Obróbka skrawaniem i mechanika inżynierska - Gwinty i metody ich wykonywania\n(current) Gwinty i metody ich wykonywania\nNapisane 2017-09-28 23:26:10\nGwinty – połączenia gwintowane, linia śrubowa, rodzaje gwintów\nPołączenia gwintowane są połączeniami rozłącznymi kształtowy, które są najczęściej stosowanymi w budowie maszyn, urządzeń i nie tylko. Podstawowym elementem połączenia gwintowanego jest łącznik. Najczęściej jest to śruba z gwintem zewnętrznym. Drugiem elementem jest nakrętka z gwintem wewnętrznym. Połączenie ze sobą obu gwintów łącznika tworzy połączenie gwintowane. Połączenie gwintowane dzieli się na pośrednie i bezpośrednie. W połączeniach pośrednich części maszyn łączy się ze sobą za pomocą łącznika gdzie rolę nakrętki może również odgrywać łączony obiekt (w detalu wykonany nagwintowany otwór). W połączeniach bezpośrednich gwint wykonany jest na łączonych częściach (śruba i nakrętka).\nPołączenie gwintowane (śrubowe)\nLinia śrubowa – podstawowe pojęcie opisujące powstanie gwintu. Linia śrubowa jest krzywą przestrzenną, opisaną na walcu przez punkt poruszający się wzdłuż osi walca ruchem jednostajnym – zachowując stałą prędkość obrotową walca. Można sobie to łatwo wyobrazić, jako nawijanie na walec linii prostej, która stanowi przeciwprostokątną trójkąta prostokątnego.\nLinia śrubowa – rysunek przedstawiający jej powstawanie\nGwint powstaje przez wycięcie rowków o określonym kształcie wzdłuż wyżej opisanej linii śrubowej. Wycięte rowki tworzą zarys gwintu. Rodzaje gwintów w zależności od zarysu: trójkątne (A), trapezowe symetryczne (B) i niesymetryczne (C), prostokątne (D) i okrągłe.\nWymiary nominalne gwintu śruby i nakrętki podane są w katalogach producentów i polskich normach (PN), są oparte na wartości nominalnej, wspólnym dla gwintu zewnętrznego i wewnętrznego. Wymiary rzeczywiste mogą różnic się od nominalnych np. ze względu na sposób wykonania.\nWymiary nominalne połączenia gwintowanego – d – średnica gwintu śruby, D – średnica dna wrębów nakrętki, d1 – średnica rdzenia śruby, D1 – średnica otworu nakrętki, d2 – średnica podziałowa śruby, D2 – średnica podziałowa nakrętki, P – podziałka\nDo powszechnie stosowanych należą gwinty trójkątne: metryczne, calowe, rurowe calowe oraz trapezowe metryczne ISO i niesymetryczne. Można wyróżnić również gwinty:\nzwykłe, drobne (drobnozwojne) i grube (grubozwojne),\njednokrotne (pojedyncze), wielokrotne (dwukrotne, trzykrotne itd.),\nprawe i lewe.\nGwint prawy i lewy\nGwinty zwykłe występują najczęściej i spotkać je możemy w większości połaczeń w maszynach i urządzeniach. Są stosowane w elementach niezbyt dokładnych, w produkcji masowej itd.. Gwinty drobne posiadają mniejszą podziałkę gwintu, co wpływa na mniejszą głębokość rowków - są one stosowane w celu zwiększenia średnicy rdzenia śruby (nacinane np. na tulejach, rurach itd). Charakteryzują się wysoką samohamownością, zabezpieczając połączenie przed poluzowaniem. Gwinty grube są stosowane głównie w przypadkach połączeń często odkręcanych - żeby ciagłę łączenie i rozłączanie nie uszkodziło gwintu.\nGwinty jednokrotne są stosowane we wszystkich połączeniach spoczynkowych, ze względu na samohamowaność, zabezpieczenie przez poluzowaniem, łatwe i tanie wykonanie. Wielokrotne stosuje się w połączeniach ruchowych od których wymaga się sporych przemieszczeń podczas obroty czy ich nie samohamownosci.\nGwinty jednokrotne i wielokrotne\nCzęści śrubowe stanowią liczbowo najbardziej rozpowszechnioną grupę w produkcji przemysły maszynowego. Szacują się, że w około połowie maszyn i urządzeń spotkamy połączenia gwintowe. To z kolei przekłąda się na dużą rozbieżność metod i technologii wykonywania gwintów. Wyróżnić możemy następujące metody wykonywania gwintów stosowane w przemyśle i domowych warsztatach:\nnacinanie głowicami gwinciarskimi (gwinty zewnętrzne),\nnacinanie narzynką (gwinty zewnętrzne),\nnacinanie gwintownikiem (gwinty wewnętrzne),\nnacinanie nożem na tokarce.\nWalcowanie gwintu polega na wykonywaniu gwintu w materiale, który jest walcowany w specjalnych szczękach - szczęki te wgnitają się w materiał i formują gwint. Jest to rodzaj plastycznej obróbki - materiał się odkształca i przyjmuje odpowiednią formę - w tym przypadku gwintu. Tak wykonywane gwinty cechują się innymi naprężeniami w stosunku do np. gwintów toczonych. Jest to metoda bardzo dokładna i wydajna. Nie powoduje strat materiału (jak w przypadku toczenia), można ją wykonywać na specjalnych maszynach lub pojedynczymi narzędziami. Możemy wyróżnić metody walcowania gwintu:\nza pomocą szczęk płaskich,\nGłowica z rolkami do gwintowania zewnętrznego\nSzlifowanie gwintów jest stosowane albo jako operacja wykańczająca w celu uzyskania gwintu o bardzo dobrych wymiarach i chropowatosci albo do wykonywania gwintów o małych średniach w pełnym materiale. Gwintu szlifuje się często w przypadku kiedy nie ma możliwości zastosowania innej metody np. ze względu na obrabiany materiał.\nWyróżnia się trzy podstawowe metody szlifowania gwintów:\nwzdłużne ściernicą o pojedynczym profilu – bardzi wysoka dokładność (rysunek poniżej),\nwzdłużne ściernicą wielokrotną\nprzez wcinanie - ściernica wielokrotna, początkowo wcina się w materiał, pożniej następuje szlifowanie giwntu\nSzlifowanie wzdłużne ściernicą\nToczenie gwintów jest bardzo uniwersalną metodą wykonywnia gwintów. Ze względu na prostotę wykonania i bardzo dużą elastyczność wyboru toczonego gwintu na tokarce. Wymogiem jest posiadanie przez tokarkę śruby pociągowej. Na konwencjonalnych maszynach cała kinematyka w maszynie pozwala np. na toczenie rodzajów gwintow: metrycznych, calowych, DP (diametral pitch). Umożliwia obróbkę wstępną gwintów jak i ich odpowiednie wykończenie. Do toczenia stosuje się noże kształtowe imakowe, oprawkowe, słupkowe lub oprawkowe stożkowe. Bardzo ważne podczas toczenia gwintów na tokarce jest odpowiednie ustawienie narzędzia względem przedmiotu obrabianego - gwintów na tokarce nie wykonuje się w jednym przejściu - najczęściej kilka - kilkanaście przejść.\nToczenie gwintu – nóż z wymienną wieloostrzową płytką\nFrezowanie gwintów jest wydajnym sposobem wykonywania gwintów zewnętrznych i wewnętrnzych o dużych średnicach. Możemy wyróżnić trzy podstawowe metody frezowania gwintów:\nNacinanie frezami wielokrotnymi - stosowane do wykonywania gwintów krótkich, bardzo szeroko stosowana metoda w przemyśle w produkcji masowej i seryjnej, pozwala na wykonywania gwintów w otworach nieprzelotowych o odpowiednim zarysie na całej jego długości,\nNacinanie frezami krążkowymi pojedynczymi - stosowana często jako obróbka zgrubna, ze względu na trudności uzyskania odpowiednich zarysów, najczęściej gwinty zewnętrzne na długich detalach,\nNacinanie głowicami frezowymi - dokładna i wydajna metoda w szczególności dla gwintów grubych.\nKolejne etapy frezowania gwintu\nNacinanie gwintu narzynką czyli najprostszy sposób, który najczęściej spotkamy w domowych warsztatach. Żeby wykonać intersujący nas gwint na np. tulejce - musimy posiadać odpowiednią narzynkę (nie jest to zbyt elastyczne). Metoda bardzo prosta i stosunkowo szybka - często wykorzystywana kiedy na szybko trzeba wykonać jakieś pojedyncze gwinty - należy jednak pamietać, że tak wykonane gwinty nie cechują się zbyt dobrymi parametrami. Dzięki narzynką możemy wykonywać jedynie gwinty zewnętrzne.\nNacinanie gwintu narzynką\nNacinanie gwintu gwintownikiem i drugi najprostszy sposób wykonywania gwintów - tym razem tylko wewnętrznych. Ze względu na prostotę, tak jak narzynki - gwintowniki bardzo często stosowane w domowych warsztatch. Można gwintować ręcznie i wykorzystywać np. komplet gwintowników - wykonuje się gwint w 2-3 przejściach w zależności od danego kompletu. Tak jak w przypadku naryznek - nie są elastyczne i musimy posiadać gwintownik pod dany gwint. Istnieją gwintowniki maszynowe pozwalające wykonać gwint w jednym przejściu np. na wiertarce stołowej lub frezarce. W porównaniu do poprzednich metod - parametry tak uzyskanych gwintów nie należą do najlepszych.\nKomplet gwintowników do wykonywania gwintów


⭐Strona pierwsza: Po godzinach #14 Mini maratonowy TAG książkowy\nPo godzinach #14 Mini maratonowy TAG książkowy\nTesty nareszcie za mną! Poszło mi nawet troszkę lepiej niż oczekiwałam. ;) Dawno nie było żadnego TAG-u, więc oto jest — prosto z facebookowej grupy Biblioteczki Ciekawych Książek, czyli Mini maratonów czytelniczych. A w ogóle to niedawno wybiło 10 000 wyświetleń, dziękuję! :)\nNiesamowicie wciągnęło mnie „Endgame. Wezwanie” [recenzja]. Powiedzieć, że lektura była emocjonująca, to jak nic nie powiedzieć! Chociaż książka jest dość gruba, skończyłam ją w jeden dzień. To chyba mówi samo za siebie.\nCzy ja czytałam jakąś krwawą książkę...? Kurczę, żadnej nie mogę sobie przypomnieć. Chyba zwykle nie czytam takich powieści. Powiedzmy, że „Balladyna” się tu zalicza.\nMój ulubiony to chyba James Adams i ja, ale on chyba nie ma prawa istnieć. :/ Tak to nie mam ulubionego, nie wiem, może Ruby/Liam („Mroczne umysły”) albo Gwendolyn/Gideon („Trylogia Czasu”)?\nFlawia de Luce jak najbardziej mi tu pasuje. Myśli nieszablonowo nie tylko w czasie rozwiązywania zagadek morderstw, ale i w zwykłych sytuacjach, na przykład gdy trzeba siostrze spłatać psikusa albo zrobić w domu lodowisko.\n„Kasacja” totalnie. Remigiusz Mróz jest moim nowym ulubionym autorem, bo lektura tej książki była niesamowita. Wciąż pamiętam te emocje, to napięcie! Na szczęście drugą część mam już na półce.\nWspominałam już, że nie przepadam za polską literaturą, chociaż raz na jakiś czas po nią sięgam. Pisałam wcześniej o Kosiku, Cejrowskim i teraz o Mrozie, to dodam tutaj naszego wspaniałego Sapkowskiego i jego „Wiedźmina”, którego przecież nie można nie lubić.\n„Ktoś we mnie” nie jest przepełniona akcją lecz klimatem, mimo to niektóre wydarzenia były niespodziewane i nie raz po plecach przeszły mi ciarki. Szkoda tylko, że historia pozostała jakby niedokończona, a końcówka po prostu rozczarowała.\nA musi być bohaterka...? Bo posłużyłabym się tu przykładem Borisa ze „Szczygła” Donny Tartt. Był uzależniony od narkotyków i alkoholu, i to już w wieku trzynastu lat. Książka średnio mi się podobała, ale miała też swoje lepsze momenty.\n„Brak wiadomości od Gurba” Eduarda Mendozy jest bardzo krótka, ale moim skromnym zdaniem genialna. Przede wszystkim zachwycił mnie ten specyficzny humor, na pewno jeszcze będę musiała sięgnąć po inne powieści tego autora.\n„Plaga samobójców” jest chyba dość popularna, prawda? Musiałam na nią czekać, bo ciągle była wypożyczona z biblioteki, ale w końcu udało się ją dorwać. Uważam, że książka jest dobra, ale bez fajerwerków.\nBratnimi duszami mogłabym nazwać Celię i Marka z „Cyrku nocy”. Od początku było wiadomo, że są sobie przeznaczenia. Zakończenie chyba to potwierdza.\nDobra no, polecę w końcu banałem: a może „Harry Potter”? O nim wszystko co trzeba zostało już napisane. Wykreowany świat jest fantastyczny w podwójnym tego słowa znaczeniu i cieszę się, że zawsze mogę do niego wrócić, gdy tylko otworzę książkę.\nZ tego co pamiętam, w „Unicestwieniu” [recenzja] takowy nie występuje. I tak by tam nie pasował. Książka była okej, ale jej kontynuacja już lekko masakryczna — tak nudna i właściwie bezcelowa, że boję się, co z trzecim tomem.\nDobrym przykładem będzie „Krąg” [recenzja], w którym znajdziemy kilka głównych bohaterek. Na samym początku trochę trudno się było w nich połapać, ale później nie ma już z tym problemu.\n„Czarne skrzydła” były według mnie ciekawą lekturą, chociaż zwykle nie czytam takich książek. Poruszyła mnie historia Sary i Szelmy, to niewiarygodne, jak zmienił się świat od tamtych czasów, a jednocześnie, jeśli się zastanowić, niektóre rzeczy nie uległy zmianie.\nNie wiem, czy jest najładniejsza, ale okładka „Miniaturzystki” bardzo mi się podoba. Oddaje klimat tego, co znajduje się w środku. Ale muszę przyznać, że troszeczkę zawiodłam się na tej książce.\nMam straszny problem z tą kategorią. Książki raczej dotyczą zimy albo lata... Ale w końcu znalazłam: piąta część „Flawii de Luce” [recenzja] ma miejsce przed Wielkanocą. Tę serię będę polecać zawsze i wszystkim.\nŻeby nie powtarzać, wezmę teraz „Uroczysko”, które absolutnie mnie oczarowało. Powieść niby dla dzieci, ale perypetie Prudencji w środku lasu były dla mnie niezwykle wciągające.\nNominuję wszystkich chętnych! :)\nKittyAilla 22 kwietnia 2016 19:57\nA ja teraz męczę Endgame xD i Gideoś... O nieeee xD Miniaturzystki już dawno nigdzie w blogosferze nie widziałam.... 😄\nJustinaJ 22 kwietnia 2016 20:48\nMęczysz, czyli ci się nie podoba? 0.o No wiem, że ty Gideona nie za bardzo... ;D A o Miniaturzystce też dawno nie słyszałam, ale w sumie się nie dziwię, bo moim zdaniem nie jest nie wiadomo jak dobra.\nKittyAilla 27 kwietnia 2016 21:32\nJuż skończyłam i w sumie nie było takie złe :D\nAoi Akuma 23 kwietnia 2016 13:23\nMam nadzieję, że testy poszły Ci całkiem nieźle! ^^ Ja stresować się będę za rok - matura is coming! XD W ogóle sama w końcu muszę wykonać ten tag, a jakoś się zabrać do tego nie mogę... Na "Endgame" mam ogromną ochotę, zachęcasz, zachęcasz faktem, że lektura była emocjonująca. :D\nKinga 26 kwietnia 2016 17:34\nTeż z reguły nie czytam "krwawych" książek... To nie dla mnie :D A najładniejszą okładkę według mnie ma każda część z serii "Rywalki". Nie jestem jeszcze w ich posiadaniu, ale mam wielką ochotę je nabyć, i to właśnie ze względu na te cudowne okładki! ("nie oceniaj książki po okładce", wiem, wiem....)\n+ zapraszam na mojego bloga: KLIK Dopiero zaczynam, ale już niedługo pojawią się na nim recenzje, m.in. Czerwonej Królowej, więc zapraszam!\nJustinaJ 26 kwietnia 2016 21:48\nFaktycznie, "Rywalki" mają naprawdę świetną oprawę graficzną. :) Z drugiej jednak strony, treść nie jest na zbyt wysokim poziomie.


droga szczęścia: lutego 2016\nJest ciemno i zimno, temperatura spadnie w nocy do szesnastu stopni Celsjusza. Siedzimy w małej glinianej kuchni. Jedynym światłem jest mała latarka i rozżarzone kawałki drewna. Czuć zapach chleba. Ester krząta się po kuchni. Wyciąga malutkie bochenki z wielkiego garnka, służącego za piec, po czym wkłada kolejne, małe, zalane ciastem foremki. Rano sprzeda wszystko. Francis opowiada o życiu, o wierze, o jego poszukiwaniach prawdy i uzasadnionej niechęci do kościoła. Opowiada o marzeniach, o planach i o utraconej szansie wyjazdu do Europy. Ich mała córeczka śpi, ma latarkę przy sobie, jak się zbudzi nie będzie się bała. Idziemy do chaty obok. To bar, z którego bije jedyne światło w ciemnej, otoczonej górami okolicy. W środku jest ciepło. Wiele zgromadzonych wewnątrz osób rozgrzewa zmarznięte chłodnym wiatrem mury.\nAutor: sylwia i michał o 10:32 2 komentarze:


Wymiary niepełnosprawności - od autora - 2558296755 - oficjalne archiwum allegro\nWymiary niepełnosprawności - od autora (2558296755)\nZakończona o 21:51 dnia 26.08.2012 r.\noferta nr 2558296755\nWymiary niepełnosprawności - od autora\nMarcin Paweł Panek ur. 10.06.1979\nRedaktor specjalizujący się w marketingu i psychologii sprzedaży. Autor dwóch książek oraz wielu prac o tematyce społecznej współpracujący z wydawnictwami z całego kraju. Ukończył studia pedagogiczne na Uniwersytecie w Białymstoku gdzie chciałby uzyskać stopień doktora nauk humanistycznych. Niepełnosprawność leży w sferze jego zainteresowań badawczych, gdyż sam jest nią dotknięty od urodzenia.\nPrywatnie wielki kibic piłki nożnej i sportów walki. Uwielbia kulturę dalekiego wchodu, literaturę i wszelkiego rodzaju nowinki technologiczne. Jego pasją jest też nauka języków. Z ogromnym zaangażowaniem oddaje się odkrywaniu niuansów języka angielskiego na poziomie zaawansowanym..\nZachęcam do zapoznania się z książką. Myślę, że w pewnym zakresie jej temat dotyka wszystkich, a poniższa praca ułatwi refleksję nad nim.\nWszyscy kupujący otrzymają mój autograf!\nNie jest to praca naukowa, choć starałem się, by zawierała\njedynie rzetelną wiedzę. W opracowaniu tym przypisuję niepełnosprawności wartości, klasyfikuję dane, próbuję zhierarchizować problemy badawcze, pozwalające zwerbalizować strukturę ułomności. Mimo to staram się podkreślać, że za każdym problemem stoi człowiek.\nKolejne rozdziały pracy prezentują niepełnosprawnego\nczłowieka w różnych sytuacjach, podczas nauki, codziennych zajęć domowych i w życiu publicznym. Człowiek ów ma wiele zmartwień i barier, które krok po kroku staram się prześledzić.\nAnaliza niepełnej sprawności dotyczy bowiem wszelkich\nprzejawów ludzkiej aktywności, dlatego tak trudno wyznaczyć jej dokładny zakres. Dalsze strony tego opracowania przedstawiają tylko wymierną część problemów, jakie spotykamy na co dzień. Definiują niepełnosprawność, jednostki i instytucje państwowe zobligowane do pomocy chorym oraz specyficzną formę relacji i związków międzyludzkich, których\nnieodłączną domeną jest niepełnosprawność.\nWszystkie poglądy sprowadzają się jednak do wniosku, że\nniepełnosprawność ma znaczny, o ile nie dominujący wpływ\nna całe życie jednostki. W niektórych wypadkach to więzienie, coś, od czego nie da się uciec ani tego uniknąć. Niepełnosprawność to marazm, ograniczenie, którego nie pokonamy mimo usilnych starań. Zabiera nam ono wszystko, pozostawiając tylko odrobinę nadziei.Jak mawiał Horacy: „Przeszkody pobudzają w nas zdolności, jakie w sprzyjających warunkach nigdy by się nie ujawniły”. Jednak w przypadku niepełnej sprawności przeszkody te są czasem zbyt znaczące, by móc zmobilizować do korzystania z dóbr nowoczesnej cywilizacji.\nBariery architektoniczne, zdolność do komunikacji ze sprawną osobą, stan zdrowia – to wszystko przeszkody uniemożliwiające kreowanie siebie.\nPrzedstawiona tu wiedza pochodzi zarówno z badań naukowych, jak i doświadczeń życia codziennego. Nie uzurpuję sobie prawa do stawiania jakichkolwiek opinii. Wszystkie tematy opisywałem subiektywnie, gdyż uważam, że moje doświadczenie życiowe pozwala na wysnucie takich, a nie innych wniosków. Zdaję sobie sprawę z tego, że czasem czytelnik się ze mną zgodzi, innym razem zaś odłoży książkę z oburzeniem. W obu tych przypadkach będę niezwykle zadowolony. Chciałbym, by każdy zastanowił się nad tym, co jest tu opisywane, i wysnuł własne wnioski.\nWstęp - Prof. Jerzy Stuhr\nOświadczam, że sprzedawane egzemplarze książki są mają własnością i posiadam prawo ich rozprowadzania.


Lornetka Meade Mirage Zoom 7–15x35 ☛ Sklep OdiDodi.pl\nLornetka Meade Mirage Zoom 7–15x35\nMeade Mirage 7–15x35 to pełnowymiarowa lornetka z pryzmatami Porro i regulacją siły powiększenia. Ten przyrząd optyczny jest niezbędny dla każdego miłośnika polowań lub wędkarstwa. Wystarczy jeden ruch, aby przestawić ostrość z rozległego obszaru na konkretny szczegół i z powrotem. Dzięki gumowemu pokryciu korpusu lornetki możesz prowadzić obserwacje przy każdej pogodzie.\nLornetka Meade Mirage 7–15x35 posiada wyjątkowy układ optyczny. Szklane elementy dostarczają jasny, kontrastowy obraz, a soczewki z wielowarstwową powłoką zwiększają jasność i ograniczają odblaski wewnętrzne. Ilość światła zbierana przez soczewki umożliwia obserwacje w świetle dziennym.\nTa wysokiej jakości lornetka Meade to inwestycja na wiele lat. Posiada ona siłę powiększenia w zakresie 7–15, funkcję przybliżenia oraz konstrukcję wykorzystującą pryzmat Porro.\nPowiększenie, x: 7–15\nOdległość od okularu do źrenicy, mm: 2,5–5\nOddalenie źrenicy wyjściowej, mm: 15,5–18\nPole widzenia, °: 3,5–5,5


Mieszkanie singielki - Domosfera - Projekty\nred. 26-05-2011 15:35\nNa pytanie użytkowniczki odpowiadają architekci wnętrz Alina Badora oraz Juan Murphy z biura architektonicznego TECON.\nSalon z aneksem kuchennym - mieszkanie singielki\naut. Alina Badora i Juan Murphy / TECON\nW niedługim czasie będę odbierała swoje pierwsze mieszkanie. Urządzanie okazuje się ogromnym wyzwaniem. Bardzo zależy mi by było ono jak najbardziej funkcjonalne dlatego bardzo proszę o pomoc w jego aranżacji. Największym wyzwaniem jest salon z aneksem kuchennym, w którym chciałabym urządzić również miejsce do pracy. Chciałabym utrzymać całe pomieszczenie w szarej tonacji i nie wiem jakie dodatkowe kolory dobrać do salonu, aneksu i przedpokoju by całość miała harmonijny charakter.\nMałe mieszkania zawsze są wyzwaniem. Naszym zamierzeniem było stworzyć miejsce nowoczesne i proste jednocześnie, którego charakter podkreśla ciepła kolorystyka dodatków. Adresatem tego projektu może być młoda, dynamiczna osoba ceniąca sobie indywidualizm i komfort.\nDokonanych zostało kilka małych ale istotnych zmian. Najważniejszą zmianą jest zastąpienie ściany działowej pomiędzy kuchnią a korytarzem przesuwanym, perforowany panelem umieszczonym w profilach aluminiowych pozwalających na jego swobodne przemieszczanie. Panel taki można wykonać z lakierowanej na wysoki połysk płyty MDF. Kiedy korzystamy z korytarza - panel przysłania część kuchenną. Kiedy chcemy usiąść przy blacie w kuchni, panel możemy przesunąć w stronę drzwi wejściowych powiększając dostępną przestrzeń.\nZostały także przesunięte drzwi wejściowe do łazienki a w dobudowanej wnęce znalazło się miejsce na pralkę.\nKuchnia została rozmieszczona w kształcie litery U. Piekarnik i lodówka znalazły się pod blatem dzięki czemu uzyskujemy sporo dodatkowego miejsca.\nPomimo tego, że powierzchnia mieszkania jest dość mocno ograniczona układ pozwala na wydzielenie całkiem wygodnej sypialni z wysoką szafą wnękową.\nAby nie pomniejszać optycznie tego wnętrza kolorem dominującym jest biel przełamana delikatnymi pastelowymi kolorami. Mocniejszy akcent kolorystyczny zastosowany został w kuchni w postaci szyby barwionej na kolor czerwony.\nAlina Badora, Juan Murphy


1,5 miliona na remonty zabytków – mojaswidnica.pl\n1,5 miliona na remonty zabytków\n1,5 miliona złotych zarezerwowano w tegorocznym budżecie miasta Świdnicy na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków lub znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków. W wyznaczonym terminie naboru wpłynęły aż 84 wnioski – 24 na zadania przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków i 60 na zadania przy zabytkach znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków.\n– Wśród wnioskodawców, będących właścicielami zabytków są osoby fizyczne, parafie, spółki prawa handlowego i wspólnoty mieszkaniowe. A planowane przez nie zadania to głównie remonty dachów i elewacji – mówi Barbara Sawicka, pełnomocnik prezydenta ds. Ochrony i Konserwacji Zabytków.\nDotacje na prace przy zabytkach udzielane są z budżetu miasta Świdnicy corocznie, od 1993 roku. Dotychczas nie było tak dużej liczby wniosków. Zwiększenie ich ilości spowodowane zostało zmianą przepisów ustawy z 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Do czasu tej zmiany dotować można było z budżetów samorządów terytorialnych wyłącznie prace lub roboty przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków. Nowela przepisów z września 2017 roku dopuściła udzielanie dotacji również na prace lub roboty przy zabytkach znajdujących się w gminnej ewidencji.\nPrzypomnijmy, że od 2015 roku prezydent miasta, Beata Moskal-Słaniewska przyjęła zasadę udzielania dotacji w wysokości około 50% wartości zadania wszystkim właścicielom zabytków, którzy złożyli wnioski.\n– Niestety, w tym roku nie uda się wspomóc dotacją z miasta wszystkich, którzy złożyli wnioski. Przy ich wyborze będziemy brać pod uwagę te elementy, które ratują zabytkową substancję miasta, czyli dachy i elewacje. Przy układaniu kolejności przyznania środków ważny będzie także wiek obiektu oraz wysokość nakładów poniesionych przez właściciela w latach poprzednich, ale przede wszystkim stan obiektu – dodaje prezydent, Beata Moskal-Słaniewska.\nW 2015 roku udzielono dotacji 23 podmiotom na kwotę 1 838 032 zł. W 2016 roku dla 35 wnioskodawców wydatkowano z budżetu miasta 1 405 850 zł. W ubiegłym roku 1 426 885 zł przeznaczono na wsparcie prac remontowych dla 19 obiektów.\nProjekt uchwały Rady Miejskiej w Świdnicy w sprawie udzielenia przedmiotowych dotacji przedstawiony zostanie na najbliższej sesji Rady Miejskiej.\n„Odkrywamy Świdnicę z przewodnikiem”\nBy Daniel Styczeń 25, 2019


Jak urząd miasta stara się bronić parku Młynówka - Kraków - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nwolfgang87 13.07.12, 23:11\nK... tyle lat tam spacerowałem, a teraz to chcą to zaorać? Co za zj... kraj. A pani nic nie może zrobić? A jak normalny człowiek idzie do urzędu, to też nic nie da się załatwić czasem latami. To może taką obstrukcję wobec inwestora zrobić? Jak pani ma sentyment, to niech pani pokaże jaja :) Park jest fantastyczny i unikatowy. Pozdrawiam z Warszawy (tu wcale nie lepiej, tu także wieśniaki wszystko by zabetonowali).\nno i dobrze zasypac ten sciek zasyfiony w peeezdu\nGość: xsw IP: *.dynamic.chello.pl 13.07.12, 23:26\nmiasto jest od tego zeby w nim budowac budynki\njak wam tak zel w miescie to wyprowadzac sie na wies\nRe: no i dobrze zasypac ten sciek zasyfiony w pee\nGość: gosc IP: 62.233.160.* 14.07.12, 00:04\nGratuluję znajomości tematu - Młynówka już dawno zasypana i jest atrakcyjnym parkiem. Parki są w mieście - nie na wsi.\nGość: Na wsi gorzej IP: *.aster.pl 14.07.12, 01:19\nNiestety, na wiochach podkrakowskich jest niekiedy jeszcze gorzej z tzw. planowaniem przestrzennym niż w mieście Krakowie. Wystarczy przejechać się do Ojcowskiego Parku NARODOWEGO by zobaczyć jaka tam jest PRESJA wsiowych "inwestorów" na PARK i jego ZIELEŃ. Zwłaszcza po południowej stronie Zamku Ojcowskiego w Dolinie Prądnika - obecnie ponadstuletnie zabytkowe stylowe wille zastępują "inwestorzy" jakimiś betonowo-pustakowymi monstrualnych rozmiarów koszmarnymi "domami wczasowymi"!!! A wszystko to w samym sercu PARKU NARODOWEGO - terenu, który podobno według prawa powinien być CHRONIONY przed takimi zjawiskami. Po co ten park nazywać "NARODOWYM" skoro - jak widać - króluje w nim PRYWATNY INTERES prywatnych "inwestorów" którzy interes NARODOWY mają głęboko w ... poważaniu.\nGość: Fab IP: *.dynamic.chello.pl 14.07.12, 10:42\nProponuję wyciąć jeszcze Planty, Park Jordana, Park Lotników i Bednarskiego – to bardzo atrakcyjne tereny pod zabudowę. Błonia już są praktycznie gotowe – nie trzeba nic wycinać. Miasto się dzięki temu wzbogaci, będzie więcej mieszkań, które oczywiście będą tańsze, skoro zwiększy się podaż. Bo w końcu miasto jest od tego, żeby w nim budować budynki.\nBo ludzie potrzebują mieszkań – tylko i wyłączne.\nI przyjdzie taki dzień, że będziesz miał to mieszkanie. I będziesz chciał wyjść z domu na zewnątrz. Może już z dziećmi, może z wnukami. Wyjdziesz, i nadal będziesz się czuł, jakbyś nie wyszedł... Wtedy wsiądziesz sobie w samochód i w niespełna godzinkę dojedziesz sobie na wieś... Przejdziesz się po sadzie czy ogrodzie i po pół godziny zbierze Ci się na płacz, że zaraz będziesz musiał wracać, bo przecież Twój dom, Twoja praca jest tam, w klatce...\nGość: młynarz IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.07.12, 12:41\n-do xsw - gdybyś chciał coś mówić na temat Młynówki Królewskiej - a nie bełkotać na forum po\nchamsku - to przeczytaj coś na temat - na przykład publikację Park Młynówka Królewska - wydawnictwo - Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida (www.okn.edu.pl) - ten "ściek" przez 8 wieków od XIV do XIX był czynnikiem decydującym o rozwoju gospodarczym i społecznym Krakowa.\nRe: Jak urząd miasta stara się bronić parku Młynó\nGość: zniesmaczona IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 13.07.12, 23:29\nDroga urzędniczko, zalatwianie zgodnie z procedurami nie oznacza załatwiania leniwego, przeciągania spraw w nieskonczoność. Problem z projektem Mlynkówka Krolewska, od Bronowic po Krowodrze, polega tylko i wyłącznie na żółwim działaniu krakowskich urzędników.\nGość: ttt IP: *.ists.pl 14.07.12, 00:04\nGdzie spacerowałeś, po tych krzaczorach gdzie budują? Jeśli tak to współczuje bo my sie tam zawsze odsikujemy jak na piwie siedzimy. Przejście dalej będzie jak było i będziesz sobi dalej spacerował, to jest teren przy ruchliwej ulicy a po drugiej stronie tu należy podkreślić parku młynówka królewska w samym jego środku stoi potężny obrzydliwy kloc w postaci kościoła.\nGość: Kloc będzie IP: *.aster.pl 14.07.12, 00:59\nKościół przy Alei Kijowskiej to jest obecnie jedyny przykład Architektury w tamtej okolicy Krakowa, a dookoła stoją same nijakie betonowe KLOCKI. A to, co zamierza "inwestor" (przy poparciu pani vice-prezydent) wmontować w Park "Młynówka Królewska" - po drugiej stronie Alei Kijowskiej, to pewnie też będzie jakiś funkcjonalny betonowy wiekopomny KLOCEK.\nGość: pepe77 IP: *.adsl.inetia.pl 14.07.12, 00:33\nW tym wywiadzie najbardziej mnie zaciekawiła "presja inwestycyjna na te tereny". Mocno niepokojące stwierdzenie. Kiedyś dużo się mówiło że wojsko się wynosi i zostają atrakcyjne tereny gdzie powstaną osiedla. Ale po tej aferze z Młynówką mam wrażenie że dranie mają chrapkę na inne zielone tereny. Od siebie proponuję Park im. Wincentego á Paulo. W pobliżu też jest kościół, do tego przychodnia i Żabka.\nGość: atrakcyjne tereny IP: *.aster.pl 14.07.12, 01:36\nTaka kiedyś była wizja, bo atrakcyjność tej okolicy polegała na tym że było tutaj dużo zieleni, na przykład otaczającej liczne budynki wojskowe (w tym zabytkowe poaustriackie XIX-wieczne koszary) między ulicami Kijowska, Wrocławska, Głowackiego. Niestety, dzięki systematycznemu i intensywnemu w ostatnich latach zabudowywaniu blokowiskami terenów wokół tych działek wojskowych zostaje coraz mniej miejsca na zieleń a tym samym jakość i wartość terenów w tej okolicy również systematycznie się degraduje i atrakcyjność też spada. Bez nowych PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA MIASTA w niedalekiej przyszłości należy przewidywać zanik większości zieleni w tej okolicy i atrakcyjność zrówna się z "atrakcyjnością" Osiedla Europejskiego na Ruczaju.\nGość: joankb IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 14.07.12, 05:51\nUmrę ze śmiechu....\nTyle lat było na te plany zagospodarowania, początkowo były nawet jakieś "nieprzekraczalne" terminy. I co? I nic. Miasto rozwija się w sposób całkowicie niekontrolowany - już mamy problemy z infrastrukturą, z komunikacją.\nA takie tereny, z "parciem" inwestorów powinny były mieć te plany jako pierwsze.\nGość: AntyEkolog IP: *.dynamic.chello.pl 14.07.12, 08:33\nA gdzie schował się ten z bożej łaski ekolog, który zablokował Szkieletora?? Jak trzeba coś zrobić naprawdę pożytecznego to się chowasz. Gdzie jesteś Waszkiewicz żałosna parówo??\nGość: esther IP: *.adsl.inetia.pl 14.07.12, 08:56\nSzkoda, że pani Koterba nie rozwinęła zdania "... choć wiele można było zrobić wcześniej." Można było, ale się nie zrobiło, dlatego to wy, urzędnicy, odpowiadacie za degradację tego terenu i wielu innych. To są wasze ZANIECHANIA.\npfg 14.07.12, 09:31\nPlany zagospodarowania okolic KSW dało się uchwalić szybko - ciekawe, dlaczego? Innymi częściami Krakowa miasto się PRZEZ LATA nie interesowało, planów nie uchwalono i teraz tereny publiczne, atrakcyjne krajobrazowo, parki, tereny zielone padają jeden po drugim, w pełnej zgodzie z prawem :-( Ale tak to jest, gdy władze miasta mają miasto i mieszkańców w d... bo interesują się czymś zupełnie innym. Nie mam tu na myśli tylko Majchrowskiego, bo i dla krakowskiej PO, i dla PiS, i dla jakiejś efemerycznej lewicy, dobro miasta leży bardzo nisko na liście priorytetów.\nGość: Basior IP: *.multi.internet.cyfrowypolsat.pl 14.07.12, 10:33\nMam działkę. Piękną działkę. Także na Krowodrzy. Jak bym miał kasę to mógł bym sobie wybudować na niej piękny dom. Lub sprzedać ją jakiemuś Inwestorowi. Tylko że niestety nie mogę sprzedać nikomu, bo w planie zagospodarowania Przestrzennego pan Urbanista przewidział możliwość budowy na niej tylko Kościoła, Szkoły, Burdelu, Hali sportowej, Sracza Publicznego, Szpitala... Na działce o szerokości 18 metrów..... W związku z POwyższym na tą działkę mogę tylko chodzić się wys....... Spieszmy się z Planami by Właścicieli działek w demokratycznym /?/ Kraju szybciej wpędzić do grobu. Jest Twoje to se na nim zaplanuj burdel, czy cokolwiek Ci się zachce. Jeśli jest moje to jakim prawem ktokolwiek może mi dyktować wybudowanie sracza na mojej własności?\nGość: hmm IP: *.dynamic.chello.pl 17.07.12, 16:36\nSepioł próbuje się lansować tanim kosztem. Taniość, żałość!\nRe: Jak urząd miasta stara się nie robić nic\nGość: krakowianka jedna IP: *.aster.pl 13.08.12, 00:04\nUrząd miasta nie robi NIC. Właśnie wydaja nastepne pozwolenie na budowę, a ta idzie pełną parą mimo obietnic, protestów itp.\ngazeta_mi_placi 23.08.12, 20:48\nCo można jeszcze zrobić? Kto wydał pozwolenie i wydaje kolejne? Co z obiecaną przez urząd miasta zamianą działek? Zapomniane?\nA braci K... jak nic w tej sprawie nie zrobią wymieniamy szybciutko, nie potrzeba nam miałkich radnych, którzy aktywni są najwyżej w wymianie kostek brukowych na dzielnicy.


makijaz violetty krok po kroku | dreihexen.pl\nHome » Makijaz wieczorowy » makijaz violetty krok po kroku\nJest to debata, która szaleje na całym świecie.\nUraz ten charakteryzuje się zapaleniem ścięgna i jest na ogół spowodowane powtarzającym się ruchem, który jest naturalny lub po prostu odbywa się na miejscu są ekstremalne. Może to być od krojenia warzyw przez dłuższy okres czasu z nożem, który nie jest wystarczająco ostre, pisząc całymi dniami na końcu lub uprawiania sportu.http://erfit.pl\nW większości przypadków zapalenie ścięgien jest tymczasowy przypadłość, chyba że jest to spowodowane przez inny podstawowy problem, w którym to przypadku, może często wracają. Zazwyczaj trochę czasu, aby uzdrawiać, a także przyjmować leki przeciwzapalne oraz stosowanie lodu złagodzi problem, ale to wciąż może oznaczać pracę czasu wolnego i znaczne straty finansowe.\nSzczep, który pojawia się w stawów, zapalenie kaletki jest wynikiem małych woreczków płynu stawowego, które pozwalają na mięśnie i ścięgna w stawach przesuwać w poprzek kości w bezdotykowy sposób dochodzi do stanu zapalnego. Zwykle zdarza się w łokciach i kolan w wyniku powtarzalnego działania, ale może być również spowodowane przez nagły uraz fizyczny.\nJeśli którykolwiek z tych urazów są dając Ci problemy, to może naprawdę zrobić piętno nie tylko na ciele, ale w portfelu. A w niektórych przypadkach, gdy powtarzające się urazy ruchu są wynikiem złych warunków pracy lub bezprawnych żądań dotyczących pracowników, takich jak nie poświęca wystarczająco dużo przerw w pracy, niż sprawa może stać się jeszcze bardziej poważny, staje się przestępstwem w imieniu pracodawca.\nNie odwołuje bóle jak dana z pracy, a jeśli opracowali jeden z tych rodzajów urazów lub warunków w wyniku swojej pracy, być może nadszedł czas, aby skontaktować się z kompetentnym pracownikiem za Compensation prawnika.\nArtykuł dzięki: http://ubp.com.pl/oferta/medycyna-estetyczna/mezoterapia/


Tanie kosmetyki damskie. Sklep z kosmetykami damskimi online. - modaok.pl\nStrona główna Kosmetyki Dla Niej\nRozjaśniający make-up z aktywnym...\nDermacol Pure Gold Radiance (30 ml) to znakomity podkład, który nie tylko nawilża i regeneruje skórę, ale także dodaje jej blasku i witalności. Rozjaśniający make-up matuje skórę i wyrównuje jej ton. Posiada witaminę E.\nOdżywka do rzęs Realash to absolutny lider w przywracaniu długich, podkreconych i gęstych rzęs. Odżywka ta jest całkowicie bezpieczna i naturalna. Efekty widoczne są już po 30 dniach jej stosowania. Dzięki Realash marzenie kobiet o pięknych rzęsach spełni się. Zaczaruj wszystkich swoim uwodzicielskim spojrzeniem.


Drewniany hotel stanie w centrum Łodzi - Nieruchomości - NowaWarszawa.pl\nStrona główna Nieruchomości Hotele Drewniany hotel stanie w centrum Łodzi\nOd kilku lat trwa rewitalizacja centrum Łodzi. W jej ramach remontowane są zabytkowe kamienice i powstają całkowicie nowe obiekty. Projekt niewielkiego hotelu zlokalizowany w sąsiedztwie Dworca Łódź Fabryczna oraz budynków Telewizji i Filharmonii Łódzkiej powstał w pracowni MAKAA.\nNa niewielkiej działce architekci z pracowni MAKAA zaprojektowali butikowy hotel Breath In. Architekci projektując zabudowę dla narożnej działki mieli świadomość, że muszą zmierzyć się z silnym kontekstem historycznym. Puste, narożne działki w centrum Łodzi to celowy zamysł sprzed kilku dekad, na poszerzanie przestrzeni publicznych w gęstej siatce wąskich ulic. W praktyce, tylko niewielka ilość tych narożników została faktycznie zagospodarowana, a pozostawiona sama sobie większość z nich, przytłacza przez zaniedbany wygląd lub pozostaje działkami-widmo, które nie istnieje w świadomości mieszkańców. Działka u zbiegu ulicy Narutowicza i Sienkiewicza, na której zlokalizowany jest projekt, jako jedna z tych porzuconych przestrzeni, w ważnym punkcie miasta, stała się w ostatnim czasie idealną lokalizacją dla instalacji „oddychającego neonu”. „Wdech Wydech” autorstwa Katarzyny Furgalińskiej i Łukasza Smolarczyka personifikował oddychające miasto, pulsujące tętno i znaczenie harmonii oddechu w naszym życiu.\nMała narożna działka wewnątrz XIX wiecznej tkanki historycznego centrum Łodzi stała się pretekstem do poszukiwania nowych interpretacji historycznej miejskiej zabudowy. Architekci zaproponowali prostą formę bryły, opartą na sylwecie klasycznej, narożnej kamienicy, wyznaczonej od góry polilinią dachu mansardowego. Jednolita skóra budynku z pionowych lameli drewnianych tworzy nienachalne sąsiedztwo dla zdobnych w detale i ornamenty kamienic, ciągnących się wzdłuż ulicy Sienkiewicza. Gabaryty oraz kąt mocowania lameli zostały zaprojektowane tak, aby zapewnić komfort przyjemnego nasłonecznienia oraz gospodarki temperaturowej wewnątrz budynku.\nOd wewnątrz dodatkowe elementy instalacji zapewniają penetrację promieni słonecznych do wnętrz i przestrzeni tarasu. Prosta forma i kompozycja będąca powiększeniem archetypicznej fasady domu sprzyjać ma atmosferze małego lokalnego hotelu, w którym można łatwo poczuć atmosferę miasta. Dla tych którzy doceniają wygodę i design ale nie lubią czuć się nim onieśmieleni.\nArchitektura nowoczesna, to dla nas architektura, która uformowana jest według potrzeb człowieka i środowiska. Unosząc główną kubaturę hotelu zyskaliśmy lekkość bryły, ale przede wszystkim zależało nam na rozwinięciu przestrzeni dla pieszych, która wyznaczona jest w centrum głównie przez wąskie chodniki biegnące wzdłuż ścian budynków. Zwiększanie komfortu życia w mieście to między innymi przywracanie zwyczajów korzystania z miasta pieszo a więc organizowania przestrzeni tak aby spacerowanie uliczkami było po prostu przyjemne. – czytamy w opisie pracowni MAKAA.\nMała i trudna do zabudowy działka w centrum historycznego miasta to także okazja aby zmierzyć się z nabierającym coraz większej wagi odpowiedzialnym projektowaniem, opartym na gospodarce cyrkularnej. Architekci poszukiwali rozwiązań dla przepełnionych starzejącą się infrastrukturą miast, z myślą o przyszłych kosztach eksploatacji, użytkowania i zużywaniu się budynku. Projekt jest niemal całkowicie oparty na konstrukcji drewnianej CLT. Budownictwo ma największy udział w globalnym generowaniu odpadów więc dobór odpowiedzialnych rozwiązań gospodarowania odpadami ma ogromne znaczenie. Jest to materiał, który powstaje z recyclingu i jest łatwy do ponownego zastosowania. Dzisiejsza technologia oparta na prefabrykacji, nie tylko pozwala, na usprawnienie procesu budowy. Jest również bardzo plastycznym budulcem, zapewniającym modularną siatkę funkcjonalną, która w przyszłości łatwo można dopasować do nowych funkcji. Konstrukcje CLT są efektywne w rozplanowaniu kubatury przegród i mają wysoką odporność ogniową. A drewno jest po prostu lubiane przez użytkowników i dobrze wpływa na nasze samopoczucie. Jest to też, w tym przypadku, szczere nawiązanie do oryginalnych „skrzypiących” konstrukcji drewnianych kamienic.\nOdpowiedzialne projektowanie z myślą o zrównoważonym rozwoju, to oczywiście inwestycja wymagająca większego zaangażowania, wiedzy, otwartości na nowe technologie, złożonego i przemyślanego bilansu wkładu finansowego do zysków i trudności; Nasze doświadczenia z coraz częstszą koniecznością nadawania budynkom „drugiego życia”, skłaniają nas także do projektowania modularnego. Koncepcja hotelu Breath – In to także projekt wyposażony w narzędzia wykorzysujące energię słoneczną do oświetlania przestrzeni wspólnych oraz gromadzenia i ponownego wykorzystywania wody opadowej.\nNazwa Hotel BREATH-IN\nZespół projektowy Katarzyna Waloryszak, Marcin Waloryszak, Rafał Zakrzewski\nPowierzchnia zabudowy 632 m2\nKubatura 10 648 m3\nProgram 52 pokoje hotelowe, wraz z uzupełniającą strefą przestrzeni wspólnych :\nBiura coworkingu, Sale konferencyjne, Restauracja, Lounge Bar, SPA\nWIZUALIZACJE MAKAA ARCHITEKCI\nPoprzedni artykułOcean Office Park oddany do użytku. Nowy biurowiec od Cavatiny.\nNastępny artykułStołeczny rynek hotelarski na prostej\nInformacje Redakcja - 11 stycznia, 2016 0\nNie żyje brytyjski piosenkarz David Bowie. Słynny artysta zmarł po 18 miesiącach walki z rakiem. Miał 69 lat. Informacja pojawiła się na oficjalnym profilu artysty...


Dziś miałaby 36 lat, byłaby żoną, matką, kobietą, przed którą całe życie. Pewnie miałaby jakieś plany, marzenia…\nOdeszła nagle, dwa tygodnie po swoim ślubie i miesiąc przed planowanym rozwiązaniem, w wieku 22 lat, w obliczu nowych wyzwań jej życie się skończyło…\nKiedy ją poznałam była wesołą nastolatką, siostrą mojego chłopaka, przyszłego męża. Z czasem, kiedy udało mi się poznać ją bliżej, jawiła się jako raczej spokojna, dość rezolutna i przyjazna dziewczyna.\nSzczupła o ciemnych, krótkich włosach. Dość atrakcyjna, troszkę wyciszona, ale też czasem niepewna i niezdecydowana. Umiała jednak w pewnych sytuacjach postawić na swoim, bardzo dobrze radziła sobie też ze wszystkimi obowiązkami domowymi. Pomagała jak tylko mogła i kiedy mogła.\nByła też jedyną córką moich teściów, jest nią nadal, bo wspomnienia o niej są z nami ciągle, są pielęgnowane i choć nie ma jej już z nami 15 lat, wciąż żywe.\n„Nagła śmierć dziecka może sprawić, że cały świat osieroconych zamiera, nieruchomieje i zatraca sens swojego istnienia. „ – pisze w swojej książce pt. „Osieroceni rodzice” Anna Bogna Jędrzejewska. To właśnie do tej książki będę się odwoływać w tym poście najczęściej. Postaram się udowodnić, że mimo tych złych zdarzeń, życie nadal potrafi mieć sens, choć jest już całkiem inne, może mniej kolorowe, ale cały czas tli się w nim nadzieja.\nCzęsto, wraz z dzieckiem, umiera w rodzicach, potrzeba dalszego sensu życia. Maja oni prawo jednak przezywać swoją stratę, tak jak oni tego potrzebują. Rozmawiać o tym kiedy chcą i milczeć kiedy potrzebują. Maja też prawo krzyczeć. Muszą jednak dążyć do swojego życia na nowo. Nie należy jednak udawać, że ich dziecka nie było, co więcej oczekiwać od bliskich takiego samego postepowania. Ma to ogromne znaczenie w całym procesie terapeutycznym.\nHistoria, o której mowa niestety jest tą tragiczną a miała miejsce, wbrew pozorom, całkiem niedawno, bo w 2002 roku. Ktoś pewnie powie, sporo lat. Niestety, w przypadku tak traumatycznych wydarzeń, lata nie grają roli.\nCierpienia nie zatrą ani godziny, ani dni. Ludziom, którzy przeżyli śmierć swoich bliskich czas niestety robi straszną krzywdę i każe ciągle o tym pamiętać, czasem więcej, czasem mniej, ale tych obrazów nie jest w stanie zamazać nic.\nRodzinę mojego męża , w której się urodził, oprócz rodziców, tworzyli jeszcze dwaj bracia – Ireneusz i Rafał, oraz siostra – Julita – i to ona właśnie była jedną z ofiar wypadku, który miał miejsce w kwietniu 2002 roku, prawie 15 lat temu. Oprócz niej zginął jeszcze szwagier – Przemysław i jego brat – Tomasz.\nChoć nie byłam bezpośrednim świadkiem zdarzenia, pamiętam ten dzień jak by to było wczoraj. Był dość zimny wieczór. Zmęczeni ,po całym dniu położyliśmy się spać. Ze snu zbudziło nas mocne pukanie w okno salonu.\n„Julita miała wypadek, prawdopodobnie nie żyje” – usłyszeliśmy z ust mojego szwagra . Postawiło nas to na równe nogi.\nSzwagier nie był jeszcze do końca pewien w jaki sposób się to wszystko wydarzyło i miał nadzieję, że może to nieprawda. Wszyscy, szczerze mówiąc mieliśmy taką nadzieję. Marcin wykonał wtedy telefon do rawickiego szpitala, żeby się upewnić. Tam poinformowano go, że nie przyjęto pacjentów o takim nazwisku na żaden oddział. Zadzwonił więc do kostnicy. Stamtąd właśnie otrzymał informację, że siostra, jej mąż oraz jego brat, zostali właśnie tam przywiezieni.\nPamiętam moje przerażenie , kiedy dotarła do mnie ta wiadomość. Jeszcze coś w środku mówiło mi, ze może to jednak nieprawda, że może kiedy udamy się na miejsce, scenariusz okaże się jednak inny, bardziej optymistyczny. Wierzyłam w to, choć taką, a nie inną, informację otrzymaliśmy z kostnicy.\nTo wszystko wydawało mi się takie nierealne, tym bardziej, że przecież dopiero był jej ślub, w przygotowaniach którego, razem z mężem uczestniczyliśmy. Minęły raptem dwa tygodnie. Julita spodziewała się też dziecka, które lada moment miało przyjść na świat. Miała to być pierwsza wnuczka dla moich teściów . Wybrano już dla nie imię -Zosia – na cześć mamy Przemka, która w wyniku ciężkiej choroby zmarła pół roku przed ich ślubem.\nPo telefonie do kostnicy pojechaliśmy do rodzinnego domu męża, zobaczyliśmy tam pogrążonych w smutku, płaczących rodziców, w ich oczach również zauważyłam niedowierzanie tego co się stało. W kuchni, ze spuszczoną głowa siedział młodszy brat męża, nie mówiąc nic, tylko płacząc.\n„Na siłę przeżyć nie ma zwykle wpływu, ile miała lat ich córka, a także czas, który dany był im z nią spędzić. Więź łącząca dzieci z rodzicami jest wyjątkowa i niepowtarzalna w każdym momencie jej trwania.” – pisze Jędrzejewska.\nDziś, po paru latach od tragedii, myślę o tym jak bardzo śmierć Julity, musiała wstrząsnąć rodzicami. Jeszcze parę dni wcześniej wydali ją za mąż, cieszyli się z faktu pojawienia się wkrótce pierwszej wnusi i nagle, wszystko prysnęło jak bańka mydlana, skończyło się życie ich dzieci, a razem z nim ich wspólne marzenia i plany.\n"Człowiek ma w sobie zakorzenioną potrzebę stworzenia rodziny, chce być jej elementem . Decydują o tym nie tylko więzy krwi, ale też chęć pozostawienia swojej cząstki w następnym pokoleniu.\nWspólne życie wyzwala wzajemne zaangażowanie w różnych jego aspektach – rodzice identyfikują się z dziećmi, a one kształtują ich świat. Dlatego utrata kogoś tak bliskiego, z kim rodzic się identyfikuje, może wywołać olbrzymie cierpienie." – pisze Jędrzejewska.\nGdy człowiek traci kogoś bliskiego, w pierwszej fazie może odczuwać gniew, wściekłość, bunt wobec Boga a także nosić w sobie bardzo silne poczucie niesprawiedliwości. Takie poczucie miała teściowa. Kiedy, wchodząc do domu, wzięłam ją w ramiona, oprócz płaczu i krzyku, usłyszałam: dlaczego….\nRazem z rodzicami i mężem pojechaliśmy jeszcze tego wieczoru do rodzinnego domu szwagra, w którym od kilku dni przed wypadkiem, mieszkała również Julita. Nie mogliśmy udać się do kostnicy, ponieważ przez telefon poinformowano nas, że rozpoznanie zwłok będzie możliwe dopiero następnego dnia rano.\nTam zastaliśmy ojca Przemka, który cudem przeżył wypadek. Nie mówił nic, tylko płakał i chodził tam i z powrotem, kompletnie bez celu . Tak jakby nie mógł znaleźć sobie miejsca. To właśnie on miał w związku z młodymi wiele planów. Cieszył się, że w jego domu zamieszka kobieta, która w pewien sposób zastąpi jego zmarłą żonę. Będzie ozdobą tego domu, jak i wprowadzi do niego nowe życie – małą Zosienkę.\nTego samego dnia, mąż razem z ojcem pojechali jeszcze na miejsce wypadku, było już tam jednak prawie posprzątane. Do dziś jednak ma w pamięci ten wielki traktor, w którego wystający kultywator uderzyli, ślady hamowania i zniszczone drzewo , na którym w końcowej fazie wypadku się znaleźli. Czuł wtedy ogromny żal i rozgoryczenie.\nCzłowiekowi bardzo trudno jest zaakceptować swoja niemoc w stosunku do tragicznych wydarzeń, takich jak niespodziewane odejście kogoś bliskiego – tak było właśnie w tym przypadku.\nOkazanie zwłok i ich rozpoznanie odbyło się następnego dnia rano, rozpoznawał brat mojej teściowej, bo tylko on mógł w stanie coś z siebie tamtego dnia wydusić.\nPoszliśmy jednak później wszyscy do kostnicy, żeby się pożegnać. Wtedy wiec widzieliśmy ich po raz ostatni.\nDo dziś będę pamiętać jej twarz, wyglądała jakby spała, ale widoczny był np. brak uzębienia. Julita dostała łańcuchem w tył głowy, stąd widoczne były również szwy. Miała umyte włosy i zaczesane do tyłu. Jeszcze mokre. Na ciele, tylko w niektórych miejscach, widoczne były siniaki. Choć była w dziewiątym miesiącu ciąży, w ogóle nie było tego widać. Pamiętam jak panowie w kostnicy dziwili się, że ta ciąża była już prawie na finiszu.\nO wiele gorzej wyglądał szwagier i jego brat. Ich twarze były kompletnie nie do poznania. Kompletnie zmasakrowane.\nPochówek odbył się kilka dni później. Był zorganizowany bardzo uroczyście.\nDo dziś jednak mam przed oczyma te trzy trumny w kościele i to, jak później, przy składaniu ich do grobu, trębacz grał uroczystą pieśń. Wszyscy płakali, nawet Ci, którzy Julity nie znali osobiście.\nW kilka miesięcy po wypadku odbyła się rozprawa sądowa. Rodzice zostali o niej poinformowani i mogli się na niej stawić jako zainteresowani. Poprosili nas o to, byśmy razem tam pojechali.\nWidzieliśmy wtedy sprawcę wypadku po raz pierwszy .Na korytarzu stała tez jego żona z dzieckiem na rękach, nie weszła jednak na salę.\nSprawca tłumaczył się trudną sytuacja finansową i tym, że nie może trafić do więzienia ze względu na swoje zobowiązania. Nie czułem u niego skruchy, choć w końcowej fazie procesu przeprosił. Zrobił to jednak ze spuszczona głową, nie miał odwagi spojrzeć mi i moim teściom w oczy.\nDo dziś mąż ma ogromny żal do tego człowieka, w jego przekonaniu dostał wyrok nieadekwatny do tego co się stało. On dziś chodzi po wolności, a bliskich jego siostry już nie ma.\nJulita z Przemkiem mieli wielkie plany, chcieli stworzyć ciepły dom, pełen dzieci , którego wszyscy poniekąd będziemy częścią. Na ich wspólne dziecko czekała już wyprawka, szafa pełna ubrań i zabawek.\nPo ich śmierci, przygotowaną wyprawkę do maluszka, włożyliśmy Julicie do trumny.\nPo dziś dzień, odwiedzając dom rodzinny, zwracamy z mężem uwagę na jej były pokój , który odkąd jej nie ma, jest jakiś pusty, mimo, że nadal toczy się w nim życie.\nZostały też fotografie i przedmioty, których jeszcze nie zdążyła zabrać ze sobą do swojego nowego domu.\nPo kilku latach mojemu bratu urodziła się córka, Zosia, jest bardzo podobna do Julity. Wszystkim nam bardzo ja przypomina. Oprócz tego, że jest strasznie do niej podobna z wyglądu, jest również tak samo rezolutna .\nPrzez te wspólne lata z Julitą, mój mąż był nie tylko bratem, był też często jej powiernikiem. Może ze względu na to, że był z rodzeństwa najstarszy, to na nim spoczywał obowiązek dbania o młodsze rodzeństwo, pomagania im i reagowania, kiedy działa im się krzywda.\nJulita wiedziała, że zawsze może na niego liczyć i często też wlaśnie do niego przychodziła z problemami.\nTak było w przypadku organizacji jej wesela, jak i wtedy, kiedy nieuczciwy pracodawca próbował ją oszukać.\nMimo tego, że od tragedii minęło już tyle lat to pamięć o niej jest i będzie w nas ciągle żywa.\nBardzo mi przykro, ze Julita nie może dalej cieszyć się życiem, tak szybko zostało jej ono zabrane.\nCiągle nam jej brakuje i bardzo za nią tęsknimy.\nKiedy myślimy o niej, oboje z mężem widzimy ją taką, jak wtedy, kiedy pojawiliśmy się pierwszy raz w jej nowym domu.\nStała na progu, w niebieskim fartuszku i płakała, kiedy nas zobaczyła . Mam nadzieje, że tam, gdzie jest, jest jej dobrze i że uśmiecha się tam tak samo, jak tutaj na ziemi.


Jesteśmy do Państwa dyspozycji przez całą dobę. Twój system musi działać niezawodnie w dzień i w nocy. Dlatego nasze wsparcie jest dostępne 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Schäfer Global Call Management umożliwia dostęp do całej gamy naszych usług i szybkie uzyskanie wsparcia w razie potrzeby. Bezpośrednie połączenie poprzez wirtualną sieć prywatną (VPN) umożliwia naszym technikom zdalną identyfikację i szybkie rozwiązywanie potencjalnych problemów.\nNASZE USŁUGI REAKTYWNE OBEJMUJĄ\nJeśli wystąpi usterka systemu, nasza usługa dyżurów jest dostępna na całym świecie przez 24 godziny na dobę, 365 dni w roku. Podczas pierwszej rozmowy telefonicznej porozmawiasz z naszymi kompetentnymi inżynierami i kierownikami ds. produktów, którzy mogą udzielić Ci kompleksowej pomocy.\nJeden centralny numer infolinii (24/7) oraz nasz system śledzenia zdarzeń (ITS), oparty na procesach zgodnych z ITIL® , w tym samoobsłudze\nRaportowanie połączeń, monitorowanie połączeń i opinie klientów\nWykorzystanie światowych struktur eskalacji\nNieobowiązkowe: Konserwacja oprogramowania WAMAS® i zarządzanie wydaniami\nTechnicy na wezwanie\nJeśli usterki nie można usunąć przez telefon lub zdalny serwis, potrzebny będzie technik na miejscu. SSI SCHAEFER zatrudnia wykwalifikowanych inżynierów we wszystkich obszarach w ponad 90 lokalizacjach serwisowych na całym świecie.\nStała dostępność naszych wykwalifikowanych techników serwisowych (24/7)\nGwarantowane, krótkie czasy reakcji\nOkreślone mechanizmy eskalacji\nMinimalizacja czasu trwania problemu i znaczne zwiększenie dostępności systemu\nSSI Zwiększone Wsparcie\nSSI Zwiększone Wsparcie to pierwszy wielofunkcyjny, mobilny system komunikacji wideo w czasie rzeczywistym, który zapewnia wszystko, co jest niezbędne do wydajnych prac konserwacyjnych i naprawczych. Technik na miejscu uruchamia usługę SSI Zwiększone Wsparcie, która następnie nawiązuje połączenie z centrum serwisowym SSI SCHAEFER. Działania są pokazywane w czasie rzeczywistym, co umożliwia personelowi pomocniczemu natychmiastowe rozpoczęcie oceny problemu i rozwiązania sytuacji. Usterka może być szybko usunięta dzięki obsłudze głosowej i wideo. Uniknięto opóźnień i system można szybko przywrócić do pracy.\nTwój system musi działać niezawodnie w dzień i w nocy. Dlatego nasze wsparcie jest dostępne 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu.


Danson Park - Page 5\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 03.04.19 0:08\nPatrzył chwilę w napięciu na plątaninę kabli. W końcu w gąszczu skomplikowanych układów znalazł to czego szukał - wyłącznik. Jego palce pewnie zacisnęły się na dźwigni awaryjnej i jednym, sprawnym ruchem pociągnął ją w dół. Wycofał rękę, rozglądając się dookoła, ale... nic się nie wydarzyło. Kompletnie nic. Nie musiał wypowiadać swoich myśli na głos - Samuel idealnie ubrał w słowa to co właśnie działo się w głowie Tonksa. Z technicznego punktu widzenia Gabriel był pewien, że w normalnych warunkach stacja powinna się po prostu wyłączyć. No, ale anomalie rządziły się swoimi własnymi prawami, mając gdzieś prawa fizyki czy jakiekolwiek inne reguły, na których opierała się mugolska technologia. Pogoda zwariowała i już po chwili nad wieżą pojawiły się kule ognia. Mgła rozmyła się, a Gabriel mógł jedynie patrzeć jak czarnomagiczna energia kumuluje się nad wieżyczką. Mimo iż nie dał upustu swojej frustracji słowami to przez jego myśli galopem przebiegła niewybredna wiązanka przekleństw, które funkcjonowały zarówno w czarodziejskim środowisku, jak i tych zasłuszanych wśród mugoli.\nNiestety, nie byli sami. Grzecznie poprosił o opuszczenie terenu, ale najwidoczniej nie mieli do czynienia z ciekawskimi mugolami. Przekonał się o tym, słysząc obślizgły głos, ubrany w niezbyt eleganckie słowa, tak skromnym zdaniem Tonksa. O mały włos nie oberwał parszywym crucio, uchylając się od zaklęcia - a może to czarnoksiężnik spudłował? Mogli się spodziewać, że tak ogromne skupisko mocy zwróci nie tylko ich uwagę, ale także popleczników Lorda Voldemorta. Wymienił krótkie spojrzenie ze Skamanderem i w zasadzie więcej nie potrzebowali. Na pewnym etapie doświadczeni - mniej lub bardziej - aurorzy mieli intuicję i w momencie, gdy Sam dobył swojej różdżki, aby zająć się problemem zwisających nad ich głowami ognistych bomb, Gabriel wycelował końcem różdżki w jednego z napastników. - Obscuro- wypowiedział pewnie inkantację zaklęcia, posyłając - a raczej chcąc posłać - wiązkę magii w stronę nieproszonych gości, znaczy jednego z nich. Ograniczenie mu pola manewru i pozbawienie zmysłu wzroku wydawało się logicznym posunięciem, to zaklęcie mogło praktycznie wykluczyć jednego z przeciwników.\n/dla ścisłości, jeżeli trzeba uściślać to rzucam w pana od crucio\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 04.04.19 0:22\nNiewidzialne, wewnętrzne ciepło napełniło Skamandera nadzieją. Niezależnie od tego, ile razy skupiał się, by przywołać postać Patronusa, czuł się podobnie. Biała magia która kumulowała źródło światła, które wciąż jasno płonęło w aurorze, wskazując drogę... albo - jak w tym wypadku - chroniąc. Przez kilka sekund podążał wzrokiem za świetlistym koziorożcem, który rzucił się w niebo, do pędzących, ognistych kul. Nie mógł skupiać się na nich dłużej, wiedząc, ze w pobliżu wciąż mieli dwóch gości do wyproszenia z ich mini "imprezy". Atrakcje zapewnione były dla wszystkich uczestników bardzo hojnie. Niestety. Nie chciał nawet przewidywać, co się stanie, jeśli anomalia wybuchnie i rozrzuci swoje plugawe maci na całą okolicę. Tak prosto opanować jej na pewno nie będzie, a straty... kolejne, doliczane do listy win. Kiedyś musiało się to skończyć.\nInkantacja, którą usłyszał z ust drugiego aurora, widocznie nie spotkała się z celem, bo gniewny szept czarnoksiężników, mógł za moment okazać się zdradziecki. I celny. Nie chciał sprawdzać bolesności ich klątw. Odwrócił się w stronę przeciwników, stając ramię w ramię z Tonksem - Chyba są oporni na nasz urok - nie ściszał ochrypłego głosu, wlewając w niego czarna ironię. Ani nie posłuchali pierwszych ostrzeżeń, ani nie zatrzymali się przed postawionymi barierami. Uparci. Wysunął przed siebie, nagrzaną od mocy różdżkę, nie dając magii osiąść zbyt szybko. Nie mógł pozwolić tym parszywcom na przejecie inicjatywy, nie mógł też dać im szansy, by zakłócili ich działanie bardziej, niż już to zrobili - Petrificus Totalus - wskazał drugiego z mężczyzn, nie czekając, aż ten zdecyduje jaką klątwą w nich cisnąć. Tym razem pośpiech, działał w obie strony. Dla nich, by zażegnać niebezpieczeństwo, dla wrogów - by utrzymać się i zapewne sprowadzić je na okolicznych mugoli. Przez myśl mignęła mu postać Jessy, która pobiegła w stronę zabudowań. Potrzebowali czasu, by zatrzymać czarnomagiczne impulsy, które prawdopodobnie jeszcze bardziej utrudniłyby zadanie kobiecie. Komplikacje, jak widać, lubiły się ich trzymać.\nObniżone zaklęcie petryfikusa\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 04.04.19 21:31\nChociaż blask świetlistego koziorożca przyciągał oko to jednak powstrzymał się od zerknięcia w tamtą stronę. Musiał skupić się na tym co było przed nim, chociaż musiał przyznać, że nie był to widok cieszący oko. Nie rozumiał dlaczego bycie czarnoksiężnikiem w większości przypadków łączyło się z obskurnymi szmatami miast szat i nieświeżym oddechem. Czasem nie mógł ocenić czy czuł na swoim karku okropny odór śmierci, a może po prostu to powiew nieświeżości z ust czającego się za plecami czarownika. Nie wspominając już o braku jakichkolwiek manier. Czy któryś z nich ich tu zapraszał? A tak już całkiem poważnie to z gorzkim spokojem przyjął pojawienie się tejże dwójki. Zaskoczony byłby, jakby cała akcja przebiegła bez większych problemów. Nie bez echa przeszło nieudane zaklęcie - twarz Gabriela na krótką chwilę wykrzywił grymas niezadowolenia, ale nie mógł przecież płakać nad rozlanym mlekiem. Właściwie już kiedy z czubka jego języka spadła inkantacja wiedział, że coś jest nie tak. Niestety, już od jakiegoś czasu mieli do czynienia z anomaliami, intuicyjnie można było wyczuć, że nie osiągnie się oczekiwanych rezultatów. - Powinniśmy zacząć się martwić? - mruknął, a w jego głosie było słychać odzwierciedlenie półuśmiechu, który mimo wszystko pojawił się na jego twarzy. Gdzieś z tyłu głowy pojawiała się natrętna myśl, która nakazywała mu sprawdzić lusterko, czy przypadkiem rudowłosa kobieta nie potrzebuje pomocy. Niestety, oni sami znaleźli się w niezbyt ciekawym położeniu; za sobą mieli nadal szalejącą od anomalii stację transformatorową, a przed sobą dwójkę niewychowanych jegomościów, którzy aż palili się do tego, aby rzucić w ich kierunku kolejny czarnomagiczny urok. Zacisnął pewniej palce na różdżce i wycelował nią w jednego z dwóch, tego, który miał więcej szczęścia i nie dosięgnął go urok Sama. - Regressio- wypowiedział inkantację zaklęcia, skupiając się na swoim celu. Miał nadzieję, że tym razem okaże się na tyle zdecydowany i magia nie spłata mu żadnego figla.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 07.04.19 22:43\nSzczęście tego dnia zdecydowanie nie znajdowało się po waszej stronie - niedziałający wyłącznik awaryjny i niechciane towarzystwo szczególnie nie ułatwiały stojącego przed wami zadania, Samuelowi udało się jednak posłać wzmocnionego mocą Zakonu Feniksa patronusa ku wieży: świetlisty koziorożec okrążył budowlę, wchłaniając po kolei wszystkie kule czarnomagicznego ognia, nim ten zdołałby zaszkodzić mieszkającym w okolicy mugolom. Celne zaklęcie petryfikujące rzucone przez aurora bez trudu unieszkodliwiło jednego z napastników, na tym jednak sukcesy się skończyły - drugi z mężczyzn zdołał obronić się przed atakami Gabriela, a następnie po raz drugi posłał w jego kierunku Crucio - tym razem celne. Nim zdołaliście obezwładnić również i jego, Tonks upadł na kolana, wstrząsany potężnym bólem - potężniejszym, niż jakikolwiek inny, który zdarzyło mu się odczuwać.\nChwila rozproszenia wystarczyła, by stacja transformatorowa wybuchła po raz drugi, strzelając kulami ognia w stronę pobliskich zabudowań. Języki ognia wystrzeliły w górę, trawiąc budynki, a do waszych uszu dotarły krzyki - nim zdołaliście choćby pomyśleć o powstrzymaniu niestabilnej magii, pożar rozprzestrzenił się już zbyt szeroko, by dało się go ugasić we dwójkę. Musieliście wezwać pomoc, licząc się jednak z tym, że nim przybędzie, pojawią się ofiary w ludziach.\nByć może gdyby było was troje, ten scenariusz rozegrałby się inaczej.\nGabriel, otrzymujesz 60 punktów obrażeń (psychiczne). Mistrz Gry nie kontynuuje z Wami rozgrywki, możecie dokończyć ją samodzielnie.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 24.06.19 19:06\nMagia pulsowała wszędzie. nie tylko w zacinającym deszczu i wyładowaniach, które raz za razem przecinały ciemniejące niebo, drgała w powietrzu - dzieżka od mocy i mdła od czarnej magii, która wywracała żołądek gdzieś na drugą stronę. Ale było i światło, krążąca w żyłach magia bieli tym silniejsza, gdy świetlisty koziorożec okrążał wieżę, wchłaniając złowrogie kule mocy. Płynęła i z silna petryfikacją, która uderzyła w jednego z czarnoksiężników - Możliwe - zdążył odpowiedzieć towarzyszowi, gdy inkantował kolejne z zaklęć. Nieudane.\nTych kilka sekund rozproszenia wystarczyło, by by odciągnąć uwagę od wieży, która raz jeszcze wypluła wiązki ognistej mocy. Nawet ulewa, wywołana anomalią, która lunęła zdradziecko, nie zminimalizowała pędu, ani tym bardziej żywiołu, który pomknął w stronę najbliższych domów. Skamander zdążył tylko wciągnąć gwałtownie powietrze, nie będąc w stanie zatrzymać niebezpieczeństwa, które wymknęło się z ich rąk. W tym samym momencie, ciemna wiązka niewybaczalnego zaklęcia wyrwała się z różdżki przeciwnika, a złowieszczy promień uderza w pierś Gabriela, a ten upada na kolana.\nZacisnął zęby, gniewnie, by w następnej sekundzie rzucić zaklęciem w czarnoksiężnika, powalając go i tym samym przerywając działanie crucio - Dasz radę wstać? - zwrócił się do mężczyzny, wyciągając dłoń i pomagając się podnieść, gdyby potrzebował - Musimy wezwać pomoc, sami nie damy rady pomóc wszystkim - mówił cicho, czując w jak w oczach mieni mu się iskra gniewu, choć nie kierowana do nikogo konkretnie. Zawiedli. Przez nieuwagę pozwolili, by niestabilna magia wyrwała się, pożerając nieświadomych niczego mugoli. Jedyne, co mogli jeszcze zrobić, to zminimalizować zniszczenia i uratować tylu z żywiołu, ile mogli. Przez głowę aurora przemknęło wspomnienie płonącego Ministerstwa i pożogi, która pochłonęła tak wiele istnień. czy tym samym stali się tacy sami, jak ci, z którymi walczyli? Nie.\n- Czeka nas długa noc - zakończył cicho, by ruszyć najpierw biegiem w stronę jaśniejącej złowrogo łuny, potem posiłkować się zaklęciami. Musieli przełknąć gorycz i zmierzyć się z konsekwencją działań.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 24.06.19 21:13\nCzasem miał wrażenie, że otaczający go świat drży od stężenia magii. To pulsowanie przechodziło także przez jego ciało, zupełnie jakby stojąca za jego plecami stacja tranzytowa nie przewodziła jedynie prądu, ale co jakiś czas wypuszczała fale magicznej energii. Chociaż istniała możliwość, że to jedynie złudzenie Gabriela.\nNie wiedział dlaczego nie udało mu się ukierunkować myśli na właściwy tor, sprawić, aby magia przepłynęła przez jego różdżkę, a strumień zaklęcia - po raz kolejny zresztą - nie dosięgnął nieproszonego gościa. Znowu zawiódł, nie lubił smaku porażki, który ostatnio zbyt często rozchodził się w jego ustach. Jak się za chwilę przekonał, słono przyszło mu zapłacić za tę chwilę słabości, czy może raczej niedoskonałości. Strumień zielonego światła uderzył w jego klatkę piersiową. Dokładnie w tym momencie poczuł, jak jego ciało przeszywa niewyobrażalny ból, który nie sposób opisać słowami. Ból rozprzestrzenił się błyskawicznie, dosięgając każdy centymetr jego ciała. Nie krzyczał, mocno zaciskając wargi. Nawet wtedy, gdy upadł na ziemię starał się nie wydać z siebie ani jednego dźwięku, chociaż żyły dużo mocniej zarysowały się na jego szyi, a twarz poczerwieniała. I chociaż Sam, powalając przeciwnika, przerwał zaklęcie, ból nadal pulsował. Stopniowo rozchodził się po kościach. Na pytanie Skamandera skinął jedynie głową i korzystając z jego wyciągniętej dłoni, podniósł się. Szybko chwycił swoją różdżkę. Był nieco otumaniony, nie mógł zebrać rozbieganych myśli, które niczym spłoszone stado dzikich zwierząt, rozpierzchły się w każdym możliwym kierunku. - Zdecydowanie, bardzo długa - mruknął, zgadzając się ze skromnie, aczkolwiek jasno zarysowanym planem działania. Zapewne sięgnął po lusterko, w którym spodziewał się zobaczyć rudowłosą. Materiał ubrań nasiąkał kroplami deszczu, a włosy przykleiły mu się do twarzy. Chciał zapomnieć, oddalić się i rzucić się w wir pracy, którą mieli do wykonania. Być może powinien ochłonąć, ale nie było na to czasu. Nawalił i musiał teraz ponieść tego konsekwencje.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 04.12.19 1:12\nŚnieg był zimny w kontakcie z kocimi łapkami, ale Charlie brakowało tych spacerów po Londynie w kociej postaci. W listopadzie i grudniu nie miała ku temu wiele okazji. Styczeń z kolei był mroźny i śnieżny, i choć luty także nie należał do ciepłych, po opuszczeniu Munga Charlie postanowiła troszkę się poszwędać w kocim ciele. W końcu miała trochę czasu do planowanego spotkania, dlatego też pewne odcinki drogi, przynajmniej te najmniej zaśnieżone i jednocześnie niezatłoczone pokonywała jako kot. Uważała jednak na bezpańskie psy a także na zbyt troskliwych ludzi, pamiętając, że niegdyś została z tego parku „uprowadzona” przez uczynną kobietę, która myślała że ratuje bezpańskiego kota ściganego przez psa, a w rzeczywistości zabrała do domu animaga. Charlie nie chciała narażać ani siebie, ani nikogo na taki stres, ani tym bardziej zostać zabrana przez kogoś, kto nie miałby tak dobrych zamiarów.\nUnikała zasp i przechodziła ścieżkami, gdzie śnieg był odgarnięty lub wydeptany. Brodzenie przez głębszy śnieg było wysoce nieprzyjemne, zwłaszcza gdy łapki zapadały się głębiej i zimny, biały puch dotykał miękkiego kociego brzuszka. Brr! Na wiosnę kocie wędrówki na pewno staną się dużo przyjemniejsze, ale i teraz musiała pielęgnować swoją animagiczną zdolność, by się nie zastała. Wiedziała, że w tych niebezpiecznych czasach umiejętność przemiany może uratować jej życie przez umożliwienie ucieczki z tarapatów, więc absolutnie nie zamierzała tego zaniedbywać. Jej postać animagiczna musiała stawać się mocniejsza, zwinniejsza i szybsza. Oprócz zmieniania się w wolnych od pracy chwilach starała się trenować transmutacyjne inkantacje, pielęgnując swoją znajomość tej dziedziny, którą w ostatnich miesiącach trochę zaniedbała przez anomalie oraz natłok pracy oraz innych trosk.\nNiedawno minęły cztery miesiące od zaginięcia jej ukochanej siostry, Very. Od tak dawna nie miała od niej żadnego znaku życia, nikt z ministerstwa także się u niej nie zjawił, by przekazać ponure wieści, więc nadal trzymała się nadziei, że może Vera gdzieś jest, że może straciła pamięć, ale żyje.\nW końcu jednak, w zacisznym i ustronnym miejscu między gęstymi krzewami, zmieniła się z powrotem w siebie i ruszyła w stronę jednej z ławek. Wyglądała dość zwyczajnie, ubrana w płaszczyk i znajdującą się pod nim skromną popielato-niebieską sukienkę, pod którą miała grube rajstopy. Jej włosy były zaplecione w długi, gruby warkocz barwy letniej pszenicy, który aktualnie był przerzucony przez jej ramię. Miała nadzieję, że mężczyzna od ingrediencji, z którym jak dotąd spotkała się może raz, ją rozpozna. Charlie zdecydowała się mu zaufać i zwrócić się do niego drugi raz, ponieważ jego nazwisko brzmiało bardzo znajomo i kojarzyło się z ludźmi, którzy stali po tej samej stronie. Ale on w Zakonie nie był, więc wobec niego pozostawała ostrożniejsza, liczyła się z tym, że nawet w obrębie jednej rodziny ludzie bywali naprawdę zróżnicowani i nie zawsze wyglądało to tak jak w przypadku jej bliskich, gdzie mimo różnych zainteresowań i zawodów wszyscy jej najbliżsi krewni wyznawali podobne wartości. Niemniej jednak z racji niedoborów w aptekach i u niektórych z dotychczasowych znajomych handlarzy musiała zacząć korzystać i z nowych źródeł. Ciekawe, co dziś przyniesie jej Vincent Rineheart?\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 30.12.19 11:30\nJuż dawno odzwyczaił się od zatrważających i ciężkich warunków powracającej zimy. Podróżując po odmiennych terenach fascynującej Europy zauważył, że poszczególni mieszkańcy zupełnie inaczej odbierają zmrożoną aurę. Co więcej skutki białego, zmasowanego ataku wydawały się o wiele lżejsze, delikatniejsze i zdecydowanie przyjemniejsze w obrębie codziennego funkcjonowania. Od zawsze, o wiele łagodniej przechodził najtrudniejsze symptomy. Będąc dzieckiem urodzonym w samym środku rozpoczynającego pogorszenie pogody miesiąca, objawiał dużo silniejszą wytrzymałość. Dlatego też grafitowy, długi płaszcz, którym okrywał całe ciało był zdecydowanie za cienki na panującą temperaturę. Dość zgrabnie wymijał opatulonych przechodniów nie zwracających uwagi na umykającego dziwoląga. Pospiesznie przemierzał kręte, brukowe ulice, pochylając sylwetkę w nieco nienaturalnym położeniu. Od momentu, w którym postanowił na nowo zadomowić się w macierzystych terenach smaganej wojną Anglii, nie przypuszczał, iż przywyknięcie do odmiennego stylu życia okaże się tak skomplikowane. Zdecydowanie trudniej było mu wbić się w najważniejsze obowiązki; realizować zadania zawodowe w samym sercu Londynu. Brakowało motywacji podczas gdy wszystko wywróciło się do góry nogami; nie szło zgodnie z dotychczasowym planem. Różnorodne reakcje napotkanych jednostek, pozbawiały skupiania przysparzając dawno nieodczuwalne, zaspane emocje. Było ciężko i nic nie wskazywało na rychłą zmianę.\nDzisiejszego dnia obudził się nieco wcześniej niż zazwyczaj. Ciemność dochodząca zza zaszronionych okien wskazywała na to, iż dzień nie wybudził się jeszcze z wielogodzinnego snu. Dźwięki dochodzące z zewnątrz przypominały o miejscu, w którym się znajdował. Leżąc na wąskiej pryczy taniej, nadmorskiej noclegowni, pogrążył się w plątaninie nieuporządkowanych myśli. Zimno docierało do zakrytych kończyn, lecz w tym momencie zdawało się jedynie rozganiać senne, migoczące drobiny. Miał wrażenie, że nadmiar soli wyczuwalna jest nie tylko na szorstkiej skórze, ale też na języku. W żadnym wypadku nie narzekał na niedogodne warunki; profesją, którą wykonywał wymagała jeszcze większych poświęceń. Dogłębnie analizował ostatnie wydarzenia, starając się wyciągnąć jak najtrafniejsze wnioski. Kilka nietypowych spotkań całkowicie wytrąciło go z równowagi. Co więcej, udało mu się ponownie nawiązać kontakt z jedyną i ukochaną siostrą. Czy zgodzi się na rychłe spotkanie? Z jakim skutkiem? Czy będzie w stanie spojrzeć mu w oczy i porozmawiać w miarę normalnie? Tego nie mógł przewidzieć. Zdenerwowanie wkraczało w głąb wnętrzności, chcąc zaburzyć dzisiejszą egzystencję. Pospiesznie i gwałtownie poderwał się do góry, naciągając na siebie leżące nieopodal ubrania. Spodnie, dopasowany golf, cienki, grafitowy płaszcz, zupełnie nie chroniący przed panującym mrozem. Musiał przygotować się do dzisiejszego zlecenia – solidnie i dokładnie. Ale najpierw śniadanie.\nPowolne kroki grzęzły w gęstym, nieuporządkowanym śniegu. Przekraczał właśnie bramę obszernego parku, który o każdej porze roku wyglądał tak pięknie i malowniczo. Pamiętał swobodne i spontaniczne spacery między urokliwymi alejkami. Podziwianie walorów przyrody; zabawy z zamieszkałymi teren zwierzętami. Kojarzył go z czasem nastoletniej beztroski, do której nie docierały ciemne macki paraliżującej, dorosłej doczesności. Mógł w samotności zaczytywać się w utkanych wersach poezji, fascynujących przygodach, które zabierały go w inną, fantazyjną rzeczywistość. Przepadał na kilka godzin, tracąc rachubę czasu. Westchnął nostalgicznie, poruszając się kilka kroków do przodu. Ręce schowane w głębokich kieszeniach, próbowały zmienić swą temperaturę. Wzrok prześlizgiwał się po powolnych przechodniach, ozdobnych gałęziach, uginających się pod ciężarem mokrego śniegu. Zmierzał w stronę centralnego, obszernego stawu, gdzie jak się domyślał znajdzie swą klientkę. Nie był pewny, czy dobrze ją kojarzy, lecz podane personalia wydawały się dość znajome. Czyż kiedyś już ze sobą współpracowali? Znajdując się na wysokości stawu, zaczął iść wzdłuż okręgu. Garstka rozbawionych dzieci bawiła się na samym środku zamrożonej tafli, kręcąc piruety na zaostrzonych łyżwach. Dźwięk beztroskiej zabawy, wdzierał się między najdrobniejsze kanaliki nerwowe, przypominając o dzisiejszej bezsenności. Nagle zatrzymał się nieznacznie, widząc postać siedzącą na jednej z ławek. Wyglądająca skromnie, urodziwie, wpasowywała się w rozmigotaną atmosferę. Poprawił wierzchnie odzienie, otrzepując płaszcz z drobnych paprochów. Spróbował ułożyć rozwichrzone, ciemne włosy, które właśnie w tym momencie odmawiały posłuszeństwa. Zbliżył się od prawej strony, tak aby jej nie przestraszyć. Odchrząknął zdawkowo i przyjaznym tonem rzekł: – Charlene? – pokusił się na wątły grymas uśmiechu. Zatrzymał się na wprost, lokując błękitnie tęczówki, prawie o takim samym odcieniu jak jej długa sukienka.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 31.12.19 21:55\nCharlie była dzieckiem lata, zrodzonym początkiem lipca w kornwalijskiej wiosce Tinworth na południowym wybrzeżu Anglii, gdzie zimy były łagodne. Może to dlatego nie najlepiej znosiła ziąb ostatnich miesięcy, dokuczliwy zarówno w ludzkiej, jak i kociej postaci. No i śniegu było sporo, co sprawiało, że rzadziej spacerowała po Londynie w ciele kota i częściej przemieniała się w domowym zaciszu. Ale chciała wierzyć, że skoro anomalie dobiegły końca, to i wiosna nadejdzie normalnie. Może już za miesiąc ujrzy pierwsze rozwijające się pączki liści?\nPo dotarciu w odpowiednie miejsce zmieniła się w siebie i czekała na Vincenta już jako Charlie, nie kotka, siedząc na jednej z ławeczek blisko stawu, w miejscu gdzie łatwo było ją znaleźć komuś, kto by jej tu szukał. Była go zwyczajnie ciekawa, zastanawiając się, czy nazwisko Rineheart jest jakoś powiązane ze znanymi jej członkami tej rodziny. Pewnie gdyby nie ono, byłaby dużo ostrożniejsza wobec nieznajomego handlarza ingrediencjami. Ale z zaopatrzeniem apteki ostatnio bywało różnie i musiała pomyśleć o jakimś innym źródle pozyskiwania tych ingrediencji, które w aptece były rzadko oraz których nie mogła sobie sama wyhodować w przydomowym ogródku.\nCzasy, w których żyli, zmuszały ją do tego, by podchodzić do ludzi z większą dozą ostrożności niż wcześniej. Ktoś o znajomo brzmiącym nazwisku wcale nie musiał być przyjaźnie nastawiony, w końcu ludzie bywali różni, nawet jeśli Charlie tak pragnęła spotykać na swojej drodze tylko tych dobrych, których mogłaby obdarzać ciepłem i empatią. Wiedziała, że ma tendencję do naiwności, dlatego musiała się pilnować.\nWpatrywała się przed siebie, w zamarznięte wody stawu, na której bawiła się grupka dzieci. Mimo groźnych czasów wydawały się szczęśliwe i beztroskie, jak to dzieci. Sama też taka była w ich wieku, prawie nie zarejestrowała istnienia mugolskiej wojny, która rozpoczęła się, kiedy miała ledwie sześć lat. Dorośli nie chcieli niepokoić jej i jej siostry, więc dorastała sobie spokojnie w Kornwalii z dala od wszelkiego zamętu, bawiąc się, poznając świat i czekając na list z Hogwartu.\nNagle dostrzegła idącą w jej stronę męską sylwetkę odzianą w długi, grafitowy płaszcz. Mężczyzna miał też ciemne włosy i było w nim coś znajomego. I wypowiedział pytającym tonem jej imię.\n- To ja – potwierdziła nieśmiało, lustrując go spojrzeniem jasnozielonych oczu, których kolor przywodził na myśl czystą zieleń oczu kota. Miała jednak taki kolor tęczówek na długo przed zostaniem animagiem. – Vincent? Vincent Rineheart? – zapytała po chwili, mimowolnie doszukując się podobieństw do Jackie i pana Kierana. Zdawało się, że Zakonniczka miała brata, ale Charlie nie pamiętała, czy był to akurat Vincent, czy nazywał się jakoś inaczej. Równie dobrze mężczyzna, z którym się spotkała mógł być kuzynem Jackie lub jeszcze dalszą rodziną. Korciło ją, by o to spytać, ale postanowiła chwilę zaczekać. Poprzednim razem komunikowała się z mężczyzną listownie i nie była pewna, czy widziała jego twarz na żywo, a jeśli tak, to bardzo przelotnie.\n- Ma pan dla mnie ingrediencje? – zapytała, niepewna, jak się do niego zwracać. Przesunęła się też lekko na ławce, jakby chciał usiąść obok.\nKonkretnie było to, o czym wspomniała mu w liście, kilka sztuk suszonych mandragor i kory drzewa Wiggen, oraz trochę rzadziej spotykanych dodatkowych ingrediencji roślinnych, takich jak olejek różany i sandałowy, kolce agawy, moly, płatki oleandra, laski wanilii i kilka innych drobiazgów, które jej się kończyły lub już się skończyły, a podczas ostatniej wizyty w alchemicznej aptece ich nie znalazła, bo różnie bywało teraz ze składnikami dostarczanymi z zagranicy.\n- I... Proszę wybaczyć ciekawskość, ale pańskie nazwisko kojarzy mi się z kimś, kogo znam. Jest pan może rodziną Jackie? – wypaliła nagle, po czym lekko się zarumieniła. Ale to, że znała Jackie, nie powinno się wydawać podejrzane, w końcu nie dzieliła ich duża różnica wieku, a świat magii nie był rozległy.\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 07.01.20 13:33\nNie faworyzował żadnej pory roku. W każdej z nich znajdował zalążki bezkresnego, ujmującego, zachwycającego piękna, które następnie wykorzystywał w skomplikowanych linijkach osobistej poezji. Uwielbiał inspirować się soczystą zielenią traw, błękitnym bezkresem nieba. Różnorodnością i barwą otaczającej roślinności, kształtem przedmiotów oraz strzelistych budynków. Obserwował najdrobniejsze detale, napawał intensywnymi wonnościami; często doglądał również pędzące, pospieszone ludzkie sylwetki otoczone tajemniczą, niepoznaną aurą. Emocjonalne istoty dające natchnienie w najmniej spodziewanym momencie. I choć zima rozgościła się na dobre, tęsknota za ciepłymi promieniami wiosennego słońca zaciskała zmrożone serce. Wydawało mu się, że całe miasto potrzebuje rozgrzewającego, pełnego nadziei uniesienia, który wyzwoli z chwilowego marazmu; przywróci chęć do prawdziwego, nieudawanego życia.\nNie miał pewności, czy kieruje się we właściwą stronę. Nie do końca pewnie poruszał się po zasypanych śniegiem, niemalże identycznych alejkach, wydeptanych przez spacerujących przechodniów. Droga, którą wybrał, okazała się oblodzoną pułapką, dlatego też naprężając wszystkie ścięgna, próbował zachować upragnioną równowagę. Ręce schowane w głębokich kieszeniach dawały zdawkowe zalążki odmrażającego ciepła. Mróz zapalczywie rozpalał wystające kończyny, czerwieniąc odsłonięte policzki. Już dość dawno nie wykonywał pojedynczych transakcji. O wiele mocniej skupił się na kształceniu umiejętności łamania i poznawania klątw. Uczęszczał na trudne, wymagające i długotrwałe misje, zabierające większość cennego czasu. Nowe realia zmuszały wręcz do rozeznania w świeżym, nieuczęszczanym od dawna rynku. Urzędowanie w dzielnicy portowej, dawało dużo więcej swobody; szybszy dostęp do odpowiednich zasobów oraz osób zarządzających. Sprawniej przeprowadzał wywiad środowiskowy, orientował w najistotniejszych potrzebach tutejszych wytwórców. Niektóre rośliny okazywały się niemalże deficytowe, gdyż pobliskie apteki, czy bardziej wykwalifikowane sklepy nie poczyniły wystarczających zapasów. Pojawiały się również drogocenne i wartościowe unikaty, upragnione przez pojedyncze jednostki. Mężczyzna na nowo przenikał w świat pełen żywego, nieustającego handlu. Dzisiejsze zlecenie było jednym z pierwszych od zamierzchłego czasu. Od samego rana przykładał się do najistotniejszych szczegółów. Dobrze wiedział, iż nie posiada jeszcze wypracowanej renomy, lecz w swoich czynach kierował się wzbudzaniem zaufania, powściągliwością, czystym zagraniem i umiejętnością sprawiedliwych negocjacji. Odpowiadał za siebie, ale również za swoje czyny.\nGłośne krzyki nie dawały wytchnienia nagromadzonym myślom. Im bliżej umówionej lokacji, tym większe wątpliwości targały usztywnionym ciałem. Co jeśli nie pozna swojego klienta? Coś stanie na przeszkodzie? A może nie przyjdzie, lub okaże się zbyt wymagający? Pozostawał ostrożny – od samego początku. Zmniejszając odległość, pewnym wzrokiem oceniał otoczenie. Następnie prześlizgnął się po widocznych, odległych elementach profilu towarzyszki, zdradzającym jej dość młody wiek. Odetchnął w duchu, zaprzeczając wcześniejszym obawom i niepokojom. Zatrzymał się naprzeciwko, aby początkowo skonsultować tożsamość. Słysząc potwierdzenie, niemalże od razu zaszczycił ją przyjaznym, delikatnym uśmiechem. Wyglądała niepozornie, lecz czy takie obiekty nie były najbardziej niebezpieczne? Miała w sobie niewypowiedzianą i nieopisaną grację, nutę przebiegłości i nieprzewidywalności. Czy jest możliwe, aby przypomniała jakieś zwierzę? Znów zamyślił się na chwilę, gdy ponowne pytanie przywróciło rzeczywistość. – A tak, tak zgadza się. Bardzo mi miło. – rzucił pospiesznie wyciągając w jej stronę zziębniętą, szorstką dłoń. Postanowił od razu pozbyć się zbyt oficjalnego, sztampowego tonu. Nie lubił niepotrzebnych uprzejmości, grzeczności, które nieumyślnie dostarczały niechcianych lat. Cały czas zastanawiał się czy zaszczytna persona nie była znajoma. Czy kiedykolwiek miał sposobność, aby dostrzec ją na mieście? Czy mogli kojarzyć się ze szkoły? – Mam, mam, wszystkie, o które prosiłaś. Nie mam jedynie olejku herbacianego, ale dostarczę ci go w przeciągu tygodnia. – zapewnił. - A i możesz mówić mi po imieniu. Nie jestem chyba jeszcze taki stary. – dodał żartobliwie, a wątły uśmiech nie znikał z jego twarzy. Bez zastanowienia sięgnął do prawej kieszeni płaszcza, wyciągając niewielkie zawiniątko potraktowane zaklęciem zmniejszającym. Szepcząc pojedynczą inkantację, przywrócił przedmiot do realnych rozmiarów. Ciemnowłosy skorzystał z przestrzeni ławki, aby wyszukać odpowiednie pakunki. Każdy z nich zapakowany był w odrębny, lniany woreczek, opisany pełną nazwą ingrediencji. Widać było, że składniki posiadały odpowiednie zabezpieczenie i dane takie jak: dzień zerwania, ważność i kondycje rośliny. Pochodziły z legalnych i sprawdzonych źródeł. Ręczył za ich późniejsze działanie. Miał ogromną nadzieję, że alchemiczka będzie zadowolona. – Proszę, to chyba wszystko co mam dla ciebie. – podał jej większość szarawych opakowań, aby jeszcze przez chwilę grzebać w odmętach torby. – Sprawdź proszę czy się zgadza. - po krótkiej chwili zamknął ją szczelnie i schował ponownie w pokrywie płaszcza. Usiadł na ławce, aby następnie obdarować blondynkę wnikliwym spojrzeniem: – Mam nadzieję, że będą ci służyć. Jakbyś słyszała, że ktoś potrzebuje ingrediencji, możesz śmiało podsyłać ich do mnie. – dodał, wykonując pierwszy krok w najskuteczniejszej i najpopularniejszej reklamie. Musiał uzbierać nowe kontakty, ścieżki handlu. Wyrobić nieprzerwalną reputacje, która zaprowadzi go do majętnych i wymagających odbiorców. Lubił stawiać sobie wyzwania, podejmować najróżniejsze ryzyka. Zbierając ekwipunek, nie był przygotowany na pytanie, które właśnie padło z jej ust. Przemytnik zamarł na chwilę, aby poczuć jak zimne powietrze owiewa odsłonięty kark. Oczy rozszerzyły się nieznacznie, a dziwne uczucie wywróciło wnętrzności. O co tak naprawdę chodziło i czy powinien powiedzieć prawdę? Co takiego wiedziała, albo kim tak naprawdę była? Podejrzliwe spojrzenie utkwił w samym środku jej sylwetki. Uśmiech, którym wcześniej rozluźniał atmosferę, zniknął natychmiast na rzecz poważnego wyrazu. Poruszyła czuły punkt, który wytrącił z równowagi. Nie podejrzewał jej o niecne, niebezpieczne zamiary. Liczył, że było to zwykle pytanie podtrzymujące rozmowę. – Jacqueline? Tak to moja rodzona siostra. – potwierdził bez zawahania, beznamiętnym tonem. lecz z wyraźnym, wymownym zaskoczeniem. – Znacie się? – nie widział jej od jedenastu lat, dlatego też wzmianka okazała się wstrząsająca. Przerażał go ten fakt. Bał się usłyszeć pewne stwierdzenia, informacje, fakty. A może siostra opowiadała o nim? Perfidnym, niewdzięcznym bracie, który zostawił całą swoją rodzinę. Nie powinna dowiedzieć się o jego powrocie w taki sposób. Musiał wybadać czy dziewczęta planowały w międzyczasie jakiekolwiek spotkanie.\nOstatnio zmieniony przez Vincent Rineheart dnia 08.01.20 9:58, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Danson Park [odnośnik] 08.01.20 2:16\nCharlie najlepiej czuła się wtedy, kiedy było ładnie i ciepło. Lubiła kiedy roślinność cieszyła oczy zielenią i bujnością kwiecia, a temperatury pozwalały na założenie najładniejszych sukienek i spódnic. Lubiła ciepłe noce, podczas których obserwowanie nieba było najprzyjemniejsze, zwłaszcza jeśli znajdowała się akurat w Kornwalii. Niby nad Londynem świeciły te same gwiazdy, ale niebo było tu inne i nie był to jej prawdziwy dom.\nZima też miała swój urok, kiedy była już prawdziwą zimą, a nie anomalną aberracją. Było coś pięknego w śniegu przykrywającym szarzyznę, ale temperatura nie należała do przyjemnych i czekając na Vincenta Charlie skrycie marzyła o tym, by zasiąść przed kominkiem i pozwolić, by ogrzał jej zziębnięte po spacerze ciało.\nDawniej nie miała problemów z pozyskiwaniem składników w aptece, a jeśli nie tam, to miała kilku sprawdzonych, zaufanych handlarzy. Ale teraz w aptekach często były niedobory, a te składniki, które się pojawiały, zdrożały. Charlie co prawda kilka dni temu awansowała, ale nadal pozostawała osobą żyjącą skromnie i przeliczała każdego wydanego sykla. Niektórzy z jej dotychczasowych dostarczycieli ingrediencji z różnych powodów wyjechali lub zwinęli interes, więc siłą rzeczy musiała rozejrzeć się za nowymi kontaktami. I naprawdę miała nadzieję, że ten Rineheart okaże się równie przyzwoity i uczciwy jak ci członkowie tej rodziny, których miała okazję poznać. To dlatego kiedyś do niego napisała, choć wówczas nie wspomniała w liście o tym, że zna kogoś z jego rodziny.\nNie znała jego możliwości, ale też nie prosiła go o zdobycie żadnych bardzo drogich ani wybitnie rzadkich okazów. Jeśli chodzi o te najrzadsze znane jej ingrediencje roślinne, kwiaty paproci, zamierzała w nadchodzących dniach zwrócić się bezpośrednio do kogoś, kto je hodował, więc tym się póki co nie martwiła i Vincentowi zleciła zakupienie dla niej innych składników, których zaczynało jej brakować. Częściowo chciała go sprawdzić, wybadać grunt i przekonać się, czy mieli szansę nawiązać wartościową współpracę, która nie urwie się po tym jednym spotkaniu. Z niektórymi z dotychczasowych handlarzy współpracowała od kilku lat, poznając ich w początkach swego życia w Londynie, więc nagłe odejście kilku z nich stawiało ją w sytuacji, gdy musiała pilnie znaleźć nowe źródło zaopatrzenia. Potrzebowała składników nie dla własnej fanaberii i nauki, a przede wszystkim dla Zakonu Feniksa, bo nawet jeśli Zakonnicy przekazywali jej regularnie serca do eliksirów, potrzebowała też innych ingrediencji. Rzecz jasna bardziej ciekawskim handlarzom mówiła, że potrzebne jej są dla przyjaciół oraz na potrzeby własnej nauki i prac nad miksturami.\nPrzyszedł. Mogła przysiąc, że zlustrował ją wzrokiem. Wielu dziwił jej młody wiek i delikatne, niewinne rysy. Uśmiechnęła się jednak, a formalności stało się zadość po upewnieniu się, że mieli do czynienia z tą osobą, z którą chcieli się spotkać.\n- Dobrze, Vincencie. Myślę, że tak będzie... wygodniej – powiedziała cicho, przytakując, gdy zaproponował, by zwracała się do niego na „ty”, a nie „pan”. – I dziękuję. Na olejek oczywiście poczekam, rozumiem, że nie do wszystkiego udało się dotrzeć – zgodziła się, nie mając żadnych pretensji. Ze składnikami sprowadzanymi z zagranicy bywało różnie, choć i w krajowych były braki przez anomalie, które zniszczyły wiele roślin. To kolejny powód, dla którego czekała na wiosnę i odrodzenie roślinności. Znów będzie mogła wiele ziół zbierać sama, przy okazji szlifując się w wiedzy z zakresu zielarstwa, w którym odkryła nową pasję.\nMogła zauważyć, że mężczyzna zabrał się do zadania poważnie, wszystkie składniki były popakowane w opisane woreczki.\n- Podoba mi się ta skrupulatność – pochwaliła, bo lubiła w ingrediencjach porządek i gdy kiedyś jakiś handlarz sprzedał jej rośliny w zupełnym nieładzie i nieopisane, już więcej do niego nie wróciła. Oby jakość także szła w parze ze starannym zapakowaniem. – Mam nadzieję, że są z legalnych źródeł – dodała, bo wiadomo, że różnie z tymi handlarzami bywało, ale największe znaczenie miało to w przypadku ingrediencji pochodzenia zwierzęcego. Zwłaszcza tych pochodzących od jednorożców i smoków. Z tamtymi była bardzo ostrożna.\nZajrzała do woreczków, upewniając się co do ich zawartości. Przez to, że była młoda, czasem zdarzały się sytuacje, gdy ktoś próbował ją oszukać i sprzedać coś innego, ale duża wiedza ratowała ją przed tego typu błędami, na których dawali się nacinać alchemicy, którzy poświęcili mniej czasu na dokładną naukę ingrediencji.\n- Wszystko się zgadza – potwierdziła. Sięgnęła do torebki, wyciągając nieduży, materiałowy mieszek ze znajdującymi się w środku monetami. – Czy tyle wystarczy? – zapytała, podając mu zapłatę. – I oczywiście, moi znajomi alchemicy z Munga czasem pewnie też potrzebują czegoś do zabawy z eliksirami po godzinach, więc mogę powiedzieć im o p... tobie.\nSama miała zamiar wypróbować te składniki, choć na ten moment wyglądało na to, że były dobrej jakości i powinny spełnić jej oczekiwania. Dlatego całkiem możliwe że sama też jeszcze do Vincenta wróci.\nWyglądał jednak na zdziwionego, gdy jej ciekawość wzięła górę i zapytała go o powiązanie ze znaną jej Rineheartówną. Nagle spoważniał i przestał się uśmiechać, a Charlie wyraźnie się spłoszyła. Czy właśnie popełniła nietakt? Może nie powinna była zadawać pytania, które mogło zostać odebrane za osobiste, nawet jeśli sama niekiedy, choć rzadko, też była pytana o pokrewieństwo z takim czy innym Leightonem.\n- Przepraszam, ja tylko... po usłyszeniu znajomo brzmiącego nazwiska byłam zwyczajnie ciekawa, to wszystko – wydukała, oblewając się rumieńcem, nadal speszona jego reakcją. Obawiała się, czy niechcący go jakoś nie uraziła, choć zarazem było to dziwne, bo sugerowałoby, że między nim a rodziną jest coś... dziwnego i niewyjaśnionego, czego nie rozumiała i nie wiedziała, co to może być. – I... siostra? – zdziwiła się nagle. Więc to to był brat Jackie! Nie było to niemożliwe, brat Jackie mógł być w takim wieku i mógł mieć na imię Vincent. Na upartego mogła nawet dopatrzeć się pewnych ulotnych podobieństw. – Nie znamy się blisko, ale... w szkole dzieliły nas tylko dwa lata, więc miałam okazję ją poznać. – Nigdy nie połączyła ich przyjaźń, były zbyt różne, by mogły stać się sobie bliskie. Jackie była odważną, hardą Gryfonką, a Charlie delikatną, spokojną Krukonką nie widzącą świata poza nauką. Jednak wiedziała że panna Rineheart przyjaźniła się z jej kuzynką Hannah, no i oczywiście znała ją z Zakonu Feniksa, ale to było tajemnicą, więc wspomniała tylko o kojarzeniu jej ze szkoły, co nie powinno brzmieć podejrzanie. W Hogwarcie nie było aż tak wielu uczniów, więc siłą rzeczy kojarzyła większość ludzi w podobnym wieku przynajmniej z widzenia. – Po prostu... nasz świat czasem okazuje się bardzo mały – skwitowała to; czuła że słowa te trafnie oddają sytuację, kiedy napotkany Rineheart okazał się bratem Jackie... i synem pana Kierana. Ale Charlie nie była ani trochę świadoma ich dramatów rodzinnych. Pewne było to, że w świecie magii nie tak trudno było napotkać kogoś znajomego lub powiązanego z kimś znajomym.


Thriller - Powieść - Literatura piękna - strona 26 - Księgarnia internetowa Bonito.pl\nW 2014 roku, Jack Sparks – kontrowersyjny dziennikarz i celebryta – zginął w tajemniczych okolicznościach. Wcześniej zasłynął książkami o gangach i narkotykach, teraz zaś pisał książkę o zjawiskach nadprzyrodzonych. Wywołał nawet burzę w mediach społecznościowych, kpiąc z egzorcyzmów, które obserwował w kościel...\nMałe miasto. Jedna tragiczna noc. I wielka tajemnica, która przetrwała lata. Przed laty, jeszcze w szkole średniej, detektyw Napoleon „Nap” Dumas stracił brata. Leo i jego dziewczyna Diana zostali znalezieni martwi na torach kolejowych. W tym samym czasie zniknęła bez śladu również Maura, którą Nap uważał za mi...\nZdrajca, szpieg i przestępca Troje obcych ludzi poświęca wszystko, aby stawić opór reżimowi Korei Północnej. W tym świetnie przemyślanym thrillerze autor ujawnia nieznane sekrety kraju, do którego wstęp ma niewielu – a jeszcze mniej może się z niego wydostać. W 1988 roku nastolatka o koreańsko-amerykańskim pochodzeni...\nMyśli, przysłowia, sentencje - 284\nPowieść - 16473


1. Kreator Stron WWW - Twoja strona w 5 minut\nKreator Stron WWW jest łatwym w obsłudze i przyjaznym dla użytkownika narzędziem, które daje możliwość stworzenia w bardzo krótkim czasie strony internetowej\nJego obsługa została pomyślana w taki sposób, ażeby osoby które dopiero zaczynają swoją przygodę z Internetem nie musiały posiadać wiedzy jak również umiejętności w programowaniu HTML/PHP czy też znajomości tworzenia CSS\nDzięki intuicyjnej nawigacji kreatora, bez problemu będziesz potrafił stworzyć swoją stronę czy też później dodać kolejne podstrony\nKreator zawiera gotowe moduły, które dają Ci możliwość umieszczenia na Twojej stronie liczników, ankiet, ksiąg gości oraz wiele innych\nTwoja praca widoczna jest od razu online, bez konieczności wgrywania plików na serwer. Tworzysz stronę, zapisujesz i publikujesz\nKreator Stron ZaFriko zawiera szereg gotowych szablonów graficznych, które możesz wykorzystywać w tworzeniu swoich stron\nBardziej zaawansowani użytkownicy mogą sami dowolnie modyfikować kod html oraz plik CSS\nKreator posiada rozbudowaną sekcję pomocy, dostępną z każdego miejsca\nNajważniejszą cechą Kreatora Stron ZaFriko jest to, że jest Za Darmo\n* Kreator Stron WWW jest usługą darmową\n* Nie płacisz za wykonanie strony\n* Nie wykupujesz serwera WWW\n* Strony tworzysz Sam nie znając zasad programowania HTML/PHP/CSS\n* Zarządzanie treścią nie stanowi już dla Ciebie najmniejszego problemu\n* Wiele róznych szablonów do wykorzystania\n2. Jak zacząć:\nKreator Stron WWW dostępny jest dla zarejestrowanych użytkowników. Jeśli posiadasz juz konto w Portalu Aktywnych Internautów Ósemka.pl wystarczy że zalogujesz się\nnatomiast jeżeli jeszcze nie nie posiadasz konta w Ósemce zarejestruj się. Rejestracja daje Ci również możliwość skorzystania z wielu innych darmowych usług jakie oferuje swoim użytkownikom Ósemka.pl.\nPo zalogowaniu można przystąpić do założenia serwisu. Wybierając nazwę pamiętaj że będzie ona stanowić też część adresu do Twojej strony. Powinieneś również wiedzieć, że większość znanych wyszukiwarek przydziela dodatkowe punkty w swoim rankingu stron prezentowanych w wynikach wyszukiwania za to, że słowo kluczowe znajduje się w adresie strony.\nPo kliknięciu przycisku załóż wyświetli się formularz, który należy wypełnić. Należy podać hasło i w następnym polu je powtórzyć. Hasło będzie służyło logowaniu do panelu admina. Należy wybrać kategorię do której najbardziej będzie pasowała strona, wpisać tytuł określający krótko zawartość strony. Po wypełnieniu pól formularza kliknij przycisk zapisz. Jeśli wszystko było wypełnione poprawnie serwis zostanie założony.\nLogowanie do panelu admina\nPo utworzeniu serwisu pojawi się on na liście Serwisy użytkownika. Z tego miejsca możesz edytować jego podstawowe ustawienia, usunąć lub wejść do panelu admina klikając link admin. Panel admina służy do zarządzania treścią i wyglądem twojej strony. Do panelu admina możesz także dostać się wpisując bezpośredni adres w przeglądarce: http://www.NazwaStrony.zafriko.pl/admin/\nJeśli wpisany adres jest poprawny zostaniesz poproszony o podanie Nazwy użytkownika i Hasła do panelu admina Twojej strony. Nazwa użytkownika jest taka sama jak nazwa strony. Natomiast hasło jest takie jakie zostało podane w formularzu podczas zakładania strony. Hasło możesz zawsze zmienić wybierając ustawienia i wpisując nowe hasło.\nPo poprawnym podaniu danych i kliknięciu przycisku OK zostaniesz zalogowany do w pełni wizualnego panelu administracyjnego Twojej strony. W panelu możesz zmieniać wygląd poszczególnych elementów, tworzyć, usuwać i edytować podstrony.\nZawsze kiedy będziesz potrzebować pomocy korzystając z panelu admina możesz skorzystać z krótkiej porady. Umożliwi to kliknięcie w Znak Zapytania zawsze znajdujący się po prawej stronie przeglądarki.


Rowerowy złodziej - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nPopyt na rowery rośnie wraz z rozpoczęciem sezonu, zatem przedsiębiorcze osoby starają się nadążać z podażą. Niestety nie wszyscy robią to w sposób uczciwy.\nW policyjnych statystykach dodano właśnie kolejny skradziony rower. Tym razem doszło do tego przy ulicy Piątkowskiej w nocy z 13 na 14 maja. Złodziejem jest mężczyzna w wieku 20-30 lat, którego wyczyn został zarejestrowany przez kamery monitoringu.\nPodchodzi do stojaka z rowerami, przez chwilę manipuluje przy zamknięciu jednego z nich, a po chwili wsiada na niego i odjeżdża – informuje Maciej Święcichowski z poznańskiej Policji – właściciel jednośladu straty wycenił na 1.200 złotych.\nJak widać sprawca kradzieży ma m. in. charakterystyczne tatuaże na ręce. Ubrany był w momencie kradzieży na sportowo.\nChoć złodziej jest widoczny na nagraniu z monitoringu, to nie udało się jeszcze ustalić kim jest. Szkieły, które prowadzą tę sprawę, proszą o kontakt wszystkich, którzy rozpoznają mężczyznę.\nNa wszelkie informacje czekają policjantami z Północy pod numerem telefonu 61 84 14611 czynnym całą dobę.\nTagi:kradzież roweru policja rowery złodziej\nOby mu ktoś połamał łapy!