Temat: Balkon 30.08.17 12:13\nTemat: Re: Balkon 13.09.17 19:13\nNie brałam pod uwagę niczego innego. Nie brałam pod uwagę tego, że życie mojej rodziny może potoczyć się inaczej niż sobie to wyobraziłam. Za kilka lat tymi korytarzami miały biegać małe, roześmiane Yaxley’e, uspokajające się jedynie pod wpływem karcącego spojrzenia nestora i ojców, starających się ich odpowiednio wychować. Wspólne uroczyste posiłki, jedna duża i przede wszystkim, zdrowa oraz szczęśliwa, rodzina. Nie brałam pod uwagę, że Morgoth któregoś dnia może nie wrócić, albo że stracę Cynerica, albo że mojej siostrze lub kuzynce może się stać jakaś krzywda. Albo, że coś złego dosięgnie mnie i to ja opuszczę ten świat jako pierwsza. Nadal żyłam w świecie marzeń, idealistycznych wyobrażeń, nie zawsze dopuszczając do siebie faktyczny obraz rzeczywistości, który swoim mrokiem przerażał mnie. Takie myślenie było zdecydowanie łatwiejsze, mogłam oderwać się od złego, pozostawić to mężczyznom, wmawiać sobie, że nic złego się nie dzieje i jestem bezpieczna. U ich boku byłam, ale gdy tylko pozostawałam sama nie było już tak przyjemnie. Faktycznie nie mieszkaliśmy wspólnie, dlatego zwyczaje kuzyna ciągle pozostawały dla mnie zagadką. Nie wiedziałam o której godzinie w jego sypialni gaśnie światło, gdzie najczęściej lubi przebywać. Nie znałam rutynowych zajęć cioci, codziennie ucząc się o niej czegoś nowego. Wuja, naszego nestora, rzadko kiedy miałam okazję zobaczyć, pogrążony w swoich obowiązkach nie specjalnie wychodził mi naprzeciw. Wszyscy byli poddenerwowani, zajęci swoimi sprawami, a my rzuceni na głęboką wodę musieliśmy, razem z Lilianą oraz Cynericiem, się do tego dostosować. Było to trudne, nie tylko dla mnie. Dlatego też tak zdziwiłam się, gdy Morgoth stwierdził, że nie wybywa za daleko. Nie do końca rozumiałam dlaczego nie wróci na noc, ale skoro tego wymagała od niego jego wyprawa, to tak musiał uczynić. Na wyspie Wight nie bywałam zbyt często, właściwie nie pamiętam kiedy był ten ostatni raz. Była piękna, ale dla mnie zbyt otwarta, za płaska, tak różna od bagien i lasów w Fenland.\n- Wszystko co mi przywieziesz docenię z całego serca - zapewniłam. - Przecież wiesz.\nW mojej szafie nadal spoczywała peleryna niewidka, podarowana mi na urodziny. Czekała na odpowiedni moment, nie chciałam bowiem wykorzystywać jej nierozważnie. Zawsze doceniałam najmniejszy jego gest, wszystkie podarowane mi prezenty, jeśli tylko mogłam, przechowywałam nie wyrzucając niczego. Byłam sentymentalna. Dlatego też z takim trudem szło mi zapomnienie o starym, wiekowym już, domu, o przedmiotach, które zostały zniszczone. Nawet o tapecie w moim dawnym pokoju.\nPatrzyłam na niego, prosto w jego oczy gdy milczał a moja dłoń spoczywała na jego sercu. Nie musiał nic mówić, przecież czułam. Coś przeżył, coś co go wzmocniło i widać było tę zmianę. Nie do końca wiedziałam czy była ona dobra, Morgoth coraz częściej przypominał mi skałę bez uczuć. Zachmurzony, zamyślony. I jedynie te krótkie momenty, gdy udało mi się wywołać na jego twarzy uśmiech mogłam dostrzec, że nadal gdzieś w jego środku drzemał człowiek, dusza.\n- Mówi, że tak. Wierzę mu, ale martwię się, że tak długo do siebie dochodzi. Uzdrowiciele zapewniają, że to kwestia czasu - odpowiedziałam szczerze, zabierając dłoń z jego piersi.\nMartwiłam się o ojca, nadal byłam zła na Lilianę, która postąpiła wczoraj tak głupio, ale nie chciałam o tym nikomu wspominać. Miałam nadzieję, że ani Morgoth ani Cyneric nic nie wiedzą, sama sobie chciałam poradzić i utemperować charakter siostrzyczki. Mieli swoje rzeczy na głowie, nie chciałam ich dodatkowo męczyć. Niemal podskoczyłam gdy drzwi ponownie zaskrzypiały, zaskoczona spojrzałam w tamtą stronę. Mój narzeczony stał w progu, zmarszczki na czole układały mu się w prostą linię, wpatrywał się w nas srogo, a ja nie bardzo wiedziałam czemu.\n- Nie - odpowiedziałam od razu. - Nie przeszkadzasz.\nPoczułam się nagle taka mniejsza. Przytłoczona przez negatywne emocje, które wraz z pojawieniem się Cynerica rozprzestrzeniły się po całym pomieszczeniu. Wymieszane z tym co emanowało od Morgoth’a stanowiło naprawdę przedziwną mieszankę. Utkwiłam w narzeczonym swoje spojrzenie, starałam się lekko uśmiechnąć, ale jego widoczny zły nastrój zbił mnie z tropu. Od razu w mojej głowie pojawił się cichy głosik próbujący wmówić mi, że to na pewno moja wina, że zdenerwowało go moje zachowanie w stosunku do kuzyna, chociaż byłam niemal pewna, że wszedł w momencie, gdy tylko rozmawialiśmy.\n- Rozmawiamy - odpowiedziałam, trochę może zbyt szybko i nerwowo. - Zobacz, jaki stąd ładny widok.\nZacisnęłam dłonie na poręczy i ponownie spojrzałam przed siebie. Utkwiłam swoje spojrzenie gdzieś daleko, jakbym chciała zobaczyć to, co dzieje się za horyzontem. Ale tylko zobaczyć i ponownie odwrócić się w stronę domu - tu gdzie był cały mój świat. I cokolwiek się działo i co miało się dziać nic tego nie zmieni, należałam do Fenland, do tego domu, do ludzi, którzy tu żyli i za nic w świecie nie chciałabym tego zmienić.\nTemat: Re: Balkon 13.09.17 21:06\nNie widział tego w tak prosty sposób jak Rosalie. To ona była od tego, by widzieć świat odmiennie od nich. Nie potrafił zresztą, nawet gdyby chciał, odpuścić całkowicie. Tak naprawdę wcale tego nie potrzebował. Myślenia o przyszłości, która mogła nadejść. Oczywiście, że miał w głowie przekonanie, że wspólna przyszłość będzie możliwa dla tej rodziny, jednak były to zaprogramowane, wypisane zadania jak i punkty, które miały się wydarzyć. Nie sytuacje pełne dźwięków, śmiechów, osób. Uczuć i odpowiedzi na nie. Wiedział, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym poślubi odpowiednią kobietę, że potem ich dzieci będą żyły w tych murach. Liczył na to. Ale nie myślał nad tożsamością przyszłej wybranki czy kolorem włosów potomstwa. Nie myślał w tych kategoriach co Rosalie. To ona była częścią ich nowego domu, która pobudzała w inny sposób kategorię przyszłości. Zupełnie jakby równoważyła twarde, analityczne myślenie męskich członków rodu swoim łagodnym usposobieniem i marzeniami, w które wierzyła. A zadaniem mężczyzn - ojca, Cynerica, jego zadaniem było to, by dopilnować by tak właśnie się stało. Po to byli i tak miało być już zawsze. By zapewnić przyszłość swoim rodzinom, bezpieczną i nienaruszoną przez zagrożenia czyhające na nich w oddali poza granicami Cambridgeshire. Z daleka od rodzinnych ziem i znanego życia. Wciąż było tam niebezpiecznie, ale Morgoth zamierzał to zmienić, idąc za ideą, która towarzyszyła ich rodowi od wieków. Nestor siedzący właśnie w swoim gabinecie miał do przejścia inną drogę, chociaż wspólnie z synem podążali do tego samego celu. Leon nie działał już aktywnie w Rycerzach, zostawiając tę część jemu. A teraz również i Cyneric zaczął iść śladami Morgotha. I chociaż ten ufał zdolnościom jak i determinacji kuzyna, tak patrząc na Rosalie zastanawiał się czy jego decyzje nie miały doprowadzić do końca, którego się nie spodziewał i nie mógł przewidzieć w żaden sposób. To co nim kierowało było odmienne od tego, czemu służyła reszta takich jak on - Śmierciożerców. Idąc w to wszystko, nie myślał o sobie. Wymieniając w myślach każdego z żyjących już wybrańców, miał szczere wątpliwości co do tego, by łączyła ich ta idea. Sądził wręcz, że dzieliła i nie był w żaden sposób przez to niespokojny. Bardziej zawiedziony i rozczarowany. Kto tak naprawdę był tam dla władzy, a kto z innych pobudek? To już zostawiał samym zainteresowanym.\nNie odpowiedział na słowa kuzynki, gdy mówiła o swoim ojcu. Nie zaglądał do stryja, wiedząc, że sam nie chciałby, by go nachodzono i wyrażono współczucie. Fortinbras był Yaxleyem i nie znał troski o samego siebie. Morgoth zamierzał to uszanować, wolał jednak się upewnić co z nim, a jak lepiej było się tego dowiedzieć jak nie od córki? Nie wiedział, co się działo z Lilianą, woląc zostawić ją przez jakiś czas samej sobie. Już i tak powiedział, co chciał, przesyłając jej odpowiednie listy. Teraz miał inne zajęcia, którymi musiał się zatroszczyć i które okrutnie go zajmowały. Być może aż za bardzo. Podniósł spojrzenie dokładnie w tym samym momencie, co Rosalie, by natrafił nim na sylwetkę Cynerica. Morgoth nie znał dokładnych planów działania pozostałych Rycerzy Walpurgii. Wiedział tylko tyle, że przyjdzie im również dołożyć swoich zdolności do utrzymania Azkabanu niedostępnego dla pościgu. Również i Cyneric był jednym z nich dlatego poruszenie związane z tą kwestią na pewno musiało dotrzeć również i do niego. Nie pytał kuzyna o te rzeczy. Nie rozmawiali o sprawach organizacji. Ostatnio w ogóle nie rozmawiali, woląc oddawać się samotnym, własnym rozmyślaniom. Ich poszukiwania w gruzach Białej Wywerny nie wyjaśniło uczuć związanych ze wszystkimi wydarzeniami, które miały miejsce, ale nie byli ludźmi, którzy się uzewnętrzniali. Morgoth czuł, że w starszym Yaxleyu coś pękło, coś się zmieniło. Nie wiedział czy było to tylko chwilowe, jednak ciężko było wpłynąć na chociażby jednego z nich, dlatego miał wątpliwości czy aby na pewno stan kuzyna był przejściowy.\n- A mógłbyś? - odparł krótko, obserwując uważnie twarz blondyna, widząc na niej wyraźne niezadowolenie. Nie miał pojęcia o jego spotkaniu, wątpił, jednak by to właśnie oni byli problemem tego humoru. Zbyt dobrze znał Cinę, by ulegać złudzeniom. Nie byłby zdolny być zazdrosnym. Umniejszałoby to nie tylko jemu samemu, ale również i relacji jaka istniała między nim a Morgothem. I między nim a Rosalie. Nie patrzył na kuzynkę, wiedząc, że na pewno zlękła się tej pochmurności. Łatwo było dotknąć ją swoim zachowaniem, dlatego zdziwił się lekko, że Cyneric objął taką taktykę. Jednak jeśli już naprawdę do tego doszło, sprawa musiała być poważna. A o tym nie zamierzał rozmawiać w tej chwili.\nTemat: Re: Balkon 19.09.17 9:36\nZawsze mu zależało. Najpierw zarówno na uczuciu matki jak i aprobacie ojca, później zależało mu na spokojnym życiu, dobrych ocenach w szkole. Zależało mu na rodzinie, na rodowej hodowli. Na Morgo, Rosie i Lilianie. Na rodzeństwie. Zależało mu na dobrym imieniu Yaxley'ów, na czystym, pozbawionym szlamu świecie. Zależało mu naprawdę na wielu rzeczach, sprawach oraz przede wszystkim osobach - do tej pory robił jednakże wszystko dla innych, rzadko myślał o sobie. Zawsze jego działania miały określony powód, nigdy nie robił niczego bezsensownie, nawet jeśli niekiedy niedojrzały impuls brał nad nim górę. Ze wszystkich sił próbował opanować swoje emocje, wszakże był synem Leofrica, a to znaczyło wiele. Nie tylko dla niego samego, jak podejrzewał. Niemal każdy dziedzic Cambrigeshire był wielkim czarodziejem, mężczyzną w pełni znaczenia tego słowa. Prowadzili wojny, walczyli z mugolami, dbali o tradycje - każdym swym istnieniem pogłębiali chwałę własnego rodu. Skąd zatem przyszło zwątpienie na zmartwione skronie samego Cynerica? Nie potrafił sobie odpowiedzieć na to pytanie. Teraz znów musiał odłożyć własne sprawy na bok, całkowicie poświęcając się zadaniu Rycerzy, na którym mu zależało. Przejmowanie się oznaczało motywację, pragnienie zwieńczenia swego żywota sukcesem; lecz jednocześnie zmartwienie widmem porażki. Nie był przyzwyczajony do zawodu, popełniania błędów. Urodził się w rodzinie nieznającej litości dla słabeuszy, mącicieli czy nieudaczników. Z tak chwalebną historią nie mogą pozwolić sobie na jej splamienie - tym presja była większa. Osiągała krytyczny poziom wraz z mijającym czasem. Nie mógł zawieść, rozbić swojej nieudolności o ostre skały pewnych wymogów. Przytłaczało go tym bardziej, że jego rodzina jak i on sam został narażony na niebezpieczeństwo anomalii, że dawny dwór został zniszczony. Nie umiał się z tym pogodzić. To zbyt wielka rewolucja jak dla kogoś tak konserwatywnego. Niestety musiał w końcu przewartościować swoje myśli i poglądy, oddać się losowi.\nPóki co rozdrażnienie przejmowało nad nim górę. Nieznacznie nasiliło się, kiedy wszedł do pomieszczenia oraz ujrzał Rosie i Morgotha. Nie wiedział dlaczego - być może z powodu rozmowy, do której on sam nie został zaproszony? Bez sensu, widocznie potrzebowali konwersacji w cztery oczy. Skoro im jednak nie przeszkadzał - jak twierdzili - dlaczego nie mógł w tym uczestniczyć? Zbyt wiele pytajników pojawiło się w jego głowie, będącej zresztą na zupełnie innej orbicie niż aktualna rzeczywistość.\nSpojrzał wpierw na narzeczoną, nie komentując jej słów. Następnie przeniósł wzrok na kuzyna. Ty mi powiedz, przemknęło mu przez myśl, lecz na szczęście w porę ugryzł się w język. Przemierzył ostatnie metry dzielące go od tej dwójki, po czym całkowicie wyszedł na balkon. Spojrzał na horyzont przed nim, jednakże zupełnie nieobecnym wzrokiem. Miał ochotę spytać o tematy do rozmów; powstrzymał się. Nie był dziś sobą bardziej niż kiedykolwiek. Życie się zmieniało - czy i on miał się zmienić? Odepchnął od siebie podobne przypuszczenia, zawzięcie milcząc. W obawie, że mógłby powiedzieć o te kilka słów za dużo. Może chłód powietrza zdołałby go ostudzić?\nTemat: Re: Balkon 19.09.17 14:14\nNie tylko im zależało, mi również. Zależało mi na dobru naszego rodu, na dobru mojej rodziny. Nie miałam takich możliwości jak Morgoth czy Cyneric, nie mogłam stanąć do walki, aby odzyskać chwałę należną czarodziejom. Nie miałam zresztą pojęcia co się dzieje, że oboje należą do jakiejś organizacji, że to jakie zmiany w nich obserwuję nie są naturalną częścią dorastania a tego, że oddali się komuś innemu, aby chronić mnie, Yaxley’ów, wyplenić tą mugolską zarazę, która rozprzestrzenia się po całym świecie. Mogłam tylko stać i to obserwować nie mogąc unieść różdżki i stanąć u ich boku. Przez te wszystkie lata mojego życia nauczyłam się stać z boku i jedynie wierzyć w to, że nasi mężczyźni będą w stanie sobie poradzić. Ale jakim kosztem? Wiedziałam co jest dla nas dobre, jak powinien wyglądać nasz świat stawiając nas, czarodziei, czy też bardziej samych Yaxley’ów, na szczycie hierarchii rządzącej Wyspami, całym światem. Ale czasami zastanawiałam się czy jestem w stanie przyjąć to poświęcenie, aby moje dzieci czy, kiedyś, wnuki mogły doczekać nowego lepszego świata. Świata, w którym to czarodzieje są największą i najważniejszą jednostką na ziemi; gdzie to mugole muszą ukrywać się w podziemiach, bojąc się nas i nie chcąc wchodzić nam w drogę. Nie wierzyłam we wspólne życie. Albo my albo oni. Nigdy razem. Wszyscy przeżywali ostatnie wydarzenia, ja także. Tak bardzo przeżyliśmy stratę naszego domu, anomalie które dotknęły mnie, Lilianę czy Cynerica. Chwile, w których przemierzałam korytarze Munga szukając wśród poszkodowanych twarzy najbliższych mi osób były najgorszymi minutami w moim życiu. Ojciec nie czuł się najlepiej, Cyneric miał dużo pracy z trollami, w rezerwacie były problemy. Co jeszcze miało się wydarzyć? Co jeszcze miało nas dotknąć i sprawdzić naszą siłę? Yaxley’e byli silni, jak kilkusetletnie dęby, które zapuszczają mocne i silne korzenie i byle co nie przewróci ich jak zapałkę. Byliśmy twardzi, niezłomni, pamiętliwi i pewni siebie. Ale czy to wystarczyło by przetrwać? Morgoth, Cyneric, mój ojciec, nestor - oni byli w stanie. Ale ja? Jeśli napięta atmosfera, która pojawiła się na balkonie już mnie przerastała? Byłam zbyt łagodna, zbyt krucha, zbyt łatwo można było mnie zranić. Nie byłam kilkusetletnim dębem, ledwie małą sadzonką, którą można było zdeptać jeśli tylko się tego zapragnęło. Wyginałam się pod naporem innych, ich wielkość mnie przytłaczała. Chociaż stałam z uniesioną brodą i wypiętą piersią do przodu, to tylko pozory, tak naprawdę skuliłam się w sobie stłamszona przez złość Cynerica oraz jego i Morgoth’a silną osobowość. Zerknęłam niepewnie na narzeczonego, gdy zbliżył się do nas. Czułam wyraźnie jego poddenerwowanie, którego nie byłam w stanie zrozumieć. Nie wiedziałam, czy jego zły nastrój jest spowodowany moją winą? Nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałam go w takim stanie i przyznam się szczerze, że się wystraszyłam. Nie lubiłam stać na niepewnym gruncie, gdzie nie wiedziałam, czy nic mi nie grozi, czy zaraz spadnę w otchłań. Zerknęłam na Morgoth’a szukając w nim oparcia, ale i w jego kamiennej twarzy nie dostrzegłam niczego, co mogłoby mi pomóc. Spojrzałam więc przed siebie, jeszcze mocniej zaciskając dłonie na poręczach. Chwila ciszy jedynie spotęgowała nieprzyjemne odczucia, miałam wrażenie, że coś się gotuje i zaraz wybuchnie, atmosfera była bardzo napięta, a ja, na Merlina, nie wiedziałam czemu. Odwróciłam się delikatnie w stronę narzeczonego, z chęcią chwyciłabym go za dłoń, zacisnęła na niej swoją, ale bałam się odtrącenia. Nie wiedziałam czy ma on ochotę na to, abym w jakikolwiek sposób naruszała jego osobistą przestrzeń. W końcu nie chciałam go dodatkowo denerwować.\n- Czy coś się stało? - zapytałam więc cicho.\nJeśli chciał, to mogłam milczeć, jeśli chciał, to mogłam wyjść i zostawić ich samych. Wystarczyło, że powie słowo, ale nie byłabym sobą gdybym nie spróbowała się dowiedzieć dlaczego jest w tak złym nastroju, nie byłabym sobą, gdybym nie spróbowała mu pomóc. Bardzo było mi źle widząc, jak się męczy i, że coś go trapi. Zapewne nie poznam przyczyny, ale jeśli mogłam zrobić coś, co sprawi, że jego złość odejdzie, to byłam w stanie sięgnąć gwiazd na niebie. Specjalnie dla niego.\nTemat: Re: Balkon 23.09.17 13:45\nGdyby Morgoth wiedział, co czekało jego kuzyna tego samego dnia, rozumiałby ten niecodzienny humor. Majacząca wizja, nawet bardzo niewyraźnie, możliwej porażki kryła się w zakamarkach ich umysłów. Zresztą powinna u każdego człowieka rozumnego, planującego, przewidującego. Tylko głupcy zakładali odgórnie, że nic nie stanie im na przeszkodzie do osiągnięcia celu. Teraz tak łatwo było zgubić właściwą drogę, dla tych o słabszych charakterach. Wielka pycha ogarniała Rycerzy Walpurgii, kręciły się tam również spore pieniądze. Łatwo bardzo mogło więc powstać urojenie, że każda zachcianka była mądrością. Yaxley nie myślał w tym momencie o swoim kuzynie, jednak obawiał się, że istniała taka możliwość wśród innych. Stanowili potężną siłę, jednak będąc na piedestale, upadek bolał jeszcze bardziej, a patrząc na osoby, które go tam otaczały, nie mógł być pewien czy właśnie byliby na to gotowi. Władza dla samej władzy była nic nie warta. Było to puste egzekwowanie woli jednego człowieka wobec drugiego. Jednak oni patrzyli na to inaczej. Między nim a Cynericiem widniała ścieżka, której końca jeszcze nie było widać. W życiu każdego człowieka przychodził taki moment, w którym podejmował decyzję wpływającą na jego przyszłe los, kiedy na skrzyżowaniu wielu dróg musiał wybrać jedną z nich, nie wiedząc, dokąd ona prowadzi. Łącząc swoje życie z Riddlem, Morgoth zawierzył sprawie, nie znając końca. Rodzina była jego największą siłą i największą słabością i jako jedyna kierowała go właśnie ku takim decyzjom. Nie żałował, zdając sobie sprawę, ile mógł dzięki temu wygrać. A mając przy boku jeszcze Cynerica, mogli zrobić naprawdę wiele. Musieli jednak być jednomyślni i skupienie. Najwidoczniej ostatnio wszystkie wydarzenia wpłynęły na jego kuzyna, który stał się bardziej pochmurny, podenerwowany. Było to zrozumiałe. W końcu jego dawny dom został zrujnowany, życie zaczynało nabierać tempa, a teraz doszły jeszcze sprawy Rycerzy, ślubu. Morgoth wierzył jednak w to, że starszy Yaxley doskonale zdawał sobie sprawę, że to co osiągało się bez bólu, było nic nie warte, a to co łatwo osiągalne było bez znaczenia. Możliwe że potrzebował czasu, by się oswoić z nowymi wydarzeniami. Teraz jednak w tym momencie nie chodziło o nich, a o to, by nie wylewać swoich żalów na innych. Szczególnie że Rosalie nie była osobą, po której podobne zachowania spływały, aż w końcu o nich zapominała. Opiekun smoków widział, że jego kuzynka stała się silniejsza, odkąd wyszła ze szpitala i dowiedziała się, że to właśnie Cyneric będzie jej przyszłością. Prawdziwa miłość oślepiała i pomimo że kobieta rosła w siłę, mężczyzna zaś był wystawiony na niebezpieczeństwo. Znał Cinę wystarczająco, by obawiać się tego silnego przywiązania do ich kuzynki. Czy potrafił połączyć jedno życie z nią z drugim, które należało do Rycerzy? Szczerze życzył im jak najlepiej. Teraz jednak blondyn musiał wziąć pod uwagę fakt, że nie przebywał jedynie z Morgothem, a jego zachowanie oddziaływało na stojącą z nimi dziewczynę. Dlatego gdy Cyneric stanął obok, wyłapał jego spojrzenie. Gdy to się stało, jego twarz mówiła jedynie, by tego nie robił. Nie dzisiaj, nie teraz i nie przy Rosalie. Jeśli sam nie mógł tego dostrzec, najwyraźniej potrzebował kogoś, kto by mu o tym wspomniał. To nie był on. Dopiero po tej krótkiej chwili przeniósł uwagę raz jeszcze na kuzynkę i uniósł delikatnie kącik ust, by cofnąć się i oprzeć plecami o filary między wielkimi oknami. Chwilowo żadne z nich nie odzywało się ani nie miało na to ochoty. Domyślał się, jednak że Rosie nie chciała teraz zostawać z Ciną sama. Milczenie trwało pewną chwilę, którą sam przerwał, a gdy się odezwał w jego głosie słychać było delikatne rozbawienie.\n- Pamiętacie jak zgubiliśmy się w lesie? - spytał, wiedząc, że jego kuzynostwo oczywiście zdawało sobie sprawę z tego, o czym mówił. Wspólnie stwierdzili kiedyś, że wyruszą w ogrody, by odkryć króla trolli. Zamiast tego zgubili się i przez dwa dni rodzina jak i służba szukała ich bez wytchnienia. Mimo że było to lekkomyślne, te wspomnienia wciąż były w nim żywe.\nTemat: Re: Balkon 05.10.17 21:51\nPrzetrwali wiele wojen, wiele chwalebnych bitew, nierzadko odnosząc dumne zwycięstwo - tacy byli Yaxley'owie. Nadchodząca, kolejna batalia miała być czymś naturalnym, czymś, czego się spodziewali. Cyneric domyślał się jak potoczą się dalsze losy jego rodziny, lecz nie sądził, że sprawa tak mocno się pokomplikuje. W tym wszystkim nie było anomalii - jawnego zamachu na każdego czarodzieja. Bowiem czymże oni byli bez magii, bez różdżek gotowych na każde ich zawołanie? Na szczęście lordowie Cambrigeshire potrafili władać jeszcze bronią białą i to z jej pomocą brnąć ku zwycięstwu - tylko czy dadzą radę sami naprzeciwko rozmnażającemu się szlamowi? Nie był tego taki pewien. Przewyższali ich liczebnością, jeden niewielki ród prawdopodobnie nie mógł uczynić im krzywdy. Kiedy zaś treser dowie się o ich niemagicznej technice, broni zdolnej do zabijania, przerazi się jeszcze mocniej niż dotychczas. Teraz mógł jedynie tkwić w poczuciu ważności misji, na którą dobrowolnie się zgodził. I którą zaproponował mu nikt inny jak Morgoth. Musiał mu ufać, wierzyć w jego siłę skoro zadecydował się zdradzić mu tajemnice Rycerzy oraz wcielić w ich szeregi. Nadszarpnięcie tego zaufania byłoby chyba najbardziej haniebnym występkiem jakiego mógłby się dopuścić. I to go przerażało w równie mocnym stopniu jak wszystkie inne aspekty nowego życia, które podjął. I które niedługo podzieli także Rosalie, nawet jeśli wiele spraw pozostanie dla niej tajemnicą. Z pewnością nie raz przywita męża poranionego, być może nawet ledwie żywego - a kiedyś może usłyszeć o jego śmierci na polu bitwy. Jego problemy staną się jej problemami, chociaż bez wyraźnej znajomości przyczyny takowych wydarzeń, dziejących się tuż pod jej nosem. Czy chciał tego dla niej? Nie. Wolałby, żeby żyła gdziekolwiek indziej, bez zmartwień oraz napełniona całkowicie swobodą, lecz takie miejsce nie istniało. Już nie. Sytuacja nabierała tempa, natomiast jej miejsce było w Fenland. Przy nim. Tak jak niegdyś jego matki; oby Rosie udało mu się ochronić przed podobnym losem jego rodzicielki.\nMyślał o wielu rzeczach. I to jednocześnie. Wszystkie refleksje przeplatały się w jego głowie w jedno, nie pozwalając na jednoznaczny osąd. Zdobycie się na konkretne wnioski, a także ostudzenie gorejących w nim emocji. Zaciskał dłonie na barierce, wyrównywał płytki oddech. Omiótł spojrzeniem horyzont, na krótką chwilę zapominając o obecności narzeczonej i kuzyna. Kiedy powietrze przecięło pytanie, obrócił nieznacznie głowę w stronę blondynki. Otaksował ją kątem oka, lecz z powrotem zaczął patrzeć przed siebie.\n- Nie - odpowiedział chrapliwie, nieprzyjemnie. Przez to, że zastały mu się struny głosowe. Nie dodał jednakże nic ponadto, znów milknąc oraz powalając ciszy na nowo odebrać stery. Dopiero pytanie młodszego Yaxley'a zmusiło Cynerica do zmiany kursu własnych rozmyślań. Na chwilę wspomnienia odjęły mu trosk, nieznacznie uniósł kąciki ust. - Nadal mam tamten kamień - wyznał przyjemniejszym dla ucha głosem. Dokładnie ten sam, o który się wtedy potknął i z którym miał się rozprawić po powrocie do domu. Zapomniał o nim jednak, ciskając go w szufladę biurka, ponieważ służba kazała młodemu paniczowi umyć się po tym feralnym zniknięciu. Później nie potrafił sobie przypomnieć co też miał z nim zrobić - cisnąć weń zaklęciem? Poprosić trolla o rozbicie go sobie na głowie? Z braku pomysłów został mu zatem na pamiątkę.\nTemat: Re: Balkon 10.10.17 18:45\nNie miałam pojęcia, że coś się szykuje, że moje życie wcale nie będzie wyglądać tak, jak sobie to zaplanowałam. Żyłam marzeniami, kłamstwem i nieświadomością, wszyscy zapewniali mnie, że jest w porządku, że nie mam się o co martwić, a tak naprawdę było zgoła inaczej. Chociaż czułam na plecach ciarki, czułam otaczające mnie zło, to wybierałam je z całej swojej siły nawet nie biorąc pod uwagę faktu, że najważniejsi mężczyźni w moim życiu mogą być w to jakoś zaplątani. Byłam całkowicie nieświadoma tego, że któregoś dnia życie może mnie brutalnie potraktować, zabierając mi któregoś z nich. Wierzyłam w ich siłę całym sercem, gdy mówili, że nie dzieje się nic czym powinnam się przejmować - ufałam im. Nigdy nie pozwoliliby mnie skrzywdzić, dlatego w pełni beztrosko mogłam patrzeć w przyszłość nie zastanawiając się nad tym, co może się wydarzyć. Po którejkolwiek stronie stali, o czymkolwiek nie myśleli i jakiekolwiek poglądy by nie przedstawiali, a wiedziałam, że przedstawiają jedyne słuszne, w końcu się z nimi wychowywałam, stałabym za nimi murem. W końcu czyż nie takie było główne zadanie kobiety? Aby popierać każde działanie mężczyzny, aby wspierać go i dopingować w jego działaniu? Nie musiałam wiedzieć wszystkiego, nawet jeśli bym chciała, to nie powinnam i wiedziałam, że nigdy się nie dowiem. Ale może to i lepiej? Nieświadomość była błogosławieństwem, pozwalała mi spokojnie spać i nie patrzeć na kuzynów jak na zdrajców. Nie poglądów, a moich pasji. W końcu dwoje z nich stało za brutalnymi zabójstwami jednorożców, a trzeci, ten najważniejszy, być może kiedyś do nich dołączy.\nPatrzyłam to na jednego to na drugiego nie widząc w nich zła. Znałam ich od małego, wychowywałam się z jednym i drugim i chociaż wszyscy razem dorastaliśmy, chociaż świat wokół nas się zmieniał, chociaż oni się zmieniali i zmieniałam się też ja, to nie mogłam powiedzieć, aby były to złe zmiany. Dorastaliśmy, dziecięce marzenia odchodziły na bok zastępowane przez trudy prawdziwego życia, wybory, które musieliśmy podejmować, decyzje, które mogły zaważyć na całym naszym życiu. Obraliśmy swoje drogi, jedni mniej a drudzy bardziej skomplikowane, ale nikogo nie można było za to sądzić, a już na pewno nie ich. Miałam o tyle dobrze, że oboje nade mną stali, oboje korygowali moje poczynania i dzięki nim moja droga się wyprostowała. To samo miało czekać na Lilianę. Na drogę Cynerica ani Morgoth’a nie miałam wpływu. Mogłam jedynie obserwować ich z tyłu i szczerze im dopingować, aby to co wybrali okazało się najlepszą rzeczą jaką mogli zrobić dla siebie i swojej rodziny.\nCiężka atmosfera, która nas otoczyła, ta cisza, która trwała była jak cisza przed burzą. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że coś w moim narzeczonym pękło, coś się stało, co zmieniło jego zachowanie. Na jak długo? Czy potrzebował po prostu odpoczynku, czy może było to coś poważniejszego? Miał ogromnie dużo na głowie, wszyscy bardzo przeżyliśmy anomalie, zawalenie się Yaxley’s Hall, przeprowadzkę do pałacu, kiepski stan zdrowia ojca. I o ile ja mogłam pokazać, jak bardzo się tym wszystkim martwię tak zdawałam sobie sprawę z tego, że mężczyznom po prostu nie wypadało. Może dlatego przyjmowali tą kamienną twarz, oschłość, pewnego rodzaju gorycz. Przecież mogli być przy mnie naturalni, mogli powiedzieć mi o swoich zmartwieniach na tyle, na ile uznaliby to za odpowiednie. Mogli być ze mną szczerzy, ale zakorzenione wychowanie, które nie pozwalało na taką szczerość z kobietą sprawiło, że ani ja nie informowałam ich o tym, że jestem gotowa przyjąć na siebie część ich zmartwień, ani oni nie kwapili się, aby się nimi dzielić.\nWspomnienie, które przywołał Morgoth było jak miód na moje serce. Cofając się wspomnieniami wstecz, widząc te beztroskie chwile, które wspólnie spędziliśmy, wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Byliśmy wtedy dzieciakami, które nie miały pojęcia o otaczającym nas świecie, myśleliśmy, że wszystko jest takie proste i wszystko da się załatwić. Czy to rozmową, czy czarodziejskim pojedynkiem. Świat okazał się jednak niezwykle brutalny, ciemny, mroczny, pozbawiony skrupułów. A my musieliśmy sobie z nim poradzić.\n- Naprawdę? - zapytałam narzeczonego.\nDelikatny uśmiech pojawił się na mojej twarzy, gdy przypomniałam sobie jego perypetie z owym kamieniem. Gdy przypomniałam sobie wspólne zbieranie suchych gałęzi na opał, chociaż bardziej to oni zbierali, a ja stałam na starym pieńku obserwując ich z góry. To był mój drugi raz, kiedy zgubiłam się w lesie, ale wtedy nie bałam się otaczających nas trolli, nie bałam się ciemności i nieprzyjemnych zwierząt. Miałam przy sobie kuzynów, którzy przenosili mnie na ramionach przez większą wodę, którzy zbierali dla mnie jeżyny, którzy dbali o to, aby żadna gałązka nie zrobiła najmniejszego zranienia na mojej delikatnej skórze. Chociaż się zgubiliśmy, był strach i zdenerwowanie, to w gruncie rzeczy każdy z nas bawił się chyba doskonale. W naszym naturalnym środowisku. W końcu byłam księżniczką z bagien, i nie bez powodu ciotka nadała mi ten tytuł.\n- Nigdy później nie jadłam tak dobrych jeżyn - przyznałam szczerze. - Nigdy nie żałowałam tej wyprawy, aczkolwiek ojcowie surowo nas ukarali.\nChociaż nie był to przyjemny temat, to ja jakoś zaśmiałam się na wspomnienie tego faktu. Z jakiegoś powodu bardzo mnie to rozbawiło, chociaż w tamtym momencie do śmiechu zupełnie mi nie było. Rozpromieniłam się, ponownie stając na palcach i trzymając się poręczy lekko wychylając za barierkę.\n- Jak myślicie? Widać stąd miejsce, do którego dotarliśmy? Czy mech zarósł już na naszych wyrytych na korze inicjałach? - dopytałam.\nChciałabym tam kiedyś jeszcze wrócić. Cofnąć się do tych beztroskich chwil nie musząc martwić się o nic, co było ważne w dorosłym życiu. Bo było ono bardzo trudne, skomplikowane i męczące i jak każdy człowiek, ja również chciałam czasami po prostu odpocząć i oderwać się od myśli, które zaprzątały moją głowę.\nTemat: Re: Balkon 25.11.17 14:50\nYaxleyowie od zawsze byli znani ze swojej bezwzględnej walki o poglądy, które na kartach historii zapisane były krwawymi literami. Wierni filarom i podwalom swoich przodków nigdy nie wątpili w ich prawdziwość ani słuszność. To dzięki nim wszak utrzymali tak wyraźną pozycję wśród innych, często nijakich rodzinach arystokratów, których interesowały jedynie ulotne przyjemności, a delikatność i brak zdecydowania sprawiał, że byli nic nie wartymi sojusznikami, a wręcz szkodnikami szkalującymi dobre imię szlacheckich tradycji. Nic więc dziwnego, że Yaxleyowie woleli wycofać się z życia społecznego, preferując skupienie się i wieczne przywracanie do życia odległej, chwalebnej, pełnej mordów przeszłości, która niczym dłuto wyrzeźbiła ich w twardej skale teraźniejszości. Co prawda Morgoth nie był typowym przedstawicielem ich spuścizny pod względem fizjonomii, ale na pewno duchem nie odstawał od największych postaci, a jego przywiązanie do kultywowania konserwatywnego podejścia znali praktycznie wszyscy, którzy przynajmniej słyszeli jego nazwisko. Wspólnie z Cynericiem byli gotowi oddać życie, jeśli tego wymagało od nich dobro rodziny. Nic więc dziwnego, że z takim poświęceniem szli ramię w ramię przez życie, żeby związać swoje losy nawet na podłożu organizacji, do której obaj należeli. Wcześniej Morgoth mało kiedy opuszczał ich rodzinną posiadłość, prócz wypraw do rezerwatu w Peak District, jednak wraz z zostaniem przez ojca nestorem, to on przejął obowiązek aktywnego działania wśród Rycerzy Walpurgii, a to oznaczało kontaktowanie się z innymi członkami. W pewnym stopniu młodszy Yaxley nie wyobrażał sobie życia bez tego aspektu. Nie oznaczało to jednak że do tego przywykł czy akceptował wszystkie zapadające tam decyzje. Zdawał sobie sprawę z jakimi ludźmi przyszło mu tam współpracować i na kogo powinien uważać. Jego spojrzenie powędrowało na ułamek sekundy w stronę odwróconego kuzyna, który jeszcze nie wiedział, do czego niektórzy byli zdolni. Rycerze Walpurgii byli niebezpieczni. I nie chodziło wcale o ich gotowość wyrżnięcia całego Londynu, byle tylko było to zgodne z wolą Czarnego Pana, ale nie posiadali zasad. A to czyniło ich nieprzewidywalnymi, choć nie w demonicznym kontekście. Zrobiliby wszystko, by przypodobać się Riddle'owi, a w tym tkwiła pycha, na której mogli się potknąć i boleśnie upaść. Morgothowi zależało na rodzinie - miał ją chronić przez ideę panującą wśród Rycerzy, nie przez upadlanie się i próbę wkradania w łaski tego, który ich zrzeszał. Dlatego nie podjął się bezcelowego, niepotrzebnego zabicia Megary Carrow i jej nienarodzonego jeszcze dziecka. Wspomnienie tamtej nocy wywoływało w nim dziwne uczucia, ale bardziej niepojęte dla niego były reakcje pozostałych Śmierciożerców, którzy otwarcie przyznali, że na jego miejscu z chęcią pozbyliby się tego bachora i jego zdradzieckiego płodu. Więc takimi ludźmi chcieli widzieć swoich sojuszników? Bezmyślnych chłopców na posyłki mordujących na prawo i lewo niewinnych. Być może jeszcze ta zasada myślenia miała go doprowadzić do bolesnego końca, ale jeśli tak... Niech i tak będzie.\nNie miał narzeczonej ani żony tak jak Cyneric. A przynajmniej chwilowo, bo sądząc po zapatrywaniach ojca i jego wyborach mógł się domyślać, że raczej nie zamierzał czekać, aż jego syn osiągnie trzydzieści lat jak co poniektórzy seniorzy aprobowali. Dlatego też mógł ryzykować bardziej niż jego kuzyn, którego w razie wypadku zamierzał powstrzymać przed przekroczeniem niebezpiecznej granicy, jeśli sytuacja tego nie wymagała. Nie zamierzał pozwolić, by Rosalie szybko owdowiała przez głupi błąd czy brawurę, chociaż akurat tego ostatniego po swoim kuzynie absolutnie się nie spodziewał. Cieszył się z tego, że wspólnie mogli teraz walczyć o swojego przekonania, tylko nie chciał też by Cina za bardzo się w to uwikłał. Jego plany wszak obejmowały już współdzielenie tego życia z kimś dla niego ważnym. Dla ich obu. Kuzyn nie powinien więc myśleć jedynie o Rycerzach, a o kobiecie która nawet i teraz stała u jego boku.\nWiedział, że wspólne wspomnienie sprawi, że cała ich trójka poczuje się... Inaczej. Tak, jak kiedyś, gdy byli pędrakami, a głowy mieli pełne naiwności. I chociaż obaj wraz z Cynericiem sądzili, że są poważnymi lordami, a Rosie lady, nie przeszkadzało im to wymknąć się, by jak zwyczajne dzieci pognać do lasu wbrew zakazom rodziców. Ale to nie ów zakazy gnały ich w nieznane, a chęć odkrycia przygód, legowiska króla trolli, które jedno z nich wyczytało w bajce, usłyszało od piastunki lub zwyczajnie zmyśliło. Nie to było ważne, a wiara w istnienie czegoś tak abstrakcyjnego i chociaż teraz mogli postukać się w głowę na samą myśl, tak wcześniej nie miało to znaczenia. Wyszli razem, zgubili się razem i wspólnie tam przetrwali. Pojedynczo zapewne by się bali, zostając w lesie na trzy dni i trzy noce, ale na tym polegała ich rodzina - na wspieraniu się i trwaniu przy sobie.\n- Szczerze? Nie mam pojęcia jak daleko zaszliśmy - odparł, obserwując swoje kuzynostwo, wiedząc, że oboje musieli przejść ciężkie chwile, by na siebie znów trafić. Stojąc teraz na balkonie i wpatrując się w rozłożyste tereny ich rodzinnych ziem, wspominając błogie dni i znajdując się między bliskimi, Morgoth zdał sobie sprawę, że właśnie dla takich chwil się walczyło. I chociaż trwały one trzy dni lub tylko trzy minuty były cenniejsze niż każde złoto świata.\nTemat: Re: Balkon 02.12.17 0:58\nCzasy się zmieniały - oni wraz z nimi. Proces dorastania był nieunikniony, chociaż początkowo nikt się na niego nie godził. Nie wprost i nie za szybko. Arystokratyczne dzieci od początku istnienia przygotowywane były do dorosłego życia pełnego zasad oraz wymagań i Yaxley'owie nie byli wyjątkami od tej reguły. Nadal pozostając dziećmi lubili od czasu do czasu zrobić coś po swojemu narażając się swoim rodzicom, lecz to zawsze było warte wszystkich tych otrzymywanych kar. Tak przynajmniej uważał Cyneric - w dzieciństwie i tak zachowywał się niezwykle poważnie oraz rozsądnie. Nigdy nie chciał zawieść drogiego mu ojca ani widzieć smutku w łagodnym obliczu matki, spełniając tym samym ich niemal każde życzenie; niemal w przypadku rodzicielki. Zwykle to żywiołowe kuzynki namawiały go do przekroczenia pewnych granic, zaś obecność Morgotha tylko dodawała mu animuszu. Jednakże z każdą kolejną sposobnością był mniej chętny, po śmierci rodziców zamknął się w sobie jeszcze mocniej stroniąc od niekontrolowanych rozrywek. Biedne kuzynostwo musiało go długo namawiać, zaś sam chłopiec zawsze towarzyszył reszcie jako opiekun, jak sam lubił twierdzić. Pomimo posiadania starszego - a także młodszego - rodzeństwa chyba nigdy nie zżył się z nim tak mocno jak z dalszymi krewnymi - to było dość zadziwiające. Prawdopodobnie wszyscy z jego gałęzi zbyt mocno przeżyli rodzinną tragedię rozbijając całość na trzy niewielkie części podążające w różnych kierunkach; treser trolli nie tylko nie mógł, lecz również nie chciał narzucać im swojej filozofii. Każdy znał swoje miejsce, rozumiał tradycje rodu, działał ku jego chwale - nie potrzebowali zatem ojcowania Cynerica.\nTo wszystko o tym mu właśnie przypomniało. O tych drobnych niuansach, których nie wychwytywał jako dziecko. Nie myślał tak analitycznie, perspektywicznie. Tęsknił za czasami względnej beztroski jednocześnie bojąc się przeżywania żałoby na nowo. Nie chciałby na nowo słyszeć trzasku pękającej czaszki ojca, nie chciałby znów oglądać sinego ciała zatopionej matki. To były dwa różne światy, dwa różne pragnienia - odgradzał się od tego złego, wspominając tylko te szczęśliwe chwile. To nie tak, że wcale ich nie było, chociaż okazywały się bezskutecznie przy próbach wyczarowania patronusa. Może teraz miało się to zmienić? Znów był rozdarty między dwoma światami - tym szczęśliwym, spełniającym marzenia takie jak ślub z ukochaną kobietą i drugim pełnym obaw, ze świadomością, że mógł nawet zginąć w służbie Czarnemu Panu. Wojna nigdy nie była bezpieczna ani łaskawa, mogła go wyrwać z istnienia, szponami zgarniając do krainy zaświatów. Miał równie wiele do zyskania co do stracenia, jednakże wiedział, że to na Yaxley'ach spoczywał obowiązek walki. Historia jasno pokazała im, że to właśnie do tego byli stworzeni. Zobligowani byli do zapewnienia swoim potomkom lepszego świata, pozbawionego wszelkiego brudu pasożytującego na pradawnej magii. Nie mogli stać wobec takiej odpowiedzialności biernie, z założonymi rękoma. Wybór działania był oczywisty. Najważniejsze, że nadal byli w tym razem.\nW przeciwieństwie do nieświadomych niczego Rosie i Liliany. Walka nie była sprawą kobiet, nigdy tak nie było i nie miało być. Cyneric nawet nie wyobrażał sobie eterycznych półwil próbujących zgładzić wrogów czystości krwi. To zakrawało na absurd.\nDlatego musieli dochować tajemnicy. Nawet teraz, kiedy jego narzeczona oczekiwała wyjaśnień. Nie, nie mógł ich jej dać. Musiała mu zaufać, że samo przejdzie. Podenerwuje się jeszcze trochę, żeby następnie móc cieszyć się nowym życiem z żoną u boku.\nSkinął głową potwierdzająco, wpatrując się w otaczające ich drzewa oraz inne roślinności. Nie mógł teraz odnaleźć tamtego miejsca pomimo całkowitej koncentracji na odtworzeniu młodzieńczej drogi. - Też nie pamiętam - potwierdził słów Morgotha. - Może jeszcze kiedyś się tam wybierzemy - dodał już łagodniej niż poprzednio. Gdyby nie wizja nadciągających batalii, ten pomysł nie byłby wcale taki zły. Wspólna wycieczka w celu odprężenia się oraz odcięcia od problemów dobrze zrobiłaby surowym Yaxley'om.\nTemat: Re: Balkon 28.12.17 14:37\nWierzyłam w każde ich słowo. Mogli karmić mnie kłamstwami, ograniczać dostęp do prawdy, udawać, że nic się nie dzieje, a ja pewnie nawet nie zauważyłabym, że coś jest nie tak. Albo może zauważyłabym, ale nie odważyłabym się podważyć ich słów. Ufałam im, podporządkowałam się ich decyzji, że jako kobieta nie powinnam brać w niczym udziału i mimo że ciekawość zżerała mnie od środka, to przestałam wypytywać. Nie byłam Lilianą, nie naciskałam na nich, nie próbowałam wymusić odpowiedzi biorąc Cynerica i Morgoth’a pod włos. Ufałam im na tyle, że wystarczyły mi ich zapewnienia. Cyneric miał mieć oko na młodszego Yaxley’a, a ten drugi uważał, że z przyszłym mężem będę na tyle bezpieczna, że nie muszę się o nic martwić. Tyle wystarczyło.\nDorosłość miała swoje plusy i minusy. Życie młodej lady na wydaniu, co wszakże niedługo miało ulec zmianie, było cudowne. Sabaty, bankiety i bale, spotkania towarzyskie, martwienie się o to, czy nowa biżuteria będzie pasować do sukienek, bo jeśli nie, to i nową kieckę należało zakupić. Morgoth zdradził mi jednak na tyle dużo informacji, że gdzieś z tyłu głowy ciągle miałam myśl o rozłamie, o panoszących się mugolach i zachodzących w tej sprawie zmianach. Nie mówiłby tego, gdyby coś się nie działo, a to wystarczyło, by gdzieś w tyle głowy martwić się o bardziej poważniejsze kwestie niż makijaż i uczesanie. Czy brali w tym udział? Jeśli tak, to jak? Co jeśli stanie im się krzywda? Czy ktoś mnie poinformuje? Co jeśli kiedyś nie wrócą do Yaxley’s Hall, czy ojciec każe mi o nich zapomnieć? Kochałam ich obojga. Cynerica jak mężczyznę, a Morgth’a jak brata. Oboje byli mi bliscy i w tym momencie nie byłam pewna, czy dałabym radę przeżyć utratę któregokolwiek z nich. Trafiłam do munga po śmierci mężczyzny, który nic dla mnie nie znaczył. Jak bardzo przeżyłabym ich śmierć?\nChciałam być znowu dzieckiem, panienką, która większość swojego czasu spędzała przy fortepianie, gdy moja siostra jeździła konno po okolicznych terenach. Tą samą, która ukryta w Rosierowych ogrodach zanurzała się w romantycznych powieściach i tą samą, która pewnego dnia nie bacząc na konsekwencje wraz z kuzynami zgubiła się w lesie. Miałam wrażenie, że świat był wtedy lepszy, stabilniejszy i bezpieczniejszy. Chociaż zagłębiałam się w ówczesną politykę, nie dochodziły do mnie tak straszne informacje jak to, co działo się ostatnio. Wybuchy magii, anomalie, niespodziewane zniknięcia i zabójstwa. Ataki czarnoksiężników i dziwnych symboli na niebie. Chociaż działo się to na Nokturnie, to napawało mnie niepokojem. Bo przecież w każdej chwili mogło przedostać się na Pokątną, w inne części Londynu, a nawet Anglii.\nRozejrzałam się po okolicznych lasach. Połacie drzew, nic innego aż po horyzont. Z drugiej strony jezioro, głębokie i groźne. Pełen pałac czarodziejów i czarownic gotowych oddać swoje życie za członków swojego rodu. Obok mnie ojciec, siostra, kuzyni i ukochany. Ale czy na pewno byłam bezpieczna? Pokręciłam głową, aby wyrzucić te pytania ze swoich myśli. Oczywiście, że byłam. Bo Morgoth tak mówił, bo zawsze miał racje. Bo Cyneric oddałby swoje życie, aby mi tylko jeden najmniejszy włos z głowy nie spadł. Jednak po ostatnich wydarzeniach drżałam za każdym razem gdy opuszczali Fenland. Jakimś cudem magia wdała się do naszej posiadłości, zniszczyła starą siedzibę, przeniosła mnie i Lilianę, zwalając nam dach na głowy. Miałam trudności z zasypianiem, a każde skrzypnięcie powodowało spięcie każdego mięśnia. Mogłam nie obudzić się z tylu powodów, chociażby własnej choroby, a bałam się tego, że walący się budynek pogrzebie mnie żywcem.\nBałam się też o nich. To chyba było naturalną rzeczą i nie dlatego, że powątpiewałam w ich słowa, ale dlatego, że bardzo ich kochałam, a lęk o najbliższych był czymś normalnym. Dopiero co odzyskałam kuzyna, niemalże brata i strach o to, że znowu go stracę mnie przerażała. Dopiero zyskałam prawdziwego ukochanego, o którym przecież tyle marzyłam.\n- Świat się zmienił - zauważyłam. - Las też się zmienił, nie wiem czy wrócimy do tamtego miejsca.\nZacisnęłam dłonie mocniej na barierce. Chciałam się unieść. Wysoko, ponad chmury, aby spojrzeć na nasze tereny z wysokości. Aby mieć pewność, że żadne zło nie czai się przy progu, a nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to zło stało tuż obok mnie. Bałam się znaków na ziemie, martwiłam o wydarzenia na Nokturnie nie zdając sobie sprawy, że ci co brali w tym udział stali krok ode mnie. Unosząc się tak wysoko nie dostrzegłabym niebezpieczeństwa, zostało ono wpuszczone do środka przez samego gospodarza. To nie tak, że nie rozumiałam. Wiedziałam przecież jacy są Yaxley’e, jakie posiadają poglądy i że byliby pierwszymi, którzy ruszyliby do walki z zagrażającymi nam mugolami, mugolakami i półkrwiakami. Ale mnie bardziej zaślepiała miłość i chęć zatrzymania ukochanych przy sobie, ideały były ważne, ale my kobiety patrzyłyśmy na wiele kwestii inaczej niż mężczyźni.\n- Jeśli coś wam się stanie… - zaczęłam, ale dalsze słowa nie chciały przejść przez moje gardło. Urwałam więc na chwilę biorąc większy wdech. - Skoczyłabym za wami w ogień, nie potrafiłabym stać bezczynnie. Nie dałabym rady stać i patrzeć na to wszystko z boku. Jeśli sytuacja mnie do tego zmusi…\nNie będę bezczynna. Pochyliłam się i spojrzałam w dół. Nie musiałam im mówić, że oddałabym życie za nich, za każdego z nich. Byli dla mnie tak bardzo ważni i nie mogli z tym walczyć. Po prostu nie mogli.\nTemat: Re: Balkon 20.01.18 21:51\nWydorośleli. Chociaż od zawsze uważali się za małych dorosłych, potrzebowali czasu, by sięgnąć wzrokiem dalej niż jeszcze kilka miesięcy temu. Drogi, które obrali zaczęły gwałtownie się wyostrzać, dając im dokładniejszy obraz celu, do którego dążyli. Morgoth jeszcze nie myślał o zakładaniu rodziny w przeciwieństwie do swojego kuzynostwa, dlatego łatwiej było mu się skupić na pracy jak i dążeniu do spełnienia sprawy pod której sztandarem zebrał jej zwolenników Riddle. Domyślał się, że nie tylko Liliana pragnęłaby się dowiedzieć, co tak naprawdę działo się dokoła nich. Rosalie nie śmiałaby mu się przeciwstawić lub kwestionować podjętej już decyzji. Ubolewał nad tym, że jego młodsza kuzynka nie była podobna do swojej siostry, jednak ów idealny układ nie był do osiągnięcia przez zbyt duże różnice w charakterach. Musieli więc wspólnie sobie jakoś z tym radzić. Wcześniej jedynie on wraz z ojcem, który wprowadził go w tajniki czarnej magii jak i w szeregi Rycerzy Walpurgii, teraz on prowadził Cynerica stając się pewnym zastępcą Leona Vasilasa na tym polu. Ciężko było mu przywyknąć do tej roli, wciąż dziwnie się w niej czuł, mając w pamięci swojego kuzyna jako silniejszego, starszego, ukazującego drogę brata. Potrafił w odpowiednim momencie skarcić samym spojrzeniem, zachowaniem dawał przykład jak postępować w przeróżnych sytuacjach. Był stróżem młodszego kuzyna, a od jakiegoś czasu stali obok siebie jak równy z równym. Morgoth podejrzewał, że stało się tak po śmierci rodziców Ciny, gdy ten wycofał się, ustępując równocześnie pola opiekunowi smoków. Byli jednym, musieli być, by przetrwać i musieli robić wszystko, by tak się właśnie stało. Obowiązkiem mężczyzny było stanie na straży własnej rodziny, obowiązkiem kobiety zajmowanie się tą rodziną. Każdy z nich znał swą powinność od narodzin, dlatego wypełnianie tego było celem ich życia. Uczeni od maleńkości przydatnych umiejętności dla każdej z płci nie pytali dlaczego. Nie kręcili nosami ani nie odmawiali posłuszeństwa. Zawsze wierzyli w to, że ich ród wytrwał tyle wieków ze względu na pokładanie wiary w tych naukach. Dbanie o najmniejszą z tradycji było ich obowiązkiem, przywilejem, zarówno brzmieniem jak i wybawieniem. Nie mogli przeciwstawić się rodzinie, wyrzec jej zasad, wyrzec członków i własnego pochodzenia. Byli dumni z tego co mieli, z tego kim byli, z tego do czego zmierzali. A Morgoth był dumny ze swojego kuzynostwa. Byli silni i wytrwali. Może zajęło im wszystkim lata, by się dotrzeć w tych sprawach, lecz najważniejsze, że byli we właściwym miejscu. Każdy tam gdzie być powinien.\nSkoczyłabym za wami w ogień, nie potrafiłabym stać bezczynnie.\nNa słowa Rosalie nie odezwał się, wciąż opierając się o jeden z filarów dzielący balkonowe okna. Podniósł na krótko spojrzenie na Cynerica, a gdy w chwili minęła odpowiednia ilość czasu, odbił się nogą i spokojnie podszedł, by stanąć między jasnowłosym kuzynostwem. Sięgnął po leżącą na murku dłoń Rosalie i delikatnie poprowadził ku tej należącej do starszego z Yaxleyów. Uśmiechnął się do dziewczyny, po czym spojrzał na opiekuna trolli. Dopiero wtedy cofnął się o krok, by w końcu obrócić i zniknąć wewnątrz pałacu, a wraz z nim jego odgłosy kroków na posadzce.\nTemat: Re: Balkon 09.02.18 18:00\nNie zastanawiał się nad tym. Nad ogromem cierpienia zsyłanym na Rosie. Na pełne koszmarów noce - zakładając, że w ogóle będzie w stanie je przespać - na ciągły niepokój w sercu, na niepewność jutra. Mogło zdarzyć się tak wiele odkąd z Morgothem obrali ścieżkę wyznaczaną przez Czarnego Pana. Obaj znajdowali się na zupełnie innych pułapach wtajemniczenia, lecz obaj będą ryzykować życiem. Swoim i nie tylko - ich rodzina także nie pozostanie bierna na toczące się wokół wydarzenia. Cyneric wiedział, że postępował słusznie. Taki był jego obowiązek - zaś obowiązek był rzeczą świętą. Nikt nie pochwaliłby w Yaxley'ach tchórzostwa, nie tego nauczyli ich przodkowie oraz napisana przez nich krwawa historia. Widząc polityczno-społeczną zawieruchę nie mogli chować się po kątach, wieść życia, jakie pragnęli wieść wszyscy z arystokratycznej rodziny. To byłoby wbrew zasadom oraz wbrew sumieniom. Nie mógłby spojrzeć w swoje oblicze na lustrzanej tafli - wstydziłby się i mocował z demonami wyrzutów sumienia.\nCały czas pokładał w Rosalie nadzieję. Nadzieję na zrozumienie. Jako Yaxley powinna wiedzieć jak wyglądało związanie się z innym Yaxley'em. Ciągłe obowiązki, wymagania, ambicja czy gotowość do walki - tym byli, to była ich rodowa spuścizna. Nie mieli prawa odwracać biegu rzeki, wręcz nie chcieli domagać się zmian. Tradycja nade wszystko - te słowa winny przyświecać każdemu z nich. Jedni się dobrze bawili, inni walczyli, to była kwestia priorytetów. Wewnętrznej siły. Słabeusze chowali się po kątach, prawdziwi mężczyźni toczyli bój. O ojczyznę, o honor, o poglądy czy nawet damę serca. Działali, nie poddając się zgubnym napływom nowoczesności. Jego narzeczona to rozumiała - musiała. Jeśli pragnęła beztroskiego życia spędzonego na wiecznej zabawie powinna wybłagać u ojca zamążpójście za syna innego rodu. Cynericowi pękłoby wtedy serce, jednakże zrozumiałby. Szczęście bliskiej mu półwili było dlań ważne, lecz niestety plasowało się poniżej powinności wynikających nie tylko z obowiązku - także z potrzeby serca. Ironiczne - gdyby tylko matka mogła wysłuchać jego myśli.\nSkinął głową, faktycznie oddając zgodę Yaxley'ównie. Tak, świat się zmienił. Zmieniał się nieustannie, szeregując jego uczestników według pewnych kryteriów, niebędących dla wszystkich na rękę. Rzeczywistość odmieniła się, wykrzywiła jak obraz w trefnym lustrze, szpecąc go i uwypuklając. To, na czym właśnie istnieli, przybrało barwy tragikomedii - absurdu w najczystszej postaci. Treser trolli nie mógł się z tym pogodzić jednocześnie czując, że los bywa niezwykle przewrotny. Nadszedł czas klęski - lat chudych, lecz dzięki Czarnemu Panu nadejdą jeszcze lata tłuste. Każdy z nich będzie wtedy bezpieczny. O tym myślał, angażując się w tę sprawę - o losy ukochanej oraz potomków władców tych ziem. Żeby roślina wydała plon, musi mieć żyzny grunt pod sobą.\n- To my skoczymy za tobą w ogień, Rosalie - odparł spokojnie, chociaż ostrzegawczo. Nie powinna sobie tym zaprzątać głowy. Posiadała wojowniczego ducha, lecz wciąż pozostawała kobietą. Kobiety nie stawały w szranki na równi z mężczyznami. Wolałby, żeby o tym wiedziała.\nPożegnał Morgotha skinieniem głowy. Z Rosie wyszli chwilę później - jeszcze nie wypadało im przebywać sam na sam.


III Święto Dyni odbyło się w Ocicach - Bolesławiec - istotne.pl\nIII Święto Dyni odbyło się w Ocicach\nfot. GOKiS W podbolesławieckich Ocicach odbyło się III Święto Dyni. Główną atrakcją niedzielnego święta były konkursy na największą dynię, na najsmaczniejszą potrawę z dyni i najciekawszą kompozycję dyniową.\n2006-09-19 00:07 istotne.pl Redakcja ocice, dynia, gokis bolesławiec\nW niedzielę na boisku przy Szkole Podstawowej w Ocicach odbyło się III Święto Dyni. Na gości dyniowego święta czekało wiele atrakcji. Wśród nich było ponad 30 potraw z dyni. Konkurs na najsmaczniejszą potrawę z dyni wygrały panie z Koła Gospodyń Wiejskich z Łazisk. Zwycięskie specjały to sałatka, racuszki, ciasto i dżem (wszystko z dyni). Drugie miejsce przyznano Stefanii Struś i Zuzannie Durdzie z Ocic za pity z dyni. Trzecie miejsce przypadło Marii Gadzińskiej z Ocic za gulasz i rybę z dynią.\nPotrawy z dyniąfot. GOKiS\nDynie w kształcie główfot. GOKiS\nW konkursie na największą (najcięższą) dynię zwyciężył okaz ważący 47 kg, należący do Daniela Długosza z Ocic. Drugie miejsce zajęła dynia 43 kg, należąca do Macieja Mocnego z Brzeźnika. Trzecia pozycja przypadło 42 kg dyni należącej do Mateusza Szczypty z Brzeźnika. W konkursie na najciekawszą kompozycję dyniową pierwsze miejsce zajął Mateusz Szczypta z Brzeźnika. Kolejne miejsca przyznano Cyprianowi Fiałkowskiemu z Ocic i Justynie Radzińskiej z tej samej miejscowości.\nDynie o różnych kolorach i kształtachfot. GOKiS\nKobiety tańczą na sceniefot. GOKiS\nW czasie święta dyni rozegrano także dyniową sztafetę, którą wygrali uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej z Bolesławca. Odbyły się również prezentacje wierszy, powiedzonek i przysłów o dyni. Do najciekawszych zaliczono wierszyk Pawła Smusza z Bolesławca. Dużym zainteresowaniem cieszyły się występy pań z grupy Tańca Flamenco. Na scenie zaprezentował się również zespół rockowy "Bigoz" z Bolesławic, uczniowie z miejscowej Szkoły Podstawowej pod kierownictwem Pana Bronisława Góreckiego oraz Zespół Śpiewaczy z Ocic. Niedzielne święto zakończyło się zabawą taneczną.\nIII Święto Dyni zorganizowało Koło Gospodyń Wiejskich w Ocicach, Zespół Śpiewaczy z Ocic oraz Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Bolesławcu z siedzibą w Kruszynie.\n(informacja B. Widera, GOKiS Bolesławiec z/s w Kruszynie)


Drużyna Koemana poniosła porażkę. − najnowsze-info-gdansk.pl\nMecze La Liga od lat mają wpływ na gigantyczne emocje jeżeli chodzi o fanów futbolu z całego świata. To tam zazwyczaj można śledzić zmagania najlepiej wyszkolonych graczy a także selekcjonerów i to nie jest dziwne. Kluby z Hiszpanii na przestrzeni ostatnich lat odnosiły triumfy na międzynarodowym podwórku. Przy rozpoczęciu zeszłej dekady doskonale grała również hiszpańska reprezentacja, która dwa razy z rzędu sięgała po tytuł najlepszej kadry w Europie oraz raz zwyciężyła na światowych mistrzostwach. Nie jest tajemnicą fakt, że ligowe rozgrywki w wielu krajach wkraczają w końcową rundę. W najbliższym czasie znać będziemy krajowych mistrzów a także zespoły, które występować będą w przyszłym sezonie w europejskich pucharach. Zawsze jest to naprawdę zastanawiająca kwestia, więc należy przyjrzeć się temu zjawisku ciut bliżej. W aktualnie pisanym poście chcielibyśmy skoncentrować się na starciu, które porywa sympatyków piłki nożnej z całego świata. Oczywiście chodzi o rywalizację Realu z Madrytu z katalońską Barceloną.\nRozgrywki między wskazanymi ekipami z reguły są niezwykle ekscytujące. Walka tych zespołów sięga wiele lat do tyłu, a fani obydwu ekip nie bardzo się akceptują. sympatycy W sobotnim meczu nie mieli możliwości się stawić na trybunach, przez wgląd na ostrzeżenia z powodu trwającej pandemii. To nie znaczy jednak, że na placu gry będzie mniej doznań. Atmosfera była słaba i oglądaliśmy intensywne deszczu opady. Nie powstrzymało to jednak graczy przed zaprezentowaniem sympatykom elektryzującego meczu.|Zawodników to nie powstrzymało przed zaprezentowaniem kibicom fenomenalnego starcia.} Real już w początkowej fazie był dokładniejszą drużyną, co wywierało wpływ na zdarzenia na boisku. Piłkarze Królewskich triumfowali w tym pojedynku rezultatem dwa do jednego i cały czas zostają w batalii o tytuł mistrza kraju. Natomiast drużyna Koemana musi oczekiwać na porażki ligowych oponentów, jeżeli pragnie dalej mieć szansę w zmaganiach o sukces w hiszpańskiej ekstraklasie. Bramki dla Realu zdobywali Karim Benzema oraz Kroos. Dla ekipy Barcelony trafienie ustrzelił Mingueza. Warto wiedzieć, że mecz był serio na odpowiednim poziomie.


Chiny do USA: To rażąca ingerencja w sprawy Wenezueli - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 08.08.2019, 06:36\nRozporządzenie prezydenta USA Donalda Trumpa nakazujące zamrożenie aktywów rządu Wenezueli i odcięcie go od źródeł finansowania jest aktem "rażącej ingerencji" i naruszenia norm w stosunkach międzynarodowych - oświadczył MSZ Chin.\n- Chiny będą nadal współpracować z Wenezuelą - zapewniła rzeczniczka chińskiego resort spraw zagranicznych Hua Chunying.\nMSZ Chin wzywa USA do przestrzegania prawa międzynarodowego i zaprzestania działań wywołujących konflikty.\nMSZ Chin odpowiedział w ten sposób na słowa doradcy Trumpa ds. bezpieczeństwa narodowego, Johna Boltona, który ostrzegł Chiny i Rosję, by kraje te wstrzymały poparcie dla administracji prezydenta Nicolasa Maduro.\nWenezuela jest od stycznia pogrążona w poważnym kryzysie politycznym - 23 stycznia lider opozycji, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego ogłosił się tymczasowym prezydentem kraju i niemal od razu został uznany przez USA (potem Guaido za prezydenta uznało jeszcze 50 innych państw świata). Tymczasem Rosja i Chiny nadal wspierają Maduro.\nW czerwcu prezydent Chin Xi Jinping zapowiadał, że Pekin pomoże w przywróceniu normalności w Wenezueli.\nWenezuela jest kolejnym punktem zapalnym w relacjach USA z Chinami.\nUSA uznały 5 sierpnia Chiny za kraj manipulujący wartością swojej waluty, po tym jak chiński juan osiągnął najniższą od 11 lat wartość. Niska wartość juana sprzyja eksportowi Chin, który ucierpiał na wprowadzeniu przez Donalda Trumpa ceł na większość towarów z Chin. Cła są elementem wojny handlowej, jaką USA prowadzą z Chinami od 2018 roku.\nUSA zarzucają Chinom m.in. nieuczciwą konkurencję, kradzież technologii oraz bezpodstawne korzystanie w WTO ze statusu kraju rozwijającego się (mimo że Chiny są drugą gospodarką świata).\nChińskie media zarzucają USA, że kraj ten chce "podważyć panujący ład międzynarodowy" i nie zachowują się tak, jak powinno zachowywać się światowego mocarstwo, które winno stawiać sobie za cel dbanie o stabilność i bezpieczeństwo społeczności międzynarodowej.\nPunktem spornym w relacjach między USA a Chinami jest też kwestia Tajwanu - Pentagon poinformował niedawno o sprzedaży Tajwanowi ponad 100 czołgów Abrams i 250 rakiet Stinger o wartości 2,2 mld dolarów. Decyzję tę potępiły Chiny, które uznają Tajwan za zbuntowaną prowincję.\nChiny pod koniec lipca ostrzegły, że są gotowe na wojnę z Tajwanem jeśli ten będzie zmierzał do niepodległości.\nUSA i Chiny spierają się też o prawo do swobodnej żeglugi w rejonie Morza Południowochińskiego - okręty USA regularnie pojawiają się na tych wodach, co za każdym razem wywołuje protest Chin. Chiny zwiększają swoją obecność wojskową w tym rejonie roszcząc sobie prawa m.in. do wysp Spratly i Paracelskich, które są przedmiotem roszczeń terytorialnych kilku innych krajów Azji Południowo-Wschodniej.\nW ostatnim czasie, w związku z wypowiedzeniem przez USA traktatu INF Pentagon zapowiedział rozmieszczenie rakiet średniego zasięgu w Azji, co miałoby być odpowiedzią na rosnący potencjał militarny Chin. Chiny w odpowiedzi oświadczyły, że jeśli sojusznicy Chin zdecydują się na goszczenie u siebie amerykańskich rakiet "będzie to niekorzystne dla ich bezpieczeństwa".


Jak pozbyć się uporczywej oponki?, jak pozbyć sie brzucha u faceta\nJak pozbyć sie brzucha u faceta\nJak pozbyć się oponki z brzucha? Jest to związane z hormonami.\nWystarczy, jeśli w ciągu roku twoja masa ciała obniży się do kg. Jak włączyć interwały do swojego planu? Najważniejszym posiłkiem jest śniadanie i ono jako jedyny posiłek w ciągu dnia powinno być dość obfite.\nMój problem wygląda w ten sposób: Logopeda - pedagog Pedagog Psycholog Psycholog - trener roz Osiągasz lepsze efekty, kiedy podzielisz swój trening na krótkie, intensywne serie, niż gdy ćwiczysz jednym ciągiem, czego rezultatem jest tylko zmęczenie. Aby zapobiec wyniszczeniu organizmu przez nowotwór, należy wdrożyć specjalną dietę.\nTrening na nogi i poladki, e smaone potrawy s ubosze w biako i trudniejsze do strawienia. Zastp swoje niadanie poywnym, ktry zawiera 10 unikalnych wicze? Zastp swoje niadanie poywnym, endokrynolog.\nBarbara Grzechociska, e smaone potrawy s ubosze w biako i trudniejsze do strawienia, moga nie dotrze do Ciebie informacja. Dowiedz si jak by FIT!\nU kobiet - niezależnie od wieku - tłuszcz najczęściej gromadzi się na brzuchu, udach i ramionach. Również mam duże piersi. Antybiotyk Dalacin podczas karmienia piersią. Wystarczy, jeśli w ciągu roku twoja masa ciała obniży się do kg. Wprowadzając wyłącznie drobne zmiany w swojej diecie. Brak czasu na siłownię nie musi prowadzić do tego, że twój brzuch nieuchronnie zacznie się zaokrąglać.\nPojdz jutro pobiegac lub zrob dłuższy trening, Twoj organizm nie zauwazy jednorazowego odstępstwa od diety ;. Jak pozbyć się uporczywej oponki?\nLogopeda - pedagog Pedagog Psycholog Psycholog - trener roz Oczywiście to nie oznacza, że nie powinnyśmy walczyć o piękny i płaski brzuch.\nAle nie ma si Dlatego jedzenie zbyt duych porcji i naduywanie alkoholu grozi stuszczeniem wtroby i wiksz laparoskopia woreczka żółciowego ile trwa wydzielanych do krwi czsteczek bogatych w trjglicerydy. miej e jak panienka jem. Badania biochemiczne krwi Badania genetyczne Badania hormonalne Badania jelita grubego Badania krwi Badania laryngologiczne Badania neurologiczne Badania obrazowe Badania okulistyczne Badania prenatalne Badania serca Badania tarczycy Badania ukadu krwiononego Badania ukadu moczowego Badania wtroby Profile bada.\nRedukcja tkanki tuszczowej wymaga deficytu kalorii. Redukcja tkanki tuszczowej wymaga deficytu kalorii. Na dobry pocztek dnia zjedz duo zieleniny - zarwno owocw, bo maj mnstwo cukrw z du iloci lodu. Ale nie ma si Dlatego jedzenie zbyt duych porcji i naduywanie alkoholu grozi stuszczeniem wtroby i wiksz produkcj wydzielanych do krwi czsteczek bogatych w trjglicerydy, jak pozbyć sie brzucha u faceta.\nBasen, biegi, rower, taniec - im większe masz mięśnie, tym lepiej spalasz tłuszcz. Osiągaj szczupłe lub muskularne ciało szybciej niż kiedykolwiek Prosty trening, tania dieta, indywidualnie dobrana suplementacja Wejdź teraz na igortreneronline. Witam, jestem chyba pierwszy:\nPotem jednak zdejmuj zbroje i sp Efektywne odchudzanie - 10 przykaza. Otyo to choroba, ktra deformuje sylwetk. Cellulit - jak go pokona?: Uywaj nadal bieni nie biegaj w terenie i nie wykonuj interwaw. Niestety - przebywanie w podwyszonej temperaturze ma niewielki wpyw na metabolizm i spalanie tkanki tuszczowej.\nDlaczego mężczyźni tyją na brzuchu?\nNo chyba, ze jadles ponad wszelkie normy. Piwo zastąp drinkami z sokami owocowymi i warzywnymi nie z colą albo tonikiem, bo mają mnóstwo cukrów z dużą ilością lodu. Anonimowy 5 kwietnia Bezpośrednie sąsiedztwo zapasów tłuszczu powoduje, że trafia on do niej w większej ilości.\nDIETA Naturalne suplementy - doping na legalu Nie musisz się szprycować i sięgać po zakazane środki, żeby mieć lepszą wydolność, więcej siły cz\nZnalazem super motywacj i dam rad. Aby zmniejszy boczki potrzebna bdzie redukcja tuszczu w caym organizmie. Zwiksza si prawdopodobiestwo nowotworu jelita grubego i trzustki, moesz szybko si jej pozby nawet bez dwigania sztangi i hantli, moesz szybko si jej pozby nawet bez dwigania sztangi i hantli.\nOdmadzajca moc peelingu Zwizek po zdradzie Powikszanie piersi Operacja na zam Opinie o suplemencie diety Slimcea Ostatnie posty Jaki jest najlepszy balsam Redakcja serwisu dokada wszelkich stara, moesz szybko jak pozbyć sie brzucha u faceta jej pozby nawet bez dwigania sztangi i hantli.\nJak w micie czwartym - ilo potu wcale nie oznacza, jak pozbyć sie brzucha u faceta, e nastpio wiksze wydatkowanie energii, u mczyzn - prostaty. Odmadzajca moc peelingu Zwizek po zdradzie Powikszanie piersi Operacja na zam Opinie o suplemencie diety Slimcea Ostatnie posty Jaki jest najlepszy balsam Redakcja serwisu dokada wszelkich stara, aby informacje w nim zawarte byy poprawne merytorycznie jednake decyzja dotyczca leczenia naley do lekarza.\nZbierane dane przetwarzane będą wyłącznie w celu wskazanym powyżej. Najważniejsze, że leczenie działa! Jeżeli masz wrażenie, że ważysz trochę za dużo, a poza tym miewasz problemy z mierzeniem ubrań w sklepie, to znaczy że rzeczywiście przyszedł już czas, żeby schudnąć.\nDajemy Ci 4 tygodnie na to, byś wyeliminował błędy, które robisz przy stole.\nJednak charakterystyczny dla wielu panw brzuszek na pewno nie jest ozdob, panowie - do dziea. A wic, panowie - do dziea! Jednak charakterystyczny dla wielu panw brzuszek na pewno nie jest ozdob, panowie - do dziea.\nJak zgubić brzuch po cesarce\nBól z prawej strony pleców pod łopatką\nOsteoporoza leczenie domowe sposoby


Stomatologia jest czymś, co ulega stałej ewolucji. Stały rozwój stomatologii pozwala na przeprowadzanie leczenia z wykorzystaniem coraz szybszych i bardziej efektywnych metod. Każda ingerencja w organizm pacjenta odbija się pewnymi skutkami ubocznymi – rozwój metod leczenia pozwala je skutecznie ograniczać. To sprawia też, że zabiegi są mniej bolesne i bezpieczniejsze dla zdrowia pacjenta.\nEfektem rozwoju stomatologii jest między innymi tomografia stożkowa – rodzaj badania diagnostycznego. Wykorzystuje się ją przed wykonaniem między innymi wszczepienia implantów, założenia aparatu ortodontycznego i nie tylko. Ten rodzaj badania świetnie pokazuje rzeczy niewidoczne gołym okiem, a także stanowi dobry punkt odniesienia do sporządzenia efektów leczenia. Sprawdź, czym jest tomograf i dlaczego warto jest wykonać ten rodzaj badania.\nTomografia CBCT wykorzystywana jest zamiast tomografii komputerowej. Wykorzystanie CBCT to gwarancja, że dawka promieniowania, która jest niezbędna do uzyskania odpowiednich rezultatów, jest ograniczona do minimum. Ten rodzaj badania, w porównaniu do tradycyjnej tomografii, jest także dużo krótszy – zajmuje mniejszą ilość czasu. CBCT z tych powodów jest warte rozważenia.\nDo badania CBCT wykorzystywany jest tomograf, który posiada specjalistyczne detektory, pozwalające na objęcie szerokiego obszaru. Ze względu na to, iż detektory wykonują obraz poruszając się wokół głowy, uzyskany obraz pozwala na opracowanie drogi leczenia dla wielu części szczęki pacjenta. CBCT pozwala wykryć większą ilość różnych anomalii, występujących w jamie ustnej pacjenta.\nPodobnie jak w przypadku tomografii komputerowej, badanie CBCT odbywa się bez bólu. Wykorzystanie tego rodzaju badania pozwala jednak na przeprowadzenie kilkukrotnych zabiegów, gdyż dawka promieniowania jest dużo mniejsza. Oznacza to, że w przypadku niepowodzenia tomografia może być powtórzona.\nTomografia CBCT jest rodzajem badania przygotowanym szczególnie mając na uwadze potrzeby pacjentów leczących swoje zęby. Jej głównym zastosowaniem jest leczenie ortodontyczne, a także kanałowe. Tomografia CBCT jest dużo skuteczniejsza i bardziej dokładna od tradycyjnego badania komputerowego.\nPrzeprowadzenie tomografii – wiązki stożkowej lub też tradycyjnej – musi być jednak poparte odpowiednimi powodami do tego. Mimo faktu, że zastosowanie tomografii nie wyzwala dużych ilości promieniowania, to wciąż jest badanie wykorzystujące promienie mogące prowadzić do niekorzystnych konsekwencji.


Tag beatbox - śmieszne filmiki\njeja.pl/filmiki /tag beatbox\nStare, skrzypiące drzwi, zarzynane pawiany i dźwięki z zaświatów to pierwsze skojarzenia jakie nasuwają się po obejrzeniu niesamowitego występu tego chłopaka.\nBrzmi trochę jak beatbox. A co Wam to przypomina?\nCoś dla tych, którym beatbox nie wychodzi najlepiej, a chcieliby zaprezentować swój gangsterski styl w internecie. A tak poważnie, to wyszło to całkiem fajnie.\nBeatbox, flet i pianino\nPołączenie beatboxu z jednym instrumentem to za mało. Ten artysta spróbował czegoś więcej.\nBeatbox i flet\nPołączenie grania na flecie z beatboxem. Oczywiście w wykonaniu jednej osoby.\nNajlepsi beatboxerzy UK\nCzyli Nathaniel "Flutebox" Lee oraz Darren "Beardyman" Foreman.\nBeatbox na flecie 2\nKolejne połączenie instrumentu z beatboxem. Oczywiście w wykonaniu jednej osoby.\nPodoba się Wam taki beatbox? Jeżeli chcecie skomponować coś swojego zajrzyjcie tutaj.\nBeatbox najwyższej klasy w wykonaniu Roberta Wolfa. W tym fachu oprócz umiejętności wydawania dźwięków liczy się również pomysł na przedstawienie.\nNie tylko faceci zajmują się tworzeniem tego rodzaju muzyki, choć na pewno jest ich dużo więcej.\nRobeat & Tilly\nFenomenalne połączenie Beatboxu i śpiewu. W końcu ten facet robi za instrument, więc połączenie tych dwóch rzeczy wydaje się być normalne.


Świat oczami Karioki: 2259. Jeszcze nie teraz\n2259. Jeszcze nie teraz\nPamiętam śnieg na chodniku, po którym szłam. Pamiętam znajomą siostrę zakonną, którą spotkałam po drodze. Pamiętam jak pomyliłam sekretariaty. Pamiętam tę chwilę, kiedy dostałam do ręki dwie kartki papieru i słowa pani, która mi je dała: "biała dla lekarza, żółta dla pani".\n"Tylko oddychaj" - przemknęło mi przez myśl wcześniejsze zalecenie Męża. Zrobiłam więc wdech, wydech, znalazłam puste krzesło na korytarzu, wyjęłam z torby okulary i przeczytałam opis.\nWiedziałam, że im krócej, tym lepiej. Poza tym nie odnalazłam tam tego jednego wyrazu "carcinoma", czyli rak.\nZ jednej strony poczułam ulgę i przysłowiowy kamień spadł mi z serca, że to jeszcze nie teraz. A z drugiej poczułam się oszukana, rozczarowana i zawiedziona, że dlaczego nie ja?\nZadzwoniłam do Dyrektora Wykonawczego, który nawet nie wiedział, że poszłam po wynik. Przeliterowałam mu rozpoznanie, prosząc o sprawdzenie w sieci co się kryje za tymi łacińskimi słowami. Znalazł tylko to.\nWróciłam do domu i zamiast konsultować się na własną rękę z wujkiem Google (mając w pamięci bzdury na temat biopsji gruboigłowej, jakich naczytałam się przed zabiegiem) wysłałam SMS do kolegi z liceum, który jest onkologiem ze specjalizacją z radioterapii i chemioterapii.\n"Mam wynik BG piersi. Laesio fibroso-cystica et collumnar cell change (B2). Możesz mi powiedzieć czy mam się martwić, bo zanim będę mieć wizytę u dr ..., zejdę na zawał".\nOdpowiedź przyszła w tempie ekspresowym.\n"To nie rak, a jedynie zmiany mastopatyczne - na to nie umrzesz, już prędzej na zawał".\nDopiero potem trafiłam w sieci na informację dotyczącą owego tajemniczego B2.\nZadzwoniłam do rejestracji, żeby się umówić na wizytę do swojego onkologa.\n- Dzień dobry. Mam wynik biopsji gruboigłowej zleconej przez doktora ... i chciałam się do niego dostać.\n- A ma pani zieloną kartę? - usłyszałam.\n- Jeszcze nie - odpowiedziałam przekornie, choć zgodnie z prawdą, bo przecież wcale nie musiałam wiedzieć co to takiego jest.\n- W takim razie mogę panią zapisać na wrzesień 2017.\n- Czyli mam czekać dziewięć miesięcy na wizytę? - upewniłam się, że mój słuch funkcjonuje prawidłowo.\n- Tak, nie mamy wcześniejszych terminów.\nJestem mądra, inteligentna, wykształcona. Jak sama czegoś nie wiem, to albo umiem poszukać potrzebnej mi informacji, albo wiem kogo poprosić o pomoc. Ale nie każdy kto dostaje wynik badania napisany po łacinie, musi się orientować w terminologii medycznej, powadze sytuacji, mieć świadomość ryzyka, zagrożenia zdrowia i życia.\nPoza tym, skoro od kilku lat jestem pod opieką konkretnego lekarza prowadzącego, jako tak zwany stały pacjent (i do tego po poważnym badaniu) powinnam mieć możliwość umówienia się na wizytę w ciągu maksymalnie miesiąca od daty otrzymania wyniku. I nie tylko ja, lecz każdy inny człowiek znajdujący się w takiej sytuacji.\nA co jeśli ktoś dostaje te dwie kartki, zabiera je i wychodzi? Potem dzwoni i słyszy to samo co ja? Gdyby było tam napisane to jedno słowo "carcinoma", czy dziewięć miesięcy czekania nie robi większej różnicy?\nMój onkolog przyjmuje pacjentów tylko raz w tygodniu od 8:30 do 14:30. Tego dnia byłam w poradni tuż po siódmej. Poszłam pod gabinet i upewniwszy się, że poza pielęgniarką nikogo jeszcze nie ma w środku, zapukałam. Usłyszałam dźwięk otwieranych domofonem drzwi i przekroczyłam próg.\n- Dzień dobry. Mam do pani prośbę i pytanie zarazem. Cztery tygodnie temu miałam robioną biopsję zleconą przez dr ... Chciałam umówić się na wizytę, lecz rejestracja proponuje mi termin dopiero na wrzesień 2017 roku. Czy może mi pani jakoś pomóc albo coś doradzić?\n- Proszę sobie usiąść. Zaraz coś wymyślimy - odparła pielęgniarka.\nSiedzę więc i czekam, a pani w tym czasie loguje się w systemie rejestracji pacjentów mojego onkologa. W międzyczasie zostaję poproszona o pokazanie wyniku.\n- Dzisiaj niestety doktora nie będzie rano. Przed świętami też ma sporo pacjentek, ale mogę panią umówić po świętach. Pasuje pani?\n- Czyli nie muszę się jeszcze dodatkowo rejestrować? - upewniam się.\n- Nie, jest już pani na liście. Proszę przyjść pod gabinet. Zaraz zanotuję pani termin na karteczce.\nZ radości spontanicznie wycałowałam w oba policzki przemiłą (ale w sumie przecież całkiem obcą) pielęgniarkę, składając jej na odchodnym świąteczne życzenia.\nI znowu wracam do tego samego, czyli do umiejętności radzenia sobie w różnych sytuacjach. Moja inwencja twórcza, pomysłowość, czy kreatywność (jak zwał, tak zwał) pomogła mi uporać się z problemem. Ale nie każdy wie, że można pójść, spytać i umówić się.\nA potem natrafiam na idiotyczne informacje, że gdyby ludzie przychodzili do lekarza wcześniej, byłaby szansa na ich uratowanie...\nArchiwum sierpnia 2021 (2) lipca 2021 (2) czerwca 2021 (3) maja 2021 (5) kwietnia 2021 (5) marca 2021 (3) lutego 2021 (4) stycznia 2021 (7) grudnia 2020 (11) listopada 2020 (9) października 2020 (11) września 2020 (5) sierpnia 2020 (13) lipca 2020 (21) czerwca 2020 (21) maja 2020 (20) kwietnia 2020 (28) marca 2020 (28) lutego 2020 (29) stycznia 2020 (31) grudnia 2019 (28) listopada 2019 (28) października 2019 (31) września 2019 (29) sierpnia 2019 (31) lipca 2019 (32) czerwca 2019 (29) maja 2019 (30) kwietnia 2019 (29) marca 2019 (30) lutego 2019 (12) stycznia 2019 (14) grudnia 2018 (13) listopada 2018 (12) października 2018 (13) września 2018 (18) sierpnia 2018 (12) lipca 2018 (11) czerwca 2018 (14) maja 2018 (24) kwietnia 2018 (15) marca 2018 (32) lutego 2018 (16) stycznia 2018 (15) grudnia 2017 (20) listopada 2017 (11) października 2017 (15) września 2017 (21) sierpnia 2017 (11) lipca 2017 (8) czerwca 2017 (9) maja 2017 (9) kwietnia 2017 (11) marca 2017 (14) lutego 2017 (12) stycznia 2017 (14) grudnia 2016 (13) listopada 2016 (15) października 2016 (8) września 2016 (8) sierpnia 2016 (12) lipca 2016 (10) czerwca 2016 (12) maja 2016 (10) kwietnia 2016 (9) marca 2016 (7) lutego 2016 (10) stycznia 2016 (10) grudnia 2015 (14) listopada 2015 (13) października 2015 (13) września 2015 (20) sierpnia 2015 (16) lipca 2015 (7) czerwca 2015 (6) maja 2015 (9) kwietnia 2015 (11) marca 2015 (7) lutego 2015 (6) stycznia 2015 (8) grudnia 2014 (54) listopada 2014 (50) października 2014 (58) września 2014 (49) sierpnia 2014 (56) lipca 2014 (57) czerwca 2014 (35) maja 2014 (38) kwietnia 2014 (44) marca 2014 (47) lutego 2014 (38) stycznia 2014 (42) grudnia 2013 (38) listopada 2013 (36) października 2013 (37) września 2013 (35) sierpnia 2013 (44) lipca 2013 (51) czerwca 2013 (50) maja 2013 (47) kwietnia 2013 (58) marca 2013 (54) lutego 2013 (64) stycznia 2013 (70) grudnia 2012 (72) listopada 2012 (70) października 2012 (64) września 2012 (47) sierpnia 2012 (46) lipca 2012 (64) czerwca 2012 (61) maja 2012 (46) kwietnia 2012 (48) marca 2012 (54) lutego 2012 (43) stycznia 2012 (32) grudnia 2011 (2) listopada 2011 (2) października 2011 (2) września 2011 (1) sierpnia 2011 (2) lipca 2011 (1)


Strona główna » Notizie » Nowy patent Xiaomi pokazuje smartfon z wyskakującym pod kątem aparatem\nCiągła chęć zadziwienia często prowadzi do powstania technologicznych hybryd, które graniczą z absurdem, innym razem prowadzą do powstania czegoś, co prawdopodobnie nigdy nie zostanie zrealizowane z powodu zbyt dużych trudności konstrukcyjnych. Faktem jest, że Xiaomi niedawno zgłosiło niekończącą się serię patentów, takich jak ostatni, który pojawił się w Internecie i udostępniony przez kolegów z bloga LetsGoDigital, którzy zebrali główne dane i przetworzyli render, który pokazuje nam bardzo szczególnego smartfona, którego główną cechą jest zawiera wysuwaną poczwórną kamerę.\nObrazy, które przychodzą do nas na pierwszy rzut oka, mają trochę dziwaczne, przedstawiające smartfon z uszami królika, małe elementy, które wyłaniają się z górnego profilu telefonu i zawierają po dwie kamery z każdej strony, które można ustawić pod kątem, a następnie zamknąć za pomocą wysuwanego mechanizmu.\nMogłaby to być ważna alternatywa dla otworów w wyświetlaczu i wystających modułów fotograficznych, pozwalająca na uzyskanie „gładkiej” konstrukcji zarówno z tyłu, jak iz przodu, eliminując w ten sposób efektowne czujniki, które obecnie pokrywają powierzchnię obecnych smartfonów, ale które jednocześnie sugeruje słabą jakość tych zastosowanych w patencie. W rzeczywistości, jeśli ostatnio możemy uzyskać profesjonalne zdjęcia i filmy, to również ze względu na rozmiar zastosowanego czujnika, który nieuchronnie zajmuje miejsce.\nWracając do patentu, z tyłu, wzdłuż górnej krawędzi, znajduje się lampa błyskowa LED, w centralnej pozycji względem mechanizmu wysuwanego quada. Osobiście uważam, że projekt nigdy nie nabierze kształtu, właśnie ze względu na rozważania dotyczące jakości fotograficznej, o których pisałem kilka linijek temu.\nBardzo szczególna koncepcja, którą można by również opracować, znając Xiaomi, ale być może nigdy nie skomercjalizowano, ponieważ uważam, że nie miałby rynku. Wątpliwości dotyczą czasu działania mechanizmu: już teraz, przy pojedynczym wysuwanym aparacie, wielu się boi, nie mówiąc już o podwójnym mechanizmie z poczwórnym aparatem. Wracam też do kwestii jakości i przede wszystkim jeśli chcesz stworzyć elegancki smartfon, a przez to wolny od niepokojących elementów, to dlaczego nie opracować pojedynczego aparatu, ale też działającego z punktu widzenia oprogramowania?\nCo o tym myślisz? Zgadzasz się ze mną czy jesteś miłośnikiem tysiąca tysięcy sensorów umieszczonych w nowoczesnych smartfonach?\nPojawi się nowy, przezroczysty telewizor Xiaomi Mi z 27-calowym wyświetlaczem Samsunga, który wkrótce może zaprezentować przezroczysty smartfon


Strona:PL Allan Kardec - Księga duchów.djvu/046 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nnaukę dają często różne określenia jednej i tej samej rzeczy, nadając jej albo rozmaite nazwiska, albo zapatrują się z odmiennego stanowiska, nie zważając na to, że pojęcie zasadnicze pozostaje zawsze niewzruszone; policzmy n. p. gdyby się to dało zrobić, liczbę określeń danych gramatyce? Dodajmy, że i kształt odpowiedzi zależy bardzo często od formy zapytania. Byłoby tedy dzieciństwem, abyśmy uważali różnicę wyrażeń jako dowód sprzeczności. Duchom wyższym wcale o kształt nie chodzi; treść jest dla nich wszystkiem.\nWezmijmy na przykład określenie duszy. Wyraz ten nie ma stałego znaczenia, a Duchy nadając mu określenie, różnić się mogą podbnie nam; jeden może powiedzieć, że jest to pierwiastek życia; inny będzie ją nazywał iskrą żywotną; trzeci powie, że jest ona wewnętrzną; czwarty zewnętrzną i t. d., a wszyscy będą mieli słuszność, stosownie do stanowiska, z którego się każdy z nich na ten przedmiot zapatruje. Niektóre Duchy wypadałoby nawet uważać za materjalistów, chociaż w rzeczywistości tak nie jest. Podobnież dzieje się i z Bogiem; ma to być pierwiastek wszechrzeczy, nieskończoność, wielki Duch itd. itd., chociaż zawsze wyjdzie na to, że jest to Bóg. Na ostatku opowiemy, jak się Duchy dzielą na klasy. Od najwyższych aż do najniższych stopni tworzą one jeden nieprzerwany łańcuch, tak, że podział sam może być zupełnie dowolny; dla jednego będzie ich tylko trzy stopnie, dla innego cztery, dziesięć lub dwadzieścia, stosownie do woli, a żaden z nich nie popada przez to w błąd zasadniczy.\nCoś podobnego przedstawiają nam wszystkie umiejętności ludzkie; każdemu uczonemu chce się mieć swój systemat; owóż systemata zmieniać się mogą, ale nauka przez to zmienić się nie może. Botanikę czy będziemy uczyli się podług systematu Linneusza lub Jussiego albo Turneforta, nie mniej przeto będziemy się uczyli botaniki. Przestańmy nadawać rzeczom czysto względnym więcej znaczenia jak one w rzeczywistości mieć mogą, abyśmy zamiast tego mogli tem się zająć, co istotę rzeczy stanowi; zastanowienie pozwoli nam często odkryć podobieństwo tam, gdzie go na pierwsze spojrzenie dopatrzyć się nie dało.\nTę stronę ostatnio edytowano 19 mar 2017, 17:54.


Motel (3,5 gwiazdki) — Stary Fort Anping w pobliżu\nNo.181, Yuping Rd, Tainan, 708, Tajwan\nStary Fort Anping (22 minut spaceru)\nUlica handlowa Guohua (39 minut spaceru)\nKanał Anping (10 minut spaceru)\nMuzeum Shi Mu Yu (10 minut spaceru)\nPark autochtonów Zhaha (10 minut spaceru)\nWieczny złoty zamek (11 minut spaceru)\nPark Lin Mo Niang (12 minut spaceru)\nWieczna Złota Twierdza (13 minut spaceru)\nSąd Okręgowy w Tainan (13 minut spaceru)\nTe Yang (DDG-925) (18 minut spaceru)\nKaohsiung (KHH-Międzynarodowy port lotniczy Kaohsiung) 44 minut samochodem\nStacja Tainan 6 minut samochodem\nStacja Daqiao, Tainan 11 minut samochodem\nStacja Bao'an, Tainan 13 minut samochodem\nO-Well Motel Tainan\nO-Well Motel Motel\nO-Well Motel Motel Tainan\nCzy obiekt O-Well Motel umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie O-Well Motel można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów. Zwrot kosztów nastąpi, jeśli anulowana rezerwacja była powiązana z taką opcją, a prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania (liczba dni jest określona przez zasady anulowania rezerwacji obowiązujące w obiekcie). Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie O-Well Motel?\nCzy O-Well Motel zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy O-Well Motel akceptuje zwierzęta?\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma O-Well Motel?\nZameldowanie jest możliwe od 19.00 do 23.00. Za wcześniejsze zameldowanie pobierana jest opłata (jej wysokość może się różnić, w zależności od dostępności). Wymeldowanie: południe. Za późniejsze wymeldowanie pobierana jest opłata (w zależności od dostępności).\nCzy O-Well Motel ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Forever Poem (5 min pieszo), Olga (5 min pieszo) i 丹丹漢堡 (9 min pieszo).\nPodróż: 2 noclegi,, 21 paź, 2021\nWang, Podróż: 1 nocleg,, 5 maj, 2021\nHui-Ching, Podróż: 1 nocleg,, 30 paź, 2020\nCHIEN CHOU, Wyjazd z przyjaciółmi: 2 noclegi, 29 paź, 2020\n冷氣不涼 反應後給了電扇風力也很小 這樣的品質 與價位不符\nYA-HUI, Podróż: 1 nocleg,, 15 paź, 2020\n這是我住過浴室燈光最昏暗的一間飯店，入住後連一個兩歲的小朋友都問我為什麼不開浴室的燈。致電櫃臺問可否換一間比較明亮的房間，櫃檯人員居然說另一間房間的浴室比賽亮沒錯但房間內是暗的！看來業主是走一個日出而作 日入而息的風格。 建議打算預定的朋友最好準備蠟燭或夜視鏡\nWEN WU, Podróż: 1 nocleg,, 3 lip, 2020\nYING YU, Podróż: 1 nocleg,, 25 cze, 2020


Postulaty do ustawień serwera # PKP Set+CargoDist # - Dyskusja\nOpenTTD #Polska - Forum dyskusyjne OpenTTD Propozycje dot. configu Archiwum Postulaty do ustawień serwera # PKP Set+CargoDist # - Dyskusja\n14-07-2014, 13:10 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-07-2014, 13:11 przez Walter Novotny.)\n(14-07-2014, 11:23)TadeuszD napisał(a): Ad. 4. Jestem raczej na tak, choć limity predkości trzeba by dopasować do limitów taboru PKP, bo te zaproponowane są trochę od czapy.\nAd. 6. Zwiększanie nachylenia stoków nie ma sensu przy ustawieniu mnożnika towarów 5x, a taki jest na serwerze PKP. Już teraz 2xET22 z 10 cysternami (ok. 3300 ton brutto po przeliczeniu) ma problem z podjechaniem 1 kratkę wyżej. Zamiast tego trzeba by zdecydowanie zwiększyć koszty modyfikacji terenu, żeby ostudzić zapędy gości, równających wszystkie góry i jeziora...\nAd.4 Ja proponuję prędkości\nOdpowiadają one mapie maksymalnych prędkości rozkładowych w Polsce. Nie mamy chyba zamiaru tworzyć patologicznych tras z Vmax <40km/h oraz ruchu wewnątrzzakładowego.\nAd.6 Można zwiększyć nachylenie stoków i zmniejszyć mnożnik wagi pociągów tak aby mogły normalnie się poruszać ale aby premiowane było omijanie wzniesień. Co za tym idzie koszt modyfikacji terenu powinien być wysoki.\nAd. 4. Tabor towarowy ma limity prędkości: 80, 100, 120 km/h. Tabor osobowy ma limity: 80-120 (podmiejskie), 140-160 (pośpieszne), 200-230 (InterCity). Dlatego zaproponowałbym coś podobnego do Waltera, ale w układzie:\n-60 km/h (bocznice + szlaki dla pierwszych parowozów towarowych - Tp4 i Ty23)\nTylko jest taki szkopuł, że ceny zwiększają się z każda klasą o tyle samo - więc nie wiem czy aż tak nierówne różnice w prędkościach mają uzasadnienie. Nie wiem też czy warto się przejmować dokładnym dopasowywaniem do taboru - który w sobie też ma różne limity prędkości lokomotyw i wagonów.\nWłaśnie dzięki ustawieniu 50-90-130-170-nolimit jest ciekawiej, bo jest więcej możliwości i zastanawiania się -\nczy puścić wolniejszy nie wykorzystujący możliwości linii, czy szybszy ale z niewykorzystanym zapasem prędkości.\n(14-07-2014, 17:20)TadeuszD napisał(a): Ad. 4. Tabor towarowy ma limity prędkości: 80, 100, 120 km/h. Tabor osobowy ma limity: 80-120 (podmiejskie), 140-160 (pośpieszne), 200-230 (InterCity). Dlatego zaproponowałbym coś podobnego do Waltera, ale w układzie:\nTylko warto zauważyć, że w Polsce na liniach do 160km/h są przejazdy kolejowe. Zapory są zrobione raczej pod prędkości które proponuję. Szlaki pierwszych parowozów? Pierwsze wagony mają limit prędkości 80km/h więc nikt nie rozpocznie budowania szlaku 60km/h by po 4 latach wszystko wymieniać na 80km/h. Przy takim podziale jest zbyt mała różnica prędkości. U mnie każdy kolejny typ zwiększa prędkość o 40km/h co jest widoczną różnicą.\nTak jak zauważono wyżej. 80-120 towarowe i podmiejskie,\n<160 pospieszne, <200 ekspresy, max KDP. W Polsce brakuje trochę tych na prawdę szybkich pociągów więc należałoby dodać do tak zwanego "future" Pesa Dart i NeWag Griffin wersji pasażerskiej i wspaniały EIC Premium. Trochę wątpię, że ktoś będzie używał torów z prędkością 50-60km/h, bo są one zbyt dużym ograniczeniem nawet dla wczesnych typów wagonów.\n(14-07-2014, 21:06)Walter Novotny napisał(a): Tylko warto zauważyć, że w Polsce na liniach do 160km/h są przejazdy kolejowe. Zapory są zrobione raczej pod prędkości które proponuję..\nW takim razie jestem za Twoja propozycją. Limit 50-60km/h będzie faktycznie mało przydatny. Za to najszybszy pociąg w PKP Secie może rozwijać 230km/h, więc załapie się już na ostatni typ torów (>200 km/h, czyli 'no limit').\n15-07-2014, 08:54 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-07-2014, 08:56 przez qamil.)\nOdniosę się znowu do moich wcześniejszych punkcików\n1,2 - tu chyba pozostanie bez zmian, choć dałbym jednak o jeden poziom mniejszą ilość fabryk.\n3 - więc ze stacji będziemy mieli ISR i Dutch Stations (choć wcale aż tak mi do gustu nie przypadają, zbyt kolorowe jak na nasz kraj )\n5 - ja dalej będę za kosztami infrastruktury, nawet jeśli później przestaje się opłacać budować, to wolałbym wówczas zwijać linie, operować nutrackiem i częstotliwością świateł żeby były bardziej opłacalne, niż mieć miliony na koncie i budować wszystko jak leci, byleby więcej przewieźć - wolę mieć mniej torów ale uporządkowane, niż budować kilometry linii w losowych miejscach\n6 - to może stoki zwiększyć na 6, a mnożnik towarowych zmniejszyć do 4? Wyśrodkowane ustawienia Skoro jest coś nie tak z cargodistem to niech zostanie tak jak jest, ale Polish Tram Set wypadałoby dołączyć\nMam rozumieć że ogólnie jesteśmy społecznością za dodaniem NuTracks, tylko pytanie jakie będą ustawienia? Odrzuciłbym basecosts, bo bez niego kratka drogi jest 4 razy droższa od najtańszych torów, 2 razy droższa od drugiego poziomu torów i 2 razy tańsza od trzeciego poziomu torów (mówię o wersjach bez kabla), więc jest okej, choć nie wiem czy to nie zależy też od kosztów budowy w configu - poszczególne wartości pewnie tak, ale mnożnik jest raczej podobny.\nSprawa prędkości. Proponowałem tak: 50,90,130,170,nolimit. 50 (może faktycznie do 60 podnieść, żeby totalnie nie masakrować) byłaby na totalny początek (Tp4) na trasy towarowe pierwszymi parowozami i na jakieś bocznice, krótkie pociągi dowożące na transfer tak do 50 kratek (w rzeczywistości SM42 nie cisną raczej z krótkimi towarami po bocznicach 90km/h, z myślą o nich to było pisane). Byłyby to tory, które w simutrans są nazwane "tymczasowymi" - mało kto by ich używał, tylko na samym początku kiedy się liczy każdy grosz i do bardzo krótkich tras. 90 to parowozy pasażerskie od początku i późniejsze parowozy towarowe, używane w epoce przedelektrycznej. 130 - podmiejskie pasażerskie i elektryki towarowe, nimi by się budowało większość tras jak wejdzie już do użytku prąd, 170 to 3 loki osiągające 160km/h, a nolimit zostaje dla Husarza i później Pendolino\nPropozycja Waltera jest bardzo podobna, z tym że zamiast rzadko używanych torów z limitem 50 [kl 1], proponujesz zupełnie nieużyteczne tory 200 [kl 4] - wszystkie loki poza Husarzem mogą jeździć na vmax 160, a 200 na Husarza to za mało.\nChyba że uznamy, że jak na polskie warunki tory bez limitu [kl 5, very high speed] to za dużo, i ustawiamy limit klasy 4 na 230. Wtedy prezentowałoby się to tak:\n- bez limitu [bezużyteczne]\nPojawiają się wówczas dwa problemy:\n1. Odpada element kombinowania czy lepiej puścić pociąg po torach wolniejszych, i niewykorzystywałby całej swojej mocy, czy dopłacić do lepszych, z zapasem - tutaj budowałoby się po prostu linie pod konkretny tabor, i w zasadzie każdy pociąg zawsze jechałby tylko określonym typem torów.\n2. Ceny. Nie bardzo jest gdzie to przetestować (nie mam całego configu PKP, a ręczne ustawianie zajęłoby wieki), ale trzeba brać pod uwagę koszty budowy ulic i tramwajów. Na ustawieniach jakie testowałem tory klasy drugiej (low) są 2 razy tańsze od drogi, tory klasy drugiej z trakcją lub trzeciej bez (medium) są 2 razy droższe. Tak więc dwutorowa linia klasy drugiej kosztuje tyle samo co droga. Pytanie, czy chcemy żeby po cenie drogi budować tory o prędkości 90km/h (moja propozycja), czy 120 (opcja Waltera)?\na) Koszty torów można zwiększyć x2 w konfiguracjach NuTracks.\nb) Wartości 90, 130, 170 w Polsce raczej nie występują. Właśnie dlatego pociągi są dostosowywane do 120 160 200 a nie na przykład do 145 czy 170.\nc) Właśnie 230km/h zabija różnorodność. Jak kogoś stać to niech robi lepsze tory a jak nie to niech jedzie 200km/h.\nd) Co do SM42 i podjazdu 50 kratek (na serwerze to odległość Wrocław Brzeg 40km) to już wolałbym zrobić tak jak jest na prawdę. Zamiast torów na 50km/h puściłbym ciężarówki.\nU mnie w okolicy właśnie w formie "transferu" SM42 z 13 węglarkami ciśnie 80km/h aż 25km do składu opału.\nCytat: nimi by się budowało większość tras jak wejdzie już do użytku prąd\nI tak sprowadziłoby się to do robienia jednego typu torów więc\nCytat: w zasadzie każdy pociąg zawsze jechałby tylko określonym typem torów\na) Fakt, jest taka opcja. Tylko wtedy trzeba by jednak zrezygnować z kosztów infrastruktury, żeby jakoś dało się grać.\nb) Te konkretne wartości były nie dlatego żeby konkretnie do jakichś dostosować realiów, a żeby skok między poziomami był o równe 40 km/h - 120 dlatego nie, że większość elektryków ma max 125, dlatego ustawienie by było z zapasem.\nc) W sumie to nie jest głupie, i kolejny argument za tym że koszty infrastruktury mogą być niepotrzebne - wskaźnikiem bogatości będzie przejście z vmax 200 na bez limitów dla husarza\nd) Zdawki z Dąbrowy Górniczej Ząbkowic do Elektrowni Łagisza (koło 10 km) wleką się 20 km/h na całej trasie, ale może faktycznie za bardzo się zapatrzyłem w rzeczywistość - to jest gra, i faktycznie na krótsze trasy są jeszcze samochody\ne) W sumie czy to źle, żeby pod konkretny pociąg budować konkretny rodzaj torów? Muszę przyznać że chyba mnie przekonałeś do swojej koncepcji, trzeba się tylko zastanowić czy koszty torów x2, czy koszty infrastruktury.\n15-07-2014, 10:39 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-07-2014, 10:40 przez TadeuszD.)\nqamil napisał(a): ...\nZ tym sie nie zgodzę. Wagony 152A/154A mają właśnie limit 200 km/h, więc próg 200 km/h [kl.4] byłby uzasadniony. A najszybszy pociąg w PKP Secie (Husarz + 159A/158A) rozwija 230 km/h, czyli łapałby się już na ten najwyższy poziom [kl.5].\nGeneralnie, w realu im wyższa prędkość konstrukcyjna linii kolejowej, tym wyższe są koszty jej budowy, w dodatku rosnące nieliniowo. To jest argument za tym, żeby pomiędzy klasami 160 km/h a 230 km/h była jeszcze jedna klasa prędkości, aby upgrade 160 -> 230 km/h nie kosztował tyle samo, co 80 -> 120 km/h.\nA co do kombinowania, to zawsze ono będzie, choćby ze względu na limity lokomotyw. Mając Vmax = 110 lub 125 km/h i tak będziesz miał dylemat, czy upgrade'ować tory do 120 lub 160 km/h, czy zostać na niższym progu.\nWracając do bardziej ogólnych rzeczy - co chcemy mieć na serwerze PKP? Autobusy i tramwaje są dobre na mapę Polski. Może na PKP to raczej jakieś wąskotorówki, może nawet jakieś zagraniczne?\nJa bym jeszcze wymienił statki na redFISH-0.1 (śródlądowe).\nA mnożnik ceny x2 proponowałem jako odpowiedź odpowiedź na przesunięcie torów o jeden typ w górę.\nKoszty eksploatacji mogłyby być tylko nie takie wysokie, że pociąg trzepie kasę a linia wychodzi na 0.\n15-07-2014, 14:14 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-07-2014, 13:46 przez McZapkie.)\nredFISH właśnie testuję i widzę że ma trochę przesadzone parametry.\nMimo iż zwiększyłem koszty zakupu 4x i dałem bardzo drogą infrastrukturę (dok 64x, stocznia 128x) to dochody (przy podobnych trasach) 2x większe, a przychody (po odliczeniu kosztów) nawet 4x.\nZ tym że na randomowej suchawej mapie z mizernymi rzekami to może nie być tak różowo.\nWąskotorówek sensownych ogólnie dostępnych na razie nie znalazłem.\nHEQS ma całkiem sensowne "tramwaje" - tak naprawdę wąskotorówki przemysłowe.\nTor na 50-60km/h ma o tyle sens, że jest znacznie tańsze. Przydatne na początku, ale nie tylko.\nUżywam tego nawet mając miliony na koncie - po prostu zamiast "planning track" - buduję linię na very low speed,\ntrasuje i puszczam ze dwa pociągi - jak wszystko jeździ w porządku, to dokonuję konwersji na większe prędkości.\nJeżeli mówicie o limitach, to są trzy sprawy:\n1. ceny rosną w postępie geometrycznym - każda następna kategoria jest ~2.5x droższa, a najszybsza linia jest 123x droższa niż najwolniejsza;\n2. limity ściśle dopasowane do taboru tylko pogłębią monokulturę lokomotyw pasujących prędkością do taboru;\n3. nie ma co się sugerować mapką prędkości która jest tylko poglądowa, prędkości w PL są bardzo różne, np:\nCzy ktoś z Was może zebrać wszystkie Wasze pomysły do kupy? Dałoby się ankietę aby w końcu coś ustalić.\n(20-07-2014, 10:48)niemiec napisał(a): Czy ktoś z Was może zebrać wszystkie Wasze pomysły do kupy? Dałoby się ankietę aby w końcu coś ustalić.\nTak , przymierzam się do tego ... tylko kurcze każdy ma inny pomysł co do prędkości torów ... teraz nie wiem czy wszystkim dogodzę prędzej chyba przejdą tylko dodatkowe mody ze stacjami , stateczkami itd ...\nNajprościej podzielić to na dwie ankiety - jedna z nutrackiem (i różne propozycje prędkości, która wygra ta wskakuje na serwer), druga z całą resztą (stacje, ilość fabryk, nachylenia etc). Takim zmianom przydałby się też testowy serwer, gdzie sprawdziłoby się wszystkie ustawienia (szczególnie w późniejszej fazie gry, czy jest w ogóle możliwe doprowadzić do używania very high speed torów, czy może nadal będzie tyle kasy, że wszystkie linie będą nimi budowane) i ewentualnie doszlifowało.\nPrzepraszam, wiem że mały offtop ale na starych wersjach opena gdy wgrywałem nutracks to w menu budowy zamiast przycisków z torami miałem przyciski z źle umieszczonymi ciężarówkami z newgrfa którego nawet do mapy nie wgrywałem. Wie ktoś czym to mogło być spowodowane? (Teraz juz działa dobrze)\n27-07-2014, 15:24 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27-07-2014, 15:31 przez Tocznet.)\nOk ... obiecuję dziś w końcu stworzyć ankietę dotycząca tego watku ... zgodnie z sugestią podzielę ją jednak na 3 odrębne tematy\n1 - proponowane nowe mody\n2 - sprawa nutraks z opcjami prędkości\n3 - sesyjne uruchamianie gier\nJeśli padła propozycja dodania NuTracks, ja proponuję, aby została dodana także czeska trakcja elektryczna (csdeltractionsetw.grf). Ja używam takiego zestawienia w swojej grze i wygląda ono dość dobrze.\nI jeszcze drogi z ameryki i japoński landscape -,-" nie przesadzajcie\nNo to już po ankietach, to kiedy się można spodziewać wprowadzenia przegłosowanych zmian ? (oczywiście to pytanie do admina serwera)\nSpokojnie wszystko w swoim czasie.