Okna dachowe z dolnym otwieraniem - BCD Zielona Góra - Okna Velux\nStandard Plus to najlepsza relacja jakości do ceny dzięki większemu bezpieczeństwu, lepszej dźwiękochłonności i jeszcze lepszej niż okna Standard energooszczędności. Doskonałe włąściwści izolacyjne zapewnia unikalna konstrukcja ThermoTechnology i dodatkowa uszczelka. Bezpieczeństwo zaś gwarantuje laminowana wewnętrzna szyba, która przy silnym uderzeniu i stłuczeniu spowoduje, że kawałki szkła pozostaną sklejone folią i nie spadną. Podobnie jak linia Standard, w linii Standard Plus okien dachowych VELUX również istnieje możliwość wyboru materiału, z jakich okna zostaną wykonane. W ofercie są okna drewniane i okna drewniano-poliuretanowe (dedykowane do pomieszczeń o wyższej wilgotności).\nRozwiązania Premium VELUX obejmują szereg zaawansowanych produktów, takich jak okna klapowo-obrotowe, inteligentne okna dachowe z czujnikiem deszczu i dotykowym panelem sterowania, okna kolankowe, tarasy dachowe, okna VELUX CABRIO®, które po otwarciu tworzą balkon na poddaszu, a nawet nowość w ofercie producenta – lukarnę VELUX, która jest gotową alternatywą dla tradycyjnej lukarny. Produkty te oferują szeroki wachlarz funkcji, które zapewniają jeszcze więcej komofortu, lepszą energooszczędność oraz lepszą ochronę przed hałasem.\nKażdy typ okien dachowych VELUX możesz zamontować za pomocą lukarny VELUX. Lukarna dachowa VELUX to nowe, innowacyjne rozwiązanie, która zapewni jeszcze więcej przestrzeni, światła i powietrza w pomieszczeniach na poddaszu. To kompletny zestaw wysokiej jakości elementów instalacyjnych, który umożliwia montaż dowolnych okien dachowych w atrakcyjne zestawy czterech lub sześciu okien. W przeciwieństwie do tradycyjnej lukarny, montaż nowoczesnego rozwiązania VELUX nie wiąże się z nadbudową dodatkowej konstrukcji na dachu. Okna instalowane są wyżej dzięki zastosowaniu nowych, innowacyjnych kołnierzy. Od zewnątrz konstrukcja lukarny wygląda bardzo estetycznie i uatrakcyjnia bryłę budynku – okna wystają maksymalnie tylko 60 cm ponad dachem.


Vital Care LR Lifetakt - suplementy diety LR - Aloelove.pl -sklep LR -produkty LR Health & Beauty -LR Partner\nStrona głównaSERIE SUPLEMENTÓW LRVital Care - witalność w każdym wieku\nVital Care LR Lifetakt to witalność w każdym wieku.\nJesteś w sile wieku i masz przed sobą jeszcze wiele planów? Chcesz dzielić się swoim doświadczeniem życiowym i z chęcią podejmować kolejne wyzwania? Wspieraj swoje siły życiowe i ciesz się witalnością i energią z LR Lifetakt Vital Care.\nCzytaj więcej o suplementach diety z serii Vital Care LR Lifetakt.


Survival dla ojców z dziećmi – Kamienica Inicjatyw\nSurvival dla ojców z dziećmi\n4 listopada 2021 / Wydarzenia /by admin\n/ Wydarzenie dla wszystkich mieszkańców Torunia /\nZapraszamy ojców z dziećmi na wspólny survival! Przygotowaliśmy dla Was dwa wydarzenia – jedno dedykowane tylko ojcom z synami, a drugie ojcom z córkami! Będzie to świetna okazja, żeby spędzić wspólnie czas na łonie przyrody! Zajęcia przeznaczone dla dzieci od 10 roku życia. Survival prowadzi Związek Strzelecki oddział Toruń im. 63 Toruńskiego Pułku Piechoty.\nDla ojców z synami: 13 listopada (sobota), g. 9.45\nDla ojców z córkami: 20 listopada (sobota), g. 9.45\nMiejsce zbiórki: Restauracja Hole in One (Kociewska 30A)\n09:45 – zbiórka i wymarsz (ważna punktualność, bo później już nas nikt nie znajdzie).\n10.15 – wprowadzenie: Czym jest survival?\n10:30 – 11:30 – praca grupach (20 min. na każde z zagadnień):\n– ogień – znaczenie ognia w sytuacji survivalowej; omówienie zasady działania „trójkąta ognia”; podpałki naturalne i sztuczne; posługiwanie się krzesiwem; rozpalanie i podtrzymywanie ognia.\n– woda – znaczenie wody w sytuacji survivalowej; sposoby pozyskiwania wody; uzdatnianie wody (budowa filtra; gotowanie);\n– schronienie – znaczenie schronienia w sytuacji survivalowej;\nwybór odpowiedniego miejsca; zastosowanie węzłów; budowa schronienia\n11:30 – podsumowanie i zakończenie zajęć\nJak przygotować się do zajęć?\n– ubrać się stosownie do pogody + buty najlepiej wysokie. „Trampki” zdecydowanie odpadają.\n– zabrać batonik/drobną przekąskę/ coś do picia;\n– jeżeli ktoś chce może zabrać karimatę, ale czasu na siedzenie tam raczej nie będzie 😉\nUwaga! Zajęcia przeznaczone dla dzieci od 10 roku życia\nhttp://kamienica-inicjatyw.pl/wp-content/uploads/2021/11/survival.jpg 1395 2000 admin http://kamienica-inicjatyw.pl/wp-content/uploads/2017/05/Kamienica_Inicjatyw_logo_czarne.png admin2021-11-04 15:43:322021-11-04 15:45:07Survival dla ojców z dziećmi\nKrąg Mam – rekrutacja Kawiarenka dla seniorów – listopad 2021


VICO-RAL, Rzeszów, Boya Żeleńskiego 15 - opinie o firmie, kontakt, dojazd - wislok-inwestycje.pl\nKatalog stron Katalog firm Budowa nowych budynków VICO-RAL\nDo usług firmy VICO-RAL należy wdrażanie systemów suchej zabudowy elewacji. Dzięki nowoczesnym maszynom i wykwalifikowanej kadrze, usługi świadczone są na najwyższym poziomie. Wdrażane systemy elewacji są nowoczesne i oryginalne. Firma zajmuje się również produkcją i montażem pełnego zakresu ślusarski aluminiowej. Dodatkowo, w ofercie znajduje się również całoszklony system zabudowy ścianek działowych i boksów kasowych, jak również automatyka drzwiowa. Szeroki zakres usług i indywidualne podejście jest gwarancją zadowolenia klienta.\nStrona www: http://vicoral.ipr.pl/\nelewacje całoszklony system zabudowy ścianek działowych sucha zabudowa elewacji ślusarka aluminiowa\nTwój Ogród to firma która kompleksowo zajmuje się wszystkim co związane z ogrodnictwem. Często kupuje u nich sadzonki, ziemię a...\nTwój dom powoli zamienia się w magazyn z rzeczami, które nie do końca są Ci pot\nserwis pożyczamy ogłoszenia o wy... ogłoszenia o wy...


Rynek smartfonów się kurczy | Portfel Polaka\nGlobalny rynek sprzedaży smartfonów skurczył się o 6 proc. w ciągu ostatnich 12 miesięcy – podała firma Canalys. Po oczywiście efekt braku komponentów potrzebnych do produkcji tego typu urządzeń. Może mieć to groźne dla naszych kieszeni implikacje.\nŚwiatowy rynek sprzedaży smartfonów zmniejszył się o 6 proc. w III kwartale 2021 r. do analogicznego okresu przed rokiem – informuje właśnie Canalys. Powodem jest brak części, jakie są potrzebne do produkcji urządzeń.\n– Głód chipsetów naprawdę nadszedł. Przemysł smartfonów dąży do maksymalizacji produkcji urządzeń najlepiej, jak potrafi. Po stronie podaży producenci chipsetów podnoszą ceny, aby zniechęcić do nadmiernego zamawiania, próbując zamknąć lukę między popytem a podażą. Ale mimo to niedobory nie znikną aż do 2022 roku. W wyniku tego, a także wysokich kosztów globalnego transportu, marki smartfonów niechętnie podniosły ceny detaliczne urządzeń – mówi główny analityk Canalys, Ben Stanton.\nJak dodają media, na rynku może pojawić się teraz nerwowość związana z nadchodzącym światowymi okresami zwiększonych zakupów m.in. z okazji Czarnego Piątku lub Dnia Singla w Chinach.\n– Zapasy smartfonów w kanałach są już na wyczerpaniu, a ponieważ coraz więcej klientów zaczyna przewidywać te cykle sprzedaży, nadchodząca fala popytu będzie niemożliwa do zaspokojenia. Klienci powinni spodziewać się, że w tym roku przeceny smartfonów będą mniej agresywne. Jednak aby uniknąć rozczarowania klientów, marki smartfonów, które są ograniczone w marży, powinny szukać możliwości łączenia w pakiety innych urządzeń, takich jak wearables i IoT, aby stworzyć dobre zachęty dla klientów – dodaje Stanton.\nJakie firmy pozostają jednak liderami rynku? W czołówce nie zaszły jak na razie większe zmiany. Swoją pozycję umocniło Apple, które w III kwartale posiada 15 proc. udziałów w rynku (rok temu było to tylko 12 proc.).\nLiderem nadal jest Samsung z wynikiem 23 proc. Xiaomi może pochwalić się wynikiem 14 proc. Czwarte miejsce należy już do Vivo (10 proc.). OPPO wywalczyło dla siebie także 10 proc.\nZ pewnością ceny smartfonów wkrótce także wystrzelą. Powodem będzie rosnący popyt z okazji świąt i niska podaż.\nPoprzedni artykułWraca lockdown. Na razie w jednym europejskim kraju\nNastępny artykułCzym jest władza rodzicielska?


Najlepszy ekogroszek workowany, węgiel, cena - Hurtownia Rajbud\nStrona główna > Oferta > Technika grzewcza i ogrzewanie > Ekogroszek\nEkogroszek - ekologiczny i ekonomiczny opał do naszych domów\nJedną z najważniejszych inwestycji, jakich dokonujemy przy budowie domu jest piec CO, który będzie nas ogrzewał w zimie. Podstawowe pytanie, jakie przy wyborze piece sobie zadajemy to: jakie paliwo będzie używane? Ekologiczny i wysokoenergetyczny opał to w dzisiejszych czasach podstawa - ekogroszek staje się zatem coraz częstszym wyborem.\nWiele osób używa zamiennie nazwę ekogroszek z węglem, inni nazywają go po prostu węgiel ekogroszek. Po części jest to prawda - powstaje on z węgla brunatnego lub kamiennego. Surowiec oczyszcza się jednak z kamieni i siarki, by był maksymalnie wysokokaloryczny i ekologiczny.\nEkogroszek workowany, a węgiel - czym się różnią?\nWęgiel ekogroszek ma od 5 do 25 mm średnicy - jest więc naprawdę drobny. Odróżnia go od węgla przede wszystkim czystość i rozmiar ziarna, co bezpośrednio przekłada się na ekonomię. Warto zwrócić uwagę na to, że workowany ekogroszek, który jest znacznie drobniejszy od tradycyjnego węgla, łatwiej przechowuje się wewnątrz domu. Jest on dzięki temu suchy i efektywniejszy energetycznie. Najbardziej opłaca się kupić ekogroszek z dostawą.\nPrzechowywany na zewnątrz głównie ze względu na swe gabaryty węgiel staje się z kolei wilgotny i spala się mniej ekonomicznie. Istotny jest także sam fakt maksymalnego oczyszczenia pierwotnego surowca, z którego powstaje najlepszy ekogroszek - taki jak np. Sztygar, czy Bartex Gold. Do jego wyrobu używa się specjalnie wyselekcjonowanych, czystych pokładów węgla. Aby powstał z niego węgiel ekogroszek usuwane są z niego kamienie i związki siarki. Dzięki temu otrzymujemy najlepszy materiał na opał.\nTani ekogroszek - fakt czy mit\nZ jednej strony ekogroszek jest droższy niż węgiel, jest jednak zdecydowanie bardziej wydajny. Za paliwo na cały sezon grzewczy zapłacimy więc zdecydowanie mniej, bo mniej go będziemy potrzebować. Tani ekogroszek można kupić na tony, jednak najlepszym i najwygodniejszym wyborem jest workowany ekogroszek, który łatwiej jest transportować, przeładowywać, przechowywać, a później także przenosić do pieca. Najczęściej decydujemy się na zakup ekogroszku z dostawą - przy zakupie większej ilości opału cena jest jeszcze korzystniejsza.\nEkogroszek workowany, taki jak Sztygar czy Bartex Gold kosztuje za tonę średnio tylko 100 zł więcej niż ten luzem - nie jest to więc duża dopłata za komfort, jaki daje porcjowany i zapakowany opał. Samo paliwo to jednak nie wszystko. Aby ekogroszek naprawdę spełnił swoją funkcję - był taki ekonomiczny i ekologiczny jak powinien, potrzebuje specjalnego pieca rotorowego, który niestety do tanich nie należy.\nCzęsto pytanie co wybrać - tani ekogroszek czy najlepszy ekogroszek spędza sen z powiek właścicieli nowych kotłów. Odpowiedź jest prosta - cena jest tutaj najczęściej gwarancją jakości. Można wybrać tani surowiec, jednak nie będzie on tak czysty i wydajny, jak najlepszy ekogroszek (taki jak chociażby Sztygar). W tym przypadku oszczędność się nie opłaca, gdyż piece na ekogroszek są przystosowane do jak najlepszej jakości materiału opałowego.\nZanieczyszczenia spowodowane spalaniem nieodpowiedniej jakości węgla mogą na dłuższą metę zaburzyć pracę pieca, którego naprawy są kosztowne. Im czystszy materiał, tym jest on bardziej wydajny - oszczędności w tym obszarze zwyczajnie się nie opłacają. Tani ekogroszek lepiej sobie podarować, wybierając takie matki jak Ekogroszek Sztygar, czy Bartex Gold - ich cena nie jest przesadzona, za to jakość ich wyrobów jest godna polecenia.


Rocker: Tragedia Hiszpanii cz.I | Centrum Informacji Anarchistycznej\nW tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 469 gości.\nRocker: Tragedia Hiszpanii cz.I\nCzytelnik CIA, Sob, 2008-07-26 16:52 Publicystyka\nRudolf Rocker: Tragedia Hiszpanii\n19 lipca był rocznicą dnia, w którym grupa wojskowych awanturników powstała przeciw republikańskim rządom w Hiszpanii i z pomocą zewnętrznych wpływów i obcych oddziałów pogrążyła kraj w krwawej wojnie. Owa mordercza wojna pochłonęła dotąd prawie milion ofiar (w tym kobiety i dzieci) oraz przemieniła szerokie połacie kraju w pustynny ugór. Głębia tragedii polega na tym, iż nie jest to zwykła wojna domowa, lecz również arena zmagań obcych Hiszpanii mocarstw zalewających jej obszar. Dwa wrogie imperialne obozy walczą o zasoby naturalne (mające dać im strategiczną przewagę nad przeciwnikiem) obcego kraju. Przebieg tej wojny, który dzieląc kraj na obóz rewolucyjny i kontrrewolucyjny, ma niewątpliwy wpływ na zmagania Hiszpanów w walce o niepodległość.\nNie można zrozumieć znaczenia tych wydarzeń bez dokładnego oszacowania siły i wpływów obcego kapitału zainwestowanego w Hiszpanii. Tłumaczy to, tak zwaną „neutralną politykę" Anglii i Francji, a zarazem wyjaśnia chłodny stosunek rządu Sowieckiej Rosji, którego nie zmienia nawet w obliczu krwawej tragedii narodu hiszpańskiego.\nKluczem do rozwiązania zagadki jest gospodarcza zależność pomiędzy rolnictwem a przemysłem w Hiszpanii. Jeśli chodzi o własność ziemi, to przed rewolucją grunty należały prawie wyłącznie do Hiszpanów, choć ich podział różnił się w zależności od części kraju. W wielu prowincjach, przeważnie na północy kraju, przeważającą większość stanowili niewielcy posiadacze ziemscy, w innych (np. Lewant i Katalonia) chłopi uprawiali ziemię na zasadzie dzierżawy - podczas gdy w Andaluzji i Estremadurze cały areał należał do kilku potężnych właścicieli ziemskich.\nW przemyśle przeważają inne warunki. Podczas gdy handel detaliczny znajduje się głównie w rodzimych rękach, wielkie przedsiębiorstwa i najważniejsze inwestycje są prawie bez wyjątku kontrolowane przez obcy kapitał (w szczególności angielski).\nKapitał angielski jest silnie ulokowany w przemyśle metalurgii żelaza: kopalniach w okolicach Bilbao (pomimo, iż nominalnie są własnością Hiszpanów); niemal całkowitej kontroli, bogatego w złoża żelaza, okręgu Orconera; zakładach produkcyjnych Desirto oraz inwestycjach w wielu innych bogatych w żelazo regionach. Obsługa doków w Bilbao jest w większości kontrolowana przez angielskich kapitalistów (tu kolej przywozi rudy na wybrzeże). Hiszpańskie złoto odgrywa ogromną rolę w obecnym angielskim programie zbrojeniowym. Znamiennym faktem jest to, iż od rozpoczęcia faszystowskiego przewrotu do upadku Bilbao, eksport żelaza z tego portu prowadzony był wyłącznie do Anglii.\nPrzedsiębiorstwem odgrywającym poważną rolę w hiszpańskim górnictwie jest English Rio Tinto Company, które eksploatuje najbogatsze kopalnie miedzi w prowincji Huelva. Siedziba firmy, która zarządza kapitałem wysokości 3 750 000 funtów znajduje się w Londynie, a jej prezesem jest Sir Auckland C.Geddes. Przedsiębiorstwo zostało założone w 1873 roku i uzyskało od rządu hiszpańskiego bezterminową koncesję na eksploatację złóż. Rio Tinto Company posiada również bogate kopalnie siarki i żelaza - z 540 tysięcy ton produkowanej w ciągu roku przez Hiszpanię miedzi największa część pochodzi z obszaru Huelva. W kwietniu 1936 roku obszar ten został przejęty przez rebeliantów, lecz junta w specjalnym dekrecie zapewniła Rio Tinto Company, że jej prawa nie zostaną naruszone i że miedź, potrzebna również armii faszystowskiej, będzie dostępna po cenie rynkowej.\nPośród właścicieli Rio Tinto Company znajdujemy rodzinę Rothshildów, która ma udziały w wielu innych, dużych inwestycjach przemysłowych w Hiszpanii, przykładowo w wielu liniach kolejowych, z których najważniejszą jest linia Madryt-Saragossa. Lecz Rothshildowie są najbardziej finansowo zaangażowani w bogate kopalnie rtęci w Almaden w prowincji Ciudad Real, którym nie równają się żadne inne złoża na świecie. Hiszpania jest największym producentem rtęci, podczas gdy Włochy zajmują drugą pozycję, a Stany Zjednoczone trzecią. Rtęć jest jednym z najniezbędniejszych czynników w przemyśle zbrojeniowym. Mając to na uwadze można zrozumieć dlaczego Hiszpania jest tak ważnym obszarem dla innych mocarstw.\nKapitał angielski jest również mocno zaangażowany w hiszpański przemysł aluminiowy oraz w ogromną ilość przedsięwzięć przemysłowych związanych z budownictwem kolejowym i konstrukcją maszyn. Szeroko znana firma Vickers-Armstrong ma swoje udziały w „Sociedad Espanola de Construccion Naval" (Hiszpańskie Przedsiębiorstwo Konstrukcji Okrętowej), w „International Paint Comp." oraz w hiszpańskim przemyśle zbrojeniowym. Znając te fakty można łatwo zrozumieć niewyobrażalną sympatię londyńskiej prasy dla hiszpańskiej camarilli.\nInnym ważnym przedsiębiorstwem w hiszpańskim przemyśle jest „Societe Minerere et Metallurgiąue de Penarroya" (Górnicze i Metalurgiczne Przedsiębiorstwo Penarroya), którego siedziba znajduje się w Paryżu i zarządza kapitałem wysokości 309 375 000 franków. Zostało one założone w 1881 roku i posiada koncesję rządu hiszpańskiego do roku 2003. Prezesem przedsiębiorstwa jest Charles Emile Hurteau, znany jako czołowy przedstawiciel kapitalistycznej grupy Mirabaud i będący blisko związany z francuskim przemysłem zbrojeniowym. Managerami tej grupy są: Frederic Ledoux, mający udziały w wielu inwestycjach w Hiszpanii oraz dr Aufschlager - jeden z najbardziej znanych przedstawicieli niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Wśród dyrektorów tej organizacji znajduje się wielu znanych europejskich potentatów finansowych: Pierre Mirabaud (były szef Banque de France), baron Robert Rothschild, Charles Cahen - szwagier barona Antonyiego de Rothschild, Humbert de Wendel (dyrektor „Banque de 1' Union Parisienne" i międzynarodowej Suez Canal Company), Włoch - hrabia Er-rico San Martino di Valperga, oraz dwóch Hiszpanów - hrabia Ramonones i markiz Villamejor, którzy znajdują się pośród najbogatszych ludzi tego kraju.\nKompania posiada monopol na użytkowanie wielu kopalń i przyległej do nich infrastruktury oraz silnie inwestuje w przemysł miedzi. Przedsiębiorstwo zyskało złą sławę podczas wojny światowej, gdy parlament francuski ustalił, iż cała miedź produkowana w Penarroja będzie zarezerwowana dla Niemiec, podczas gdy najbardziej prominentni przedstawiciele przedsiębiorstwa uchodzili za wzór francuskiego patriotyzmu. Cóż - biznes to biznes.\nTo tylko mały wycinek z listy zainteresowań obcego kapitału Hiszpanią. Przykładów jest więcej. Powszechnie wiadomo, iż wymianą linii telefonicznej w Madrycie zajmują się Amerykanie, w Barcelonie natomiast telekomunikacja jest pod kontrolą udziałowców brytyjskich. Długo zabrałoby wyczerpanie tego tematu. Nas interesuje tylko ukazanie wagi ogromnego wpływu obcego kapitału inwestowanego w Hiszpanii, by uzyskać jasny obraz ostatnich wydarzeń mających miejsce w tym nieszczęśliwym kraju.\nZrozumiałe jest, że obcy kapitał gorliwie interesuje się przebiegiem i rozwojem sytuacji na hiszpańskiej scenie politycznej. Tylko tu możemy znaleźć odpowiedź na pytanie: kto prowokuje generałów do buntu i nie posiadając własnych zasobów naturalnych jest najżywiej zainteresowany ciągłością mordów dokonywanych przez tych generałów na własnym narodzie. Senor Juan March, najbogatszy człowiek w Hiszpanii, pomimo silnych związków z obcym kapitałem nie byłby w stanie dokonać tego sam. Każdy, kto był dobrze poinformowany w wewnętrznej sytuacji Hiszpanii dobrze wiedział skąd pochodziły pieniądze. Nie było tajemnicą, że każdy obcy inwestor był zainteresowany wspieraniem spisku, by zgasić rewolucyjny ruch robotniczy, który rozszerzał się coraz bardziej i który mógł zagrozić nawet hiszpańskim monopolom. Oczywiście inwestorów nie obchodziło kto będzie sprawował władzę w Hiszpanii. Interesowało ich włącznie bezpieczeństwo ulokowanego kapitału i byli gotowi wspierać każdy rząd gwarantujący realizację ich potrzeb.\nGdyby te wydarzenia miały miejsce przed wojną, rząd angielski, z pewnością, nie wahałby się otwarcie pomóc rebelianckim generałom -co często czynił w przeszłości.\nRola Niemiec i Włoch\nWojna światowa, z jej nieuniknionymi konsekwencjami ekonomicznymi i politycznymi, wytworzyła nową sytuację polityczną w Europie, którą dodatkowo skomplikowały zwycięstwa faszyzmu we Włoszech i w Niemczech. Faszyzm, nie tylko zapoczątkował władzę i wpływy militarnego establishmentu, lecz również ożywił stare, imperialne tradycje, których zwolennicy bezustannie wypatrywali sprzymierzeńców umożliwiających im rozpropagowanie tej idei oraz skutecznie przezwyciężyć opozycję Anglii i Francji. Nowe wsparcie dla imperialistów okazało się być idealne, gdyż faszyści, absolutnie nie dbając o stare formy dyplomatyczne ani o poważne traktaty i nie obawiając się łamania własnych obietnic, ciężko pozyskiwali sprzymierzeńców.\nNaturalnym było, że obfite złoża żelaza, miedzi, cynku, rtęci, siarki, magnezu i innych minerałów w Hiszpanii rozbudzą chciwość krajów faszystowskich. Nie było tajemnicą, że Anglia nie była jeszcze przygotowana do nowej wojny, a Francja nie mogła jej prowadzić bez angielskiej pomocy, więc Hitler i Mussolini święcili tryumfy i zyskiwali największe profity z takiej sytuacji.\nWiadomo było, że Włochy i Niemcy nie tylko były informowane o każdym szczególe planowanego powstania faszystowskiego, lecz mogły również dowolnie kierować wydarzeniami, by wprowadzać Anglię i Francję w błąd. Generał Sanjurjo, mózg faszystowskiej konspiracji, który z początku stał się ofiarą własnego, zdradzieckiego postępowania, na krótko przed wydarzeniami w Hiszpanii złożył wizytę zarówno Hitlerowi jak i Mussoliniemu i jasnym było, iż rozmowy w Berlinie i Rzymie nie dotyczyły zaplanowania wspólnego pikniku.\nGdyby nie niemiecki i włoski faszyzm, przewrót w Hiszpanii nie przysporzyłby rządowi angielskiemu bólów głowy. Dyktatura wojskowa lub ewentualny powrót do monarchii byłby nawet mile widziany przez sprytnych polityków znad Tamizy, po tym jak słabe republikańskie rządy, nękane ciągłymi kłopotami udowodniły, że nie są w stanie zapewnić bezpieczeństwa politycznego dla brytyjskiego kapitału. W Londynie przyzwyczajono się do twierdzenia, że żadne ważniejsze zmiany w Hiszpanii czy Portugalii nie mogą zajść bez zgody lub postanowień angielskiego rządu. Oba te kraje dawno temu straciły swoją polityczną i ekonomiczną niezależność i nie odgrywały żadnego znaczenia na europejskiej mapie politycznej. Mimo tego Anglicy pomogliby Franco, by rzucił swój naród, a zwłaszcza prawo, na kolana dostarczając niezbędnych gwarancji ciągłości brytyjskich interesów.\nLecz dziś sprawy mają się inaczej. Za Franco stoją polityczne żądania Hitlera i Mussoliniego, którzy walczą o prawa do hiszpańskich zasobów mineralnych oraz objęcie w posiadanie strategicznych punktów militarnych na Morzu Śródziemnym. Jak na złość, ku wielkiemu zaskoczeniu Anglii, Mussolini otwarcie ogłosił, że Morze Śródziemne stanie się Morzem Włoskim (cesarska idea - Mare Nostrum «tłum»). W Anglii nie łatwo zapomina się takie rzeczy. W takich warunkach zwycięstwo Franco byłoby nie tylko poważnym zagrożeniem dla brytyjskiego monopolu w Hiszpanii, lecz również, przy odpowiednich warunkach, mogłoby stać się niebezpieczne dla Imperium Brytyjskiego.\nW Londynie wiedziano, że oświadczenia wygłaszane przez Franco, z coraz większym natężeniem, mówiące o tym, iż Hiszpania odda Mussoliniemu Baleary oraz, pod pewnymi warunkami, może ofiarować Niemcom i Włochom punkty strategiczne w Maroku za udzieloną pomoc, nie były czczą gadaniną. Anglicy doskonale wiedzą, kto również, używając wszystkich swoich wpływów, wspiera anty-brytyjskie tendencje narodowościowe u Arabów w Egipcie i Palestynie, by przysporzyć Anglii więcej problemów na Bliskim Wschodzie.\nTo, że Franco jest silniej zorientowany na Niemcy i Włochy niż na Anglię i Francję również nie ulega wątpliwości. Hiszpańska camarilla zaplanowała rewoltę w porozumieniu z Hitlerem i Mussolinim i rozpoczęła ją z ich pomocą. Poza tym była intelektualnie i emocjonalnie znacznie bliżej związana z dwoma państwami faszystowskimi z powodu jej rzeczywistego powinowactwa z ich reakcyjnymi cechami oraz brutalnym barbarzyństwem metod. Franco, wsparty przez Niemcy i Włochy, święcił tryumfy w starciu z Anglią i Francją, a jednocześnie zapewnił sobie komfort posługiwania się językiem jakiego nigdy wcześniej nie używano w Hiszpanii w stosunku do europejskich mocarstw.\nRząd brytyjski musiał zrozumieć powagę tych wydarzeń. Gdyby Londyn wcześniej był pewny, że przegrana Franco doprowadzi tylko do wzmocnienia republiki burżuazyjnej, od początku podjąłby inne kroki. Nie pozwoliłby, poprzez oczywiste ustępstwa, stać się Hitlerowi i Mussoliniemu coraz bardziej bezczelnymi w ich żądaniach i doprowadziłby te dyktatury do punktu, z którego nie ma wyjścia, ponieważ prestiż takich rządów zależy wyłącznie od indywidualnych sukcesów dyktatora.\nLecz faszystowska rewolta w Hiszpanii wyzwoliła w ludności również siły socjal-rewolucyjne, które kłębiły się w nich od wielu lat i wybuchły teraz nagle - niestety przedwcześnie. Hiszpania dojrzała do rewolucji. Jak na ironię, stary, skorumpowany reżim monarchistyczny, który wcześniej nie był w stanie przeprowadzić najmniejszej reformy, głosił, że rewolucja musi pociągnąć za sobą zmiany społeczne.\nSytuacja przed rewolucją w Hiszpanii\nRepublika przez kilka lat zdążyła zawieść zaufanie narodu. Niekonsekwencja republikańskich polityków i ich strach przed podejmowaniem jakichkolwiek znaczących zmian, który doprowadził do silnych przetasowań wśród starych, reakcyjnych grup; systematyczne prześladowania ruchu robotniczego (prowadzone ze szczególną brutalnością przeciw CNT - Confederación Nacional del Trabajo - Krajowej Konfederacji Pracy, anarcho-syndykalnym robotniczym związkom, spośród których od 8 do 9 tysięcy członków było wtrąconych do więzienia), krwawe zajścia w Pasajes, Jerrica, Burriana, Epila, Arnedo i Casas Viejas i ponad wszystko krwawe stłumienie powstania w Asturii w październiku 1934 roku, przez wojsko, doprowadziło Hiszpanów do stanu obrzydzenia republiką, która była dla nich tylko nową fasadą skrywającą te same, mroczne siły.\nFaktycznie, klerykalne i monarchistyczne siły zaczęły coraz mocniej dochodzić do głosu - uparcie próbując ponownie zjednoczyć swoich rozproszonych zwolenników, by odzyskać utracone pozycje. W efekcie, po upadku rządu Samper'a w październiku 1934, trzech członków „Katolickiej Akcji Powszechnej", założonej przez faszystę - Gila Robles" a, zostało członkami nowego gabinetu Lerroux" a. Wszyscy wiedzieli do czego dążono i że nie mogło być mowy o parlamentarnym rozwiązaniu politycznych i socjalnych problemów. Natychmiastową konsekwencją tej sytuacji było powstanie w Asturii, a jego okrutne stłumienie, całkowicie łamiące wszelkie humanitarne zasady, dolało tylko oliwy do ognia i zwiększyło przepaść pomiędzy rządem a narodem.\nOtwarty bunt nigdy nie mógłby osiągnąć sukcesu gdyby nie ludzie skupieni w CNT i FAI - Federación Anarąuista Iberica - Anarchistycznej Federacji Iberyjskiej. Co było możliwe w Niemczech, było nie do pomyślenia w Hiszpanii. Podstawy tych działań znajdujemy w rewolucyjnym i wolnościowym charakterze ruchów robotniczych i chłopskich, które do tej pory skutecznie przeciwstawiają się wszelkiej reakcji. W kilka miesięcy po wypadkach w Asturii, przez Hiszpanię przetoczyła się kolejna fala rewolucyjna, która także miała swój wpływ na wybory w lutym 1936 roku.\nZwycięstwo, tak zwanego „Frontu Powszechnego" nie wynikało z braku zaufania do republiki, lecz było świadectwem, że masy nie oddadzą bez walki pola ruchom reakcyjnym dążącym do przywrócenia monarchii. To, iż wybory nie przyniosą efektywnych rozwiązań i że konflikt, pomiędzy siłami rewolucyjnymi a kontrrewolucyjnymi, przeniesie się poza parlament, było wiadome wszystkim. Bardzo szybko okazało się, że siły reakcji nie pogodziły się z przegraną i były przygotowane do rozwiązań siłowych. Otwarty apel deputowanego monarchistów, Calvo Soleto, skierowany do przywódców wojskowych o obalenie republiki był pierwszym ruchem kładącym cień na wszystkie dalsze wydarzenia.\nDziś powszechnie wiadomo, że prezydent Azana znał zamiary generałów, lecz gabinet nie ruszył palcem, by zapobiec zbliżającemu się zagrożeniu. Tak jak rząd republikański (ze swoim niezdecydowaniem) w 1932 był odpowiedzialny za przewrót wojskowy Sanjurjo, tak teraz rząd frontu powszechnego zezwolił oddziałom wojskowym snuć swoje militarne plany nie podejmując żadnych kroków, by się im przeciwstawić. Gdy pierwsze wieści o powstaniu w Maroku dotarły do Hiszpanii, rząd odbierał funkcje Ministra Wojny generałowi Mola. Lecz było już za późno - Mola właśnie prowadził swoje oddziały na Madryt, by zadać ostateczny cios republice.\nTe wszystkie zamierzenia były dobrze znane. Antyfaszystowska prasa, a w szczególności dzienniki redagowane przez CNT, często ostrzegały przed zbliżającym się niebezpieczeństwem, lecz rząd z bezczelną frywolnością, puszczał wszystkie wzmianki mimo uszu. Po wybuchu faszystowskiej rewolty w Barcelonie heroiczny opór CNT i FAI doprowadził do jej zdławienia. Łatwo jest zrozumieć, że katalońscy robotnicy, po odparciu niespodziewanego ataku, nie mogli zatrzymać się w połowie drogi, jeśli nie chcieli być wystawieni na to samo niebezpieczeństwo przy najbliższej sposobności. Następstwem tego była kolektywizacja ziemi i przejęcie fabryk przez syndykaty robotnicze. Te zmiany, zainicjowane przez CNT i FAI, zostały wprowadzone w Aragonii i Lewancie. I tak rewolta faszystów pchnęła Hiszpanię na drogę rewolucji socjalnej.\nTo właśnie te wydarzenia napawały zagranicznych inwestorów głębokim niepokojem o przyszłość ich monopoli. Jeśli rewolta generałów przeciw własnemu narodowi byłaby sprawą wyłącznie hiszpańską, rząd brytyjski nie wahałby się bronić interesów własnego kapitału w Hiszpanii - tak długo jak osiągano zamierzone cele, dyplomacja brytyjska nie przejmowała się walką z katem.\nRola Anglii i Francji\nPolityka Hitlera i Mussoliniego postawiła konserwatywny rząd angielski w trudnej sytuacji. Kompletna porażka Franco spowodowałaby rozwój rozpoczętej rekonstrukcji socjalnej w Hiszpanii. Zdecydowane zwycięstwo Franco, biorąc pod uwagę wszelkie przesłanki, rysowało się jeszcze bardziej katastrofalnie i ogromnie wzmocniłoby pozycję Niemiec i Włoch. Zwycięstwo mogłoby okazać się nawet groźniejsze od zmian społecznych, które doprowadziłyby do innego koncesjonowania przemysłu, by zapobiec starciom obcych kapitałów. Z drugiej strony pociągałoby za sobą konsekwencje polityczne o nieprzewidywalnym zakresie. Hitler, w swoim wystąpieniu w Wurtzburgu zaznaczył, iż Niemcy są żywo zainteresowane zwycięstwem Franco, gdyż pilnie potrzebują hiszpańskiej rudy do kontynuowania planu czteroletniego. Ta część wypowiedzi, w oficjalnym raporcie, została mocno zatuszowana, by załagodzić złe wrażenie w Anglii - choć i tak wszyscy wiedzieli o co toczyła się gra. Burzliwa debata na temat sytuacji w Hiszpanii w Niższej Izbie Parlamentu Brytyjskiego była tego wyraźnym przykładem. W 1935 roku Niemcy otrzymały ogromne dostawy rud żelaza i miedzi z Hiszpanii, lecz przygotowania militarne w Anglii poważnie ograniczyły możliwości dostarczania ich z tego źródła.\nWłochy, o ile to w ogóle możliwe, były jeszcze bardziej zainteresowane naturalnymi zasobami w Hiszpanii. Produkcja żelaza i stali we Włoszech wynosi obecnie milion ton, a aktualne zapotrzebowanie w tym samym przedziale czasowym wynosi 3 miliony ton - deficyt musi być pokrywany przez import. W Hiszpanii roczna produkcja wynosi 7 ton. W tych okolicznościach łatwo zrozumieć dlaczego, Mussoliniemu musi cieknąć ślinka, gdy patrzy na bogatą w żelazo Baskonię.\nWalka europejskich mocarstw w Hiszpanii toczy się nie tylko o jej zasoby mineralne, lecz także o ważniejsze sprawy. Zwycięstwo Franco oddałoby Hiszpanię pod władanie Niemiec i Włoch, stwarzając wielkie zagrożenie dla Anglii i Francji. Zdominowanie hiszpańskich wybrzeży przez połączone floty Niemiec i Włoch oraz ich swobodny dostęp do lotnisk odciąłby Francję od jej kolonii i poważnie zagroziłby transportowi wojsk z północnej Afryki w przypadku wojny (o ile w ogóle dopuszczono by do jakichkolwiek transportów). Poza tym fakt posiadania kol lejnego odcinka granicy, za którą znajdują się faszyści znacznie utrudniałby Francji obronę.\nDla Anglii strategiczne położenie Gibraltaru straciłoby całkowicie swoje znaczenie. Dominacja Anglii w basenie Morza Śródziemnego go zostałaby znacznie ograniczona, a hegemonia na Bliskim Wschodzie pozbawiona podstaw. Egipt, Palestyna, Irak i nawet Indie byłyby bezpośrednio zagrożone, a nacjonalistyczna propaganda prowadzona w tych krajach przez Włochów dokończyłaby dzieła. W Anglii długo ni zapomni się Mussoliniemu jego przemówienia do Libijczyków, w którym przedstawiał siebie jako obrońcę ruchu arabskiego i islamu.\nW tym świetle należy rozpatrywać stosunek Anglii do kwestii hiszpańskiej. Tak zwana „neutralna polityka" dyplomatów angielskich i francuskich może się wydawać nierozsądna tylko dla osób, które postrzegają obecne zmagania między mocarstwami jedynie na płaszczyźnie ab trakcyjnych problemów jakimi są faszyzm i demokracja. Kogoś, kto jest wystarczająco naiwny, by uważać poczynania rządów Anglii i Francji za krótkowzroczne i ślepe ta sytuacja może przyprawić o ból głowy, ale nigdy nie dojrzy on sedna sprawy.\nChwytliwe słówka jak: demokracja i faszyzm prawdopodobnie odegrają swoją rolę w nadchodzącej wojnie, tak samo, jak pusty slogan „wojna demokracji przeciw pruskiemu militaryzmowi" sprawdził się wojnie światowej. To, że carat rosyjski stał wtedy po stronie „policyjnej demokracji" wydawało się podejrzane nawet dla najbardziej naiwnych.\nNie, konserwatywni potentaci znad Tamizy nie są ani ślepi ani wolno myślący. Ten, kto tak twierdzi oszukuje samego siebie i innych dowodząc, że on sam jest ślepy na zaistniałe fakty. Ci ludzie naprawdę bardzo dobrze wiedzą co robią. Mogą mylić się w ocenie lub zostać zaskoczeni przez fakty, które przerosły analizy sieci dyplomatycznej - w bezpardonowej grze dyktatorów jest to równie nieobliczalne jak rewolucja, która ma swoje własne prawa - ale z pewnością nie są ślepi.\nTaktyką dyplomacji angielskiej zawsze było przeciwstawianie jednej potęgi przeciw drugiej, by podtrzymać swoją hegemonię na kontynencie. Ta taktyka była determinowana światową pozycją Imperium Brytyjskiego. Anglia mogła sprawować kontrolę nad swoimi koloniami tylko tak długo, jak była w stanie zapewnić ochronę obszarom rozproszonym na wszystkich kontynentach, czego mogła dokonywać do czasu, gdy jej prestiż w Europie pozostawał nienaruszony.\nTak długo, jak morze dostarczało naturalnej obrony i angielskie wybrzeże bronione było przez silną flotę, imperialiści angielscy mogli być spokojni o swoją dominującą pozycję w Europie. Co więcej, ogromna przewaga ekonomiczna państwa dawała politykom niezbędne środki do wywierania nacisków na kraje kontynentu, powstrzymując silną, anty-brytyjską koalicję. Napoleon miał sposobność doświadczenia sił tych powiązań na własnej skórze. Lecz teraz, poprzez podbój powietrza i wielki rozwój nowoczesnej technologii wojennej, stary układ zmienia się całkowicie, a inwazja na Wyspy, w przypadku połączenia mocarstw na kontynencie, wydaje się zupełnie realna.\nZ tego powodu Anglia jest dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek zależna od silnych aliansów, by oprzeć się rosnącemu zagrożeniu. W tych warunkach przywódcy angielscy nie przejmują się wyborem sojuszników, o ile spełniają oni wytyczone im zadania. Właśnie dlatego cała angielska polityka zagraniczna, od czasu wojny światowej, od Sir John'a Simon'a do Anthon'ego Eden'a, była zwykłym sabotowaniem „Ligi Narodów", co pozwalało być otwartym na przymierza, które dawałyby największe korzyści w danych warunkach.\nAngielscy dyplomaci prowadzili taką samą politykę wobec wydarzeń w Hiszpanii, posługując się Francją i Prusami do swoich celów. Z jednej strony, uniemożliwili zwycięstwo rewolucji społecznej w Hiszpanii, z drugiej dostarczali rządowi w Walencji wystarczającego wsparcia, by zapobiec szybkiemu zwycięstwu Franco, co w tamtym momencie dawałoby ogromne wzmocnienie Niemcom i Włochom. W interesie Anglii i Francji jest to, by ta wojna trwała do momentu, w którym mogłaby być zakończona kompromisem nie dającym żadnej ze stron możliwości dyktowania warunków pokoju.\nIm dłużej trwa wojna, tym trudniej Hitlerowi i Mussoliniemu wspomagać Franco a zasoby materialne tych dwóch państw będą maleć osłabiając Włochy i Niemcy przed wojną światową. Dobrze wiadomo że rozwój ekonomiczny we Włoszech i w Niemczech prowadzi, z ciągle1 rosnącą prędkością, do nieuniknionej katastrofy. Franco zaś, jest całkowicie zależny od dwóch faszystowskich krajów, o ile nie przyjmuje tajnych propozycji wysuwanych przez Anglię i Francję. Dziś Franco żądaj od swoich sojuszników 125 tysięcy ludzi, 500 samolotów, 50 baterii artyleryjskich i odpowiedniej ilości czołgów, by móc rozpocząć nową ofensywę na Madryt oraz na froncie terulskim. Bitwa o Bilbao kosztowała go 20 tysięcy ludzi i 20 % zasobów militarnych.\nNawet jeśli Niemcy i Włochy wyświadczą mu nowe przysługi, nie zmieni to ogólnej sytuacji. Anglia i Francja wezmą wtedy rząd w Walencji pod swoje skrzydła, by odzyskać nadszarpniętą równowagę. Ofensywa lojalistów, która zawiązała się na froncie madryckim i południowym, tuż po upadku Bilbao, jest na to najlepszym dowodem.\nPod jarzmem obcych\nPodczas tej szachowej rozgrywki w Hiszpanii angielscy dyplomaci robili wszystko co możliwe, by uniknąć wojny światowej, na którą nie byli jeszcze gotowi. Skrycie tolerowali bezczelność Hitlera i Mussoliniego, co może się dla wielu wydać niezrozumiałe, lecz nawet na chwilę nie tracili swojego celu z oczu. Anglicy byli gotowi osiągnąć pokój „za każdą cenę", jak to wyraził Minister Spraw Zagranicznych - Eden, lecz mieli również świadomość jak daleko mogą się posunąć w tej niebezpiecznej grze. Przemowa Chamberlain'a do swoich wyborców w Birmingham 3 czerwca i przemowa Eden' a tego samego dnia w Coughlan rozwiała ostatnie wątpliwości.\nObie mowy tyczyły się Hitlera i Mussoliniego i obie niczego nie wyjaśniały. Eden stwierdził, że Anglia, w żaden sposób, nie interesuje się systemem sprawowania władzy w Hiszpanii, ale niezwłocznie dodał: „Co nie oznacza, iż nie jesteśmy zainteresowani brytyjskimi inwestycjami na ziemi hiszpańskiej, czy też jej morskimi granicami w związku z ekonomicznym znaczeniem komunikacji wzdłuż wybrzeża". Brytyjski Minister Spraw Zagranicznych nie pozostawił wątpliwości, że Anglia nie chętna jest przyznać jakiejkolwiek europejskiej sile dominującą pozycję w basenie Morza Śródziemnego, co z pewnością zagroziłoby brytyjskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie. Nie znaczy to też, że rząd, w razie ostatecznej potrzeby nie jest zdeterminowany przystąpić do wojny broniąc interesów Imperium.\nNie jest tajemnicą, że Anglia wywierała wielką presję na rząd hiszpański, by w odpowiednim czasie skłócić go z Franco. Był to jedyny sposób, by skłonić Franco do porzucenia wpływów Niemiec i Włoch oraz przyjęcia pokoju na warunkach proponowanych przez Anglię i Francję. Dla tych celów anglo-francuska dyplomacja utrzymywała kontakty z obiema stronami, a w całej Hiszpanii roiło się od zagranicznych agentów agitujących konieczność ugody. Gdy upadek Madrytu wydawał się nieunikniony agenci dotarli nawet do generała Miaja, kusząc go propozycją wojskowej dyktatury, gdyż dla zagranicznych dyplomatów wydawał się on być odpowiednią osobą do objęcia władzy. Miaja. sobie tylko znanych powodów, odrzucił propozycję.\nWszystkie te manewry nie pozostawały nieznane dla hiszpański rewolucjonistów. Codzienna prasa CNT i inne organy frontu antyfaszystowskiego przynajmniej raz na tydzień ujawniały potajemne działania obcych dyplomatów i ich popleczników w Hiszpanii. Wielkie, graniczne, burżuazyjne dzienniki dokładały wszelkich starań, by porozumienie z faszystami wydawało się sprzyjające dla wszystkich, niezdecydowanych elementów w Hiszpanii. Nawet ogromna konserwatywna gazeta „Le Temps", podczas kryzysu rządu w Walencji, napisała otwarcie:\n„Nie ulega kwestii, iż pewne elementy frontu antyfaszystowskiego skłonne zgodzić się na pojednawcze rady zza Pirenejów. Upadek Madrytu i jego polityczne konsekwencje mogą być tylko korzystne dla utworzenia koalicyjnego rządu lewicowych republikanów i socjalistów pokroju Prieto. Taki rząd będzie bardziej otwarty na propozycje obustronnej ugody oraz będzie lepiej służył republikańskiej Hiszpanii niż ta beznadziejna wojna."\nZmuszenie do ustąpienia gabinetu Caballero i przejęcie rządu przez burżuazyjno-komunistyczny gabinet Negrina, co nastąpiło po długim czasie, ukazuje, jak znakomicie wydawcy „Le Temps" byli poi formowani. Parlamentarzyści w Londynie i Paryżu zrozumieli, że na szedł ich czas, a rząd Negrina zapewni im podstawy do spokojne realizowania swoich planów. Wiadomo, że Anglia użyła baskijskie rządu, by rozpocząć negocjacje z Franco. Uważano, że tym sposobem będzie można ochronić upadek Bilbao, gdzie angielskie interesy ek nomiczne były najpoważniej zagrożone. Fakt, iż te negocjacje nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, spowodowany był żywym zainteresowaniem Hitlera i Mussoliniego baskijskimi złożami żelaza, co dawało im mocne karty w rozgrywce przeciwko Anglii. Decydująca rola włoskich oddziałów i niemieckiego lotnictwa w bitwie pod Bilbao ukazuj jak ważny dla Niemiec i Włoch był podbój tego miasta. To nie Franc lecz niemiecki generał Faupel zdobył Bilbao. Wbrew życzeniom Anglii i Francji koniec wojny został jeszcze raz odłożony na nie znany termin.\nCelem angielskich i francuskich polityków było i jest przedłużenie wojny do pierwszego momentu, w którym poprzez porozumienie pomiędzy konserwatywnymi kołami lojalistów a Franco będą mogli zmusić Hiszpanię do uformowania rządu, który będzie respektował odwieczne przywileje Anglii i będzie wystarczająco silny, by chronić obcy kapitał przed atakami „ekstremistów". Ekstremistami, w tym wypadku, są ogromne masy hiszpańskich robotników i chłopów, a zwłaszcza organizacje CNT i FAI, które ogłosiły, że zwycięski koniec wojny nastąpi wtedy, gdy przyniesie on ze sobą rewolucję socjalną i kompletną transformację warunków życiowych. Ta sytuacja stała się zagrożeniem, które napawało rząd angielski niepokojem, gdyż przy wysiłkach robotników i chłopów, przewrót nabierał namacalną formę. Eliminacja zagrożenia stała się najważniejszym celem Anglików. By to osiągnąć, Torysi otwarcie popierali propozycję Winstona Churchila, który opowiedział się za wprowadzeniem pięcioletniej „neutralnej" dyktatury dla uspokojenia kraju, aby później „oczekiwać prawdopodobnej odbudowy instytucji parlamentarnych"\nHiszpański lud pracujący i chłopi wiedzieli, z własnych doświadczeń, co takie „uspokojenie" oznacza. Potwornie stłumione rewolty w Asturii w październiku 1934 roku oraz okropne, faszystowskie masakry, które wznieciły rozruchy w Saragóssie, Sewilli, Badajoz, Maladze i wielu innych miastach, których ofiarami stało się tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci, są zbyt jasnymi dowodami, by można je było kiedykolwiek zapomnieć. W Hiszpanii wiadomo co oznacza termin „neutralna dyktatura".\nHorror wychwalanego kapitalistycznego porządku można wyrazić tymi słowami: Bez żalu i pozbawiony cech ludzkich kroczy po trupach mas, by zapewnić brutalne prawa eksploracji i poświęca dobro milionów na rzecz chciwych interesów skromnych mniejszości. Hiszpania jest dzisiaj ofiarą imperialistycznych mocarstw, które zwalczają własne różnice na plecach narodu hiszpańskiego i bez żadnych moralnych zahamowań popychają w ruinę cały kraj, w którym, tak naprawdę, nie mają czego szukać. Bez ingerencji obcych państw, faszystowska rewolta zostałaby stłumiona w przeciągu kilku tygodni, gdyż miała ona przeciwko sobie przytłaczającą większość narodu hiszpańskiego.\nObcy tyrani, jak Hitler i Mussolini, którzy zamienili własne kraje w intelektualne pustynie i cmentarze wolności, dostarczyli katom Hiszpanii środków do prowadzenia wojny i zduszenia własnych ludzi, „wielkie demokracje" Europy związały ręce narodowi hiszpańskiemu f wystawiły miliony istnień ludzkich na wszelkie okropieństwa masowych mordów. Robią to, by pewnego dnia wykorzystać bezprzykładny her izm Hiszpanów do własnych celów. Rząd Stalina, natomiast, chętni służy imperialnym mocarstwom i czyni z siebie obrońcę kontrrewolucji stając naprzeciw masom Hiszpańskich robotników i chłopów.\nTo już po raz trzeci obce rządy wtrącają, się z użyciem siły, walki Hiszpanów o prawa człowieka wspomagając kontrrewolucję stojącą na przeszkodzie wyzwoleniu ludności. W 1823 roku inwazja armii francuskiej zmiażdżyła hiszpański liberalizm i zawiodła Riego na szubienicę, przekazując kraj godnej potępienia tyranii jednego z najkrwawszych despotów jaki kiedykolwiek zasiadał na tronie. W 1874 roku angielskie i pruskie okręty pozwoliły generałowi Pavia stłamsić pierwszą w Hiszpanii republikę. Dziś odgrywa się identyczne przedstawienie, lec na dużo większą skalę.\nTo, że Anglia i Francja podeszły z respektem do wojny w Hiszpanii nie powinno dziwić nikogo, kto głęboko rozważa przyczyny leżące wśród stosunków społecznych. Oba kraje ą ustrojami kapitalistycznymi, których wewnętrzna i zagraniczna polityka zdeterminowana jest zasadami, które każą postrzegać jedynie korzyści ekonomiczne. to staje się przekleństwem obecnego systemu społecznego, którego "logika" czyni spustoszenie na każdym stopniu rozwoju. Największe siły polityczne nigdy nie kierowały się, na pierwszym miejscu, zasadami etyki, z przypuszczenia, że ich reprezentanci są obecnie bardziej wrażliwi, bo mają na uwadze równość społeczną i wielkie aspiracje humanitarne, byłoby niewybaczalną ułudą.\nPostawa rządu radzieckiego wobec kwestii hiszpańskiej ma ogromne znaczenie. Nie mamy jakichkolwiek złudzeń. Od samego początku przewidzieliśmy nieuniknione skutki dyktatury bolszewickiej,a późniejszy rozwój wydarzeń w Rosji potwierdził tylko wcześniejsze przypuszczenia. Tak zwana "dyktatura proletariatu", w której naiwni widzieli drogę do całkowitego socjalizmu pod dominacją Stalina rozwinęła się w przerażający despotyzm nie pozostający w tyle za faszyzm, a w wielu demonach przewyższający go despotyzm, który z krwawą brutalnością, dławi wszelkie objawy wolności i obchodzi się z ludzkim życiem jak z martwymi przedmiotami.\nNa nieszczęście, początkowo, tylko nieliczni prawidłowo ocenili wydarzenia w Rosji; nawet teraz, w każdym kraju są setki tysięcy osób, które są kompletnie ślepe na radzieckie wydarzenia. Nie mówimy o wynajętych, służalczych skrybach pracujących dla radzieckiego rządu, którzy z kamiennymi twarzami bronią największych zbrodni rosyjskich autokratów i na komendę wyniosą pod niebiosa to, co jeszcze wczoraj leżało w błocie. Myślimy o setkach tysięcy uczciwych, lecz na nieszczęście ślepych, ludzi. Ich fanatyczny stosunek do pracy i brak reakcji na doniesienia światowe może doprowadzić do brutalnej eksterminacji wolności i ludzkiej godności.\nDzisiejszy brak reakcji wyraża się w politycznych systemach sprawowania władzy, której żywymi symbolami są tyrani z pod znaku Hitlera, Mussoliniego czy Stalina. Ich siła polega na ślepej wierze mas, która usprawiedliwia każde okrucieństwo jesl jest popełniane tylko na jedynie właściwej stronie, z drugiej strony potępiając wszystko co narusza prawa człowieka. Jest to dyktatura niedorzeczności, która ani nie postrzega, ani nie respektuje opinii innych. Ten ślepy fanatyzm, który węszy zamachy na nieomylność dyktatura w każdym krytycznym osądzie, jest kolejnym z powodów dla których masy nie są w stanie dostrzec wielkiej politycznej transformacji, która zachodzi w Rosji od czasów Lenina. Zmiany te doprowadziły do tego, ze teraz sławi się rzeczy, które zaledwie kilka lat temu były postrzegane jako "kontrrewolucja" i "zdrada proletariatu".\nNaszym celem nie jest przeciwstawnie Lenina Stalinowi, co wielu robi dzisiaj zrywając kontakty z Moskwą i przyjmując do swoich krajów, jako uchodźców, kolejnych komunistycznych opozycjonistów. Lenin, Trocki i wszyscy inni, którzy stali się ofiarami stalinowskiego reżimu, byli przecież jego prekursorami. Przygotowali fundament, na którym mógł powstać stalinizm. Ten, kto postrzega wolność jako "burżuazyjny przywilej", kto broni hipokryzji, oszustw i przebiegłości jako dopuszczalnych instrumentów polityki, co otwarcie czynił Lenin, niszczy wszystkie etyczne więzy międzyludzkie i niweczy zaufanie towarzysza do towarzysza. Wielka transformacja, której dokonał Stalin była tylko logiczną konsekwencją działań jego poprzedników. Dziś te zmiany partii komunistycznych poza jej granicami. Partie te stały sie niczym innym, jak narzędziami radzieckiej polityki zagranicznej. Tej prawy dowiadujemy się w zaskakująco jasny sposób przypatrując się stosunkowi rządu Stalina do kwestii Hiszpańskiej.\nPodczas pierwszych trzech miesięcy powstania faszystowskiego prasa radziecka prawie nie przejmowała się opisami szczegółów wydarzeń w Hiszpanii. Stalin, zaś, był zajęty stawianiem swoich byłych towarzyszy po murem, systematycznie likwidując starą partię komunistyczną w Rosji. Gdyby Stalinowi naprawdę zależało przyjść Hiszpanom z pomocą w ich desperackich walkach z hordami Franco, najlepszą ku temu okazję miał w pierwszych miesiącach wojny. Walczący w tym czasie byli prawie bezbronni stając do konfrontacji z uzbrojonymi po zęby oddziałami wyposażonymi przez faszyzm niemiecki i włoski we wszystkie dostępne środki. Irun i San Sebastian wpadły tylko dlatego, e ich obrońcom brakowało uzbrojenia, by móc kontynuować swój heroiczny opór. Jeśli Franco nie był w stanie przejąc kontroli, nad Hiszpania, jak to wcześniej zakładał, to stało się to nie dzięki Rosji, lecz ten jest doceniany przez wszystkich i któremu nie zaprzeczyła nawet prasa wierna Franco.\nPierwsza interwencją Rosji w sprawy hiszpańskie było podpisanie tak zwanego "Paktu o neutralności", który został sporządzony jedynie dla zapewnienia ciągłości imperialnych interesów Anglii i Francji. Wydźwięk moralny tego paktu jest taki, że z jednej strony pozwolił on na objęcie rządów przez Front Ludowy, równocześnie pozwalając zbuntowanym generałom, którzy wcześniej dopuścili się zbrodni na republice, na obalenie go siłą. Gdy komunistyczna partia we Francji, jako pierwsza podniosła krzyk napiętnowując pakt, Leon Blum zwrócił uwagę, że Rosja jako pierwsza podpisała pakt, co każe wszelkie zarzuty o zdradę przypisywać najpierw Stalinowi,\nZ tego powodu Niemcy próbowały wszelkimi sposobami doprowadzić do zerwania sojuszu i wywierały polityczną presje na Francję. Rosja, świadoma tego zagrożenia, czyniła wszelkie wysiłki, by zneutralizować politykę Hitlera stając się nawet sędzia w imperialistycznych sporach pomiędzy Anglią i Francją. To nie osławiony klasowy interes proletariatu, lecz interes radzieckiego rządu doprowadził do wytworzenia takiego stanowiska. Anglia i Francja mogły teraz używać Rosji jako karty przetargowej przeciw ambicjom Hitlera i Mussoliniego i same mogły kontynuować własne plany, których celem było niedocieczenie do ostatecznej wygranej Franco i zarazem blokowanie rewolucji społecznej w Hiszpanii.\nKomuniści w innych krajach nie mogli oczywiście zobaczyć tych politycznych rozgrywek i byli zadowoleni, gdyż Rosja, od czasu do czasu, posyłała małe zapasy broni lojalistom. Nie mogli oni wiedzieć, że było to czynione za zgodą Francji i Anglii, które zgadzały się na to wspieranie tylko do rozmiarów, które były zgodne z ich celami. Rząd radziecki nie dostarczył Hiszpanom nawet jednego magazynku, który nie byłby słono opłacony złotem rządu w Walencji.\nRosji nie było na rękę posyłanie statków wypełnionych bronią, a jej tajni agenci oraz oficjalni przedstawiciele w Madrycie, Walencji i Barcelonie pracowali, by powiększyć rozłam wśród frontu antyfaszystowskiego. Wywierali również presję na rząd hiszpańskie, by był bardziej przychylny dyplomacji anglo-francuskiej. Rząd stalinowski rozmyślnie umacniał działania kapitalistów oraz ruchy podjęte przez mocarstwa mające na celu zablokowanie wysiłków chłopów i robotników w uzyskiwaniu wolności.\nAnglia i Francja nie mogły wymarzyć sobie lepszego agenta. Tam gdzie ich własne wysiłki spotykały się z uzasadnioną nieufnością, rosyjscy agenci mogli operować publicznie, gdyż nikt nie przypuszczał, że "Ojczyzna proletariatu dopuści się tak wielkiej zdrad sprawy ludzi pracy". Zupełnie szczerze członek parlamentu, McGovern, na ostatnim posiedzeniu Niezależnej Partii Pracy Wielkiej Brytanii stwierdził:\n"Klasa pracująca w Hiszpanii nie tylko musiała przeciwstawić się siłom Franco, włoskim i niemieckim, lecz również lepiej zorganizowanym działaniom rządzącej klasy brytyjskiej. Wielki brytyjski biznes zgrupowany jest przy Franco.\nBez wątpienia Rosja dała cenną pomoc Hiszpanom, lecz jej nigdy nie powinna towarzyszyć polityczna dominacja. Wstydem było, iż pomoc militarna miała zdominować wszystkie polityczne ruchy w Hiszpanii."\nWielka transformacja Rosji i jej konsekwencje\nZarówno jeśli chodzi o politykę wewnętrzna jak i zewnętrzna Rosja stoi obiema nogami na gruncie kontrrewolucji. Stalin zorganizował swój Termidor by pozbyć się ostatnich przedstawicieli starego bolszewizmu, którzy mogliby w jakikolwiek sposób zagrażać jego planom. Kulminacja tych planów nastąpiła wraz z porzuceniem politycznych pryncypiów starej Komunistycznej Partii Rosji, zastępując ją swoistym rodzajem sowieckiej arystokracji, która utworzyła nową biurokratyczną machinerię wolną od wszystkich starych elementów czyniąca chłopów i robotników podatnych na swoją dominację. Tak zwana "konstytucja demokratyczna" - największa farsa jaką świat kiedykolwiek widział, służy jedynie jako woal dla intencji rosyjskich autokratów.\nZmiana rosyjskiej dyktatury musi mieć wpływ na postawę zagranicznych partii. Nastąpił tu radykalny zwrot w prawo i to, że dziś komunistyczne partie są adwokatami spraw, które zaledwie kilka lat temu były brutalnie tępione, może dostrzec nawet ślepiec. Lecz głębsze przyczyny tych zmian, które są sprzeczne z zasadami Lenina i "starej partii", pozostają nieznane dla większości.\nGdy Lenin wystąpił ze swymi 21 postulatami, by zjednoczyć partie komunistyczne z całego świata w jeden organizm, który byłby ślepo posłuszny rozkazom z moskiewskiej centrali, miał już jasno sprecyzowane cele. chciał nadawać ton ruchom proletariackim w każdym kraju oraz przestrzegać ich przed koalicjami z burżuazją z tzw mienszewikami. W jakimkolwiek kraju rozwinęła by się rewolucja, zadaniem klas robotniczych było natychmiastowe przejęcie władzy politycznej we własne ręce i wprowadzenie systemu opierającego się o wzorzec sowieckiej Rosji - ekskorporacja ziemi i fabryk bez wchodzenia w kompromisy z jakąkolwiek inną frakcją. Co więcej, Rosję stać było na popieranie takich działań zarówno na płaszczyźnie moralnej jak i finansowej.\nNie naszym zadaniem jest sądzić o słuszności takiej taktyki; nas interesują fakty, które pokazują, iż pomiędzy obecnymi działaniami Stalina, a jego poprzednikami nie ma punktów wspólnych, a raczej, że różnią się one między sobą jak ogień i woda. Ta taktyka Lenina przyniosła kompletny rozłam w dużych partiach socjalistycznych za granicą, a ich przywódcy byli zwalczani przez Moskwę i napiętnowani przez prasę jako "zdrajcy proletariatu". Na przykład w Niemczech, gdzie Sojaldemokracja uważała, iż niezbędna jest konsolidacja wewnętrzna i zewnętrzna republiki, przed wprowadzeniem reform społecznych, mających na celu doprowadzenie do socjalizmu, wszystkie posunięcia rządu były zwalczane przez komunistów różnymi środkami i z fanatyczną wręcz zaciętością. Następcy socjaldemokratów nazwani zostali socjalfaszystami, a każdy komunista w Niemczech był głęboko przekonany, że w porównaniu z Partią Socjalistyczną. Hitler był mniejszy złem. Słowo "mienszewizm" zaczęło oznaczać zdradę klasy pracującej, a z punktu widzenia komunistów "mienszewik" był wrogiem publicznym numer jeden, którego należało zwalczać wszystkimi dostępnymi środkami.\nA dziś? Wszystko, co zaledwie kilka lat temu było bezgranicznie potępiane przez Międzynarodówkę Komunistyczną, dla Stalina i jemu podobnych jest teraz szczytem politycznej rozwagi. Stalin stał się piewcą, niegdyś nienawidzonego, mienszewizmu i próbuje wprowadzić go w świat burżuazji. Można sprzeczać się, czy zrozumienie przez Stalina niemożliwości obrony starych zasad i wytyczenie nowego kursu jest jakimkolwiek krokiem naprzód. Byłoby to trafne, gdyby w końcu zdecydowali się respektować opinię innych i zaprzestali odgrywania roli czerwonych popów. Jednak pod tym względem dokonały się najmniejsze zmiany.\nStalin, który dzisiaj robi daleko idące ustępstwa najpłytszym reformistom i obrońcom burżuazji, przemienił Rosję w ogromną rzeźnię prześladując swoich prawdziwych lub wyimaginowanych wrogów z bezlitosną obsesją orientalnego despoty. Ten sam człowiek, który wspomaga dziś interesy swoich imperialnych sojuszników w Hiszpanii i broni burżuazyjnej republiki przed Hiszpańskimi robotnikami i chłopami, ma nędznych, wynajętych skrybów, którzy bezwstydnie tarzają w błocie heroicznych bohaterów z CNT i FAI, najbardziej odczuwających skutki tej wojny. Ten sam człowiek, który okrzyknął się pełnomocnikiem tzw. Zjednoczonego Frontu, dziś, z cyniczną rozwaga, niszczy front antyfaszystowski w Hiszpanii, by w interesie zagranicznych kapitalistów, móc zaatakować hiszpańską rewolucję ciosem w plecy.\nPostawa partii komunistycznej w Hiszpanii\nPodczas pierwszych trzech miesięcy walki o wolność, gdy Rosja nie interesowała się w ogóle Hiszpanią, rewolucja socjalna rozprzestrzeniała się z wielką siłą z Katalonii na wszystkie obszary kraju ni będące pod władaniem wroga. Chłopi uczynili się właścicielami ziem' a robotnicy właścicielami fabryk i sami przystąpili do socjalizacji produkcji nie czekając na polityczne dekrety. Rozpoczęli pracę z wrodzonym oddaniem i ogromnym poczuciem odpowiedzialności budowania) nowej Hiszpanii oraz skończenia, raz na zawsze, z krwawym niebezpieczeństwem faszyzmu. Podczas gdy osoby zdolne do walki podążały na front robotnicy i chłopi pozostali na miejscach próbując wprowadzić nowy ład społeczny torując drogę socjalizmowi. Stan faktyczny zmienił się, jeśli nie od razu, to bardzo gwałtownie, gdy na scenie politycznej pojawiła się Rosja rozsyłając swoich oficjalnych przedstawiciela do Madrytu i Barcelony by rozpoczęli potajemne grzebanie w interesach Anglii i Francji. Skoro Hiszpania od samego początku za sprawą osławionego paktu o neutralności została pozbawiona możliwości importowania broni rosyjscy agenci mieli relatywnie łatwe zadanie wymuszając swoje warunki na rządach w Madrycie i Walencji. Sprawę ułatwiali dodatkowo burżuazyjni Republikanie i prawe skrzydło partii socjalistycznej, które słabo radziły sobie z posunięciami robotników i chłopów i tolerowały je tylko dlatego, iż miały mnóstwo własnych kłopotów.\nKomuniści po otrzymaniu rozkazów z Moskwy od razu przystali do prawego skrzydła. Ci, którzy uprzednio nigdy nie mówili wystarczająco pogardliwie o CNT i Anarchistach z powodu „małostkowo burżuazyjnych" tendencji, nagle okazali się być obrońcami hiszpańskiej burżuazji w walce przeciw robotnikom. Nagle po wydarzeniach lipcowych 1936 roku partia komunistyczna przedstawiła slogan: Za republikę! Przeciw socjalizmowi! A już 8 Sierpnia tego samego roku deputowany komunistyczny Hernandez bezpardonowo zaatakował CNT w Madrycie w związku z przejęciem fabryk przez syndykaty robotnicze i zadeklarował, że po pokonaniu Franco pokaże anarchistom gdzie jest ich miejsce.\nZagranicznym komunistom wmawiano, iż ich hiszpańscy towarzysze nie biorą udziału w uspołecznianiu ziemi i fabryk, gdyż muszą oni najpierw wygrać wojnę, by móc myśleć o wprowadzeniu socjalizmu. W rzeczywistości partia komunistyczna w Hiszpanii jedynie wprowadza w życie rozkazy z Moskwy i na ich podstawie odwleka w nieskończoność proklamację socjalizmu tylko dlatego, że nie jest to w zgodzie z imperialistycznymi interesami sojuszników Stalina. Wszelkie wątpliwości rozwiały słowa Santiago Carillo, jednego z najbardziej wpływowych członków Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Hiszpanii:\n„Walczymy dziś o demokratyczną republikę i nie wstydzimy się tego. Walczymy z faszyzmem, z obcymi najeźdźcami, ale nie walczymy o sprawę rewolucji socjalnej. Ludzie, którzy mówią, że powinniśmy o nią walczyć twierdzą, iż nasza walka o demokrację jest tylko pretekstem ukrywającym nasze prawdziwe cele. Nie, nie przeprowadzamy żadnych manewrów taktycznych ani nie mamy żadnych ukrytych zamiarów wobec hiszpańskiej władzy i światowej demokracji. Walczymy z pełną odpowiedzialnością o republikę demokratyczną, która trwać będzie długo po pokonaniu faszyzmu. Każda inna postawa nie tylko sprzyjałaby zwycięstwu faszystów, lecz nawet przyczyniłaby się do przeszczepienia idei faszystowskich na grunt burżuazyjno-demokratyczny. A przecież faszyści zdeklarowali, iż pod żadnymi pozorami nie będą tolerować dyktatury proletariatu w naszym kraju."\nCi sami ludzie, którzy poświęcają się z tak podejrzliwym zapałem obronie burżuazyjno-demokratycznego świata przed faszyzmem i którzy nie znajdują słów by zapewnić, tak zwany, demokratyczny świat o szczerości swych intencji, nie interesowali się gdy ich metody obracały Węgry, Niemcy i inne kraje w ruinę i tworzyły grunt dla faszyzmu. Jeśli wypadki w Hiszpanii obiorą inny kurs to stanie się tak tylko dlatego, że Rosja jest mocno powiązana z imperialnymi ambicjami Francji i Anglii. By utrzymać ten alians Rosyjskie władze dopuszczają się świado mej zdrady Hiszpańskich robotników i chłopów.\nDla tak szlachetnego celu agenci sowieckiej dyplomacji pracuje pod najwyższą presją stosując, budzącą odrazę, politykę Machiavelle go, która najpełniej rozkwitła w Rosji pod znakiem dyktatury i która później posłużyła za wzór Hitlerowi i Mussoliniemu. Nie ma innej for my sprawowania władzy tak sprzyjającej rozpadowi zasad moralnego postępowania jak dyktatura, która tłumi z brutalnością każdy szczeń objaw społecznego niezadowolenia, zmieniając wszystkich ludzi w stado głupkowato-mądrych niewolników. W tej sytuacji, potęgowanej strachem, fałszem, obłudą, morderstwami politycznymi i niesławnym systemem donosicielstwa, który czyni moralną cnotę ze szpiegowania oddziaływuje nawet na intymność rodziny, wrodzone zaufanie człowieka do człowieka jest niepewne, a moralna odpowiedzialność za innych jest tłumiona w zalążku.\nAż do czerwcowych wydarzeń ostatniego roku partia komunistyczna bojaźliwie nie odgrywała żadnej roli w Hiszpanii. Liczyła sobie w sumie, około trzy tysiące członków. Jej cele były obce dla zwykłych ludzi i nie miała żadnych perspektyw na stanie się partią masy robotniczo-chłopskiej. W Hiszpanii to związki zawodowe, a nie partie, odgrywały najważniejszą rolę w ruchu robotniczym. Z tego powodu partii socjalistyczna nie była w stanie rozwinąć się poza Madrytem i potocz nie mówiono o niej „partia mikroskopijna" (el partido microscopico do czasu gdy organizacja UGT - „Unión General de Trabajadores" Powszechny Związek Pracujących, powoli zaczynała uzyskiwać poparcie w ogromnych okręgach przemysłowych północy i kilku okręgach rolniczych Andaluzji i Estremadury.\nDlatego hiszpańscy komuniści zaczęli, z pomocą tajnych służ! działających w partyjnych i związkowych organizacjach socjalistów, zdobywać pozycję, której nigdy nie osiągnęliby pod swoimi własnymi bar wami. W ten sposób udało im się przechwycić kilka związków UGT v Madrycie, Walencji, Maladze i w kilku innych miejscach, choć nie mieli żadnego wpływu na większość robotników skupionych wokół UGT, a lokalne organizacje silnej CNT były dla nich zupełnie niedostępne.\nStalinowcom w Katalonii, gdzie socjaliści i ich związkowe odpowiedniki - UGT przed faszystowskimi zamieszkami nie odgrywały żadnej roli, udało się za pomocą sloganów Zjednoczonego Frontu oszukać partię socjalistyczną tworząc PSUĆ - „Partido Socialista Unido de Cataluna" - Zjednoczoną Partię Socjalistyczną Katalonii, która wkrótce wstąpiła do Trzeciej Międzynarodówki. PSUĆ pod socjalistycznym płaszczykiem głosiła hasła moskiewskie. Wraz z pojawieniem się oficjeli z Moskwy podziemie rozpoczęło działania, a to czego jeszcze nie umiano było nauczane przez panów Rosenberga w Madrycie i Antonowa-Owsiejenko w Barcelonie.\nW każdym kraju w Europie i Ameryce istnieją setki tak zwanych „neutralnych" organizacji spełniających rolę kamuflażu w grze, w której za sznurki pociąga z poza sceny Moskwa. Istnieje również mnóstwo dobrze znanych periodyków, które posiadając przez wiele lat liberalne tradycje teraz są pod całkowitym wpływem Moskwy. Ta sama godna pogardy gra rozgrywa się teraz w Hiszpanii. Rosyjskie insynuacje znajdują posłuch wśród burżuazji i prawego skrzydła socjalistów i stają się bardziej słyszalne pośród nacjonalistów i w rządzie Caballero w Walencji.\nKomunistyczne UGT w Katalonii\nAgenci Moskwy skupili się teraz, ponad wszystkim, na powiększaniu zaplecza. Tworzyli organizacje, które miały być później użyte przeciw CNT, a nawet przeciwko UGT. Na długo przed wydarzeniami czerwcowymi CNT czyniła starania o zjednoczenie z robotnikami skupionymi przy UGT. Po stłumieniu faszystowskiej rewolty w Katalonii liderzy CNT zabrali się z całą energią do tego przedsięwzięcia, widząc w jedności jedyną możliwość ostatecznego rozprawienia się z faszyzmem i stworzenie podstaw dla rozwoju nowego życia natchnionego wolnością i duchem socjalizmu. Wystarczy wziąć jakikolwiek dziennik czy tygodnik CNT lub FAI by przekonać się, iż nie mamy tu do czynienia z pustymi frazesami profesjonalnych demagogów, lecz z wyrażaniem opinii inspirowanej najwyższymi motywami. Dowodem szczerości tych motywów są prawdziwe i słuszne słowa służące zjednoczeniu.\nAgenci Rosji poszukują wszelkich środków by zniweczyć wysiłki zorganizowania wspólnego frontu robotniczego, gdyż postrzegają go jako największe zagrożenie dla ich planów. Pomimo ich kreciej roboty w fabrykach i regionach rolniczych nastroje pomiędzy CNT i UGT stawały się coraz bardziej przyjazne, a związek pomiędzy nimi wzmacniał się przez walkę ze wspólnym wrogiem i trudami codziennego życia. Ta współpraca była szczególnie widoczna w Asturii, Kastylii, Andaluzji i Lewancie, gdzie wpływ partii politycznych był niewielki.\nSytuacja w Katalonii, a w szczególności w Barcelonie, gdzie UGT dotychczas nigdy nie liczyła sobie więcej niż kilka tysięcy członków, rysowała się zupełnie inaczej. Osobliwa zmiana zaszła po wydarzeniach czerwcowych. Potrzeba przynależności do organizacji związkowej zaskoczyła nawet tych, którzy wcześniej nie mieli z tym nic wspólnego, czy nawet byli temu przeciwni. W okresie po pokonaniu faszystów, kiedy zbrojne patrole związków robotniczych pilnowały bezpieczeństwa publicznego, związkowa karta członkowska odgrywała znaczącą rolę i służyła jej właścicielowi jako przepustka.\nStało się tak, że tysiące skromnych przedsiębiorców, handlowców, lokalnych polityków, właścicieli salonów, urzędników itd. kłębiło się w agendach UGT Popularność związków wzrosła po oświadczeniu PSUĆ (politycznych zwierzchników UGT w Katalonii), iż są oni przeciwko uspołecznieniu środków produkcji. Stąd UGT w Katalonii stała się pożądaną organizacją dla wszystkich elementów reakcyjnych zainteresowanych przywróceniem starego porządku.\nStalinowcy, właściwi twórcy tej sytuacji, mówią dzisiaj swoim łatwowiernym naśladowcom za granicą, że UGT posiada 450 000 członków w samej Katalonii. To jest oczywiście jedno z wielu propagandowych kłamstw spreparowanych pod czujnym okiem Moskwy. W ten sposób starają się spowodować by ludność zapomniała, że za katalońskim oddziałem CNT stoi milion zorganizowanych pracowników, którzy są kręgosłupem hiszpańskiego ruchu robotniczego. Wciąż nie uważa się by UGT była zagrożeniem dla CNT w Katalonii i nie zauważa się, że pod protekcją rządu Negrina w Walencji stała się śmiertelnym zagrożeniem dla ekonomicznych i politycznych osiągnięć klasy robotniczej w Hiszpanii. Jednakże komuniści hiszpańscy nie wspominają, iż obecna UGT w Katalonii nie jest już organizacją robotniczą, a jedynie narzędziem burżuazyjnych elementów, które dążą za wszelką cenę do rozszerzenia kontrrewolucji.\nNajważniejszą częścią katalońskiej UGT jest obecnie GEPCI - Stowarzyszenie Pomniejszych Przemysłowców i Handlarzy, które wcześniej znajdowało się pośród najgorętszych przeciwników zorganizowanego ruchu robotniczego będąc dzisiaj najbardziej lojalnym sojusznikiem komunistycznej PSUC. Centralne biuro tej organizacji mieści się w siedzibie Katalońskiej Izby Tekstylno-Zbożowej, Calle Santa Ana, nr 2. Co więcej, prezesem tak zwanych „robotników tekstylnych" jest nikt inny jak Senor Gurri, były prezydent Katalońskiego Związku Przemysłowców Odzieżowych. Znajdujemy tu również Senora Fargas'a, uprzednio znanego jako najbogatszego i najbardziej brutalnego z przemysłowców Barcelony, z którym CNT toczyła wiele sporów. Poza nimi znajdujemy tu wiele dobrze znanych osobistości ze starego światka przemysłowców Barcelony, takich jak Senor Armengol i innych, którzy prowadzą bujne życie pod skrzydłami stalinowców z UGT. To ci ludzie oskarżają dziś, w kraju i za granicą, CNT o „zdradę interesów proletariatu", a ich nieprzejednana nienawiść skierowana jest przeciwko każdemu kto przeciwstawia się wprowadzeniu starego, kapitalistycznego porządku.\nW innych częściach kraju, jak na przykład w Lewancie, stalinowcy dokonali przeglądu cieszących się złą sławą „sindicatos libres", w których, za dyktatury Primo de Rivery, umieszczano nazwiska najbardziej zdeprawowanego elementu, by wykorzystać ich do brudnej roboty przemysłowców. To spośród ich szeregów pochodzą tak zwani „pistoleros", których zadaniem było zastraszanie robotników za pomocą zabójstw i innych okropnych zbrodni. Ci bandyci są teraz najwartościowszymi sprzymierzeńcami hiszpańskich stalinowców.\nPo zapewnieniu sobie tym sposobem niezbędnego zaplecza w kraju, komuniści rozpoczęli regularną krucjatę przeciw wszystkim osiągnięciom robotników i chłopów, a w szczególności rozpoczęli bojkot tych fabryk i obszarów rolniczych, które były zorganizowane na sposób syndykatów CNT i starej UGT. Dla tych ludzi wszystko co wprowadzało rozłam, realizując plan ich panów, było dobre. To oni w przeciągu jednej nocy zapomnieli o swoich starych zasadach śpiewając, w każdym możliwym języku, pieśni Zjednoczonego Frontu i to oni ,poprzez swoje nikczemne intrygi, zniszczyli front antyfaszystowski w Hiszpanii.\ntłum. Maciej Milewski\nNa podstawie broszury wydanej przez Anarchistyczną Inicjatywę Wydawniczą w 2000 r.\nOstatnie artykuły powiązane z hasłem "Rocker"\nTragedia Hiszpanii cz.3\nTragedia Hiszpanii cz.2


Tczew – nad brzegiem Wisły\nTen moment kojarzy każdy uważny podróżny jadący z Warszawy do Gdańska: szeroko rozlaną Wisłę pociąg jadący na północny zachód pokonuje dzięki monumentalnemu mostowi z charakterystycznymi, neogotyckimi wieżyczkami. W rzeczywistości obok mostu kolejowego z lat 1888-1890 istnieje jeszcze drugi, drogowy, z lat 1851-1857, obudowany charakterystyczną metalową kratownicą. Za nim leży zaś Tczew, malowniczo rozłożony nad królową polskich rzek.\nMosty tczewskie (fot. Ludwig Schneider, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported).\nPierwsze wzmianki o Tczewie pochodzą z XII wieku, jednak jego intensywny rozwój nastąpił w kolejnym stuleciu, gdy stał się ważnym grodem regionu i stolicą jednego z księstw pomorskich. W następnych wiekach znajdował się pod władzą krzyżaków, by wraz z całym Pomorzem stać się częścią Korony po wojnie trzynastoletniej. Śladem dawnej świetności miasta są dominujące w jego panoramie kościoły – farny Podwyższenia Krzyża Świętego (z masywną, ceglaną wieżą) i dominikański św. Stanisława Kostki (z węższą, zakończoną sygnaturką) – oraz układ urbanistyczny ze śladami murów miejskich, wpisane do rejestru zabytków. Jako węzeł kolejowy Tczew może poszczycić się też zabytkami związanymi z tą formą transportu, m.in. szesnastoboczną parowozownią z lat 70. XIX wieku. Warto odwiedzić też znajdujące się w mieście Muzeum Wisły będące oddziałem Narodowego Muzeum Morskiego.\nGniew – krzyżacki gotyk\nPołożony nieco w górze Wisły Gniew znany jest wszystkim miłośnikom zamków krzyżackich. Charakterystyczny, wybudowany niczym z „wzornika” obiekt jest jednym z lepiej zachowanych zamków będących siedzibą komturii. Czworoboczna twierdza z czerwonej cegły, ze spadzistym dachem i narożnymi, wysokimi wieżami, przypomina o dawnej świetności Zakonu Najświętszej Marii Panny. Dziś jednak jest też chętnie odwiedzany przez rekonstruktorów oraz gości założonego tu hotelu.\nZamek w Gniewie (fot. Polimerek, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 International).\nGniew stał się częścią państwa zakonnego jeszcze w XIII wieku, a pod koniec tego stulecia krzyżacy zaczęli budowę zamku, wokół którego urosło miasto. Twierdzę po zwycięstwie grunwaldzkim zajęły wojska Władysława Jagiełły, jednak wkrótce wróciła pod władzę zakonu i została rozbudowana. W czasie buntu stanów pruskich w 1454 roku powstańcy zdobyli zamek, w przeciwieństwie jednak do wielu innych zajętych wówczas obiektów nie doszło do jego zburzenia.\nWkrótce zresztą krzyżacy odbili go z rąk polskich. Zamek dwukrotnie (w 1626 i 1655 roku) był zdobywany przez Szwedów. Przy pierwszej z tych okazji doszło pod Gniewem do bitwy polsko-szwedzkiej (22 września – 1 października 1626 roku), która zakończyła się klęską wojsk koronnych – część historyków wskazuje, że to pierwszy przypadek tak poważnej klęski husarii.\nZamek związany był także z postacią Jana Sobieskiego, który był starostą gniewskim, a jako władca Rzeczpospolitej przebywał w tym miejscu w czasie podróży do Prus Królewskich. Swojej żonie Marii Kazimierze wybudował zaś w Gniewie pałacyk, zwany Pałacem Marysieńki.\nPuck – miasto zaślubin Polski z morzem\n10 lutego 1920 roku gen. Józef Haller, dowodzący wojskami polskimi zajmującym przyznane Rzeczpospolitej z początkiem roku Pomorze, dokonał w Pucku aktu mającego ogromne znaczenie symboliczne: wrzucając ozdobny pierścień w fale Bałtyku zaślubił Polskę z morzem.\nMiejsce to było zresztą ważnym punktem panowania polskiego na Wybrzeżu, gdyż to właśnie w Pucku znajdował się w międzywojniu Port Wojenny oraz Stocznia Marynarki Wojennej, a także stacjonował Morski Dywizjon Lotniczy. Dziś czyn Hallera upamiętnia pomnik stojący niedaleko brzegu morskiego.\nPomnik Zaślubin Polski z Morzem i kościół farny w Pucku (fot. Krzysztof, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported).\nMiasto dziś pełni funkcję jednego z kilku kurortów nad Zatoką Gdańską, będąc miejscem chętnie odwiedzanym przez turystów. Wśród zabytków wyróżnia się późnośredniowieczny kościół farny pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, a także rynek z ratuszem i XVIII-wiecznymi kamieniczkami.\nW Pucku działa także Muzeum Ziemi Puckiej oraz Stowarzyszenie Historyczne Morskiego Dywizjonu Lotniczego, prowadzące muzeum tej jednostki. Natomiast na południowy zachód od miasta, w Sławutowie, zobaczyć można rekonstrukcję osady średniowiecznej z IX-X wieku, oferującą „żywy” kontakt z przeszłością. Na południowym wschodzie odwiedzić można zaś neogotycki zamek w Rzucewie.\nWejherowo – miasto Jakuba Wejhera\nPołożone jeszcze dalej na północ Wejherowo to miasto nierozerwalnie związane z Jakubem Wejherem, pomorskim magnatem i wojewodą malborskim. W czasie oblężenia białoruskiej Białej w 1634 roku został on przysypany gruzami, uratował się jednak z wypadku, przyrzekając w podziękowaniu ufundowanie kościoła i klasztoru w swoich dobrach. 28 maja 1643 roku założył Wolę Wejherowską, która później przerodziła się w Wejherowo. Dziś o Jakubie Wejherze przypomina pomnik stojący w centrum miasta (na placu jego imienia), zimą przypominający... Darth Vadera.\nPomnik Jakuba Wejhera w Wejherowie (fot. Antekbojar, opublikowano na licencji Creative Commons CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication).\nNajważniejszymi sakralnymi zabytkami Wejherowa są, ufundowane przez Wejhera przy okazji zakładania miasta, Kolegiata Świętej Trójcy, przebudowana później w stylu barokowym, oraz znajdująca się pod opieką franciszkanów Kalwaria, składająca się z 26 kapliczek ulokowanych na terenie porośniętym dobrze zachowanym starodrzewem.\nMiłośników architektury świeckiej przyciągnie natomiast pałac, zbudowany w końcu XVIII wieku przez Ignacego Przebendowskiego, w późniejszym okresie należący do rodziny Keyserlingk. Dziś to siedziba Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej.\nHel – wakacje z militariami\nWcinający się w Zatokę Gdańską Półwysep Helski to jeden z najpopularniejszych w Polsce celów wakacyjnej turystyki – gdy pogoda dopisze znajdujące się tu plaże są chętnie oblegane przez turystów. Warto jednak pamiętać, że tereny te mają też swoją bogatą tradycję militarną – w końcu to właśnie tu, 2 października 1939 roku, skapitulował ostatni bastion Wojska Polskiego broniącego się przez Niemcami. Prace fortyfikacyjne prowadzano tu jeszcze w okresie zimnej wojny,\nMuzeum Obrony Wybrzeża na Helu, bateria Schleswig-Holstein (fot. Dawid Galus, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Poland).\nPółwysep Helski można przemierzyć specjalnie wyznaczonym Szlakiem Fortyfikacji, w którym uwzględniono znajdujące się na tym terenie obiekty militarne, w tym zwłaszcza pozostałości po bateriach artyleryjskich i schrony. Najważniejszą atrakcją jest oczywiście działające od 2006 roku Muzeum Obrony Wybrzeża, w którym można obejrzeć wieżę kierowania ogniem oraz elementy potężnej baterii artyleryjskiej Schleswig-Holstein.\nNa terenie obiektu można też obejrzeć poświęcone różnym dziedzinom historii wojskowej ekspozycje oraz znajdujące się tam egzemplarze sprzętu wojskowego. Innym ważnym miejscem jest Skansen Fortyfikacji Ośrodka Oporu „Jastarnia”, w którym zachowane zostały niektóre obiekty wykorzystywane w czasie lądowych walk o Hel.\nMiędzy Kościerzyna a Kartuzami – ziemia Kaszubów\nW głębi Pomorza, na południowy wschód od Gdańska i Gdyni, rozciąga się teren Pojezierza Kaszubskiego, którego centralną część tworzy tak zwana Szwajcaria Kaszubska. Pokryty jeziorami i lasami teren jest chętnie odwiedzany przez turystów, szukających wypoczynku i piękna przyrody.\nObszar ten to także kolebka Kaszubów – grupy etnograficznej posiadającej odrębną kulturę i język i wywierającej duży wpływ na życie województwa pomorskiego, choćby ze względu na funkcjonowanie dwujęzycznych nazw miejscowości.\nKolegiata w Kartuzach (fot. Kiedrowska m, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Poland).\nZa stolicę Kaszub uznaje się Kartuzy, w których główną atrakcją są obiekty należące w przeszłości do klasztoru kartuzów, od którego miejscowość wzięła swoją nazwę. Najważniejszym z nich jest Kolegiata Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z charakterystycznym dachem w kształcie... trumny. Miał on, podobnie jak hasło „memento mori” czy trupia główka, przypominać o kruchości ludzkiego życia.\nObok świątyni zachowały się pochodzące z późnego średniowiecza erem i refektarz, obydwa wybudowana z cegły. O miano stolicy regionu zabiega też Kościerzyna, w której znajduje się kilka muzeów, między innymi... akordeonu i kolei. Warto także odwiedzić Szymbark, w którym znajduje się Centrum Edukacji i Promocji Regionu, oprócz rozrywki przybliżające specyfikę Kaszub i prezentujące historię Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”. Miłośników etnografii powinien zaś zainteresować skansen we Wdzydzach Kiszewskich.\nBędomin – u Józefa Wybickiego\nW okolicy znajduje się też obiekt, który niewątpliwie zasługuje na osobną wzmiankę. Chodzi oczywiście o leżącą w gminie Nowa Karczma wieś Będomin, związaną z postacią Józefa Wybickiego. Znajdujący się tam dworek w latach 1741-1783 należał do jego rodziny, tam też urodził się przyszły polityk, publicysta i przede wszystkim autor słów polskiego hymnu narodowego.\nMuzeum Hymnu Narodowego w Będominie (fot. Agata.jung, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Poland).\nXVIII-wieczny, dobrze zachowany dwór jest siedzibą Muzeum Hymnu Narodowego, będącego oddziałem Muzeum Narodowego w Gdańsku. Znajdują się w nim pamiątki związane z Wybickim, ale także muzykalia patriotyczne – śpiewniki, zapisy nutowe, pozytywki i płyty gramofonowe z „Mazurkiem Dąbrowskiego”. Dworek otacza zabytkowy park z kilkusetletnim „dębem Wybickiego” oraz pomnikiem Orła Białego.\nBytów – zachodnie pogranicze zakonnego państwa\nKrzyżacy odcisnęli wyraźne piętno na obszarze Pomorze Gdańskiego. Pogranicze państwa zakonnego z obszarem księstw zachodniopomorskich było silnie ufortyfikowane. Ważną rolę na tym obszarze zajmował Bytów, okupiony od prywatnych właścicieli w 1329 roku. Miasto leżało na szlaku łączącym kontrolowaną przez zakon Nową Marchię z sercem władztwa krzyżackiego. To właśnie przez Bytów do Malborka zmierzali rycerze-goście ruszający na krucjaty na Litwę.\nZamek w Bytowie (fot. Jerzy Strzelecki, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported).\nZamek w Bytowie położony jest w centrum miasta. Jak wiele innych obiektów tego typu, ma on kształt prostokąta z trzema okrągłymi i jedną czworoboczną Wieżą Prochową na rogach. Obecnie znajduje się tam Muzeum Zachodniokaszubskie oraz hotel. Ślady średniowiecza znajdują się też w samym mieście – ciekawym obiektem jest m.in. Wieża Gotycka św. Katarzyny, będąca pozostałością po pierwszym kościele miasta.\nLębork – między dwoma krainami\nDrugim ważnym miastem pogranicza Pomorza Gdańskiego i Zachodniego był Lębork, położony na szlaku wiodącym z Gdańska do Słupska. Jak wiele podobnych ośrodków, miasto często zmieniało właścicieli – od XIV wieku panowali w nim krzyżacy, w czasie wojny trzynastoletniej przeszło ono pod władzę książąt pomorskich, w 1637 roku trafiło do Polski, a w 1657 roku w ramach traktatów welawsko-bydgoskich stało się lennem Prus, by po I rozbiorze zostać integralną częścią tego państwa. Do Polski Lębork powrócił ostatecznie w 1945 roku.\nBaszta Bluszczowa w Lęborku (fot. Tomasz Górny, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Poland).\nŚladem przeszłości Lęborka jest zamek krzyżacki wybudowany w XIV wieku i później wielokrotnie przebudowywany. W okresie międzywojennym Niemcy rozebrali mury obronne, przystosowując dawny dom zakonny na potrzeby sądu – funkcję tę obiekt ten pełni zresztą do dziś. W mieście zachowały się także dawne umocnienia miejskie, w tym dobrze zrekonstruowane baszty.\nLeżące na południowo-zachodnim krańcu Pomorza Chojnice, nazywane „kluczem i bramą” do tego regionu, zapisały się w historii Polski dwoma bitwami. Pierwsza z nich miała miejsce 18 września 1454 roku, na samym początku wojny trzynastoletniej, i zakończyła się przegraną rycerstwa polskiego. 1 września 1939 roku pod pobliskimi Krojantami miała miejsce szarża 18. Pułku Ułanów Polskich na zaskoczony tym oddział niemiecki.\nBrama Człuchowska w Chojnicach (fot. Zenobia Miszewska, opublikowano na licencji Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Poland).\nChojnice, znane już co najmniej od XIII wieku, to kolejna w regionie średniowieczna perełka. Uwagę zwraca historyczny układ urbanistyczny, którego najważniejszym elementem są zachowane mury miejskie z basztami i monumentalną Bramą Człuchowską – siedzibą Muzeum Historyczno-Etnograficznego.\nW centrum miasta znajduje się też gotycki kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela oraz neogotycki ratusz z początku XX wieku, stojący na malowniczym rynku. Miłośnicy historii XX wieku mogą też odwiedzić Krojanty, zapoznając się z polem bitwy i pomnikiem 18. Pułku Ułanów.\nhttps://histmag.org Wolna licencja


10 najbardziej kreatywnych technik fotograficznych na świecie - Blog fotograficzny - Foto4u\nW życiu każdego fotografa jest zarówno czas na twórcze działanie, jak i czas, kiedy trzeba zaczerpnąć inspiracji. Dziś jest to łatwiejsze, ponieważ w całej historii fotografowania jeszcze nigdy dotąd nowa technologia tak mocno nie wspierała kreatywności pozwalając fotografom-amatorom rozwinąć skrzydła. Dziś zapraszamy Was w podróż po 10 najbardziej niesamowitych technikach fotograficznych na świecie, wykorzystywanych przez profesjonalistów.\n1. Fotografia 360° i 3D\nNawet najbardziej zaawansowany technologicznie aparat nie jest w stanie dorównać możliwościom ludzkiego oka - niestety. Fotografia panoramiczna otwiera jednak przed fotografującym zupełnie nowe możliwości. Wielu fotografów wykonuje panoramy 360° albo ujęcia, które po odpowiedniej obróbce z wykorzystaniem programów do obróbki 3D stają się trójwymiarowe.\n2. High Speed, czyli ruch zamrożony w ułamku sekundy\nZjawisk, które dzieją się wokół nas w mgnieniu oka nie jesteśmy w stanie zarejestrować. Najczęściej widzimy tylko rozmycie oraz następstwa ruchu. Potrafi tego dokonać fotografia. Najbardziej interesujące przykłady takich zdjęć to te, które łączą wyrafinowaną sztukę i zabawę w eksponowaniu rzeczy. W efekcie powstaje coś nie tylko pięknego, ale też fascynującego. Gdy elementy są zamrożone w powietrzu niemal można usłyszeć dźwięk tłuczonego szkła.\n3. Fantastyczna fotografia time-lapse\nNa przeciwległym biegunie ujęć zamrożonych są zdjęcia poruszone. Długa ekspozycja pozwala pokazać szereg momentów, które następnie można złożyć w całość. W efekcie często w jednej części zdjęcia możemy zachować doskonałą ostrość, podczas kiedy inna pozostaje rozmyta. Dłuższa ekspozycja pozwala pokazać ruch nawet wtedy, kiedy fotografia jest nieruchoma.\n4. Podczerwień i fotografia HDR\nFotografowie wymyślili mnóstwo technik, z których pomocą można tworzyć nowe, niezwykłe sposoby przeglądania zwykłych obrazów i dzięki temu całkowicie zmienić ich postrzeganie. Podczerwień i fotografia HDR poszła w tym względzie o krok naprzód pokazując nam to, co nie jest możliwe do uchwycenia zwyczajnie, czyli gołym okiem. Popadanie w skrajność może wydawać się sztuczne, jednak działania podjęte we właściwym stopniu sprawiają, że czasem niektóre aspekty krajobrazu są bardziej realne niż w rzeczywistości. W bliskiej podczerwieni kolory są zniekształcone, znane, ale niezwykłe przez ich przegrupowanie.\nHDR to technika, która stosunkowo niedawno wkroczyła do fotografii, stając się dostępną dla każdego. Jej celem jest stworzenie fotografii z większym zakresem tonów niż w pojedynczej ekspozycji. W zależności od ustawień obraz może stać się wyjątkowo jasny lub ciemny.\n5. Intrygujące zdjęcia robione nocą\nUmiejętne manewrowanie cieniem i kontrastem to klucz to tworzenia efektywnych fotografii nocą. Podobnie jak tekst jest bardziej interesujący, gdy nie jest przeładowany zbędnymi słowami, tak fotografia jest bardziej intrygująca operując ostrymi kontrastami między światłem a zupełną ciemnością, między bielą sztucznego oświetlenia elektrycznego a ciemnym mrokiem, gdzie światło nie dociera.\n6. Nowa jakość czarno-białych fotografii\nOd czarno-białych zdjęć fotografia tak naprawdę się zaczęła. Przez ostatnie dziesięciolecia jednak była rzadko wykorzystywana przez amatorów. Teraz następuje jej odrodzenie. Współcześni fotografowie bardzo często nawiązują do czarno-białych zdjęć, regenerując oryginalną sztukę i wprowadzając do niej nowe techniki zapoczątkowane przez mistrzów fotografii.\n7. Mistrzowskie fotografie monochromatyczne\nWiększość osób, które myśli o fotografii monochromatycznej, w głowie ma obraz czarno-białych ujęć lub co najwyżej utrzymanych w tonacji szarości. Monochromatyczność i fotografia dwutonowa nie są jednak dziedziną zarezerwowaną tylko dla czerni i bieli. Wielu wspaniałych artystów-fotografów tworzy kompozycje operując jednym kolorem, odcieniami i tonami poza tymi barwami. Monochromatyczne zdjęcie to po prostu w jednym kolorze. Może to być kolor niebieski, zielony, czerwony, pomarańczowy, żółty czy fioletowy. Liczne przykłady pokazują, że mimo wykorzystania pojedynczych kolorów takie fotografie mogą być bardzo ekspresyjne.\n8. Hipnotyzujące odbicia, czyli fotografia lustrzana\nFotografowie znają niezliczona ilość sztuczek, by ich zdjęcia stały się bardziej interesujące. Jedną z najstarszych znanych jest stworzenie lustrzanego odbicia. Dobrze zaplanowane może wspaniale oddać symetrię albo przeciwnie, uwiecznić zupełnie zniekształcony obraz, ale za to taki, który można uchwycić tylko raz, zanim znów się zmieni.\n9. Efekt tilt shift - zamień świat rzeczywisty w miniaturowy\nSkala i perspektywa to wszechobecne kwestie w dziedzinie fotografii. Ich znajomość i opanowanie to jedno, a kreatywne wykorzystanie drugie. Przypadkowemu obserwatorowi może się wydawać, że na zdjęciach, w których wykorzystano efekt tilt shift znajdują się malutkie modele. Jeśli jednak przyjrzymy się bliżej to okazuje się, że są to prawdziwe sceny, które tylko wyglądają jak malutkie konstrukcje, a wszystko to dzięki magii fotografii.\n10. Fotografia otworkowa i fotogram\nKto powiedział, że do robienia zdjęć potrzebujemy aparatu? W końcu niesamowite fotografie przez całe wieki były wykonywane bez pomocy kamer wykorzystując tylko aparaty otworkowe i fotogram. Współcześni fotografowie powrócili do nich. Czasem jednak aż trudno uwierzyć, że do ich zrobienia nie było konieczne wyrafinowane urządzenie.\nW dążeniu do robienia coraz lepszych ujęć tylko od Was zależy kim się zainspirujecie. Warto przeglądać zasoby profesjonalistów, a takich w sieci nie brakuje.\nKtóra z zaprezentowanych technik Wam najbardziej się podoba?


Piłkarze Stali Stalowa Wola rozpoczęli wakacje - Piłka nożna - Forum echodnia.eu\n~ROMINA~ - 24 minut temu\nPiłkarze Stali Stalowa Wola rozpoczęli wakacje :: zobacz komentowany artykuł\nRozpoczęty przez ~nieznalski~ , cze 08 2016 20:00:32\nNapisano 08 czerwiec 2016 - 20:00:32\nWakacje to ta pseudodrużynka ma już od dłuższego czasu. Pokazali na wiosnę typowo wakacyjną formę, lał ich kto chciał i ile chciał. Dobrze, że chociaż z Okocimskim wygrali...................\nNapisano 09 czerwiec 2016 - 00:05:34\nBrawo Ty brawo Ja. Nic + nic -\nNapisano 09 czerwiec 2016 - 08:26:12\nte łajzy to do kopalni albo w kamieniołomy a nie wakacje, trzon drużyny będa stanowili żele ze zdegradowanej tomasovi zapewne heheheh\nNapisano 09 czerwiec 2016 - 12:01:19\n#5 ~kibic podkarpackiej piłki~\nNapisano 09 czerwiec 2016 - 17:33:15\nStanowczo nie życzę sobie pisania w ten sposób o Dumie Podkarpacia. Stalówka się podniesie czy wam się to wszystkim podoba czy nie!\nI teraz odpoczną piłkarze, nabiorą sił bo w przyszłym sezonie przed nimi wielka misja czyli bój o tak upragniony i zasłużony awans do 1-szej ligi. W końcu najlepsza piłkarska drużyna na Podkarpaciu zasługuje na ten awans od dawna!


Skins A400 Top S/s kup i oferty, Smashinn\nSkins - Odzież damska - Koszulki tech krótki rękaw\nOpis produktu Skins A400 Top S/s\nBądź fit, świetnie wyglądają i działają lepiej z naszymi Skins A400 kobiety zwierają rękaw Top. Nasze A400 damska z krótkim rękawem Top łączy legendarną skórek kompresję dynamicznego gradientu, aby pomóc zwiększyć krążenie i uzyskać więcej tlenu do aktywnych mięśni, z naszą technologią ADAPTIVE zachować czujesz ciepło, gdy jest zimno i chłodno, gdy jest gorąco.\nKomfort jest kluczem! Nasz poprawiła dekolt w połączeniu z klejonych obszycia poprawia komfort podczas naszej elastycznej siatki przepływu powietrza pod oddychalności zwiększa ramiona, dzięki czemu można skoncentrować się na ćwiczenia!\nBieg i ćwiczenia gimnastyczne obejmować całe ciało i dlatego ważne jest, aby mieć krótki rękaw top aby wesprzeć swoje ruchy. A my dołączyliśmy chwytak silikonowy na brzeg, aby zatrzymać go jazda w górę, dzięki czemu można skoncentrować się na treningu bez żadnych zakłóceń.\nBiegnij dalej! Dodaliśmy odbicia 360 stopni, dzięki czemu można kontynuować bieg w godzinach wieczornych i przemycić w tym bezczelny pre pobiegać pracy w godzinach porannych z spokoju, że będziesz widział w warunkach słabego oświetlenia.\nRzucać w naszych A szwem dla większej wygody i trwałości i masz sobie idealnej kompresji Top dla sesji biegania i siłowni.\nW sklepie smashinn z tenisowy znajdziesz Skins A400 Top S/s w różnych rozmiarach i kolorach. Co więcej, możesz dopełnić swoje zamówienie produktami podobnymi do Skins A400 Top S/s, m.in. z kategorii Odzież damska od swojego sklepu tenisowy online. Przeczytaj poradnik naszych ekspertów tenisowy na temat sprzętu, a także opinie o Skins A400 Top S/s.\nCechy Skins A400 Top S/s


Węzeł pętla wędkarska - AKADEMIA PANA SUPEŁKA cz.15\nPętla ta jest bardzo mocna i wytrzymała. Jeną z jej zalet jest to, że się nie ślizga, ale za to mocno zaciska. Bardzo trudno ją rozwiązać. Dzięki czemu jest bardzo często wykorzystywana właśnie przez wędkarzy (jak sama nazwa mówi), do łączenia żyłki. Wykorzystują ją również alpiniści, lub turyści do podwieszenia przedmiotów na linie.\nNależy zwrócić uwagę, ze węzeł ten prawie do złudzenia przypomina węzeł ratowniczy, jednakże końcówka biegnie inaczej.\nPętlę wędkarską wykorzystujemy w momencie, kiedy potrzebujmy węzeł przypominający zalety węzła ratowniczego - bardzo trudnego do rozwiązania!


Znaleziono 8091 wyników\nStrona 1344 z 1349\nTemat: koszty stałe CO\nOdp.: koszty stałe CO\nCzy dobrze zrozumialam: kazdy lokal ma cieplomierz (czy podzielnik) a Ty dostajesz fakture na gaz w m3? W regulaminie macie , ze sie rozliczacie wg zuzycia, ale czego? Ciepla czy gazu? To sa dwie rozne wartosci. Jezeli oplaty stale nie sa jakims znaczacym kosztem nie bawilabym sie w dzielenie koszto...\nForum: Usługi bankowe\nTemat: Oferty banków - rachunki dla wspólnot\nOdp.: Oferty banków - rachunki dla wspólnot\nTak w końcu zrobie i nie dam sie zbyc!:)\nPrzejrzałam oferte Inteligo. Mniejsza opłata miesięczna niż mam dotychczas, droższy przelew i opłata (!) za wygenerowanie miesięcznego wyciagu. W sumie prawie na to samo by wyszlo.\nSkok na m-bank.:)\nIm mniejsza wspolnota, tym relatywnie wieksze koszty utrzymywania rachunku bankowego. M-bank , ktory prowadzi rachunku dla malych firm, za prowadzenie tegoz nie pobiera zadnej prowziji, a przelew kosztuje tylko zlotowke. I jest jeden problem, nie chca zalozyc wspolnocie konta.:) Ktos ma jakis pomysl...\nTemat: Pełnomocnicy na zebraniu\nOdp.: Pełnomocnicy na zebraniu\nA co ustawa o ochronie danych osobowych ma wspolnego z zaproszeniem lokatorow, na te czesc zebrania, gdzie sie rozmawia np. o przyszlych remontach?\nTemat: nowy księgowy\nOdp.: nowy księgowy\nZ moich informacji wynika, ze rozszerzenie dzialalnosci gospodarczej o drobne uslugi ksiegowe (prowadzenie rozrachunkow) nie wymaga posiadania "uprawnien" (inaczej niz prowadzenie biura rachunkowego). Czyli spokojnie bedziesz mogl wystawiac wspolnocie fakture za prowadzenie rozrachunkow.\nKilka pytan: chcesz to robic spolecznie czy za wynagrodzeniem? Czy macie wyodrebniona zaliczke na eksploatacje i FR. Za jakie media placi wspolnota (cieplo, energia elektyczna w czesci wspolnej, woda itp.)? Co z wywozem smieci i sprzataniem? Jak wplacacie pieniadze na konto wspolnoty? Programu Ci ni...


22 maja - TVS.pl\nStrona główna/22 maja\nSprawdzają się ostrzeżenie meteo synoptyków. Nad aglomerację nadciąga ogromny front burzowy! W kilka minut nad Katowicami zrobiło się dosłownie czarno!…\nJest ostrzeżenie meteo dla woj.śląskiego. Meteorolodzy zapowiadają dzisiaj, 22 maja burze z silnymi porywami wiatru do 70 km/h. Lokalnie może…\nJoanna Schmidt: 500 Plus to ogromne obciążenie dla budżetu [WIDEO]\n-Państwa polskiego nie stać na to aby rozdawać pieniądze, również tym, którzy tego nie potrzebują, bo sobie doskonale dadzą radę…\nGigantyczny korek na autostradzie A2! Wtorek 22 maja to także korek-gigant na A4! [WIDEO]\nZmniejsza się gigantyczny korek na autostradzie A2 w okolicy Świecka. Zator w szczytowym momencie ciągnął się na odcinku blisko 20…\nKorowód studentów przeszedł przez Katowice. Juwenalia Śląskie 2018 rozpoczęte! [WIDEO]\nCzerwone kapturki, kosmonauci i Indianie – barwny korowód studentów przeszedł dziś ulicami Katowic, by uroczyście i, rzecz jasna, hucznie rozpocząć…\nZabójcy kibica Górnika Zabrze złapani? Areszt dla 11 złapanych na Śląsku i w Małopolsce kiboli! [WIDEO]\nSąd aresztował tymczasowo 11 z 28 osób, zatrzymanych 21 maja pod zarzutem udziału w gangu związanego ze środowiskiem pseudokibiców ze…


Ochrona przed windykacją - Oferta - Pomoc zadłużonym, czyszczenie w BIK windykowani.pl\nJeżeli nie radzisz sobie psychicznie z windykacją telefoniczną lub bezpośrednią, zgłoś się po pomoc. NIe ma znaczenia, gdzie mieszkasz i jak duży jest Twój dług. Pomożemy Ci przetrwac trudny okres, biorąc na siebie ciężar całej Twojej windykacji.\nZglaszając się po pomoc otrzymasz pełną ochronę przezd windykacją. Nasz mecenas przygotuje gotowe pełnomocnictwo, które po podpisaniu wyślesz do banku lub firmy windykacyjnej. Od tej chwili będziie on prowadzić w Twoim imieniu wszystkie rozmowy z pracownikami windykacji - niezależnie od tego, czy będą to rozmowy telefoniczne czy bezpośrednie spotkania z windykatorem.\nOchrona przed windykacją świadczona przez zawodowego adwokata\nWindykatorzy nie szanują dłużnika - jest to fakt powszechnie znany. Wszystko zmienia się, gdy w zastępstwie dłużnika muszą rozmawiać z mecenasem. W takiej sytuacji nie mogą pozwolić sobie na zabiegi, które Ciebie doprowadzają do załamania nerwowego. Moga rozmawiać tylko i wyłącznie o kwotach i propozycjach spłaty zadłużenia.\nWytyczne do rozmów przekażesz nam drogą mailową lub telefoniczną, a nasze rozmowy będą odbywały się wg scenariusza, który samodzielnie określisz.\nNajprostszym, co możemy zaoferować naszym klientom, to szereg działań antywindykacyjnych, sprawiających, że żyje im się łatwiej, czują się bezpieczniejsi i nie pozostawieni sami sobie w trudnej sytuacji.\nJak działa ochrona przed windykacją?\nW skład pakietu antywindykacyjnego wchodzi ochrona przed działaniem windykacji telefonicznej i terenowej. Rolą kleinta jest tylko podpisanie pełnomocnictwa, na mocy którego nasz mecenas jego reprezentantem przed daną instytucją. W związku z tym przyjmujemy również działania windykacyjne wymierzone w klienta - spotykamy się z windykatorami, rozmawiamy z nimi telefonicznie itp.\nW efekcie nasz klient czuje się bezpiecznie w rozmowach z windykacją. Wie, że w każdej chwili może zwrócić się po pomoc, która zostanie mu udzielona w bardzo krótkim czasie. Ma świadomość, że nie jest sam w nierównej walce z windykatorami, że w razie potrzeby ktoś stanie w jego obronie i w jego imieniu :\nwykona rozmowę dyscyplinującą z windykatorem\nzłoży skargę na działania pracownika windykacji\nodbędzie spotkania z windykatorem terenowym\nKlienci, mający wykupiony pakiet ochrony przed windykacją, mogą dodatkowo rozszerzać swoją wiedzę na temat funkcjonowania windykacji w Polsce, sprawdzać, czy podejmowane przez ich wierzycieli działania są zgodne z prawem lub kodeksem etycznym. Na wszystkie pytania udzielamy wyczerpujących odpowiedzi w czasie krótszym niż 24 godziny.\nCena: abonament miesięczny za pakiet ochronny już od 100 zł brutto.\nCzy ochrona przed windykacją jest konieczna?\nNie zawsze. Wielki nacisk kładziemy na edukację naszych klientów. O tym, w jaki sposób samodzielnie poradzić sobie z windykacją, jakimi metodami socjotechnicznymi posługują sie windykatorzy i jak powinno się rozmawiać z windykatorami przeczytasz w naszym poradniku antywindykacyjnym.