Szlak Ho Chi Minha - HISTORIA - Informacja\nSzlak Ho Chi Minha był wojskowym szlakiem zaopatrzenia, biegnącym z Wietnamu Północnego przez Laos i Kambodżę do Wietnamu Południowego. Trasa wysyłała broń, siłę roboczą, amunicję i inne dostawy z kierowanego przez komunistów Wietnamu Północnego do ich zwolenników w Wietnamie Południowym podczas wojny wietnamskiej.\nSzlak został nazwany na cześć prezydenta Wietnamu Północnego Ho Chi Minha. W latach 60. Szlak Ho Chi Minha (właściwie sieć szlaków, chodników i jezdni) przerzucał codziennie kilka ton zapasów przez surowe pasma górskie i gęstą dżunglę.\nAmerykańskie siły zbrojne – świadome ilości uzbrojenia, jakie szlak dostarczył Viet Congu, jego wrogom w Wietnamie Południowym – miały na celowniku Szlak Ho Szi Mina, gdy amerykańskie zaangażowanie w Wietnamie wzrosło w latach 60. XX wieku.\nW 1965 r. ponad 30 odrzutowców Sił Powietrznych USA uderzyło w cele na szlaku Ho Chi Minha w Laosie. Była to tylko część kilku amerykańskich nalotów i nalotów na wioski i drogi wzdłuż Szlaku Ho Szi Mina.\nPonieważ takie naloty stały się powszechnie znane i były relacjonowane w amerykańskich mediach, Departament Stanu USA czuł się zmuszony do ogłoszenia, że te kontrowersyjne misje zostały autoryzowane na mocy uprawnień przyznanych prezydentowi Lyndonowi B. Johnsonowi w sierpniu 1964 r. Rezolucja Zatoki Tonkińskiej.\nAle administracja Johnsona znalazła się pod coraz większą krytyką w kraju i za granicą z powodu nalotów bombowych na szlaku w Laosie i Kambodży. Przeciwnicy administracji Johnsona w Kongresie uważali, że prezydent eskaluje wojnę bez zezwolenia.\nNastąpiła również natychmiastowa reakcja społeczności międzynarodowej. Nic dziwnego, że komuniści ostro skrytykowali działania Johnsona. W Hawanie premier Fidel Castro potępił Stany Zjednoczone i obiecał, że Kuba udzieli pomocy Wietnamowi Północnemu. 4 marca około 2000 studentów zaatakowało ambasadę USA w Moskwie.\nByła też reakcja w niekomunistycznych stolicach. Premier Kanady Lester Pearson wyraził zaniepokojenie ryzykiem eskalacji, ale powiedział, że Kanada rozumie stanowisko USA.\nW Wielkiej Brytanii jednak narastała krytyka poparcia rządu dla polityki USA w Wietnamie. W Nowym Jorku członkinie Women Strike for Peace demonstrowały przed ONZ, aby wezwać do zakończenia wojny.\nOdcinki Szlaku Ho Chi Minha istnieją do dziś, a jego części zostały włączone do autostrady Ho Chi Minha, utwardzonej drogi łączącej północne i południowe regiony Wietnamu.\nSzlak Sihanouk był logistycznym systemem zaopatrzenia w Kambodży używanym przez Ludową Armię Wietnamu (PAVN) i jej partyzantów Viet Cong (VC) podczas wojny w Wietnamie (1960-1975). W latach 1966-1970 system ten działał w ten sam sposób i służył tym samym celom, co znacznie lepiej znany Szlak Ho Chi Minha (Droga Truong Son do Północnego Wietnamu), który przebiegał przez południowo-wschodnią część Królestwa Laosu. Nazwa jest pochodzenia amerykańskiego, ponieważ Wietnamczycy Północni uważali system za integralny ze wspomnianą drogą zaopatrzenia. Amerykańskie próby zakazu tego systemu rozpoczęły się w 1969 roku.\nCzym był Szlak Ho Chi Minha?\nWojna wietnamska była wojną, w której brali udział żołnierze południowowietnamscy i komunistyczni żołnierze północnowietnamscy. Stany Zjednoczone były zaangażowane, ponieważ poparły siły Wietnamu Południowego w dążeniu do powstrzymania rozprzestrzeniania się komunizmu. Ponieważ Stany Zjednoczone były supermocarstwem, siły Wietnamu Południowego powinny były technicznie wygrać wojnę z Północą, ale to nie był wynik.\nWiele czynników uniemożliwiło zwycięstwo siłom wspieranym przez USA. Jednym z kluczowych czynników był Szlak Ho Chi Minha. Szlak Ho Chi Minha składał się z sieci dróg, które zostały zbudowane z Wietnamu Północnego do Wietnamu Południowego i przebiegały przez sąsiednie kraje Kambodżę i Laos. Drogi były bardzo ważne, ponieważ zapewniały wsparcie logistyczne armii północnowietnamskiej i Wietkongu podczas wojny. Szlak był połączeniem tras ciężarowych oraz ścieżek rowerowych i pieszych. Miał 16 000 km długości i składał się nawet z dróg wodnych.\nNazwa tego szlaku została nadana przez Amerykanów i zaczerpnięta od Ho Chi Minha, przywódcy Wietnamu Północnego. W Wietnamie droga nazywała się Truong Son Road. Wietnamczycy nazwali go na cześć pasma górskiego w środkowym Wietnamie.\nPowstanie Szlaku Ho Chi Minha\nW 1959 roku Partia Komunistyczna w Wietnamie, Partia Lao Dong, zdecydowała, że musi zwiększyć poparcie dla powstań komunistycznych, które miały miejsce w Wietnamie Południowym. W dniu urodzin przywódcy północnowietnamskiego Ho Chi Minha, 19 maja 1959 r., generał dywizji armii północnowietnamskiej polecił armii zbudować 559. Grupę Transportową. Projekt miał być pod dowództwem generała o nazwisku Vo Bam. Celem Grupy Transportowej było utworzenie szlaku dostaw, który biegłby przez kraj z północy na południe Wietnamu.\nVo Bam rozpoczął budowę szlaku, korzystając ze starożytnych ścieżek, które biegły z północy na południe i od wieków łączyły regiony ze składami, stanowiskami dowodzenia i miejscami postojowymi wzdłuż szlaku. Do sierpnia 1959 r. szlakiem docierały już dostawy z północy.\nPierwsze dostawy składały się z 20 skrzyń amunicji i karabinów, które zostały dostarczone do powstańców Viet Cong na południu. Do końca 1959 roku szlakiem Ho Chi Minha do Wietnamu Południowego przeszło prawie 1800 mężczyzn.\nRozbudowa szlaku trwała do początku lat 60. XX wieku. Wietnam Północny opracował również nową trasę na terytorium Laosu wzdłuż zachodniej strony pasma Truong Son. Ta nowa trasa została opracowana w celu zachowania tajemnicy. Rząd Wietnamu Północnego utworzył również ośrodki szkoleniowe w Son Loc i Xuan Mai, aby szkolić żołnierzy w zakresie kamuflażu podczas poruszania się po drogach.\nNastępnie rząd Wietnamu Północnego wprowadził rowery, które zastąpiły pieszych tragarzy. Dzięki temu ulepszeniu żołnierze mogli teraz poruszać się dwa razy szybciej i przenosić trzy razy więcej ładunku. W grudniu 1963 roku przydzielono 5000 żołnierzy do utrzymania szlaku, który rozciągał się na ponad 600 mil.\nW 1965 r. rząd Wietnamu Północnego w Hanoi rozpoczął masowe kampanie mające na celu poprawę szlaku. Kilku inżynierów zostało przydzielonych do poszerzenia ścieżek do płaskich dróg. Inżynierowie wzmocnili również mosty, aby mogły wspierać ruch ciężarówek, a Hanoi może teraz używać konwojów ciężarówek do transportu żołnierzy w nocy. Północ znacznie zwiększyła dostawy dla swoich oddziałów na południu.\nW latach 1966 i 1967 wojna przybrała na sile, a Szlak Ho Chi Minha stał się dla Hanoi coraz ważniejszy. Dostawy były teraz transportowane nocą ciężarówkami, a personel był umieszczany w newralgicznych punktach, aby konserwować i naprawiać ciężarówki, które się zepsuły.\nW co trzecim i piątym punkcie między stacjami utworzono punkty tankowania. Rola, jaką szlak odegrał w wysiłku wojennym, zaalarmowała amerykańskich planistów i skłoniła ich do zastanowienia się nad sposobami odcięcia trasy zaopatrzenia.\nOperacja Polowanie na komandosów: Przechwytywanie\nW 1966 roku amerykański sekretarz obrony Robert McNamara napisał list do prezydenta Stanów Zjednoczonych. W liście sekretarz określił Szlak Ho Chi Minha jako jeden z ich największych problemów. Kilka operacji zostało rozpoczętych przez Stany Zjednoczone, aby spróbować zakłócić przepływ zaopatrzenia za pomocą małych jednostek naziemnych.\nNa nieszczęście dla USA te operacje, w tym Operacja Leaping Lena i Operacja Shining Brass, nie powiodły się. W latach 1964 i 1965 Stany Zjednoczone przeprowadziły również bombardowanie szlaku z powietrza. Było to znane jako Operacja Rolling Thunder. Szlak nadal działał, a bombardowania nie spowolniły działań na szlaku.\nNaloty powietrzne i naziemne sił amerykańskich stały się powszechnie znane i były wspierane przez amerykańskie media. Departament Stanu USA nie miał innego wyjścia, jak tylko ogłosić, że te kontrowersyjne misje zostały zatwierdzone przez ówczesnego prezydenta Lyndona B. Johnsona. Dlatego administracja Johnsona spotkała się z dużą krytyką zarówno w kraju, jak i za granicą. Wszyscy skrytykowali bombardowanie na szlaku w Kambodży i Laosie.\nBombardowanie szlaku ustało, gdy Stany Zjednoczone zawiesiły bombardowanie Wietnamu Północnego. Ameryka następnie zwróciła uwagę na zakazy, które doprowadziły do rozpoczęcia operacji Commando Hunt w dniu 15 listopada 1968 roku. Operacja ta miała na celu uniemożliwienie przemieszczania się personelu i zaopatrzenia wzdłuż szlaku.\nW 1969 zniszczono około 9000 ciężarówek, a w 1970 liczba ta wzrosła do 12 000. Aby chronić szlak, rząd w Hanoi utworzył artylerię przeciwlotniczą. Pomimo ciężkich bombardowań szlak Ho Chi Minha nadal ułatwiał przemieszczanie się 8000 żołnierzy i 10 000 ton materiałów, które zostały użyte podczas wojny. Oznaczało to, że żadna z prób zniszczenia szlaku przez USA nie powiodła się. Wojny nie udało się wygrać.\nOperacje Commando Hunt i Operacja Lam Son zakończyły się niepowodzeniem w 1971 roku. Po podpisaniu paryskich porozumień pokojowych w 1973 roku, wysiłki związane z zakazem znacznie spadły. Dlatego szlak nadal się poprawiał. Pod koniec 1973 roku Szlak Ho Chi Minha stał się dwukierunkową autostradą, która biegła z Wietnamu Północnego do Wietnamu Południowego.\nW 1974 r. szlak rozwinął się w czteropasmową autostradę, a także szczycił się czterema rurociągami naftowymi. Rząd Hanoi wygrał bitwę o dostawy, w której szlak odegrał kluczową rolę.\nSzlak Ho Chi Minha dzisiaj\nCiąg ścieżek na szlaku pozostaje niezmieniony do dziś. Ścieżki łączą odizolowane społeczności i przełęcze górskie, gdy przechodzą między niegdyś podzielonymi częściami Wietnamu. Dzisiejszy szlak pozwala rzucić okiem na kluczowy aspekt inżynierii wojskowej, który naprawdę miał decydujący wpływ na wynik konfliktu.\nHistoria szkoły to największa internetowa biblioteka materiałów do nauczania i studiowania historii. Zapewniamy wysokiej jakości materiały dydaktyczne i powtórkowe do brytyjskiego i międzynarodowego programu nauczania historii.\nOkno Vinh i szlak Ho Chi Minha\nPRZEZ WIĘKSZĄ CZĘŚĆ WOJNY AMERICAN łamacze kodów przechwycili transmisje radiowe z północnowietnamskich informacji o planowanych działaniach wzdłuż Szlaku Ho Chi Minha — być może największy wkład Narodowej Agencji Bezpieczeństwa podczas wojny. Prezydent Lyndon B. Johnson z pewnością tak uważał. Sukces NSA podekscytował Johnsona i jego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego, Walta W. Rostowa, kiedy zostali poinformowani o programie na początku 1968 roku. była bez wątpienia najszerszą penetracją tajnej komunikacji Wietnamu Północnego, jaką osiągnęły Stany Zjednoczone. Johnson i Rostow sądzili, że ta inteligencja wygra wojnę. To nie wina NSA, że wojna potoczyła się inaczej.\nWywiad komunikacyjny lub „Comint” przybył do Wietnamu wcześnie. Amerykańskie oddziały radiowe działały w Indochinach nawet podczas wojny francuskiej w 1954 roku, a po ponownym wybuchu powstania szybko wróciły. W kwietniu 1961 r. administracja Johna F. Kennedy'ego nakazała wszystkim amerykańskim agencjom wywiadowczym obecność w Wietnamie Południowym i wymianę informacji z rządem Sajgonu. Kennedy odrzucił plany wysłania amerykańskich oddziałów bojowych do Wietnamu w listopadzie 1961 roku, ale zaakceptował „tajne aneksy”, które obejmowały zwiększenie kontyngentu NSA. W grudniu jeden z pierwszych Amerykanów zginął w akcji. Specjalista 4 James T. Davis pracował z członkami południowowietnamskiego zespołu radiowego, gdy ich ciężarówka uderzyła w minę lądową, a partyzanci zaatakowali ocalałych.\nOperacja Vinh Window obejmowała głównie jednostki Comint Stanów Zjednoczonych w Phu Bai i Da Nang, w górnym biegu Wietnamu Południowego. Amerykanie przybyli do tego obszaru na początku 1962 roku, kiedy do Da Nang przybył 50-osobowy zespół, aby wesprzeć taktyczne operacje lotnicze. Zjawy radiowe przeprowadzały „badania słyszalności” — podsłuchiwały transmisje radiowe, aby znaleźć najlepsze miejsce na anteny przechwytujące. Wokół Da Nang wyraźną preferencją była pobliska Góra Małp. Początkowo Amerykanie używali tylko dwóch odbiorników radiowych, specjaliści Służby Bezpieczeństwa Sił Powietrznych szkolili się i koncentrowali na lotnictwie przeciwnika. Ale mieli niewiele do monitorowania poza niektórymi chińskimi działaniami w południowych Chinach i lotami transportowymi w północnym Wietnamie.\nGenerał William Westmoreland, dowódca USA w Wietnamie, zażądał bardziej odpowiednich informacji wywiadowczych, ale wysiłki te napotkały szczególne trudności. Wpływ tropikalnych temperatur i wilgotności na fale radiowe utrudniał szpiegom amerykańskim rejestrowanie transmisji. Ponadto wiązki radiowe na częstotliwościach, na których pracowali Amerykanie, podążały ścieżką w zasięgu wzroku, jeszcze bardziej zmniejszając zasięg przechwytywania. Bez ludzi i sprzętu dla większej liczby stacji, nie wspominając o lokalizacjach przechwyconych w pobliżu nadajników wroga, zjawy radiowe musiały znaleźć praktyczne rozwiązania tych problemów.\nW 1964 roku Siły Powietrzne stacjonowały w Da Nang samolot Comint. W następnym roku stacja przechwytująca w Da Nang stała się 6924. Eskadrą Bezpieczeństwa Sił Powietrznych, która rozrosła się do 30 posterunków przechwytujących obsadzonych 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu i stanowiła część samolotów „Commando Lance” RC-130. Ponadto w 1963 r. do Phu Bai przeniósł się oddział radiooperatorów Marines, który wcześniej przebywał w Centralnych Wyżynach. Dołączyli do nich marynarze z Naval Security Group.\nMarines udali się do Da Nang w 1965 roku i pracowali bezpośrednio z dowództwem III Marine Amphibious Force, naczelnym dowództwem amerykańskich oddziałów w całym regionie. Armia przystąpiła do działania z 8. jednostką radiologiczną w Phu Bai od listopada 1964 roku. Wszyscy ci Amerykanie – i ich sojusznicy z Wietnamu Południowego – coraz bardziej koncentrowali się na łączności taktycznej i ruchu logistycznym w Wietnamie Północnym i Wietkongu.\nWysiłki USA mające na celu szpiegowanie Wietnamczyków Północnych za pomocą przechwytywania radia napotkały jeden szczególnie dokuczliwy problem: przez długi czas Hanoi i Viet Cong wysyłały niewiele komunikatów na antenie. Nie używali radia do kierowania potyczkami do samego końca 1964 roku, w bitwie pod Binh Gia. Służba wywiadowcza Hanoi, Biuro Badawcze, celowo zminimalizowała wykorzystanie wiadomości eterowych przesyłanych głównie przez kuriera. Większość radiostacji była niedrogimi odbiornikami krótkofalowymi, a radiooperatorzy po prostu słuchali i zapisywali zaszyfrowane transmisje alfabetem Morse'a z Radia Hanoi. Wietnamczycy Północni utrzymywali kilka nadajników, które były używane, gdy sieci szpiegowskie pilnie potrzebowały przekazać wiadomość na północ. Armia Ludowa Hanoi nie zaangażowała się otwarcie do 1965 roku, a jej sprzęt radiowy – mieszanina sprzętu francuskiego, chińskiego, japońskiego, rosyjskiego i amerykańskiego – okazywał się coraz trudniejszy w utrzymaniu. W Wietnamie Północnym większość komunikacji przechodziła przez stary francuski system telefoniczny, a komunikacji naziemnej nie można było przechwycić bez fizycznego podłączenia podsłuchu na kablach na terytorium wroga.\nDo tego, jaki był ruch radiowy, Hanoi używało podstawowych kodów, które wyewoluowały z systemu opracowanego przez Biuro Kryptograficzne Armii Ludowej już w 1951 roku. Francuski wywiad radiowy złamał wiele wariantów tych kodów, ale te wprowadzone pod koniec 1953 roku przeszkodziły wszystkim Francuzom. wysiłki, aby je przeniknąć. Chociaż kody Hanoi były zaskakująco dobre, Wietnamczykom Północnym brakowało wyrafinowanych urządzeń szyfrujących, a ich kody nie były nie do zdobycia. Na przykład NSA była w stanie odczytać komunikaty marynarki wojennej Wietnamu Północnego w Zatoce Tonkińskiej. Hanoi zmieniło swoje kody sił lądowych i system komunikacji w 1962 roku, przez co trudniej je złamać. W tym momencie Armia Ludowa wprowadziła specjalne kody wiadomości do Laosu i sił prowadzących Szlak Ho Szi Mina. Wietnamczycy Północni jeszcze bardziej poprawili swoje bezpieczeństwo w 1963 roku, centralizując komunikację w swoim węźle transmisyjnym w Hanoi. Od 1965 do 1967 wprowadzili techniki radiowe, które nie wymagały odpowiedzi, co chroniło podległe stacje przed ujawnieniem się.\nAmerykańskie gromy radiowe wycofały się z określania kierunku i analizy ruchu. W określaniu kierunku różne stacje przechwytujące mierzą punkt pochodzenia wiadomości i triangulują namiar, aby zlokalizować nadajnik. Analiza ruchu kreśli hierarchię sieci, obserwując, które stacje wysyłają rozkazy, które raportują i na co wskazuje liczba komunikatów. Z biegiem czasu zapis ten generuje coraz bardziej precyzyjny obraz. Metody te stały się podstawą amerykańskiego Comint w Wietnamie. Za ich pomocą Amerykanie byli w stanie odkryć rozbudowę Szlaku Ho Chi Minha w latach 1964-65, moment wysłania wojsk przez Wietnamczyków Północnych przez Strefę Zdemilitaryzowaną w 1966 roku oraz ruch dwóch dywizji piechoty w kierunku Khe Sanh rok później. Niektórzy twierdzą, że po pewnym momencie — w 1966 lub 1967 — Komitet był świadom każdej większej akcji planowanej przez Hanoi.\nAle szczegółowa wiedza na temat intencji i siły wroga pozostała zaszyfrowana w zaszyfrowanych wiadomościach. Strategia Westmorelanda polegająca na pokonaniu przeciwnika przez wyniszczenie zależała od dokładnej oceny siły wroga, a kluczowym czynnikiem w tych obliczeniach była liczba świeżych oddziałów Hanoi wysłanych na Szlak Ho Szi Mina. Amerykańskie zespoły obserwacyjne i zwiad lotniczy na szlaku dostarczyły pewnych informacji, ale wiele z nich było wątpliwej dokładności. Przełom nadszedł od samych Wietnamczyków Północnych.\nDolina A Shau od dawna była areną konfrontacji. Hanoi wzmocniło tam swoją pozycję w 1966 r., kiedy wymusiło ewakuację obozu sił specjalnych A Shau. Dolina stała się wówczas obszarem bazowym i jednym punktem końcowym Szlaku Ho Chi Minha. W maju 1967 monitorujący w kompleksie Comint Da Nang-Phu Bai podsłuchali rozmowy wroga w rozmowach, które emanowały w pobliżu. Namierzanie kierunku i analiza ruchu wyśledziły nadajniki północnowietnamskie do A Shau i połączyły je z Departamentem Służb Tylnych Armii Ludowej, odpowiedzialnym za obsługę szlaku. Rozmowy głosowe przez radio były rzadkie w sektorze III Marine Amfibia Force – żadna nie została wykryta do 1965 – i nigdy nie napotkano ich w sieciach służb tylnych. Okazało się, że Hanoi, szukając wyższych szybkości transmisji danych, zaczęło przestawiać się na ruch głosowy. Większość z tych wiadomości dotyczyła obrony przeciwlotniczej, ale po raz pierwszy zaoferowały spojrzenie na zasady wroga.\nPięć miesięcy później samolot 6924. Dywizjonu z Da Nang usłyszał podobne radio głosowe z miejsca na północnym Wietnamie. Orbitując nad Zatoką Tonkińską, lanca komandosów zarejestrowała ruch za pomocą prostego szyfru głosowego, który łamacze kodów wkrótce zrozumieli. Do tej sieci dołączyło więcej nadajników północnowietnamskich, w punktach od Thanh Hoa do Vinh, dopóki nie wykryto 31 nadajników.Sieć należała także do Departamentu Służb Tylnych wroga. Gdy szpiedzy radiowi odszyfrowali wiadomości, zdali sobie sprawę, że dyskusje dotyczyły przemieszczania zaopatrzenia i posiłków na szlaku. Analiza ruchu wykazała, że nadajniki wroga pracowały dla tramwaje binh, dowództwa sektorów wzdłuż szlaku i podległe im stacje przesiadkowe, czyli miejsca, w których zatrzymywały się konwoje i obozowali żołnierze w marszu na południe. To źródło informacji wkrótce stało się znane jako „Okno Vinha”, ponieważ Amerykanie pracowali nad ruchem przechwyconym z tej stacji, kiedy po raz pierwszy złamali kody wroga.\nDyrektor NSA, generał Marshall S. Carter, bezpośrednio kontrolował Comint w Azji Południowo-Wschodniej i uczynił Okno Vinh priorytetem. 6924. Eskadra miała cztery samoloty Commando Lance. Carter, stacjonujący w kwaterze głównej NSA w Fort Meade w stanie Maryland, przekonał siły powietrzne do przekierowania RC-130 z jednostek w Europie, aby zwiększyć oddział Commando Lance w Da Nang do sześciu samolotów, umożliwiając misje Comint przez 12 godzin dziennie. RC-130 miał jednak jedną krytyczną słabość: był ograniczony do stosunkowo krótkich misji, co oznaczało, że do utrzymania nasłuchu radiowego potrzeba było więcej samolotów. Nawet 12-godzinna wachta oznaczała postawienie każdego samolotu na linii, albo do lotu, albo jako zapasowy.\nSiły Powietrzne wymyśliły alternatywę: odrzutowce RC-135 „Rivet Card” 82. Eskadry Rozpoznawczej. Zatłoczone Comint i stacjonujące w bazie lotniczej Yokota w Japonii w celu monitorowania Związku Radzieckiego, samoloty zostały przesunięte do bazy lotniczej Kadena na japońskiej wyspie Okinawa i dodały do swoich zadań Zatokę Tonkińską. Każdy odrzutowiec Rivet Card, wyspecjalizowana wersja Boeinga 707, mógł spędzić w powietrzu 19 godzin. Jeśli jeden samolot spędziłby 12 z tych godzin na orbicie w zatoce, dwa samoloty mogłyby prowadzić wachtę 24-godzinną. Na początku 1968 r. Rivet Card całkowicie zastąpiła RC-130 na orbicie zatoki. Samoloty Commando Lance następnie przeniosły się na wachtę w Laosie nad szlakiem Ho Chi Minha.\nPrzechwycenie radia głosowego Vinh Window otworzyło oszałamiającą panoramę. W ciągu pięciu miesięcy poprzedzających ofensywę Tet szpiedzy radiowi zidentyfikowali 50 grup infiltracyjnych żołnierzy Armii Ludowej, większość potwierdzonych przez inne źródła.\nDane szybko pomogły amerykańskim operacjom powietrznym, które nagle mogły zawęzić swoje cele do punktów, w których spodziewano się wojsk północnowietnamskich. Gdy celownikom brakowało konkretnych danych wywiadowczych, po prostu dążyli do ogólnego zakazu i bombardowali region Hanoi-Haiphong w miarę poprawy zbierania danych, jednak amerykańskie bombowce kładły większy nacisk na inne miejsca. Atak lotniczy Rolling Thunder na obszar Hanoi-Haiphong osiągnął swój szczyt w październiku 1967 r., kiedy to 36 procent amerykańskich lotów bojowych. W tym czasie 61 procent amerykańskich lotów bojowych było wymierzonych w północnowietnamski panhandel. Miesiąc później ataki na szlaki infiltracji wzrosły do 75 procent misji uderzeniowych Rolling Thunder, aw grudniu do 83 procent. Tymczasem działania przeciwko strefie Hanoi-Haiphong spadły do 15 procent całości. W tym samym okresie Siódma/Trzynasta Siła Powietrzna podwoiła, a następnie ponad dwukrotnie więcej lotów bojowych nad szlakiem Ho Chi Minha w Laosie.\nW grudniu 1967 r. wysłano prawie 6000 lotów bojowych przeciwko wietnamskim celom panhandelowym i taką samą liczbę skierowano na południowy Laos, ale na Hanoi-Haiphong odbyło się zaledwie 800 lotów bojowych. Co więcej, ponad połowa misji bojowych Rolling Thunder (57 procent) skierowana była przeciwko sektorowi na południe od Vinh i tuż powyżej strefy zdemilitaryzowanej (DMZ). Generałowie powietrzni zwiększyli swoją koncentrację na tym obszarze, znanym jako „Pakiet Trasy 1”, dopóki Rolling Thunder nie poświęcił na to ponad czterokrotnie większego wysiłku skierowanego na Hanoi-Haiphong. Podczas Tet i później dowódcy lotnictwa utrzymywali ten priorytet.\nHanoi zmieniło swoją metodę identyfikacji grup infiltrujących z systemu trzycyfrowego na czterocyfrowy w lutym 1968 roku. Szpiedzy radiowi szybko się dostosowali. Co więcej, łamacze kodów odkryli, że pierwsza cyfra oznaczała miejsce przeznaczenia siły. Dodatkowo podsłuchy radiowe dotyczące zapotrzebowań na zaopatrzenie w tramwaje binh pomógł wojskom amerykańskim oszacować wielkość grup infiltracyjnych. Przesłuchanie więźniów i uciekinierów pozwoliło następnie na sprawdzenie i dalsze udoskonalenie projekcji siły. Czasami Wietnamczycy Północni podawali te informacje bezpośrednio. Typowym przykładem jest raport, który Art McCafferty, dyrektor White House Situation Room, przekazał doradcy ds. bezpieczeństwa Johnsona Rostowowi 10 czerwca 1968 roku. Zauważył w nim, że liczba grup infiltracyjnych na tropie zmniejszyła się w ciągu ostatniego miesiąca od 18 do siedmiu, ale prognoza posiłków Armii Ludowej w drodze lub przybycia wzrosła ze 151 000 do 177 000 ludzi.\nJakość informacji stale się poprawiała. Kiedy generał Creighton Abrams przejął stanowisko Westmoreland wiosną 1968 roku, wywiad z okna Vinh stał się podstawą podczas odpraw dowodzenia. W sierpniu dowiedział się, że do rurociągu weszło 124 000 infiltratorów. Abrams i jego szefowie wywiadu spekulowali na temat dokładności prognoz. Na innym typowym briefingu, w listopadzie 1968, dyskusja dotyczyła tonażu konkretnych rodzajów dostaw, które Wietnamczycy Północni przesunęli w poprzednim tygodniu. W czerwcu 1969 roku szef wywiadu Abramsa powiedział mu, że więźniowie zidentyfikowali tylko dwie grupy infiltracyjne, które nie pojawiły się w ruchu Vinh Window. Dane mogą stać się dość szczegółowe. W czerwcu 1970 Abrams dowiedział się, że tylko 39 ze 116 mężczyzn z jednostki infiltracyjnej przybyło ze swoją grupą. Reszta była martwa, wyczerpana lub chora, albo została w domu o godz tramwaje binh wzdłuż szlaku. Na briefingu w maju 1971 r. analitycy wywiadu donieśli: binh tramwajzauważa, że połowa jego pojazdów była nieczynna.\nPrzechwytywanie Vinh Window daje nam nowe spojrzenie na „Igloo White”, elektroniczne pole bitwy, które Stany Zjednoczone stworzyły na szlaku. Igloo White użył ciągów czujników do wykrywania ruchu, centrum dowodzenia w Tajlandii do śledzenia całościowego obrazu i samolotów do atakowania celów. W wyniku Okna Vinh Siódma/Trzynasta Siła Powietrzna wiedziała, kiedy należy spodziewać się, że grupy infiltracyjne wejdą na arenę walki. Od 1968 do 1972 roku Siły Powietrzne przeprowadziły osiem kampanii „Polowanie na komandosy” skoncentrowanych w szczególności na trasach infiltracji. Deszcz zniszczenia osiągnął szczyt w 1969 roku, kiedy na szlak spadło 433 000 ton bomb.\nUtrzymanie okna Vinh stało się jednak trudne. Najbardziej zgubnym problemem była sama masa informacji. Nie wszystkie przechwycenia miały wartość wywiadowczą, ale niektóre oferowały możliwość natychmiastowego działania. Próby określenia tych możliwości obejmowały natychmiastową transkrypcję i wstępną analizę na pokładzie samolotu, tak aby tylko najważniejsze informacje były przesyłane do stacji naziemnych. Ale niewiele miejsca można było oszczędzić dla lingwistów i analityków w samolotach — Rivet Card RC-135 były już zatłoczone 35 radiooperatorami i załogą lotniczą — więc schemat analizy na pokładzie okazał się niepraktyczny.\nAnaliza w Phu Bai, gdzie miała miejsce większość translacji, również stała się trudniejsza, gdy liczba przechwyconych danych wzrosła jak grzyby po deszczu. Tamtejsze oddziały Armii i Marynarki Wojennej nie miały wystarczającej liczby wietnamskich lingwistów i wkrótce powstały zaległości. W 1969 roku, kiedy wiceadmirał marynarki Noel Gayler przejął NSA, próbował przenieść jak najwięcej amerykańskich lingwistów na Phu Bai do pracy w Vinh Window. Ich miejsca na innych stacjach mogli zapełnić Wietnamczycy z Południa, rekrutowani do amerykańskich jednostek Comint w ramach programu o nazwie Dancer, który rozpoczął się kilka lat wcześniej. Niektórzy lingwiści tancerzy dotarli nawet do Phu Bai. Ale NSA i jej oddziały serwisowe nigdy nie mogły być pewne, że niektórzy Tancerze nie są tak naprawdę wrogimi agentami, więc nawet bardzo wykwalifikowani musieli się wielokrotnie sprawdzać. Ponadto, gdy rząd Sajgonu ogłosił powszechną mobilizację w 1968 r., nawet pracujący dla Amerykanów Południowi Wietnamczycy zostali wezwani do armii ich kraju. To spowodowało więcej bólów głowy, gdy NSA próbowała chronić swoją wietnamską siłę roboczą. Zaległości w oknie Vinh utrzymywały się.\nByły też problemy z samą inteligencją. Hanoi nie numerowało swoich grup sekwencyjnie. Doprowadziło to do niekończących się spekulacji na temat „luk” grup: czy szpiedzy radiowi nie przechwycili odpowiednich wiadomości, czy te grupy infiltracyjne w ogóle istniały? Czy inteligencja powinna uwzględniać w swoich szacunkach liczby dla grup luk? Amerykański wywiad przeprowadził wiele badań, aby rozwiązać tę tajemnicę, ale nigdy jej nie wyjaśnił. Mimo to Okno Vinh dostarczyło znacznie więcej informacji, niż kiedykolwiek miał wywiad amerykański.\nTymczasem Hanoi, niezdolne do zachowania bezpieczeństwa swojej komunikacji, zrobiło kolejną najlepszą rzecz i próbowało ingerować w zbieraczy komunikacji. Samoloty Rivet Card bez końca orbitujące nad Zatoką Tonkińską można było śledzić na radarze, a Wietnamczycy Północni od czasu do czasu wysyłali za nimi myśliwce MiG-21. MiGi przejdą naddźwiękowo, gdy się zbliżą, wykonają jedno przejście, wystrzeliwując wszystko, co mają, i przyspieszą do domu. Amerykanie odpowiedzieli eskortą myśliwców z lotniskowców na stacji Yankee w zatoce. Obserwując wzorce lotu Rivet Cards, Wietnamczycy Północni wykorzystywali chwile, gdy eskorty przerywały, aby zatankować, od czasu do czasu wysyłając pary MiGów, aby je uderzyć. Amerykanie odpowiedzieli nową taktyką. Samoloty szpiegowskie wycofały się na południowy kraniec swoich orbit, aby przechwycić kilka myśliwców, które schroniły się w ich obrazie radarowym. Następnie karty nitów poleciały blisko Haiphong, aby drażnić wroga. MiGi wzbiły się w powietrze, ale zostały zniszczone przez myśliwce. Po utracie kilku MiGów, Wietnamczycy Północni przestali ścigać samoloty szpiegowskie. Żadna karta Rivet nie została wykorzystana podczas misji Wietnamskiego Komitetu. Trudna pogoda, często zagrażająca lądowaniom i startom w Kadena, była większym problemem niż nieprzyjaciel.\nW 1972 Okno Vinh wykryło rozmieszczenie przez Hanoi większości swoich ogólnych rezerw. Siły Powietrzne stworzyły nowy wysiłek powietrzny „Island Tree”, aby zablokować posiłki. Karty nitów dodały nową orbitę – jedną nad Laosem – aby zarejestrować zalew ruchu wiadomości w Wietnamie Północnym. Ale bonanza wywiadowcza nie stępiła marszu wroga. Hanoi uderzyło w Wielkanoc i utrzymało ofensywę przez cały rok. Waszyngton wynegocjował zawieszenie broni, podpisane w Paryżu w styczniu 1973 r., i opuścił wojnę w Wietnamie. Ostatecznie okno Vinh nie było cudem, jakiego oczekiwał Johnson.\nJohn Prados jest historykiem mieszkającym w Waszyngtonie. Jego siedem książek na temat konfliktu w Azji Południowo-Wschodniej obejmuje: Wietnam: Historia wojny nie do wygrania, 1945-1975, nominowany do nagrody Pulitzera.\nPierwotnie opublikowany w sierpniowym wydaniu Wietnam. Aby się zapisać, kliknij tutaj.\nSzlak Ho Chi Minha - HISTORIA\nTe zmodyfikowane rowery zostały wykorzystane do:\ntransport dostaw w dół Ho Chi Minh.\nTakie „ukryte” techniki transportu były\nchronione przed obserwacją wroga, co\nznacznie zwiększyło skuteczność Szlaku.\nW latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku Wietnamczycy Północni prowadzili nieustanne powstania w Wietnamie Południowym w nadziei na powrót do „ojczyzny”. Konflikt, znany jako wojna wietnamska, był symbolem, dla którego zwycięży ideologia, komunizm lub zachodnie ideały. Z pomocą Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, Wietnamczycy Południowi byli w stanie odeprzeć ataki Północy (komunistyczne) i utrzymać kontrolę nad ich stolicą, Sajgonem, do początku lat siedemdziesiątych. Jednak taki sukces nie trwał długo. Wytrwałe siły Północy nadal przeprowadzały skuteczne uderzenia w całym Wietnamie Południowym.\nOstatecznie zwyciężyła Północ, a Wietnam Południowy utracił suwerenność, gdy Stany Zjednoczone wycofały swoje siły. „Niezwyciężone” Siły Zbrojne USA przegrały wojnę. Niezdolne do zniszczenia walk partyzanckich Armii Północnowietnamskiej i Narodowego Frontu Wyzwolenia Wietnamu Południowego (NFLSV lub Viet Cong), Stany Zjednoczone zaczęły odwracać głowy, zastanawiając się, dlaczego nie mogą pokonać NVA swoją przewagą siły ognia, technologia i sprzęt. Ich głowy zwróciły się w stronę Szlaku Ho Chi Minha. . .\nSzlak Ho Chi Minha był siecią dróg opracowanych przez Wietnamczyków Północnych, które potajemnie łączyły Wietnam Północny i Wietnam Południowy. Ponieważ szlak został wyrównany w zachodniej części Wietnamu, fragmenty szlaku rozciągały się na sąsiedni Laos. Szlak ten był głównym szlakiem zaopatrzenia używanym przez Wietnamczyków Północnych do zaopatrzenia wojsk na Południu, które przygotowywały się do intensywnego konfliktu zbrojnego, jaki Hanoi inscenizował przeciwko znienawidzonemu rządowi Wietnamu Południowego.\nSzlak Ho Chi Minha w 1964 r.\nW maju 1955 roku generał dywizji Nguyen Can Vinh z Centralnego Komitetu Wojskowego w Hanoi zaczął działać w odpowiedzi na zapotrzebowanie Północy na szlak dostaw, aby pomóc w przewidywanym konflikcie z Republiką Wietnamu (Wietnam Południowy). To zapoczątkowało planowanie szlaku, który się stanie. Generał chciał, aby trasa obejmowała miejsca postoju personelu, składy zaopatrzenia i stanowiska dowodzenia w strategicznych obszarach. Co ważniejsze, generał chciał, aby istnienie śladu było tajne. Wizją majora było zabezpieczenie szlaku przed obserwacją wroga, zarówno z lądu, jak i powietrza. Przekazał zadanie budowy majorowi Vo Banowi. (Tucker 175)\nW 1959 roku pułkownik Vo Bam i jego jednostka, Military Transportation Group 559, zaczęli budować tę przewidywaną trasę dostaw do Wietnamu Południowego. Jednostka składała się z 500 oficerów i mężczyzn wybranych z 305 Brygady PAVN, żołnierzy odpowiadających amerykańskim siłom specjalnym. Jednostka ruszyła w kierunku Vinh Linh, miasta granicznego w pobliżu 17 równoleżnika, gdzie jednostka poczyniła ostatnie przygotowania do potajemnej infiltracji Wietnamu Południowego w celu zbudowania trasy zaopatrzenia. W Vinh Linh, jednostka udawała drwali z 301 Dywizji, której dowództwo, a wieczorem późnym majem rozproszyło się w dżungli, aby stworzyć oczekiwany Szlak. (Pribbenow 34-5)\nGdy jednostka przeniosła się do Wietnamu Południowego, byli tajni jako partyzanci południowi, ponieważ nosili czarną piżamę i kapelusze z miękkim rondem Viet Cong. Pozbyli się nawet swoich północnych papierosów. Co więcej, podjęli dalsze działania w celu zachowania tajemnicy misji, ponieważ „Pokryli] dno dżungli liśćmi do siedzenia lub spania, a następnie całkowicie odnowili teren przed naszym wyjazdem, aby nie pozostał żaden ślad, by siły specjalne Sajgonu nas śledziły [NVA] (Chanoff 149). Innymi słowy, jednostka podjęła dodatkowe środki ostrożności, aby zapewnić, że ich misja nie zostanie naruszona przez wykrycie. Uważano, że gdyby nieprzyjaciel wiedział, gdzie znajduje się trasa zaopatrzenia, Szlak straci potencjalną skuteczność. (Kanoff 146-9)\nPod koniec grudnia 1959 r. wdrożono zaprojektowane możliwości Trail. 1667 sztuk broni piechoty, 788 maczet i mieczy, 188 kilogramów materiałów wybuchowych i innych materiałów wojskowych rozdano jednostkom partyzanckim w całym Wietnamie Południowym. Potencjał Szlaku Ho Chi Minha zaczął być dostrzegany i trwała dalsza budowa. W 1960 r. szlak rozszerzył się na Laos, aby wzmocnić tajne bezpieczeństwo szlaku dostaw. Co ważniejsze, segmenty Szlaku stopniowo zaczęły się poszerzać, umożliwiając wprowadzenie rowerów do sieci transportowej. (Pribbenow 35-6)\nPrzez całą wojnę rowerzyści pod dowództwem dywizji wojskowych jeździli w górę iw dół Szlakiem Ho Chi Minha, dostarczając zapasy oczekującym partyzantom. Rowery, zazwyczaj stare francuskie Peugeoty, zostały przekonfigurowane, aby umożliwić kierowcom przewożenie sprzętu o wadze do 500 funtów. Proste modyfikacje, takie jak wydłużenie kierownicy i uchwytów hamulców, umożliwiły rowerzystom poruszanie się na rowerze z ciężkimi ładunkami ze względną łatwością. Te zmodyfikowane rowery zapewniły NVA cenny środek transportu zaopatrzenia do Wietnamu Południowego. (Sprawdź 14-17)\nZ wielu powodów rowery były bardzo skuteczne w transporcie zaopatrzenia. Po pierwsze, były tanią alternatywą dla koni lub benzyny do ciężarówek. Ponadto, w przeciwieństwie do samochodów ciężarowych, rowery wymagały niewielkiej konserwacji i napraw. Co więcej, rowery – niewielkie rozmiary i prawie bezgłośna praca umożliwiły transportom przemieszczanie się na duże odległości bez wykrycia. Jedynym istotnym ograniczeniem rowerów jako środków transportu jest to, że są one napędzane siłą ludzkich mięśni, a zatem ich skuteczność zależała od siły i wytrzymałości rowerzystów. Jednak ten problem był wart swojej ceny ze względu na możliwość i korzyści, jakie oferowały rowery stealth.\nW okresie przejściowym, od 1960 do 1965, Hanoi rozproszyło wiele zasobów, aby rozwinąć Szlak i drogi. W Tay i Xuan Mai powstały ośrodki szkolenia infiltracji, w których uczniowie uczyli się sztuki kamuflażu i pozostawania niewykrytym na polu obserwacji wroga. Ponadto do 1962 r. ciężarówki były w stanie poruszać się po częściach szlaku, co pozwalało na dostarczenie jeszcze większej ilości dostaw do partyzantów z południa. W sumie do końca 1962 r. na Szlak, który rozciągał się na długości ponad sześciuset mil, przydzielono 5 tys. żołnierzy. (Tucker 175-7)\nW 1964 roku pierwsze jednostki piechoty z Ludowej Armii Wietnamu (PAVN) z powodzeniem pokonały szlak i przeniknęły na południe, aby zaostrzyć toczące się walki. Szlak miał teraz drugorzędny cel, aby zdobyć żołnierzy, a nie tylko zaopatrzenie w kampanie partyzanckie na południu. Ponadto do 1965 r. inżynierowie z Wietnamu Północnego, Rosji, Chin i Korei Północnej zaczęli rozszerzać ścieżki na drogi, aby umożliwić ciężarówkom poruszanie się po Szlaku. Takie ulepszenia umożliwiły konwojom ciężarówek pokonanie prawie 75 mil szlaku każdej nocy, niezauważone przez obserwację z powietrza wroga, ponieważ znajdowały się pod osłoną ciemności. (Tucker 175-7)\nZasadniczo, w latach 1960-1965, Szlak Ho Chi Minha rozwinął się jako podstawowy środek infiltracji zaopatrzenia i personelu w krajobraz Wietnamu Południowego. Szlak wszedł w „ogromny labirynt ścieżek, dróg, rzek, strumieni, przełęczy, klatek i podziemnych tuneli drążących w górach, lasach i w ziemi” (Tucker 176), pozwalając zaopatrzeniu i personelowi rozproszyć siły na całym świecie. południe. Tunele zapewniały dodatkowe korzyści. Dzięki efektywnemu wykorzystaniu tuneli zarówno przez PAVN, jak i Viet Cong, Stany Zjednoczone, które były doskonale uzbrojone i wyposażone, nie były w stanie dyktować bojowego charakteru wojny. Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych musiały nauczyć się walczyć z nowym typem wojny, partyzancką.\nZ pewnością Szlak Ho Chi Minha był dostosowany do stylu walki Viet Congu. Tunele i podziemne bazy Szlaku zapewniały żołnierzom Wietkongu i infiltracji ukryte centra logistyczne, stanowiska dowodzenia i sanktuaria przed jednostkami wroga o większej sile ognia lub pozycji. Co więcej, tunele te pełniłyby rolę centrów bitewnych, które umożliwiałyby szybkie rozprowadzanie posiłków we wszystkich częściach pola bitwy.Wykorzystując wszystkie atrybuty Szlaku Ho Chi Minha i jego sieć tuneli, Viet Cong był w stanie wybrać swoje bitwy przeciwko siłom wroga, aby zmaksymalizować ich skuteczność bojową. (Pole bitwy: Wietnam)\nNajbardziej oczywistą zaletą Szlaku Ho Chi Minha było to, że był dobrze chroniony przed siłami amerykańskimi, ponieważ dżungla zapewniała naturalną kryjówkę przed bombowcami i zwiadowcami piechoty, którzy starali się znaleźć dokładną lokalizację Szlaku, aby przeprowadzić zmasowaną ofensywę, aby zakłócić i zniszczyć szlaki zaopatrzenia Szlaku. Dżungla zapewniała naturalny baldachim, a ograniczając większość ruchów do nocy, NVA chroniła swoje linie zaopatrzenia. Na przykład konwoje rowerowe były prawie niewidoczne dla bombowców i samolotów myśliwskich „powietrze-ziemia”, dzięki czemu rowerzyści mogli bezpiecznie dostarczać swoje zapasy partyzantom w Wietnamie Południowym.\nOstatecznie stratedzy wojenni Stanów Zjednoczonych uznali, że kluczem do zwycięstwa jest zniszczenie Szlaku Ho Chi Minha. Dlatego Pentagon i CIA nieustannie próbowały zakłócić te linie zaopatrzenia poprzez tajne działania. Planowano wiele nieudanych tajnych operacji mających na celu zniszczenie tych linii zaopatrzeniowych, ale nie udało się ich przeprowadzić. Na przykład operacja Commando Hunt była amerykańskim planem strategicznym, który był przede wszystkim ukierunkowany na Szlak. Rozpoczęła się 15 listopada 1968 r. Operacja ta spowodowała osuwiska, które miały blokować Szlak przez bombardowanie okolicznych zboczy i defoliację otaczającej dżungli, aby odkryć naturalny kamuflaż, który zapewniała dżungla. Ponadto celem kampanii lotniczej były ciężarówki i inne transporty zaopatrzeniowe. Jednak chociaż NVA poniosła znaczne straty w tych operacjach, Siły Zbrojne USA nie były w stanie zakłócić linii zaopatrzenia wroga. Misje te po prostu nie były skuteczne i NVA była w stanie kontynuować infiltrację na południe szlakiem. (Strona CIA, Tucker)\nOstatecznie Szlak Ho Chi Minha był głównym czynnikiem triumfu Wietnamu Północnego w wojnie wietnamskiej. Stany Zjednoczone, nie mogąc policzyć dewaluujących strat na nieprzyjacielu i jego liniach zaopatrzenia, wycofały wszystkie wojska do 29 marca 1973 r. zgodnie z traktatem paryskim. W rezultacie zwycięstwo Wietnamu Północnego ponownie zjednoczyło Wietnam pod wspólnym sztandarem komunizmu.\nPo zbadaniu różnych aspektów Szlaku Ho Chi Minha widać, że był on istotną częścią triumfu NVA nad potężnymi Stanami Zjednoczonymi w wojnie wietnamskiej. Bez Szlaku NVA mogła przegrać wojnę, ponieważ zapewniła im środki do pomyślnej dystrybucji zaopatrzenia i wojsk na południowe pola bitewne. W istocie ich taktyka partyzancka byłaby upośledzona, pozwalając siłom USA dyktować charakter wojny i skutecznie wykorzystywać swoją przewagę technologiczną. Na szczęście dla NVA zaopatrzenie i personel, które były stale dostarczane do Wietnamu Południowego za pomocą Szlaku, dały NVA, Viet Cong i innym niezbędny sprzęt i personel, aby skutecznie konkurować z Siłami Zbrojnymi USA. Przywódcy NVA prawidłowo ocenili znaczenie istnienia i lokalizacji Szlaku, aby pozostać tajnym, opracowali skuteczne metody transportu niewidzialnego dla Szlaku i skutecznie wykorzystali naturalny kamuflaż i zalety oferowane przez dżunglę. Dzięki pomyślnej realizacji planu Szlaku, który powstał w 1955 roku, NVA pokazało, że nawet Stany Zjednoczone są wrażliwym przeciwnikiem. Ostatecznie triumf NVA w wojnie wietnamskiej, z pomocą Szlaku, był wielkim zwycięstwem komunistów w zimnej wojnie. Amerykańska polityka powstrzymywania nie zdołała ochronić Korei Południowej przed komunizmem, a ideologia marksistowska rozszerzyła się na inny kraj.\nBrighama, Roberta. Dyplomacja partyzancka: stosunki zagraniczne NLF i wojna w Wietnamie. Uniwersytet Cornella, Itaka, 1998.\nChanoff, David Doan, Van Toai. Wietnam: portret ludzi w stanie wojny . I.B. Wydawnictwo Tauris, Nowy Jork, 1996:146-52.\nSzczupak, Douglas. Viet Cong: Organizacja i Techniki Narodowego Frontu Wyzwolenia Wietnamu Południowego.\nPrados, John. The Blood Road: Szlak Ho Chi Minha i wojna w Wietnamie. John Wiley & Sons, Nowy Jork, 1999.\nPribbenow, Merle. „Wczesne lata szlaku Ho Chi Minha”. Wietnam. Harrisburg, sierpień 1999: 34-8.\nSprawdź, Williamie. Podczas walki między samolotami za 6 milionów dolarów a rowerami za 15 dolarów na szlaku Ho Chi Minh, The Bicycles\nWygrana. Wietnam. Harrisburg, luty 2001:14,60.\nTucker, Spencer. Encyklopedia wojny wietnamskiej: historia polityczna, społeczna i wojskowa. Wydawnictwo Uniwersytetu Oksfordzkiego,\nJakie były uzasadnienia walki z wojną w Wietnamie? Jak to się stało tak kontrowersyjne?\nPodczas tej lekcji uczniowie obejrzą fragment z odcinka Dziennik Wietnamu, który wprowadza ich w pamiętnik członka Komunistycznej Partii Młodzieży i żołnierza z Wietnamu Północnego. Następnie analizują argumenty za i przeciw wojnie w Wietnamie, aby ustalić, co sprawiło, że ta wojna była tak kontrowersyjna.\nPowiązany odcinek: Dochodzenie w sprawie dziennika wietnamskiego\nBob Fraser jest weteranem wojny w Wietnamie. Podczas wojny znalazł pamiętnik leżący obok martwego wietnamskiego żołnierza. Podniósł go i od tego czasu go ma. Teraz Fraser chce zwrócić go rodzinie żołnierza. Gospodarz Wes Cowan postanawia dowiedzieć się dokładnie, czyj to był pamiętnik, i zwrócić go prawowitym właścicielom.\nSugerowany poziom oceny\nTa lekcja została napisana dla klas 9-12 i może być umieszczona w programie nauczania o wojnie w Wietnamie lub latach 60., ale może być zaadaptowana dla klas 6-8. Propozycje adaptacji obejmują: dostarczenie uczniom starterów zdań w formie powtarzalnej &bdquoDebate Planner” podkreślenie ważnych informacji w Przesłaniu LBJ&rsquos do Kongresu; dostarczenie odpowiednich do oceny źródeł drugorzędnych opisujących wojnę w Wietnamie (patrz Zasoby).\nWes Cowan rozmawia z tłumaczką Merle Pribbenow, która tłumaczy fragmenty pamiętnika.\nDetektyw historii Wes Cowan rozmawia z tłumaczką Merle Pribbenow, która tłumaczy fragmenty z pamiętnika wietnamskiego żołnierza. Dziennik opowiada o wyczerpującej podróży żołnierza przez Laos, szlakiem Ho Chi Minha i ujawnia jego osobiste motywacje do walki.\nMateriały archiwalne demonstrantów podczas wojny w Wietnamie w 1966 r\nObejrzeć Lyndon B. Johnson Przesłanie do Kongresu pokaz slajdów, kliknij tutaj.\nSzacowany wymagany czas\nWojna wietnamska ma korzenie sięgające lat 90. XIX wieku, kiedy Wietnam był kolonią francuską. Pod koniec II wojny światowej Wietnam ogłosił się niepodległą republiką pod przywództwem Ho Chi Minha. Francja powołała jednak inny „bdquoniezależny” rząd w Wietnamie Południowym. Między dwoma rządami wybuchła wojna domowa, która trwała w różnych formach aż do upadku Wietnamu Południowego w 1975 roku. Wojna wietnamska była głównym konfliktem zimnej wojny między demokratycznymi Stanami Zjednoczonymi a komunistycznym Związkiem Radzieckim. Zgodnie z teorią „bdquodomino” Stany Zjednoczone wierzyły, że jeśli Wietnam ulegnie komunizmowi, reszta Azji Południowo-Wschodniej pójdzie w ich ślady. Stany Zjednoczone poparły demokratyczny rząd Wietnamu Południowego, podczas gdy Związek Radziecki poparł komunistyczny rząd Wietnamu Północnego. Stany Zjednoczone stopniowo zwiększały swoje zaangażowanie w konflikt, najpierw udzielając porad wojskowych, następnie przeprowadzając kampanię bombową, a wreszcie wysyłając tysiące żołnierzy lądowych do walki u boku armii Wietnamu Południowego. Zainspirowany incydentem w Zatoce Tonkińskiej, prezydent Lyndon B. Johnson poprosił Kongres o eskalację zaangażowania USA w wojnę i otrzymał zgodę. Były masowe protesty przeciwko zaangażowaniu USA w wojnę w Wietnamie i przeciwko poborowi. W 1968 roku opinia publiczna zwróciła się przeciwko wojnie. Ofensywa Tet, krwawa seria bitew wystawionych przez Wietnamczyków Północnych, zaskoczyła siły amerykańskie i była szeroko transmitowana w telewizji, co jeszcze bardziej zmieniło opinię przeciwko wojnie.\nWydrukuj zestaw klasowy kart ról z debaty o wojnie w Wietnamie. (Uwaga: lekcja zależy od wykorzystania ról „bdquoPresident Lyndon B. Johnson&rdquo i „bdquoVietnam War Protester&bdquo. Dodaj więcej ról zgodnie z wymaganiami danej klasy.)\nOznacz cztery rogi pokoju plakatami o treści: &bdquoZdecydowanie się zgadzam&bdquo &bdquoZgadzam się&bdquo &bdquoNie zgadzam się&bdquo i &bdquoZdecydowanie się nie zgadzam&bdquo\nNiech uczniowie obejrzą wideo Tłumaczenie pamiętnika podczas robienia notatek na temat następujących kwestii. Następnie zadaj następujące pytania, aby ocenić zrozumienie i zachęcić do dyskusji:\nCo wiemy o autorze tego pamiętnika?\nCzym była Grupa Młodzieży Partii Komunistycznej?\nCzego doświadczył jako żołnierz na wojnie?\nJakie znaczenie mają rocznice śmierci w kulturze wietnamskiej?\nZgadnij: dlaczego ten żołnierz uważał, że walka w wojnie jest ważna?\nPo pokazaniu klipu z odcinka Dziennika wietnamskiego Detektywi historii wyjaśnij klasie, że dziennik ten przedstawia wąski obraz pojedynczej osoby i aby namalować pełny obraz, historyk musi spojrzeć na wszystkie strony obrazu. Przeprowadź burzę mózgów z klasą, ograniczenia używania dziennika do badania odpowiedzi historycznych mogą obejmować uprzedzenia, ograniczone zrozumienie przez autora dziennika i niejasne motywacje do pisania. Powiedz studentom, że będą badać uzasadnienie walki z wojną w Wietnamie i opozycją, którą wojna stworzyła, aby wziąć udział w debacie „czterech narożników”.\nPrzypisz uczniom role, korzystając z kart ról z debaty o wojnie w Wietnamie. Uczniowie mogą robić notatki, korzystając z pytań 1-5 w 4-rożnym Planerze Debaty.\nNiech uczniowie rozpoczną badania z następującymi zasobami:\n. W tej notatce LBJ prosi Kongres o prowadzenie wojny, powołując się na to, że Ameryka jest zobowiązana traktatem (Traktat o zbiorowej obronie Azji Południowo-Wschodniej) do wspierania demokracji w Azji Południowo-Wschodniej, przyszłość całego regionu zależy od naszego zaangażowania, „ celem jest pokój&rdquo i walka jest „walką o wolność”.\nProtestujący antywojenni. W tym filmie różni ludzie opowiadają o swoich powodach protestowania przeciwko wojnie w Wietnamie, w tym sprzeciwianiu się poborowi, przekonaniu, że wojna w Wietnamie jest rewolucją i powinna zostać pozostawiona Wietnamczykom, Stany Zjednoczone wspierają nielubianą administrację, a Stany Zjednoczone Stany grają w szachy z ludźmi jako pionkami.\nOpcjonalny: Jeśli przypisałeś więcej niż dwie role, poproś uczniów, aby przeprowadzili dalsze badania nad swoimi rolami, odwiedzając następujące witryny. (Zobacz także &bdquoZasoby&bdquo)\nGdy uczniowie zakończą badania, zrób serię oświadczeń na temat wojny i poproś uczniów, aby przeszli do rogu pokoju, który najlepiej reprezentuje opinię na temat roli, którą badali. Daj uczniom czas w swoich kątach, aby przedyskutowali ze sobą, dlaczego wybrali róg, a następnie poproś ich, aby bronili swoich powodów, dla których wybrali róg, który zrobili.\nWojna w Wietnamie to wojna domowa. Powinna być rozliczana wewnętrznie przez Wietnamczyków.\nWietnamczycy Północni próbują przejąć Wietnam Południowy, który jest niezależnym krajem. W wojnie wietnamskiej chodzi o zachowanie demokracji dla Wietnamczyków Południowych.\nWojna w Wietnamie to wojna o pokonanie komunizmu. Obowiązkiem Ameryki jest powstrzymanie rozprzestrzeniania się komunizmu.\nNiekonstytucyjne jest werbowanie obywateli amerykańskich na siłę do wojska. Zapisy do wojska powinny odbywać się wyłącznie na zasadzie wolontariatu.\nAmerykański rząd używa żołnierzy z Wietnamu i pionków zarówno amerykańskich, jak i wietnamskich&mdashas w międzynarodowej grze w szachy.\nMieszkańcy Wietnamu, zarówno Północy, jak i Południa, wspierają północnowietnamski rząd Ho Chi Minha. Poparcie Stanów Zjednoczonych dla rządu Wietnamu Południowego jest wbrew życzeniom większości Wietnamczyków.\nJeśli Stany Zjednoczone nie będą interweniować, cała Azja Południowo-Wschodnia popadnie w komunizm.\nStany Zjednoczone są związane układem zbiorowej obrony Azji Południowo-Wschodniej, aby bronić Wietnamu Południowego przed agresją Wietnamu Północnego.\nPo zakończeniu ćwiczenia daj uczniom czas na samodzielne udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania, a następnie poprowadź dyskusję o tym, dlaczego wojna w Wietnamie wywołała takie kontrowersje.\nDlaczego ta wojna była tak kontrowersyjna?\nJak myślisz, dlaczego nowsze wojny, takie jak wojny w Iraku i Afganistanie, nie wywołały protestów i debaty, tak jak wojna w Wietnamie?\nPoproś uczniów, aby pracowali indywidualnie lub w parach, aby napisać jednominutowe przemówienia na wiec podczas wojny w Wietnamie. Mogą wybrać obronę lub atak na wojnę. Zorganizuj udany wiec i poprowadź dyskusję o tym, dlaczego debata na temat wojny w Wietnamie jest nadal aktualna. Jakie pytania postawione przez wojnę w Wietnamie mają zastosowanie do współczesnych konfliktów (Afganistan, Syria, konflikty podczas arabskiej wiosny)? Czy Stany Zjednoczone powinny angażować się w zagraniczne wojny? Kiedy i dlaczego?\nWięcej o Detektywach Historii\nSkorzystaj z poniższych odcinków lub planów lekcji od Detektywów historii, aby wesprzeć/ulepszyć nauczanie tej lekcji w swojej klasie.\nWitryna Vietnam Online.PBS towarzysząca Wietnamowi: historia telewizji. Zawiera podstawowe dokumenty, refleksje uczestników po obu stronach wojny oraz funkcję osi czasu.\nO wojnie w Wietnamie. Obszerna witryna z University of Illinois z esejami, mapami, zdjęciami i osią czasu\nProjekt wojny w Wietnamie. Zbiór materiałów do nauczania wojny w Wietnamie w klasie ósmej klasy\nWojna w Wietnamie: pokaz slajdów. Pokaz slajdów przedstawiający podstawowe podsumowanie całej wojny w Wietnamie dla uczniów gimnazjów\nBiblioteka i muzeum Lyndona Bainesa Johnsona. Nagranie uwag Johnsona po podpisaniu wspólnej rezolucji nr 1145 w celu promowania utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w Azji Południowo-Wschodniej\nKrajowe Standardy Historii\n2. Rozumienie historyczne: Uczeń rozumie różne źródła historyczne\n3. Analiza i interpretacja historyczna: Uczeń zajmuje się analizą i interpretacją historyczną\n4. Możliwości badań historycznych: Student prowadzi badania historyczne\nUS History Content Standards, klasy 5-12\nEra 9: Powojenne Stany Zjednoczone (1945-1970)\nStandard 1: Boom gospodarczy i transformacja społeczna powojennych Zjednoczonych\nStandard Stanów 2: Jak zimna wojna i konflikty w Korei i Wietnamie wpłynęły na politykę wewnętrzną i międzynarodową?\nWspólne podstawowe standardy państwowe\nCCSS.ELA-Literacy.RH.6-8.1 Przytocz konkretne dowody tekstowe na poparcie analizy źródeł pierwotnych i wtórnych.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.6-8.2 Określenie głównych idei lub informacji pierwotnego lub wtórnego źródła, dostarczenie dokładnego podsumowania źródła, różniącego się od wcześniejszej wiedzy lub opinii.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.6-8.7 Zintegruj informacje wizualne (np. na wykresach, wykresach, fotografiach, filmach lub mapach) z innymi informacjami w tekstach drukowanych i cyfrowych.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.6-8.8 Rozróżnij fakty, opinie i uzasadnione osądy w tekście.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.6-8.9 Przeanalizuj związek między pierwotnym i wtórnym źródłem na ten sam temat.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.9-10.1 Przytoczyć konkretne dowody tekstowe w celu wsparcia analizy źródeł pierwotnych i wtórnych, zwracając uwagę na takie cechy, jak data i pochodzenie informacji.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.9-10.2 Określ główne idee lub informacje z pierwotnego lub wtórnego źródła, aby zapewnić dokładne podsumowanie tego, jak kluczowe wydarzenia lub idee rozwijają się w trakcie tekstu.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.9-10.3 Przeanalizuj szczegółowo serię wydarzeń opisanych w tekście, aby ustalić, czy wcześniejsze wydarzenia spowodowały późniejsze, czy po prostu je poprzedziły.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.9-10.6 Porównaj punkt widzenia dwóch lub więcej autorów w odniesieniu do tego, jak traktują te same lub podobne tematy, w tym jakie szczegóły zawierają i podkreślają w swoich relacjach.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.9-10.9 Porównanie i kontrast terapii tego samego tematu w kilku źródłach pierwotnych i wtórnych.\nCCS.ELA-literacy.RH.11-12.1 Przytaczaj konkretne dowody tekstowe w celu wsparcia analizy źródeł pierwotnych i wtórnych, łącząc spostrzeżenia uzyskane na podstawie konkretnych szczegółów ze zrozumieniem tekstu jako całości.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.2 Określ główne idee lub informacje z pierwotnego lub wtórnego źródła, dostarcz dokładne podsumowanie, które wyjaśnia relacje między kluczowymi szczegółami i pomysłami.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.3 Oceń różne wyjaśnienia działań lub zdarzeń i określ, które wyjaśnienie najlepiej odpowiada dowodom tekstowym, uznając, gdzie tekst pozostawia sprawy niepewne.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.6 Oceń różne punkty widzenia autorów na temat tego samego wydarzenia historycznego lub kwestii, oceniając twierdzenia autorów, rozumowanie i dowody.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.7 Zintegruj i oceń wiele źródeł informacji prezentowanych w różnych formatach i mediach (np. wizualnie, ilościowo, a także słownie), aby odpowiedzieć na pytanie lub rozwiązać problem.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.8 Oceń przesłanki, twierdzenia i dowody autora, potwierdzając je lub kwestionując innymi informacjami.\nCCSS.ELA-Literacy.RH.11-12.9 Zintegruj informacje z różnych źródeł, zarówno pierwotnych, jak i wtórnych, w spójne zrozumienie idei lub wydarzenia, odnotowując rozbieżności między źródłami.\nAbraham Lincoln: Człowiek kontra legenda\nHistoria Afroamerykanów: Pakiet ćwiczeń\nHistoria Afroamerykanów: Wspinaczka po ścianie\nHistoria Afroamerykanów: uhonorowani jako bohaterowie\nHistoria Afroamerykanów: Licznik lunchowy zamknięty\nWojna domowa: Pakiet aktywności\nWojna domowa: przed wojną\nWojna domowa: Czarni na polu bitwy\nWojna domowa: Twarz Jug\nRozwiąż sprawę: najtrudniejsze tajemnice historii\nOcena sprzecznych dowodów: Sultana\nHistoria rodziny: Pakiet ćwiczeń\nHistoria rodziny: na honor\nHistoria rodziny: osoby o wzniosłych ideałach\nHistoria rodziny: Skarby\nMit Zachodu: Pakiet Aktywności\nMit Zachodu: Kit Carson na ratunek\nMit Zachodu: Samotny, ale wolny będę znaleziony\nMit Zachodu: Bitwa pod Washita\nLata sześćdziesiąte: Pakiet ćwiczeń\nLata sześćdziesiąte: Dylan podłącza się i sprzedaje\nLata sześćdziesiąte: Hitsville USA\nLata sześćdziesiąte: Zapiski ze Szlaku Ho Chi Minha\nMyśl jak historyk: przewodnik po oglądaniu\nKorzystanie ze źródeł podstawowych: Pakiet ćwiczeń\nKorzystanie z podstawowych źródeł: nazistowskie szpiegowskie pierścienie zniszczone\nKorzystanie z podstawowych źródeł: galeria łotrów\nKorzystanie z podstawowych źródeł: szeroko otwarte miasto\nHistoria kobiet: Pakiet aktywności\nHistoria kobiet: Clara Barton\nHistoria kobiet: szklane okna i szklane sufity\nHistoria kobiet: paradowanie przez historię\nII Wojna Światowa: Pakiet Aktywności\nII wojna światowa: zatrzymani\nII wojna światowa: sztuka perswazji\nII wojna światowa: w powietrzu\nZanim wyruszymy w podróż, badamy\nBadanie miejsca historycznego\nKto wie najlepiej\nPisanie wiersza historycznego\nNapisane w kamieniu\nWesprzyj swoją lokalną stację PBS: Przekaż darowiznę teraz\nWarunki użytkowania | Polityka prywatności | &kopiuj 2003 - 2014 Oregon Public Broadcasting. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nWczesna tajna akcja na szlaku Ho Chi Minha\nPrzez całą pierwszą wojnę indochińską (1946-54), komunistyczni powstańcy w północnym Wietnamie zmagali się z wyzwaniem, jakim było przewożenie dostaw z Chińskiej Republiki Ludowej do swoich towarzyszy na południowych polach bitew. Ich plany komplikował fakt, że wąska środkowa „talia” Wietnamu miała znaczną obecność przeciwstawnych francuskich sił kolonialnych. Jako alternatywę dla tej bezpośredniej trasy, komunistyczne kolumny zaopatrzeniowe zboczyły na boczny tor do sąsiedniego Laosu i manewrowały szlakami po wschodniej stronie laotańskiego (lub laotańskiego) panhandu, zanim skręciły z powrotem na terytorium wietnamskie.\nPo krótkiej przerwie w połowie lat 50. ruch na tych szlakach ponownie zaczął narastać wiosną 1959 r., gdy władze komunistyczne w Wietnamie Północnym próbowały podsycić kipiącą rebelię VC na południu. Ten ożywiony wysiłek był następstwem sił Wietnamu Północnego, które przekroczyły granicę laotańską 14 grudnia 1958 r. i zaanektowały odległy zakątek Laosu bezpośrednio na zachód od strefy zdemilitaryzowanej. Wkrótce szlaki w korytarzu dostaw zyskały nowy zbiorowy przydomek, Szlak Ho Chi Minha, na cześć głównego rewolucjonisty wietnamskich komunistów i rewolucjonistów.\nNie minęło dużo czasu, zanim rządy królewskiego Laosu i Wietnamu Południowego zorientowały się, że szlak znów działa. Kłopot polegał jednak na tym, że rząd Laosu nie miał zbyt dużej liczby ludności ani obecności wojskowej w nierównym wschodnim korytarzu, więc komunistyczni tragarze mogli przemieszczać się w dół żerdzi bez zwracania na siebie uwagi.\nWszystko to bardzo zaniepokoiło władze Wietnamu Południowego w Sajgonie. W 1959 r., pragnąc uzyskać lepsze informacje na temat infiltracji szlakiem, urzędnicy ARVN rozpoczęli negocjacje ze swoimi odpowiednikami z Królewskiego Laosu o pozwolenie na zorganizowanie płytkich wypraw na zachód od Lao Bao wzdłuż Trasy 9 do Laosu. Aby ukryć swoje pochodzenie, oddziały ARVN nosiły laotańskie mundury. Wdrożone pod koniec roku porozumienie zaowocowało powstaniem półstałej placówki południowowietnamskiej po drugiej stronie granicy w laotańskiej wiosce Ban Houei Sane.\nWykorzystanie szlaku przez Wietnamczyków Północnych zostało wkrótce przyćmione przez wydarzenia w innych częściach Laosu. W sierpniu 1960 roku niejasny kapitan spadochroniarzy laotańskich Kong Le przejął kontrolę nad stolicą i ogłosił Laos krajem neutralnym. W zamieszaniu, które nastąpiło, prawicowi oficerowie wojskowi zebrali się w południowym Laosie, aby zaplanować kontratak, podczas gdy lokalny ruch komunistyczny Lao, znany jako Pathet Lao, udzielił poparcia Kong Le. W grudniu walczące strony zbiegły się w Wientian, zamieniając większość miasta w gruzy.\nGdy w styczniu 1961 r. wybuchły w całym królestwie huśtawki, 12. batalion piechoty rojalistów, który zajmował pozycje obronne we wschodnim mieście Tchepone, przesunął się na zachód do miasta Thakhek w Mekongu. Na swoje pozycje w Tchepone przeniósł się nowo utworzony Bataillon Voluntaire (BV) 33.\nWyczuwając okazję do dalszego zagarnięcia ziemi —, szczególnie na szlaku —, NVA, przy wsparciu Pathet Lao, zaatakowała Tchepone i sąsiednie Muong Phine 29 kwietnia 1961 roku. Obie lokalizacje padły w ciągu jednego dnia, pomimo doniesień godzinny przyjazd baterii artyleryjskiej armii tajskiej, wysłanej w celu wsparcia rojalistów. Odcięty od zachodu BV 33 pokonał pospieszny odwrót na wschód w kierunku Ban Houei Sane.\nPlan Wietnamu Północnego stał się teraz oczywisty. Sześć miesięcy wcześniej komuniści zlikwidowali kolejną odosobnioną placówkę, dalej na południe, w Sam Luang. Obecność rojalistów w tym miejscu utrudniła ekspansję szlaku przez wschodnie prowincje Saravane i Attopeu wzdłuż szeregu utartych szlaków prowadzących do Wietnamu. Firma z BV 43, pozycjonowana w wiosce od sierpnia 1960 r., została opanowana 14 października. Tydzień później, 21 października, dwie komunistyczne kolumny wkroczyły do prowincji Kontum Wietnamu Południowego i zajęły pięć wiosek na północ od Dak Pek. Do 8 listopada zostali w końcu zawróceni. Incydenty te były pierwszymi od czasów I wojny indochińskiej, kiedy wojska północne przemierzyły terytorium Laosu przed atakiem na Wietnam Południowy.\nZrozumiałe, że cała ta działalność zaniepokoiła najwyższe kierownictwo w Sajgonie. Po atakach z 29 kwietnia 1961 r. kilku czołowych oficerów ARVN’s naciskało na prezydenta Ngo Dinh Diema, by odbił Tchepone. Obawiając się zalewu komunistycznej propagandy, Diem jednak załamał się. Zamiast tego zezwolił tylko na ograniczony wyjazd transgraniczny, aby pomóc BV 33.\nTrzon południowowietnamskiej kolumny ratunkowej składał się z żołnierzy 1. Dywizji Piechoty ARVN, wspomaganych przez komandosów z 1. Grupy Obserwacyjnej. Ta ostatnia jednostka była głównym ramieniem działania Biura Łącznikowego Prezydenta (OWP), dwuznacznie nazwanej specjalnej jednostki wojenno-wywiadowczej o długim i zawiłym rodowodzie. Po raz pierwszy znana jako Sekcja Szósta w epoce francuskiej, OWP pierwotnie miała być biurem kontrwywiadu. Po przekazaniu Republice Wietnamu w 1954 r. przeszedł dwie zmiany nazwy na tyle lat, zanim ppłk Le Quang Tung został jego szefem.\nTung był jednym z najbardziej zaufanych oficerów wojskowych prezydenta Diema. Podobnie jak Diem był katolikiem ze środkowego Wietnamu. Dzięki swojemu rodowodowi skromny, profesorski Tung przeszedł z porucznika do podpułkownika w ciągu zaledwie dwóch lat. Utrzymując mandat kontrwywiadowczy OWP, był w stanie rozgałęzić się na początku 1957 roku, kiedy rząd USA zaoferował powołanie grupy sił specjalnych Wietnamu Południowego.\nPoczynając od 70 oficerów i sierżantów wybranych przez OWP kontyngent przeszedł szkolenie powietrzne i łączności. Latem 1957 roku 54 żołnierzy rozpoczęło czteromiesięczne szkolenie komandosów w Nha Trang pod kierownictwem zespołu szkoleniowego Sił Specjalnych Armii USA (USSF). Ten pierwszy cykl szkoleniowy (nazywany ‘Cycle Cramer’ na cześć kapitana USSF, który zginął w październiku podczas ćwiczeń wyburzeniowych) przyniósł pierwszych 38 żołnierzy, którzy utworzyli rdzeń 1. Grupy Obserwacyjnej.\nJako jednostka sił specjalnych Wietnamu Południowego wyznaczona przez Wietnam, 1. Grupa Obserwacyjna była niezwykła, ponieważ była wspierana zarówno przez Departament Obrony USA, jak i Centralną Agencję Wywiadowczą. Jego początkową funkcją było działanie jako kadra oporu w przypadku inwazji Chińskiej Republiki Ludowej – wydarzenia, które niektórzy amerykańscy i wietnamscy urzędnicy uważali za prawdopodobne w tych napiętych latach zimnej wojny.\nGrupa szybko się rozrosła w nowej roli. W marcu 1958 roku ukształtował się Cykl Treningowy B, tym razem pod patronatem instruktorów z Cycle Cramer. Cykle C i D, każdy z około 50 oficerami i sierżantami, przeprowadzono w następnym roku. Absolwenci zostali podzieleni na 15-osobowe zespoły, z których każdy przydzielony był do określonego obszaru geograficznego odpowiedzialnego za zakładanie grup partyzanckich podczas jakiejkolwiek inwazji na Wietnam Południowy.\nChociaż 1. Grupa Obserwacyjna była dobrze wyszkolona i uzbrojona, niewiele osiągnęła w ciągu pierwszych trzech lat swojego istnienia. Uwaga pułkownika Tunga skupiła się na tajnych operacjach w Wietnamie Północnym, dodatkowym mandacie wspieranym przez CIA, który OWP przejęła na początku 1958 roku. De facto dowódca grupy, kapitan Dam Van Quy i członek mniejszości Tho z północnego Wietnamu — był zadowolony z trzymania swoich komandosów w gotowości do misji po inwazji. Poza kilkoma krótkimi wypadami przeciwko VC w bagnistej delcie Mekongu, grupa rzadko zapuszczała się daleko od Nha Trang.\nDopiero w listopadzie 1960 roku siły specjalne Wietnamu Południowego otrzymały swój prawdziwy chrzest ogniowy. Jednak zamiast stawić czoła okupującej chińskiej armii, otrzymali rozkaz walki z rodakami. Stało się to po tym, jak spadochroniarze z Brygady Powietrznodesantowej ARVN’s przejęli część Sajgonu, próbując zdemontować coraz bardziej niepopularny Diem. Kiedy prezydent zwrócił się o pomoc do lojalnego Tunga, 1. Grupa Obserwacyjna ruszyła do stolicy z Nha Trang i stoczyła zażartą bitwę z wojskami powietrznodesantowymi w pobliżu miejskiego toru konnego.\nW następstwie nieudanego puczu spadochroniarzy kapitan Quy został awansowany i mianowany dowódcą zbuntowanego 3. Batalionu Powietrznodesantowego. Kapitan Bui The Minh zastąpił go w PLO. Chociaż był buddystą, Minh dołączył do bojowej grupy katolickiej podczas pierwszej wojny indochińskiej, zdobywając w ten sposób zaufanie prezydenta.\nPod dowództwem Minh’s siły specjalne zostały następnie wezwane do pomocy BV 33 w Laosie wiosną 1961 roku. #8212 przekroczył granicę. Tam piechota pomogła niedobitkom BV 33 utworzyć nową pozycję obronną pod Ban Houei Sane. Tymczasem siły specjalne ustawiły się sześć kilometrów dalej na zachód, by służyć jako tymczasowe siły blokujące. Artyleria południowowietnamska również przeniosła się do placówki granicznej w Lao Bao, aby zapewnić wsparcie ogniowe.\nPodczas gdy to się działo, administracja prezydenta USA Johna F. Kennedy'ego wściekała się na komunistyczną grę o władzę w Laosie, zwłaszcza że grabież ziemi wzdłuż wschodniego korytarza nastąpiła tuż przed planowanym zawieszeniem broni. 6 maja 1961 Waszyngton zatwierdził ściśle tajny program działania w odpowiedzi na inspirowane przez Północno-Wietnamski ruchy w kontynentalnej części Azji Południowo-Wschodniej. W ramach tego planu, 1. Grupa Obserwacyjna miała rozszerzyć operacje przeciwko VC w Wietnamie Południowym. Dodatkowo grupa miała infiltrować zespoły pod lekką cywilną osłoną do południowo-wschodniego Laosu, aby zlokalizować i zaatakować komunistyczne linie komunikacyjne. Zespoły te byłyby używane w połączeniu z jednostkami szturmowymi Wietnamu Południowego liczącymi od 100 do 150 komandosów.\nAby wdrożyć laotańską część programu, Waszyngton zwrócił się do Wydziału Studiów Połączonych (CSD), przykrywki dla małego paramilitarnego biura wsparcia CIA zlokalizowanego w ambasadzie Sajgonu. Pułkownik Gilbert Layton, szef CSD, przejął mandat majorowi Tran Khac Kinhowi, zastępcy PLO i absolwentowi Cycle Cramer. Pracując razem, szybko zaplanowali Project Lei Yu (mandaryński dla ‘Thunder Shower’), program, który wkrótce stał się znany pod bardziej dramatycznym angielskim tłumaczeniem — Typhoon.\nKinh polegał na istniejących jednostkach w 1. grupie obserwacyjnej dla zespołów wywiadowczych Tajfunu. Jednak zamiast korzystać z 15-osobowych drużyn, przekonfigurował je na jednostki 14-osobowe. ‘Pozwoliło to na cztery 3-osobowe pododdziały, plus kierownik zespołu i radiooperator,’ później wspominał, co pozwoliłoby im się rozdzielić, gdyby znalazły się pod presją.’ W środku lata 1961 15 14-osobowych drużyn — o numerach od 1 do 15 — zostało zebranych w nowym obozie Tajfun, założonym w pobliżu Akademii Piechoty Thu Duc na obrzeżach Sajgonu. Ponieważ wszyscy członkowie zespołu przeszli już szkolenie powietrzne i komandosowe, w tym momencie przeszli tylko instrukcje specyficzne dla misji.\nPLO i CSD musiały zacząć od zera w tworzeniu jednostek szturmowych. Upoważniony do rekrutacji dwóch firm, Kinh najpierw zwrócił się do 22 Dywizji Piechoty z Kontum, która składała się głównie z członków plemienia Tai, którzy uciekli ze swojej tradycyjnej ojczyzny na wzgórzach Wietnamu Północnego, aby uzyskać względną wolność Wietnamu Południowego. Wybranych 160 Tai zostało sprowadzonych do Thu Duc, na północ od Sajgonu, w lipcu i poddano je trzymiesięcznemu szkoleniu w powietrzu i na straży. Po ukończeniu studiów nowo nazwana 1. Kompania Powietrznodesantowa została oddana pod dowództwo kapitana Luong Van Hoi, Taia z Dien Bien Phu, który walczył w 3. Batalionie Powietrznodesantowym podczas Pierwszej Wojny Indochińskiej.\nKinh zbliżył się również do 5. Dywizji Piechoty z siedzibą w Song Mao, która była zdominowana przez członków plemienia Nung pochodzących z wybrzeży najbardziej wysuniętego na północ Wietnamu. Wybrał firmę Nung i sprowadził ich również do Thu Duc. Wyznaczona 2nd Airborne Ranger Company, 160-osobowa drużyna była dowodzona przez porucznika Voong Chay Menh, weterana antykomunistycznego ruchu partyzanckiego Białej Gwiazdy z Nung, który był potajemnie wspierany przez Republikę Chińską na Tajwanie podczas Pierwszej Indochin Wojna.\nPodczas gdy dwie kompanii komandosów powietrznodesantowych przechodziły ostateczne wyposażanie, major Kinh przystąpił do pierwszego rozmieszczenia zespołów wywiadowczych w sierpniu 1961 roku. Początkowa grupa 14 komandosów — Team 1 pod dowództwem porucznika Nguyena Van Tona— weszła na pokład nieoznakowanego Douglasa C-47 w bazie lotniczej Tan Son Nhut w Sajgonie i skierował się przez granicę z Laosem do prowincji Attopeu. Zespół zjechał na spadochronie do dżungli na wschód od stolicy prowincji, wzdłuż brzegów rzeki Se Kamane. Wszyscy byli ubrani w sterylne mundury i nosili szwedzkie pistolety maszynowe typu K, dając Sajgonowi pewną miarę możliwości zaprzeczenia w przypadku ich schwytania.\nNastępnego dnia trzy kolejne drużyny — nr 2, 3 i 6 — wjechały do jednego C-47 i skierowały się do Laosu. Unosiły się na ziemię nad tą samą strefą zrzutu, która była używana poprzedniego dnia. Niedługo potem dwie dodatkowe drużyny, nr 7 i 8, zrzuciły spadochrony na południe od pierwszych czterech. Po uzupełnieniu grupy przez zrzut spadochronu komandosi rozdzielili się i rozpoczęli patrolowanie w różnych kierunkach. Operacja odbyła się w porze deszczowej, co skomplikowało ruch wojsk i najwyraźniej ograniczyło do minimum aktywność szlaków komunistycznych w Laosie. ‘Mieliśmy bardzo mały kontakt,’ podsumował porucznik Dang Hung Long, dowódca Drużyny 6.\nPo prawie trzech miesiącach zespoły przegrupowały się i wyruszyły drogą lądową do granicy z Wietnamem Południowym. Już teraz elementy dwóch kompanii komandosów powietrznodesantowych poleciały do Kontum, gdzie pomagali im podoficerowie medycyny USSF Paul Campbell i Ray James, którzy niedawno przybyli z Okinawy na tymczasowej służbie. Z Kontum żołnierze zostali wywiezieni do placówki granicznej w pobliżu wioski Ben Het. Tam kapitan Hoi — dowódca pierwszej kompanii — wziął 90-osobową kolumnę do Laosu, aby połączyć się z czterema zespołami wywiadu północnego i eskortować je do domu. W tym samym czasie druga grupa tropicieli przeszła przez granicę, aby spotkać się z dwoma drużynami z południa. Tydzień później wszyscy komandosi i strażnicy wrócili bezpiecznie do Ben Het.\nTymczasem we wrześniu major Kinh otworzył drugą strefę operacyjną Tajfun na południe od Tchepone. Z powodu wcześniejszych obaw, że południowowietnamskie C-47 nie trafiały we właściwe strefy zrzutu, dwie drużyny — nr 5 i 10— zostały przetransportowane do bazy lotniczej Takhli w Tajlandii i załadowane na pokład Air America Curtiss C- 46. Uważano, że amerykańska załoga może je wstawić z większą precyzją. Taki sentyment nie uspokoił komandosów. ‘Były dość ciasno zapakowane,’ przypomniał Miles Johnson, jeden z trzech amerykańskich jumpmasterów podczas lotu. ‘Przykleiliśmy karton do okien, żebyśmy mogli włączyć światła w kabinie, aby uspokoić ich nerwy.’\nPodczas gdy C-46 krążył na południe od Tchepone, obie drużyny przeskoczyły nad niewielkim wzgórzem w pobliżu wioski Muong Nong. Wszystko nie poszło gładko. Jeden z komandosów podczas lądowania poważnie uszkodził plecy. Nawiązując kontakt radiowy z kwaterą główną, jego koledzy z drużyny wezwali do ewakuacji medycznej. Doprowadziło to do gwałtownej aktywności w Sajgonie, ponieważ w tym czasie Typhoon był upoważniony tylko do wykonywania lotów stałopłatami do pracy transgranicznej. Nie mieli uprawnień do korzystania z helikopterów. W końcu jednak zastępca szefa stacji CIA udzielił im pozwolenia. Na ratunek pojechał południowowietnamski Sikorsky H-34.\nJak na ironię, ewakuacja naraziła resztę komandosów na wielkie niebezpieczeństwo. W trakcie badania lądowania helikoptera wojska komunistyczne zlokalizowały i zaatakowały obie drużyny, chwytając przy tym medyka z Drużyny 5. Uciekając bez radia, reszcie komandosów udało się dotrzeć do bezpiecznego posterunku granicznego Wietnamu Południowego w Lao Bao.\nNa czas następnej rundy Tajfunu CIA i OWP zdecydowały w listopadzie 1961 r. o ponownym ustanowieniu obecności w południowej strefie w pobliżu Attopeu. Tym razem, aby uzyskać dodatkowe uderzenie, Drużyna 4 zinfiltrowałaby pluton z 2. Kompanii Powietrznodesantowej. Wracając do używania samolotów południowowietnamskich, połączone siły skoczyły w pobliżu brzegów Se Sou. Po ukryciu worka ryżu w pobliżu strefy zrzutu wojska zaczęły prowadzić krótkie patrole w różnych kierunkach. W przeciwieństwie do wcześniejszego najazdu Attopeu, kiedy było niewiele dowodów na wroga, tym razem komuniści byli bardziej widoczni. ‘W pobliżu strefy zrzutu ustawiono patyki punji’, przypomniał dowódca Drużyny 4 Cam Ngoc Huan. ‘W pobliżu mogliśmy zobaczyć ogniska i inne zajęcia.’\nZła pogoda utrudniała zrzuty zaopatrzenia. Kiedy członkowie zespołu wrócili do swojej pierwotnej skrytki z ryżem, odkryli, że została zepsuta przez gryzonie. Postanowili udać się na lotnisko w Attopeu, w nadziei zdobycia żywności od miejscowego garnizonu Laosu. Po drodze oddziały południowowietnamskie natknęły się na wioskę i objęły ją obserwacją. Zobaczyli kilku żołnierzy kręcących się wokół i domyślili się z ich mundurów, że to królewskie oddziały Laosu. To uspokoiło komandosów, ale noc spędzili w ukryciu w pobliskiej dżungli.\nNastępnego ranka komandosi przekazali przez radio wiadomość o swoich ruchach dowództwa i kontynuowali podróż na zachód. Jednak po przejściu zaledwie 100 metrów znaleźli się pod ciężkim ostrzałem. ‘Widzieliśmy ślady stóp’ powiedział Huan’więc ponownie założyliśmy, że to rojaliści. Krzyknąłem w języku laotańskim, żeby wstrzymali ogień. Kiedy ucichły doniesienia o karabinach, pluton otoczył Południowych Wietnamczyków. Komandosi opuścili broń, by pozdrowić, ale zamiast tego kazano im się rozbroić i poddać. Huan zdał sobie teraz sprawę, że mają do czynienia z mieszanym patrolem Pathet Lao i północnowietnamskim, ale było już za późno, by podjąć walkę.\nGdy komuniści zebrali broń, sześciu z południowowietnamskich i trzech komandosów i trzech strażników Nung — rzuciło się do dżungli w kierunku Attopeu. Pozostałych pomaszerowano kilometr w głąb dżungli i przesłuchano. Ich radio nadal działało i polecono im skontaktować się z Sajgonem i poprosić o zrzut zaopatrzenia. Radiooperator zrobił, jak mu kazano, ale dołączył swój kod bezpieczeństwa, ostrzegając kwaterę główną, że są pod przymusem.\nMając świadomość, że jego ludzie są w niebezpieczeństwie, major Kinh zastanowił się nad kolejnym ruchem. Grając na czas, polecił schwytanym komandosom wrócić do ich pierwotnej strefy zrzutu.Zamierzał zrzucić kilku zwiadowców powietrznodesantowych na zachód, a następnie skierować komunistów w kierunku piechoty blokującej siły ustawione wzdłuż granicy. Piechota jednak stanowczo odmówiła udziału w intrydze.\nJako alternatywę, Kinh skontaktował się ze swoimi odpowiednikami w Royal Lao i poprosił ich o rozpoczęcie nalotu. Po czterodniowym opóźnieniu Kinh powiadomił przez radio swoich ludzi w terenie i powiedział im, aby spodziewali się obiecanego zrzutu. Komunistyczni porywacze — z ich więźniami z Wietnamu Południowego— zostali powitani przez lot myśliwców-bombowców T-6 Royal Lao Air Force North American. Gdy bomby eksplodowały w pobliżu, trzech kolejnych komandosów, w tym radiooperator z Drużyny 4, uwolniło się i zniknęło w dżungli.\nRozdrażnieni zwłoką i podwójnym krzyżem komuniści zmusili pozostałych jeńców do zdjęcia butów. Maszerując boso i ze związanymi rękami, powiedziano im, że zmierzają na północ na tygodniową wędrówkę na pas startowy w dżungli, skąd zostaną zabrani do Wietnamu Północnego. Jednak już po jednym dniu inna grupa południowowietnamskich —, w tym Huan—, zdołała uciec w kierunku Attopeu. Ostatecznie w niewoli pozostało tylko jedno komando.\nŚwiadom rozwijającej się sytuacji, dowódca rojalistów w Attopeu, pułkownik Khong Vongnarath, wysłał dwie kompanie na spotkanie z uciekającymi komandosami. Do końca listopada około 35 osób dotarło do Attopeu. Kinh zorganizował C-47, aby przetransportować ich z powrotem do domu.\nNiezrażone faktem, że poprzednia operacja zakończyła się niepowodzeniem, jednostki Typhoon powróciły do sektora Tchepone na początku grudnia. Spośród sześciu wybranych zespołów, dwie — nr 1 i 5 — były na swojej drugiej misji. Dowiedziawszy się kilku rzeczy od pierwszego razu, dowódca Drużyny 5 Nguyen Ngoc Giang zaproponował, aby jego normalną 14-osobową konfigurację zmniejszyć do sześciu komandosów, aby zwiększyć mobilność. Major Kinh zgodził się, chociaż pozostałe pięć drużyn zachowało pełny skład.\nPo tym, jak trzy drużyny były już na ziemi, pozostałe trzy wsiadły na parę C-47 w Sajgonie i skierowały się do strefy zrzutu. Przez godzinę krążyli, próbując zlokalizować trzy zespoły poniżej. Nie mogąc tego zrobić, wyszorowali misję. Następnej nocy byli z powrotem na niebie i tym razem udało im się nawiązać kontakt radiowy z ziemią.\nLecąc w samolocie prowadzącym, lider Drużyny 5 Giang skoczył pierwszy, z radioodbiornikiem zapakowanym w plecak między nogami. Okazało się to poważnym błędem. Kiedy Giang przebił się przez baldachim dżungli, ciężki zestaw wepchnął go mocno w ziemię. Podczas upadku złamał prawą piszczel i prawą stronę szczęki. Reszta jego zespołu znalazła go godzinę po skoku. Umieszczając Gianga w małej jaskini w wapiennym krasie usianym jaskiniami i szczelinami, zabrali mu broń po tym, jak zagroził, że popełni samobójstwo. Potem dali mu zastrzyk z morfiny. Cudem radio nadal było nienaruszone i udało im się skontaktować z kwaterą główną i poprosić o ewakuację helikopterem.\nPo raz kolejny Kinh był w stanie przezwyciężyć początkowy sprzeciw CIA wobec eksfiltracji H-34. Tym razem jednak śmigłowiec miał być eskortowany przez parę południowowietnamskich myśliwców bombardujących Douglas A-1. Kinh osobiście koordynował operację z pokładu statku dowodzenia C-47. Zgodnie z planem Kinh wystartował w C-47, podczas gdy para H-34 przejechała przez wioskę Khe Sanh w celu ostatecznego uzupełnienia paliwa. Jednak wkrótce po tym, jak dwa A-1 opuściły Da Nang, utraciły kontakt radiowy. Po nieudanych próbach podniesienia A-1, H-34 ustąpiły, a ratunek został przerwany. Ratownicy dowiedzieli się później, że oba myśliwce-bombowce rozbiły się na górze Ba Long.\nPonieważ ratunek powietrzny nie był już możliwy, cztery zespoły komandosów zebrały się wokół Gianga, próbując go chronić. Zbliżały się jednak oddziały północnowietnamskie, zmuszając komandosów do ucieczki w kierunku Lao Bao. 10 grudnia 1961 Giang i sanitariusz z Drużyny 1 zostali schwytani.\nPod koniec roku Operacja Tajfun czekała kilka kosmetycznych zmian. W lipcu członek 1. Grupy Obserwacyjnej oddelegowany do innej operacji został schwytany na pokładzie zestrzelonego samolotu w Wietnamie Północnym, kompromitując w ten sposób operację. Jednostka sił specjalnych ARVN została w konsekwencji przemianowana na Grupę 77, na cześć 7 lipca, daty w 1954 roku, kiedy Diem przejął stery rządu. Podczas tej samej katastrofy lotniczej nazwisko dowódcy Bui The Minh również zostało skompromitowane przez jednego z przechwyconych załóg, co doprowadziło do jego zastąpienia przez majora Pham Van Phu. Pierwszy wietnamski zastępca dowódcy batalionu powietrznodesantowego we francuskim okresie kolonialnym, Phu wskoczył do Dien Bien Phu w 1954 roku i został wzięty do niewoli, gdy ten posterunek upadł. Obawiając się, że zrobiono mu pranie mózgu, urzędnicy południowowietnamscy dali mu szereg nieszkodliwych stanowisk po zwolnieniu. Jednak po tym, jak udowodnił, że jest godny zaufania, Phu powierzono dowództwo Grupy 77.\nPod Phu grupa była nastawiona na ekspansję. Plany wzywały do podniesienia dwóch dodatkowych kompanii tropicielskich w powietrzu – trzeciego i czwartego. W przypadku pierwszego z nich major Kinh przeszukał cały ARVN w poszukiwaniu spadochroniarzy, którzy zostali przeniesieni do jednostek liniowych. „Większość z nich to sprawy dyscyplinarne” – przyznał później. Tymczasem 4. Kompania Powietrznodesantowa składała się z katolickich ochotników rekrutowanych z pomocą zagorzałego antykomunistycznego księdza o imieniu Mai Ngoc Khue. Kompania ta została oddana pod dowództwo porucznika Tran Khac Khiem, młodszego brata majora Kinha.\nTeraz liczący cztery firmy, Typhoon działał z pełną mocą na początku 1962 roku. Tym razem jednak była różnica. Zamiast ataków powietrznych w dwóch różnych sektorach, operacja koncentrowała się teraz na obszarze wokół Tchepone i opierała się wyłącznie na naziemnych infiltracjach z Khe Sanh.\nPierwsza Kompania Powietrznodesantowa Rangersów i cztery zespoły wywiadowcze rozpoczęły w styczniu nową kampanię Tajfun. Idąc pieszo do placówki granicznej w Lao Bao, skręcili na południe w kierunku Muong Nong. Plan zakładał, że pozostaną w polu przez cztery tygodnie, ale wkrótce po dotarciu do miejsca docelowego znaleźli się pod ciężkim ostrzałem wroga. Gdy strażnicy ponieśli cztery straty, wycofali się z powrotem do Lao Bao. ‘W Lao Bao mieliśmy dwie haubice 105mm i kompanię z 1. Dywizji Piechoty,’ przywołał dowódcę leśniczego. ‘Z tej bazy zawróciliśmy i przeprowadziliśmy ataki typu hit-and-run w kierunku Tchepone.’\nDo późnego lata 1962 siły tajfunu na zmianę wystawiały się z Khe Sanh i Lao Bao. Jednak w październiku w Laosie weszło w życie międzynarodowe porozumienie pokojowe, wymagające opuszczenia kraju przez wszystkie obce siły zbrojne. W związku z tym siły zadaniowe Wietnamu Południowego opuściły Lao Bao i operacja Tajfun dobiegła końca.\nW sumie program południowowietnamski zaowocował 41 infiltracjami wielkości zespołu trwającymi od tygodnia do trzech miesięcy. Jedna ze znaczących misji prowadziła dwumiesięczną obserwację na pasie startowym na zachód od Tchepone, który był używany przez samoloty zaopatrzeniowe Wietnamu Północnego. Ponadto przeprowadzono osiem nalotów na skalę przedsiębiorstwa w oparciu o wywiad zespołowy.\nPodczas gdy tajfun dobiegł końca, moratorium na operacje w Laosie nie trwało długo. Na początku 1963 r. seria komunistycznych naruszeń zawieszenia broni zadała kłam przywiązaniu Hanoi do porozumienia pokojowego z Laosem. Ponadto eskalacja aktywności VC wskazywała na wzrost ruchu na Szlaku Ho Chi Minha. W odpowiedzi Waszyngton po raz kolejny wezwał do operacji transgranicznych w celu zbierania danych wywiadowczych i przeprowadzania zasadzek. Rozpoczęła się druga runda tajnej wojny przeciwko szlakowi.\nArtykuł został napisany przez Kena Conboya i Jamesa Morrisona i pierwotnie opublikowany w wydaniu z sierpnia 2000 roku Wietnam Czasopismo.\nAby uzyskać więcej świetnych artykułów, zasubskrybuj Wietnam Magazyn już dziś!\nHistoria szlaku Ho Chi Minha: Droga do wolności\nZnam Virginię dobrze, ponieważ oboje byliśmy radnymi w Richmond Council. Ona i jej mąż Clive stworzyli ekscytującą książkę podróżniczą dla historyków wojskowości, która jest przydatnym dodatkiem do historii burzliwych czasów podczas wojny wietnamskiej i budowy Szlaku Ho Szi Mina.\nObaj są częstymi gośćmi w Azji Południowo-Wschodniej, którzy przeszli Szlak. Mają szczegółową lokalną wiedzę na temat tego, co fotografowali i o czym pisali.\nAktor Hugh Grant powiedział kiedyś w filmie Znam Virginię dobrze, ponieważ obaj byliśmy radnymi w Richmond Council. Ona i jej mąż Clive stworzyli ekscytującą książkę podróżniczą dla historyków wojskowości, która jest przydatnym dodatkiem do historii burzliwych czasów podczas wojny wietnamskiej i budowy Szlaku Ho Szi Mina.\nAktor Hugh Grant powiedział kiedyś w filmie „Notting Hill” o Turcji, gdy próbował sprzedać książkę podróżniczą: „to pomaga, bo autor rzeczywiście tam jest”! Przypuszczalnie to zainspirowało Julię Roberts do zakupu książki o Turcji, nawet jeśli sprzedawał ją Hugh Grant! To samo odnosi się do „Drogi do wolności”, która jest autorytatywna, pełna wiedzy i szczegółów, a jednocześnie wrażliwa na zawiłe i praktycznie niemożliwe zestawy okoliczności, z którymi zmagali się mieszkańcy Azji Południowo-Wschodniej w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat.\nPrzeżyłem opisane okropne czasy i dobrze je pamiętam. Mój kuzyn zginął podczas tej wojny jako żołnierz, więc szczególnie interesuje mnie to, co Morris i Hills mają do powiedzenia wiele lat po wydarzeniach. Służyłem również z wieloma pracownikami USA, którzy walczyli w Wietnamie.\nSzlak Ho Chi Minha był decydującym czynnikiem w pokonaniu sił amerykańskich w wojnie wietnamskiej. W szczytowym momencie, ponad 16 lat, Szlak przebiegał przez Wietnam Północny i Południowy, Laos i Kambodżę. Pomimo masowych bombardowań, amerykańskie wysiłki nie zdołały zapobiec dotarciu niezbędnych towarów do armii północnowietnamskiej. To, co jest tak ważne w książce, to dbałość o szczegółowe badania, fotografowane i odwiedzane miejsca oraz osoby, z którymi przeprowadzono wywiady. W swojej historycznej perspektywie książka jest pouczającym stwierdzeniem ludzkich kosztów wojny.\nMorris and Hills byli pierwszymi mieszkańcami Zachodu, którzy przemierzyli całą długość Szlaku. Stworzyli wyważony i fascynujący opis tego, co jest najbardziej niezwykłym osiągnięciem inżynierii i taktycznej wojny podczas wojny. Morris opisuje Szlak „jako jedno z największych osiągnięć wojskowych Wietnamu Północnego”. Wspomina wywiad z generałem Giapem, który nadzorował budowę Szlaku, mówiąc, że kiedy byli „na przeciwległych krańcach politycznego spektrum”, nie mogła się doczekać uścisku z nim dłoni, ponieważ był „człowiekiem, który miał wizję i intelekt zobaczyć jego budowę aż do upadku Sajgonu.” Rzeczywiście, było to ogromne ludzkie osiągnięcie, które wygrało wojnę.\nZawsze trudno jest zobaczyć „osiągnięcia”, takie jak Szlak, bez uwzględnienia związanych z tym kosztów ludzkich. 120 000 osób pracowało na Szlaku, z ponad 20 000 zabitych i 30 000 poważnie rannych od rozpylaczy chemicznych i niewybuchów. Problem dla ludzi Zachodu polega na tym, że tak naprawdę nie rozumiemy Azji Południowo-Wschodniej. Szlak, podobnie jak kolej birmańska, został zbudowany na śmierci i ludzkiej nędzy, ale było to ćwiczenie logistyczne, które miało zakończyć wszystkie ćwiczenia logistyczne.\nPham Tien Duat napisał wiersz wojenny o Xieng Phan w 1963 roku, który podsumowuje ogrom projektu:\n„Dźwięk powolnego czerpania z rur wodociągowych,\nWspaniałe odgłosy ciężarówek jadących drogą,\nW strefie bitwy\nOdgłos bombardowania wydaje się taki cichy!”\nKrótki przegląd, taki jak ten, nie może oddać sprawiedliwości tej naukowej i oryginalnej pracy, która jest godnym dodatkiem do biblioteki historyka wojskowości, dając rzetelną i wyważoną relację z niezwykłego wyczynu inżynieryjnego i taktycznego zmieszanego, jak to jest, z wszystkimi podekscytowany książką podróżniczą i nawiedzany przez duchy tych, którzy stworzyli Szlak Ho Chi Minha.\nPHILLIP TAYLOR MBE LL.B (z wyróżnieniem) PGCE Adwokat\nZielone komory Richmond\nWojna w Wietnamie to wojna o pokonanie komunizmu.Obowiązkiem Ameryki jest powstrzymanie rozprzestrzeniania się komunizmu.\nDefinicja i podsumowanie szlaku Ho Chi Minha\nPodsumowanie i definicja: Szlak Ho Chi Minha to przydomek nadany przez Amerykanów serii szlaków rozsianych wzdłuż Truong Song Road. Szlak Ho Chi Minha był strategicznym szlakiem zaopatrzenia używanym przez komunistycznych Wietnamczyków Północnych i Wietkongu, który prowadził z Wietnamu Północnego przez sąsiednie kraje Laosu i Kambodży do Wietnamu Południowego. Szlak Ho Chi Minha składał się z wielu szlaków, dróg i ścieżek dla pieszych, które ciągnęły się przez 9940 mil wzdłuż granic Wietnamu. Szlak Ho Chi Minha został zaprojektowany, aby dostarczać komunistyczne dostawy i wojska do Wietnamu Południowego drogami dżungli i szlakami, które przecinały Laos i Kambodżę. Amerykanom ograniczono możliwość przeprowadzenia pełnego ataku na swoje szlaki zaopatrzenia bez eskalacji wojny w Wietnamie.\nSzlak Ho Chi Minha i wojna w Wietnamie\nByło czterech prezydentów USA, którzy służyli na stanowiskach podczas wojny w Wietnamie: Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson i Richard Nixon\nInformacje o szlaku Ho Chi Minha dla dzieci\nPoniższa broszura zawiera interesujące informacje, historię i fakty dotyczące Szlaku Ho Chi Minha dla dzieci.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 1: Wojna wietnamska rozpoczęła się 1 listopada 1955 roku. Rozpoczęły się walki między antykomunistycznymi, proamerykańskimi siłami Ngo Dinh Diem w Wietnamie Południowym przeciwko komunistycznym Wietnamczykom Północnym i partyzantom Viet Cong dowodzonym przez Ho Chi Minha.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 2: Szlak Ho Chi Minha wyrósł z sieci ścieżek, szlaków i małych dróg, które były wykorzystywane przez partyzantów Viet Minh, dowodzonych przez Ho Chi Minha, podczas ich walki w latach 1946-1954 przeciwko francuskim rządom kolonialnym.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 3: Kiedy wybuchła wojna wietnamska, komunistyczne siły wojskowe Wietnamu Północnego zaczęły wykorzystywać drogę Truong Son do infiltracji ludzi i zaopatrzenia przez Laos i do wspieranego przez USA Wietnamu Południowego.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 4: Pierwsze oddziały bojowe USA zostały wysłane do Wietnamu w marcu 1965 r. Amerykanie nazwali drogę Truong Son „Szlakiem Ho Chi Minha” na cześć komunistycznego przywódcy Wietnamu Północnego.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 5: Porozumienia Genewskie miały na celu zneutralizowanie Laosu z konfliktu, ponieważ zgodnie z warunkami tej umowy ani Stany Zjednoczone, ani Wietnam Północny nie mogły prowadzić operacji lądowych w Laosie. Wietnamczycy Północni zignorowali porozumienie naruszające neutralność Laosu.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 6: Szlak Ho Chi Minha stał się kołem ratunkowym dla komunistów i miał zasadnicze znaczenie dla operacji wojskowych w Wietnamie Południowym, kiedy w 1965 r. marynarce wojennej Wietnamu Południowego udało się odciąć szlak morski z Hajfongu, który dostarczał około 70% zaopatrzenia dla siły komunistyczne działające w Wietnamie Południowym.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 7: Szlak był kluczowy dla sukcesu Wietnamczyków Północnych, ponieważ trasa umożliwiła siłom komunistycznym eskalację wojny poniżej 17. równoleżnika dzielącego Wietnam Północny i Południowy.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 8: Szlak służył jako sanktuarium w Laosie, z którego siły komunistyczne mogły atakować cele południowowietnamskie. Szlak służył również jako bazy do przechowywania i schronienia ciężarówek, składy naprawcze oraz do przechowywania żywności i obiektów dystrybucyjnych.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 9: Jaka była długość Szlaku Ho Chi Minha? Szlak rozciągał się na 9940 mil przez sąsiednie kraje Laos i Kambodżę oraz do południowego Wietnamu.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 10: Nieprzyjazny teren Wietnamu był niezwykle trudny do walki. Teren składał się z dżungli drzew z winoroślami, krzewów, gór, ostrych grzbietów, głębokich dolin, delt rzek, zalanych pól i plantacji.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 11: Odległy szlak i jego odgałęzienia były prawie nie do przebycia. Gęste korony drzew sprawiały, że piloci szybkich, wysoko lecących odrzutowców, a nawet nisko lecące helikoptery, prawie nie mogli dostrzec szlaku.\nFakty o Szlaku Ho Chi Minha dla dzieci\nPoniższy arkusz informacyjny zawiera dalsze fakty dotyczące Szlaku Ho Chi Minha.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 12: Bezpieczeństwo i integralność Szlaku Ho Chi Minha miały kluczowe znaczenie dla strategii Wietnamczyków Północnych i były chronione przez działa przeciwlotnicze, niektóre wyposażone w radary. Wzdłuż szlaków rozmieszczono wielu zwiadowców i żołnierzy, którzy mieli chronić przed najazdami wroga z lądu.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 13: Na szlaku znajdowały się również tajne, skomplikowane systemy łączące tunele z ukrytymi wejściami, które służyły jako podziemne ośrodki medyczne i wypoczynkowe, które zapewniały schronienie wojskom komunistycznym. Dostępne były również urządzenia radiowe i telekomunikacyjne, a tunele stanowiły doskonałe kryjówki dla skrytek z żywnością i bronią.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 14: Wietnamczycy Północni zapewnili, że zachowali przewagę gęstego terenu i ważnego szlaku, zapewniając, że są dobrze ukryte. Tysiące Wietnamczyków nieustannie pracowało przy konserwacji, ochronie i budowie nowych szlaków.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 15: Zastosowano różne techniki kamuflażu, aby utrzymać pokrycie Szlaku Ho Chi Minha, takie jak splatanie wierzchołków drzew, aby ukryć to, co leżało pod spodem. Drzewa i rośliny, które zostały wycięte podczas operacji, zostały ponownie zasadzone, aby utrzymać pokrycie szlaków.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 16: Amerykańską odpowiedzią na ten problem było użycie broni chemicznej i użycie defoliantów, z których najsłynniejszym jest Agent Orange, do wybicia zieleni, która dawała osłonę osobom korzystającym ze Szlaku Ho Chi Minha.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 17: W latach 1963-1973 bombowce B-52 zrzuciły ponad 388 000 ton napalmu na skoncentrowane obszary Szlaku Ho Chi Minha. Napalm był wysoce niszczącym, palnym, lepkim żelem na bazie benzyny. Napalm oczyścił ponad milion metrów kwadratowych liści.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 18: Na szlaku Ho Chi Minha w Laosie przeprowadzono setki tajnych, tajnych misji w celu zidentyfikowania celów i wywołania nalotów.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 19: Stany Zjednoczone wprowadziły program Igloo White 1966 - 1971, którego celem było zainstalowanie na szlakach rozległej sieci kosztownych czujników i systemów zdalnego nadzoru dźwiękowego w celu wykrywania wojsk i pojazdów komunistycznych. Operacja była odpowiedzialna za zlokalizowanie i zniszczenie tysięcy pojazdów na Szlaku Ho Chi Minha.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 20: Czujniki dźwięku stosowane w programie Igloo White były wyposażone w mechanizmy samozniszczenia, ale Wietnamczycy często byli w stanie zniszczyć urządzenia lub dezaktywować je poprzez wyjęcie baterii. Komuniści używali także odgłosów ciężarówek nagrywanych na taśmę, aby oszukać wroga.\nFakty o szlaku Ho Chi Minha - 21: Amerykanie toczyli wojnę hi-tech w Wietnamie, używając bombowców B52, artylerii, helikopterów, napalmu i defoliantów, ale mimo to nie byli w stanie pokonać taktyki partyzanckiej stosowanej przez komunistów. Nieprzenikniony Szlak Ho Chi Minha odegrał ważną rolę w decyzji USA o wycofaniu się z wojny wietnamskiej. Ostatnie niezwiązane z walką wojska amerykańskie opuściły Wietnam 29 marca 1973 r.\nSzlak Ho Chi Minha — wideo prezydenta Dwighta Eisenhowera\nArtykuł na Szlaku Ho Chi Minha zawiera szczegółowe fakty i podsumowanie jednego z ważnych wydarzeń wojny w Wietnamie podczas jego prezydenckiej kadencji. Poniższy film Dwighta Eisenhowera zawiera dodatkowe ważne fakty i daty dotyczące wydarzeń politycznych, jakich doświadczył 34. prezydent USA, którego prezydentura trwała od 20 stycznia 1953 do 20 stycznia 1961.\nSzlak Ho Chi Minha - Historia USA - Fakty - Ważne wydarzenie - Szlak Ho Chi Minha - Definicja - Ameryka - USA - USA - Szlak Ho Chi Minha - Ameryka - Daty - Stany Zjednoczone - Dzieci - Dzieci - Szkoły - Praca domowa - Ważne - Fakty - Zagadnienia - Kluczowe - Główne - Główne - Wydarzenia - Historia - Interesujące - Szlak Ho Chi Minha - Informacje - Informacje - Historia Ameryki - Fakty - Historyczne - Ważne wydarzenia - Szlak Ho Szi Mina\nPodobnie jak Korea Północna, Wietnam Północny wpadł w ręce komunistów w latach po II wojnie światowej. Rządzony przez Ho Chi Minha i partię Lao Dong Wietnam Północny przyjął reformy gospodarcze w stylu sowieckim, brutalnie rozprawiając się z przeciwnikami i dysydentami. Komunistyczne zagrożenie dla Wietnamu Południowego doprowadziło do zaangażowania wojskowego Stanów Zjednoczonych w regionie i wybuchu wojny wietnamskiej (1965-75).\nWietnam to kraj Azji Południowo-Wschodniej, graniczący z Chinami na północy, Laosem i Kambodżą na zachodzie oraz Morzem Południowochińskim na wschodzie. W połowie XIX wieku Wietnam został zinfiltrowany i skolonizowany przez Francuzów. Przez prawie sto lat francuscy imperialiści dominowali w Wietnamie i wykorzystywali jego ludność i zasoby dla korzyści ekonomicznych. Japończycy najechali Wietnam w 1940 roku i okupowali go do końca II wojny światowej.\nKiedy Japończycy wycofali się w 1945 roku, ważyły się losy Wietnamu. Koalicja wietnamskich nacjonalistów i komunistów zwana Viet Minh przejęła kontrolę w sierpniu 1945 roku, ogłaszając niepodległość i przygotowując się do wprowadzenia wietnamskiego samorządu po raz pierwszy od wieków.\nW tym momencie Wietnam stał się centralnym punktem zimnej wojny. Obawiając się, że komuniści przejmą kontrolę, alianci interweniowali i przywrócili Francuzów do władzy w Wietnamie. Rezultatem była krwawa wojna o niepodległość, która trwała osiem lat i zakończyła się wycofaniem Francuzów z Wietnamu.\nW 1954 roku w Genewie odbyła się międzynarodowa konferencja, na której dyskutowano o przyszłości byłej kolonii francuskiej. Podobnie jak Półwysep Koreański, Wietnam był podzielony centralną granicą, tym razem wzdłuż 17. równoleżnika. Wietnamem Północnym rządzi nacjonalistyczno-komunistyczny Viet Minh, podczas gdy Wietnamem Południowym rządzi wspierany przez Zachód reżim, na którego czele stoi Ngo Dinh Diem.\nWe wrześniu 1954 r. północne państwo ogłosiło się Demokratyczną Republiką Wietnamu. Świat poznał go jako Wietnam Północny.\nPartią rządzącą Wietnamu Północnego była Lao Dong („Wietnamska Partia Robotnicza”), samozwańcza partia komunistyczna. Podobnie jak inne partie komunistyczne na całym świecie, miała dużą liczbę członków partii, Biuro Polityczne i Sekretariat, Komitet Centralny i oddziały partyjne na szczeblu prowincji i wsi.\nLiderem założycielem partii i mentorem ideologicznym był Ho Chi Minh. Stał się także figurantem rządu północnowietnamskiego, chociaż w przeciwieństwie do niektórych innych przywódców socjalistycznych nie miał całkowitej lub prawie całkowitej władzy.\nUrodzony jako Nguyen Sing Cung w 1890, Ho studiował za granicą we Francji, gdzie po raz pierwszy zetknął się z marksizmem. Uczestniczył w paryskiej konferencji pokojowej w 1919 r. i bezskutecznie lobbował tam delegatów na rzecz niepodległości Wietnamu.Odtrącony przez zachodnich przywódców demokratycznych, Ho zbliżył się do teologii marksistowskiej i przeniósł się do Moskwy.\nHo Chi Minh powrócił do Wietnamu w 1941 roku, aby poprowadzić Viet Minh, nacjonalistyczną grupę walczącą z japońską okupacją. Podczas II wojny światowej Ho i Viet Minh ściśle współpracowali i otrzymywali wsparcie od Biura Usług Strategicznych Stanów Zjednoczonych (OSS), poprzednika Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA).\nJednym z najtrudniejszych wyzwań stojących przed nowym reżimem w Wietnamie Północnym było zwiększenie produkcji żywności. Region, którym rządzili, był górzysty i miał tylko niewielkie połacie gruntów ornych. Historycznie północny Wietnam nigdy nie był samowystarczalny, polegając na importowanym ryżu i żywności z południa.\nLao Dong przyjął politykę, na którą duży wpływ miały pięcioletnie plany gospodarcze Związku Radzieckiego i komunistycznych Chin. W 1957 Ho Chi Minh ogłosił „trzyletni plan rozwoju i reorganizacji gospodarki” (1958-60). Plan ten oznaczał wprowadzenie socjalizmu w Wietnamie Północnym.\nLao Dong zainicjował reformy rolne podobne do tych przyjętych w Chinach na początku lat pięćdziesiątych. Skonfiskowano całą ziemię, pojedyncze przedsiębiorstwa i majątek prywatny. Reformą rolną kierowały kadry Lao Dong, które wkraczały do wiosek, gromadziły akta i przeprowadzały wywiady z mieszkańcami na temat tradycyjnych układów i struktur władzy.\nGłównym zadaniem tych kadr była identyfikacja dia chu (właściciele). Właścicielom tym skonfiskowano ziemię, domy i majątek, a następnie rozdano je potrzebującym. Osoby oskarżone o opresyjne zachowania, takie jak morderstwo, gwałt lub napaść, zostały potępione jako: dia chu cuong hao gian ac („okrutni i barbarzyńscy właściciele ziemscy”). Traktowano ich jak przestępców, publicznie bili i poniżali. Aż 50 000 właścicieli ziemskich zostało straconych przez Lao Dongów lub samych mieszkańców wioski.\nRepresje i „reedukacja”\nWłaściciele nie byli jedynymi celami Lao Dong. W połowie lat pięćdziesiątych kadra Dong zaczęła nękać katolickich księży i misjonarzy, mnichów buddyjskich, burżuazja, profrancuskich urzędników państwowych, naukowców i intelektualistów. Niektórzy podejrzani zostali aresztowani i wywiezieni w środku nocy. Niektórych natychmiast stracono, ale tysiące wysłano na „reedukację”.\nNakreślona w rezolucji 49 Lao Donga (1961) reedukacja odbywała się w obozach koncentracyjnych na dalekiej północy i północnym zachodzie kraju. Więźniowie byli umieszczani w tych obozach bez procesu i pozostawali tam bezterminowo, bez prawomocnego wyroku i nadziei na uwolnienie. Tysiące w obozach reedukacyjnych zmarło z powodu długotrwałego bicia i maltretowania, niedożywienia lub wycieńczenia ciężką pracą.\nDziałaczka na rzecz praw człowieka Ginetta Sagan napisała o procesie reedukacji:\n„System reedukacji, zgodnie z okólnikiem Rady Ministrów, ma podążać za linią „połączenia pracy i edukacji politycznej”, a reżim ma obejmować osiem godzin „pracy produkcyjnej” dziennie, dwie pół - dni zarezerwowane każdego tygodnia na „nauki polityczne” z zajęciami kulturalnymi wieczorami. Ci, którzy naruszają dyscyplinę obozową, mówi Rezolucja 49, w zależności od powagi naruszenia „będą ścigani przed sądem ludowym lub karani administracyjnie”. Rezolucja 49 ustaliła okres „reformy edukacyjnej” na trzy lata, ale zezwoliła na wcześniejsze zwolnienia dla tych, którzy „prawdziwie reformują”, jednocześnie stwierdzając, że ci, którzy „odmówią reformy”, będą mieli przedłużony okres „reformy edukacyjnej”.\nWedług wietnamskiego pisarza Hoang Van Chi, kampania reformy rolnej i reedukacji Lao Dong pochłonęła nawet 500 000 istnień ludzkich. Do tych ekscesów przyznał się sam Ho Chi Minh, który w 1956 roku przyznał, że kampania przeciwko właścicielom ziemskim posunęła się za daleko i zbyt wielu ukarał zbyt surowo.\nOpozycja i polityka gospodarcza\nPolityka reformy rolnej Lao Dong również wywołała sprzeciw w niektórych regionach. W listopadzie 1956 r. około 20 000 chłopów wzięło udział w antyrządowym powstaniu w Nam Dan, niedaleko miejsca urodzenia Ho. Został zmiażdżony przez wojska Wietnamu Północnego i zginęło około 6000 chłopów.\nW 1959 roku Ho Chi Minh zrezygnował z funkcji sekretarza generalnego Lao Dong, choć pozostał w Biurze Politycznym partii. Zachodnie media nadal kultywowały wrażenie, że Ho był dyktatorskim władcą Wietnamu Północnego, choć tak nie było.\nPod koniec 1960 r. reformy gospodarcze rządu zaczęły przynosić rezultaty. Wietnam Północny szczycił się ponad 40 000 spółdzielni rolniczych, które zajmowały prawie dziewięć dziesiątych dostępnej ziemi uprawnej. Produkcja ryżu osiągnęła 5,4 miliona ton, ponad dwukrotnie więcej niż przed II wojną światową. Znacząco wzrosła również produkcja innych artykułów spożywczych, w tym kukurydzy, batatów i fasoli.\nLao Dong wyznaczył również ambitne cele w innych sektorach, takie jak 86-procentowy wzrost w tradycyjnej produkcji i prawie 170-procentowy wzrost w przemyśle ciężkim. Chociaż cele te nie zostały osiągnięte, nadal nastąpił szybki wzrost i postęp w obu obszarach.\nLao Dong odniósł znaczne korzyści z pomocy zagranicznej swoich socjalistycznych sojuszników. Dzięki chińskim i sowieckim materiałom i poradom Wietnamczycy zbudowali ponad 100 nowych fabryk. Do 1960 r. Północ była w stanie wydobywać własny węgiel, wytwarzać własne maszyny rolnicze, wytwarzać własne cegły i materiały budowlane, budować własne barki i promy oraz wytwarzać własną energię elektryczną. Ta szybka industrializacja nie była pozbawiona problemów. Północy rozpaczliwie brakowało wykwalifikowanych techników i ekspertów, takich jak inżynierowie, architekci i metalurdzy, którzy mogliby nadzorować większe projekty. Rządowi Lao Dong brakowało również kapitału na projekty infrastrukturalne i gotówki na import surowców.\nWraz z rozwojem przemysłu Wietnamu Północnego pojawiły się plany ekspansji wojskowej. Lao Dong wierzył, że konfrontacja militarna z Wietnamem Południowym i jego zachodnimi stronnikami jest nieunikniona. W konsekwencji przygotowania wojskowe stały się priorytetem.\nArmia Północy, Ludowa Armia Wietnamu Północnego (PAVN) została utworzona w grudniu 1944 roku. Na początku lat pięćdziesiątych rozpaczliwie potrzebowała rozbudowy i modernizacji.\nKierowany przez chińskich i sowieckich doradców PAVN został rozbudowany i sprofesjonalizowany w latach pięćdziesiątych. W kwietniu 1960 r. rząd Lao Dong wprowadził pobór do wojska i pod koniec tego roku PAVN liczył ponad 160 000 mężczyzn. PAVN przyjął standardowe zachodnie praktyki wojskowe, takie jak system stopni, umundurowanie, wyszkolenie i organizacja pułków. Jej oddziały były szkolone zarówno w wojnie konwencjonalnej, jak i partyzanckiej.\nStratedzy wojskowi rozpoczęli przygotowania do wojny o zjednoczenie ze wspieranym przez USA Wietnamem Południowym. W 1959 r. PAVN zaczął przygotowywać drogi i linie zaopatrzenia, aby ułatwić przemieszczanie wojsk i sprzętu do Wietnamu Południowego. Najsłynniejszą z tych linii był Szlak Ho Chi Minha, trakt w dżungli, który umożliwiał przemieszczanie wojsk i zaopatrzenia do Wietnamu Południowego.\nW 1956 r. stratedzy Lao Dong pod wodzą Le Duana rozpoczęli przygotowania do wojny o zjednoczenie przeciwko Południu. Korzystając ze Szlaku Ho Chi Minha i innych tras, Północ zaczęła przenosić infiltratorów i zaopatrzenie do Wietnamu Południowego. Tam zaczęli wtapiać się w miejscową ludność.\nW następnym roku agenci ci zainicjowali kampanię terrorystyczną, dokonując zabójstw miejscowej policji i innych urzędników. Ich celem była destabilizacja Wietnamu Południowego i wzniecenie powszechnej rewolucji w celu obalenia Ngo Dinh Diem i jego skorumpowanego reżimu. Prasa południowowietnamska opisywała tych wywrotowców jako Wietnam Cong San („Wietnamski komunista”) lub Wietnam w skrócie.\nHotel używany przez oficerów amerykańskich, zbombardowany przez Viet Cong w 1964 r.\nSzacuje się, że do 1959 r. na Południu rozsianych było 20 komórek komunistycznych i 3000 uśpionych agentów. Ich liczba nadal rosła, co pozwoliło na utworzenie w grudniu 1960 r. odrębnego ruchu polityczno-militarnego, Frontu Wyzwolenia Narodowego (NLF). Znaczący wzrost ataków Viet Cong w 1961 r. skłonił Waszyngton do wysłania tysięcy doradców wojskowych na południe. Wietnam. To postawiło Stany Zjednoczone na kursie do wojny na pełną skalę w Wietnamie.\n1. Wietnam Północny był państwem komunistycznym rządzonym przez Lao Dong. Powstał w 1954 roku po I wojnie indochińskiej i decyzji o podziale Wietnamu na 19 równoleżniku.\n2. Przywódca i mentor Lao Dong, Ho Chi Minh, był kluczową postacią wietnamskiego nacjonalizmu. Ho studiował we Francji i zwrócił się ku marksizmowi po odrzuceniu przez mocarstwa zachodnie w 1919 roku.\n3. Lao Dong przystąpił do reformowania gospodarki Wietnamu Północnego na liniach socjalistycznych. Podjęto działania mające na celu poprawę produkcji żywności w okresie rozwoju i uprzemysłowienia gospodarki.\n4. Lao Dong był surowy dla właścicieli ziemskich, którzy zostali wywłaszczeni z ich ziemi i brutalnie potraktowani, podczas gdy przeciwnicy polityczni byli aresztowani i przetrzymywani w obozach koncentracyjnych w celu „reedukacji”.\n5. Wietnam Północny również rozszerzył i zmodernizował swoją armię, przygotowując się do wojny o zjednoczenie z Południem. W połowie lat pięćdziesiątych zaczęła wysyłać komunistycznych infiltratorów do Wietnamu Południowego, aby zainicjować kampanię przemocy i terroryzmu. Ci agenci byli zbiorczo znani jako Wietnam.\nCopyright © ciwanekurd.net | Szlak Ho Chi Minha...