskiego-Crohna. Warto więc pamiętać, że jeśli nieświeży oddech utrzymuje się mimo poprawy higieny jamy ustnej, należy skonsultować się z lekarzem, który podejmie dalszą diagnostykę.\nJak można sobie poradzić z halitozą? Należy zadbać o właściwą higienę – jeśli walczymy z przykrym zapachem z ust, wskazane jest trzykrotne mycie zębów i języka każdego dnia. Do tego należy włączyć nitkowanie przestrzeni międzyzębowych, które pomoże usunąć resztki pokarmów z trudnodostępnych miejsc. Warto rozważyć również użycie irygatora do ust, który zadba o dokładne oczyszczenie powierzchni w jamie ustnej.\nKolejnym krokiem jest stosowanie płynów do płukania jamy ustnej zawierających chlorheksydynę, która ma działanie bakteriobójcze i utrudnia przywieranie drobnoustrojów do szkliwa. Inne popularne płyny do płukania jamy ustnej, choć działają skutecznie na bakterie, często zawierają alkohol wysuszający śluzówkę jamy ustnej i ograniczający wydzielanie śliny, co niekorzystnie wpływa na jakość naszego oddechu. Jeśli decydujemy się na żucie gumy, która zwiększa wydzielanie śliny, zwróćmy uwagę, by były to gumy bezcukrowe.\nTrzeba pamiętać, że halitoza nie jest wstydliwym stanem i powinna być skonsultowana z dentystą. Domowe sposoby na halitozę to za mało, ponieważ najczęściej nie leczą przyczyny nieświeżego oddechu, a jedynie go maskują. Odpowiednio dobrany zabieg higienizacji oraz instruktaż dbania o zdrowie jamy ustnej przeprowadzony w gabinecie stomatologicznym to doskonały pierwszy krok w walce z nieświeżym oddechem!


Roxette - It Must Have Been Love - tekst i tłumaczenie piosenki na Tekstowo.pl\nTeksty piosenek > R > Roxette > It Must Have Been Love\n1 897 506 tekstów, 17 580 poszukiwanych i 628 oczekujących\n5. Skaila kanga - Ye banks and braes o' bonnie doon\n6. Alfa & yanomi - Sul più bello\n7. The cast of netflix's film the prom - We look to you\n8. Barry guy - Healing\n9. Bisa kdei - Grandpa me nie' (asew jingle jangle remix) ft. mic flammez\n10. Mobius vanchocstraw - Move\nTłumaczenie dodał(a): mycha\tEdytuj tłumaczenie\nTeledysk dodał(a): AlicjAxDD\tEdytuj teledysk\nNa mojej poduszce połóż szept,\nzimę pozostaw za drzwiami.\nBudzę się samotnie, cisza unosi się\nw sypialni i wszędzie wokoło.\nDotknij mnie, zamykam oczy i uciekam w sen.\nJest ponury, zimowy dzień i uciekam w sen.\nTo było wszystko, czego pragnęłam,\nteraz muszę się bez niej obejść.\nTo musiała być miłość, ale już się skończyła.\nTo tam właśnie płynie woda, tam wieje wiatr.\nTak, to jednak była miłość, ale już się skończyła.\n1/ S-vinyl/7”: Roxette - It Must Have Been Love (Christmas For The Broken Hearted), 1987 (EMI, 1362887 - Szwecja);\n23 listopada 1987 roku pierwotna wersja piosenki It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted) została wydana na singlu z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Po okresie świątecznym singel został wydany ponownie, tym razem w okładce utrzymanej w kolorystyce zieleni, zamiast czerwieni oraz pod skróconym tytułem It Must Have Been Love. Tej świątecznej wersji utworu nie zamieszczono na żadnym albumie grupy Roxette aż do roku 1997, kiedy znalazła się ona na wznowionym specjalnym wydaniu albumu Pearls Of Passion. 4 października 2006 roku utwór It Must Have Been Love (Christmas For The Broken Hearted) ukazał się również na maxi singlu One Wish. W roku 1990 tytuł tej piosenki został skrócony, a jej tekst zmodyfikowany (m.in. zmieniono słowa "hard Christmas day" na "hard winter's day") Tak zmodyfikowany utwór zamieszczony pod skróconym tytułem It Must Have Been Love został umiejscowiony na ścieżce dźwiękowej filmu Pretty Woman. 19 czerwca 1990 roku ta wersja została także wydana jako singel. Odnotowano, że do 2005 roku tylko w amerykańskich stacjach radiowych piosenka ta została odtworzona 4 miliony razy.\nPretty Woman, We Sing, Let's Sing 2016, SingStar Celebration, SingStar Rock Ballads, Po Tamtej Stronie Ciebie i Mnie (książka), Radio Zet - Roxette, Kometa, The Real O'Neals, Pose (sezon 2), Pose (sezon 2), Niedobrani, Let's Sing 2020: Best of 80's Vol. 2, Me You Madness\npams 13 października 2020 01:38\nOdkąd Marie umarła jakoś ta piosenka bardziej się podoba... :(\nMoyers 14 marca 2017 15:43\n@madaleine17: Tak, tak, widziałem te Twoje "tłumaczenia" z translatora.\nMoyers 14 marca 2017 15:25\n@pilkarzyk10: Ja natomiast życzę większej spostrzegawczości. Jak można łatwo zauważyć, ostatnia edycja tego tłumaczenia jest z 6 marca tego roku. Moja wersja była jeszcze z 2015 roku i wtedy pierwsza zwrotka brzmiała zupełnie inaczej. I owszem, zgadzam się, obecne tłumaczenie jest niedobre.\npilkarzyk10 12 marca 2017 19:29\n@Moyers: Moyers co ty gadasz za pierdoły? poprawne tłumaczenie?!!?!?!?!? To gratuluję znajomości języka angielskiego skoro według Ciebie tłumaczenie : "Leave the winter on the ground" oznacza "zostawiam ziemię za drzwiami" jest tłumaczeniem poprawnym. Madeleine17 ma rację. Totalna beznadzieja w tłumaczeniu. Są zdania które trzeba poprawnie przetłumaczyć bo jak tego nie zrobisz to cały tekst traci swój urok i magię. Pozdrawiam i życzę większej staranności przy edukacji językowej.\npilkarzyk10 12 marca 2017 19:26\ndo autora : Nie bierz się za tłumaczenie skoro nie masz znajomości językowej. To tylko dobra rada, aby oszczędzić Tobie dalszej kompromitacji. Pozdrawiam\npilkarzyk10 12 marca 2017 19:21\nMoyers co ty gadasz za pierdoły? poprawne tłumaczenie?!!?!?!?!? To gratuluję znajomości języka angielskiego skoro według Ciebie tłumaczenie : "Leave the winter on the ground" oznacza "zostawiam ziemię za drzwiami" jest tłumaczeniem poprawnym. Madeleine17 ma rację. Totalna beznadzieja w tłumaczeniu. Są zdania które trzeba poprawnie przetłumaczyć bo jak tego nie zrobisz to cały tekst traci swój urok i magię. Pozdrawiam i życzę większej staranności przy edukacji językowej.\nmadaleine17 27 stycznia 2017 02:44\n@Moyers: Osoba która pisze tekst, wie, o czym ma być piosenka więc dlaczego nie mamy jej tłumaczyć dosłownie? Pewnie, istnieje coś takiego jak przenosnia,ale bez przesady! Tu mi tez parę szczegół nie pasi, w końcu mogę to interpretować jsk chcę a zmieniać nie muszę...sama piszę teksty więc nie chcialabym gdyby ktoś zmieniał mohe słowa\nMarcin000PL 09 października 2016 14:18\nTa piosenka wiąże się z Moim pewnym wspomnieniem z dzieciństwa,kiedy byłem bardzo zakochany w pewnej ślicznej dziewczynie :D ;)\nniedwiedz 28 kwietnia 2016 10:07\nz oczu swych\naż po strych\nzamieniam w sen\nmiłością to zwą\nja już nie mam jej\njeśli to miłość jest\nto straciłem ją gdzieś\nod muśnięcia Twych warg\naż po naszych dni kres\nmy wciąż razem\nw sercu Twym\nlecz tu i teraz\nspływam po ścianie\njak z Twej dłoni\nw sercu wciąż\nbyła całym mym życiem\nżycie me traci sens\njest tam gdzie ptaków śpiew\nanuniiia 24 marca 2016 18:52\nPiękna jest ta piosenka. Uwielbiam ją.


Opisz takie gatunki paprotników chronionych jak:\nOpisz takie gatunki paprotników chronionych jak: a) marsylia czterolistna (paproć) b) skrzyp pstry (skrzyp) c) poryblin kolczasty (widłak) I trzeba napisać gdzie występują itp. Z góry dzięki ;P\nprzez czekoladkaa 19.01.2010\nRośnie głównie na południu Europy między innymi na Słowacji. W Polsce można ją było spotkać na Śląsku. Ostatnim miejscem występowania była Rybnicka Kuźnia. Jest to bardzo rzadka roślina wodna . W Polsce jest ona objęta ścisła ochroną gatunkową. Przede wszystkim jest hodowana w ogrodach botanicznych i tam możemy ja najczęściej obejrzeć. Pochodzi z rodziny marsyliowatych z rzędu salwiniowce. Środowisko występowania:\nRoślina porasta najczęściej błotniste, okresowo zalewane brzegi płytkich, żyznych zbiorników wodnych np: w rejonie Puław, Rybnika czy Pszczyny. Skrzyp pstry:\nNależy do rodziny skrzypowatych rzędu skrzypowce. Oczywiście w Polsce jest to roślina pod ochroną. Jest to bardzo rzadki gatunek rośliny ściśle pod ochroną. Głównie możemy go spotkać na południu Polski.\nWystępuje od maja do sierpnia na piaszczystych wilgotnych terenach, torfowiskach również przy brzegach rzek. Roślina trwała, o wysokości od 10 do 30 cm. Poryblin kolczasty\nMożna spotkać na dnie jezior Pomorza Zachodniego. Jego liczebność szacowana jest na zaledwie kilka tysięcy osobników. Oczywiście jest on pod ścisłą ochroną gatunkową. Tak jak poprzednie dwie rośliny wymienione. Pochodzi z rodziny poryblinowatych rzędu porybliny. Środowisko występowania:\nZdecydowanie czyste wody jezior w Polsce.


Kolorowe kable w oplocie wełnianym naturalny wełna\nKolorowe kable w oplocie wełnianym\nJedyne na polskim rynku, piękne przewody w oplocie z naturalnej wełny w kolorze czarnym. Zdecydowanie wyróżniają się na rynku kabli w tekstylnym oplocie swoim naturalnym materiałem wykonania. Wełna pochodzi z owiec pasących się w spokojnych, górskich terenach Beskidu Żywieckiego. Kable w oplocie wełnianym to propozycja dla osób ceniących najwyższą precyzję wykonania, chcących się wyróżnić, udekorować swoje wnętrza w unikalny sposób. Idealne do wnętrz skandynawskich, bardzo dobrze prezentują się również w przestrzeniach loftowych i nowoczesnych. Ten komponent lamp wiszących przeznaczony jest do opraw i podsufitek drewnianych, i metalowych. Nie jest przeznaczony do opraw silikonowych.\nKolor: naturalna wełna - czarna


Historia Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 8\nim. Stanisława Staszica w Łodzi\nHistoria Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 8 to historia młodej, dynamicznej placówki, dorastającej wraz ze swoimi uczniami, odpowiadającej na potrzeby mieszkańców naszego miasta.\nNasza szkoła powstała w sierpniu w 1980 r. w związku z potrzebami nowego osiedla mieszkaniowego na Widzewie-Wschodzie. Dynamicznie rozwijające się w latach 70-tych osiedle nie miało żadnej placówki oświatowej, stąd decyzja władz o wybudowaniu tu szkoły.\nPrzez ponad ćwierć wieku istnienia zdążyliśmy już na trwałe zapisać się w świadomości mieszkańców nie tylko Widzewa, ale całej Łodzi, wypracowaliśmy swoje tradycje, osiągnęliśmy wiele sukcesów…\nNasza szkoła powstała w 1980 r. jako Szkoła Podstawowa Nr 200; później kilkakrotnie przechodziła przeobrażenia organizacyjne związane z wielką reformą szkolnictwa zapoczątkowaną w 1999 r. i licznymi zmianami w łódzkiej oświacie.\nOto krótka historia tych przekształceń.\nSZKOŁA PODSTAWOWA NR 200 W ŁODZI\nDecyzję o utworzeniu naszej szkoły wydał w dniu 12.06.1980 r. Wydział Oświaty, Wychowania i Kultury Urzędu Dzielnicy Łódź - Widzew.\nSzkoła utworzono w sąsiedztwie XXIII LO im. Ludwika Waryńskiego przy ul. Armii Czerwonej 113/117 (obecnie Józefa Piłsudskiego). Powstała na miejscu technikum ekonomicznego istniejącego przy XXIII LO ( przez wiele lat obie te szkoły, jako „Tysiąclatka” nosiły imię Tekli Borowiak). SP nr 200 i XXIII LO połączono w Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 10. Do zespołu dołączono od 1.09. 1980 dwa zespoły przedszkolne.\nDyrektorem ZSO nr 10 została Teresa Majchrzak, funkcję zastępcy pełniła Czesława Kamas.\nUroczyste rozpoczęcie roku szkolnego nastąpiło 20 sierpnia 1980 roku.\nZgodnie z decyzją władz oświatowych szkoła miała obejmować tylko klasy IV – VIII, a więc bez nauczania początkowego.\nZaczynaliśmy od niewielu oddziałów. Rok szkolny 1980/1981 w SP nr 200 rozpoczęło tylko kilka klas: były to dwie klasy IV-te, dwie klasy V-te, dwie klasy VI-te i jedna klasa VII. Wszyscy uczniowie byli mieszkańcami nowego osiedla mieszkaniowego Widzew-Wschód, część z nich przeszła do nas ze Szkoły Podstawowej nr 114 (zmniejszono rejon tej szkoły, pracującej wtedy na trzy zmiany ). Później przez wiele lat pozyskiwaliśmy uczniów ze Szkoły Podstawowej nr 199 ( było tam tylko nauczanie początkowe) Do szkoły naszej szkoły zlokalizowanej na „starym” Widzewie dzieci z Widzewa-Wschodu musiały dojeżdżać autobusem lub ok. 2 km. pokonywać pieszo.\nRadę Pedagogiczną z dniem 20 sierpnia 1980 r. stanowili: Anna Baryń, Bogdan Barański, p. Drożdż, Teresa Filipowska, Sylwia Gajda, Kinga Gałązka, Daria Grodnik, Elżbieta Jackowska, Czesława Kamas, Cezary Kanar, Andrzej ŁaźnyKrystyna Łukomska, Bożena Majer, Grażyna Pawlikowska, Urszula Rek, Teresa Rosicka, Ewa Rzymska, Jadwiga Sabiniak, Anna Starosta, Małgorzata Stawiszyńska, Leszek Surosz, Marian Tyszko, Ryszard Winnicki, p. Wojciechowska - Pawlak, Krystyna Żuk.\nSekretarką została niezapomniana Liliana Wasiak.\nPoczątki były niezwykle trudne, bo szkołę trzeba było organizować prawie od podstaw - istniejące tu wcześniej technikum ekonomiczne zabrało z sobą większość sprzętu. Pracownicy szkoły wraz z dziećmi w pustych salach ustawiali więc stoły, ławki, kupowali pomoce naukowe, także podręczniki.\nW ówczesnej rzeczywistości, wobec trudności rynkowych, mieliśmy mnóstwo problemów ze zdobyciem potrzebnego nam, podstawowego wyposażenia szkoły. Tylko energia i zapał do pracy pozwolił na przezwyciężenie tych trudności. Zdobywanie podręczników i innych pomocy naukowych było „specjalnością” p. U. Rek, p. E. Rzymskiej i p. L. Surosza. Własnymi samochodami, czasem po całym mieście jeździli w poszukiwaniu niezbędnego nam sprzętu i wielokrotnie przewozili książki, atlasy, odczynniki itp.\nSzkoła korzystała z kredytu inwestycyjnego w granicach 4 mln zł, "z czego 2,5 mln przeznaczone miało być ba meble, 840 tys. na pomoce naukowe,426 tys.- pomoce ogólnego użytku,171 tys. - materiały dekoracyjne, 400 tys. - biblioteka, 51 tys. - wyposażenie kuchni."\nSzkoła miała trudne warunki lokalowe. Nie było w niej sali gimnastycznej, więc lekcje wychowania fizycznego odbywały się przeważnie na holu lub boisku. Do zajęć lekcyjnych zaadoptowane zostały nawet „podziemia”, gdzie mieściły się pracownie zajęć praktyczno-technicznych. Dość ciekawym miejscem było tzw. „akwarium”, czyli, obszerny, przeszklony korytarz łączący szkołę podstawową z liceum. To tam odbywały się różne szkolne uroczystości - akademie i apele. Jednocześnie „akwarium” było też miejscem spotkań uczniów. W zimie było tam chłodno, w czerwcu gorąco i duszno, ale któż by się wtedy przejmował takimi niedogodnościami ? !\nW SP nr 200 pierwsi uczniowie mieli do wyboru naukę dwóch języków obcych - francuskiego i rosyjskiego.\nSzkoła dynamicznie powiększała się z roku na rok, dzieci i nauczycieli przybywało…\nOd dn. 01.09.1982 r. dyrektorem szkoły została p.Barbara Zduniak, a jej zastępcami p.Teresa Filipowska i p. Czesława Kamas.\nZSO nr 10 istniał do końca roku szkolnego 1986 /87.\nSZKOŁA PODSTAWOWA NR 200\nPo likwidacji ZSO nr 10 nasza szkoła jako Szkoła Podstawowa Nr 200 od 01.09.1987 r. stała się odrębną placówką oświatową. Jej nowym dyrektorem został p. Ryszard Krajewski, a funkcje zastępców pełniły p.Ewa Rzymska i p.Teresa Filipowska.\nBył to ostatni rok funkcjonowania szkoły przy ul. Armii Czerwonej. Szkoła dosłownie „pękała w szwach”. Pracowaliśmy w bardzo trudnych warunkach lokalowych, na dwie pełne zmiany do późnych godzin popołudniowych. Młodzież cały czas musiała dojeżdżać lub pieszo pokonywać dość duże odległości ze swojego osiedla na tzw."stary" Widzew.\nDyrektor Ryszard Krajewski w towarzystwie p.prof. Elżbiety Jackowskiej i p.prof. Grażyny Stawiszyńskiej.\n- z p. dyrektorem Krajewskim.\nTymczasem od kilku już lat powstawała nowoczesna, wielka szkoła na rozbudowującym się łódzkim osiedlu Widzew –Wschód…\n1 września 1988 r. odbyła się w SP 200 wojewódzka uroczystość rozpoczęcia roku szkolnego.Dziennik Łódzki napisał w relacji z tego wydarzenia o nas "szkoła przyszłości".\nW 1988 r. nastąpiła przeprowadzka SP nr 200 do nowego, wspaniałego budynku przy ul. Czernika 1/3. I tak zaczyna się nowy etap w naszych dziejach…\nZanim jednak zaczęliśmy na dobre pracować w nowej placówce, musieliśmy przez około pół roku przeżyć prawie „trzęsienie ziemi”, jakim była przenosiny do nowego lokalu. Odbywało się to stopniowo, bo w połowie roku 1988/89 kilka zaledwie klas przeniesiono do nowej szkoły, większość pozostała jeszcze w starej placówce. Dyrektor Ryszard Krajewski i jego z-ca Ewa Rzymska pozostali tu do końca roku szkolnego, zajmując się likwidacją starej szkoły. Tymczasem w budynku przy ul. Czernika organizacją pracy zajmowała się z-ca dyr. Teresa Filipowska. Oddano tu do użytku najpierw tylko pawilon A, dwa następne były dopiero w budowie.\nDo pomocy w przenosinach zaangażowano wojsko.\nW pawilonie A urządzano pracownie szkolne. Aby przyspieszyć przeprowadzkę, nauczyciele i uczniowie wraz z rodzicami utworzyli swego rodzaju ekipę wykończeniowo-remontową: przenosili ławki, składali i skręcali śrubami meble, wykonywali różne prace wykończeniowe, a więc malowali, myli podłogi i okna. Szczególnie pracowite były weekendy oraz ferie zimowe, zdarzało się, że pracowano wtedy do późnych godzin wieczornych. Łączyła nas wielka radość, wręcz entuzjazm, który dzisiaj chyba byłby trudny do wykrzesania.\nWszyscy – młodzież, jej rodzice oraz nauczyciele gospodarskim okiem doglądali prac wykończeniowych w swojej nowej, wspaniałej szkole. Część sprzętu przewożono samochodami, nawet ciężarówkami wojskowymi, ale dużo naszego wspólnego dorobku przenosiły w torbach i plecakach dzieci. Jak wspominają organizatorki tej przeprowadzki - p. A. Baryń i p. E. Jackowska, przypominało to wręcz film „Alternatywy”- nasi uczniowie ulicą Armii Czerwonej dźwigali bryły geometryczne, plansze, mapy, stojaki do map.\nWspólny wielki wysiłek przyniósł wreszcie efekt. Po zaadoptowaniu dla naszych potrzeb następnych klaso-pracowni, wkrótce już wszyscy byliśmy „na swoim”. Teraz Szkoła Podstawowa Nr 200 zyskała ogromną przestrzeń, trzy dwupiętrowe pawilony z wielkimi korytarzami, świetnie wyposażone pracownie, przestronną bibliotekę z czytelnią, salę gimnastyczną o europejskim standardzie.\nW 1989 r. dyrektorem szkoły została Teresa Filipowska, a zastępcami były: Iwona Baranowska, Zofia Miedzianowska, Ewa Rzymska i Ewa Świdzińska. W tym właśnie czasie zaistniało w naszej placówce nauczanie początkowe. Klasy I – III miały do swojej dyspozycji oddzielny pawilon C, najbardziej przytulny, kolorowo – bajeczny. Zastępcą dyrektora d.s.nauczania początkowego została p. Zofia Miedzianowska, która jednocześnie była odpowiedzialna za powstającą po sąsiedzku nową placówkę – przedszkole.\nKoniec lat 80-tych i początek 90-tych to najbardziej gwałtowny rozwój naszej szkoły, bo w naszych murach pojawiły się dzieci z wyżu demograficznego. Nasza placówka liczyła wtedy średnio 2000 uczniów. W każdym poziomie mieliśmy kilkanaście klas, a więc od klasy „a” aż do „n”! Byliśmy jedną z największych szkół w Łodzi.\n„Dwusetka”to szkoła wielka, znana, wręcz słynna w całej Łodzi nie tylko ze względu na rozmiary, ale przede wszystkim jakość nauczania. Corocznie mogliśmy pochwalić się sukcesami w różnych olimpiadach, konkursach przedmiotowych, zawodach sportowych i artystycznych w Łodzi i województwie. Szkołę naszą opuszczali często laureaci - olimpijczycy, z których byliśmy dumni również w następnych etapach edukacji .\nZESPÓŁ SZKOŁ OGÓLNOKSZTAŁCĄCYCH NR 8\nPo raz drugi nasza szkoła uległa reorganizacji w 1994 r. Wiązało się to z potrzebą poszerzenia oferty edukacyjnej w zakresie szkolnictwa średniego na osiedlu Widzew -Wschód. W naszej placówce z inicjatywy dyrekcji i Rady Pedagogicznej utworzono XLVII Liceum Ogólnokształcące.\nLiceum razem ze Szkołą Podstawową nr 200 połączono decyzją Kuratora Oświaty z dn. 26.08.1994 r. w Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 8. Dyrektorem szkoły do roku 1996 była Teresa Filipowska.\nDzień Edukacji 1993 r. - część kadry\nz Panią Dyrektor Teresą Filipowską.\n1994-98 - pierwszy historyczny rocznik licealistów.\nOd 1996 r. dyrektorem ZSO nr 8 jest Ewa Świdzińska.\nWicedyrektorzy – Iwona Baranowska, Ewa Rzymska.\n1998 - pierwsza licealna studniówka.\nW związku z wielką reformą oświaty przeprowadzoną przez MEN w roku szkolnym 1999 / 2000, w ZSO nr 8 powstał nowy typ szkoły - gimnazjum. Tak rozpoczęło swą historię Publiczne Gimnazjum nr 35\nSzkoła podstawowa zaczęła stopniowo wygasać, a w roku 2002 zupełnie przestała istnieć.\nOd 1.09.2002 ZSO nr 8 rozpoczął funkcjonowanie jako pierwszy w Łodzi zespół gimnazjalno-licealny.\n35 Gimnazjum i XLVII LO (już 3-letnie) razem stanowią do dziś Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 8.\nDopiero pod koniec lat 90-tych ubiegłego wieku zaczęto budować bazę rekreacyjno-sportową ZSO. Wokół budynków powstał park Widzewska Górka.\nPark powstał z inicjatyw społecznych; w roku 1999 Rada Osiedla Widzew - Zatorze zwróciła się do Zarządu Miasta Łodzi o przyjęcie do realizacji zadania mającego na celu powiększenie terenów zieleni miejskiej i stworzenie nowego parku o charakterze rekreacyjno – wypoczynkowym.\nW pierwszym etapie (1999-2001) powstała część parku wokół kościoła parafialnego: promenada o nawierzchni brukowej, alejki o nawierzchni glinkowo – żwirowej, oświetlenie parku oraz odwodnienie terenu. Założono także trawniki, posadzono drzewa i krzewy ozdobne i wykonano całość prac związanych z architekturą parkową, tj. tor przeszkód dla rowerów górskich, mostek łączący dwa wzniesienia, urządzenia zabawowe, ławki, kosze a także szalet publiczny. Zrealizowana I część parku w roku 2004 został uhonorowana nagrodą Towarzystwa Urbanistów Polskich za najlepiej zagospodarowaną przestrzenią publiczną w województwie łódzkim. Wielu z nas ma tam "swoje" drzewa, które sadziliśmy osobiście w ramach akcji integrujacej społeczność lokalną w październiku 2000 roku.Było to ponad 250 drzewek.Do powstającego parku zaproszono nawet premiera Leszka Millera, aby własnoręcznie zasadził drzewko. Wydarzenie to upamiętnia głaz stojący na skraju parku przy ul. Bartoka. Park został oficjalnie oddany do użytku 20 września 2001 roku.\nNasze tereny sportowe zaczęto budować później. W latach 2002-2004 zrealizowano II etap budowy parku, obejmujący program czynnego wypoczynku dla dzieci i młodzieży: place zabaw oraz tereny sportowe – boiska do gier zespołowych, do tenisa, urządzenia do ćwiczeń siłowych. Dzięki realizacji II etapu powstał “zielony klin” o pow. ok. 10 ha – korytarz napowietrzający duże osiedle mieszkaniowe Widzew-Wschód, a uczniowie ZSO otrzymali pierwsze boiska.\nW dniu 11.01. 2006 r. uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi ZSO nr 8 otrzymał imię Stanisława Staszica.\nWicedyrektorem szkoły z dniem 1.09.2007 – po odejściu p. E. Rzymskiej na emeryturę – został p. Tomasz Jęk.\nW roku szkolnym 2008/9 zaczęliśmy wdrażać dziennik elektroniczny.\nOd 4 stycznia 2010 roku - po uzyskaniu zgody ówczesnego dyrektora Wydziału Edukacji p. Jacka Człapińskiego - zlikwidowaliśmy dzienniki papierowe i pracujemy tylko z dziennikiem elektronicznym.\nByliśmy w tej dziedzinie liderem łódzkich szkół.\n14 października 2011 roku Rada Rodziców ZSO Nr 8 przekazała społeczności szkolnej sztandar ZSO.\n16 października 2015 roku świętowalismy jubileusz 35-lecia ZSO\ni 20-lecia XLVII LO.\nHistorię naszych szkół tworzyło do tego czasu:\n4 007 uczniów zapisanych w księgach SP nr 200,\n1 855 absolwentów PG nr 35,\n2 238 absolwentów XLVII LO.\nAnna Czekaj, Elżbieta Jackowska, Ewa Rzymska, Ewa Świdzińska.


Boom na technologie „zielone” i cyfrowe | RynekInstalacyjny.pl\nRedakcja RI\t| Rynek Instalacyjny 1-2/2021 | 19.02.2021\nPorozumienie Branżowe na rzecz Efektywności Energetycznej (POBE) opracowało bezpłatny poradnik pt. „Boom dla „zielonych” i cyfrowych technologii w budownictwie – nowe cele polityki klimatycznej UE do 2030 r.” Omówiono w nim w przystępny sposób zagadnienia integracji systemu energetycznego i unijną Falę renowacji budynków oraz wskazano na nowe szanse dla branży instalacyjnej.\nW poradniku czytamy, że trwający w Polsce boom w fotowoltaice przeciera szlaki dla innych zielonych technologii. Wkrótce w podobnej sytuacji będzie cała szeroko rozumiana branża technologii zwiększających efektywność energetyczną oraz wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, przede wszystkim: branża termomodernizacji, pomp ciepła, nowoczesnych rozwiązań wentylacyjnych, magazynowania energii elektrycznej i ciepła, cyfryzacji pozwalającej bardziej racjonalnie zarządzać konsumpcją prądu i ciepła w budynkach.\nDziałać będą podobne jak w przypadku fotowoltaiki czynniki, dodatkowo wzmocnione nowymi warunkami wydatkowania unijnych funduszy oraz prawem wprowadzającym Europejski Zielony Ład, którego celem jest dekarbonizacja i promocja OZE oraz efektywności energetycznej. Do czynników tych należy zaliczyć m.in.:\nspadające koszty nowych technologii korzystających z OZE,\ncoraz ambitniejsze regulacje UE w zakresie OZE i efektywności energetycznej oraz promocję prosumentów,\nwynikające z tych regulacji krajowe programy wsparcia, np. „Mój Prąd” czy „Czyste Powietrze”, które pozwalają realizować ww. cele,\nzmianę podejścia instytucji finansowych (m.in. banków) do inwestycji w energetykę i bardziej atrakcyjne warunki pożyczek, kredytów, ubezpieczeń na „zielone” inwestycje,\nzmianę postaw klientów (inwestorów, użytkowników) na coraz bardziej proekologiczne.\nIntensywny i celowo promowany rozwój nowych technologii oznacza jednak coraz trudniejsze warunki dla tradycyjnych technologii i w konsekwencji kurczenie się ich rynku zbytu. Ograniczenia dotyczyć będą głównie technologii bazujących na paliwach kopalnych, przede wszystkim na węglu, ale także gazie ziemnym. W konsekwencji dynamicznie będzie się zmieniać struktura sprzedaży urządzeń oraz popytu na usługi. Biorąc pod uwagę rozwiązania już wdrażane na rynkach innych krajów europejskich, np. we Francji od 2021 r. czy w Wielkiej Brytanii od 2025 r., realnym scenariuszem jest wprowadzenie w Polsce zakazu montażu w nowych budynkach urządzeń zasilanych paliwami kopalnymi.\nW poradniku przeczytamy m.in. o: nowych celach Europejskiego Zielonego Ładu, założeniach integracji systemu energetycznego, roli technologii wodorowych i biomasy, a także gazu ziemnego, nowych kosztach uprawnień do emisji. Omówiono w nim również Falę renowacji i wynikający z niej nowy model renowacji budynków. Pokazano, jak unijne strategie wpłyną na polską branżę budowlaną i czego możemy się spodziewać w zakresie projektowania i wykonawstwa instalacji HVAC.\nPrzedstawiona w poradniku analiza wskazuje na szybki rozwój „zielonych” i cyfrowych technologii w zakresie zaopatrzenia i zużycia energii w budynkach. Dla branży oznacza to wiele nowych możliwości. Warunkiem ich pełnego wykorzystania będzie jednak dobre przygotowanie się do nieuchronnych i bardzo bliskich już zmian – m.in. poprzez edukację i szkolenia, dostosowanie rynku wykonawczego i projektowego oraz dopasowanie strategii produkcji i sprzedaży do potrzeb zmieniającego się popytu.\nPoradnik do pobrania bezpłatnie z: http://pobe.pl/poradnik-pobe-zielony-lad/.


Archiwum 12 09 2019 o drukowanie - http://drukowanie.fotomichalowski.com.pl/\nArchiwum 12 09 2019 o drukowanie\nW centrum zaproszeń ślubnychKolorowa poligrafia. O drukowaniu i nie tylkoFunkcjonalne reklamy drukowane - naklejki, etykiety itpCiekawe informacje o poligrafiiKrótko o druku i reklamieDzisiaj krótko o drukarniachDruk reklamowy dla każdegoKartki i karty zaproszeniowe na weseleNaklejki, wizytówki i banery - czyli o drukuPraca w poligrafii. Drukowanie, przygotowywanie materiałów...Ulotki, magazyny i nie tylko. Co warto drukowaćDruk reklamowy - krótko i na tematPoligrafia ogółem. Kilka faktów i ciekawostekPowracająca moda na drukNowoczesne czy klasyczne. O zaproszeniach na weseleReklamowy druk dla firmMałe drukarnie a duże agencje drukuMateriały reklamowe z drukarniKrótko o zaproszeniach na śluby i weselaCoraz niższa cena, coraz lepszy drukKto może zainwestować w drukowanie materiałów reklamowychPoligrafia dla reklamyModne kartki na świętaZakłady poligraficzne i ich codzienna pracaTradycja wysyłania kartek na Boże NarodzenieDrukowanie dla każdegoKartki świąteczne. Proces wytwarzania i krótkie fakty


Bialo-szary ogrod | gamegeeks.pl\nOgrod – porady: Bialo-szary ogrod\nNa rynku ogrodnictwa a roi się od rozmaitych asortymentów i dodatków, które są przeznaczone do aranżacji ogrodu przydomowego. Generalnie jeżeli mamy środki pieniężne, wydaje się, że możemy w naszym ogródku zdziałać cuda. W gruncie rzeczy jednak ku zdziwieniu pewnie niejednego wcale nie jest powiedziane, że aby móc cieszyć się pięknym i malowniczym ogrodem z rabatami i ozdobami trzeba wydać gigantyczne fundusze. Wystarczy tylko postawić na estetykę i kreatywność rozumianą przede wszystkim jako odpowiednio opracowany projekt. Jest to bardzo ważne, aby postawić na taki styl i koncept, jaki będzie dopasowany do wymiarów i metrażu powierzchni, jaką dysponujemy po wybudowaniu domu.\nDo tego dostosujmy styl i projekt wykończenia ogródka. Niemniej jednak musimy wiedzieć, że ogród warto robić klasyczny. Nie ma często co uciekać się do misz-maszu kolorystycznego, bowiem dużo lepszym wariantem jest postawienie na klasykę i niewyszukaną ale jakże designerską i wręcz niepowtarzalną oraz zarazem ponadczasową estetykę, która jest równoznaczna z elegancją. W tym przypadku niesamowicie sprawdza się ogród biało-szary.\nSą to przepiękne odcienie, jakie razem stanowią wyjątkowo zgrany duet. Do takich odcieni barwnych bez większych problemów dobierzemy również elementy wyposażenia ogrodów. Co więcej te tonacje barwne zdecydowanie wpiszą się we wszelkie koncepty elewacyjne domów, altanek, pawilonów ogrodowych, bram, okien czy płotów. Bez trudu znajdziemy także nadające się o nich elementy mebli ogrodowych.