00255 003997 21521317 na godz. na dobę w sumie\nODYSEJA TALBOTA NELSON DEMILLE Przełożyła Małgorzata FabianowskaWarszawa 2014\nTytuł oryginału The Talbot Odyssey Copyright © 1984 by Nelson DeMille All rights reserved www.nelsondemille.net Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIV Przekład Małgorzata Fabianowska Redakcja Katarzyna Włodarczyk-Gil Korekta Hanna Szamalin, Ilona Siwak Projekt okładki Izabella Marcinkowska Ilustracja na I stronie okładki © Grant Faint/Getty Images Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. 00-372 Warszawa, ul. Foksal 17 tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54 biuro@gwfoksal.pl ISBN 978-83-280-0932-5 Wydanie I Warszawa Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Aneta Więckowska / Virtualo Sp. z o.o.\nKsiążkę dedykuję Clarkowi DeMille’owi i Morrisowi Wassermanowi\nPODZIĘKOWANIAPrzede wszystkim pragnę podziękować Judith Shafran za cierpliwość i nieocenione uwagi redaktorskie. Dziękuję również Josephowi E. Persico, który zechciał podzielić się ze mną wiedzą o OSS – Biurze Służb Strategicznych; Danielowi Starerowi za staranną dokumentację oraz Herbertowi F. Gallagherowi i Michaelowi P. Staffordowi, który był moim przewodnikiem po świecie prawników. Mam ogromny dług wobec Bernarda Geisa za jego niezachwianą wiarę we mnie i wobec Daniela Barbiero za jego przyjaźń. A wobec wielebnego D.P. Noonana – za rozgrzeszenie. Na koniec pragnę serdecznie podziękować mojemu brytyjskiemu wydawcy Markowi Barty’emu-Kingowi.\nOSOBY I MIEJSCA WYSTĘPUJĄCE W KSIĄŻCEBohaterowie mojej powieści są postaciami całkowicie fikcyjnymi. Pojawiające się w niej znane osoby publiczne występują wyłącznie w swojej rzeczywistej roli. Realni pracownicy Biura Służb Strategicznych, żyjący bądź nieżyjący, pojawiają się w tekście jedynie w celu uprawdopodobnienia akcji. Żaden z weteranów OSS nie użyczył swej postaci czy życiorysu bohaterom powieści. Opisany w niej Związek Weteranów BSS jest organizacją fikcyjną. Weekendowa rezydencja delegacji sowieckiej w ONZ w Glen Cove na Long Island została opisana tak wiernie, jak to tylko było możliwe, choć występują tam również elementy fikcyjne. Podobnie jest w przypadku opisu samego Glen Cove i jej okolic.\nPROLOG– Oto jak kończy się świat – powiedział sentencjonalnie Wiktor Androw. – Nie z hukiem, nie ze skomleniem… tylko z biip, biip, biip… Uśmiechnął się, pokazując szerokim gestem na elektroniczne konsole, stojące wzdłuż ścian długiego, słabo oświetlonego pomieszczenia na poddaszu. Stojący obok wysoki, niemłody już Amerykanin zauważył: – On się nie kończy, Androw, tylko się zmienia. I może kiedyś ustanie rozlew krwi. Androw ruszył do wyjścia, jego kroki dudniły echem w przestrzeni poddasza. – Tak, oczywiście – powiedział. – Odwrócił się i przez chwilę przyglądał się swemu towarzyszowi w przyćmionym świetle lamp. Amerykanin był dość przystojny jak na swój wiek, z niebieskimi oczami i gęstą, siwą czupryną. Jego maniery były nieco zbyt arystokratyczne jak na gust Rosjanina. – Chodź, mam dla ciebie niespodziankę – dodał. – Zobaczysz swojego starego przyjaciela, którego nie widziałeś od lat. – Kogo? – Właściciela warzywniaka. Zastanawiałeś się kiedyś, jak mu się ułożyło w życiu? Teraz jest kapitalistą pełną gębą. – Gestem głowy pokazał na schody. – Trzymaj się mnie. Stopnie są słabo oświetlone, więc uważaj. Rosjanin, silnie zbudowany mężczyzna w średnim wieku, pewnym krokiem zszedł po wąskich schodach. Po chwili znaleźli się w niewielkim wyłożonym boazerią pokoju, który był słabo oświetlony kinkietem. – Szkoda, że nie możesz uczestniczyć w naszych obchodach 1 Maja. Co roku zapraszamy przyjaźnie nastawionych do nas Amerykanów. Kto wie? Choć minęły lata, może któryś z nich by cię rozpoznał? Amerykanin nie odpowiedział. – W tym roku zaprosiliśmy weteranów z Brygady Abrahama Lincolna – ciągnął Androw. – Będą nas pewnie raczyć opowieściami sprzed pół wieku o bojach z faszystami w czasie wojny w Hiszpanii. – Z przyjemnością spędzę czas w swoim pokoju. – Dobrze. Przyślemy ci wino i coś do jedzenia. Dobrze tu karmią. – Wiem. Androw jowialnie poklepał swego towarzysza po ramieniu. – Mam nadzieję, że za rok 1 Maja Moskwa będzie importowała znacznie więcej amerykańskiej żywności, na bardzo korzystnych warunkach handlowych. Uśmiechnął się w słabym świetle i pchnął ścienny panel. – Chodź. – Weszli do dużej kaplicy w elżbietańskim stylu. – Tędy, proszę. Amerykanin przeszedł przez kaplicę pełniącą obecnie funkcję biura, po czym usiadł w fotelu i się rozejrzał. – To twój gabinet? – Tak. Pokiwał głową z aprobatą. Trudno było się domyślić, że w rezydencji znajduje się tak duży i wytworny pokój. Sowiecki ambasador przy Organizacji Narodów Zjednoczonych dysponował znacznie skromniejszym lokalem. Wiktor Androw, główny rezydent KGB w Nowym Jorku, ewidentnie był szychą. – Twój stary przyjaciel zaraz tu będzie – poinformował Androw. – Mieszka niedaleko. A my w tym czasie strzelimy sobie drinka. Amerykanin przeniósł wzrok na koniec kaplicy. Tam gdzie wcześniej znajdował się ołtarz, wisiały portrety Marksa, Engelsa i Lenina – Czerwonej Świętej Trójcy. Znów odwrócił się do Androwa. – Czy wiesz, kiedy nastąpi Cios? Rosjanin nalał sherry do dwóch kryształowych kieliszków i podał jeden gościowi. – Tak. Koniec nastąpi w tym samym dniu, w którym się zacznie. – Uniósł kieliszek w toaście. – Czyli w wasze narodowe święto 4 Lipca. Zdarowje! – Zdarowje! – odpowiedział Amerykanin.\nKSIĘGA IPierwszy Maja\n1Patrick O’Brien stał na tarasie widokowym znajdującym się na sześćdziesiątym piątym piętrze budynku RCA w Centrum Rockefellera. Spoglądał na południe. Drapacze chmur wznosiły się jak górski łańcuch nad doliną niższych budynków centrum, aby za moment znów wypiętrzyć się w urwiska Wall Street. O’Brien, nie odwracając się, powiedział do mężczyzny stojącego obok: – Kiedy byłem mały, anarchiści i komuniści podkładali bomby na Wall Street. Zabili kilkunastu ludzi, głównie robotników, urzędników i gońców, czyli ludzi z ich własnej klasy społecznej. Nie sądzę, żeby udało im się wyeliminować któregokolwiek z bankierów w cylindrach czy choć na pięć minut wyłączyć z gry giełdę. Jego towarzysz – Tony Abrams, którego nieżyjąca już matka i ojciec byli komunistami – uśmiechnął się gorzko. – To był symboliczny akt protestu. – Tak pewnie dzisiaj można to określić. – O’Brien popatrzył na Empire State Building, królujący w odległości ćwierć mili. – Bardzo tu cicho – dodał. – To pierwsze wrażenie, jakie odnosi ktoś przyzwyczajony do Nowego Jorku. Spokój. – Zerknął na Abramsa. – Lubię przychodzić tu wieczorami, po pracy. Byłeś tu wcześniej? – Nie. Abrams od ponad roku pracował dla kancelarii prawnej O’Briena – O’Brien, Kimberly i Rose – mieszczącej się na czterdziestym trzecim piętrze gmachu RCA. Rozejrzał się po prawie pustym tarasie w kształcie podkowy zamkniętej od wschodu przybudówką, w której mieściła się maszyneria wind. Taras wyłożony był czerwonymi płytami z terakoty i ozdobiony paroma karłowatymi sosnami rosnącymi w dużych donicach. Grupka turystów, głównie orientalnych, stała przy barierce z szarego żeliwa i fotografowała rozciągającą się w dole panoramę oświetlonego miasta. – Muszę też wyznać, że nigdy nie byłem na szczycie Statuy Wolności ani Empire State Building – powiedział. O’Brien się uśmiechnął. – No tak, prawdziwy nowojorczyk. Mężczyźni przez chwilę stali w milczeniu. Abrams zastanawiał się, dlaczego O’Brien zaprosił go na tę wachtę o zmierzchu. Jako pomocnik procesowy, wkuwający po nocach paragrafy do dyplomu z prawa, nie dostąpił dotąd zaszczytu zobaczenia gabinetu tego starszego człowieka, nie mówiąc już o tym, że wcześniej zamienił z nim zaledwie parę zdawkowych słów. O’Brien był wyraźnie zafascynowany widokiem na Upper Bay, serce nowojorskiego portu. Pogrzebał w kieszeni i zapytał Abramsa: – Masz ćwierćdolarówkę? Abrams wręczył mu monetę. O’Brien podszedł do elektronicznej lunety umieszczonej na statywie przy barierce i wrzucił do niej pieniążek. Aparat zaszumiał. O’Brien sprawdził numery umieszczone na tabliczce. – Numer dziewięćdziesiąt siedem – powiedział na głos. – Wycelował lunetę tak, aby wskaźnik pokazywał wybrany sektor. – Mam. – Podziwiał widoki przez dobrą minutę, aż wreszcie oderwał oko od okularu. – Ta dama z pochodnią przy nabrzeżu ciągle na mnie działa. Wyprostował się i spojrzał na Abramsa. – Jesteś patriotą? Abrams wyczuł, że pytanie jest bardziej osobiste, niż na to wygląda. – Dotąd nie miałem okazji, żeby się o tym przekonać – odparł ostrożnie. Mina O’Briena nie wyrażała ani aprobaty, ani niezadowolenia. – Chcesz popatrzeć? Luneta wydała zgrzytliwy dźwięk i ucichła. – Obawiam się, że czas się skończył – powiedział Abrams. Starszy mężczyzna zmarszczył czoło. – Nie minęły jeszcze trzy minuty. Napisz o tym do „Timesa”, Abrams. – Tak, proszę pana. O’Brien wcisnął ręce w kieszenie. – Zimno się robi. – Może powinniśmy wrócić do środka? O’Brien zignorował tę uwagę. – Czy znasz rosyjski? – zapytał nagle. Abrams zerknął na niego. Nie zadaje się takiego pytania, jeśli z góry nie zna się odpowiedzi. – Tak. Moi rodzice… – Dobrze. – O’Brien skinął głową. – Ktoś mi kiedyś wspomniał, że znasz ten język. Mamy tu pewnych rosyjskojęzycznych klientów. To głównie żydowscy emigranci z Brooklynu. Prawie twoi sąsiedzi, jak rozumiem. Abrams kiwnął głową. – Trochę już zapomniałem, ale na pewno się dogadam. – Świetnie. Mam nadzieję, że się nie obrazisz, jeśli poproszę, żebyś podszlifował swój rosyjski? Podeślę ci taśmy do nauki z Departamentu Stanu. Abrams znów na niego zerknął. – Dziękuję. O’Brien przez dłuższą chwilę patrzył na zachód, po czym podjął: – Gdy byłeś detektywem, powierzano ci czasem zadanie ochrony delegacji sowieckiej przy ONZ na Wschodniej Sześćdziesiątej Siódmej, prawda? Abrams przez chwilę patrzył na O’Briena, zanim odpowiedział: – W momencie odejścia ze służby zobowiązałem się do utrzymania w tajemnicy szczegółów mojej działalności. – Naprawdę? Ach tak, przecież byłeś w Wydziale Specjalnym, nieprawdaż? Czerwony Szwadron… – Już tak tego nie nazywają. Zbytnio kojarzyło się z… – I słusznie się kojarzyło. Na Boga, żyjemy w epoce eufemizmów! Założę się, że tak to nazywaliście między sobą, za plecami dowódców. – Czerwony Szwadron… – Abrams uśmiechnął się nieznacznie. O’Brien odpowiedział tym samym i kontynuował: – W rzeczywistości nie ochraniałeś przedstawicielstwa, tylko szpiegowałeś je… Dlatego musisz dobrze znać główne postacie sowieckiej delegacji w ONZ. – Możliwe. – Na przykład Wiktora Androwa? – Powiedzmy, że tak. – No właśnie. Byłeś kiedyś w Glen Cove? Abrams odwrócił głowę i zapatrzył się w ostatnie przebłyski słońca zachodzącego nad New Jersey. Po długiej chwili odpowiedział: – Byłem tylko miejskim gliną. Moja władza nie sięgała poza granice miasta. Glen Cove należy do hrabstwa Nassau. – Ale na pewno tam też działałeś. – Być może. – Zachowałeś prywatne notatki o tych ludziach? W głosie Abramsa pojawiła się nuta zniecierpliwienia. – Moje zadanie nie polegało na inwigilowaniu dyplomatów w sposób taki, jak robi to FBI. Zakres obowiązków był ściśle ograniczony do obserwacji ich kontaktów z grupami i pojedynczymi osobami, które mogły stanowić zagrożenie dla miasta Nowy Jork i jego mieszkańców. – Czyli z kim? – Och, standardowo. Portorykańskie bojówki wyzwoleńcze, Czarne Pantery, lewacy z Weather Underground, takie sprawy. Rozumie pan, Sowieci, którzy chcieli wykraść formuły chemiczne z miejscowego laboratorium albo przepisy Ratnera na bliny serowe czy inne bzdury. Nie mam nic więcej do powiedzenia na ten temat, proszę mi wierzyć. – Ale jako prawy obywatel nie traktował pan tego jak bzdury, tylko kilka razy przekazał co istotniejsze spostrzeżenia FBI. Abrams usiłował odszyfrować wyraz twarzy O’Briena w skąpym świetle wieczoru. Ten człowiek wiedział o wiele za dużo. A może blefował. Był znakomitym adwokatem i znał wszystkie chwyty. Na wszelki wypadek Abrams milczał. – Jest pan przygotowany do obrony pracy? – A pan był? O’Brien się uśmiechnął. – To było dawno, ale myślę, że gdybyś zamknął mnie w chacie na odludziu, z kodeksami, pewnie bym dał radę. Abrams słyszał już wcześniej, że szef ma irytujący zwyczaj przerzucania się z tematu na temat, losowo, jak karciany szuler, który strzela w ciemno, zanim wyczuje sytuację i wybierze strategię. – Czy nawiązuje pan do domniemanych zamachów bombowych na Wall Street? – zaryzykował. O’Brien zerknął na niego z ukosa. – Och… nie. Po prostu dzisiaj jest święto 1 Maja. Majówka. To mi przypomina o obchodach, które odbywały się na Union Square. Uczestniczyłeś w nich kiedyś? – Nieraz. Rodzice zabierali mnie tam. Później sam chodziłem, kiedy byłem na służbie. Parę razy w mundurze. A potem po cywilnemu… O’Brien zamilkł na chwilę, a potem powiedział: – Popatrz tylko. Finansowe centrum Ameryki, całego świata. Co by było, gdyby odpalono brudną bombę na Wall Street? – Giełda stanęłaby na pięć minut, to wszystko. – Oczekuję poważnej odpowiedzi. Abrams zapalił papierosa i się zaciągnął. – Setki tysięcy zabitych. O’Brien skinął głową. – Najlepsze finansowe głowy naszego narodu wyparowałyby w ułamku sekundy. A to spowodowałoby ekonomiczną katastrofę milionów ludzi oraz panikę i chaos w całym kraju. – Możliwe. – A potem zamieszki społeczne, anarchię i polityczną destabilizację. – Dlaczego mówimy o brudnej bombie na Wall Street, panie O’Brien? – Och, takie majowe myślenie. Wizja małej, wrednej grupki anarchistów czy komunistów w czarnych kominiarkach odpalających domowej roboty bombę atomową. – O’Brien wyjął piersiówkę, nalał sobie porcję do nakrętki i wypił. – Chyba się przeziębiłem. – Nie widać, żeby był pan chory. Starszy człowiek roześmiał się. – Powinienem być teraz u George’a Van Dorna na Long Island. Jakby ktoś się pytał, to jestem chory, rozumiesz. Abrams skinął głową. Krycie drobnych krętactw szefa, zwłaszcza dotyczących jego partnera George’a Van Dorna, mogło przerodzić się w usługi większego kalibru. O’Brien nalał jeszcze jedną porcję i podsunął nakrętkę Abramsowi. – Koniak. Zacny. Abrams wypił i oddał kubeczek. O’Brien łyknął trzecią dawkę i schował piersiówkę. Po chwili odezwał się zamyślonym tonem: – Informacja. Nasza cywilizacja bazuje głównie na informacji: jej wytwarzaniu, magazynowaniu, pozyskiwaniu i rozpowszechnianiu. Osiągnęliśmy punkt rozwoju, w którym nie jesteśmy już w stanie funkcjonować jako społeczeństwo bez milionów bitów informacji. Pomyśl choćby o giełdzie, rynku papierów wartościowych, giełdach metali, budżetach, transakcjach kartami kredytowymi, międzynarodowych transferach pieniężnych, o strategiach korporacji… Większość z tego wszystkiego odbywa się tutaj. – Mężczyzna ruchem głowy wskazał w dal. – I wyobraź sobie, że miliony ludzi próbują nagle odzyskać to, co stracili. Zostalibyśmy zredukowani do narodu nędzarzy. – Znów mówi pan o brudnej bombie na Wall Street? – zapytał Abrams. – Być może. O’Brien przeszedł na przeciwną, wschodnią stronę tarasu i zapatrzył się w kompleks budynków Centrum Rockefellera. – Niesamowite miejsce. Czy wiesz, że mają tam ponad cztery akry ogrodów dachowych? Abrams stanął obok niego przy barierce. – Nie wiedziałem. – Ale tak jest. To będzie cię kosztowało kolejne dwadzieścia pięć centów. – O’Brien wziął od Abramsa monetę i wsunął ją do następnej lunety. Przyłożył oko do okularu, ustawił widok i podkręcił ostrość. – Glen Cove znajduje się około dwudziestu mil stąd, w innym świecie. Chcę sprawdzić, czy będzie widać pirotechniczne efekty Van Dorna. – Pirotechniczne? – To długa historia, Abrams. Mówiąc w telegraficznym skrócie, Van Dorn, który ma Rosjan po sąsiedzku, podobno ich nęka. Może o tym czytałeś? – Może. – Chcą go pozwać do Sądu Okręgowego w Nassau. Oczywiście będą musieli skorzystać z miejscowych adwokatów. Przyjrzyj się dokładniej. – Miejscowym adwokatom? – Nie, panie Abrams, przyjrzyj się Glen Cove. Abrams pochylił swoją wysoką postać nad lunetą i dostosował ostrość. Równina Hempstead Plains ciągnęła się ku położonemu na wzgórzach North Shore – enklawie bogactwa, przywilejów i wpływów. Choć z tej odległości nie mógł dostrzec szczegółów, zgadzał się ze słowami O’Briena, że ma przed sobą inny świat. – Nie widzę czerwonego blasku rakiety – mruknął. – Ani wybuchów bombowych, założę się. Tak samo jak nie zobaczysz, czy nasz sztandar powiewa jeszcze nad fortem Van Dorna. Ale zapewniam cię, że tak. Abrams wyprostował się i zerknął na zegarek. – Cóż, nawet Drakula potrzebował dobrego prawnika – powiedział sentencjonalnie O’Brien. – Biedny Jonathan Harker. On już zdążył się nauczyć, że kiedy ktoś zostaje zaproszony do złego zamku, może mieć trudności z opuszczeniem go. Abrams wiedział, że powinien być zachwycony opcją spotkania z szefem na dachu, ale zmęczyły go już dygresje. – Nie bardzo rozumiem – przyznał. O’Brien się uśmiechnął. – Niewielu jest pracowników w firmie, którzy przyznaliby mi się do błędu. Zwykle przytakują z uśmiechem, aż sam im nie wyjaśnię, o co chodzi. Abrams odwrócił się i oparł plecami o barierkę. Paru turystów kręciło się jeszcze po tarasie. Ostatni blask zachodu dogasał na horyzoncie. O’Brien powrócił do obserwacji, aż luneta znów się wyłączyła. – Cholera. Masz jeszcze ćwiartkę, Abrams? – Niestety, nie. O’Brien ruszył do wyjścia. Abrams podążył za nim. Szef kontynuował: – Cóż, chodzi o to, że pod koniec miesiąca mógłbym cię zwolnić. Wtedy zatrudniłbyś się u Edwardsa i Stylera, adwokatów z Nassau. A konkretnie z Garden City. To oni reprezentują Ruskich w procesie z Van Dornem. – To dość nieetyczne, zważywszy na to, że pracuję teraz dla pana i dla pana Van Dorna, nie uważa pan? – zapytał Abrams. – Rosjanie będą się musieli w końcu zgodzić na żądanie Edwardsa i Stylera, aby zezwolono ich ludziom wejść do rezydencji w czasie, kiedy Van Dorn znów odpali swoje zabawki. Dzisiaj odmówili Huntingtonowi Stylerowi, ale wkrótce Van Dorn zorganizuje imprezę. Prawdopodobnie w Dniu Pamięci Narodowej. Spotkasz się z ludźmi Edwardsa i Stylera, a potem zdasz mi raport. – Chwileczkę… Jeśli George Van Dorn rzeczywiście zakłóca Rosjanom spokój, musi stanąć przed sądem i raczej nie wygra tej sprawy. W dodatku, jeśli będzie to robił dalej, nawet po tym, jak został pozwany, Sowieci mogą wystąpić o tymczasowe sankcje. – Dlatego właśnie wynajęli Edwardsa i Stylera. Ale tak się składa, że sędzia Bardashian, który przypadkiem jest moim przyjacielem, ma zaniki pamięci. Istnieje cienka linia pomiędzy karalnym nękaniem a konstytucyjnym, wywodzącym się z boskiego nadania prawem pana Van Dorna do urządzania patriotycznych imprez w dowolnym terminie. – Przepraszam, ale z tego, co czytałem, ewidentnie wynika, że pan Van Dorn jest uciążliwym sąsiadem. Działa złośliwie, w wyniku źle pojętego patriotyzmu. O’Brien uśmiechnął się nieznacznie. – I tak to pewnie zostanie przedstawione w sądzie. Ale tu chodzi o coś więcej niż cywilny pozew. Abrams zatrzymał się i popatrzył na północny kraniec Manhattanu, w stronę Central Parku. Oczywiście, że chodzi o coś więcej. Pytania o jego znajomość rosyjskiego, patriotyzm, udział w Czerwonym Szwadronie i inne z pozoru niewinne dygresje nie pojawiły się w tej rozmowie bez powodu. O’Brien rozgrywał swoją grę. – Dobrze – powiedział. – Co mam robić, kiedy znajdę się u Rosjan? – To co Jonathan Harker w zamku hrabiego Drakuli. Węszyć. – Jonathan Harker zginął. – Gorzej, stracił nieśmiertelną duszę. Ponieważ jednak zamierzasz zostać prawnikiem jak Harker, taka sprawa może znacznie pomóc ci w karierze. Abrams uśmiechnął się mimo woli. – Co jeszcze może mi pan powiedzieć? – Na razie nic więcej. Spotkamy się ponownie dopiero za jakiś czas. Nie mów nikomu o naszej rozmowie. Będziesz składał raporty bezpośrednio do mnie i nikomu innemu. Nawet gdyby ktoś żądał informacji, powołując się na moje polecenia. Zrozumiałeś? – Zrozumiałem. – Świetnie. Podeślę ci taśmy do nauki języka. Nawet gdyby nic z tego nie wyszło, podszlifujesz sobie rosyjski. – Dla pańskich żydowskich klientów? – Nie mam takich klientów. Abrams skinął głową. – Muszę przygotowywać się do obrony dyplomu – zaznaczył. Głos O’Briena nabrał niespodziewanych, ostrych tonów. – Panie Abrams, może nie dojść do egzaminów w lipcu. Abrams popatrzył na szefa. O’Brien powiedział to bardzo serio, lecz nie było sensu pytać o wyjaśnienie. I tak nie otrzymałby odpowiedzi. – Cóż, widzę, że rzeczywiście muszę wziąć się za rosyjski. Może mi się przydać. O’Brien uśmiechnął się posępnie. – Owszem, prawdopodobnie już w sierpniu. Dobranoc, panie Abrams. Odwrócił się na pięcie i odszedł w stronę wind. Młodszy mężczyzna odprowadził go wzrokiem. – Dobranoc, panie O’Brien.\n2Peter Thorpe spoglądał przez okienko wynajętego helikoptera. W dole było widać trzystuletnie miasteczko Glen Cove przycupnięte nad zatoką Long Island. Weekendowa siedziba delegacji sowieckiej przy ONZ pojawiła się w polu widzenia. Był to budynek w stylu elżbietańskim, o granitowych ścianach, stromym dachu z licznymi kominami, pokrytym łupkową dachówką i z wielodzielnymi oknami. Miał kształt litery T, z dwoma obszernymi skrzydłami i trzecim, małym, przylegającym od południa do poprzecznej części budynku. Rezydencja, która wcześniej nazywała się Killenworth, została zbudowana przez arcykapitalistę Charlesa Pratta, założyciela firmy, która później przekształciła się w Standard Oil – kompanię kierowaną przez jednego z jego synów. Dom miał ponad pięćdziesiąt sypialni i posadowiony był na niewielkim wzgórzu otoczonym trzydziestoma siedmioma akrami porośniętego lasem terenu. W sąsiedztwie znajdowało się jeszcze kilkanaście takich zabytkowych rezydencji należących do Złotego Wybrzeża Long Island, enklawy bogactwa. Zaliczało się do niej sześć innych posiadłości zbudowanych przez Pratta. Jedna z nich pełniła funkcję domu spokojnej starości. Peter Thorpe był tam kilka razy, ale nie po to, żeby odwiedzać staruszków. W dole, w miejscu, w którym rozgrywała się historia Wielkiego Gatsby’ego, widać było dużą grupę manifestantów pikietujących przed bramą sowieckiej posiadłości. Thorpe odwrócił głowę, żeby popatrzeć na wieżowce Manhattanu. Przez chwilę spoglądał na gmach ONZ. – Latałeś kiedyś dla tych Ruskich? – zagadnął pilota. Mężczyzna skinął głową. – Raz, zeszłego lata. Jezu, ale mają miejscówkę! A gdzie jest twój zamek? Thorpe się uśmiechnął. – Dokładnie na północ od Ruskich. – Okej… już wi… Czerwony, gwiaździsty rozbłysk eksplodował nagle przy lewej burcie maszyny. – Co jest? – krzyknął zaskoczony pilot i szarpnął wolant. Śmigłowiec ostro przechylił się w prawo. Thorpe zaczął się śmiać. – Spokojnie, to tylko fajerwerki. Mój gospodarz rozpoczął swoje coroczne obchody antypierwszomajowe. Zmień kurs i podleć od północy. – Dobra. Thorpe obserwował z góry ruch na Dosoris Lane. Miejscowy burmistrz był zajadle antysowiecki i w ramach przysługujących mu praw prowadził bezustanną batalię z niepożądanymi sąsiadami. Samo Glen Cove miało długą historię bojów z Rosjanami, datującą się od chwili, kiedy po II wojnie światowej Sowieci kupili tę posiadłość. W latach 50. ubiegłego wieku antykomunistycznie nastawieni miejscowi gliniarze mieli zwyczaj legitymować każdego, kto przechodził przez jej bramę, i wlepiali mandaty za najmniejsze wykroczenie, choć nigdy tych mandatów nie płacono. Co prawda obecnie panowało odprężenie, lecz stosunki sowiecko-amerykańskie tak naprawdę nigdy go nie osiągnęły. Do Glen Cove najwidoczniej powróciły echa zimnowojennego polowania na czerwone czarownice. Posunięcia burmistrza, który zakazał Rosjanom wstępu na wszystkie tereny rekreacyjne miasta, sprawiły, że w ramach retorsji amerykańskich dyplomatów w Moskwie gnębiono podobnie idiotycznymi zakazami. „Prawda” opublikowała na pierwszej stronie artykuł piętnujący Glen Cove jako bastion „antyradzieckiego delirium”. Ów artykuł, z którego tłumaczeniem Thorpe zapoznał się w siedzibie CIA w Langley, był równie głupi jak wymachiwanie szabelką przez burmistrza Dominica Parioli, który wywołał całą tę awanturę. Thorpe z uśmiechem pokiwał głową, przypominając sobie, że Glen Cove przysporzyło także niemałego bólu głowy Departamentowi Stanu. W końcu jednak, latem zeszłego roku, rząd federalny zgodził się płacić miastu sto tysięcy dolarów rocznie, czy coś koło tego, w ramach rekompensaty za brak wpływów z podatku gruntowego, z którego dyplomatyczna posiadłość była ustawowo zwolniona. W zamian burmistrz Parioli zobowiązał się siedzieć cicho. Jednak Thorpe wyraźnie widział, że układ z Waszyngtonem nie został do końca dotrzymany. – Co się tam, do licha, dzieje? – zapytał pilot. – Mieszkańcy egzekwują swoje prawo do wolności słowa i zgromadzeń – wyjaśnił Thorpe. – Do wolności pieprzonej rozróby – mruknął pilot. – Na to samo wychodzi. Thorpe musiał jednak przyznać, że mieszkańcy mają swoje racje, gdyż sytuacja znacznie się zmieniła od czasu porozumienia Glen Cove z Waszyngtonem. W miejscowej prasie powtarzały się doniesienia o wyrafinowanym sprzęcie elektronicznym, którym została naszpikowana sowiecka posiadłość. Ludzie narzekali na zakłócenia odbioru telewizji, które przypisywali elektronicznemu szpiegowaniu. Jednak tej wyrafinowanej elektroniki nie używano po to, by złośliwie wymazać z ekranu poniedziałkowe mecze. Prawdziwym celem był przemysł obronny Long Island – Sperry Rand, Grumman Aircraft, Republic Aviation oraz dziesiątki innych firm specjalizujących się w zaawansowanych technologiach z dziedziny elektroniki i mikroprocesorów. Thorpe wiedział, że Rosjanie podsłuchują także placówki i przedstawicielstwa dyplomatyczne na Manhattanie i Long Island. Przy tej okazji nieodmiennie pojawiało się pytanie: „Skąd Ruscy biorą cały ten wyrafinowany sprzęt?”. Oficjalna odpowiedź Departamentu Stanu brzmiała zawsze tak samo: przemycano go w bagażu dyplomatycznym niepodlegającym kontroli na granicach. Przy czym pod mianem bagażu rozumiano nie tylko teczki i walizki dyplomatów, lecz także wielkie, zaplombowane kontenery, których nikt nie miał prawa dotknąć. Thorpe oczywiście wiedział, że to nieprawda. Niemal cały sprzęt, za pomocą którego szpiegowano miejscowy przemysł obronny, był produktem tegoż przemysłu. Kupowano towar za pośrednictwem całego łańcucha podstawionych firm, a helikoptery dostarczały go wprost na dziedziniec sowieckiej posiadłości. I tylko nieliczne, najbardziej wrażliwe systemy, których nie można było kupić, trzeba było wykradać. Co też czyniono i transportowano je w celowo mylący sposób, ciężarówkami, furgonetkami czy łodziami, a na koniec śmigłowcem. Thorpe odwrócił się do pilota. – Mówiłeś, że latałeś dla tych Ruskich. Dużo mieli ładunków? Pilot wzruszył ramionami. – Och, od groma. Bagażu, jak na dwuletni rejs dookoła świata. Mnóstwo pak z żywnością. Ale na początku nie wiedziałem, że to Sowieci, podobnie jak mój dyspozytor lotów. Miałem po prostu zabrać ładunek z East Side Heliport i przewieźć do jakiejś posiadłości na Long Island. Mieli tam całą masę pudeł i skrzyń. Zapchali mi tym całą ładownię i kazali wziąć kurs na King’s Point. Tak zrobiłem i już miałem schodzić do lądowania, kiedy powiedzieli, że mam lecieć dalej, do Glen Cove. No i dobra. Pokazali mi miejsce w dole i usiadłem tam. Furgonetka już czekała; była typowa, dostawcza. Paru chłopaków migiem uporało się z przeładunkiem i machnęli mi, żebym odlatywał. Chryste, dalej nie miałbym pojęcia, że to byli Ruscy, gdybym nie zobaczył tego miejsca na zdjęciu lotniczym w „Timesie”. Było tam napisane coś o podatkach i wejściach na plażę, nie pamiętam już. Napiwku od nich nie dostałem. Thorpe kiwnął głową. – A jaki był napis na furgonetce? Pilot rzucił mu szybkie spojrzenie. – Nie wiem, nie pamiętam – odpowiedział. – Czy ktoś rozmawiał z tobą po tym locie? – Nie. Thorpe potarł brodę. Pilot stał się nagle małomówny, co mogło oznaczać parę rzeczy. – Nie kontaktowałeś się z FBI? A oni z tobą? – Hej, dość tych pytań, dobra? – warknął pilot. Thorpe wyjął portfel. – CIA – powiedział, pokazując identyfikator. Pilot zerknął na niego. – Dobra, no i co z tego? – zapytał. – Latałem z gośćmi z CIA w Wietnamie. Żaden nie był taki wścibski jak ty. Thorpe uśmiechnął się. – Co ci powiedzieli? Ci z FBI? – Powiedzieli, żebym nie gadał z takimi jak wy. Słuchaj, stary, nie mam ochoty pakować się w jakieś gówno, okej? I tak już za dużo powiedziałem. – Zachowam to dla siebie. – Dobra… nie wysyp mnie przed nimi, jeśli chcesz jeszcze coś wiedzieć. Nie mów, że rozmawiałem z tobą. Nie wiedziałem, że jesteś z CIA. Chryste, ale z was modele! – Spokojnie, skup się na locie. – Taa… Rany, czuję się jak taksiarz, któremu ciągle do wozu pakuje się jakaś mafia. Ruskie, FBI, CIA. Ciekawe, kto jeszcze? – To się okaże. Thorpe opadł na oparcie fotela, kiedy maszyna zaczęła pionowo schodzić w dół. Ta miniwojna miasteczka z Rosjanami była mocno komiczna. Jeszcze bardziej komiczna była otwarta wojna, jaką prowadził z sowieckimi rezydentami lokalny potentat ziemski, George Van Dorn, u którego Thorpe miał gościć w ten weekend. Peter Thorpe spojrzał w dół na dwie posiadłości; dwa małe, skłócone królestwa, oddzielone ufortyfikowaną granicą i zarazem dwa skrajnie odmienne polityczne światy wplątane w dziwaczną, średniowieczną wojenkę. Zabawne, ale nie do końca, pomyślał. Fontanna kolorowych kul wystrzeliła z rzymskiej świecy, opadając na helikopter. – Nie musisz robić uników, szefie – powiedział Thorpe. Pilot zaklął. – To nie jest bezpieczna zabawa. Thorpe pokazał mu oświetlone lądowisko przerobione z kortu tenisowego. Dla Van Dorna tenis był sportem kobiet i mięczaków. Thorpe, który sam grał, sugerował mu nieraz, że skoro zdarzają się i tacy goście, powinien uwzględnić ich potrzeby, nie spotkało się to jednak z odzewem. Na lądowisku odblaskową farbą namalowano namiar częstotliwości radiowej. Pilot zapytał z niedowierzaniem: – Mam poprosić o pozwolenie na lądowanie? – Lepiej tak, szefie… – O Chryste Panie… Pilot włączył radio, zawisł nad kortem i przemówił do mikrofonu przy hełmie: – Tu AH 113, proszę o zezwolenie na lądowanie. Odbiór. Głos wydobył się z głośnika: – Tu stacja Van Dorna. Widzę cię. Kim jest twój pasażer? Pilot ze zniecierpliwieniem zerknął na Thorpe’a. Agent się uśmiechnął. – Powiedz, że Peter, sam i bez broni. Pilot powtórzył jego słowa. – Kontynuuj schodzenie – polecił operator. – Bez odbioru. – Przyjąłem. Bez odbioru. Pilot przełączył się z powrotem na częstotliwość swojej firmy. – Teraz już wiem, których dwóch domów mam unikać – mruknął do Thorpe’a. – Ja też. Thorpe widział teraz wyraźnie posiadłość Van Dorna – długi biały dom w stylu kolonialnym, o wykładanych drewnem ścianach. Okazały, lecz nie tak imponujący jak siedziba przeciwnika. Fala ciepłego powietrza napłynęła od ziemi do kokpitu, niosąc ze sobą woń kwiatów. W pobliżu dwaj mężczyźni, stojąc w pustym, lecz oświetlonym basenie, puszczali fajerwerki – w skupieniu, jak załoga moździerza spodziewająca się ostrzału nieprzyjaciela. – Gdyby Ruscy dostali pozwolenie na pokaz fajerwerków, byłaby tu niezła zabawa – skomentował. – Taa… – mruknął z irytacją pilot. – A gdybym ja miał tu swoją starą cobrę, kropnąłbym tych wszystkich świrusów jedną serią. – Amen, bracie. Helikopter usiadł na korcie i znieruchomiał.\n3Stanley Kuchik czuł, jak koszulka lepi mu się do pleców. Zastanawiał się, co Ruscy by z nim zrobili, gdyby przyłapali go w swojej posiadłości. Uczniowie z liceum Glen Cove High przy Dosoris Lane w drodze do i ze szkoły przechodzili wzdłuż muru kryjącego zakazany teren. Po szkole krążyły opowieści o śmiałkach, którzy się tam wdarli, ale dziwnym trafem były to zawsze niepotwierdzone historie z odległej przeszłości. Dotąd nikt z obecnych uczniów nie ośmielił się rzucić wyzwania strzeżonej fortecy. Aż wreszcie pojawił się ten, na którego czekano od dawna – Stanley Kuchik. Tego dnia zamierzał udowodnić, że choć nie jest najsilniejszy w klasie, to na pewno jest najdzielniejszy. Dziesięciu kumpli przyglądało się, jak przechodzi przez ogrodzenie dzielące boisko szkoły od terenu rosyjskiej posiadłości i znika wśród drzew. Jego misja była jednoznaczna – miał zdobyć niepodważalny dowód głębokiej penetracji terenu wroga i stawić się z nim w pizzerii Sala do godziny dwudziestej drugiej. Stanley zdawał sobie sprawę, że jeśli go złapią, może pożegnać się ze szkołą i zapewne z samym Glen Cove. Przyłożył do oczu lornetkę i skierował ją na duży budynek, widoczny w oddali. Fioletowe cienie kładły się na szerokim, północnym tarasie. Paru mężczyzn i kobieta siedzieli na ogrodowych fotelach; służący właśnie przyniósł im drinki. Najlepiej by było, gdyby szybko stamtąd znikli i weszli do domu. Chłopak sprawdził, czy komandoski nóż nie wysunął mu się z pochwy u pasa, a potem musnął palcami twarz pomalowaną w ochronne barwy za pomocą maminego, zielonego cienia do powiek i brązowego ołówka do kresek. Producent zapewniał, że kosmetyki są odporne na wpływy atmosferyczne. Rzeczywiście, malunek nie rozmazał się, choć było gorąco i Stanley spływał potem. Miał na sobie polowy mundur w panterkę, którego wujek Steve używał w Wietnamie i własne czarne converse’y. Dokończył batonik Milky Way, wcisnął papierek do kieszeni na piersi i wyjął jeszcze Snickersa. Nagle znieruchomiał. Dwóch mężczyzn zbliżało się żwirową alejką. Byli w odległości około dziesięciu metrów od niego. Przez chwilę nasłuchiwał, czy nie mają psów, i z ulgą stwierdził, że nie. Nawet gdyby go dostrzegli, łatwo im ucieknie. Od pewnego czasu doskonalił swój sprint, wiedząc, że szybkie nogi mogą mu się przydać. Stanley przylgnął nieruchomo do ziemi. Ukryty wśród krzewów rosnących wzdłuż alejki obserwował nadchodzących mężczyzn. Rozpoznał jednego z nich, niskiego tłuściocha z wyłupiastymi oczami. Widział go parę razy w mieście i raz na plaży. Uczniowie nazwali go Ropuchem. Parę lat temu, kiedy Stanley był w pierwszej klasie, Ropuch miał nawet u nich pogadankę o Związku Radzieckim. Zdaje się, że był attaché kulturalnym czy kimś w tym stylu i dobrze mówił po angielsku. Kiedy jeszcze Ruskim pozwalano grać na miejskich kortach, zachowywali się jak ćwoki i rzadko kiedy odrzucali graczom piłkę, kiedy ich o to proszono. Ale nie Ropuch. Ten dreptał do piłki i podawał ją z uśmiechem. Ropuch był w porządku. Stanley usiłował sobie przypomnieć, jak się nazywa. Anzow, a może Androw… O, tak, Androw. Wiktor Androw. Drugi gość na bank musiał być agentem. Miał gładko zaczesane do tyłu włosy, garnitur jak do pierwszej komunii i czarne okulary. Wyglądał na niezłego twardziela. Może nawet zabójcę, pomyślał Stanley. Człowiek SMIERSZ-u. Mężczyźni rozmawiali po rosyjsku i Stanley zrozumiał tylko słowo amierikanski, odmieniane przez wszystkie przypadki. Chłopak odwrócił się lekko na bok i wyciągnął z mapnika aparat – minoltę Pocket Autopak 470. Wycelował obiektyw, szybko zrobił trzy zdjęcia, a potem schował aparat i odczekał całą minutę. Kiedy Rosjanie zniknęli mu z oczu, podniósł się i zastygł w miejscu, gotowy do biegu. Jeszcze chwilę nasłuchiwał, ale wokół panowała cisza. Stanley wybiegł na otwartą przestrzeń, pokonując pięćdziesiąt metrów w niecałe sześć sekund. Z rozpędem wpadł w płytką nieckę zarośniętą chwastami i znów czujnie znieruchomiał. Czuł się jak na widelcu, ale i tak wokół nie było lepszej kryjówki. Wypatrywał zakamuflowanych mikrofonów czy innych czujników, ale niczego nie zauważył, choć powinny tu być. Jego obawa przed rosyjskimi zabezpieczeniami znacznie zmalała, za to śmiałość wzrosła. Nie przewidzieli, że trafią na Stanleya Kuchika, pomyślał z satysfakcją. Stanleyowi ogromnie imponowały opowieści wujka Steve’a o szkoleniu zwiadowców, które ten odbył w Panamie. Wuj dał mu swoje stare podręczniki z kursu opisujące metody infiltracji terytorium wroga i zasady survivalu. Chłopak nieźle się w tym wprawił, ćwicząc w lesie w pobliżu swojego domu. Obrazy skradających się w krzakach mężczyzn w maskujących strojach silnie podziałały na jego wyobraźnię, a trening wyostrzył drzemiący w nim instynkt obronny. Ostrożnie wyjrzał z dołka. Nie wyglądało na to, żeby Ruscy na tarasie zapragnęli w najbliższym czasie wejść do domu. Wcale się nie dziwił, bo pogoda była piękna. Musiał kontynuować zadanie niemal na ich oczach. Stanley wiedział, że dziś mają swoje ważne święto. Zaraz pewnie znajdą się tu Rosjanie z ONZ. Oprócz tych na tarasie widział jeszcze grupkę innych spacerujących po ogrodzie rezydencji. Nie na darmo zaplanował wcześniej całą akcję. Niecierpliwie odliczał czas, jaki pozostał mu do Dnia M. M minus sześć, M minus pięć… Ale teraz, kiedy operacja wreszcie się zaczęła, zaczął się obawiać, że nie docenił ryzyka. To było po prostu szalone. Dobrze, że przynajmniej nie ma dzieciaków. Czasami Ruscy przyprowadzali je ze sobą. Dzieciaki biegające po lesie stanowiłyby dla Stanleya niemały problem. Być może urządzono im obóz o parę mil stąd – obóz pionierów, jak oni to nazywali, czyli coś w stylu skautów. Tylko że zamiast podchodów uczyli się tam szpiegowania. Stanley zamyślił się nad tym przez chwilę, ale szybko przypomniał sobie o misji. Zaczął ostrożnie czołgać się w kierunku przepustu deszczowego, który widział przed sobą, u podnóża trawiastej pochyłości. Ziemia wokół wylotu betonowej rury była wilgotna, śmierdząca i porośnięta bagienną roślinnością. Pierwszy raz znalazł się tak blisko sowieckiej rezydencji. Doczołgał się do rury, zawahał przez moment, a potem podciągnął się na rękach i głową naprzód wsunął się w cuchnącą ciemność. Powoli czołgał się w szlamie, prąc do góry. Wątpił, żeby ktokolwiek z jego klasy się tam zmieścił. Po raz pierwszy nie żałował, że jest takich chuchrem. Kiedy był bliżej domu, zobaczył, że korzenie płaczącej wierzby poprzerastały spojenia kanału. Z początku podciągał się na nich, ale wkrótce stały się tak grube, że musiał rozcinać je nożem, żeby utorować sobie drogę. Nagle coś zaćwierkało mu nad głową i przez szparę zobaczył wpatrujące się w niego czerwone oczka. – Spadaj! Frru! – syknął do ptaka, uderzając w rurę trzonkiem noża. Serce mu łomotało, a w ustach miał gęstą ślinę. Znieruchomiał na chwilę i się rozejrzał. Tkwił w ciasnym tunelu i choć nie miał klaustrofobii, robił się coraz bardziej spięty. A jeśli tu utknie? Mdliło go od smrodu, a ciemność była coraz bardziej przerażająca. Nagle poczuł naglącą potrzebę wstania, wyprostowania się i wyrwania na wolność, na świeże powietrze. Oblał go pot i poczuł dreszcze. Przez moment pomyślał, żeby się wycofać, ale wątpił, czy tyłem zdoła przecisnąć się pomiędzy korzeniami. – Palancie, nie możesz tu zostać – powiedział do siebie. Czołgał się dalej, aż dotarł do komory, w której krzyżowało się kilka rur. Powietrze było tu lepsze i Stanley łapczywie złapał oddech. Popatrzył w górę na pionowy szyb prowadzący na powierzchnię, od której dzieliło go około sześciu metrów. Szyb u góry był zamknięty metalową kratą, przez którą widać było pierwsze gwiazdy. – Bułka z masłem – mruknął. Przyklęknął, odczepił latarkę od pasa i oświetlił nią szyb. Zobaczył nad głową metalowe stopnie z prętów. Zgasił latarkę, przyczepił ją z powrotem, wziął głęboki oddech i zaczął się piąć w górę, aż dotarł do kraty. Wystarczyło ją pchnąć i ustąpiła. Odchyliła się i ze stukotem upadła na betonową cembrowinę włazu. Chłopak nasłuchiwał przez chwilę, aż wreszcie ostrożnie wystawił głowę i się rozejrzał. W odległości paru metrów wznosił się biały maszt flagowy. Na nim Stanley zobaczył to, o co mu chodziło – czerwony sztandar ZSRR. Podstawę masztu zdobił półokrąg z żywopłotu, wysoki na mniej więcej metr. Na razie Stanleya zasłaniały krzewy; jedynie z góry ktoś mógłby go zobaczyć. Sprawdził okna na piętrze i poddaszu, ale nikogo nie dostrzegł. Podciągnął się powoli i wygramolił z szybu, a potem, schylony, zaczął się przedzierać przez gęsty dywan bluszczu porastający ziemię. Kiedy dotarł do podstawy masztu, położył się na plecach, wyciągnął nóż i znów znieruchomiał, czujnie nasłuchując. Dobiegły go dźwięki muzyki sączące się zza częściowo rozsuniętych szklanych drzwi prowadzących na taras. Okropnej muzyki, pomyślał mimochodem. Jednak wieczór był bardzo spokojny i Stanley zaczął się obawiać, czy nie zdradzi go piszczenie bloczków, kiedy przetnie flaglinkę i sztandar opadnie razem z nią. Przykładając ostrze noża do napiętej linki, jeszcze się wahał. Ale kiedy spojrzał w górę, na czerwoną płachtę z żółtym znakiem skrzyżowanych sierpa i młota, a pięcioramienna gwiazda zafalowała na wietrze, wiedział, że musi ją mieć. Nagle rozległ się przeraźliwy huk, jak karabinowy strzał, i Stanley omal nie popuścił w spodnie. Przylgnął do wilgotnej ziemi i czekał w napięciu. Znów coś huknęło i z nieba spadł deszcz iskier – czerwonych, białych i niebieskich. Wystrzeliły kolejne fajerwerki i chłopak zaśmiał się cicho. Ten stary wariat, Van Dorn, znów dawał Ruskim do wiwatu! Można było się domyślać, na czym skupiły się teraz spojrzenia wszystkich gości sowieckiej rezydencji. Stanley jednym ruchem przeciął flaglinkę i sztandar zaczął opadać pod własnym ciężarem. Z początku wolno, potem coraz szybciej i czerwona płachta rosła chłopcu w oczach, aż miękko opadła na niego. Dotknięcie było lekkie. Spodziewał się, że jest zrobiona z grubszego materiału. Dziwnie też pachniała. Zresztą nieważne, grunt, że ją ma. Stanley nie tracił czasu. Odciął flagę, skręcił ją ciasno i obwiązał się nią w pasie. Przemknął na niewidoczną z tarasu drugą stronę żywopłotu i puścił się szalonym sprintem przez trawnik. Wtem rozbłysły światła. – O Chryste! – jęknął. Chociaż pierwszą zasadą zwiadowcy na terytorium wroga jest nakaz wracania inną drogą, niż się przyszło, Stanley dopadł włazu i szybko wpełzł do niego. Zasunął za sobą kratę i zaczął schodzić. – Okej… okej… – mruczał do siebie. – Uda ci się, stary. Kiedy był w połowie szybu, usłyszał, jak ktoś krzyczy z góry: – Stop! Stój, bo strzelam! Snop silnego światła latarki rozjaśnił szyb. Stanley pominął ostatnie stopnie, zeskoczył i upadł w błoto. Poderwał się błyskawicznie i zanurkował w kanał, słysząc nad sobą zgrzyt odsuwanej kraty. – Matko Święta – jęknął, kiedy zorientował się, że trafił w odnogę prowadzącą do domu. Ale nie miał wyjścia, musiał iść dalej.\n4Ruch na Dosoris Lane gęstniał w oczach. I nic dziwnego, pomyślał Karl Roth. Szykował się międzynarodowy incydent i nikt nie chciał przepuścić takiej atrakcji. Wreszcie jego stara furgonetka na dobre utknęła w korku. – Spóźnimy się – powiedział Karl z lekko wyczuwalnym, środkowoeuropejskim akcentem. Jego żona, Maggie Roth, zerknęła na tył auta. – Mam nadzieję, że żywność się nie popsuje. Ona też mówiła z akcentem, który jej amerykańscy sąsiedzi uważali za uroczo brytyjski, gdy tymczasem każdy londyńczyk zidentyfikowałby Maggie jako żydowską mieszkankę Wapping Lane. Karl skinął głową. – Wyjątkowo upalny ten 1 Maja. Wskaźnik temperatury chłodnicy zaczął niepokojąco sunąć w górę. – Cholera, skąd tyle tych samochodów? – To samochody wyzyskiwanej klasy robotniczej, nie wiesz? – odpowiedziała ze śmiechem żona. – Wracają z kortów, z pola golfowego i z jachtklubu. A poza tym Van Dorn jak co roku urządza tę swoją wredną imprezę. Karl Roth zmarszczył czoło. – Androw dał znać, że ma dla nas niespodziankę. Znów się roześmiała, ale tym razem bez humoru. – Niespodzianką byłoby, gdyby płacił nam na czas, nie uważasz? Roth uśmiechnął się nerwowo. – Proszę, bądź dla niego miła. Pytał, czy po pracy zostaniemy na drinka. Dla nich to jest wielkie święto. – Szkoda, że nie zaprosił nas na całe przyjęcie – mruknęła. – Wpuszczą nas boczną bramą jak żebraków i będziemy stali w kuchni, szykując im żarcie. I to się nazywa społeczeństwo bezklasowe? Roth z desperacją wypuścił oddech. – FBI zauważyłoby, gdybyśmy zostali zbyt długo. – Och, i tak zapisują wszystkie twoje wejścia i wyjścia. Oni coś tu węszą, mówię ci. – Nie mów tak! – warknął. – I nie wspominaj o niczym Adrowowi. – O to się nie martw. Myślisz, że chcę skończyć jak wdowa po Carpinie? – Milcz! Furgonetka przesunęła się o parę metrów do przodu. Nagle w gęstniejącym mroku wystrzelił fajerwerk i rozprysnął się w kaskadę czerwono-biało-niebieskich iskier, rozświetlając purpurowe niebo. Ludzie na chodniku zaczęli wiwatować i zatrąbiły klaksony. Roth prychnął ze wzgardą. – Znów te prowokacje. Strzelają u Van Dorna, tej reakcyjnej świni. – Płaci podatki, to mu wolno – zauważyła Maggie. – A właściwie, czemu nie zatrudniliśmy się przy jego imprezie, Karl? Na pewno by nas przyjął. Przecież on cię lubi. Włazisz mu bez wazeliny. Tak, panie Van Dorn; nie, panie Van Dorn. Ale trzeba na niego uważać. Kto wie, czy nie domyśla się, że węszysz, kiedy do niego przychodzisz. A może po prostu myśli, że podrywasz jedną z jego służących. – Roześmiała się. – Och, gdyby wiedział, kim naprawdę… Karl westchnął z desperacją. Maggie musi się bardziej pilnować, pomyślał. Znów przesunęli się o parę metrów. Teraz słychać było gniewne okrzyki. Na prawym poboczu stały policyjne auta, a po lewej widać było potężną, zdobioną bramę z kutego żelaza prowadzącą do rosyjskiej rezydencji. Grupa ludzi z transparentami blokowała wjazd, a policja usiłowała zaprowadzić porządek. Roth obserwował z daleka, jak kilkanaście limuzyn usiłuje podjechać do bramy. Policjanci zatrzymywali każdą z nich, sprawdzając tablice i dowody rejestracyjne. – Utrudniają im życie, jak mogą – powiedział. – Nie wiesz, gdzie wsadziłem dowód? Nie mam ochoty na mandat. Nie mamy dyplomatycznych numerów. – Jest w schowku. Masz. Jezu, ale burdel! Kolejny fajerwerk wzleciał wysoko w niebo i rozpękł się z hukiem. Maggie Roth zachichotała. – Pan Van Dorn celuje tak, żeby eksplodowały Rosjanom nad głowami. – Bawi cię to? – To chyba jest zabawne, nie? – Nie. Milczała przez chwilę, po czym powiedziała: – Czy zauważyłeś, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy dostarczyliśmy im tyle prowiantu, że starczyłoby na długie oblężenie? Karl milczał. – To są głównie rzeczy puszkowane i suszone – dodała. – Dziwne, bo najpierw kupowali świeże i w najlepszym gatunku, a teraz tylko te puszki i koncentraty… Karl, o co tu chodzi? Znów nie odpowiedział. Głos żony nabrał ostrych tonów. – Ci cholerni dranie planują trzecią wojnę światową, o to chodzi! Ale Glen Cove jest bezpieczne, nie, Karl? Przecież nie zrzucą bomby na własnych obywateli, więc… – Zamknij się! Przez chwilę milczała ponuro, a potem mruknęła: – Mam nadzieję, że ten pieprzony majonez się zepsuje i zatruje im żołądki.\n5Stanley Kuchik leżał na plecach w rurze prowadzącej w górę, z rękami pod głową i z twarzą przy solidnej, metalowej kracie. Chciało mu się płakać. – Głupek… palant… Stanley, ty dupku… Popatrzył na kratę oddzielającą go od piwnicy budynku. Zastanawiał się, czy nie zawrócić, ale gdyby utknął gdzieś na dole, zostałby tam na zawsze i zgnił, aż Ruscy, zaalarmowani smrodem, wezwaliby hydraulika, który… Uch! Wiedział, że wróg będzie czyhał na niego przy wylocie kanału, w miejscu, w którym do niego wszedł, ale przecież w końcu domyślą się, że poszedł inną drogą. Niedługo tu będą i wygarną go jak szczura, a potem zastrzelą. – Jezusie, Mario i Józefie Święty… – jęknął. W rozpaczy zacisnął pięści i bił nimi w kratę, a łzy niepowstrzymanym strumieniem popłynęły mu po twarzy. Nagle usłyszał jakiś metaliczny szczęk i ucichł. Powoli popchnął ciężką kratę. Drgnęła i zaczęła się odchylać. Natężył się i jednym potężnym pchnięciem wypchnął ją z otworu, zdumiony własną siłą. Krata z hukiem upadła na betonową podłogę po drugiej stronie. Zanim zastrzyk adrenaliny zdążył się wyczerpać, pozostawiając zmęczone, obolałe mięśnie, Stanley chwycił dłońmi krawędzie otworu, zgiął nogi i jednym rzutem ciała wyskoczył z rury, upadając na betonową podłogę piwnicy. Przez kilkanaście sekund leżał na zimnym betonie, ciężko łapiąc oddech. Mięśnie mu drżały i cały się trząsł. Wreszcie odetchnął głęboko i chwiejnie podniósł się na nogi. Otrzepał ubranie i sprawdził swój ekwipunek. Wszystko było na miejscu, nie wyłączając flagi. Stanley się rozejrzał. Był w kotłowni. Znajdowały się w niej trzy duże piece, trzy bojlery i zbiornik na ropę. Otworzył prymitywne drewniane drzwi i przeszedł do następnego, nieoświetlonego pomieszczenia. W półmroku zobaczył nad swoją głową łańcuszek od lampy i włączył światło. Zajaśniała pojedyncza, goła żarówka. Znów się rozejrzał. To był magazyn żywności zastawiony po sufit kartonami pełnymi konserw wypełniającymi ogromne pomieszczenie. – Chryste, można by wyżywić całą armię – mruknął do siebie. Włączył latarkę i ruszył do drzwi, odczytując po drodze znajome nazwy firm spożywczych. Ciągle nasłuchiwał, ale w podziemiach było cicho. Otworzył kolejne drzwi i zobaczył za nimi następne pomieszczenie. To musiało być chyba archiwum, bo wszystkie ściany zastawione były szafkami katalogowymi sięgającymi od podłogi do sufitu. Stanley wysunął najbliższą szufladę i poświecił latarką na papiery w przegródkach, oznaczonych literami cyrylicy. – Cholerny język – mruknął. Na chybił trafił wyciągnął plik dokumentów i wcisnął go do torby, po czym zamknął szufladę i ruszył dalej. Suterena miała okna – niestety, były zabezpieczone solidnymi kratami. Ale gdzieś musiało być wyjście na zewnątrz. Słyszał odległe dźwięki muzyki, rozmowy i śmiechy w pokoju nad swoją głową. Szedł dalej, badając teren. W świetle latarki zauważył coś na ścianie. Podszedł i oświetlił ją dokładnie. Zobaczył trzy duże tablice elektryczne i otworzył jedną z nich. Wewnątrz były dwa rzędy oznaczonych cyrylicą bezpieczników. Stanley pomyślał, że nie mógł tego instalować amerykański elektryk. Wyciągnął swoją minoltę, stanął przed tablicą i rozprostował pasek aparatu, odmierzając nim odległość pół metra. Następnie skadrował ujęcie, ustabilizował rękę i nacisnął migawkę. Błysnął flesz. W ten sam sposób sfotografował też układ bezpieczników w pozostałych tablicach. Teraz będzie miał dowód, że przeniknął do serca siedziby wroga! Światło flesza ujawniło coś jeszcze – na podłodze, na prawo od tablic elektrycznych. Zaintrygowany podszedł bliżej i przyklęknął. To był duży generator amerykańskiej produkcji przymocowany do betonowego podłoża. Nie działał, ale Stanley podejrzewał, że włączyłby się automatycznie, gdyby nastąpiła przerwa w dostawie prądu. Poświecił po ścianach i zobaczył w rogu wielki zbiornik na ropę służący zapewne do napędzania generatora. – Chryste, ci ludzie zadbali o wszystko – powiedział z podziwem. Kontynuował swój rekonesans. Kiedy oświetlił dalszą część ogromnego pomieszczenia, zobaczył elektryczną pompę do wody, od której biegła rura z zaworem znikająca w ścianie. Pompa też była wyłączona. Zapewne była sprzężona z generatorem i tak jak on włączyłaby się, gdyby nastąpiła awaria wodociągów lub odcięto by dopływ wody do budynku. – Zapasy żywności… paliwo… własny prąd… woda… co za goście – skomentował. – Przygotowani na wszystko. Pokręcił głową i ruszył dalej. Drewniane przepierzenie z przejściem bez drzwi oddzielało pomieszczenie techniczne od magazynu, w którym zgromadzono akcesoria ogrodowe, meble i narzędzia. Stanley omiótł magazyn snopem światła latarki i zobaczył w jego końcu kamienne schody wiodące do drzwi u góry. – Dobra, pora wracać do domu – powiedział do siebie. Pchnął drzwi. Otwarły się ze skrzypieniem i wreszcie znalazł się na dworze, na tyłach domu, za kępą gęstych świerków. Owionęło go chłodne, nocne powietrze. Wygrzebał z torby ostatni batonik, migdałowy Cadbury, swój ulubiony przysmak. Jadł go powoli, przyglądając się oświetlonej przestrzeni wielkiego trawnika, za którym czerniała linia lasu. Skończył jeść, oblizał się, wytarł palce o ubranie i przybrał pozycję startową, gotów do biegu. Jeszcze chwilę rozglądał się i nasłuchiwał, aż wreszcie wziął głęboki oddech i wymamrotał do siebie: – Okej, nieście mnie nogi! Wystrzelił jak z procy i popędził przez trawnik ku zbawczej linii lasu. Był niecałe pięć metrów od drzew, kiedy usłyszał szczeknięcie psa, a potem warczenie. – Halt! Stój! – Akurat! Z rozpędu wpadł w gęste poszycie i biegł dalej jak szalony, nie zważając na pnącza czepiające się nóg i konary smagające go po twarzy. Kłująca, sosnowa gałązka boleśnie uderzyła go w oko. Stanley stłumił okrzyk bólu. – Och, pieprzyć to! Jezu Chryste, nigdy więcej… nigdy… – jęknął. Z posesji Van Dorna znów wystrzelono fajerwerk i jego światło wskazało Stanleyowi drogę. Skorygował kierunek i ruszył prosto do sąsiedniej posiadłości. Z pewnością istniały łatwiejsze drogi wyjścia z rezydencji Ruskich, ale w tym momencie teren Van Dorna był najbliżej i Stanley instynktownie dążył ku niemu. To była jego jedyna szansa. W miarę jak biegł przez las, sosny, klony i dęby ustępowały miejsca krzewiastym wawrzynom i rododendronom. To oznaczało, że zbliża się do granic rosyjskiego terytorium. Nagle natrafił ręką na drut kolczasty i rozciął sobie dłoń. – Cholera! – zaklął. Wyjął z torby nożyce do cięcia drutu, wyciął sobie przejście i prześlizgnął się przez nie ostrożnie. Wydawało mu się, że w oddali przed sobą widzi światła domu Van Dorna. Za sobą słyszał pokrzykiwania tropiących go Rosjan i szczekanie psów. Nagle wyrósł przed nim niski, kamienny mur. Stanley, nie tracąc prędkości, przeskoczył na drugą stronę. Tam zwolnił, żeby złapać oddech. Praktycznie był już na neutralnym terytorium – umownym pasie ziemi niczyjej rozdzielającym obie posiadłości. Parł dalej, jednak coraz wolniej, bo nogi zaczęły odmawiać mu posłuszeństwa. Ciało okrył mu lodowaty pot i poczuł mdłości. Zatrzymał się, wyciągnął ostatni kawałek czekolady i zjadł go, a potem ruszył dalej, pół biegnąc, pół idąc. Z tyłu rozległ się odgłos podobny do strzału i Stanley przypadł do ziemi. Niebo pojaśniało, ale tym razem była to flara, a nie fajerwerk. Musieli odpalić ją Rosjanie, i to raczej celowo, żeby go namierzyć. Na szczęście znajdował się poza zasięgiem światła, więc podniósł się i parł dalej przed siebie. Przestał już uważać na cokolwiek i marzył tylko, żeby jak najszybciej znaleźć się w pizzerii Sala, gdzie czekali koledzy. Doszedł do drewnianego, wysokiego płotu ze spiczastych pali. To musiała być granica posiadłości Van Dorna. Stanley walnął w nie pięścią. – Pieprzony mur berliński! – zaklął. Solidna cedrowa palisada odgradzała go od wymarzonej wolności. Truchtem ruszył wzdłuż płotu i wkrótce zauważył, że teren obok niego wznosi się gwałtownie. Szczyt pagórka dzieliła od szczytu płotu odległość najwyżej dwóch metrów, które mógł pokonać jednym skokiem. Stanley cofnął się w głąb terenu Ruskich, żeby mieć miejsce na rozbieg. Blady półksiężyc wzeszedł nad drzewami, oświetlając mu drogę. Stanley zerknął na lewo i zobaczył sześciu Ruskich z dwoma psami, którzy biegli, wyraźnie zamierzając przeciąć mu drogę. Zdawał sobie sprawę, że ma tylko tę jedną, jedyną szansę i musi ją wykorzystać, bo inaczej zginie. Jeden z nich wrzasnął: – Stój! Halt! Poddaj się! – Pierdol się! – odkrzyknął arogancko Stanley. Rosjanie spuścili psy. Chłopak zebrał ostatnie siły i rzucił się pędem przed siebie. Psy też, ale spóźniły się o ułamek sekundy. Ich szczęki kłapnęły powietrze. Zawiedzione, zawróciły, nie złapawszy zdobyczy. Stanley wbiegł na szczyt pagórka i skoczył. Rozpęd poniósł go, ale nie na tyle, aby przeleciał ponad ogrodzeniem. W ostatniej chwili uchwycił się zaostrzonych końców i przerzucił ciało na drugą stronę. Z łomotem spadł na skalisty grunt za płotem. Na amerykańską ziemię. Tam był bezpieczny. Koniec gry. Podniósł się, zerknął za siebie i kuśtykając pobiegł dalej. Parł do przodu, śmiejąc się i płacząc na zmianę, aż wreszcie zatrzymał się i krzyknął triumfalnie do księżyca: – Zrobiłem to! Udało się! – Podskoczył i klasnął w dłonie. – Stanley, jesteś najlepszy! Mocniej zawiązał flagę w pasie i ruszył truchtem, ale coś kazało mu obejrzeć się do tyłu. Zębaty szczyt palisady rysował się na tle oświetlonego księżycem nieba. Nagle pojawiła się na nim ciemna, potężna sylwetka mężczyzny forsującego ogrodzenie. – Och, nie! Nie wolno ci! Wracaj! Stój! Halt! Niet! Niet! To prywatny teren! Tu jest Ameryka! Stanley odwrócił się w panice i zaczął biec tak szybko, jak pozwalały mu na to osłabłe, ciężkie jak ołów nogi. Roślinność przerzedziła się znacznie i teren przed nim był otwarty, nie licząc rzadko rozsianych brzóz i kęp bukszpanów. Długie pasma księżycowego blasku kładły się na pola dzikich kwiatów i Stanley z trudnością znajdował cień, który mógłby go kryć. Teren zaczął się wznosić, zrazu łagodnie, a potem coraz gwałtowniej, aż przeszedł niemal w urwisko. – Co jest? – zapytał sam siebie chłopak. Wdzierał się na stromiznę, czując, że nogi grzęzną mu w błocie. Glina. Biała glina. Tereny Long Island były w większości płaskie lub łagodnie wypiętrzone, ale część północnego wybrzeża stanowiła morena lodowcowa uformowana piętnaście tysięcy lat temu – i na nią właśnie trafił. Czuł, że zaraz ugrzęźnie. Pod nogami miał luźne kamienie, żwir i tę dziwną, śliską, białą glinę. Jak psia kupa, pomyślał. Szybko pojął, że zbliża się do trawników posiadłości Van Dorna od niewłaściwej strony. Znów ich słyszał, ale już bez psów. Domyślił się, że mężczyźni musieli podsadzać się nawzajem, żeby sforsować ogrodzenie. Pięciu to zrobiło, a szósty, zapewne najgorszy niezdara, został z psami. Stanley zastanawiał się, dlaczego ścigają go aż tak zajadle, że zaryzykowali wejście na wrogie terytorium. On walczył o życie. A ile im musieli płacić? Już nie wołali do niego, żeby się poddał, ale słyszał tupot ich kroków. Wydawało się, że odbili bardziej na zachód. – Dranie – warknął. Sprężył się do ostatniego wysiłku i przyspieszył, młócąc stopami grząską białą glinę. – Dam radę. Nie złapią mnie. Powiem o wszystkim Van Dornowi… że naruszyli amerykańskie terytorium… Jeszcze chwila, och, pieprzyć…. Odgłos biegnących kroków po lewej się nasilił. Musieli ominąć glinę i teraz szybko… – Och! Nagle, z dołu, w odległości niecałych czterech metrów, Stanley usłyszał coś i zatrzymał się gwałtownie. W bladej poświacie księżyca zobaczył Rosjanina, który czyhał u podnóża wzniesienia. W ręku trzymał coś, co wyglądało na broń. Uśmiechał się okrutnie. Stanley w ostatniej chwili zatrzymał się na krawędzi urwiska i tym razem ze łzami w oczach pojął, że już nie ucieknie.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Odyseja_Talbota-ebookRO/p02016016i020" target="_blank" title="Odyseja Talbota [Nelson DeMille] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Odyseja Talbota [Nelson DeMille] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Szkolenie - metoda SPD. 21.07.2016 r. - GPR OSP Kęty\nMetoda SPD (Systematycznego Przeszukania Dróg), którą poznaliśmy dzięki wymianie doświadczeń z ratownikami Podhalańskiej Grupy GOPR, była podstawą naszych ćwiczeń terenowy z wykorzystania quadów w działaniach poszukiwawczych. Szczegółowy opis metody znajduje się w RescueMagazine 1/2016.\nDoświadczenia zdobyte podczas szkolenia pozwoliły na wyciągnięcie kilku ciekawych wniosków, które wprowadzają nowe patrzenie na wykorzystanie czterokołowców w działaniach.\nObszarem, na którym działaliśmy opisywaną metodą był teren zielony, pokryty drzewostanem o powierzchni 70 hektarów. W czasie 125 minut pracy ratownicy pokonali na zadanym terenie 18 skrzyżowań przeszukując je szczegółowo w promieniu 20 metrów, średnia prędkość poruszania się quada 5,6 km/h, długość trasy pokonana przez czterokołowiec 11,75 km. Ratownik przeszukujący teren skrzyżowań pokonał 13,75 km, czyli około 2 km więcej niż trasa quada.\nSzkolenie zostawiło kilka pytań:\njak optymalnie dobierać obszar terenu działania?\njaki jest optymalny czas pracy na czterokołowcu w tej metodzie?\njak równomiernie zaangażować ratowników na quadzie do przeszukania terenu skrzyżowań?\nz jakich urządzeń gps korzystać?\njaki wpływ na metodę mają warunki atmosferyczne?\njaki jest czas przeszukania skrzyżowań w zależności od gęstości zalesienia terenu?\nna ile metoda jest skuteczna w nocy?\njak prowadzić skutecznie nawoływanie i nasłuch?\njakiego sprzętu użyć do optymalnego oświetlenia terenu?\nProwadzone szkolenie, a zarazem testy wykorzystania metody SPD pozwalają optymistycznie patrzeć na możliwość użycia jej w realnych akcjach. Jednym z podstawowych warunków potrzebnych do prawidłowego zadziałania metody jest obycie się z nią ratowników, wypracowanie nawyków związanych z szybkością jazdy na quadzie, systematycznego przeszukiwania terenu, po którym się poruszamy i automatyzmu we współpracy członków załogi czterokołowca.\nZ uwagi na rosnącą liczbę quadów posiadanych przez jednostki biorące udział w akcjach, konieczne wydaje się opracowanie standardów szkoleń, które będą wspólne dla wszystkich jednostek i pozwolą zunifikować działania. Dziś działania ratownicze prowadzone na czterokołowcu, często są “spontanicznymi” działaniami ratowników. W jednostkach Straży Pożarnej brakuje specjalistycznych szkoleń z nauki jazdy quadem oraz szkoleń z zakresu wykorzystania ich podczas działań powodziowych, ratowniczych, poszukiwawczych etc. Niejednokrotnie pojazdy te nie są wyposażone w odbiorniki GPS, co powinno być standardem, ponieważ służą do poruszania się po terenach (bezdrożach), gdzie możemy skutecznie nawigować tylko w oparciu o odbiorniki GPS.


Lewica: najwyższy czas, by minister Czarnek przedstawił scenariusze przygotowania szkół do IV fali pandemii | wMeritum.pl\nNajwyższy czas, by szef MEiN Przemysław Czarnek otworzył swoje szuflady i wyciągnął z nich te scenariusze, które – jak twierdzi – mają przygotować polskie szkoły do bezpiecznego przejścia przez IV falę pandemii – uważają posłowie Lewicy. Chcą, by Czarnek spotkał się z sejmową komisją edukacji.\n„Ministerstwo Edukacji i Nauki nadal nie informuje rodziców i uczniów o tym, w jaki sposób planuje zabezpieczyć szkoły przed tym, żeby nie stały się po raz kolejny rozsadnikiem zakażeń, żeby uczniowie, nauczyciele i wszyscy pracownicy szkół mogli się czuć bezpiecznie w murach swoich placówek” – mówiła.\nPosłanka przypomniała wypowiedź ministra eukacji i nauki Przemysława Czarnka z początku lipca, który na antenie jednej ze stacji radiowych stwierdził, że „nic na razie nie wskazuje na to, żeby było jakiekolwiek zagrożenie, ale oczywiście mamy w szufladach plany na wypadek, gdyby jednak czwarta fala przyszła i była rzeczywiście groźna”.\n„Być może 8 lipca Przemysław Czarnek rzeczywiście mógł nie dostrzegać nadchodzącego zagrożenia, był wszak nadmiernie zajęty przygotowywaniem przepisów dotyczących przymusowych lekcji religii, podporządkowania szkół linii partii czy zniewolenia dyrektorów i nauczycieli. Ale dziś pod koniec lipca już nie może nie widzieć, że czwarta fala faktycznie nadchodzi, że będzie groźna i że uderzy w nasz kraj i w polskie szkoły” – podkreślała Dziemianowicz-Bąk.\n„Chcemy zapytać pana ministra, czy planuje przyspieszenie procesu szczepień w szkołach i umożliwienie ich już w drugiej połowie sierpnia. Jaki jest stosunek ministra edukacji do pomysłu, by objąć nauczycieli obowiązkowymi szczepieniami. (…) Czy jeśli czwarta fala uderzy ze szczególną siłą, to ministerstwo rozważa wprowadzenie edukacji hybrydowej, a może rozważa wprowadzenie takich rozwiązań jak rekomendowane przez ekspertów bańki edukacyjne, czyli dzielenie klas na mniejsze podgrupy. Na te wszystkie pytania żądamy dziś odpowiedzi” – mówiła Dziemianowicz-Bąk.\n„Jest najwyższy czas, do początku roku został zaledwie miesiąc. To nie jest czas na odpoczynek, to nie jest czas na wakacje od edukacji, to nie jest czas na to, żeby szykować przepisy ideologizujące polską szkołę, podporządkowujące ją linii partii. To czas, żeby pracować nad bezpieczeństwem i zdrowiem uczniów i nauczycieli” – apelowała Dziemianowicz-Bąk. (PAP)\nTagi Czarnekczwarta falakoronawirus w Polsceminister edukacjipowrót do szkołyprzemysław czarnek


Ridero IT Solution (1880)\ndo 20 zł (18941)\n20 zł - 50 zł (12215)\nPrzedstawienie stawia przed sobą różne cele: chce wzruszyć, rozbawić, skłonić do refleksji nad ludzkim życiem i jego biegiem. Grupa szcześciorga uczniów spędza swój pierwszy dz...\nTrzeci tom fenomenalnej, bestsellerowej serii Mój szef. Dowcipne dialogi, zabawne sytuacje, namiętne sceny, moc wzruszeń i niepowtarzalni bohaterowie. Kontynuacja komedii romantycznej, jakie...\nNieznana powieść Simone de Beauvoir publikowana pierwszy raz po ponad pół wieku od powstania. Do klasy dziewięcioletniej Sylvie dołącza nowa uczennica. Andrée jest nieprzeciętnie inte...\nNiezwykle wyczekiwana kontynuacja Korepetytora! Dwa lata. Tyle minęło od ich ostatniego spotkania. Życie Isabelli teoretycznie ruszyło do przodu. Dziewczyna ma chłopaka, stała się bardziej niezależ...\nGóralka jedzie na Florydę za bandziorem, który totalnie zawrócił jej w głowie, chociaż nie chciała. Maja jest rozdarta. Michael wyjechał, a ona została. Ale przecież się na to ...\nKontynuacja historii Igi i Piotra ze Złap mnie. Hakerka, która zakochała się w policjancie. Podkomisarz CBŚ, który nie może o niej zapomnieć. Iga nosi pod sercem dziecko. Kobieta prze...\nZanim przeczytasz Noce i dnie, poznaj Ludzi stamtąd – cykl opowiadań Marii Dąbrowskiej, jednej z najwybitniejszych polskich powieściopisarek. Żona, która nie może się pogodzić ze śmier...\nSeria: Po raz drugi\nChcę ciebie. Chcę tego. Chcę nas. Nie jestem typem kobiety, która sypia z kim popadnie. A już na pewno nie jestem kobietą, która upiłaby się na koncercie tylko po to, by wylądować w ł...\nPo zaręczynach Dominika i Agnieszki staje się jasne, że Irena nie pozwoli, by jej córka zmarnowała sobie życie u jego boku syna i zrobi wszystko by zniszczyć ich związek. Kiedy Małgorzata, m...\nZima 1940 roku. Kończy się pewna epoka w historii miasta pod Giewontem. Przedwojenne, wieloetniczne Zakopane, gdzie żyli obok siebie Polacy, Górale, Żydzi, Niemcy i Ukraińcy, przeobraża się ...\nNADSZEDŁ CZAS NA ZMIANY. ZMIANY, KTÓRE PO LATACH STAGNACJI WYWRÓCIŁY JEJ ŻYCIE DO GÓRY NOGAMI, ALE NIE OBAWIAŁA SIĘ TEGO CHAOSU. CZUŁA, ŻE WYNIKNIE Z TEGO COŚ DOBREGO. Dobrosła...\nRyśkowi ledwie udaje się ujść z życiem po konfrontacji z niebezpiecznym zabójcą. I chociaż dzięki przyjaciołom z Radości Simon trafia za kratki, ich problemy wcale się nie kończą. Ktoś umyśl...\n„Leo uśmiechnął się lekko – po raz pierwszy od wielu lat po wejściu do pubu nie spojrzała na niego ani jedna osoba. Cóż za miła odmiana. Skierował się w stronę kontuaru i poczuł,...\nSeria: Ogród rozkoszy\nDrugie opowiadanie z cyklu „Ogród Rozkoszy" autorstwa Black Chanterelle. Niegdyś służąca, a teraz nowicjuszka najznamienitszego Domu Rozkoszy na wyspie Zuthos - Tamira - spędza ko...\n"Na autostradzie łączącej Katowice z Krakowem grupa zamaskowanych postaci zatrzymuje luksusowe bmw i porywa kierowcę. Ofiarą okazuje się profesor Jan Potocki, milioner ze Śląska, pionier nowoc...\nZakazany owoc – 8 opowiadań erotyc...\nDolores, ambitna bizneswoman, ma za pazuchą szykownej garsonki pewien niegrzeczny sekret. Za dnia bierze udział w nudnych konferencjach i spotkaniach, zajmując się papierkową robotą kierownika jako...\n„On zamyka drzwi, łapie ją w talii i przyciąga do siebie. Gładzi wewnętrzną stronę jej ud i nie trzeba wiele, żeby była gotowa. Podciąga spódnicę, opuszcza rajstopy i pozwala mu pochyl...\nPowieść autora scenariusza do ikonicznego serialu „Czterdziestolatek"! Kto skradł cenną późnominojską wazę z wizerunkiem dziewięcioramiennej ośmiornicy? Dlaczego zastrzelono jedne...\nW mieszkaniu bogatego właściciela warsztatu samochodowego znalezione zostają zwłoki gospodarza. Znikają cenne numizmaty i plecak, który mógł służyć złoczyńcy do wynoszenia skradzionyc...


[SPAM]Nowy sklep www.Helikoptery.com - PolyTech Forum\n[SPAM]Nowy sklep www.Helikoptery.com\nTue, Sep 27, 2005 3:59 PM\nZapraszamy do nowego sklepu Helikoptery.com, dobre ceny, pomoc on-line,\nnajlepsza oferta na śmigłowce Trex XL, największy wybór tuningów i wiele\nTue, Sep 27, 2005 4:35 PM\nBardzo fajne ceny sa w tym sklepie tylko nie wiem dla kogo bo taniej kupie w pierwszym lepszym sklepie normalnym ,a nie internetowym gdzie wszystko powinno być tansze bo to chyba logiczne . Najlepsza jest cena pierścienia przeciwzakłóceniowego (15 zł) ciekawe czy jakiś znajdzie się idiota co to kupi jak to jest warte 2 zł.a może nawet mniej.Brak rozumienia praw rządzących rynkiem handlu.\nTue, Sep 27, 2005 7:01 PM\n"Wirtualny" sklep unosz±cy siê w powietrzu. Bez konkretnego adresu, bez ¿adnych danych. Tak siê g³upio sk³ada Panie kolego, ¿e obowi±zkiem w³a¶ciciela e-sklepu jest podanie adresu, numeru wpisu do rejestru, NIP'u i tym podobnych pierdó³. Konkurencja mo¿e uznaæ za szar± strefê ( czytaj przemyt ) i poczuæ siê ura¿ona, a czasy wredne. I ka¿dy zanim co¶ kupi sobie to poczyta, a potem pomy¶li czy warto interesu ubijaæ. Nie mówi±c ju¿ o podanych do publicznej wiadomo¶ci warunkach gwarancji. Ale nie ma co siê martwiæ: gg ma ju¿ opcjê video i podobno za miesi±c wprowadzaj± mo¿liwo¶æ pchania przez sieæ przedmiotów. W ostateczno¶ci mo¿na wys³aæ na komórkê (pewnie pre-paid).......\n" 6.Do ka¿dego zakupionego Towaru (oprócz towarów wystawionych w sekcji Komis) na ¿yczenie wystawiamy fakturê VAT. ..."!!!!!! Spróbuj mi nie wystawiæ faktury jak bêdê j± chcia³ i kupiê co¶ w komisie. Mo¿e przeczytaj jaki¶ przepis podatkowy. Tak publicznie siê podk³adaæ?\n"7.Firma nie pobiera op³at..........." a jaka kurcze - firma? "Szwagier i s-ka? "\nMi³o, ¿e zapraszasz. Najpierw siê jednak do tego przygotuj bo na razie to kupa ¶miechu. Pozdro Jerzy\nTue, Sep 27, 2005 7:15 PM\nJerzy Laskowski pisze:\nA jak komis nie jest płatnikiem VAT, to też faktury wystawia? Tak się pytam, nie znam się :)\nCo do braku namiarów na firmę - zgoda, też mi to trochę przeszkadza. A reszta to czepianie :) Ja tam zakupy zrobiłem i jestem zadowolony.\nTue, Sep 27, 2005 7:52 PM\nMichał Mierzwa napisał(a):\nNa twoje życzenie ma obowiązaek wystawić fakture VAT ( jesli jest VAtowcem ) albo rachunek ( jak nie jest ). Za zakupy w komisie też.\nAle zgodnie z przepisami nt zakupów poza siedzibą firmy , niezaleznie od faktury czy rachunku , taki sklep ma obowiązek dołączyć do przesłanego towaru potwierdzenie ceny/ilości + pełne informacje teleadresowe firmy oraz dt. mozliwosci rezygnacji z zakupu. Dostałeś to razem z przesyłką ?\nOczywiście podanie pełnych namiarów na firmę nie gwarantuje uczciwosci sprzedawcy. Ale przynajmniej daje mozliwość sprawdzenia.\nPoza tym zupełnie kuriozalny i bezprawny jest jeszcze punkt nr 12. Oferta sklepu internetowego w którym kupujący wrzuca towary do koszyka, jest taką samą oferta jak w zwykłym sklepie. I podana cena jest tak samo wiążąca, byc może poza jakimiś przypadkami ewidentnej pomyłki ( np 1,50 zamiast 150,0 ).\nno to sie poprawili:\n12. Oferta sklepu internetowego nie jest ofert± handlow± w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Zastrzegamy sobie prawo zmiany cen i opisów produktów, w tym przypadku klient jest informowany o tym fakcie w momencie potwierdzenia zamówienia.\nSmisznie nie ufaja swojemu sklepowi i zabezpieczyli sie. Ale nie wiele wygraja w sadzie.\nTue, Sep 27, 2005 8:14 PM\nCzytaæ nie umiesz? Je¶li facet pisze ,¿e na ¿yczenie wystawia fakturê VAT to jak jego komis nie mo¿e wystawiaæ faktur? Mo¿e i jeste¶ zadowolony z zakupów, ale w takiej postaci informacji nikt nie wie czy to nie jaka¶ lewizna, handel bez podatków i kolejny towar z przemytu sprzedawany na lewo. Je¶li to normalna firma, a nie kolejny "bezpodatkowy" i "bezkosztowy" cwaniak to ¿yczyæ powodzenia i tyle. Jerzy U¿ytkownik "Micha³ Mierzwa" : > > " 6.Do ka¿dego zakupionego Towaru (oprócz towarów wystawionych w sekcji > > Komis) na ¿yczenie wystawiamy fakturê VAT. ..."!!!!!! Spróbuj mi nie > > wystawiæ faktury jak bêdê j± chcia³ i kupiê co¶ w komisie. Mo¿e przeczytaj > > jaki¶ przepis podatkowy. Tak publicznie siê podk³adaæ? > > A jak komis nie jest p³atnikiem VAT, to te¿ faktury wystawia? Tak siê > pytam, nie znam siê :) > > Co do braku namiarów na firmê - zgoda, te¿ mi to trochê przeszkadza. A reszta > to czepianie :) Ja tam zakupy zrobi³em i jestem zadowolony. > > Mumin > -- > ************** </body> *** Kilroy was here *** </html> ************* > Micha³ Mumin Mierzwa\n2 > PGP key ID: 512/8E29F841 3 > Na pocz±tku by³ chaos ... I tak ju¿ zosta³o 4 :-)\nTue, Sep 27, 2005 9:23 PM\nNie umiem! Ale za to umiem poprawnie cytować :>\nNormalnie. Ma dwie firmy. Sklep. Płatnik VAT. Komis. Niepłatnik. A poważnie, to przykład z życia: Kolega ma sklep rowerowy, sam jeździ dość maniacko. Kupuje (dla siebie) profesjonalny osprzęt z najwyższej półki, do potestowanie. Następnie ten osprzęt tanio odsprzedaje kolegom z którymi jeździ (podobni maniacy, ale niekoniecznie ich stać na nówki). Ot, taki komis. Jak myślisz, daje tam jakieś faktury?\nSklepy modelarskie to też często firmy prowadzone niejako przy okazji hobby. I normalne jest, że właściciel sam bierze zabawki ze swojego sklepu. I czasami je potem odsprzedaje. I wolę, żeby je odsprzedawał w "komisie" (nawet bez faktur) niż jako nowe w superpromocji w sklepie z fakturą.\nI za to się napiję :)\nMumin Ps. Oczywiście to takie uwagi ogólne, sklep z tematu ani mi brat, ani swat; nie wiem, jak jest w tym konkretnym przypadku.  Herbatki Scottish blend oczywiście\nTue, Sep 27, 2005 10:07 PM\nArmand Olejko napisał(a):\nWcale się nie poprawili, bo moja uwaga się własnie tyczyła powyzszej treści. Dla klienta jest wiażąca cena , którą widzi w momencie dokonywania zakupu ( czyli wrzucania do wirtulanego koszyka). Zwłaszcza, że tu mozna płacić z góry ( przelewem ). Jak sie komuś często zmieniają ceny , albo je daje "po uważaniu", to niech ikonę telefonu pokaże zamiast ceny i będzie wiadomo, że trzeba pytać za każdym razem.\nTue, Sep 27, 2005 10:38 PM\nWcale nie koniecznie, jest pewien zabieg który nie udolnie próbowali zastosowac ale zostawmy temat i nie rozwiazujmy ich problemow\nMi³oszu - pisa³em "no to sie poprawili:" z ;)\nWed, Sep 28, 2005 11:03 AM\nCeny wzięte żywcem ze sklepów zachodnich licząc 1 Euro = 4 zł w naszym kraju właściciel tego sklepu nie zrobi interesu predzej czy póżniej go zwinie.I zapomniał o jednym że średnia płaca w kraju to 500 Euro a w Niemczech 2000 Euro.Najtańsza Skoda Fabia w Niemczech kosztuje 13 000 Euro to w Polsce musiałaby kosztować ok.50 000 kto by to kupił.\nWed, Sep 28, 2005 2:14 PM\nCo maja do rzeczy wysokosci zarobkow. ???? Dolny prog cenowy okresla producent. Wlasciciele sklepow nakladaja swoja marze. Skoro ceny sa identyczne z zachodnimi to i tak wychodzi taniej bo oszczedzasz na przesylce i ew. reklamacje tez masz na miejscu. Chyba nikt nie liczy ze sprzedawca biorac pod uwage zamoznosc spoleczenstwa bedzie robil kupujacym prezenty i sprzedawal w cenach nizszych niz ceny zakupu.\nWed, Sep 28, 2005 5:06 PM\nHe he, ju¿ widzê zabiedzonych sprzedawców sprzedaj±cych z 1% mar¿±.....maj± minimum 30% a czasem i ze 150%...i nie mów ju¿ o prezentach...\nKoszty prowadzenia sklepu s± jednak zwi±zane jako¶ z p³ac± a od nich tak¿e zale¿y cena koñcowa, je¶li w³a¶ciciel sklepu sam go prowadzi i chce zarabiaæ tyle samo co kto¶ prowadz±cy sklep w bogatszym pañstwie, to ma problem......ale to jego zmartwienie.\nZ drugiej strony w bogatszym kraju mo¿na mieæ wiêkszy obrót bo ludzie bogatsi.......\nPewnie i tak wszystko zale¿y od wysoko¶ci podatków\nWed, Sep 28, 2005 9:22 PM\nZałóż sklep z 5% marżą, wykosisz konkurencję i zarobisz majątek.\nMumin lekko znudzony pieprzeniem\nThu, Sep 29, 2005 11:12 AM\nProblem w tym ze modele i akcesoria modelarskie to nie chleb, czy inne artykuly ktore ludzie kupuja codzienie. Trzeba pamietac tez jak wielki jest rynek. Juz widze ten sklep z marza 5% Po pierwszym miesiacu wlasciciel by zwinol interes. Owszem napewno mialby wieksze obroty,tyle ze watpliwym jest by mogl to traktowac jako podstawowa zrodlo dochodu. Wiec nie nalezy dziwic sie marzy 20-30%\nSat, Oct 1, 2005 7:57 AM\nPanowie To czy wystawiają czy nie wystawiają faktur to pryszcz. Uważam że prowadząc firme taką jak ta człowiek powinien choć nie muszi , ogarnąć minimum wiedzy na temat co sprzedaje. Jakiś czas temu kontaktowałem się z tym człowiekiem i nie potrafił mi odpowiedzieć na głupie i proste pytania. Jak równierz zairytowało mnie fakt nie możliwosci odbioru towaru na miejscu w firmie tylko gdzieś tam na mieście. teraz pytanie ,gdzie faceta szukać przy reklamacjach , jak i równierz gwarancyjne naprawy? Skąd ta pewność że towar sprowadzany legalnie i czy w ogóle jest gwarancja jakośći i producenta? Większość towaru pochodzi zza oceanu więc podejrzewam że gwarancja bedą pustymi słowami. Robiłem zakupy chyba we wszystkich Polskich sklepach ale ten nie wzbudził we mnie zaufania .\nSat, Oct 1, 2005 8:41 AM\nLudzie opanujcie się !! Ja robie zakury w tym sklepie i zawsze towar był zgodny z opisem, zawsze był na czas, cena zgodna z tym co jest napisane w ofercie.Po co szukacie dziury w całym !! Popatrzcie chociaż na modele.sklep jakie oni robią przekręty i jakoś specjalnie nie jesteście zainteresowani tym, doczepiliście się niewinnego człowieka który w niczym wam nie zawinił, no ale czego się spodziewać, wkońcu to jest Polska, człowiek sam nie ma a komuś by jeszcze zabrał. Zastanówcie się następnym razem zanim cokolwiek napiszecie.\nInterfejs USB do symulatora lotów\nWitam! Zainteresowanych serdecznie zapraszam : przepraszam! Wszystkich...\nPowstał nowy sklep www.modelmotor.com.pl . W ofercie silniki benzynowe do...\nNowy sklep modelarski (Cieszyn)\nW Czeskim Cieszynie zostal otwarty nowy sklep modelarski, sprzedaje asortyment ...\nNatrafi³em na nowy sklep w sieci. Oto on: www.hangarc.com . Wreszcie co¶...\npoczatki zawsze cięzkie czas pokaze Subject: Re: Nowy sklep\nChcialbym poleciæ ca³kiem ciekawa stronke: http://www.bocianmix.pl/Nowy sklep...\n[Reklama]Nowy sklep modelarski\nWitajcie Z największą przyjemnością chciałbym ogłosić, że na stronie:...\n[spam] www.airshop.pl - Lotniczy Sklep Wysyłkowy\nMamy przyjemnosc poinformowac Panstwa iz otworzylismy wlasnie nowy Lotniczy...\nwitam Mam do sprzedania nowy symulator RealFlight G3 oryginalny w pudełku 2CD...\n[reklama] Nowy internetowy sklep modelarski - Świat Modeli\nSklep modelarski: modele plastikowe firm Italeri, Academy, Tamiya, Revell,...\nTak jak w tytule Trenerek 40 firmy RIPMAX .Rozpiêto¶æ 160 cm .Nowy w ...\nWitajcie ! Wyje¿d¿am do Zakopanego. Czy jest tam gdzie¶ w okolicy sklep...\n[spam] www.airshop.pl - Lotniczy sklep wysylkowy on-line\nMamy przyjemnosc Panstwa poinformowac, iz 1 wrzesnia 2004 roku startuje lotniczy...\nOstatnio slyszalem ze gdzies przy al.Jana Pawla jest sklep modelarski . czy ten...\nSklep modelarski w Czeskim Cieszynie - Szukam\nWitam Akurat jestem w okolicy, mo¿e ma kto¶ namiar na sklep modelarski w...\nWitam, do której czynny jest sklep na Bitwy Warszawskiej w sobotê? Dziêki\n...a z tym spamem to...:)), raz go za duzo, raz jest naprawde porzadany, jak mam...\nOto nowy wizerunek strony http://rc-lot-hobby.livenet.pl/Zapraszam


Matrix III Reczypospolitej. Pozory wolności [Ewa Stankiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00333 005321 19963250 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ewa Stankiewicz Liczba stron: 252\nISBN: 978-8-3804-3035-8 Data wydania: 2015-11-10\nStrona redakcyjna © Copyright by Wydawnictwo M, Kraków 2015 ISBN 978-83-8043-035-8 Wydawnictwo M 31-002 Kraków, ul. Kanonicza 11 tel. 12 431-25-50; fax 12 431-25-75 e-mail: biuro@wydawnictwom.pl www.wydawnictwom.pl Dział handlowy: tel. 12 431-25-78; fax 12 431-25-75 e-mail: handel@wydawnictwom.pl Księgarnia wysyłkowa: tel. 12 259-00-03; 721-521-521 e-mail: bok@klubpdp.pl www.klubpdp.pl Publikacja elektroniczna:\nEwa Stankiewicz:Matrix III RPRozmawia Bogusław Rąpała\nRozmowa Pozory wolności Gdy słowa tracą sens, ludzie tracą wolność. Żyjemy w czasach, gdy jedni śpiewają „Ojczyznę wolną, pobłogosław”, a inni „racz nam wrócić, Panie”. A Pani? Teraz „racz nam wrócić, Panie...”. Polacy śpiewali tak pod zaborami, za okupacji niemieckiej i w czasach komunizmu. Według Pani dziś znów musimy bić się o wolność? Zacznijmy od tego, że dzisiaj nie możemy mówić o wolnej Polsce. Tym, którzy uśmiechają się z wyższością, słysząc takie słowa, proponuję chwilę zastanowienia nad tym, co jest istotą suwerenności. Czy premier suwerennego państwa oddałby śledztwo w sprawie śmierci prezydenta w ręce innego kraju? Czy zrezygnowałby z umów obowiązujących Polskę i Rosję, z prawa do międzynarodowego śledztwa? Czy łamałby zabezpieczenia prawne własnego kraju? Czy jakikolwiek suwerenny polityk w tak kluczowej dla bezpieczeństwa państwa sprawie jak katastrofa smoleńska oddałby prawo do decyzji, a także wszystkie dowody, w ręce Rosjan? Jeśli nawet przez przypadek premierem zostaje osoba niepoczytalna, to po takich decyzjach ląduje albo w szpitalu, albo w więzieniu. Tymczasem w Polsce nadal przez lata jest u władzy i podejmuje kolejne decyzje godzące w polską suwerenność. Przypominam, że to właśnie decyzją Donalda Tuska Rosja była dysponentem śledztwa na arenie międzynarodowej, a Polska przeprowadziła jedynie swoje wewnętrzne dochodzenie, i to bez dostępu do głównych dowodów ani prawa do odwołania od ustaleń moskiewskich. To rezygnacja z naszej suwerenności. Teraz ten sam człowiek, o ironio, otrzymał niejako w nagrodę prestiżowe stanowisko w strukturach Unii Europejskiej, co jest złowieszczym sygnałem dla przyszłości i kierunku, w którym ona zmierza. Dziś wiele osób nawet nie zastanawia się nad znaczeniem słów „wolność” i „suwerenność”, tylko bezmyślnie powtarza je za innymi. Mówią, że przecież żyjemy w XXI w., w centrum Europy, że kiedyś to może tak, ale teraz jest całkiem inaczej. Ci ludzie nawet nie zauważają, że mamy coraz mniej wolności. A jeśli tego nie widzą, to i nie reagują. Tak więc gdy słowa tracą sens, ludzie tracą wolność. Pani widzi i reaguje. Na czym jeszcze opiera Pani swoje przeświadczenie, że nie żyjemy w państwie wolnym i demokratycznym? Bardzo dużo rzeczy na to wskazuje. Żeby można było w ogóle mówić o suwerenności, muszą zostać spełnione określone warunki. Rzeczywistość daje dowody na to, że tak się nie dzieje. Wystarczy wziąć pod uwagę takie podstawowe kwestie jak równość wobec prawa czy przejrzystość życia publicznego. Kłóci mi się z demokracją systemowe zagwarantowanie bezkarności jakiejś grupie morderców i oprawców. A tak właśnie w Polsce jest – wszystkim komunistycznym, reżimowym kryminalistom została zapewniona bezkarność. Ilu z tych ludzi zostało osądzonych i skazanych? Skala zjawiska wskazuje na jego systemowy charakter. Demokracja bez wartości, w której nie wiadomo, co jest dobre, a co złe, bo wszystko jest relatywne, jest ułudą. Zmarły niedawno Wojciech Jaruzelski nigdy nie odpowiedział za zbrodnie komunistyczne. Nic nie wskazuje również na to, że wyrok kiedykolwiek usłyszy Czesław Kiszczak. Dlaczego tak się dzieje? Opowiada się nam bajki, że nie ma dowodów, że nie można. Sąd wbrew dowodom uniewinnia tych ludzi, nie widzi podstaw do ukarania za to, że mordowali i bili swoich rodaków, wydawali rozkazy i inspirowali podległe im służby do zbrodni. Ich bezkarność jest możliwa tylko z tego powodu, że system wyłączył ich spod prawa – nie tylko spod prawa kryminalnego, ale i spod prawa gospodarczego. Nie żyjemy w państwie demokratycznym, a w jakimś miękkim, współczesnym reżimie. Nikt nie siedzi w więzieniu za czytanie nieprawomyślnych książek, ale za głoszenie pewnych poglądów czy przekonań religijnych jest się w Polsce prześladowanym. Nie tak dawno doszło nawet do brutalnego mordu na tle politycznym dokonanego na Marku Rosiaku przez człowieka, który fanatycznie nienawidził PiS. Mamy do czynienia z kampanią nienawiści, otaczaniem kordonem sanitarnym osób, które mają poglądy odmienne od postkomunistycznych czy proplatformerskich. Taka jest rzeczywistość. A skoro nie żyjemy w demokracji, to walka za pomocą prawa nic nie daje. W istocie same sądy, które nigdy nie zostały zlustrowane, są źródłem korupcji i bezprawia, narzędziem utrzymania niesprawiedliwego, skorumpowanego i zamkniętego systemu. Skoro twierdzi Pani, że walka za pomocą dostępnych środków prawnych nic nie daje, to jak inaczej z tymi patologiami walczyć? Moim zdaniem jesteśmy opanowani przez skorumpowaną mafię, która doprowadza państwo polskie do utraty suwerenności. Ludzie w Polsce powinni wziąć sprawy w swoje ręce. Tutaj musi nastąpić bardzo zdecydowana i adekwatna reakcja, na przykład doprowadzenie do tak zwanej opcji zerowej w sądownictwie. Trzeba zacząć od społecznego utworzenia czarnej listy polskich sędziów, prokuratorów i ekspertów. Problem w tym, że wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy ze skali zagrożenia państwa. Przejrzystość życia społecznego jest kluczowa dla demokracji. Mówi Pani o sądownictwie, które nigdy nie zostało poddane lustracji. Jaki to ma wpływ na życie publiczne w Polsce? Decydujący. Przejrzystość życia społecznego jest kluczowa dla demokracji. Jej brak poprzez odrzucenie procesu lustracji daje swobodne pole do korupcji, szantażu i niejawnych interesów. Jeśli jednego człowieka wsadza się do więzienia lub karze grzywną za to, że próbował ukraść chleb w hipermarkecie, a drugiego, który skazywał na karę śmierci Żołnierzy Wyklętych, uniewinnia, a nawet promuje w życiu publicznym i – co jeszcze bardziej oburzające – skazuje się ludzi, którzy protestują przeciwko publicznemu honorowaniu oprawcy na uniwersytecie, to wyraźnie widać, że ludzie, którzy tworzą wymiar sprawiedliwości w Polsce, kreują chorą rzeczywistość i powodują totalny zamęt wartości. Jaruzelski, który pod adresem ks. Jerzego Popiełuszki wypowiedział do Kiszczaka słowa: „Zrób coś, żeby przestał szczekać”, w wyniku czego ks. Popiełuszko został brutalnie zamordowany, nie tylko do końca życia pozostał bezkarny, ale jeszcze próbuje się go promować w życiu publicznym na tak zwanego człowieka honoru. Demokracja bez wartości, w której nie wiadomo, co jest dobre, a co złe, bo wszystko jest relatywne, jest ułudą. Nie ma demokracji bez rozróżnienia elementarnych zasad określających, kto postępuje dobrze i zasługuje na nagrodę, a kto źle i dlatego powinien zostać ukarany. Bo jeśli powiemy, że wszystko jest względne, to dochodzi do sytuacji, gdy taki Bauman, zamiast siedzieć w więzieniu, jest obwożony po polskich uniwersytetach. Zresztą tu nie chodzi o zanik wartości i brak oceny. Przecież sąd rozpatrujący sprawę incydentu związanego z wizytą Baumana na wrocławskiej uczelni wydał wyraźną ocenę – w sporze: protestujący kontra honorujący zbrodniarza, skazał i ukarał tych pierwszych. Wydając taki wyrok, sprzeniewierzył się swojej roli i misji – nie tylko nie stanął na straży sprawiedliwości, ale aktywnie zadziałał przeciwko, powiększając bezmiar niesprawiedliwości. W jednym z wywiadów określiła Pani zaproszenie stalinisty Zygmunta Baumana na Uniwersytet Wrocławski „promocją zbrodni”. Ale dla innych jest autorytetem. Jeśli Bauman, który z bronią w ręku zwalczał tak zwane bandy, jak mówiono o Żołnierzach Wyklętych, nie tylko nie został osądzony, ale jeszcze po latach wyłazi gdzieś z boku jako wielki naukowiec i profesor, to może wróćmy na przykład do myśli niemieckiego zbrodniarza wojennego Adolfa Eichmanna. Może poza zbrodniczą ideologią też miał jakieś interesujące przemyślenia, nad którymi warto byłoby się pochylić i obwozić go po uniwersytetach świata. Ale mówmy o Polsce, bo Polska mnie interesuje – jest moim krajem, moją Ojczyzną. Chciałabym, żeby młodzi i starzy ludzie chcieli tutaj żyć. Żebyśmy urządzili sobie tu życie w sposób przyjazny i nie dyskryminowali samych siebie. Nie jest to jednak możliwe, jeśli sprawiedliwe prawo nie będzie egzekwowane, jeśli zbrodnia nie zostanie nazwana zbrodnią, a sprawca nie zostanie ukarany. Jeśli uczciwy przedsiębiorca będzie szykanowany przez urzędy własnego kraju. Niestety, kształt demokracji w Polsce sprzyja tego rodzaju patologiom. Co Pani w ogóle sądzi o tym ustroju politycznym? Nie będę odkrywcą, jeśli powiem, że system demokratyczny jest czymś bardzo ułomnym. Ale analizując historię świata, nie da się uniknąć pytania, czy istnieje lepszy ustrój? Było mnóstwo różnych idei i dyktatur, które kończyły się wymordowaniem milionów ludzi. Stąd utarło się stwierdzenie, że demokracja to fatalny system, ale nie wymyślono lepszego. Dla mnie demokracja to z jednej strony pewien etos, w którym wzrastałam za komuny, kiedy to myślało się o krajach Zachodu jak o niedoścignionym marzeniu. A z drugiej strony widzę, że ludźmi można w łatwy sposób manipulować i wpływać na ich decyzje. Hitler też doszedł do władzy w demokratycznych wyborach. Jeśli mamy większościowe wybory do Senatu i kandyduje porządny człowiek, a drugim kandydatem jest jakiś oszust, ale ma na tyle pieniędzy, że zorganizuje na przykład imprezę na stadionie z grillowaną kiełbasą, to najprawdopodobniej ludzie zagłosują na niego. I to jest ta demokracja. Być może jakimś rozwiązaniem byłyby demokratyczne wybory oparte nie na listach partyjnych, ale na listach tworzonych przez lokalne ruchy społeczne, czego domagali się u siebie Ukraińcy. To oznacza, że każdego można byłoby wpisać na listę kandydatów, a o pozycji na liście decydowałaby liczba zgłoszeń. Może to jest coś dla nas... A monarchia, o której wspomina często reżyser Grzegorz Braun? Nie wiem, czy w przypadku Polski można w ogóle taki system ustrojowy na poważnie rozważać. Na świecie współczesne monarchie traktowane są raczej symbolicznie, jako część tradycji, tożsamościowe spoiwo, ale nie jako element realnej władzy mającej poważny wpływ na organizację życia danej wspólnoty. W Polsce sprawdzały się systemy przywódcze, gdy na czele państwa stawała osoba społecznego zaufania, mąż stanu, jak na przykład Józef Piłsudski. Ale takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko i na ogół w chwilach trudnych, w chwilach katastrof. Gdyby nie Piłsudski, który zastosował bardzo radykalne środki wobec ludzi wykorzystujących demokrację do rozsadzania państwa od środka, to być może utrata niepodległości przez Polskę nastąpiłaby znacznie szybciej niż w 1939 r. Jako wybitny przywódca sprawdził się również prezydent Warszawy Stefan Starzyński, który do końca pozostał z mieszkańcami walczącej z Niemcami stolicy. Historia pokazuje, że pod dobrymi rządami potrafimy bardzo szybko się rozwijać. Ale do tego potrzebny jest mądry, odważny przywódca, człowiek autentycznego honoru, i naród, który potrafi docenić te cechy. Tak jak to miało miejsce w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy powstał Centralny Okręg Przemysłowy. Autentyczna elita to ludzie sumienia – mężni, odważni, posiadający szerokie horyzonty myślowe. Takich ludzi nam bardzo brakuje. Ale jednak są kraje, w których demokracja się sprawdza, w każdym razie lepiej niż w Polsce. Od czego to zależy? Czuję się bardzo bezsilna wobec tego, że w większości ludzie wybierają źle. Może gdyby była silna, autentyczna elita, byłoby inaczej i ten ustrój bardziej by się sprawdzał. Bo dla mnie takie osoby jak Bartoszewski, Michnik czy Geremek to przedstawiciele pseudoelity, ludzie małej klasy wylansowani przez medialną grupę interesów. To osoby, które rozsadzają naszą społeczność od wewnątrz. Autentyczna elita to ludzie sumienia – mężni, odważni, posiadający szerokie horyzonty myślowe, i takich ludzi nam bardzo brakuje. Niestety, w Polsce przez całe lata działała selekcja negatywna, polegająca na eliminowaniu najbardziej wartościowych jednostek. Jakie elity – taka demokracja? Nie mając prawdziwych elit, nie mamy demokracji. Jej fasadę zapewnia propaganda, co jest charakterystyczne dla reżimów. Ta propaganda zaczyna się od naruszenia, a następnie zmiany znaczenia słów. Jerzy Urban, rzecznik prasowy w czasach komunistycznego reżimu i symbol peerelowskiej propagandy, nazywał Msze święte odprawiane przez ks. Jerzego Popiełuszkę „seansami nienawiści”. Używał tego określenia człowiek, który co tydzień na wtorkowych konferencjach prasowych organizował prawdziwe seanse nienawiści – szczuł, ośmieszał, nazywał strajkujących górników terrorystami. Urban na co dzień posługiwał się językiem nienawiści, ale publicznie oskarżał o to właśnie ks. Jerzego, przemawiającego w duchu miłości i pokoju. Teraz jest podobnie. W III RP osoba, która donosiła, traktowana jest nie jak oprawca, ale niemalże jak ofiara. Mało tego, głównego generała służb komunistycznych, który ma na sumieniu wiele istnień ludzkich, nie nazywa się oprawcą, ale człowiekiem honoru. O nienawiść oskarża się publicznie ofiary usiłujące dochodzić elementarnej sprawiedliwości. Jaką rolę w podtrzymywaniu takiego stanu rzeczy pełni obecnie rządząca Polską Platforma Obywatelska? Platforma Obywatelska, skupiająca trzon ludzi dawnej Unii Wolności czy Kongresu Liberalno-Demokratycznego, jest dla mnie partią powstałą z tej części dawnej opozycji, która była powiązana siatką szantaży i interesów z ludźmi reżimu komunistycznego. W momencie, kiedy ci ludzie doszli do władzy, trzeba było się pożegnać z marzeniami o autentycznie wolnym rynku, wolnej konkurencji, liberalizmie (tak!), równych prawach i przejrzystości życia publicznego. Do dziś mamy swego rodzaju „teatr” demokracji, w której interesy nieco większe od drobnych może robić tylko uprzywilejowana grupa. Oczywiście są wyjątki, ale ja mówię tutaj o zasadzie. Jeśli chodzi o liberalizm, to polecam sprawdzić liczbę koncesji, która obowiązuje w Polsce, i porównać ją z prawem obowiązującym w innych krajach europejskich, gdzie nie trzeba chować pod ladę całych dziedzin gospodarki, tak aby podarować je „znajomym” czy wspólnikom. Postawa Donalda Tuska jest zaprzeczeniem męstwa. Jak może Pani określić swój stosunek do Donalda Tuska? Po wyborze na przewodniczącego Rady Europy usunął się, przynajmniej na chwilę, w cień polskiej sceny politycznej, ale przecież wcześniej rządził aż siedem lat. Uważam, że jego miejsce jest w więzieniu. Myślę, że w normalnych warunkach Tusk nie byłby kimś, kto jest wart rozważań, aczkolwiek miał niestety bardzo duży wpływ na losy Polski. Myślę, że w jego przypadku decydujące są różne siatki interesów, powiązania korupcyjne lub po prostu ograniczone horyzonty myślowe. Według mnie jest to człowiek zadaniowany lub szantażowany. Dla mnie to taka banalna postać zła. Nie widzę w nim refleksji, że przekracza kolejne granice, brak mu też odpowiedzialności za to, co robi. Jego postawa to zaprzeczenie męstwa. Uważam go za człowieka, który jest współodpowiedzialny za śmierć prezydenta i utratę suwerenności Polski, a mimo to potrafi normalnie funkcjonować z takim ciężarem, musi być emocjonalnie upośledzony. Przecież miliony Polaków patrzą na niego jak na kogoś, kto wyrządził ogromną krzywdę państwu polskiemu – wspólnocie, za którą ten człowiek, dostając do rąk odpowiednie narzędzia, miał być odpowiedzialny. Mógł zdziałać wiele pożytecznych rzeczy, a zachował się jak niezbyt rozgarnięty chłopiec na boisku, który strzelił wiele samobójów. No chyba że był podpłacony przez przeciwną drużynę... Nie wiem, czy tak właśnie było, ale nie wykluczam tego. Koniec wersji demonstracyjnej.\n


LOCHERBER - wspaniały krem ochronny pH 5,9 ~ Pozytywna Mama - URODA & LIFESTYLE\nCzy zdarza się Wam użyć po raz pierwszy kosmetyk i już wiedzieć, że jest to coś, czego szukało się od dawna ?\nZapraszam Was na recenzję kremu ochronnego Locherber, który spisuje się na medal za każdym razem, kiedy mam ciężki dzień lub nieprzespaną noc.\nZ kremem miałam przyjemność zapoznać się dzięki uprzejmości http://www.bebeautyempire.com/\nInformacje producenta o produkcie :\nWybierasz się na narty, nad morze? Masz wrażliwą, zmęczoną skórę? Potrzebujesz specjalnej pielęgnacji!\nJeśli: Twoja skóra jest normalna i/lubwrażliwa, prowadzisz intensywny tryb życia, często podróżujesz, zmieniając środowisko i klimat,uprawiasz sport,potrzebujesz szybkiego i skutecznego działania.\nSpecjalna formuła zawierająca zioła Św. Jana przeznaczona do pielęgnacji wrażliwej i zmęczonej cery na co dzień. Wspomaga naturalną odporność skóry i zabezpieczają ją przed działaniem wolnych rodników. Ten specjalny krem tworzy na skórze warstwę ochronną, nie utrudniając oddychania skóry.\nskóra stanie się elastyczna, pełna witalności i napięta\nnawilżenie i odżywienie zestresowanej, zmęczonej skóry\ndoskonałą ochronę skóry wrażliwej\nPoczuj dodatkowe korzyści:\nochrona przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi (wiatr, woda, śnieg, smog)\ndoskonała pielęgnacja w podróży, stresowych sytuacjach i podczas uprawiania sportu\nnanieś cienką warstwę na twarz, szyję i dekolt\nnastępnie delikatnie wmasuj okrężnymi ruchami do wchłonięcia\nwyciąg z chleba świętojańskiego\nCENA 99,90 ZA 75 ml.\nJeśli poszukujesz odczuwalnych efektów działania kremu, to ten produkt jest w sam raz dla Ciebie.\nJuż po pierwszym użyciu rzeczywiście odczułam coś w rodzaju ulgi na skórze.\nŚwietnie nawilża skórę, szybko się wchłania - używam go również pod makijaż i bardzo fajnie współgra z podkładem.\nNiewątpliwym plusem jest to, iż krem znajduje się w tubie.\nZapach bardzo delikatny, w ogóle nie drażniący, w kierunku kwiatowym.\nKonsystencja produktu zwarta, nie wodnista. Bardzo przyjemnie się aplikuje na skórę. Zaraz po tym występuje delikatnie tłusty film, który po chwili całkowicie znika.\nProdukt może być używany do 12 miesięcy po jego otwarciu, zatem spisze się również w okresie letnim ponieważ zawiera ochronę UV.\nOdczuwalnie regeneruje moją skórę, nie wiem co w nim jest ale poprawia mi od razu humor i już nie chodzę rano zaspana robić sobie kawę :-) Skóra od zastosowania staje się promienna i nawilżona. Naprawdę!\nUwielbiam go również aplikować na noc. Po całym zabieganym i intensywnym dniu, bardzo przyjemne jest wklepać i poczuć się dobrze we własnej skórze. Wspaniale na nią działa :-)\nTen krem dla mnie nie ma absolutnie żadnych wad. Gdybym miała go ocenić to dałabym mu najwyższą notę - jeden z najlepszych, które do tej pory stosowałam. Polecam :-)\nTo cudo, możecie kupić na stronie bezpośredniego dystrybutora : http://www.bebeautyempire.com/krem-ochronny.html\nW przesyłce, którą otrzymałam od http://www.bebeautyempire.com/ , znajdował się również zestaw próbek oraz bardzo fajne katalogi. Asortyment Locherber odpowiada mi nie tylko dlatego, że ma wspaniałe kosmetyki ale bardzo pozytywne wrażenie na mnie zrobiły same katalogi. Lubię je, ponieważ mogę się dowiedzieć o wielu fajnych kosmetykach o których pojęcia nawet nie miałam :-)\nZakręcony Świat Marty niedziela, 09 lutego, 2014\njedyny minus tutaj to chyba cena...\nPanna Mysia niedziela, 09 lutego, 2014\nNie znam, ale myślę, że jego lekka konsystencja sprawdziłaby się na mojej tłustej cerze, więc może kiedyś po niego sięgnę. Kwiatowe zapachy też lubię.\noouuu nie znalam tej marki wcale ale opis jest interesujacy moze jak bede wybierala sie nad morze pomysle o mojej wrazliwej skorze;]\nDżastina Augustyn poniedziałek, 10 lutego, 2014\nnie znam tego produktu , ale myślę że spisał by się u mnie.\nmoja skóra woła na ratunek! Tylko cena jest wysoka :(\nAngelika Siudem ^_^ poniedziałek, 10 lutego, 2014\nHmm jakoś produktu napewno super ,ale cena troszkę duża :) No ale czego sie nie robi dla swojego ciała =D\nwidac,ze prawie same plusy...tylko szkoda,ze tak wysoka cena(moim zdaniem). Moze kiedys uda mi sie zdobyc jakies probki tego kremu ;-)\nmagda naklicka wtorek, 11 lutego, 2014\n:) warto mieć taki krem...ale jak dla mnie i nie tylko cena...poczekam aż bedzie tanszy ;)\nMoja skóra na pewno jest wrażliwa, zmęczona raczej nie, ale za to problemowa jak najbardziej ;) Filtr w kremie na dzień to podstawa, tylko ta cena mnie lekko przeraża :/ ;) Pozdrawiam ;)


www.decathlon.com.pl, strona 1 - super-katalog\nHotel Stary Zajazd w miejscowości Zielona Góra poleca Pańswu noclegi. Oferujemy pobyt w pokojach 1-, 2- oraz 3- osobowych z wyżywieniem w konkurencyjnej cenie. Swoim gościom oferujemy czyste i komf...\nHurtownia zabawek i sklep zabawkowy - wszystko dla dziecka. Atrakcyjne piaskownice, puzzle, klocki, quady, namioty i domki dla dzieci, tanie zabawki edukacyjne, ogrodowy plac zabaw,. W ofercie zaba...\nZ PłaceMniej jednym kliknięciem porównasz oferty wszystkich sieci telefonicznych, dostawców internetu i ubezpieczeń!W serwisie znajdziesz najlepsze oferty sieci komórkowych, oferty ubezpieczycieli ...