Rabih znaczy wiosna - Weronika Tomala - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nRabih znaczy wiosna ebook i audiobook\n4,4 (113 oceny)\nul. Efraima Schroegera 90/B\nRedakcja Tyle słów – agencja myśli i pióra\nKorekta: Joanna Kłak, Marta Burzyńska\nProjekt graficzny okładki: Anna Jackowicz\nISBN: 978 – 83 -954068-7-4\nZapraszamy księgarnie i biblioteki\ndo składania zamówień hurtowych\nz atrakcyjnymi rabatami.\nMojej cudownej Martynce,\njako lekcję na przyszłość, by pamiętała,\nże wartość człowieka nie jest wyznaczana przez to, kim jest, ale jakim jest.\nMówią, że na czyjeś zaufanie pracujemy całe życie, lecz starannie pielęgnowane relacje można zburzyć w ciągu jednej sekundy. No cóż, życie bywa niesprawiedliwe. Mówią też, że czas leczy rany. Ja jednak w tym miejscu zdecydowanie zaprzeczę. Upływający czas skleja je, owszem, wypełnia martwą tkanką, a potem brzydkim strupem, który z czasem odpada. Po nim pozostaje tylko mniejsza lub większa blizna. Ładnie powiedziane? Być może. Czasem odpowiednio dobrane słowa kamuflują realny ból. A ból zdecydowanie nie jest czymś pięknym.\nBędąc małą dziewczynką doświadczyłam cudu przyjaźni, za to dopiero będąc nastolatką przekonałam się, że bez tej prawdziwej po prostu nie da się żyć. Chłopak, z którym połączyła mnie niezwykła więź, był moim wsparciem i opiekunem, był każdym dniem. Kto mógłby przewidzieć, że moment nieuwagi, niefortunne zrządzenie losu rozdzieli nas na długie lata, a czas rekonwalescencji nigdy nie pozwoli mi tak naprawdę stanąć na nogi? Ten strup odkleił się ode mnie już dawno, ale brzydka blizna po nim, szpecąca moje serce, choć pozostaje niewidoczna dla oczu, czasami daje o sobie znać.\nTeraz znowu krwawię. Jak to możliwe? Zostałam draśnięta kolejny raz, dokładnie w tym samym miejscu, milimetr po milimetrze. Stara blizna została przecięta na nowo.\nTak bliski, a jednak tak daleki. Już nie chłopak, a mężczyzna. Już nie przyjaciel. Już nie mój.\nTego spojrzenia nie da się zapomnieć, podobnie jak i nie da się wymazać przeszłości.\nNigdy nie przypuszczałam, że nasze drogi jeszcze kiedyś się skrzyżują. I że dostrzegę w jego oczach skierowany w moją stronę gniew.\n9 lat (siedemnaście lat wcześniej)\nSłońce znikło za horyzontem. Siedzę na skraju łóżka, na próżno wypatrując gwiazd. Okryte płaszczem mroku niebo nie ma humoru, by odsłonić swoje uroki. Nic straconego, może jutro będzie łaskawsze. Codzienne podziwianie nieboskłonu to tylko wymówka. Prawdziwy powód mojego nostalgicznego ślęczenia przy parapecie znajduje się całkiem niedaleko.\nNiecierpliwie spoglądam w okno, wyczekując migającego światła. Trzy rozbłyski lampy oznaczają bezpieczeństwo. Cztery – awanturę. Zbliża się dziewiąta, więc jedyne, na czym potrafię się teraz skupić to dom Rabiha. Czekam na znak, który za chwilę przekaże mi ze swojego pokoju.\nTrzy mignięcia, więc prawie czuję ciężar spadający z serca. Prawie, bo choć Rabih jest moim przyjacielem już od kilku lat i mogę ufać mu w każdej sytuacji, mam wrażenie, że czasami mnie oszukuje. W tej jednej, jedynej sprawie, żebym mogła spokojnie zasnąć.\nZanim zmorzy mnie sen, będę jeszcze przez jakiś czas rozmyślać o tym, czy na pewno nie dzieje mu się krzywda. Połączyła nas więź, której nie jestem w stanie opisać. Więź na życie i śmierć, zaklęta w dwóch połówkach kamienia, które zawsze mamy przy sobie.\nPoznałam go pięć lat temu. Byłam wtedy na tyle nieśmiała, że kiedy zapytał mnie o wiek, pokazałam mu cztery palce i schowałam się za mamą. Nie znałam jeszcze słowa „egzotyczny”, ale od razu zauważyłam, że jest inny niż otaczający mnie dotąd ludzie. Jakby cały czas przebywał na słońcu. Podobnie jak jego ojciec.\nRabih został moim sąsiadem tuż po tym, kiedy starsza pani Jadwiga poszła do nieba. Pozostawiła po sobie smutek i pustą, drewnianą chatkę, która ponownie zaczęła tętnić życiem. Niecały rok później wspięliśmy się z Rabihem na to samo drzewo, tocząc zacięty bój o miejsce na gałęzi. Ustąpił, a ja zdecydowałam, że może zostać moim najlepszym kumplem. I tak zostało, aż do dziś.\nNazywam się Marta. Mam dziewięć lat, bladą skórę i jasne, sięgające pasa włosy. Babcia zawsze powtarzała mi, że jestem córką młynarza, a ja zaprzeczałam tłumacząc, że przecież mój tata pracuje w banku. Mam szczęśliwy dom, w którym mogłoby brakować mi jedynie rodzeństwa do towarzystwa. Mogłoby, bo przecież mam Rabiha, brata i przyjaciela w jednym.\nPonoć przeciwieństwa się przyciągają, a my jesteśmy tego najlepszym przykładem. Podczas gdy moja karnacja przypomina mleko, jego jest jak miód. Podczas gdy moje włosy są jasne jak słońce, jego są czarne jak smoła. Ja mam kochającą się rodzinę, on zwaśnionych rodziców. Choć stara się przede mną ukrywać pogarszającą się sytuację w domu, w jego brązowych oczach widzę tlący się smutek. Coraz częściej chodzi z opuszczoną nisko głową, jak gdyby wypatrywał na ziemi czegoś, co mogłoby przynieść mu pocieszenie.\nRabih jest starszy ode mnie o kilka miesięcy. Ta przewaga pozwala mu czuć się za mnie odpowiedzialnym. Kiedy mówi, że mogę być przy nim bezpieczna, wiem, że zawsze stanie w mojej obronie. Wiem też, że on także jej potrzebuje, zwłaszcza wtedy, kiedy jego dom zamienia się w piekło. Rodzice Rabiha są dość niestandardowym małżeństwem. Pani Agnieszka, sympatyczna, choć oszczędna w słowach kobieta, dla mieszkańców niewielkiej wioski stanowi prawdziwą zagadkę i atrakcyjny temat do plotek. Niezauważenie przemyka od sklepu do sklepu, ograniczając się do grzecznego „dzień dobry”. Kilka razy zaprosiła mnie do swojej kuchni, częstując pysznymi naleśnikami, kiedy ojca Rabiha nie było w domu. Mówią o niej: „ta zniewolona”. Ja jednak nigdy nie zauważyłam, by miała na rękach lub nogach kajdany, o których wspominała pani od historii przy okazji lekcji o niewolnikach. O jego tacie nie mówią nic. To uśmiechnięty, przystojny, znający niewiele słów po polsku mężczyzna. Urodził się w Arabii Saudyjskiej, potem ponoć uczył się w stolicy naszego kraju i został tutaj na dłużej. Tylko ja wiem, że jego sympatyczna twarz skrywa wiele masek.\nPamiętam jakby to było dziś – popołudniowy powrót z przedszkola. Jak co dzień umówiliśmy się na podwórkowe figle w naszym ogrodzie. Rabih uwielbiał bawić się w ogrodnika. Wyrywaliśmy stokrotki z pobliskiej łąki i sadziliśmy je w wyznaczonym miejscu. Za każdym razem nie mogliśmy się nadziwić, że tak szybko wysychają.\nTego dnia pośród gęstej trawy zobaczyłam leżącego kreta.\n– Patrz, Rabih, on chyba śpi – szepnęłam, by nie obudzić futrzaka. Przywołałam przyjaciela dłonią.\nRabih nachylił się, po czym z przejęciem spojrzał mi w oczy.\n– Nie, Marta. On nie żyje. Tak już bywa – powiedział cicho, nie chcąc sprawić mi przykrości.\nDotknęłam trupa końcem buta, by nabrać pewności. Miał rację.\n– Wiem. Pamiętam panią Jadwigę, która mieszkała w waszym domu. Ona też umarła – byłam dumna, że znam się na rzeczy. – Czasami chodzę do niej z mamą na cmentarz.\n– Jego też musimy zakopać. Urządzimy mu pogrzeb – zaproponowałam.\nZ przyspieszonym biciem serca wykopaliśmy dziurę niedaleko garażu taty „pożyczoną” z przydomowego warsztatu łopatą, która była chyba większa niż my. Stanowiliśmy zgrany duet i pomimo niewygód szło nam nie najgorzej.\n– Raaaabih! – instynktownie odwróciliśmy głowy w kierunku okna jego chatki, w którym siedziała pani Agnieszka. – Tata za chwilę wróci.\nNa te słowa zawsze żegnaliśmy się, a on czym prędzej gnał do siebie, by kolejnego dnia znów spędzić ze mną trochę czasu.\n– Idź, ja to dokończę – powiedziałam, widząc, że się waha.\n– Nie zostawię cię z tym – odparł śmiertelnie poważnie, przyspieszając tempo pracy.\nWykopaliśmy w ziemi duży otwór, który sięgał nam do kolan. Włożyliśmy tam zdechłego kreta, po czym zaczęliśmy szybko zasypywać go gliną pomieszaną z trawą.\n– Musimy zrobić mu krzyż – powiedziałam. – Widziałam taki na grobie pani Jadwigi – oznajmiłam, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.\n– To ja pobiegnę po gałęzie, a ty tu zaczekaj – Rabih dokończył zdanie, będąc już kilka metrów ode mnie. Patrzyłam jak szybko wspina się na nasze drzewo, jak łamie cienką gałąź zielonej jabłonki, by zapewnić zwierzęciu godny pochówek.\nWtedy podjechał samochód, z którego wysiadł jego ojciec. Widziałam jego gniew, kiedy zobaczył na drzewie swojego syna. Słyszałam jego krzyki, niezrozumiałe dla mnie, bo wypowiedziane w innym języku. Rabih zszedł z jabłoni. W akompaniamencie grzmotu słów ojca pomaszerował prosto do domu. Nie obejrzał się w moją stronę, choć z zaschniętym gardłem spoglądałam w jego kierunku, czując napływające do oczu łzy.\nNastępnego dnia nie pojawił się w przedszkolu.\nTo był ten dzień, kiedy zrozumiałam, że za pozornie piękną twarzą jego egzotycznego rodzica kryje się mrok.\nDlaczego nie powiedziałaś mi, że jestem brudny! – rozzłoszczony Rabih biegnie w moją stronę, mijając próg sklepowych drzwi. Trzyma w ręce dwa lizaki.\nCzekałam na niego przed wejściem, pilnując naszych plecaków. Poniedziałkowe, słodkie zakupy w drodze powrotnej ze szkoły stają się naszą tradycją.\nPrzypatruję się jego twarzy. Mogę przysiąc, że wcześniej niczego nie dostrzegłam. Zerkam na dłonie, schludne ubranie. Przyglądam się jego butom.\n– Bo nie jesteś. Odwróć się – proszę go, nie rozumiejąc, o co chodzi.\n– Chodzi o twarz. Mam coś na niej? – spogląda na mnie, oczekując odpowiedzi.\n– No nie masz – zbliżam się, próbując wypatrzyć choćby najmniejszą kropkę brudu. – Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy?\nRabih drapie się po gęstej, czarnej czuprynie. Robi to za każdym razem, kiedy się denerwuje. Wręcza mi lizaka i zabiera swój plecak spod moich stóp.\n– Ej, co jest? – pytam niepewnie.\n– Ty chyba jesteś ślepa – obwinia mnie, nadal nie wierząc w moje słowa. – Właśnie spotkałem kilku chłopaków z szóstej klasy. Stali przede mną w kolejce. Jeden z nich odwrócił się w moją stronę i nazwał mnie brudasem. Wszyscy zaczęli się śmiać – jęczy poirytowany. – Muszę czym prędzej iść się umyć.\nPrzyspiesza kroku, a ja próbuję go dogonić. Nie odzywamy się do siebie, pokonując pozostałe dziesięć minut drogi w kompletnej ciszy.\n– Ciao, Rabih. Widzimy się potem? – rzucam jak zawsze na pożegnanie.\n– Dziś nie mogę. Tata powiedział, że zabierze mnie do jakiegoś niezwykłego miejsca, do którego udają się tylko najlepsi mężczyźni – odpowiada niepewnie. – Jeszcze nigdy nie jechaliśmy razem sami na wycieczkę, może być fajnie – próbuje mnie przekonać, że cieszy się z propozycji ojca. Dlaczego mam wrażenie, że bardziej próbuje przekonać samego siebie?\n– Jasne. To do jutra w szkole – przytulam się, obejmując jego szyję trochę dłużej niż zwykle. Przypadkiem zauważam w oknie panią Agnieszkę. Macham jej wesoło. Ona robi to samo.\nWpadam do domu i od razu czuję unoszący się zapach zupy ogórkowej. Moje kubki smakowe zaczynają szaleć. Zrzucam tornister na ziemię i siadam przy stole gotowa, by pochłonąć każdą ilość, którą mama będzie chciała mnie uraczyć. Nasza przytulna, obita boazerią kuchnia zdecydowanie mi się podoba. Warkocze czosnków ozdabiają ściany, małe bukieciki, wykonane ze źdźbeł pszenicy i większe, skomponowane z chabrów stoją w wazonikach. Tata mówi, że mama kocha otaczającą ją przyrodę. Też tak myślę. Nie zamieniłabym jej za żadne skarby świata.\n– Cześć, aniele – wita mnie, całując w czoło. – Widzę, że chyba jesteś bardzo głodna.\n– Jeśli mamy dziś ogórkową, to baaardzooo – przeciągam samogłoski ostatniego słowa.\nŚmiejemy się obie i od razu nalewa na mój talerz szczodrą porcję ulubionej zupy. Biorę w dłoń łyżkę, ale kiedy zaczynam jeść, przypominam sobie sytuację sprzed sklepu.\n– Co kochanie? – siada przy stole, uważnie mi się przypatrując.\nMarszczę czoło, próbując przywołać każdy szczegół.\n– Czy można być brudasem będąc czystym? – pytam, sama nic z tego nie rozumiejąc.\nMama patrzy na mnie jak na wariatkę i zapewne myśli, że robię sobie żarty.\n– Ale mówię poważnie. Co to znaczy?\nMilczy, po czym patrzy na mnie ze smutkiem. Zastanawia się, co powiedzieć.\n– Gdzie to słyszałaś? Czy ktoś nazwał tak Rabiha? – zgaduje.\nDziwne. Trafia w punkt. Odkładam łyżkę na talerz. Przed oczami przelatuje mi kilka scen z ostatnich dni i tracę apetyt. Już rozumiem. Chyba rozumiem.\nA to podłe świnie! Nie wiem, kto to powiedział, ale zamierzam się dowiedzieć. Powybijam im zęby. Czuję, że krew wrze mi w żyłach. Jak można być takim palantem?\n– Zjem potem, mamusiu.\nOdchodzę od stołu wytrącona z równowagi. Biegnę do swojego pokoju, walcząc z setką myśli kłębiących się w mojej głowie.\nNie mam pojęcia, że jeszcze nieraz przyjdzie mi usłyszeć to przykre określenie i że oboje z Rabihem zdążymy się do niego, niestety, przyzwyczaić.\nTrzy mignięcia światła.\nOdchodzę od okna i siadam przy biurku z nierozwiązanym zadaniem domowym.\nMatematyka to koszmar. Z pewnością nie odziedziczyłam w tym zakresie zdolności po tacie, który przecież z obliczaniem różnych działań spotyka się w pracy na co dzień. Gdyby był w domu, może poprosiłabym go o pomoc. Niestety wczoraj wyjechał w delegację – nie pierwszy raz i nie ostatni.\nPoddaję się. Zamykam zeszyt i pakuję wszystko do plecaka. Jutro spiszę zadanie od Rabiha, który na pewno rozwiązał je w kilka minut. Gdyby nie był moim przyjacielem, zazdrościłabym mu tych piątek i szóstek. Jest inteligentny i coraz bardziej przystojny. Mam wrażenie, że dziewczyny z klasy chcą, by zwrócił na nie uwagę. Widzę, jak na niego patrzą. Chłopaków to wkurza, przez co Rabih nie ma kolegów, a że on patrzy tylko na mnie, dlatego ja nie mam koleżanek. Zazdrość bywa żałosna, ale mi nie przeszkadza. Przecież mamy siebie i to wystarcza mi na dziś, wystarczy na jutro i tak do końca świata.\n– Wiesz, że jesteś wiosną? – bardziej stwierdziłam niż zapytałam, kiedy wracaliśmy wczoraj ze szkoły. Podbiegł do małego kamyczka na drodze i kopnął go z całej siły tak, by poleciał jak najdalej. Zawsze tak robimy. Jego kamyki lecą naprawdę daleko, o wiele dalej niż moje.\n– Wiosną? – spojrzał na mnie zaskoczony.\n– Tak, sprawdzałam w słowniku imion – rzuciłam zadowolona z siebie. – Twoje imię to wiosna.\n– Serio? – jęknął zdziwiony. – Wolałbym być zwycięzcą, wojownikiem, siłaczem. Ale nie wiosną. To żenujące – śmiał się i złościł na przemian. – To chyba dlatego, że mam urodziny w kwietniu.\n– Nie. Myślę, że to dlatego, że jesteś jak słońce. Bije od ciebie blask, którym pobudzasz do życia wszystko dookoła – wyznałam, czując pod koniec, że trochę się czerwienię.\n– Jesteś bardzo miła – kąciki jego ust wygięły się w górę – ale chyba tylko ty tak myślisz. Wszyscy raczej ode mnie uciekają.\n– Ode mnie też, Rabih. Przecież oprócz ciebie nie mam żadnych przyjaciół.\n– Tak, Marta, przeze mnie. Jestem inny i ludzie nie potrafią tego zaakceptować – mówił o tym zwyczajnie, bez emocji, jakby te wszystkie lata przeżyte wśród rówieśników zdążyły pokazać mu, gdzie jego miejsce.\n– Nie przesadzaj. Nie są nam potrzebni. Są ślepi.\n– Właśnie nie są. Mają oczy i widzą – opuścił głowę. – A co oznacza twoje imię? Pocieszycielka? – zaśmiał się sztucznie, zmieniając temat.\n– Niestety nie. Pani domu, gospodyni – wyrecytowałam. – Rewelacja, co nie? – rzuciłam ironicznie. – Nie chcę być jak moja mama. Chcę zawojować świat, zrobić coś wielkiego.\n– Szkoda, że na tak niewiele rzeczy możemy mieć jakiś wpływ.\nRabih w swoich przemyśleniach przebija beztroskich kumpli z klasy, którzy potrafią godzinami gadać o tak bezsensowych sprawach, jak gry na Play Station.\nKiedy dotarliśmy do domu, przytuliliśmy się na pożegnanie, a ja uświadamiałam sobie, że nie potrafię bez niego żyć. Jest jak nieoszlifowany diament, którego potencjał dostrzegam tylko ja.\n– To za trzy godziny przed furtką? – zapytałam jak co dzień.\n– Jasne. Pójdziemy pozrywać trochę dzikich malin, pasuje?\nRaz. Dwa. Trzy. Trzy kliknięcia włącznikiem światła, trzy mignięcia lampą mojego pokoju. Aż świerzbi mnie ręka, by nacisnąć jeszcze raz. Nie chcę kłamać. Zwłaszcza jej.\nPodchodzę do okna, żeby przekonać się, czy ją zobaczę. Patrzy na moją chatę jak co wieczór. Macham jej i zasłaniam żaluzje. Siadam na łóżku i zakrywam uszy, próbując wyciszyć myśli. Na próżno. Piętro pode mną świat pęka od gromu nieprzyjaznych słów, a każdy przeklęty dźwięk dociera do mojego umysłu, tocząc zacięty bój o swoje miejsce. Stare, drewniane ściany, stare podłogi – nic nie jest w stanie wygłuszyć jadu, który przenika dom na wskroś.\nMam ochotę krzyczeć, ale wiem, że tylko pogorszyłbym swoją sytuację. Kiedyś tak zrobiłem i do dziś pamiętam, jaka spotkała mnie za to kara. Cierpiałem, przez co moja mama cierpiała podwójnie.\nMoi rodzice nie są źli. Kocham ich. Kocham tatę, choć naprawdę wolę, kiedy nie ma go w pobliżu. Mama twierdzi, że to dobry człowiek. Uczynny, ale nie potrafi się przystosować. Różnią się kulturowo i ciężko to zgrać. Nie wiem, co to znaczy. Czy nie widzieli tego zanim zdecydowali się być razem? Ponoć miłość ogłupia.\nOd trzech dni sytuacja się powtarza. On chce, żebyśmy pojechali do jego rodziny, do Arabii Saudyjskiej. Ona nie chce. Ja także nie chcę tam jechać. Nie zależy mi na tym, by poznać babcię i dziadka. Jeśli są tacy jak ojciec, niech idą do diabła. Przykro mi, że tak ich osądzam, ale naprawdę nie mam ochoty na podróż do kraju, w którym będę musiał pić wielbłądzie mleko i jeść daktyle siedząc na podłodze. Trochę o tym wiem, bo tata w przypływach dobrego humoru opowiada mi o swoim kraju, wspominając zwłaszcza te egzotyczne szczegóły. Zawsze wtedy w jego oczach dostrzegam dumę, jakby przez wspomnienia można było urosnąć o kilka centymetrów. To są te chwile, kiedy w jego towarzystwie czuję się choć odrobinę bezpiecznie. Cała reszta to gra pozorów i strachu, który spycham wewnątrz siebie, próbując pokazać, jaki jestem twardy. Tata nie lubi mięczaków.\nNie chcę tego wyjazdu, bo czuję się dobrze tutaj, w Polsce. W moim domu. Nie chcę, bo nie mogę zostawić Marty. Czasami wpada na szalone pomysły. Ratuję ją, a potem śmiejemy się w niebogłosy. Kto by ją chronił, gdybym był daleko?\nKilka dni temu zadecydowała, że będziemy skakać przez rzekę. Na bosaka. Ja zrobiłem to bez problemu, ona nie dała rady. Można było to przewidzieć. Nie jest zbyt dobra w ćwiczeniach gimnastycznych. Choć wydaje się gibka i sprawna, ma z WF-u naciągane cztery.\nWzięła lekki rozpęd, wybiła się i wylądowała prosto w wodzie. Głośny plusk ochlapał jej ubranie. Chociaż w półmetrowym, zamulonym nurcie nie w sposób utonąć, szkło wyrzucane do rzeki przez okolicznych mieszkańców pokaleczyło jej stopę. Przecież każdy wie, że ludzie to robią, choć nikt o tym nie mówi.\nCienka strużka krwi wypływała z największego palca i biegła w kierunku pięty. Widziałem, że ze sobą walczy, bo chciało jej się płakać.\n– Mama mnie zabije, kiedy się dowie, co robiliśmy – wysapała jednym tchem. – Nie może się dowiedzieć.\nUsiadłem na trawie, zdjąłem bluzkę i wziąłem jej stopę na swoje kolana. Obmyłem krew skrawkiem materiału, po czym zerwałem liść babki lancetowatej i wykonałem z niego niezłą imitację.\nZaimponowałem jej. Wyczytałem to z jej ufnej twarzy. Była pod wrażeniem, jakby nagle cały ból i obawy zniknęły.\nWcale nie chciałem się zgrywać, bo tak naprawdę zależało mi tylko na tym, by jej pomóc. Nie pomyślałem wtedy o tym, że ranę należy przemyć wodą utlenioną. Na szczęście nie wdało się w nią żadne zakażenie, a nieprzemyślana wpadka pozostała naszą tajemnicą. Jedną z wielu.\nSiedzę w pokoju Marty, nie żałując ani odrobinę, że nie przyjąłem zaproszenia na domówkę u Tosi. Ostatnio sporo urosłem. Nie jestem już najmniejszy w klasie, a do mojej odmienności zdążyli się już wszyscy przyzwyczaić. Wszyscy z okolicy. Coraz częściej jestem też zapraszany na różnego rodzaju wydarzenia, jakby nagle postanowiono włączyć mnie w towarzyskie życie. Wolę nie wspominać o tym mojej przyjaciółce. Chwilami wydaje się zazdrosna, choć za Chiny ludowe nie chce się do tego przyznać. Ona też się zmienia, przez cały czas. I nie chodzi tutaj tylko o różowe ściany jej pokoju, które zadecydowała przemalować na jasny beż – z typowej chłopczycy przekształca się w kobietę, co momentami działa na mnie w niewytłumaczalny, dziwny sposób. Niekiedy od samego patrzenia na nią mój dzień staje się lepszy.\nWkłada właśnie rękę do kieszeni i wyjmuje z niej połówkę kamyka. Naszego kamyka.\n– Widzisz? Miałam go przy sobie. Bałam się tej wizyty u dentysty jak małe dziecko. Ale dzięki temu – przygląda się kamykowi – poczułam się odważniejsza.\nMyślę o tym, jak bardzo podoba mi się jej bezgraniczna wiara w łączącą nas relację, jej pozytywne nastawienie do świata, jej ciepły uśmiech.\n– Do dziś nie mam pojęcia, jak udało nam się go rozłupać – kontynuuje.\nMiewaliśmy różne pomysły. Niewielu młodych ludzi może pochwalić się tyloma wspólnymi przeżyciami co nas dwoje. Oj tak, nie mógłbym być teraz u Tosi. Tu jest moje miejsce.\n– Nad czym tak dumasz, co? – dopytuje się.\n– Nad niczym – rzucam, ale i tak wiem, że mi nie uwierzy.\n– Jasne. Bo znamy się od pięciu minut.\nSiada obok mnie i opiera się na moim ramieniu. Kładzie dłoń na moim policzku i przesuwa głowę tak, bym musiał na nią spojrzeć. Potem łapie mnie za rękę. Jej ciepło mnie poraża. Jest całkiem poważna.\n– Słuchaj, Rabih, nie mogę sobie wyobrazić, co teraz przeżywasz. Jest mi strasznie przykro z powodu twojego ojca – pełen troski głos ściska mnie za serce. Okazuje mi współczucie, a przecież wcale go nie potrzebuję.\n– Odszedł, bo chciał. Uwierz mi, że tak będzie dla nas wszystkich najlepiej – tłumaczę szczerze.\nTata wyprowadził się od nas tydzień temu i choć podjął tę decyzję znienacka, mogłem się tego spodziewać. To małżeństwo było skazane na porażkę. Nasza rodzina istniała przecież tylko w teorii. Od wielu już lat. Chyba od zawsze. Pojechał do swoich. Może tam odnajdzie szczęście, którego mu życzę. Nie był złym człowiekiem, ale znalazł się w złym miejscu i to niszczyło nas od środka.\nKiedy zamykał za sobą drzwi, dzierżąc w dłoni wielką walizkę, miałem wrażenie, że chce mi coś powiedzieć. Patrzył na mnie przez kilka sekund, a potem odwrócił się i wyszedł. Mama krzątała się po kuchni, ocierając łzy. Ale dwa dni później jej twarz nabrała takiego blasku, jakiego nie widziałem u niej od dawna. Ciekawe, czy kiedyś wróci, czy zatęskni za kawałkiem siebie, pozostawionym w odległym kraju.\nTym kawałkiem jestem ja. Polak. Polak, w którego żyłach płynie jednak arabska krew.\n– Dziękuję ci. Dziękuję, że jako jedyna zawsze jesteś przy mnie – wyznaję jej szczerze. Jest tak blisko. Spoglądam na jej usta i nie jestem w stanie skupić się na niczym innym. Są jak magnes. Jakby wołały o dotyk. Patrzy na mnie lekko zmieszana, czując chyba to samo. Wpatruje się w moje oczy, szukając wytłumaczenia dla tego stanu. Chyba też nie jest w stanie zrozumieć, co właśnie pomiędzy nami się dzieje. Muszę się odwrócić, powstrzymać. Nie mogę zniszczyć tego, co budowaliśmy przez tak wiele lat. Naszej przyjaźni.\nRobi to samo, wpatrując się w nasze splecione dłonie.\n– Nie mogłabym inaczej, Rabih. Nie mogłabym.\nWracam z autobusu, którym dojeżdżam do liceum położonego w sąsiedniej miejscowości. Pomimo tego, że mamy już 11 września, wciąż jeszcze nie potrafię przywyknąć do myśli, że wakacje są za mną. Jest całkiem pogodnie, choć rano zapowiadano deszczowy dzień.\nPoprawiam sweterek przewieszony przez torbę listonoszkę, która wygląda nieco lepiej niż plecak, ale nie jest do końca wygodna. Zwłaszcza że cały ciężar podręczników spoczywa na jednym ramieniu. Zmierzam w kierunku mojego domu. Nie mogę narzekać, bo od przystanku do furtki mam na piechotę nie więcej niż trzy minuty.\nNa ulicy jest jakoś pusto. Zbyt pusto jak na taki piękny dzień – myślę. Na tarasie pani Słowikowej stoi samotny stołek. Każdego dnia wołam jej aż nadto głośne „dzień dobry”, by oderwała choć na chwilę wzrok od tych bzdurnych gazet i spojrzała na otaczający ją świat. Mam wrażenie, że po śmierci męża coraz bardziej izoluje się od innych. Nawet w ogrodzie wielodzietnej rodziny Lasków nie widać żywej duszy. Dziwne. Może akurat jedzą obiad? Ciekawe, jak wielki muszą mieć stół, by pomieścić przy nim siedmioro dzieci. W dzisiejszych czasach to rzadkość.\nMuszę się spieszyć, bo zostałam dziś na kółku z biologii, by załapać się na jeden z projektów, mogących podnieść mi ocenę. Na szesnastą jestem umówiona z Rabihem i teraz boję się, że się spóźnię. Od lipca biegamy po kilka kilometrów dookoła wioski – on, ponieważ dostał się do szkoły sportowej, ja, by zadbać o kondycję i dotrzymać mu towarzystwa. Mój przyjaciel… No właśnie, jest moim przyjacielem, ale coraz częściej łapię się na tym, że miewam różne myśli z jego udziałem. Nie zawsze są one właściwe.\nRabih jest prawie jak brat.\nGdybym nie była w miejscu publicznym, pukałabym się teraz ręką w czoło, by wbić to sobie do głowy.\nSzarpię klamkę furtki, która ostatnio wydaje prześmieszne, piskliwe dźwięki. Swoją drogą, tata mógłby ją naprawić, ale jest wiecznie nieobecny. I zawsze spóźniony.\nWbiegam na schody, otwieram drzwi i wpadam do środka.\nOd razu orientuję się, że coś jest nie tak.\nSłyszę zawodzenie mamy.\nMoja mama płacze.\nBoże, coś stało się ojcu – przywołuję pierwsze skojarzenie. Czuję jak moje serce zaczyna przyspieszać i wędrować w górę. Jego bicie rozlega się wszędzie. W gardle, w skroniach.\nWidzę ją. Siedzi przed telewizorem i nawet nie zauważa mojego przyjścia.\n– Mamo! – potrząsam jej ramieniem. Wgapia się w telewizor, a na mnie nawet nie spojrzy.\n– Mamo! – prawie krzyczę.\nPomaga. Odwraca się do mnie.\n– Spójrz, co się dzieje – wskazuje ręką na niewielki ekran telewizora.\nWidzę kłębowiska dymu, ludzi, krzyk i ogień. Popłoch, panikę oraz podenerwowanych dziennikarzy. I obraz samolotu uderzającego w wielki budynek. Co to jest? Co jest grane? Płacze przez jakąś katastrofę samolotu? Przecież nie leciał nim nikt z rodziny.\n„Wieże World Trade Center płoną” zostaje wyświetlony napis na dole ekranu.\n– Zmasowany i największy w historii atak terrorystów na Amerykę – mówi dziennikarka, a ja wciąż nie pojmuję wymiaru katastrofy, która właśnie ma miejsce. Nie wiem, o co chodzi. Potrzebuję czasu, by to do mnie dotarło.\nŚciągam torbę, siadam obok niej i wsłuchuję się w informacje podawane przez media.\nPorwany samolot, Biały Dom otoczony przez patrolujące myśliwce. Dźwięk wyjących syren, ewakuowane ambasady, setki ofiar. Płonący Pentagon.\nObok tego radość panująca na ulicach palestyńskich miast. Jacyś szaleńcy cieszą się z tej okropnej tragedii.\nMój Boże, któż mógł zrobić coś takiego? Mówią o jakiejś azjatyckiej organizacji, która przyjęła odpowiedzialność za tę tragedię.\nPrzełykam ślinę, z niedowierzania kręcę głową.\n– Dzikusy – mama mówi bardziej do siebie niż do mnie. – Z tego będzie wojna.\n– Zawsze wiedziałam, że z tymi arabami coś jest nie tak! – znowu zaczyna zawodzić. – Takie nieszczęście! Tylu niewinnych ludzi!\n– Mamo, uspokój się. Przecież to daleko – tulę ją, nie wiedząc, jakich słów powinnam użyć. Próbuję ukryć, że drżą mi ręce. Po raz pierwszy w życiu doświadczam takiego nieszczęścia. Nie wiem, co z tego wyniknie. Jeśli wielka Ameryka tak dała się zaatakować, czy ktokolwiek na świecie może czuć się bezpieczny?\nTeraz obie wpatrujemy się w telewizor. Ciekawe, czy tata już o tym słyszał. Pewnie cała ludzkość zdążyła się o tym dowiedzieć. Przebiegają mnie dreszcze. Nie jestem w stanie tego pojąć. Muszę powiedzieć o tym Rabihowi.\nWłaśnie, Rabih. Pewnie za moment tu będzie. Powinnam się przebrać.\nNagle dochodzi do mnie zapach spalenizny. Spoglądam w kierunku kuchni.\nCholera. Kłębowisko śmierdzącego dymu unosi się znad skwierczącej patelni. Mama spaliła obiad. Podbiegam do kuchenki, wyłączam palnik i wystawiam naczynie za okno.\n– To do mnie – wołam. – Zaraz otworzę – informuję, otwierając ramy na oścież. Ale smród. Pewnie i tak zdążył wsiąknąć mi we włosy.\nZamykam drzwi do kuchni, by nieprzyjemny zapach nie rozprzestrzeniał się po wszystkich pomieszczeniach. Trzeba będzie zmienić wszystkie firanki.\nBiegnę w kierunku drzwi wejściowych i zauważam, że mama zdążyła mnie wyprzedzić. Słyszę krzyki. Zamieram. Widzę, że stoi naprzeciwko Rabiha i żywo gestykuluje rękami.\n– I już nigdy się tutaj nie pokazuj! – dociera do moich uszu. – Przeklęte nasienie. Siejecie na świecie zło! Jeszcze raz odwiedzisz moją córkę, a już więcej jej nie zobaczysz. Rozumiesz?! Wynoś się! – wydziera się jak opętana.\nNie, to nie może być moja mama. To nie dzieje się naprawdę. Podchodzę bliżej. Widzę wszystko jak przez mgłę. Dosięga mnie spojrzenie Rabiha, który nagle mnie zauważył. Patrzy na mnie. Patrzy prosto w moje oczy. Nie dowierza. Ja też nie dowierzam. Próbuję coś powiedzieć, ale stoję jak sparaliżowana.\nNie jestem w stanie się poruszyć. Drętwieję. Wgapiam się w niego, czekając, aż coś zrobi. Przecież zawsze wie, jak uratować sytuację. Zawsze ma jakieś rozwiązanie.\nPo prostu odchodzi.\nMama z hukiem zamyka drzwi, zasłaniając je swoim ciałem, jakby właśnie ktoś próbował je staranować i wtargnąć do środka.\n– Do swojego pokoju! – wrzeszczy, wskazując palcem na schody. Widzę w jej oczach gniew. Widzę obłęd.\n– Co zrobiłaś? – pytam, z trudem przeciskając te słowa przez gardło. Mam wrażenie, że to nie ja je wypowiadam. To nie mój głos. Nie ja jestem uczestnikiem tej absurdalnej sytuacji.\n– Zrobiłam to, co było słuszne. Żeby nas chronić – odpowiada lodowatym tonem.\n– Zwariowałaś… – rzucam. – Ty zwariowałaś! – zaczynam wierzyć w znaczenie tego określenia. – Nienawidzę cię! Nienawidzę! Jesteś nienormalna! – krzyczę.\nSłyszę głośne plasknięcie. Czuję mrowiący ból policzka. Łapię się za twarz.\nNigdy wcześniej mnie nie uderzyła. Nigdy wcześniej nie odważyłam się wypowiedzieć w jej kierunku takich słów.\nOdwracam się i uciekam do swojego pokoju, prawie łamiąc sobie przy tym nogi. Zamykam drzwi na klucz, kładę się na łóżku i przykrywam głowę poduszką. Czuję, że umieram. Jeśli tak ma wyglądać śmierć, to faktycznie jest przerażająca. Jeśli nie umieram, to na pewno to zrobię.\nDlaczego? Dlaczego tak zareagowała? Przecież on nic nie zrobił. Przecież nie jest jednym z nich. Wstydzę się. Czuję upokorzenie i rozdzierający ból.\nMuszę do niego zadzwonić. Muszę dostać się do telefonu i wszystko mu wyjaśnić. Jeśli trzeba będzie, odejdę z domu. Nie będę żyć pod jednym dachem z osobą, która właśnie chciała odebrać mi wszystko, co mam. Rabih musi zrozumieć. Musi jej wybaczyć. Musi wybaczyć mi.\nWpadam w szał. Wyrywam szufladę biurka w poszukiwaniu żyletki, którą cięliśmy liście na lekcji biologii. Rozrzucam dookoła wszystkie przedmioty, tłukąc porcelanową figurkę słonia, którą dostałam od babci. Nieważne.\nJest! Łapię ją w palce i przykładam do nadgarstka. Jeden precyzyjny ruch. Tak jak pokazywali na filmach i tak jak czytałam w jednej z książek. Będzie po problemie. To tylko jeden ruch.\nNo tnij! – przekonuję samą siebie. – Tnij!\nNie… Nie mogę tego zrobić. Jestem za słaba. Za słaba.\nCiskam nią o podłogę i osuwam się na ziemię. Nie wiem, jak długo tam leżę. Na szczęście zamiast we krwi, tonę w morzu łez.\nPodnoszę się z podłogi, próbując przywołać ostatnie wspomnienia. Porozrzucane przedmioty, cienka żyletka spoczywająca tuż przy mojej twarzy.\nBoże… Mogłam się jednak nie obudzić. Sen był zbawieniem.\nWstaję i spoglądam na okno pokoju Rabiha. Nic nie widać. Jest ciemno. Pewnie już śpi. Kieruję wzrok na zegarek. Jest grubo po jedenastej.\nMuszę iść się wykąpać, cała się kleję, ale nie mam na to siły. Wspinam się na łóżko, nie dbając o to, że mam na sobie ubranie, w którym byłam w szkole.\nRano pobiegnę do Rabiha. Marzę tylko o tym, by móc z nim porozmawiać. I jednocześnie tak bardzo się tego boję.\nCzuję na twarzy ciepło. Coś świeci mi po oczach. Słońce. Jest już całkiem wysoko. Podnoszę głowę z poduszki i czuję potworny ból, jakbym nie spała przez całą noc. Będę potrzebować tabletki. Odchylam kołdrę, zastanawiając się nad tym, kto mnie przykrył. Nie pamiętam, bym zrobiła to sama. Ale przecież zamknęłam pokój na klucz. Musiałam zrobić to podczas snu. Wolę nie spoglądać do lustra. Widok jest pewnie przerażający. Wstaję, przytrzymując się łóżka, bo strasznie kręci mi się w głowie. Wlokę się do łazienki, myję zęby i niechętnie patrzę na swoje odbicie.\nCienie pod oczami, nabrzmiałe powieki i czerwony nos. Wyglądam jak po długiej libacji alkoholowej, choć jeszcze nigdy w życiu nie tknęłam napoju z procentami. Obmywam twarz wodą i idę się przebrać. Nie zamierzam dzisiaj iść do szkoły. Muszę czym prędzej skontaktować się z Rabihem.\nPatrzę na zegarek – jest trochę po ósmej. Jeśli się sprężę, zastanę go w domu. W środy i piątki zaczyna zajęcia dopiero koło południa, no chyba że ugadał się z chłopakami na mecz. Czasami zdarza im się grywać również przed lekcjami.\nFryzura? A kto by się nią przejmował. Zbiegam po schodach, mijając kuchnię. Dźwięk stukających sztućców świadczy o tym, że ktoś w niej jest. Nie zamierzam się z nikim witać. Wychodzę na zewnątrz.\nNie wiem, od czego zacznę tę rozmowę. Nie mam bladego pojęcia, jak zareaguje Rabih. Wiem za to, jak bardzo upokorzyła go moja mama. Na jego miejscu czułabym się okropnie. Te wszystkie niesprawiedliwie wypowiedziane słowa… Staram się o tym nie myśleć. Pewnie teraz nie będzie chciał odwiedzać mojego domu. Wcale się nie zdziwię. Ale przecież to nic. Będziemy częściej widywać się u niego.\nKiedyś mierzyliśmy czas dzielący nasze chatki. Nie znaliśmy się wtedy na kilometrach, za to potrafiliśmy liczyć sekundy. Zwyczajnym tempem dzieliło nas ich sześćdziesiąt. Teraz pokonuję ten dystans pewnie o połowę szybciej. Staję przed ciemnobrązowymi drzwiami i naciskam dzwonek, który zawsze mnie bawił. Kogucik, tak go z Rabihem nazywaliśmy, bo do złudzenia przypominał odgłosy tego ptaka. Teraz wcale nie jest mi do śmiechu.\nNaciskam dzwonek kolejny raz i czekam.\nZeskakuję ze schodów i podchodzę pod okno salonu. Pukam lekko w szybę. Niestety znów odpowiada mi głucha cisza.\nSpóźniłam się. Pewnie już pojechał, a pani Agnieszka jak zwykle rano poszła na zakupy. Trudno. Odwracam się zawiedziona i odchodzę. Ale jeśli coś jej się stało? Chyba powinnam to jednak sprawdzić. Wracam i naciskam na klamkę.\nTa z łatwością się poddaje. Uchylam drzwi i wsuwam głowę do środka.\n– Pani Agnieszko? – wołam. – Pani Agnieszko, jest tutaj pani? – nie chcę jej przestraszyć.\nRobię krok do przodu i zaczynam się rozglądać. Coś tutaj nie pasuje. Stanowczo nie pasuje. Czegoś brakuje. Nie tylko ludzi – przede wszystkim brakuje rzeczy.\nWtedy zaczynam wszystko rozumieć. Biegnę do pokoju Rabiha. Choć poprzedniego dnia myślałam, że już nic gorszego nie może mnie spotkać, właśnie mam okazję poznać najokrutniejszą z możliwych niespodzianek losu. Pusta szafa, puste regały, łóżko bez materaca. Zerwane plakaty, samotny kąt, w którym jeszcze wczoraj stało biurko.\nNie ma ich! Nie ma!\nCzuję cieknące po policzku łzy. Ale dopiero kiedy dostrzegam na jego stoliku połówkę kamienia, pęka mi serce. Właśnie w tym momencie kończy się moje życie. Bo nie można istnieć, będąc w połowie martwą.\nNie żyję… Wegetuję.\nNienawidzę swoich urodzin.\nNie zaprosiłam na nie nikogo ze znajomych.\nDostałam od rodziców pierwszy w życiu telefon komórkowy i nawet nie odpakowałam go z pudełka.\nPrzeprowadzam się do Warszawy. Dojazdy na studia przestają mi się opłacać. Mam dorywczą pracę i plan na życie. Chcę w końcu zacząć nowy rozdział z dala od smutnych wspomnień. Przede mną cała przyszłość i powinnam o nią zadbać.\nKtóre to już… dziesiąte wesele w tym miesiącu? – dopytuje Misia, otwierając bagażnik starego kombi. Czerwona klapa podnosi się w górę, ukazując namiastkę naszego pluszowego świata.\n– Dziesiąte i nie ostatnie – szczerzę się. – Ale wiesz, co jest w tym najlepsze? Że na każdym robimy absolutnie bezkonkurencyjne show.\n– I mamy najwięcej kreacji na rynku – dodaje Misia, poruszając wymownie brwiami, jakbyśmy miały poderwać kogoś na te ciuchy. Tymczasem nasze stroje mają w sobie niewiele powabu, niestety. Podobają się wyłącznie dzieciom i dorosłym fanom filmów animowanych. Uwierzcie, że jest ich całkiem sporo.\nFirma M&M Fun wita. Założyłyśmy ją z Michaliną w zeszłym roku i mam wrażenie, że to był strzał w dziesiątkę. Co z tego, że obie studiowałyśmy zarządzanie? Teraz jesteśmy profesjonalnymi, imprezowymi animatorko-nianiami dla dzieci. Kiedyś paplałam na prawo i lewo, że chciałabym zawojować świat, ale obecna praca daje mi satysfakcję i nienajgorsze dochody. Nie opływam w luksusy, ale mam za co żyć. Dobrze jest w szczególności latem, kiedy w jednym tygodniu jesteśmy w stanie obsłużyć razem kilka wielkich imprez.\n– Liczę na to, że będą mieli dobrą klimę – mówi to prawie za każdym razem, kiedy wyjmuje z auta worek z grubaśnym strojem Myszki Miki. To hasło stało się już naszą tradycją. Wierzcie lub nie, ale w dzisiejszych czasach można spotkać jeszcze słabo klimatyzowane pomieszczenia, które w połączeniu z grubą warstwą pluszu potrafią dać się we znaki. Sauna za darmo.\nBiorę moją Minnie i walizkę z gadżetami dla najmłodszych. Trzymając w zębach jeden z worków, próbuję nacisnąć guzik kluczyka, by zamknąć nasz cenny pojazd. Pal licho Skodę, która do najatrakcyjniejszych nie należy. Lata świetności już dawno ma za sobą. Pewnie mało kto zdecydowałby się na nią pokusić. Najważniejsza jest zawartość. W środku mamy wszystkie nasze narzędzia pracy, w które najpierw musiałyśmy zainwestować – i to wcale nie mało.\nDoganiam Michalinę i ruszamy w poszukiwaniu szatni. Budynek, do którego wchodzimy, wygląda bardzo ekskluzywnie. Mam tylko nadzieję, że nie będziemy musiały pokonywać zbyt wiele schodów. Serio, opatulona w te obszerne stroje mam poważny problem z poruszaniem się po stopniach. Słoń w składzie porcelany.\nPrzedstawiamy się pierwszemu napotkanemu mężczyźnie. Wydaje się sympatyczny i pomocny. Prosi, żebyśmy zaczekały i biegnie po starostę, który ma nam wszystko pokazać.\nObok nas przebiega dwójka rozwrzeszczanych dzieci. Jedno z nich, chłopak, ma może z osiem-dziewięć lat, właśnie rzuca wiązanką przekleństw w stronę swojego kolegi. Oj, będzie ciężko. Czasami mam wrażenie, że młode, dorastające pokolenie naprawdę potrzebuje znacznie więcej dyscypliny… a może tak tylko mi się tylko wydaje i nie pamiętam już tego, jak ja zachowywałam się w ich wieku? Trudno ocenić.\nDwie minuty później wychodzi do nas ubrany w szary garnitur, młody, zestresowany chłopak.\n– Wybaczcie, panie, że musiałyście czekać, ale próbuję to wszystko ogarnąć – tłumaczy się. – Jestem Marek. Gdyby ktoś mi powiedział, że właśnie tak będą wyglądały obowiązki starosty, chyba bym się nie zgodził.\nMarek śmieje się nerwowo, nie bardzo wiedząc, co począć z rękoma.\n– Zrób to, zrób tamto. Polej tym, idź tam. Jedna dedykacja. Druga dedykacja. Jakieś fotki, uśmiech do kamery! Masakra! – pokazowo łapie się za głowę i na chwilę odpływa myślami gdzieś indziej. – Dobra, to może zaprowadzę panie do szatni.\n– No właśnie – podsumowuje Misia, przewracając oczami.\nOkazuje się, że szatnię od sali ślubnej dzielą dwa piętra. Bywa. Potem jeszcze trzy razy wracamy do samochodu po resztę rzeczy. Tego dnia będę Myszką Minnie, jednym z Minionków i po prostu sobą – z tym że ubraną w białą bluzkę, różową, rozkloszowaną spódniczkę tutu i kolorowe rajstopy, z dwoma splecionymi warkoczami w gratisie.\nSexy. Tak… Bardzo śmieszne.\nZaczyna się. Nareszcie zwarte i gotowe wkraczamy na salę, skupiając na sobie uwagę wszystkich gości. Zryw wesołych dzieci przywraca wiarę w to, że moja praca ma jakiś sens i przynosi komuś prawdziwe szczęście. Rozpędzone maluchy prawie nas taranują. Muszę stać w rozkroku, by nie wywinąć orła. Teraz mam już jakieś doświadczenie, ale kiedyś naprawdę niewiele brakowało, bym leżała na środku parkietu pokonana przez siłę małych rąk.\nPodchodzi do nas młoda para. Przecież muszą mieć fotkę z kultowymi Myszkami Miki i Minnie. Potem do zdjęcia ustawia się kilku dorosłych. Pamiętacie, jak mówiłam, że jest wśród nich wielu fanów bajek? Macie więc dowody.\nTańczymy kaczuszki, labado i kilka hitów zapomnianego już trio Kosmokwaki. Maluchy szaleją. Wszyscy chcą choć przez chwilę potrzymać nas za ręce. Makarena? Bardzo proszę. Teraz na parkiecie przybywa coraz więcej gości, a ja zastanawiam się, czy nie zmienić fachu na wodzireja dla dorosłych. Wszystko idzie zgodnie z planem. Dajemy się ponieść fali.\nW końcu czuję, że zaczynam się męczyć. To ten czas, kiedy powinnyśmy zrobić chwilę przerwy i zmienić stroje. Minionek wydaje się pod tym względem o wiele wygodniejszy. Choć jest go sporo u góry, to od pasa w dół mam na sobie tylko cienkie legginsy. Chcę dać znać Misi, że schodzimy, kiedy dostrzegam z boku małą dziewczynkę, nieśmiało spoglądającą w naszym kierunku. Chyba boi się podejść. Patrzę na nią i widzę w niej siebie. Byłam nieśmiałym w relacjach z innymi, choć ruchliwym dzieckiem.


Modne i nowoczesne taborety | AwaHome.pl\nPrzezroczysty (transparentny) (1)\nNaturalny - kolor drewna (1)\n60,99 zł - 150,00 zł (10)\nTaborety dla dzieci(3)\nStołki nie muszą być wyłącznie przydatnym dodatkiem w domu. Mogą być również stylową dekoracją, dopełniającą aranżację wnętrza. Jeśli jesteś zwolennikiem wyrazistych elementów dekoracyjnych i lubisz niebanalne meble oraz zwracasz uwagę na szczegóły i dodatki, stołki dostępne w naszej ofercie z pewnością przypadną Ci do gustu.\nWykonane z najlepszej jakości, naturalnego drewna idealnie wpasują się w mieszkanie w stylu skandynawskim. Nowoczesne, designerskie stołki z plastiku i polipropylenu będą świetnie współgrały z elementami wnętrza w nowoczesnym i minimalistycznym wydaniu. Natomiast modele łączące ze sobą drewno i metal będą stylowym dopełnieniem industrialnego lokum. Urządzasz pokój dla dziecka? W asortymencie znajdą się meble, które zachwycą każdego malucha. Stołek w kształcie słonika lub imitujący pieska?\nTaki element wystroju dziecięcego pokoju sprawi, że Twoja pociecha będzie uwielbiała swój kącik. Dzięki doborowi trwałych materiałów najlepszej jakości oraz dbałości o najdrobniejszy szczegół stołki są nie tylko przydatnym wyposażeniem wnętrza, ale i świetnym elementem dekoracyjnym.\nCena od: 356,99 zł\nStołek BORD biały - polipropylen, podstawa bukowa\nStołek BORD czarny - polipropylen, podstawa bukowa\nStołek CALMAR 46 - różowy, polipropylen\nStołek CALMAR 46 niebieski - polipropylen\nCena od: 437,99 zł\nCena od: 301,99 zł\nCena od: 235,99 zł\nCena od: 263,99 zł


Marcelka i czterolistna koniczynka - Bis - Księgarnia internetowa Tropy.pl\nStrona główna Rozczytane Dla dzieci Marcelka i czterolistna koniczynka\nWizyty u babci zawsze są przyjemne. Tym razem również wszyscy dobrze się bawili, jednak w pewnym momencie babcia źle się poczuła i trzeba było zawieźć ją do szpitala. A Marcelka wróciła do domu nie tylko z Rozrabiakiem, ale i z umieszczonym w transporterze Filipkiem, kotem babci, którego nie można było zostawić bez opieki. Jak się łatwo domyślić, zanim zwierzaki się polubiły, doszło do kilku zabawnych przygód. Nikomu jednak nie było wesoło. Rodzice z trudem ukrywali zdenerwowanie, a Marcelka bała się, że jej babcia umrze, tak jak babcia Patrycji. I wtedy na trawniku przed biblioteką znalazła czterolistną koniczynkę. Czy taka koniczynka naprawdę przynosi szczęście? Dotychczas w serii o Marcelce ukazały się: 1.\tDasz radę Marcelko! 2.\tMarcelka i szkolne sprawy.


Nie tylko bimbrowników łapią...\nPostautor: arTii » czwartek, 7 lis 2019, 20:27\nPolicja podnosi sobie statystyki wykrywalności przestępstw:\nRe: Nie tylko bimbrowników łapią...\nPostautor: Góral bagienny » czwartek, 7 lis 2019, 20:45\nDostanie grzywnę by było na 500+\nPostautor: TUTEK » czwartek, 7 lis 2019, 22:08\nTutaj historia jest prawdziwa, ale kiedyś z kolegą zmyśliłem podobną. Żałowałem. Jakieś 5 lat temu kolega z pracy wziął dzień wolnego na "bicie świnki". Akurat wtedy pracowaliśmy jako główni wykonawcy elektryki na pewnej budowie. Firma budowlana, która była naszym chlebodawcą to oczywiście nasi znajomi z którymi z nie jednego pieca chleb się jadło. Był tam taki Mariusz- jajcasz jak nikt inny. Robił cię w chu*a i nawet mu brewka nie dygla. Tego dnia stało się coś czego wszyscy żałowaliśmy. Nagadalismy mu żeby zadzwonił ok. 10 do kolegi, który miał urlop i robił świniobicie i troszkę sobie podsmieszkowal z niego. To co zrobił, to był majstersztyk. Odemnie ma Oscara. Zadzwonił, przedstawił się jako pracownik sanepidu, opowiedział o kooperacji ze służbami skarbówki oraz służby celnej, że świnia z Rosji i zatruta itd. kolega z pracy mało się nie osr*l w sluchawce. Tłumaczył się, że to że tamto a ten nic, z suchym czołem jechał mu zmyślonymi paragrafami i tłumaczył żeby on sam zabezpieczał miejsce uboju do momentu przyjazdu służb. Świnia rozpaprana, nikt nie wie co tam się dzieje a Mariusz się rozłączył. Na drugi dzień nie wiedzieliśmy jak wziąć sprawy w swoje ręce, bo to my byliśmy głównymi winowajcami. Mariusz to tylko narzędzie w naszych rękach. Po paru dniach jak wszystko wytłumaczyliśmy, to kumpel chciał na nas zrobić świniobicie. Chyba do końca mojej kariery w tamtej firmie mi to pamiętał. Z perspektywy czasu... Przesadzilismy\nPostautor: Feti » czwartek, 7 lis 2019, 22:14\nW tym kraju nic mnie już nie zaskoczy a i tak lichą już nadzieję, że ludzie się wreszcie obudzą dawno straciłem... Jak za zaborcy.\nPostautor: Góral bagienny » czwartek, 7 lis 2019, 22:18\nNiestety ale ja mam takie samo odczucie Jest powiedzenie człowiek człowiekowi wilkiem jak dla mnie to obrażliwe dla tych zwierząt\nPostautor: Nowacky » czwartek, 7 lis 2019, 23:18\nNiby wszyscy żyją w jednej społeczności, powinni się jakoś wspierać i pomagać a itak większość patrzy jak kogos na czymś uwalić, zazdrościć jak ktoś ma lepiej a jak tylko podwinie mu się noga to szydzić. To już chyba nasza narodowa przypadłość... a kto powiadomił służby?? Sąsiad który był zazdrosny bo... sprzedał pare killo wyrobu? A jeszcze gorzej jak robił tylko dla siebie...\nPostautor: mtx » piątek, 8 lis 2019, 00:52\narTii pisze: Policja podnosi sobie statystyki wykrywalności przestępstw\nAkurat policja tutaj nic złego nie robi, dostali zgłoszenie i muszą sprawdzić - w końcu za to im płacimy i tego wymagamy.\nNatomiast osoba zgłaszająca to zwykły "somsiad" co to go gringle tak w cisną, że musi pod*ierdolić bo inaczej spuchnie- wielu takich po świecie łazi i jedno co warto im zrobić to napluć w pysk by wiedzieli, że są publicznym śmieciem.\nMnie sąsiadka w zeszłego sylwestera zgłosiła, że fajerwerkami strzelam - w SYLWESTRA i też nic do policji nie mam, że przyjechali, dostali zgłoszenie -taka praca, pogadaliśmy, pośmialiśmy się z ludzkiej głupoty i zawiści i wszystko, wsiedli w radiowóz i pojechali, policjant też człowiek...\nPostautor: wawaldek11 » piątek, 8 lis 2019, 04:14\nJa o donos podejrzewam "miłośnika przyrody", który to nie mógł przeżyć ostatniego kwiku świnki.\nMoże uda mi się ustalić szczegóły akcji, bo to moje okolice\nPostautor: rastro » piątek, 8 lis 2019, 07:29\nDonos nie donos... mentalność jest jaka jest. Jak jeden doniesie to zaraz larum, ale może tak powinno być być w kraju gdzie przestrzega się prawa. Rozumiem panowie że jak będzie cie dostawać wpierdol na ulicy to też każdy odwróci główkę i powie że nic się nie dzieje i to będzie dobre, bo to znaczy że wokół nie ma żadnego kapusia. Ja rozumiem że forum o takim trochę wstydliwym bo niezbyt legalnym hobby stąd pewnie takie fobie.\nZ drugiej strony jak to by była krówka albo owca jakaś, to ok, ale świnka to jednak świnka te muszą być badane bo niby zwykle nic ale... Pół biedy jak by ta świnka okazała się jednak nosicielem jakiegoś paskudztwa i gostek naraził by tylko swoją rodzinę, ale znając życie to zawsze trochę idzie na handelek - a co oszczędził 50 czy 100zł na legalny profesjonalny ubój - może trochę na koszty transportu.\nPostautor: Nowacky » piątek, 8 lis 2019, 09:06\n@rasto badania badaniami, i tu się w 100% zgadzam, że lepiej zrobić niż nie..\nWstydzić się? W tym przypadku to tylko chodzi o podatki...\nNiech dają możliwość pędzenia tak jak w innych krajach, i znaczna część ludzi zapłaci 50% akcyzy mając spokojną głowę...\nPostautor: mtx » piątek, 8 lis 2019, 09:42\n@rasto - Co innego zgłoszenie o przestępstwie takim jak pobicie, kradzież, włamanie, podpalenie etc. a co innego podjebanie ze zwykłej zawiści, że "samsiad ma a ja kurłaa nie" - jak tej różnicy nie widzisz to nie wiem jak prościej to napisać.\nOstatnio zmieniony piątek, 8 lis 2019, 12:12 przez mtx, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: johnex » piątek, 8 lis 2019, 11:32\nZ ciekawości sprawdziłem jakie wymogi powinienem spełniać aby legalnie hodować a później ubić świnię. Jeszcze przed rozpoczęciem hodowli muszę wystąpić do ARiMR o wydanie numeru producenta oraz rejestracji siedziby stada. Następnie kupuję prosiaka, który powinien być już zakolczykowany i zgłoszony do ARiMR. Gdy już prosiaka odhoduję to mam dwie drogi: albo ubój w rzeźni albo ubój gospodarski. Na 24 godziny przed ubojem muszę zgłosić fakt do ARiMR i powiatowego lekarza weterynarii. Dodatkowo w strefach ASF należny przeprowadzić przedubojowe badanie. Ubój w rzeźni (koszt ok. 100 zł razem z badaniem mięsa) jest wygodniejszy, pod warunkiem że jest w okolicy zakład który świadczy takie usługi. Ja u siebie nie znalazłem takowego w promieniu 40 km. Swoją drogą jak bym zaczął wozić świnię na przyczepce za samochodem, to pewnie bym dostał mandat za nieprawidłowy transport żywych zwierząt.\nDrugą opcją uboju jest ubój gospodarski. Może go dokonać osoba mająca odpowiednie uprawnienia i praktykę. Próbki do badania trzeba pobrać samemu i dostarczyć do powiatowego lekarza weterynarii. Koszt samych badań to 11 zł. Ubój zgłaszamy również w ARiMR.\nParząc na tą całą papierologię nie dziwię się, że ludzie hodują i ubijają świnie "na lewo" bez badań. Badań świni bez kolczyka nie zrobisz bo we wniosku jest potrzebny numer zwierzęcia. Wszystko aby uniemożliwić hodowlę. Najważniejsze abyśmy poszli do "zachodniego marketu" i kupili wzbogacone mięso albo wędliny z takim składem, że smog przy nich to uzdrowiskowe powietrze.\nPostautor: Feti » piątek, 8 lis 2019, 11:39\nNajlepsze jest to, że grozi mu za to do 3 lat. Za produkcję alkoholu bez akcyzy - 1 rok a za sprzedaż do 2 lat (o ile dobrze pamiętam). Czyli co? Zaraz wszyscy mali rolnicy zaczną bimbrować, bo grozi za to mniejsza kara?\nPostautor: johnex » piątek, 8 lis 2019, 13:01\nFeti pisze: Najlepsze jest to, że grozi mu za to do 3 lat\nZa to pijany Ukrainiec (potencjalny zabójca) za spowodowanie wypadku gdzie ucierpiały 3 osoby dostaje 8 miesięcy w zawieszeniu na 3 lata.\nKolejny kierowca za zabicie kobiety na pasach dostaje 1,5 roku więzienia\nCzyli życie świni jest więcej warte niż życie człowieka.\nPostautor: wawaldek11 » piątek, 8 lis 2019, 13:18\nMyślę, że żaden zdrowy na umyśle "hodowca" badań nie pomija. Jak nie można u powiatowego - monopol - to u innego weta, który ma trychinoskop i doświadczenie w badaniu. Tak się robi w mojej okolicy. Metoda niby archaiczna, ale przez wiele lat stosowana. Obecnie dopuszczalna dla badania nutrii i dzika na użytek własny. Osobiście badam dzika za 20 zł. u tfu!, powiatowego i dodatkowo mrozi się w temp. ok. -27°C\nOstatnio zmieniony piątek, 8 lis 2019, 13:58 przez wawaldek11, łącznie zmieniany 2 razy.\nPostautor: rastro » piątek, 8 lis 2019, 13:31\nAle czytać ze zrozumieniem "trza umić". Wyraźnie jest napisane "do 3 lat".\nCzyi to jest maksymalna możliwa kara, dolnej granicy nawet nie ma. Natomiast przestępstwa z twoich linków:\nA więc jak w przypadkach przytoczonych przez kolegę wprost jest podana najniższa kara jako może być zastosowana. Ja tam widzę różnicę między wartością życia świni (w sumie nie o życie tu chodzi, ale o sam sposób uboju) a człowieka. To że sądy nieczęsto stosują najwyższy wymiar kary, a są wręcz pobłażliwe zapewne oznacza że "rzeźnik" pewnie nie dostanie trzech lat (nawet w zawiasach) tylko dostanie karę grzywny 500zł albo zwykłą naganę (bo taką karę sąd też może wymierzyć).\nwawaldek11 pisze: Myślę, że żaden zdrowy na umyśle hodowca badań nie pomija.\nJa nawet myślę że żaden zdrowy na umyśle hodowca nie prowadzi uboju zwierząt w sposób niezgodny z prawem. To raczej chodzi o "rolników" hodujących zwierze do tzw. celów własnych.\nOstatnio zmieniony piątek, 8 lis 2019, 13:36 przez rastro, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Drupi » piątek, 8 lis 2019, 21:30\nTak się składa że na mojej wsi nikt nikogo nie podpiepszył. Każdy wie że to i tamto, każdy każdego za coś może udupić. I to na straszne sumy.\nMyślę że w tym przypadku doniósł jakiś lokator z miasta, który nie rozumie że świnia żyje po to żeby ją zabić bo inaczej sama zdechnie tylko później . Jak widzę jak ludzie w mieście przesadzają z ubraniami dla psów, albo braniem psów do kościoła na ślub, podnoszeniem żeby pies widział zaślubiny ( autentyczny przypadek), to człowiekowi ze wsi to nie mieści się w głowie, zatarcie różnicy między człowiekiem a zwierzęciem. Podczas kiedy w hospicjach cierpią ludzie, i tak naprawdę nie zawsze mają wystarczającą pomoc w cierpieniu z powodu braku wystarczającej ilości pieniędzy na leki. To samo w szpitalach onkologicznych.\nNa wsiach psy prawie wszystkie mieszkają na dworze, i nigdy żaden nie zamarzł, a ludzie czasem się zdarza, nie ważne z jakiego powodu.\nOstatnio zmieniony piątek, 8 lis 2019, 21:37 przez Drupi, łącznie zmieniany 1 raz.


Opóźnienie dostaw Ajaxów - MILMAG\nHome / Defence & Space / Uzbrojenie / Opóźnienie dostaw Ajaxów\nSpółka General Dynamics Land Systems–UK nie dotrzymała terminu dostaw bojowych wozów piechoty Ajax do pierwszej brygady uderzeniowej wojsk lądowych Wielkiej\n15 stycznia Ministerstwo Obrony Wielkiej Brytanii poinformowało, że spółka General Dynamics Land Systems–UK (GDLS-UK) nie dotrzymała terminu dostaw bojowych wozów piechoty Ajax wraz z wariantami specjalistycznymi do pierwszej brygady uderzeniowej wojsk lądowych (British Army). Opóźni to również proces szkoleń pierwszych załóg z pułku Household Cavalry Regiment, które pierwotnie miały rozpocząć się we wrześniu 2019.\nMimo, że program dostaw pojazdów z rodziny Ajax do pierwszej jednostki liniowej jest opóźniony, brytyjski resort obrony na nadzieję na dotrzymanie terminu ogłoszenia wstępnej gotowości operacyjnej w lipcu 2020 / Zdjęcie: Richard Watt, MO Wielkiej Brytanii\nJeszcze w marcu 2019 resort obrony informował, że dostawy sześciu wariantów pojazdów opartych na wspólnej platformie wcześniej znanej jako Scout SV nastąpi pomiędzy lipcem a wrześniem tego samego roku, tak aby wstępna gotowość operacyjna (IOC) brygady mogła zostać osiągnięta w lipcu 2020. Tymczasem GDLS-UK nie dotrzymała również wydłużonego terminu, ale mimo to resort obrony chce dotrzymać terminu ogłoszenia gotowości (Acusonic dla brytyjskich Ajaxów, 2018-03-20).\nDo centrum testowego wojsk lądowych (British Army Armour Centre) w Bovington w hrabstwie Dorset dostarczono jak dotąd sześć z siedmiu prototypów wariantu specjalistycznego: opancerzonego wozu wsparcia rozpoznania Ares. Siódmy prototyp ma przechodzić ostatni etap prób. Pojazd w tym wariancie wyposażony został w zdalnie sterowany moduł uzbrojenia Protector, opracowany przez norweską spółkę Kongsberg Protech Systems (KPS). Moduł jest uzbrojony w 7,62-mm uniwersalny karabin maszynowy L94A1, 12,7- mm ciężki karabin maszynowy oraz 40-mm granatnik automatyczny. Tymczasem nadal nie dostarczono do brygady żadnego z bazowych bwp Ajax, wyposażanych w wieżę z 40-mm armatą automatyczną CT40 i 7,62-mm karabin maszynowy.\nPlanowanych jest łącznie sześć wariantów specjalistycznych, oprócz już dostarczonych na próby Ajax i Ares, będą to wóz zabezpieczenia technicznego Apollo, wóz ewakuacji i ratownictwa technicznego Atlas, opancerzony wóz inżynieryjny Argus i opancerzony pojazd – stanowisko dowodzenia Athena, którego prototyp miał swoją premierę podczas londyńskich targów przemysłu obronnego i bezpieczeństwa DSEI we wrześniu 2019. Pozostałe warianty znajdują się na etapie produkcji. Na potrzeby brygady uderzeniowej trafi 20-25 pojazdów wszystkich wariantów.\nZgodnie z umową z 2015, GDLS-UK dostarczy łącznie 589 pojazdów z rodziny Ajax, które zastąpią CVR(T) –Combat Vehicle Reconnaissance (Tracked). Spośród tej liczby 245 będzie stanowić bwp (w tym 198 do walki i rozpoznania, 23 kontroli ognia i 24 rozpoznania). Kolejne 256 to wozy wsparcia bojowego PMRS (Protected Mobility Recce Support), w tym 93 transportery i 34 pojazdy wsparcia rozpoznania Ares, 112 Athena i 51 Argus. Pozostałe 88 pojazdów będą to pojazdy inżynieryjne: 38 Atlas i 50 Apollo (Wielka Brytania zamawia Boxery, 2019-11-06).


MrKrzychu\t10.05.2015 23:57\nTak jak samo jak jej poprzedniczka, drugi sezon bardzo mi się spodobał. Akcja i całość nie obniża poprzeczki, polecam. Moja ocena 9/10.\nCziorro\t30.06.2012 19:09\nRewelacyjne kino akcji.\nCiężko mi rozdzielić ocenę osobno na pierwszy i drugi sezon tak więc ocenię je jako spójną całość. Black Lagoon śmiało może konkurować z amerykańskimi produkcjami w ilości dobrej akcji na ekranie. Wszędzie mord i wyżynanie w pień kolejnych mniej lub bardziej wariackich grup przeciwników w typowy hollywoodzko- efekciarski sposób.\nAż dziw mnie bierze, że seria jest określona tagiem „Realizm” no ale niech wam będzie…Jeśli według redakcji dla osoby o posturze dziecka nie będzie problemem strzelać serią z 8kilowego karabinu to będę się kłócił ~_^\nPostaci absolutnie polubiłem i ich imiona raczej na dłuższy czas zapamiętam (ponieważ nie są skomplikowane, to na pewno…)\nOpening jest całkiem fajny, ale raczej nie odbierze dodatkowych megabajtów z mojego dysku twardego, a reszta muzyki taka jak na filmy akcji przystało, czyli niezła tylko podczas seansu.\nGrafika bardzo dobra choć oczywiście do perfekcji jej brakuje ;x\nCiszę się tylko, że autorzy nie poszli w romans Rocka z Revy bo ja dla mnie to by się szybko zamieniło w tandetny romans ze spluwami.\nFeRu\t15.03.2012 23:52\nSeria lepsza od sezonu pierwszego.Klimat Rodrigueza jeszcze wyraźniejszy,bohaterowie jeszcze bardziej pokręceni,wiecej brutalnej akcji…Krótko mówiąc wszystkiego co było mocną serii pierwszej jest tutaj więcej i lepiej zrealizowane. Lecz ciągle pojawiają się te same wady co w poprzedniej „edycji” tzn. brak rozwinięcia wątku Revi/Rock oraz ilość odcinków, których mogło by być 2 lub 3 razy więcej…no ale cóż.\nWerdykt: Oglądać koniecznie!\nYuon\t22.02.2012 12:39\nAnime bardzo mi się podoba, ale jednej rzeczy nie rozumiem. Chodzi mi o kliknij: ukryte sytuację w Japonii. Rock, Revi, Balalaika, Chang itd. rozmawiają normalnie między soba po japońsku prawda? To po co był potrzebny Rock żeby tłumaczyć Balalaike z angielskiego na japoński a ona umie mowic po jap.? Czy może jednak oni mówia normalnie w innym języku? Nie wiem, bo się na tych azjatyckich jezykach nie znam i nie potrafie raczej odroznic japonskiego od chinskiego. Może mi ktś wyjasnic?\nOrzi\t22.02.2012 12:59\nTo proste – oni normalnie nie rozmawiają ze sobą po japońsku, tylko po angielsku xD . Japoński język w anime jest tylko używany, aby ułatwić Japończykom oglądanie anime – znajdź proszę anime, w którym wszyscy bohaterowie mówią po innym języku niż japoński. Nawet te, których akcja dzieje się w Europie lub Stanach, są realizowane w języku japońskim, mimo iż oczywiste jest, że tak naprawdę bohaterowie porozumiewają się w innym narzeczu. Przyjęta konwencja, to tak jakby się czepiać dubbingu np. „Madagaskaru”, że zwierzęta gadają między sobą po polsku, chociaż wychowywały się w Nowym Jorku.\nmaniak01\t18.08.2016 15:53\ntz.O ile się orientuje to Rock, Revi i Balalaika mówią po angielsku tak jak w orginale, ale tylko Rock mówi po japońsku\nXerand\t23.01.2018 04:23\nTrochę późno, ale sprecyzuje o co chodziło. Te dwa języki zostały zamienione. Japoński, gdy rozmawiał on na przykład z Revy miał symbolizować angielski, ich codzienny język. Z kolei prawdziwy angielski podczas scen tłumaczenia miał symbolizować japoński, którego reszta protagonistów nie zna. Świetne jest to, że w wersji dubbingowej to zostało odwrócone. Podczas tłumaczenia, aktorzy autentycznie i, sczerze powiedziawszy, bardzo dobrze rozmawiali po japońsku.\nCokier\t3.02.2012 15:20\nZnak jakości: "BEZ KAGAŃCA!"\nTwórcy nie mają zahamowań. W anime niewiele jest przenośni, generalnie rewelacyjna robota. Rozpisałem się przy okazji opiniowania pierwszej serii i bez sensu powtarzać. Napiszę więc, że trzyma poziom, a klimat twórczości Roberta Rodrigueza bucha z każdego kadru aż ciepło się robi ;].\nSofton\t19.09.2011 18:50\nLet`s go now\nKolejna seria pod względem kreskowym fabułowym stoi na takim samym poziomie co pierwsza.Nic dodać nic ująć Ekusutashī.\nResonansdusz\t26.08.2011 15:03\nDruga seria jeszcze lepsza od pierwszej! Muzyka, grafika, połączenie angielskiego z japońskim – cudo..\nAle jedno mi nie pasuje, co z zakończeniem !?\nOsobiście uważam, że cała ta sprawa z Balalajką była świetna, tylko za szyyyybko się to wszystko potoczyło. Mówiąc za szybko, mam na myśli, że bardzo szybko zakończyła się przede wszystkim walka pomiędzy Ravy, a Gin'em, oraz cały wątek z Gin'em i zastępcą ... No powiedzcie, czy to nie prawda ?!\nI dodam tak szczerze od siebie, że liczyłam na większy romans pomiędzy Rock'em a Ravy ^ ^\n7/10 za zbyt szybkie potoczenie się wydarzeń.\nLucrecia\t18.08.2011 04:41\nAnime zdecydowanie warte obejrzenia, przede wszystkim ze względu na klimat.\nPodobało mi się praktycznie wszystko: ogólna fabuła, sceny akcji (co z tego, że nieprawdopodobnie – tu jak w Hollywood chodzi o to, żeby się dobrze bawić), główne postacie, czyli Revy i Rock (każde z nich „wymiata” na swój własny sposób), sposób rysowania postaci, muzyka.\nGeneralnie na myśl przychodzą mi słowa „cool” i „badass”. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do niektórych serii, na przykład z gatunku shounen, Black Lagoon oferuje jeszcze coś więcej – cyniczne spojrzenie na otaczający nas świat. Świat, którym rządzą pieniądze i własny interes, ale w którym można się odnaleźć i zabawić – a czasem nawer znaleźć miejsce dla ludzkich uczuć.\nPodobało mi się, że Revy tylko minimalnie zmienia się pod wpływem Rocka, nie zaczyna mieć masy wątpliwości. Między wierszami można wyczytać, że jej „trudny charakter” wynika kliknij: ukryte z jej przeszłości… co pozwoliłoby nazwać ją postacią tragiczną… gdyby w Roanapur było miejsce na jakikolwiek tragizm! Ale nie ma. I dobrze, że Rock zaczyna to z czasem rozumieć.\nA propos 'tragizmu'...\nWątek rumuńskich bliźniaków jest cholernie mocny, bo jeśli tylko obedrzeć go z przestylizowanej, udramatyzowanej otoczki anime, to zostaje naga prawda: takie rzeczy się działy, dzieją i dziać będą w prawdziwym życiu. Historia bliźniaków wydaje się nieprawdopodobna, ale kiedy rozbić ją na czynniki pierwsze, mamy: kliknij: ukryte sierocińce pełne patologii (zdarza się nie tylko na końcu świata, wystarczy poszukać w Polsce), opuszczone przez wszystkich dzieci, dziecięca pornografia najgorszego sortu, dzieci zmuszane do bestialskiego zabijania innych (jeśli nie w pornosach, to 'normalnie', na wojnie), handel żywym towarem, głębokie zaburzenia psychiczne. Choć wątek bliźniaków przeraził i wzruszył mnie sam w sobie, to o wiele bardziej wstrząsnęło mną uświadomnienie sobie że to JEST „historia na faktach”; prawdziwa w tym samym sensie, w jakim prawdziwa jest np. rosyjska mafia, też ukazana w anime.\namarlagoon\t28.06.2011 17:10\nTen sam klimat\nNowe pomysły, nowe przygody, ale ten sam klimat.Znowu…nie będę się rozpisywać, bo zrobili to poprzednicy.\nGorąco zachęcam do chwycenia mangi i do obejrzenia OVA (5),które już wyszły. Miłego oglądania :)\nNikt\t22.06.2011 21:20\nDrugi sezon trzyma dokładnie taki sam klimat co pierwszy.Gorąco zachęcam do oglądnięcia!Tym bardziej, że wychodzi seria OAV składająca się z 5 odcinków!\nmartac1\t31.05.2011 01:48\nMyślę, że druga seria różni się od pierwszej. Bardziej trafia chyba w moje klimaty. Właśnie skończyłam i czuję, że chcę więcej, a to jest najlepszym dowodem, że anime było dobre. Zwłaszcza wątek romantyczny, który był tak subtelny, że właściwie niewidoczny ;) Myślę, że można jeszcze sporo wycisnąć z tej historii. Pozostało wiele do wyjaśnienia, np. kim jest właściwie Eda. Podsumowując: oby więcej takich anime ;)\nSzatanowa\t19.02.2011 18:16\nWciąż ten sam klimat...\nDruga seria w niczym nie ustępuje pierwszej, wciąż czuć tą atmosferę, która mnie przykuła do ekranu na czas oglądania pierwszej serii. Najlepszy był motyw kliknij: ukryte Hänsela i Gretel, choć był też mocno krwawy, zwłaszcza na końcu (przyznaję, że w pewnym momencie miałam ochotę wyłączyć odcinek i zapomnieć o tym, co widziałam), ale cóż, na pewno było to lepsze od historii kliknij: ukryte sprytnej i wybitnej Yukio (przyznam szczerze, że nie cierpię tej małej). Jedynym minusem były rzadsze występy Dutcha i Benny'ego, ale nie przeszkadzało mi to aż tak. Na pewno nie miałabym nic przeciwko, gdyby powstały kolejne serie.\nAnielski_Pyl 19.02.2011 18:27:23 - komentarz usunięto\nSzatanowa\t19.02.2011 18:43\nRe: Wciąż ten sam klimat...\nWiem o tej serii, jednak pięć odcinków, choćby nie wiem, jak dobrych, to trochę za mało, jak dla mnie.\nAnielski_Pyl 19.02.2011 18:58:12 - komentarz usunięto\nSzatanowa\t19.02.2011 19:12\nZdaję sobie z tego sprawę, a mój ośli upór wynika chyba z tego, że od tej serii jestem chyba uzależniona ;]\nmmx\t14.12.2010 21:35\nnie ma się czym zachwycać – pierwsze odcinki są świetne, potem wszystko zmienia się w naciągany kicz z dziećmi w roli głównej.\nodpowiedzi: 0 Anielski_Pyl 2.11.2010 12:59:00 - komentarz usunięto\nklonik1985\t17.10.2010 00:50\nZawiodłem się... (gdzie ten klimat...???)\nSzczerze mówiąc to jestem strasznie zawiedziony drugim sezonem Black Lagoon…\nMotyw z bliźniakami nie przypadł mi do gustu, a odcinki których akcja rozgrywała się w Japonii kompletnie zatraciły świetny klimat „jedynki” i strasznie mnie nużyły.\nJedynie „środkowa” historia kliknij: ukryte związana z fałszerką pieniędzy mi się podobała.\nPoza tym strasznie mało w tych odcinkach Dutch'a i Benny'ego. Do minusów muszę zaliczyć także strasznie wkurzające rozmowy japońsko/angielskie (normalnie masakra !!!).\nPierwszy sezon bardzo mi się podobał i oceniłem go na 7/10, natomiast ten bardzo mnie zawiódł przez co oceniam go zaledwie na 5/10…\nYumi Mizuno\t10.08.2010 15:23\nZnacznie lepsze od 1 serii, jednak bez jej znajomości nie zrozumie się wielu wątków. Tutaj widać poprawę, ciekawe rozwiązania, serie niemal się wchłonęło, to dobrze ponieważ nie męczył się człowiek oglądając. Po za tym dobre zakończenie wszystkiego podsumowanie i otwarty finał, właściwie to mogłaby być 3 seria ich przygód, nie obraziłabym sie. No i Balalajka, ją chyba najbardziej lubię x3\nLiquid.pl\t10.08.2010 17:46\n3 seria wlasnie wychodzi a raczej ova (5 odcinkow jak pamietam), pierwszy epizod juz wyszedl.\noto tytul :)\nBlack Lagoon – Roberta's Blood Trail\nTakasugi\t9.07.2010 01:47\nŚwietna jak poprzednia seria. Dużo amunicji i prochu.\nJednym minusem jest to, ze zabrakło mi tu troche Dutcha i Benny'ego. Ale i tak uwazam serie za wystrzałową i wart obejrzenia. ;) Opening świetny i Ending wspaniały – ten końcowy klimat końcowych napisów az dreszcz przechodzi. <brrr>\nPs. Nie chciałabym Balalajce stanąć na drodze ^^.\nirontoof\t28.05.2010 22:26\nAngielski dubbing znakomicie się spisuje. Nie oglądałem 2 sezonu w oryginale, ale nie odczuwam takiej potrzeby – dla mnie istnieje tylko angielska wersja :D. porównajcie sobie scenę z „You're a rocketman, baby!” po japońsku i po angielsku to zrozumiecie :)\nKiTt\t14.01.2010 11:39\nTo jeden z tzw must‑see kazdego wielbiciela anime. Polecalbym go nawet osobom dopiero rozpoczynajacym swoja przygode z japonską animacją, z racji swietnego, mrocznego klimatu, gatunkowo jednak stosunkowo lekkiego w odbiorze. Ja osobiscie nie moge sie doczekac trzeciego sezonu.\nLiquid.pl\t29.03.2009 21:41\nmiazgaa... ja chce wiecej\nrozwalilo mnie na lopatki to anime, tak wciagnelo ze puscic nie chcialo.\n10/10 za wysmienita jazde i zabawe podczas ogladania.\nPonoc 3 sezon ma byc, ogloszone to bylo 6 miesiecy temu , a tu ni widu ni slychu.\nRodzenstwo killerow rzadzi, i ostatnie odcinki o Gin‑san i jego waka‑sama 100/10, tragiczna ewolucja mlodego umyslu ku upadkowi fatalnemu.\nInfernus\t27.03.2009 11:15\nPierwszy sezon prezentował się rewelacyjnie drugi zaś jest jeszcze lepszy i rewelacyjnie podtrzymuje klimat.Życie piratów ehh… Mógłbym o tym anime napisać kilka kartek papieru a4 ale po co w skrócie.Może zacznę od tego że głos głównej bohaterki Revvy jest po prostu zaje….. a i jej powiedzonka są fajne.I choćby takie odcinki jak np z pokojówką,hinduską(scena przed Kościołem Przemocy:) czy Rumuńskie bliźniaki to wymiatacz.Główni bohaterowie są ciekawi Dutch,Benny,Revvy i Rokuro(Rock)każdy ma swoją ciekawą osobowość ładna animacja jedynie dźwięk trochę kulej ale ogólnie jest super.Jest to bardzo dobry anime dla wszystkich tych co lubią gdy trup ściele się gęsto\nO demie 9/10\nSir Mavins\t5.08.2008 18:48\nZ pewnymi obawami oczekiwałem na S2.\nNa szczęście bezpodstawnymi?\nOgólnie: The second barrage okazał się lepszym sezonem niż S1.\nCóż, tak bywa. Choć przyznaję, że niełatwo jest nakręcić udaną kontynuację.\nMuzyka i grafika na poziomie tym co S1, czyli 6 oraz 7,5. No, dodałem plusika, dodałem.\nWażne że muzyka nawet bardzo współigra z treścią, a ending do obrazu i treści dopasowany jest, rzekłbym w sposób prawie perfekcyjny.\nNa dokładkę: w serii obecny jest humor, który dość dobrze kontrastuje ze scenami „nie do śmiechu”.\nZasadniczą różnicą pomiędzy seriami jest to, że TSB jest mocniejsze, brutalniejsze, ciemniejsze, mroczniejsze, bardziej ordynarne.\nZdecydowanie jest dla dorosłych.\nNawet jeśli czegoś nie pokazują do końca to i tak wymowa scen jest oczywista.\nI nic tu po dzieciach.\nDodam jeszcze, że niektóre historie oraz ich zakończenia były naprawdę niezłe i warto je obejrzeć jeszcze raz. Poza tym Revy też jest niczego sobie, ale nie dorównuje Rosjance, oj nie.\nAle jak to zwykle bywa serial ma minusy.\nZacznę od mniej znaczących: niektóre postacie powinny zostać bardziej rozwinięte, a sceny z przemyśliwaniami czy analizowanie tego i owego – VON! I tyle.\nOraz mała dygresyjka: czy z językami komuś coś się nie pomieszało? Wg mnie ci co nie powinni byli mówić w danym języku, mówili w nim, a ci co teoretycznie powinni mówić – cisza.\nZa to głównym MINUSEM jest tłumaczenie tejże serii. Matko, kto to robił???!!!\nNie wiem co stanęło na przeszkodzie, aby tłumaczyć słowa japońskie, angielskie i rosyjskie?\nNawet jeśli w oryginale brzmią OK, to w nawiasie powinno dać się polski odpowiednik.\nA nie, tu widzu domyśl się sam.\nNo, sorry, ale tak się nie robi. To partactwo.\nOcena S2 to 7,5/10.\nOcena S1 i S2 to 7/10.\nPodsumowując obydwie serie, bo właściwie dziś należy je tak oglądać, to jest to całkiem ciekawa 24 odcinkowa opowieść. I po krótkim namyśle… polecam ją.\nA jak wieść niesie będzie The 3rd.\nShadow Dancer\t31.07.2008 10:24\n...2 sezon :)\nZdecydowanie mroczniejszy, brutalniejszy i zdecydowanie bardziej spójny.\nO ile pierwszemu sezonowi nie miałam nic do zarzucenia to musze przyznać, że oglądając część 2 poczułam się troszkę rozczarowana zakończeniem…\nAkcja, pomysły, wykonanie, przekaz i najważniejsze grafika, tak jak poprzednio idealne :)\nkliknij: ukryte Rumuńskie bliźniaki, nastolatka stojąca na czele mafii, współczesny samuraj i oczywiście wspaniała i niezastąpiona siostra Eda ;) tworzą to anime tak nierealnym, że aż prawdziwym.\nCzekam ze zniecierpliwieniem na 3 sezon i polecam wszystkim pierwsze dwa.\nSF\t24.06.2007 03:03\nW sumie to samo, co pierwsza seria, tyle że bardziej krwawa, z większym niż poprzednio naciskiem na mroczną stronę ludzkiej psychiki. Powiedziałbym nawet, że drugie dwanaście odcinków odrobinkę bardziej przypadło mi do gustu, ale…\nPierwszy minus za trwałe uszkodzenia, jakim uległy moje uszy po 12‑odcinkach łamanej angielszczyzny w wykonaniu Rosjanki (i tu udzie, w końcu Rosjanka nie musi mieć dobrej wymowy, chociaż byłoby lepiej, gdyby nie gadała aż tak sztucznie) i Amerykanki chińskiego pochodzenia, która najwyraźniej zapomniała już, jak mówi się w starym, dobrym Nowym Jorku (często nie miałem pojęcia, co ona mówi, albo wyłapywałem tylko pojedyncze, wyrwane z kontekstu słowa). Popisy Kamyczka mogę pominąć, bo na szczęście nie było ich aż tak wiele.\nDrugi minus za maniakalne powtarzanie i dodatkowe wyolbrzymianie pewnej rzeczy, na którą nie byłem w stanie przykmnąć oczu. Dlaczego Revy zwykłych przeciwników powala jednym strzałem, a w innych, tych ważniejszych, nie potrafi trafić z kilku metrów (w ostatnim odcinku wręcz z dwudziestu centymetrów, co już naprawdę mnie zirytowało)? Mam niby uwierzyć, że ci lepsi tak doskonale omijają wszystkie jej pociski? I już nawet nie będę próbował się zastanawiać, dlaczego posługując się bronią palną, próbuje doprowadzić do zwarcia w pojedynku z przeciwnikiem kliknij: ukryte walczącym mieczem... No, nieważne, to w końcu nie ja tu jestem profesjonalnym ochroniarzem i zabójcą, prawda?\nZegarmistrz\t11.03.2007 20:41\nO ile miałem pewne wątpliwości co do Black Lagoon, to drugi sezon zatarł je całkowicie. Wpierwszym twórcy zachowywali się troche, jakby nie wiedzili w którą stronę pragną się udać, w efekcie dostaliśmy kilka historii w dość rozbierznych klimatach. Natomiast druga seria konsekwentnie realizowana była w specyficznej maniacko – mrocznej atmosferze.\nByła też znacznie mocniejsza od poprzedniczki. W prawdzie zdarzają się tytuły brutalniejsze od Black Lagoon, ale prawie na pewno nie pozwoliłbym oglądać swoim dziecią Black Lagoon. Postacie tak naprawdę dawało się lubić tylko z jednego powodu: większość ich antagonistów była jeszcze bardziej (lub tak samo) chora, jak oni.\nWłaściwie chyba całą obsadę powinno się zamknąć w kryminale albo psychiatryku na długie lata.\nodpowiedzi: 0 Belvegor 8.03.2007 14:08:30 - komentarz usunięto\nKelly\t28.02.2007 09:47\nOczko słabsza niż pierwsza, jednak tylko oczko takie malutkie. Trochę brakuje mi normalnego zakończenia, ale liczę na kontynuację.\nQidin\t27.02.2007 16:18\nTo co tygryski lubią najbardziej *^^*\nGdy zasiadałem do 2 części miałem obawy że autorzy mogą nie udźwignąć ciężaru związanego z jakością poprzedniej części. Tym bardziej byłem szczęśliwy gdy okazało się że The Second Barrage jest tak samo dobre jak poprzednik, ba śmiem twierdzić że nawet znacznie lepszy. 3 ciekawe historie dosyć elektryzujące, zwłaszcza z bliźniakami sprawia że anime to jest naprawdę wyjątkowe. Jednym może to się podobać, drugim nie. Prawda jest taka że pod względem technicznym temu anime niema co zarzucić. Bardzo dobra muzyka, ciekawe postaci, zakręcona fabuła i najważniejsze genialna kreska budują kapitalną atmosferę i co najważniejsze, tak jak było to w moim przypadku łaknąłem tego anime jak spragniony wody ;D Z autorem recenzji zgadzam się w 100%. Pozycja obowiązkowa.\nVodh\t26.02.2007 18:40\nPierwsza seria lepsza ;p\nWydaje mi się, że w drugiej serii (a szczególnie w jej drugiej połowie) autorzy zgubili pewien specyficzny klimat, który w pierwszej serii czynił to anime tak wyjątkowym. Nic nie ujmując serii drugiej brakowało mi tam Roanapry i tego na swój sposób lokalno – tropikalnego charakteru. Seira 2 też świetna, ale pierwsza lepsza IMO.\nMartinez\t25.02.2007 23:32\nTrzyma poziom pierwszej serii.\nKolejne trzy dobre historie, chociaż wątek o bliźniakach mordercach jakoś delikatnie nie trafiłw me gusta, ale tylko delikatnie:)\nDruga historia ze swym rewelacynym wachlarzem płatnych zabójców – „loloitka” z piłą łańcuchową, tajemniczy człowiek w płaszu kuloodpornym, uśmiechnięty pan z miotaczem płomieni, czy też znana już zabójczyni z maczetami i dziwnym akcentem:) – niejednen film mógłby pozazdrościć takich postaci.\nI ostatnia moim zdaniem najciekawsza historia, w której Rock i jego sytauacja w której się znalazł zostały idealnie opisane przez Yukio jednym zdaniem. Niestety ten nieszczęsny Engrish w tej historii poprostu był nieszczęsny;)\nPierwsza i druga seria wciągają jak chodzenie po bagnach;D\nMati\t25.02.2007 22:31\n...jednak niewiele gorsze od pierwszego sezonu. Które z tej dwójki dzieciaków było chłopcem, a które dziewczynką? Hmmmm…\nirontoof\t28.05.2010 22:21\nwyszłoby że już kiedy się pojawili, byli „zamienieni rolami”. przed walką z Ruskimi zamienili się z powrotem (wniosek z nagrody Gretel dla biednego Rocka). Albo tak, albo jedna zamiana ról była offscreen, albo to były dwie dziewczynki\nzgrzyt\t25.02.2007 20:25\nTa seria niebotycznie lepsza od pierwszej (1 mała zryty początek i w drugim sezonie jest więcej akcji), na duży plus zasługuje historia bliźniaczego rodzeństwa do tej pory nie wiem kto był bratem a kto siostrą\nYahoo\t25.02.2007 14:09\nRecenzja Second Barrage tak szybko :)\nDrugi sezon, jak dla mnie lepszy niż pierwszy, mimo okropnego Engrisha pod koniec.\nCo do elementów nadprzyrodzonych: chodzi o niezwykłe zdolności Yakuzerminatora? Fakt. Troszke przesadzone. Obyłoby się bez nich.\nSerie tą kocham za zakończenie historii loli‑gothów. Piosenkę „World of midnight” miałem na mp3 jeszcze długo po obejżeniu 3 (15) odcinka.\nGo Grethel, go! :)


Proste joggery - Lato 2021 - AVANTI24.PL\nProste joggery - Lato 2021\nSpodnie (2 148)\nproste joggery są obecnie bardzo modne i stylowe! Ceny zaczynają się już od 99.99 PLN! Nowości na sezon Lato 2021 na pewno przypadną Ci do gustu! Robiąc zakupy postaw na promocje, które sięgają do nawet 55.88%! Sprawdź sklep internetowy i zrób zakupy online!\nSpodnie damskie Dkny granatowe w stylu marine jesienne\n679 zł 1 439 zł\nSpodnie damskie Red Valentino gładkie\nSpodnie damskie Guess bez wzorów\nSpodnie damskie Max & Co. granatowe\nSpodnie damskie SILVIAN HEACH szary


ą adwokat oraz radca prawny. Adwokat i radca prawny są pokrewnymi zawodami prawniczymi, sklasyfikowanymi ze względu na pełnienie swojego zawodu w sektorze prawa prywatnego. Kancelaria prawna może być prowadzona przez adwokata lub\nDodane: 16-08-2020 09:20\nIstnieje wiele zawodów prawniczych, które są odpowiednio klasyfikowane według określonych kryteriów. Jednymi z wielu zawodów prawniczych są adwokat oraz radca prawny. Adwokat i radca prawny są pokrewnymi zawodami prawniczymi, sklasyfikowanymi ze względu na pełnienie swojego zawodu w sektorze prawa prywatnego. Kancelaria prawna może być prowadzona przez adwokata lub radcę prawnego. Zakres usług pełnionych pr\nProfesjonalne noże używane na budowieKrótko o prawnikach i sądachPiękne Polskie tradycje: Kartki świąteczneElectrical servicesBruk i wykończenie wokół budynkuReklama w parze z drukiemKiedy hormony dają nam się we znakiKiedy przyjdzie potrzeba na prawnika The Whole Truth About How To Buy Brake Discs (And Which Vendors Don't Tell You) Nie Musisz Być Ekspertem Aby korzystać z porad radcy. Wystarczy, że Zastosujesz Te 8 Zasad.Electricial services and demand on themPrzygotowanie wystroju ogroduYour car from "a" to "z"Zamiast sprzątać, odpocznijCzy żeby zrobić implanty w Wiśle trzeba wydać dużo?Zamontować klimatyzację w Warszawie? Nie?4 nowych sposóbw w 2020 aby klimatyzować pomieszczenia2020 czas aby lepiej klimatyzować pomieszczeniaDentysta ZabrzeKilka faktów i informacji o geodezjiDruk reklamowy dla każdegoKrótki opis reklamy mobilnej i outdoor dla przedsiębiorcówKiedy i jak najlepiej kupić zaproszenia na ślub?Biznes w ChinachProgramy do wykorzystania w firmach. Co musisz o nich wiedzieć?Czy warto zamawiać catering?Obsługa BHPCo musisz wiedzieć o zabiegach medycyny estetycznejSprzątamy w domu, tylko czym?Odnośnie klimatyzacji słów kilka


Arka Gdynia - Piast Gliwice – Wynik meczu i relacja na żywo - PKO Ekstraklasa - 29.09.2019 - WP SportoweFakty\n25' Jakub Wawszczyk\n57' Mikkel Kirkeskov\nKoniec spotkania. Bezbramkowy remis w Gdyni.\nTiago Alves miał dobrą sytuację, dryblował w polu karnym Arki, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło.\nTeraz Piast przy piłce. Gra toczy się na połowie gdynian.\nDawit Schirtladze padł w polu karnym, ale sędzia nakazał grać dalej.\nBłąd Nalepy, z dystansu strzelał Jorge Felix, ale to było uderzenie niecelne.\nArka Gdynia stara się atakować, Piast oddalić grę od własnego pola karnego.\nDośrodkowanie w pole karne Arki. Piłka odbiła się od jednego z gdynian, ale złapał ją Pavels Steinbors.\nArka Gdynia. Schodzi: Damian Zbozień. Wchodzi: Adam Danch.\nKapitalną interwencją popisał się Frantisek Plach! Po dośrodkowaniu w pole karne Dawit Schirtladze oddał strzał głową, a nogami obronił bramkarz Piasta.\nRzut rożny dla Piasta. Piłkę wrzucał Gerard Badia. Wybił ją Dawit Schirtladze.\nZ rzutu wolnego Tom Hateley. Piłka wyleciała poza boisko, wrzutka była zbyt mocna.\nZ ostrego kąta strzelał Dawit Schirtladze. Trafił tylko w boczną siatkę.\nDośrodkowanie z rzutu wolnego w pole karne Arki. Kapitalną okazję miał Tomasz Jodłowiec, do którego spadła piłka. Ten zaskoczony nie zdołał jednak oddać celnego strzału\nZ woleja zza pola karnego strzelał Christian Maghoma. Znów dobrze spisał się Frantisek Plach\nZ 20 metrów strzelał Dawit Schirtladze. Frantisek Plach nie dał się zaskoczyć.\nMichał Nalepa dośrodkował w pole karne Piasta. Piłkę wybił jednak Piotr Parzyszek.\nZ linii pola karnego strzelał Maciej Jankowski, ale został zablokowany.\nGra wznowiona. A przed chwilą niecelny strzał jednego z zawodników Piasta.\nChwilowa przerwa w grze. Pomocy medycznej potrzebuje Uros Korun.\nZ rzutu wolnego strzelał Tom Hateley. Bardzo ładne uderzenie, ale piłka o centymetry minęła bramkę Arki.\nTom Hateley składał się do strzału z około 20 metrów. Uderzenie zablokował piłkarz Arki, ale zrobił to ręką. Będzie rzut wolny dla Piasta.\nTym razem Maciej Jankowski do Dawita Schirtladze. Ten główkował w polu karnym, ale uderzenie było niecelne. Ładna akcja Arki.\nMarko Vejinović ładnie poprowadził sobie piłkę pod pole karne Piasta, ale oddał już bardzo słaby i niecelny strzał.\nDawit Schirtladze efektownie do Jankowskiego. Ten wpadł w pole karne, oddał strzał. Lekki rykoszet i piłka poza boiskiem.\nW odpowiedzi po akcji Michała Nalepy i jego strzale z dystansu znakomicie obronił Frantisek Plach.\nPo dośrodkowaniu w pole karne główkował Piotr Parzyszek. Pewnie w bramce spisał się Pavels Steinbors, który obronił ten strzał.\nPo podaniu Piotra Parzyszka z około 18 metrów strzelał Gerard Badia. Piłka przeleciała obok bramki.\nŁadne uderzenie z około 18 metrów oddał Azer Busuladzić. Piłka przeleciała jednak nad bramką.\nKoniec pierwszej połowy. W Gdyni Arka bezbramkowo remisuje z Piastem Gliwice.\nPo dośrodkowaniu z rzutu wolnego Piotr Parzyszek ładnie złożył się do strzału. Jego uderzenie z około 16 metrów pewnie obronił jednak Pavels Steinbors.\nPiast Gliwice przy piłce. Goście rozgrywają ją w okolicy linii środkowej boiska.\nChwilowa przerwa w grze. Pomocy medycznej potrzebuje piłkarz Piasta.\nDawit Schirtladze dryblował w polu karnym Piasta. Dryblował, dryblował i uciekła mu piłka, i wyleciała poza boisko.\nDośrodkowanie z rzutu wolnego w pole karne Arki. Piłka odbiła się od Dawita Schirtladze, którego faulował zawodnik Piasta. Sędzia przerwał grę, piłka dla gdynian.\nZablokowany strzał Marcina Budzińskiego w polu karnym Piasta Gliwice.\nGra toczy się dalej. Arka Gdynia rozgrywa piłkę na połowie Piasta.\nNie ma gola. Sędziowie w tej akcji dopatrzyli się spalonego. Bramka nie została uznana.\nJeszcze sędzia korzysta z systemu VAR i analizuje sytuację.\nI mamy bramkę! 1:0 prowadzi Piast Gliwice. Gerard Badia dopadł do wybitej piłki. Miał dużo miejsca i czasu, precyzyjnie dośrodkował w pole karne, gdzie niepilnowany Patryk Sokołowski skierował piłkę do bramki. Po konsultacji VAR ten gol nie został jednak uznany.\nDośrodkowanie z rzutu wolnego w pole karne Piasta, po którym niecelnie główkował Maciej Jankowski.\nMaciej Jankowski wpadł w pole karne Paista, ale nieco się pogubił i stracił piłkę.\nGra toczy się w środkowej strefie boiska. Nieco częściej przy piłce teraz zawodnicy Piasta.\nŻółtą kartkę za faul otrzymał Jakub Wawszczyk.\nJesteśmy w tym fragmencie meczu, w którym przewagę ma Piast Gliwice. Goście szukają dośrodkowań w pole karne gdynian.\nGra już wznowiona. Obyło się bez kartek.\nDośrodkowanie z rzutu rożnego w pole karne Arki. Uderzenie głową Piotra Malarczyka, ale Pavels Steinbors nie dał się zaskoczyć. Po chwili ogromne zamieszanie i przepychanki piłkarzy obu drużyn. Wszystkich uspokajał sędzia.\nAktywny jest Dawit Schirtladze. Po jego akcji z dystansu strzelał Marko Vejinović. Uderzenie było jednak niecelne.\nDobra szansa dla Arki. Najpierw z kilku metrów z ostrego kąta uderzył Dawit Schirtladze, ale Frantisek Plach obronił. Po chwili dobitka Azera Busuladzicia, lecz futbolówka przeleciała już nad poprzeczką.\nTym razem minimalnie zbyt mocne dośrodkowanie Gerarda Badii z rzutu wolnego.\nMichał Nalepa zdecydował się na strzał z okolicy linii pola karnego. Był rykoszet i uderzenie ostatecznie niecelne. Gdynianie domagali się jeszcze rzutu karnego za zagranie piłki ręką, ale sędzia nakazał grać dalej.\nDośrodkowanie z rzutu wolnego w pole karne Arki. Piłkę wrzucał Tom Hateley. Zagranie było jednak zbyt mocne i piłka wyleciała poza boisko.\nJak na razie ciekawy początek meczu. Oba zespoły starają się atakować.\nOdpowiedź gliwiczan. Na posterunku był jednak Pavels Steinbors, który nie dał się zaskoczyć.\nSzybko Arka Gdynia wypracowała sobie dobrą okazję. W polu karnym Piasta Azer Busuladzić oddał strzał, na piłkę nabiegł jeszcze inny zawodnik Arki i ostatecznie sędzia odgwizdał spalonego.\nPKO Ekstraklasa. Arka - Piast. Jacek Zieliński: Musimy szukać punktów przede wszystkim u siebie\nPrzed nami spotkanie Arka Gdynia - Piast Gliwice. Początek meczu o godzinie 12:30. Tak wygląda aktualna tabela PKO Ekstraklasy:\nPKO Ekstraklasa: Lechia Gdańsk nowym liderem, zobacz tabelę\nArka Gdynia 30-09 17:00 0\nMichał Nalepa 30-09 13:48 0\nMarcin Budziński 29-09 22:27 0\nDamian Zbozień 29-09 19:46 0\nWaldemar Fornalik 29-09 15:45 0\nArka Gdynia 29-09 14:29 0\nEkstraklasa na żywo: Arka Gdynia - Piast Gliwice na żywo. Transmisja TV, stream online, livescore\nArka Gdynia 29-09 10:40 0\nJacek Zieliński 28-09 10:31 1\n46 Jakub Wawszczyk 25'\n22 Azer Busuladzić 75'\n7 Maciej Jankowski 87'\n16 Adam Deja 75'\n26 Adam Danch 84'\n2 Mikkel Kirkeskov 57'\n21 Gerard Badia 87'\n45 Tiago Alves 87'\nSTARE WP MUSI WRÓCIĆ Macie jeszcze pozdrowienia od Maikela, bo był w piątek jak już się zawinęliście, kazał Mariankowi przekazać ale go nie ma, więc osobiście ja to zrobię :). STARE WP MUSI WRÓCIĆ Jutro pewnie Brzęczek powoła kadrę na mecze Reprezentacji. STARE WP MUSI WRÓCIĆ Dawać Piast!!! STARE WP MUSI WRÓCIĆ AGKŚ!!! skoki12345 Gooiilll skoki12345 Narescie 1:0 piast skoki12345 Piast w 4 będzie bo nie gra źle STARE WP MUSI WRÓCIĆ No to mamy pierwszy kibel w tej kolejce, pytanie jakiego zapachu.


Mata - koncert online. Gdzie obejrzeć? Od dzisiaj dostępny w sieci\nKoncert Maty można teraz obejrzeć online. Występ w Warszawie okazał się być jednym z największych solowych występów hip-hopowych w historii Polski.\nMata rozbił bank zainteresowania medialnego. Najpierw świetnie przyjęta przez portfele słuchaczy płyta, a potem głośny koncert. Jeśli jeszcze nie widzieliście tego drugiego, to dzisiaj będziecie mieli okazję.\nBez dwóch zdań druga połowa roku należy do Matczaków. Najpierw ojciec, Marcin Matczak, napisał książkę o tym, „Jak wychować rapera. Bezradnik”. Spotkała się ona z ogromnym zainteresowaniem medialnym i przy okazji z krytyką kilku pisarzy. Sam Raczej przyznałby rację tym drugim.\nNiedługo później Mata wypuścił swoją nową płytę zatytułowaną „Młody Matczak”.\nChoć sam album trudno uznać za wyjątkowo udany, to już przy okazji przedsprzedaży raper mógł otwierać szampana, bo sprzedał się on nad wyraz dobrze. Następnego dnia po premierze Mata zagrał koncert w Warszawie, który okazał się jednym z największych solowych występów hip-hopowych w historii Polski.\nJednocześnie twórca znalazł się na językach publicystów i mediów, którzy orzekli, że Mata jest głosem pokolenia, a jego antysystemowy przekaz był najmocniejszym punktem koncertu i że całość to „prawdziwe show”. Choć absolutnie nie zgadzam się z tym, aby z dwójki Matczaków to właśnie ten młodszy przesadnie interesował się polityką, a tym bardziej, żeby wyrażał troski i obawy młodego pokolenia, to fakt pozostaje faktem – koncert był spektakularny.\nMata: gdzie obejrzeć koncert online?\nOd dzisiaj, czyli od 9 października 2021 r., na platformie Canal+ Online możecie obejrzeć wspomniany koncert.\nKoncert Maty w serwisie CANAL+ online! PREMIERA 9/10\nJeśli jeszcze nie jesteście abonentami, to możecie skorzystać ze specjalnej strony – wystarczy, że podacie tam swój adres e-mail. Następnie otrzymacie voucher z dostępem do jednego z pakietów serwisu za 10 zł za pierwszy miesiąc. Później cena rośnie do 30 zł przez trzy kolejne.


Twój Diesel lub benzyniak odzyska dawny blask! Ten prosty trik możesz wykonać sam niewielkim kosztem\nUtrzymanie reflektorów w naszych benzyniakach czy samochodach typu Diesel ma kluczowe znaczenie. Nie tylko pomagają nam widzieć drogę w nocy, ale także sprawiają, że jesteśmy widoczni dla innych kierowców. Mając odpowiednie produkty, odrobinę cierpliwości i wykonując te proste kroki, możesz samodzielnie przywrócić blask reflektorom.\nDiesel i benzyniak – pokochają to!\nWiększość nowoczesnych reflektorów jest wykonana z poliwęglanu i prędzej czy później dochodzi do utlenienia. Szyba staje się matowa i żółta, co zmniejsza wydajność świateł i sprawia, że twój Diesel czy benzyniak wyglądają fatalnie.\nNajłatwiejszym sposobem rozwiązania tego problemu jest całkowita wymiana reflektorów, ale to również opcja najdroższa. W zależności od samochodu, para nowych reflektorów może kosztować od kilkuset do kilku tysięcy złotych.\nOpłacalną alternatywą jest samodzielne odnawianie, zwłaszcza, że istnieje szeroka gama produktów specjalnie zaprojektowanych do tego celu. Możesz kupić cały zestaw zawierający wszystkie produkty potrzebne do tego procesu lub kupić je osobno – jeśli już masz niektóre z nich.\nW zestawie znajdziesz taśmę maskującą, pastę woskową, pastę polerską, uszczelniacz UV, a co najważniejsze mokry i suchy papier ścierny. Zalecamy również zaopatrzyć się w samoprzylepną folię chroniącą reflektory.\nKrok 1: Oczyść soczewki i zaklej otaczające obszary\nGdy już zdobędziesz wspomniane wyżej materiały, pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobi, jest dokładne wyczyszczenie reflektorów i okolic. Ten krok ma znaczenie dla uzyskania doskonałych rezultatów i należy tutaj używać specjalnych produktów do pielęgnacji samochodu.\nNiezależnie od tego, czy kupiłeś pojedyncze materiały, czy cały zestaw, będziesz musiał szlifować reflektory. Dlatego też zaklejenie otaczających je obszarów jest najważniejsze, aby uniknąć uszkodzenia lakieru.\nNiektóre zestawy nie wymagają szlifowania, a producenci zapewniają, że chusteczki wykonają magiczną pracę. To jednak bzdura i nie polecamy tego typu produktów, jeśli chcesz uzyskać długotrwały efekt.\nKrok 2: Dokładnie wyszlifuj\nPo prawidłowym zamaskowaniu otaczających obszarów rozpoczynamy krytyczną część procesu. Zacznij od najbardziej ściernego materiału, który ma najniższą ziarnistość. W tym przypadku będzie to wartość 1000. Zmocz go i szlifuj prostymi i poziomymi pociąngięciami przez około 5-10 minut. Utrzymuj ten sam kierunek i upewnij się, że powierzchnia jest zawsze mokra, aby uniknąć uszkodzenia reflektorów.\nZauważysz, że żółtawa powierzchnia zacznie blaknąć, co oznacza, że możesz zacząć używać drobniejszego ziarna. Zanim zminiesz papier ścierny, najpierw wyczyść reflektory.\nPowtórz ten proces z drobniejszym ziarnem, ale teraz użyj ruchu ukośnego, zachowując ten sam kierunek. Tak jak poprzednio, utrzymuj powierzchnię mokrą i po około 5 minutach ponownie wyczyść powierzchnię i zmień na najdrobniejszy papier ścierny. Tym razem wykonuj ruch po przekątnej w przeciwną stronę, aby uzyskać najlepszy wynik.\nKrok 3: Polerka i woskowanie\nTwoje reflektory już na tym etapie powinny wyglądać dużo lepiej. Kolejny krok sprawi, że będzie rewelacyjnie! Po dokładnym wyczyszczeniu i wysuszeniu, nalej na czystą ściereczkę z mikrofibry trochę pasty polerskiej i okrężnymi ruchami wetrzyj w reflektory. Po wykonaniu tego kroku nałóż trochę wosku na wilgotny ręcznik z mikrofibry i potrzyj nim soczewki.\nKrok 4: Uszczelniacz i folia chroniąca\nAby twoja ciężka praca przetrwała, bardzo ważne jest nałożenie uszczelniacza UV. Producenci nakładają taką warstwę na reflektory na linii produkcyjnej, ale te trzy grysy papieru ściernego usunęły po niej ślad.\nNałóż uszczelniacz na miękki ręcznik papierowy i rozprowadź go po całej powierzchni każdej soczewki. Następnie pozostaw go do utwardzenia. Aby reflektory pozostawały przezroczyste przez dłuższy czas, trzeba nałożyć jeszcze folię ochronną. Większość z nich zapewnia dodatkową ochronę przed promieniowaniem UV i zarysowaniami.\nW zależności od tego, jak bardzo uszkodzone są twoje reflektory, wynik pracy może nie być pozbawiony wad. W niektórych przypadkach, gdy nie będziesz zadowolony z wyniku, powinieneś powtórzyć cały proces.\nbenzyniak, diesel, lampy przednie, polerka, reflektory, szlifowanie, trik, woskowanie


WAS Cena Akcji i Wykres — GPW:WAS — TradingView\nWAS Wykres akcji\nWasko - wygrany przetarg\nSpółka kontynuuje wzrostową serię, rosnąc wczoraj o około 2%. Cały czas utrzymują się podwyższone obroty. Wczoraj pojawiła się informacja o tym, że oferta spółki o wartości łącznie niemal 38 mln zł została wybrana jako najkorzystniejsza w przetargu Nask na zakup usług instalacji i serwisu w ramach projektu budowy sieci OSE. Termin realizacji zamówienia to 31...\nWasko - z ważnym kontraktem\nAkcje spółki drożały podczas środowej sesji o niemal 5% przy dość solidnych obrotach. Jak się okazało, powodem zwyżki była informacja o tym, że oferta spółki zależnej Wasko oraz Asseco Poland została wybrana przez Radomski Szpital Specjalistyczny im. Dr. Tytusa Chałubińskiego jako najkorzystniejsza w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na dostawę i...\nWasko [WAS] – z ciekawymi perspektywami\nAkcje spółki tanieją od końca stycznia, kiedy wyznaczony został szczyt trend wzrostowego trwającego od końca 2016 roku. W całym trendzie akcje podrożały o ponad 160%. Obecne spadki sięgają już 35% co nie wygląda najlepiej zwłaszcza w kontekście zejścia poniżej poprzednich dołków. Spółka pokazała niezłe wyniki za 2017 rok, natomiast bardzo słabo wypadły wyniki w...\nWasko - mocna reakcja w dobrym miejscu\nAkcje spółki drożały w trakcie czwartkowej sesji o prawie 10% co sklasyfikowało spółkę wśród liderów wzrostów warszawskiego parkietu. Mocnemu odbiciu nie towarzyszył jednak podwyższony wolumen, jest to więc ruch wpisujący się w szerszy trend wzrostowy. Technika faworyzuje stronę kupującą. Ostatnia korekta dotarła do linii trendu i czytelnej strefy wsparcia. Mocne...\nWasko - ponad waznym oporem\nAkcje spółki drożały podczas wtorkowej sesji o 1,3% choć wynik w trakcie dnia był sporo lepszy. Mimo tego, na naszych oczach dokonuje się atak na dotychczasowe maksimum trendu czyli poziom poprzedniego wierzchołka. Jest to doskonała kontynuacja trendu, który w ubiegłym roku przyniósł 117% wzrostu. Wykres w skali tygodniowej pokazuje, że wyjście na nowe maksima...


Archiwa: zakup - Aranżacja wnętrz\nNabycie własnego mieszkania to cel wielu mieszkańców naszego kraju. Na nieszczęście nie każdorazowo jest to łatwe. Szczególnie, jeśli mieszkamy bądź planujemy zamieszkać w jednym z największych miast w Polsce. Ceny w miastach wojewódzkich są naprawdę wysokie, dlatego zakup mieszkania bez pomocy bliskich czy kredytu nie jest wcale łatwym zadaniem. Angażując tak duże środki i nierzadko posiłkując się kredytem.\nKategoria: Bez kategorii Tagi: dewelopera, oferta, rynek, zakup\nTak, wszyscy rozumiemy, iż w przeszłości to nie było takie zgodne z obowiązującymi trendami. Że były niewielkie pensje, a czasu na cokolwiek innego niżeli w najwyższym stopniu potrzebne czynności także nie było zbyt dużo.\nMogłoby się zdawać, iż co poniektóre meble już dawno odeszły do lamusa. W rzeczywistości nie jest to tymczasem prawda, bo wiele osób zaintrygowanych jest DIY, oznacza to wykonaj to sam.\nKategoria: Bez kategorii Tagi: piec, wyposażenia, zakup\nPowinniśmy wydawać sobie sprawę z tego, że rodzajów mebli istnieje dużo, przez to także mogą się one znacznie pomiędzy sobą odróżniać. To sprawia, że przed wykonaniem sprawunku, musimy się uważnie namyślić, które z nich radują się naszym największym zainteresowaniem, tak żebyśmy powiedzieli, jaki ich typ powinien się znaleźć w naszym mieszkaniu.\nKategoria: Bez kategorii Tagi: fotele, mebli, producent, styl, zakup\nKażdy uwielbia, kiedy w jego otoczeniu króluje porządek. Przyjemniej się wtedy mieszka oraz pracuje. Jeżeli zatem pragniemy, aby nasze otoczenie stało się czyste, potrzebujemy pojemników oraz koszy na różne śmieci.\nPufy to niedoceniane przez sporo osób meble, które jest możliwość wykorzystać w dowolnym pomieszczeniu.\nPrzyjęło się, że pufy to tandetny dodatek do zestawu wypoczynkowego, tymczasem dzisiaj producenci przekazują szeroką gamę tych sprzętów.\nKategoria: Interesujące wzornictwo Tagi: konsument, SPA, zakup, zestaw\nWizytówka zespołu muzycznego może być znakomitym prezentem dla jego wiernego fana. Co prawda na takich wizytówkach rzadko umieszczane są autografy, lecz zapisane są na nich numery telefonów i adresy e-mail danych członków zespołu.\nKategoria: Interesujące wzornictwo Tagi: cena, części, ludzie, zakup\nZnakomite opcje deweloperów\nWybierając obecnie fachowców, których podstawowym zadaniem będzie wybór idealnego, spełniającego wszystkie nasze wymagania mieszkania, powinno się kierować się przede wszystkim ich doświadczeniem.\nKategoria: Budujesz dom? Przeczytaj! Konstrukcje nie tylko metalowe Tagi: cena, deweloperzy, mieszkania, sprzedaż, Trzebnica, zakup\nRozmyślasz nad tym, czym charakteryzują się stoły nowego typu? A może myślisz nad kupnem zegara? Polecamy zegarki marki Nextime, które zagarną sobie twoja osobistą przestrzeń dzięki ich nieprawdopodobnemu designowi oraz kolorystyce! Zainteresowany? Zachęcamy do odczytania naszego nowiutkiego tekstu!