Google Pixel umiera. Ależ to był świetny sprzęt...\nW grudniu tego roku, Google Pixel pierwszej generacji otrzyma ostatnią już poprawkę dedykowaną bezpieczeństwu. W nowym roku, z punktu widzenia zabezpieczeń będzie sprzętem niegodnym polecenia, a jego użytkownicy powinni pomyśleć o przesiadce na coś nowszego. W dalszym ciągu jednak jest to bardzo dobry smartfon, w historii Google wręcz przełomowy.\nPamiętam, jak Google nagle anulowało serię Nexus i zaprezentowało linię Pixel. Nie brakowało wtedy jęków zawodu i oczywiście znaleźli się przeciwnicy takiego rozwiązania. Ale... to właśnie Piksele, począwszy od pierwszej generacji zawierającej w sobie model "standardowy" oraz wariant "XL" stały się prawdziwie referencyjnymi urządzeniami z Androidem. Wzorem doskonale działającego oraz świetnie zoptymalizowanego sprzętu współpracującego z systemem Google. Wyznacznikiem szybkości dostarczania aktualizacji i wzorem chociażby dla takich producentów jak Nokia. Założę się, że gdyby nie seria Google Pixel, to najpewniej zupełnie inaczej wyglądałaby polityka uaktualnień duetu Nokia & HMD Global.\nTo cię zainteresuje Google kupuje Fitbit. Kwota transakcji zwala z nógCiemny motyw w Gmail potrzebny od zaraz. Niektórzy już się doczekali, ja wciąż odliczam\nGoogle Pixel pierwszej generacji startował na Androidzie 7.1 i zakończy swój żywot na maksymalnie "dziesiątce" - to i tak dosyć długi czas wsparcia telefonu komórkowego w kontekście aktualizacji funkcjonalnych. Użytkownik w środku znajdzie procesor Qualcomm Snapdragon 821 w litografii 14 nm, 4 GB RAM i 32 / 128 GB przestrzeni na dane. Z przodu znajdziemy aparat o matrycy 12,3 MP, f/2.0, 1/2.3" z podwójnym fleszem, a z tyłu - kamerkę do selfie - 8 MP, f/2.4, 1/3.2". Użytkownik może przeglądać treści na ekranie AMOLED o przekątnej 5 cali (bez notcha rzecz jasna) w rozdzielczości Full HD. Nad zasilaniem czuwa bateria o pojemności 2770 mAh. W swoim najlepszym czasie był to naprawdę świetnie wyposażony smartfon, za który trzeba było również sporo zapłacić. Szczególnie w Polsce, gdzie początkowo jego dostępność była mocno ograniczona.\nCzytaj więcej: Pixel i Pixel XL w rękach Antyweb\nZ tym telefonem miałem styczność i ja i moja narzeczona. Co ona sądzi o tym urządzeniu?\nOna byłaby w stanie powiedzieć o nim znacznie więcej niż ja. Dla mnie ten sprzęt to przede wszystkim kosmicznie dobra jakość zdjęć, nawet teraz, gdy ten telefon ma już... trzy lata. Nie jestem szczególnie wrażliwy na walory wizualne, ale widać, że niektóre obecnie produkowane średniaki nie dorównują w dalszym ciągu temu, co potrafi wygenerować za pomocą zainstalowanych modułów fotograficznych Google Pixel pierwszej generacji.\nPixel pierwszej generacji to telefon, do którego mam ogromny sentyment - nie tylko ze względu na to, jak świetnie mi służył, ale także dlatego, że kupiłam go przy okazji swojego pierwszego wyjazdu na Google I/O w 2017 roku. Po blisko dwóch latach bardzo aktywnego użytkowania przesiadłam się na iPhone’a X i Nokię 7.2 (z uwagi na charakter pracy muszę korzystać z dwóch urządzeń) i nie zliczę, ile razy pod nosem w ciągu kilku ostatnich miesięcy marudziłam na te telefony, z tęsknotą wspominając poczciwego Pixela.\nPixel wyróżniał się przede wszystkim świetnym aparatem. Podczas częstych podróży z powodzeniem zastępował mi mojego bezlusterkowca, narażając mnie na zarzuty pod tytułem “jaką lustrzanką robiłaś to zdjęcie?” lub wręcz “dlaczego wrzucasz na Instagram tapetę z Macbooka?” (autentyczny i dosyć zabawny dla mnie komentarz, który pojawił się pod jednym ze zdjęć z wypadu do Yosemite). Podczas 2 lat spędzonych z tym telefonem wykonałam nim tysiące zdjęć i mam wrażenie, że ciągle aparat Pixela 1 może śmiało konkurować z tym, który obecnie posiadam w iPhonie X (miłośnicy jabłek, proszę o łaskawość w komentarzach).\nInną, świetną cechą Pixela był wbudowany Asystent Google (na którego jeszcze “chwilę” musieliśmy w Polsce czekać). Do tej pory zastanawiam się, w jaki sposób potrafił informować o opóźnionych lotach wcześniej, niż komunikat przy bramce na lotnisku ? Nie mam też żadnych zarzutów co do systemu - czysty Android to naprawdę niezła sprawa, zwłaszcza, gdy przy bardzo mocnym eksploatowaniu ciągle jeszcze był w stanie obsługiwać płynnie i bez żadnej zadyszki wiele aplikacji (których notabene - jak się okazało przy przeprowadzce na inny system - miałam zainstalowanych lekko ponad 100…).\nZ uwagą przyglądam się recenzjom Pixela 4 i szczerze mówiąc - chyba nie będę zbyt długo zastanawiać się nad przygarnięciem do kolekcji kolejnego smartphona od Google.\nJustyna Kot - mówiłem, że powie Wam znacznie więcej przydatnych rzeczy o Pikselu pierwszej generacji?\nDla mnie pewne jest jedno: Google Pixel to zdecydowanie taki telefon, który na stałe zapisał się w historii telefonów komórkowych - odrobinę dzięki temu, że jest to dzieło Google (we współpracy z HTC: Sailfish to standardowy Pixel, Marlin to Pixel XL). I uwierzcie mi, że to jeden z niewielu przedstawicieli rynku smartfonowego, co do którego odczuwam swego rodzaju przywiązanie. Co więcej, jest mi przykro, że przestaje być wspierany już dosłownie za chwilę.\nTo byłoby kolosalnie ważne przejęcie dla Google. Alphabet zainteresowany Fitbitem KK Konrad Kozłowski\n(czy Twój telefon potrafi zrobić tak dobre zdjęcie w nocy? Pixel potrafi - bez większego wysiłku)\nDlaczego? Bo ten smartfon mimo lat, dalej działa świetnie. Nie zawiesza się, nie jest również specjalnie awaryjny. Daje mnóstwo radości z jego użytkowania i jest wręcz idealny dla osób zmęczonych obecnymi konstrukcjami: z notchami i naprawdę ogromnymi ekranami. Może i Pixel charakteryzuje się mało atrakcyjną "bródką", może i górna część też jest mało atrakcyjna. Ale ten sprzęt naprawdę fajnie leży w dłoni i robi niesamowite zdjęcia. Serio.\nZdjęcia użyte w tekście są autorstwa mojej narzeczonej, Justyny Kot. Pierwotnie, zostały opublikowane na jej blogu. Grafiki te umieszczam dzięki uprzejmości Justyny. Antyweb ślicznie dziękuje!


Działania w ramach projektu Edukacja Zawodowa w Praktyce\nWarsztaty w Wólce Milanowskiej\nWarsztaty w Wólce Milanowskiej Szkoła na „Maja” przywiązuje dużą wagę do rozwoju kompetencji kluczowych i zawodowych u uczniów, dlatego zdecydowała się na udział w projekcie „Edukacja Zawodowa w Praktyce”.\nProjekt realizowany jest przez Świętokrzyskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach w partnerstwie z Izbą Gospodarczą „Grono Targowe Kielce” oraz Świętokrzyskim Centrum Innowacji i Transferu Technologii Sp.z o.o.\nW ramach tego projektu w marcu grupa 40 uczniów wzięła udział w dwudniowych warsztatach z doradztwa edukacyjno – zawodowego „Potrafię planować swoją karierę”. Warsztaty odbyły się w Centrum Edukacyjnym ŚCDN w Wólce Milanowskiej.\nPierwszego dnia uczniowie rozwiązywali „Test Umiejętności Rozpoznawania Mocnych i Słabych Stron”, który miał na celu pogłębienie informacji dotyczących posiadanych zasobów, istotnych w planowaniu kariery i rozpoznawaniu swoich predyspozycji do wybranego zawodu.\nW drugim dniu przybliżono uczniom metody poruszania się po rynku pracy, szukania pracy, jak również przygotowania się do rozmowy kwalifikacyjnej. Są to umiejętności niezbędne w ciągu całego życia zawodowego.\nZajęcia prowadzone były przez doradców zawodowych i psychologów, którzy zastosowali nowoczesne techniki i narzędzia przekazu informacji m.in. laptopy i tablety i metody projektów.\nWarsztaty wzbudziły duże zainteresowanie wśród młodzieży, mamy nadzieję, że przełoży się to na świadome podejmowanie wyborów związanych z edukacją oraz aktywnością zawodową.\nW naszej szkole została zainstalowana w pracowni informatycznej tablica interaktywna, którą otrzymaliśmy w ramach realizacji projektu. Nauczyciele zostali przeszkoleni w zakresie obsługi sprzętu. Została również doposażona pracownia sieci komputerowych.\nOtrzymaliśmy także oprogramowanie, dzięki któremu uczniowie uczestniczący w projekcie wypełnili ankietę w programie „Indywidualny Planer Kariery” oraz „Test Umiejętności Rozpoznawania Mocnych i Słabych Stron”.\nOprogramowanie zostało również wykorzystane do przeprowadzenia testów dla uczniów naszej szkoły w ramach VI Ogólnopolskiego Tygodnia Kariery.\nStaż, praktyki, zajęcia stacjonarne i e-learningowe\nW ramach projektu 19 uczniów naszej szkoły odbyło dwutygodniowe praktyki zawodowe w przedsiębiorstwach na terenie powiatu starachowickiego. Praktyki odbyły się z zgodnie z kierunkiem kształcenia i programem praktyk.\nUczennica klasy 3rt organizacji reklamy odbyła płatny staż zawodowy.\nPonadto 40 uczniów w 4 zawodach realizowało projekty szkolne i uczestniczyło w dodatkowych zajęciach stacjonarnych po 16 godzin w każdym zawodzie. Nowoczesnym narzędziem edukacyjnym wykorzystywanym w trakcie prowadzenia zajęć była tablica interaktywna.\nWsparciem dla nich były również zajęcia e-learningowe w ilości 8 godzin w każdym zawodzie. Na platformie umieszczane były materiały, ćwiczenia, testy i prowadzona dyskusja na forum.\nU uczniów po odbytych zajęciach oraz praktykach i stażu w ramach projektu, zaobserwowaliśmy zmiany w zainteresowaniach postaw przedsiębiorczych. W rozmowach podczas spotkań z uczestnikami projektu widać jak już teraz starają się wykorzystać zdobytą wiedzę i umiejętności na rynku pracy. Umieją ocenić swoje możliwości, wiedzę i wykorzystać ją w rozmowach z pracodawcami. Rozumieją jak ważne jest zdobycie zawodu i kluczowych umiejętności aby znaleźć swoje właściwe miejsce na rynku pracy.\nMłodzież z naszej szkoły uczestniczy w projekcie „Edukacja Zawodowa w praktyce”, który realizowany jest przez Świętokrzyskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kielcach. Projekt będzie kontynuowany w kolejnym roku szkolnym. W dniu 26 czerwca 2014 r odbyło się w naszej szkole uroczyste podsumowanie pierwszego etapu projektu. Uczniowie, w obecności Dyrekcji Szkoły i społeczności szkolnej, przedstawiali prezentacje związane z realizacją prac projektowych i omawiali opracowane zadania.\nPowstały cztery projekty interdyscyplinarne pod tytułem „ Mój zawód - zawodem kluczowym dla regionu” dla zawodów: technik ochrony środowiska, technik organizacji reklamy, technik informatyk, technik logistyk. W ramach projektu realizowane były następujące zadania zawodowe: „Dlaczego segregacja śmieci jest taka ważna”, „Badanie korzyści nabywanych umiejętności zawodowych potrzebnych na rynku pracy po odbyciu przez uczniów technikum praktyki zawodowej w przedsiębiorstwach”, „Jak stworzyć swoje miejsce pracy na przykładzie sklepu internetowego obsługującego antykwariat. Projektant witryny internetowej, administrator strony”, „Realizacja czynności logistycznych dla wybranego przez siebie przedsiębiorstwa działającego na rynku lokalnym związanych z wyborem dostawców i przewoźnika”.\nKażda z grup pracowała metodą projektu pod opieką nauczycieli Pani Moniki Jagieła, Doroty Lenart, Małgorzaty Filipczak i Olgi Peryt. Projekty uczniowskie były ściśle związane z programem rozwojowym szkoły w zakresie rozwoju kierunków kształcenie, które wynikają z zapotrzebowania rynku pracy, wysokiego standardu nauczania i uczenia się z wykorzystaniem narzędzi ITC oraz rozwijaniem umiejętności zawodowych uczniów.\nPrace uczniów, jak i sposób prezentacji bardzo się podobały uczestnikom i zostały nagrodzone gromkimi brawami. Można było zauważyć duże zaangażowanie i wkład pracy uczniów nad realizacją zadań zawodowych. Pani Dyrektor Grażyna Małecka w podsumowaniu podkreśliła, że jest to jedna z metod pracy z uczniem zdolnym, których jest wielu w naszej społeczności szkolnej.\nW kwietniu i czerwcu 2014r. ukazały się artykuły w lokalnej prasie na temat realizacji Projektu. Informacje dotyczyły warsztatów z doradztwa edukacyjno-zawodowego w Wólce Milanowskiej, w których wzięło udział 40 uczniów naszej szkoły http://www.starachowicka.pl/artykul/10823-wiedza-jak-szukac-pracy.html\noraz podsumowania I etapu Projektu we wszystkich zawodach.\nWykonywanie plakatów i innych ekspozycji na stanowisko szkolne\nUczennica Marta Malinowska z kl. 3 rt opracowała Kronikę z realizacji Projektu, którą zamieszczamy poniżej:\nHappening "Szkoła zawodowa gwarancją sukcesu zawodowego" - podsumowanie Projektu


rodzinne gadzetowanie i testowanie: października 2016\nStepCloser to inicjatywa wspierania obcokrajowców w poznawaniu oraz odkrywaniu Polski. StepCloser tworzy informacje o niezwykłych miejscach, historii i obyczajach . Kraków jest miejscem narodzin Stepcloser, a z dniem dzisiejszym również mają swoje mobilne biura w Gdańsku, Poznaniu, Wrocławiu, Katowicach i w Warszawie. Na stronie www.stepcloser.pl można znaleźć informacje tj. praca, turystyka, nauka czy inwestycje.\nPortal StepCloser jest po to , by pomagać odnaleźć w Polsce miejsce dla siebie.\nZapraszam na stronę internetową stepcloser oraz na fanpage .\n- 6 długopisów\n- 3 smycze\n- 9 balonów\n- 3 torby papierowe\n- 3 nalepki\n- 3 karty rabatowe w kolorowych kopertach\n-informator dla obcokrajowców\nŚlicznie dziekuję za przesyłke!!!!\nAutor: Joanna Gotszalk o 10:27:00\nHej post z całego tygodnia, gdyż nie mam ostatnio zbyt duzo przesyłek, tak więc dziś bedzie taki post samochodowy.\n1.Pol-Mot Auto S.A.\nAutoryzowany dealer Škoda, salon i serwis, sprzedaż części zamiennych.\nPOL-MOT Auto to jedna z największych wielomarkowych firm dealerskich w Polsce. W 2013 roku Spółka sprzedała ponad cztery tysiące nowych samochodów tak dla odbiorców indywidualnych, jak i firm. Prowadzimy działalność w sześciu miastach w Polsce, gdzie mamy jedenaście zakładów dealerskich i trzy zakłady blacharsko-lakiernicze. Oprócz typowych dla dealerów samochodowych usług sprzedaży, serwisu, obsługi finansowej i ubezpieczeniowej Spółka od 2007 roku oferuje Klientom również wynajem samochodów.\n2.Inter Welm Audi\nFirma Inter - Welm powstała w 1991 roku i od tego czasu podlega ciągłej ewolucji i dynamicznemu rozwojowi.\nJesteśmy Autoryzowaną Stacją Dealerską Audi, VW oraz Skoda zajmującą się sprzedażą samochodów tej marki oraz oryginalnych części i akcesoriów.\nOferujemy także profesjonalną obsługę serwisową, realizując okresowe przeglądy samochodów, kompleksowe naprawy gwarancyjne i pogwarancyjne.\n-2 opaski odblaskowe\n-nalepka na auto\n-etui na dokumenty\nŚlicznie dziękuję za przesyłki!!!\nAutor: Joanna Gotszalk o 10:23:00\n1.Cinema City Poland W-wa\n-karta z pozdrowieniami\nNadleśnictwo Myślibórz jako jednostkę administracyjną Lasów Państwowych utworzono 01.01.1995r. z poprzedniego obrębu Dziczy Las i Myślibórz.\nNadleśnictwo Myślibórz jest nadleśnictwem jednoobrębowym o powierzchni ogólnej 13 021,41 ha, w tym powierzchnia leśna 12 076,38 ha. Zasięg terytorialny nadleśnictwa wynosi 675,96 km2. Grunty nadleśnictwa położone są w całości na obszarze województwa zachodniopomorskiego, na terenie trzech starostw powiatowych: Myślibórz, Gryfino, Pyrzyce.\nPod względem przyrodniczo leśnym leży w I krainie przyrodniczo leśnej-Bałtyckiej, dzielnicy Pojezierza Wałecko Myśliborskiego, mezoregionie Pojezierza Myśliborsko-Choszczańskiego. Sąsiadującymi nadleśnictwami graniczącymi z nadleśnictwem Myślibórz są nadleśnictwa: Gryfino, Choszczno, Barlinek, Różańsko, Mieszkowice, Chojna. Ukształtowanie terenu na którym położone jest nadleśnictwo nastąpiło podczas ostatniego zlodowacenia-Bałtyckiego i obejmuje moreny czołowe i denne co daje niepowtarzalny pagórkowaty krajobraz. Śladami działalności lodowca są też liczne jeziora głównie rynnowe ułożone w formie łańcuchów. Różnica wzniesień wynosi 61 m. Najwyżej położony punkt znajduje się w okolicy Przydarłowa 106,8 m.n.p.m. a najniżej jezioro Długie 49,5 m.n.p.m.\nKlimat terenu nadleśnictwa posiada przewagę cech klimatu morskiego tj. mała amplituda temperatur rocznych.\nObecnie nadleśnictwo podzielone jest na 9 leśnictw i jedno gospodarstwo szkółkarskie.\n3.Bank Spółdzielczy w Limanowej\n-ołówek z nasadką\nAutor: Joanna Gotszalk o 10:42:00\nTen post zadedykowany jest nadlesnictwu, oraz firmom\n1.Nadleśnictwo Węgierska Górka\nNadleśnictwo Węgierska Górka jest jednostką wchodzącą w skład Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach, położone jest w VIII Krainie Przyrodniczo-Leśnej – Karpackiej, Dzielnicy Beskidu Śląskiego i Żywieckiego.\nZasięg działania administracyjnego Nadleśnictwa Węgierska Górka obejmuje teren gmin: Lipowa, Radziechowy-Wieprz, Węgierska Górka, Milówka położonych w powiecie żywieckim. Nadleśnictwo obecnie podzielone jest na 13 leśnictw o średniej powierzchni 700 ha. W skład obrębu leśnego Lipowa wchodzi 6 leśnictw, obręb Węgierska Górka obejmuje 7 leśnictw.\n-ołówek z rysiem\nCUIAVIA Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska wpisała się\nw krajobraz gospodarczy Inowrocławia w 1945 roku, powołano wtedy spółdzielnię mleczarską, przerabiającą mleko w zakładzie przy ulicy Andrzeja 17. W późniejszych latach następuję stopniowy rozwój organizacyjny i techniczny spółdzielni.\nZ tych względów w 1977 roku przystąpiono do realizacji prac pod budowę nowego zakładu mleczarskiego i proszkowni mleka przy ulicy Nowej w Inowrocławiu. W 1982 roku uruchomiono nowy zakład o zdolności przerobowej ok. 220 tys. litrów na dobę. Spełnia on wszelkie wymogi techniczne i sanitarne dot. dystrybucji towarów w krajach Unii Europejskiej.\nCUIAVIA OSM jest bardzo dobrze postrzeganym producentem nabiału w całej Polsce. Wiodące produkty z Inowrocławia to mleko świeże, mleko w proszku, masło, maślanka, twarogi, serki homogenizowane, jogurty. Wyroby te są produkowane\nz najwyższej jakości surowca, zgodnie z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa żywności Spółdzielnia wdrożyła system bezpieczeństwa żywności HACCP i uzyskała certyfikat zgodności SGS. Z dniem 1.05.2004 roku zakład dopuszczono do handlu na rynkach Unii Europejskiej. CUIAVIA Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Inowrocławiu zrzesza ok. 700 dostawców i jest pracodawcą dla ponad 180 osób.\nPierwszy raport o przetworzeniu znakomitej jakości surowca\nw nowym zakładzie powstał 12 czerwca 1982 roku. Wypada zatem podziękować rolnikom za całe lata dostaw tego surowca,\na załodze naszej Spółdzielni za to, że potrafiła ofiarną pracą zapewnić przetwórstwo na najwyższym europejskim poziomie.\nJuż od ćwierćwiecza, CUIAVIA Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Inowrocławiu mieści się w nowych, stale modernizowanych\ni wzbogacanych o systemy elektroniczne, okazałych zabudowaniach przy ulicy Nowej. Codziennie skupujemy najwyższej jakości mleko. Działamy zawsze w interesie rolników, dostawców surowca, oraz w trosce o satysfakcję konsumentów.\n-5 metalowych długopisów\n-9 plastykowych długopisów\nFirma Konarzewski od 30 lat funkcjonuje na rynku nieprzerwanie zajmując się sprzedażą i serwisem Volkswagena, Skody i Audi.\nTo wystarczająco dużo czasu, aby poznać dokładnie każdy szczegół, aby stać się profesjonalistą w każdym calu.\n-kpl. kredek świecowych\n-etui na klucze\n-etui plastykowe na dokumenty\n-saszetka na szyje\nALTIVO jest wiodącym producentem gadżetów reklamowych produkowanych w kraju.\nAmbicja realizowania wciąż nowych przedsięwzięć i podejmowania kolejnych wyzwań sprawia,\nże firma ALTIVO uznawana jest często za pioniera wprowadzania niestandardowych rozwiązań\ni kreowania nowych trendów na rynku tanich upominków reklamowych.\nWieloletnie doświadczenie i zaangażowanie zespołu stanowi niepodważalną gwarancję\nwysokiej jakości i trwałości produkowanych wyrobów.\nWciąż powiększany i unowocześniany park maszynowy pozwala na szybkie realizacje zamówień w konkurencyjnej cenie.\nProdukowane upominki reklamowe można kupić na terenie kraju i zagranicy w firmach reklamowych.\n-2 notesy na lodówkę\n-3 breloczki z żetonem do wózka\n-żeton do wózka\n-4 breloczki metalowe\n-5 czyścików do ekranów\n-7 magnezów na lodówkę\nDziękuję ślicznie za przesyłki!!!\nHej kochani po krótkiej przerwie zjawiam się ponownie. Pokaże wam paczke jaka otrzymałam od Pani Agaty i Pana Marka.\n-smycz z gwizdkiem\n-smycz z mini kaskiem\n-2 foldery "Kopalnia Soli Wieliczka"\n-informacja dla mysliwych i lesników\n-informator "Nadleśnictwo Rzepin"\n-folder "Puszcze Szczecińskie"\n-folder "Schronisko górskie na bieszczadzkim szlaku"\n-breloczek z otwieraczem i żetonem do wózka\n-11 różnych breloczków\nDziękuję ślicznie za przesyłkę!!!!\nAutor: Joanna Gotszalk o 10:26:00\nW ostatnich dnia otrzymałam super pakę dostarczoną kurierem. Paka szczególnie spodobała się synkowi a w przyszłości posłuży mu z pewnością w szkole.\nW paczce znalazł się również list od Pana Michała Pańkowskiego z miłymi słowami i krótką informacją o gadżetach.\nFirma Kemiś jest hurtownią gadżetów, śmiesznych prezentów, oraz wiele ciekawych produktów dla każdego. Hurtownia prowadzi wyłącznie sprzedaż hurtową, jednakże produkty można znaleźć w dobrych sklepach internetowych oraz stacjonarnych.\nPolecam do odwiedzenia strony hurtowni jak również przekazywania dalej.\nhttp://www.kemis.pl/produkty-do-10-zl-c-11.html super gadżety maski do robienia zdjęć, kaczuszki balsamy do ust, breloczki zwierzątka czy okulary w super cenach.\nhttp://www.kemis.pl/smieszne-prezenty-c-17.html heh antystresowa kiełbasa czy parówka , świetny prezent dla nudziarzy.\nhttp://www.kemis.pl/foremki-ciastka-jajka-c-55_96.html niezbędniki każdej pani domu takie jak patelnie, foremki.\nhttp://www.kemis.pl/grajmy-razem-c-108.html tu znajdziecie ciekawe propozycje zabaw dla par\nhttp://www.kemis.pl/horror-halloween-c-74.html na zbliżające się zabawy Halloweenowe\nPamiętajcie kochani, że hurtownia nie prowadzi sprzedaży detalicznej!!!!\nZapraszam do odwiedzenia strony hurtowni http://www.kemis.pl/\nA oto co zawierała paczka\n-3 breloczki z panelem słonecznym\n-piórnik szkolny z kalkulatorem\n-kubek biały (fajny kształt)\n-kubek+2 kredy do napisania na nim\n-zegar ścienny z ramką do zdjęć\n-mini ramka z grawerem\n-dzwoneczek hotelowy (syn oszalał na tym punkcie)\n-list (brak go na zdjęciu)\n-torebeczka z kocykiem\n-podstawka pod wino\nDziękuję ślicznie za przesyłkę oraz polecam się na przyszłość !!!!\nAutor: Joanna Gotszalk o 13:09:00\nEtykiety: Gadżety, Współpraca\nOd paru tygodniu trwa konkurs na stronie fb firmy Inkdigo. Konkurs jest podzielony na tygodniowe etapy, a zasady naprawdę proste. Sama wygrałam w pierszym tygodniu trwania konkursu breloczek, a narzeczony 6 tygodniu trwania konkursu. Konkurs trwa do końca roku więc są spore sznase, że i wam się uda wygrać jakiś skromny gadżecik.\nhttp://www.scanner.com.pl/konkursy/811-znalazles-wygrales?hitcount=0 Pod tym linkiem znajdziecie zasady konkursu. natomiast na stronach fb firmy https://www.facebook.com/scannujemy/?fref=ts oraz https://www.facebook.com/INKdigo/?hc_ref=PAGES_TIMELINE\nOprócz obecnego konkursu trwają również inne konkursy z fajnymi nagrodami.\na Oto nagroda narzeczonego\nAutor: Joanna Gotszalk o 12:16:00\nKilka słów po nieobecności\nhej wam kochani\nDawno mnie nie było, ale pogoda jest taka że nic mi się nie chce. oprócz tego sporo pracy koło domu. Dlatego nawet czasu nie mam aby wysłać kilka @ do firm a wieczorem jestem padnięta, lecz nazbierało się trochę zaległości więc zobowiązuje się wam je przedstawić.\n1.Agencja prawna T&W\nGłównym profilem działalności Kancelarii jest profesjonalna pomoc prawna dla osób poszkodowanych wskutek różnych zdarzeń losowych, jak np.:\nwypadki komunikacyjne: obrażenia ciała, refundacja kosztów leczenia, roszczenia z tytułu śmierci osoby bliskiej, koszty naprawy samochodu, refundacja kosztów samochodu zastępczego i inne;\nbłędy medyczne: zarażenie gronkowcem, skutki niewłaściwego leczenia, naruszenie praw pacjenta, niewłaściwe skutki działania leków, zakażenia wewnątrzszpitalne i inne;\nwypadki przy pracy: naruszenie przez pracodawcę przepisów prawa pracy, dopuszczenie do pracy pracownika bez przeszkolenia, brak zapewnienia należytej ochrony pracownika i inne;\nwypadki w rolnictwie: brak konserwacji urządzeń rolniczych, niewłaściwe użytkowanie maszyn rolniczych i inne;\ninne wypadki losowe: poślizgnięcie się na oblodzonym chodniku, upadek spowodowany nierównością chodnika, odszkodowanie za skutki powodzi i inne.\n-podstawka pod telefon\n3.Spółdzielnia Mieszkaniowa Piekary\nSpółdzielnia Mieszkaniowa "Piekary" powstała w 1980 roku. Na osiedlu znajduje się 6566 mieszkań w 187 budynkach. Nasze osiedle zamieszkuje około 18 tys. mieszkańców. W jego obrębie znajduje się wiele szkół podstawowych i gimnazjalnych wyposażonych w nowoczesne hale sportowe i baseny, szpital i przychodnie, trzy kościoły, dom kultury, a także wiele placówek handlowych i usługowych w tym trzy super-markety. Dzięki rozbudowanej sieci ulic istnieje dogodny dojazd zarówno do centrum miasta jak i ważniejszych tras wylotowych z Legnicy. Strona, którą mają Państwo możliwość oglądać powstała przede wszystkim z myślą o mieszkańcach naszego osiedla. Mamy nadzieję, że informacje na niej zawarte pomogą Państwu w rozwiązywaniu codziennych problemów, ale i nie tylko. Liczba mieszkańców naszego osiedla z powodzeniem przekracza liczebność niejednego miasta w Polsce. Tu żyjemy, pracujemy, spędzamy znaczną część naszego wolnego czasu. Tu dorastają, uczą się, bawią nasze dzieci. Wokół nas przez cały czas tętni życie. Często o różnych wydarzeniach dowiadujemy się po fakcie, a o niektórych wcale. A przecież to właśnie na naszym osiedlu działa jeden z prężniejszych domów kultury w Legnicy. Mamy nadzieję, że nasza strona ułatwi Państwu dotarcie do informacji o wydarzeniach kulturalnych, sportowych, a także ciekawostkach dotyczących tego, co się wokół nas dzieje\n-bombka ręcznie zdobiona\n4.( nadawcą nie jest stabilo)\n-Kpl.24 kredek świecowych\n-2 notesiki małe\n-3 opakowania drażetek owocowych\n5.Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów\nUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów powstał w 1990 roku jako Urząd Antymonopolowy. Po przełomie politycznym w roku 1989, kiedy gospodarka oparta została na mechanizmach wolnego rynku, 24 lutego 1990 roku uchwalono ustawę o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym. Stanowiła ona ważny element programu reformy rynkowej. Struktura gospodarki, odziedziczona po systemie centralnego planowania, charakteryzowała się bowiem wysokim poziomem monopolizacji, co mogło w istotny sposób ograniczyć powodzenie transformacji gospodarczej. W tej sytuacji szczególne znaczenie miało promowanie konkurencji i przeciwdziałanie antyrynkowym zachowaniom monopolistów. Stąd też na mocy ustawy powołano Urząd Antymonopolowy (UA), który rozpoczął działanie w kwietniu po uchwaleniu statutu przez Radę Ministrów. W tym roku również zaczęły funkcjonować jego pierwsze delegatury.\n-brelok z żetonem\nNadleśnictwo Świętoszów zostało utworzone 31 grudnia 1992 r. z połączenia dwóch części Nadleśnictwa Ruszów i Nadleśnictwa Bolesławiec.Obręb leśny Świętoszów w latach 1945-1948 wchodził w skład Nadleśnictwa Szprotawa, następnie Trzebień, Kliczków, Łozy i Cisów. Następnie lasy te zostały przeniesione z Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych Żary do Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych Wrocław. W roku 1958 utworzono z tego obrębu Nadleśnictwo Świętoszów, które istniało do 1972 roku.\nObręb leśny Ławszowa od 1945r. wchodził w skład Nadleśnictwa Piękna Wieś z siedzibą w Ławszowej. Po przekazaniu w 1951r. do OZLP Wrocław wchodził on w skład Nadleśnictwa Ławszowa, w latach 1970 – 1977 Nadleśnictwa Osiecznica, a od 1977r. do 1992r. Nadleśnictwa Ruszów.\nNa potrzeby szkolenia wojsk tutejsze lasy były wykorzystywane już w XIX wieku, a w Świętoszowie (ówczesnym Neuhammer) utworzono kompleks koszarowy i garnizon.\nNa terenie poligonu, na południe od Świętoszowa w okresie I i II wojny światowej funkcjonowały obozy jenieckie, w których, w nieludzkich warunkach przetrzymywano jeńców. Z wycieńczenia i chorób zmarło w nich kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy różnych narodowości. W Świętoszowie więzieni byli także Powstańcy Śląscy. W okresie I wojny światowej na jenieckiej nekropolii stanął monumentalny pomnik wykonany przez jednego z rosyjskich jeńców, przedstawiający carskiego dwugłowego orła.\n-2 linijki zakładki\n-18 linijek papierowych\n7.APS Import-eksport Quilibra\n: Dermo-oil Multiattivo\n: 3x szampon wzmacniający\n: 3x dermo-żel\n:2x kojąca emulsja z tlenkiem cynku\n: Antycellulitowe błoto termalne\nAby firma mogła zmienić świat, oprócz korzyści ekonomicznych ze swojej działalności, musi mieć przesłanie, hasło, misję do spełnienia. Coś, co wnosi jej istnienie na inny poziom i sprawia, że motywacja do działania jest tak potężna, że dzięki niej możemy zmieniać życie wielu ludzi i wnosić w nie spokój i ukojenie, tak bardzo potrzebne w ciężkich chwilach po wypadku.\n-2 kubki papierowe\n9.Gmina Wielka Wieś\nGmina Wielka Wieś położona jest w województwie małopolskim, w odległości około 15 km od centrum Krakowa, na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Jest jedną z 17 gmin powiatu krakowskiego ziemskiego graniczącą od południa z gminą Kraków, od północy z gminami Jerzmanowice-Przeginia i Skała, od zachodu z gminą Zabierzów natomiast od wschodu z gminą Zielonki.\nGmina Wielka Wieś to gmina o charakterze podmiejskim. Jej powierzchnia wynosi 48,3 km2 i zameldowanych jest w niej 10410 (stan na 31.12.2013 r.) mieszkańców, skupionych w 12 sołectwach: Bębło, Będkowice, Biały Kościół, Czajowice, Giebułtów, Modlnica, Modlniczka, Prądnik Korzkiewski, Szyce, Tomaszowice, Wielka Wieś, Wierzchowie.\n-linijka z kolorowymi karteczkami\nOd 1945 r. dzisiejsze obręby nadleśnictwa Cybinka: Białków, Rybaki i Radzików były odrębnymi nadleśnictwami. Powstały one z dawnych lasów państwowych oraz lasów majątkowych i chłopskich, przejętych przez Skarb Państwa w styczniu 1945 r. Zmiany administracyjne w tych nadleśnictwach nastąpiły w latach pięćdziesiątych a następnie w roku 1978. W obecnym kształcie nadleśnictwo Cybinka funkcjonuje od stycznia 1996 r.\nNa przestrzeni lat, Nadleśnictwo Cybinka obejmowało całe obszary lub części powojennych małych nadleśnictw, takich jak: Cybinka, Rzepin, Rzeczyca, Wrzosy, Rybaki. Nazwa nadleśnictwa, jego kształt, wielkość i zasięg zmieniały się na skutek różnych przemian strukturalnych i administracyjnych. Powierzchnia nadleśnictwa kształtowała się od kilku do blisko trzydziestu tysięcy ha.\n-3 linijki z kolorowymi karteczkami\n-2 mini maskotki\n-4 komiksy "Ogień niszczy przyrodę"\n-"Przyroda w obiektywie"\n-kolorowanka z naklejkami "Domy zwierząt"\n-kolorowanka "Drzewa leśne"\nSpółka komandytowa CLAAS na rynku akcji\nRejestr handlowy: Sąd Gospodarczy Gütersloh HRB Nr. 3027\nOsobiście odpowiedzialna wspólniczka: Helmut Claas GmbH\nRejestr handlowy: Sąd Gospodarczy Gütersloh HRB Nr. 2980\nThomas Böck (Prezes Zarządu spółki Helmut Claas GmbH)\nLothar Kriszun (Prezes Zarządu spółki Helmut Claas GmbH)\nHans Lampert (Prezes Zarządu spółki Helmut Claas GmbH)\nSpółka Unity Line, założona w maju 1994 roku jest jedną z największych firm armatorskich działających na rynku bałtyckich przewozów promowych, wchodzi w skład grupy kapitałowej Polskiej Żeglugi Morskiej (PŻM). W ramach prowadzonej działalności firma zajmuje się profesjonalnym zarządzaniem promami morskimi oraz działalnością turystyczną i transportową.\nStruktura floty Unity Line umożliwia obsługę wszystkich grup odbiorców: pasażerów, spedytorów oraz przewoźników drogowych i kolejowych. Promy w zarządzie Spółki eksploatowane są na liniach: Świnoujście – Ystad oraz Świnoujście – Trelleborg.\n-brelok z filcu\n-2 plany lekcji


Pierwsze pokolenie, Pierwsze pokolenie - bohaterowie, Bohaterowie, Zmyśleni bohaterowie\nDave Smith - ojciec Rose Smith - matka\nMackenzie Smith - starsza siostra\n“ Ja? Ja jestem tylko normalnym chłopakiem, z nienormalnym życiem i jeszcze bardziej nienormalnymi przyjaciółmi. A tym bardziej nienormalnym życiem miłosnym. ”\n— Peter o sobie\n“ Życie jest jak... życie. Sorki, refleksyjne myśli nie są moją mocną stroną. ”\n— Złote myśli Petera\nPeter jest typem osoby, której lepiej nie wchodzić w paradę. W zależności od humoru, możesz albo stać ofiarą jednego z najwredniejszych jego żartów, albo oberwać serenadą nienadających się do napisania przed godziną 22 słów i kilkanaście razy krzesłem w głowę. Chłopak uwielbia psocić, o czym można bardzo łatwo się przekonać, zwłaszcza, gdy w pobliżu są jego kumple - Fineasz i Ferb. Ogólnie jest on bardzo przyjazny i wesoły, otwarty na nowe znajomości i propozycje ofiar swoich dowcipów, jak i samych dowcipów oraz sposobów ich realizacji. Bywa on jednak porywczy. Kiedy pewnego dnia pokłócił się z Bufordem, dość poważnie, a w momencie kulminacyjnym po prostu rzucił się na niego z pięściami. Na szczęście Peter jest też osobą całkiem silną i sprytną, więc bójka nie skończyła się tak tragicznie. Jak zostało wspomniane, chłopak jest bardzo sprytny - potrafi z łatwością znaleźć sposób na wejście do zamkniętego terenu, wynaleźć coraz to nowsze i bardziej dopracowane sposoby na unikanie odpowiedzialności lub krycie swojej ekipy oraz na podpuszczanie innych ludzi do wykonania czegoś. Nie patyczkuje się, jeśli coś mu się nie podoba, mówi wprost. Jest zdecydowanie zbyt szczery, przez co obrywa częściej, niż powinien. Jest to ten typ ucznia, dla którego szkoła jest jak WC - chodzi, bo musi i w sumie nie interesują go panujące tu zasady. Nie jest jednak osobą łamiącą je cały czas, a tym bardziej nie jest osobą znęcającą się nad innymi. Peter ma po prostu gdzieś zasady, ni to je przestrzega, ni to je łamie. A co do znęcania się - żarty chłopaków zazwyczaj nie są groźne, jeśli zrobią krzywdę, to małą i taką, którą zniknie za dzień czy dwa. No chyba, że naprawdę im podpadniesz. Do perfekcji opanował granie niewinnego. Często nawet osoby, które znają zarówno jego osobowość, jak i winę są skłonne mu uwierzyć.==Rodzina=====Rodzice=== Rodzice Petera i Mackenzie nigdy nie zwracali na nich dużej uwagi, ponieważ byli wiecznie zajęci pracą i spotkaniami. Nie interesowało ich nic, poza ocenami swoich dzieci. A raczej tylko Petera, odkąd Mackenzie opuściła się w nauce, nigdy nie wypowiedzieli się o niej jak o swojej córce. Mieli również gdzieś to, że dziewczyna naprawdę potrzebuje wsparcia i pomocy. Petera to zawsze denerwowało, więc on sam unikał rodziców jak tylko mógł. Od niego wymagali jeszcze więcej, miał się dobrze uczyć i być wzorem dla innych. Peter nienawidzi swoich rodziców, zarówno przez to, że najnormalniej w świecie mają ich w dupie, jak i dlatego, że nie zwracają uwagi na cierpienie własnej córki.\nMackenzie Smith Edytuj\n“ Jeśli miałbym opisać Fineasza jednym słowem, wybrałbym "chory debil". I nie interesuje mnie, że to są dwa słowa! ”\n— Peter o Fineaszu\nGeorge Jackson Edytuj\ntowarzysz Asieńka"> Patiego">


Bez przebaczenia-blog Agnesscorpio: września 2014\nZ prozą Sarah Jio spotkałam się przy lekturze książki „Dom na plaży” i bardzo mile wspominam to spotkanie. Była miłość, tajemnica sprzed lat, uczucie, które przetrwało niemalże wieczność. Teraz skończyłam czytać „Jeżynową zimę” i jakie są moje odczucia? Tutaj także spotykamy się historią z początków XX wieku, jest miłość, pożądanie, problemy społeczne i zagadka. Wszystko to składa się na interesującą i wciągającą fabułę.\nW „Jeżynowej zimie” mamy w sumie dwie główne bohaterki: współcześnie żyjącą Claire i Verę, która żyła w Seattle w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Dzieli je osiemdziesiąt lat historii, ale od początku czujemy, że coś je łączy. Obie coś straciły i obie związały z mężczyznami, którzy zdają się pochodzić z innych światów. Jak Claire trafia na historię Very? Młoda dziennikarka ciągle przeżywa osobistą tragedię i dostaje zlecenie od szefa, aby napisała artykuł o śnieżycy z lat trzydziestych, która wówczas sparaliżowała Seattle. Bo taka sama zima właśnie atakuje miasto. Uznając temat za mało atrakcyjny, szuka jakiegoś punku zaczepienia. I go znajduje. Tajemnicze zniknięcie trzyletniego Daniela Raya, syna ubogiej Very. Dziennikarka coraz głębiej wnika w historię, jednocześnie próbuje ratować swoje małżeństwo, ale czuje, że jej mąż, Ethan, coraz bardziej się od niej oddala. Ona od niego też. Oboje nie potrafią pogodzić się z dramatem, który ich spotkał, ale to Claire ma sobie najwięcej do wybaczenia. Lecz teraz pochłania ją całkowicie śledztwo w sprawie zaginięcia małego chłopca. Powoli odkrywa wszystkie elementy układanki i spotyka się z ludźmi, którzy pamiętają tamte wydarzenia. To co odkrywa, jest dla niej ogromnym szokiem i w pewien nierozwiązywalny sposób łączy się z nią samą.\nJak zakończy się ta opowieść o rodzinnych sekretach, niespełnionych miłościach, ludzkich tragediach, różnicach społecznych i próbie wybaczenia samemu sobie? Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić was do sięgnięcia po „Jeżynową zimę”.\nRzadko zdarza mi się wzruszać do tego stopnia, żebym uroniła łzę, a w przypadku finału tej książki właśnie to miało miejsce. Pamiętam, że przy lekturze „Domku na plaży” też udało się autorce mnie wzruszyć, więc chwała jej za to!\nKsiążka nosi w sobie wszystkie cechy, które lubię: akcja jest dynamiczna, bohaterowie dobrze wykreowani, historia spójna, tajemnica ma zaskakujące wyjaśnienie, autor myli tropy. A na koniec wzrusza. I dla tych wzruszeń i nerwów podczas czytania i myśli, żeby zerknąć na ostatnią stronę naprawdę warto sięgnąć po powieść Sarah Jio. Polecam.\non września 30, 2014 2 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, dramat, Jeżynowa zima, Między Słowami, recenzja, romans, Sarah Jio, wydawnictwo ZNAK, zagadka\nTrzy ostatnie dni dały mi nieźle w kość. W piątek wstałam i 2 w nocy, bo o 4 miałam już polskiego busa do Warszawy. Jechałam razem z moją koleżanką, też pisarką, Agnieszką Gil. W stolicy wylądowałyśmy (niczym orzeł) kilka minut po 9 rano. Zanim wsiadłam do metra, w ostatniej chwili złapała mnie Nike Farida, która specjalnie przyjechała na Młociny, aby się ze mną zobaczyć. Przejechałyśmy kilka stacji, aby chociaż przez chwilę porozmawiać. Nike to pełna pasji, szalona i otwarta kobieta. Z tego wszystkiego zapomniałyśmy sobie zrobić wspólne selfie. Ale nadrobimy :)\nDotarłyśmy na Dworzec Śródmieście i tam spotkałyśmy się z częścią naszej ekipy: Rysia Ulatowska, Magda Zimniak, Ania Fryczkowska i Jacek Skowroński czekali na nas (z utęsknieniem niewątpliwym, sądząc po sile uścisków, jakimi zostałyśmy z Agą obdarowane). Wsiedliśmy w pociąg do Siedlec, po drodze dosiadła się Lucyna Olejniczak i ruszyliśmy wprost w objęcia Marioli Zaczyńskiej (kierowniczki zamieszania) i Joasi Jodełki. Niedługo potem dołączyła Gosia Warda, Manula Kalicka, Ania Łacina i Hania Cygler. I tak oto Kapituła Wielbicielek Janusza znowu była razem!\nW piątek miałam spotkanie w bibliotece na Młynarskiej, gdzie razem z Agą Gil, Gosią Wardą i Manulą Kalicką opowiadałyśmy o naszej pracy, pasjach, książkach.\nOdwiedziłyśmy także panią wiceprezydent Siedlec, która uraczyła nas pyszną kawą i jeszcze bardziej smakowitymi opowieściami o własnych doświadczeniach pisarskich.\nWieczorem rozpoczęła się szeroko zakrojona integracja wszystkich pisarek, a także pań z jury.\nRównie intensywny. Spotkania, panele, wykłady (świetna rozmowa Ani Fryczkowskiej z Jakubem Winiarskim o tym, jaka jest recepta na bestseller). Podpisywałyśmy także plakat festiwalowy w Galerii Siedleckiej i uczestniczyłyśmy w pobijaniu rekordu wspólnego czytania.\nO godzinie 18 rozpoczęła się Gala FLK, prowadziła ją nasza niezastąpiona Mariola Zaczyńska i aktor Waldemar Obłoza.\nAtrakcją gali był występ młodziutkiej wokalistki, Karoliny KARO Sawickiej, córki naszej koleżanki-pisarki, Moniki Sawickiej. KARO zaśpiewała piosenkę "Domek dla lalek".\n(Fot. Maria Mazurkiewicz)\nNagrody tegorocznego festiwalu:\nGłówna nagroda w kategorii Pióro: Grażyna Jeromin-Galuszka za książkę "Magnolia".\nGłówna nagroda w kategorii Pazur: Danuta Noszczynska za książkę: "Wszystkie życia Heleny P."\nNagroda magazynu "Piękno i pasje" dla Grażyny Jeromin-Galuszki za książkę: "Magnolia".\nSerdecznie gratuluję wszystkim koleżankom "po piórze", ale w szczególności moim przyjaciółkom: Magdzie Zimniak i Lucynie Olejniczak :)))\nTutaj wszystkie pisarki na scenie:\nWieczorem wszyscy bawili się na cudownym bankiecie, a integracja miała swój dalszy ciąg. Poznałam świetne dziewczyny: Izabellę Frączyk, Agnieszkę Walczak-Chojecką, Grażynę Jeromin-Gałuszkę, z Sylwią Drożdżyk-Reszką z wydawnictwa Prozami wywijałam niezłe hołubce na parkiecie. Olga Rudnicka, przez te moje blond włosy nie poznała mnie i dopiero, gdy tańczyłyśmy obok siebie, spojrzała i: "Agnieszka!!! To ty???" Idąc tym tropem, powinnam być bardzo bogata, bo mało kto mnie poznawał :)\nDziękuję wszystkim za cudowny weekend, to było nie tylko święto literatury, ale przede wszystkim święto kobiet, które naprawdę potrafią wspólnie się bawić i cieszyć z sukcesów innych.\non września 29, 2014 Brak komentarzy:\nEtykiety: agnesscorpio, Festiwal Literatury Kobiecej, gala, impreza, Pióro i Pazur, Siedlce 2014, Wielbicielki Janusza\non września 25, 2014 3 komentarze:\non września 24, 2014 Brak komentarzy:\nEtykiety: agnesscorpio, Agnieszka Lingas-Łoniewska, Novae Res, Szukaj mnie wśród lawendy, Zuzanna. Tom I\nOpowieści, które opowiadają o losach wielu pokoleń, ukazują zmagania ze światem, innymi ludźmi, własnymi uczuciami, demonami, przekonaniami, historie, które rzucają swoich bohaterów w rozmaite zawirowania, zawsze zwracały moją szczególną uwagę. A jeśli w tych zawiłych losach czuć autentyczność, prawdziwość, nie są przerysowane, tylko takie, jakimi napisało je życie, tym bardziej okazują się być interesujące i przejmujące. Właśnie taką powieść stworzyła Nike Farida w pierwszym tomie swej libijskiej trylogii Róża Pustyni.\n„Panna młoda” przedstawia wielopokoleniową historię kilku rodzin, pochodzących z różnych stron świata, wyznających różne religie, mających inne przekonania, wartości, priorytety. Jakie plany miały Mojry, tkając nici losów bohaterów książki, że ich życiowe historie okazały się być tak zaplątane, niebezpieczne i wzajemnie zależne?\nPoznajemy losy bliźniaków, Jacka i Andrzeja, którzy wychowywali się w Libii, gdzie ich ojciec pracował jako lekarz, a matka Maria wykładała na uniwersytecie w Benghazi. Ważną postacią w życiu chłopców, a potem mężczyzn jest Karen, w której obaj kochają się od czasów nastoletnich. I ta miłość, a także pewne niezdecydowanie dziewczyny doprowadza do dramatycznych wydarzeń. Ale to wszystko później. Znaczące też są losy matki bliźniaków, Barbary, która pozostaje w dość zażyłych stosunkach z Faragiem, mającym olbrzymi wpływ na przyszłe losy Jacka. Inne ważne postaci, to Hassan, Jackie, Esther, John. Wraz z nimi poznajemy wszystko to, co budowało historię drugiej połowy XX wieku, będziemy świadkami wielu autentycznych wydarzeń (zamach podczas olimpiady w Monachium, dojście do władzy Kaddafiego, budowa siatki terrorystycznej).\nW wieloletniej podróży po świecie, wraz z bohaterami trafimy do Libii oczywiście, do Nowego Jorku, Rzymu, Jerozolimy, Polski, na Saharę. W książce znajdziemy także kulinarne tajemnice kuchni arabskiej, włoskiej, przepisy, które nienachalnie wkomponowane w fabułę wspomagają odbiór tej egzotycznej historii.\nTa książka to także kopalnia symboli. Począwszy od nazewnictwa poszczególnych rozdziałów, które odnoszą się do tytułów znanych dzieł, filmowych czy to literackich. „Piknik nad wiszącą skałą”, „Miłość w czasach zarazy”, „Orzeł wylądował’, to tylko niektóre z nich, idealnie oddające to, co znajdujemy w kolejnych rozdziałach powieści. Poza tym daty użyte w książce jednoznacznie zapowiadają to, co dopiero się pojawi, zapewne w drugim tomie, a co już pokazuje, że będzie jeszcze bardziej dramatycznie i tragicznie. Wystarczy dodać, że pierwszy tom nosi tytuł „Kronika zapowiedzianej śmierci” Giza-Nowy Jork, 11 września 1971 rok. Bardzo podobały mi się te symboliczne nawiązania do innych dzieł i subtelne, nienachalne zapowiedzi przyszłych wydarzeń, dające do zrozumienia, że to dopiero początek.\nKsiążka jest autentyczna i widać, że autorka wie o czym pisze, a wie o tym z autopsji. Nike Farida to Polka, która wychowywała się w Libii i arabski świat nie stanowi dla niej wielkiej tajemnicy i nie jest także papierowym opisem w ilustrowanej książce, ale żywym organizmem, który poznała i z którym żyła. Po lekturze pozostaje się tylko zastanowić ile Nike jest w tej książce i w której bohaterce. A może to miks odczuć i przeżyć, ułożony w historię wielu ludzi, których przeznaczenie postanowiło złączyć?\nGorąco polecam „Pannę młodą”, niepowtarzalna atmosfera krajów islamskich, bliskowschodni klimat, otoczka społeczno-polityczna z domieszką historii i zapowiedź tego, co dopiero ma nadejść. Nie na darmo, w ostatnich scenach książki Karen dostaje pracę w Twin Towers w Nowym Jorku. To jak cliffhanger w serialach. Wiemy, że dramat dopiero zbierze kolejne żniwo, a jaki w tym udział będą mieć bracia bliźniacy dowiemy się zapewne w II tomie.\nEtykiety: agnesscorpio, dramat, Libia, Nike Farida, Panna młoda, Prószyński, recenzja, Róża Pustyni, tom I, trylogia\non września 21, 2014 4 komentarze:\nZastanawiałam się nad przeczytaniem kontynuacji książki K.A.Tucker „Dziesięć płytkich oddechów”. Owszem, podobała mi się, ale jakieś wątpliwości mnie dopadły, co do tego, co mogę znaleźć w „Jednym małym kłamstwie”. Zupełnie nie potrafię tego zdefiniować, dlaczego tak się działo, ale wiem jedno. Najpierw trzeba się przekonać na własnej skórze, a potem oceniać i nie dawać się sterować przypuszczeniom. Bo już wiem, że byłabym bardzo na siebie zła, gdybym jednak nie przeczytała tej książki (oczywiście to abstrakcja, bo nie miałabym o tym pojęcia, ale wiecie o o co mi chodzi).\n„Jedno małe kłamstwo” przedstawia dalsze losy młodszej siostry Kacey - Livie. O ile dobrze pamiętacie tę dziewczynę z „Dziesięć płytkich oddechów”, była zupełnym przeciwieństwem swej starszej siostry, także przeżyła piekło, śmierć najbliższych, oddalenie i autodestrukcję Kacey, lepkie łapy wuja, to wszystko spadło na wówczas jeszcze dziewczynkę, ale jej nie złamało. Livie jest uosobieniem spokoju, wyważenia i ma dalekosiężne plany, które w idealny sposób odzwierciedlają to, czego spodziewał się po niej ojciec. Teraz rozpoczęła naukę na Uniwersytecie w Princeton, należącym do Ligii Bluszczowej i planuje zostać lekarzem-pediatrą. Dlatego też pracuje jako wolontariuszka w szpitalu dziecięcym, gdzie na każdym kroku spotyka się z koszmarem rodziców i ich dzieci.\nWszystko zdaje się układać wedle planu, do momentu, kiedy Livie nie da się porwać… galaretkowatym shotom. Niby nic, a jednak sprawi, że obudzi się w dziewczynie jakaś wewnętrzna bestia i pokaże, że życie to nie tylko nauka i powściąganie własnych emocji. Bo to o emocje tutaj chodzi, a zwłaszcza takie, które ujawniają się w pobliżu… jego. Ashton jest kapitanem uniwersyteckiej drużyny żeglarskiej, jest wysoki, przystojny i co jeszcze? Ach! Jest cholernym aroganckim dupkiem. Pomimo że spotyka się ze śliczną Daną, to zmienia dziewczyny jak rękawiczki i tym razem na pewnej imprezie trafia na Livie. Dziewczyna znajduje chwilę zapomnienia w jego ramionach, jednak nie posuwa się dalej, czego potem może i żałuje. Wkrótce poznaje Connora, który okazuje się… przyjacielem Ashtona.\nA jeszcze później naprawdę poznaje tego aroganckiego chłopaka, który tak naprawdę jest… No właśnie, nic nie jest takim, jakie się wydaje, każdy ma swoją barierę obronną, mur, za którym się chroni. I za którym ukrywa własne demony i tragedie z przeszłości. Czy Livie uda się przez to przebić? Czy Ashton będzie potrafił szczerze mówić o swoich uczuciach? Czy Connor ma szansę u Livie? Czy sama dziewczyna na pewno wie, jaka ma być jej przyszłość?\nPytań jest wiele i wraz z przewracanymi kartkami uzyskujemy odpowiedzi na nie wszystkie. Jednak nie obędzie się bez nerwów i irytacji, a także łez wzruszenia.\nBardzo podobała mi się ta książka, o wiele bardziej niż tom pierwszy. Zapewne duża zasługa fajnej kreacji głównej bohaterki i świetnej postaci Ashtona. Lubię bad boyów z głębią i demonami szargającymi duszę. Polecam obie powieści, niezwykle wciągające i wzruszające.\non września 20, 2014 3 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, dramat, erotyk, Jedno małe kłamstwo, k.A. Tucker, New Adult, recenzja, romans, Wydawnictwo Filia\n„Onyks” Jennifer L. Armentrout to drugi tom trylogii o Luksjanach. „Obsydian” okazał się wciągającym romansem paranormalnym z elementami sensacji, dlatego też z chęcią przywitałam kontynuację, gdyż musiałam wiedzieć jak potoczą się losy zakręconej Katy i zniewalającego Deamona Blacka.\nAkcja rozpoczyna się tuż po wydarzeniach z finału tomu I, Katy została uleczona przez Deamona, który nadal siedzi za nią na trygonometrii i nie omieszkuje na każdej lekcji dźgać ją długopisem w plecy. Jednocześnie w życiu dziewczyny zachodzą niepokojące zmiany, zaczyna dostrzegać u siebie dziwne umiejętności, których wcześniej nie miała. A w jej otoczeniu, oprócz nieznośnego i pociągającego Deamona, pojawia się jasnowłosy surfer Blake, który od razu znajduje w Blacku wielkiego antagonistę. Czy to tylko zazdrość o Kate, zwaną „Kotkiem”, czy jednak przystojny Luksjanin wyczuwa coś więcej? Już wkrótce okazuje się, że Blake’a i Katy łączy coś niewytłumaczalnego i zaczynają razem… współpracować, jeśli można to tak nazwać. Co doprowadza Deamona do stanu wrzenia, a wiadomo, że jak Luksjanin się wkurzy, to dobrze nie będzie.\nKontynuacja interesująco brnie w rozpoczętą w „Obsydianie” fabułę, pojawia się wiele nowych zaskakujących wątków, jest akcja, tajemnica, napięcie i miłość. Na uwagę zasługuje świetnie wykreowana postać Deamona, który swoim poczuciem humoru (jego uporczywe mylenie imion Blake’a za każdym razem wywoływało u mnie śmiech), złośliwością, zarozumialstwem i zniewalającą powierzchownością może zawrócić w głowie niejednej czytelniczce. Co zresztą z powodzeniem czyni wśród czytelniczek bloga literackiego prowadzonego przez Katy. Nie ukrywam, że z kolei postać żeńska, czyli „Kotek”, niekiedy bardzo mnie irytowała, swoim niezdecydowaniem, wiecznym zwątpieniem i oślim uporem. Ale chyba taka właśnie jest konwencja, że widać, iż on za nią szaleje, a ona broni się przed tym nogami i rękami. Całe szczęście, że większość kwestii uczuciowych została wyjaśniona, natomiast pojawiły się nowe sekrety związane z Luksjanami i wrogimi im Arumianami. Okazuje się, że nikomu nie można ufać, a bohaterowie będą narażeni na szereg niebezpieczeństw.\nTak więc z niecierpliwością czekam na tom trzeci serii, który będzie nosił tytuł „Opal” i zachęcam wszystkich do lektury tego cyklu. Niby wszystko już powiedziano w romansie paranormal, ale ten wyjątkowo przypadł mi do gustu, na pewno dzięki fajnemu pomysłowi i świetnie wykreowanemu głównemu bohaterowi. Polecam.\non września 19, 2014 2 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, Deamon Black, jennifer L. Armentrout, Luksjanie, Onyks, recenzja, romans paranormalny, Wydawnictwo Filia\nJuż kiedyś pisałam o nowym nurcie w literaturze, zwanym new adult, kilka książek z tego, powiedzmy cyklu, miałam okazję przeczytać. Jedne były lepsze, inne gorsze, ale wszystkie opierały się na wzorcu, który jest chyba charakterystyczny dla tej odmiany literackiej, jeśli można to tak zdefiniować. Bohaterowie są młodzi, ale już dorośli, mają za sobą jakąś traumę, nie mogą porozumieć się z rodzicami, zostali zranieni, zdradzeni, szukają drugiej połówki, pragną zrozumienia, chcą być kochani. A to wszystko okraszone namiętnymi scenami erotycznymi. Idealnie wpasowującą się w ten nurt jest książka Abbi Glines „Przypadkowe szczęście”.\nBohaterką jest dziewiętnastoletnia Della, która wyrusza w drogę, szukając i pracy i próbując odnaleźć siebie samą i w jakiś sposób zapanować nad własnym życiem. W dzieciństwie przeżyła traumę, która cały czas gdzieś głęboko w niej siedzi, uaktywniając się w zupełnie nieoczekiwanych sytuacjach, a także nocą, gdy demony wydostają się z najdalszych zakamarków umysłu i atakują całą swoją siłą. Poza tym dziewczyna pragnie kochać i być kochana, ale wie, że nigdy z nikim nie będzie mogła sobie ułożyć życia, bo piętno choroby psychicznej ciąży nad nią, jak miecz Damoklesa. Lecz czy tak jest w rzeczywistości?\nDla Woodsa, którego spotyka przypadkiem na stacji benzynowej, śliczna Della może być przygodą na jeden raz, zanim chłopak wejdzie w „biznesowe” małżeństwo z Angeliną, tak sprytnie zaplanowane już od lat przez jego ojca. Jednak to co miało być przygodą, okazuje się być czymś więcej. Bo oto, po czterech miesiącach do klubu golfowego, którym zarządza Woods trafia nikt inny,jak tylko Della i zaczyna tam pracę. Czy młody mężczyzna da radę trzymać się od niej z daleka i iść dalej drogą wytyczoną przez ojca? Czy Della poradzi sobie z własnymi demonami, a co ważniejsze, będzie umiała opowiedzieć o nich chłopakowi, który staje się dla niej coraz bardziej ważny?\nKsiążka nie zaskoczy na pewno rozwojem fabuły, to typowy romans z problemami, jednak napisany sprawnie i wciągająco. Jest to pierwszy tom opowiadający o perypetiach Delli i Woodsa i kończy się niezłym „cliffhangerem”. Powieść obfituje w dosyć ostre sceny erotyczne, więc na pewno przeznaczona jest dla „widza” dorosłego i niepruderyjnego. Jeśli lubicie taką niezobowiązującą odskocznię, którą można przeczytać w jeden wieczór, to „Przypadkowe szczęście” na pewno przypadnie wam do gustu. Na całe szczęście (nomen omen) bohaterka nie była irytująca, jak to często zdarza się w tego typu literaturze i dlatego też z chęcią przeczytam kontynuację. Dla wielbicielek new adult zapewne pozycja obowiązkowa. Jedyne co mnie denerwowało, to nietłumaczenie słowa „fuck”, którego nader często bohater używał, zwłaszcza podczas karkołomnych wygibasów erotycznych. Nie wiem, czy tłumaczka bała się polskiego odpowiednika, tego akurat nie pojmuję. Ale to tak na marginesie.\non września 18, 2014 1 komentarz:\nEtykiety: Abbi Glines, agnesscorpio, erotyk, New Adult, Przypadkowe szczęście, recenzja, romans, wydawnictwo Pascal\nOsiem lat upłynęło od momentu, kiedy powieść „Jeździec miedziany” Paulliny Simons trafiła w moje ręce. Pamiętam, że czytałam książkę do czwartej nad ranem, a potem jak w amoku zamawiałam drugi tom „Tatiana i Aleksander” i trzeci „Ogród letni”. Jest to moja ukochana trylogia i często do niej wracam. Dlatego, gdy usłyszałam, że wydawnictwo Świat Książki wydało prequel wydarzeń znanych z Jeźdźca…, wiedziałam że muszę te książkę przeczytać.\n„Dzieci wolności” przedstawiają Stany Zjednoczone u schyłku XIX i na początku XX wieku i czytelnik ma okazję poznać losy Harolda i Giny, rodziców Aleksandra Barringtona, bohatera wspomnianej wcześniej trylogii.\nDziwnie czyta się powieść, jeśli zna się późniejsze, niezwykle tragiczne i bolesne losy bohaterów. Ale z drugiej strony chciałam wiedzieć, jak to wszystko się zaczęło, dlaczego bohaterowie powzięli takie, a nie inne decyzje, które w tak tragiczny sposób odbiły się na życiu ich syna, Aleksandra.\nAle zanim do tego doszło, najpierw musieli się poznać i zapałać do siebie mocnym uczuciem. Gdy Gina przypłynęła z gorącej Sycylii do Bostonu, miała tylko piętnaście lat. Ale już była piękna i świadomie, a raczej nie, przyciągała spojrzenia mężczyzn. Harry Barrington był od niej sporo starszy, właśnie kończył studia i walczył z własnymi demonami, które dotyczyły przede wszystkim tego, co ma robić w przyszłości i jak do końca nie rozczarować bogatego ojca.\nJednocześnie poznajemy sytuację emigrantów przybywających do Stanów Zjednoczonych, pierwsze zniesmaczenie imperialistycznym systemem i zafascynowanie socjalizmem. To daje przedsmak tego, co nadeszło później i stało się przyczynkiem tak brzemiennej w skutkach decyzji rodziców Aleksandra. Ale teraz, oprócz przesłanek politycznych, najważniejsze jest to, że w tych trudnych czasach rodzi się miłość pomiędzy młodziutką, pełną życia Włoszką, a poważnym młodym mężczyzną, potomkiem ojców-założycieli, którzy kiedyś zeszli z pokładu „Myflower”, aby tworzyć nowe państwo. Już na wstępie dostrzegamy zgrzyt, powiedzmy społecznościowy i przeczuwamy dalsze kłopoty. Ale zanim dojdzie do jakichkolwiek deklaracji, minie pięć lat. Gina, teraz Jane, wyrośnie na piękną ognistą kobietę, a Harry, będąc permanentnie zaręczony z Alice, córką wspólnika ojca, wreszcie zdecyduje się na ślub. Na który, nawiasem mówiąc, zostanie zaproszonych siedemset osób.\nCzy do tego dojdzie? Czy prawdziwa miłość jest w stanie pokonać rodzinne interesy i wielkie pieniądze? A może lepiej by było, aby oni nigdy się nie spotkali?\nPaullina Simons ponownie zabiera nas na wycieczkę do czasów, gdzie podziały społeczne, konwenanse i przekonania odgrywały znaczące role i często wytyczały ludzki los. Jednak, gdy ktoś postanowił pójść własną drogą i był konsekwentny, mógł uwolnić się od tego, zwłaszcza, jeśli kierowało nim niezwykle silne uczucie. Do czego to doprowadziło, to już inna historia, niemniej jednak niezwykle dobrze czytało mi się tę opowieść i czekam niecierpliwie na kontynuację losów Giny i Harry’ego. Bo przecież… dla takiej miłości warto żyć.\n„- Za późno na wyrzuty sumienia - powiedział, przyciskając ją do siebie. - Wiedziałaś, co robisz. Wbiłaś mi się w serce jak pocisk, wiedziałaś o tym, gdy tańczyłaś naga w mojej rewolucji. Tak właśnie wygląda rewolucja, Gino. Jest gwałtowna. Niszczy wszystko na swojej drodze. Zjada swoje własne dzieci. Popełnia takie same błędy jak wcześniejsze pokolenie. Marnuje i rozdziera na części rzeczy, które były całością. Tym jest rewolucja. Wzięłaś całe moje serce i nie możesz teraz powiedzieć, że go nie chcesz. Nie możesz cofnąć zburzenia Bastylii. Ani przekroczenia Rubikonu. Nie możesz rozbroić kolonialistów. Ja jestem twoją ścieżką do wolności. Wstań i zacznij nią iść.”*\n* str. 303, Dzieci wolności, Paullina Simons, Świat Książki, Warszawa 2014\non września 16, 2014 1 komentarz:\nEtykiety: agnesscorpio, dramat, Dzieci wolności, Jeździec miedziany, Paullina Simons, recenzja, romans\nWydawnictwo Nasza Księgarnia wydało świetny kalendarz uczniowski, zwany przewrotnie Kalendarzem Cwaniaczka. Jak głosi okładka, jest to "Zdumiewający cud techniki (...) Zasilany energią z kosmosu".\nOkładka jest sztywna, więc nie grozi rychłym zagięciem lub zniszczeniem, kartki są dosyć grube, wewnątrz znajdują się zabawne rysunki i scenki sytuacyjne.\nNa uwagę zasługuje to, że Kalendarz nie jest dedykowany na konkretny rok, gdyż zaznaczone są w nim tylko święta stałe. Wystarczy, że uczeń będzie podkreślał dzień tygodnia odpowiadający konkretnej dacie i kalendarz ten może mu służyć przez cały okres edukacji w danej szkole. Zawiera także plan lekcji i wiele rubryk niezbędnych do zapamiętania ważnych sprawy czy wydarzeń.\nBardzo fajna publikacja, atrakcyjna na pewno dla młodego użytkownika.\nWarto zaopatrzyć swoją pociechę w ten produkt, który "pomoże pamiętać o pracach domowych i zarządzać własnym czasem".\non września 13, 2014 1 komentarz:\nEtykiety: agnesscorpio, dla dzieci i młodzieży, Kalendarz Szkolny Cwaniaczka, Nasza Księgarnia, recenzja\nW najnowszym numerze magazynu Mixer zapowiedź mojej najnowszej książki "Szukaj mnie wśród lawendy. Zuzanna. Tom I".\nAle najbardziej spodobał mi się ten fragment: Agnieszka Lingas-Łoniewska jest jedną z najpopularniejszych w Polsce autorek literatury kobiecej. Z pewnością można ją nazwać Królową Polskich Serc.\non września 12, 2014 Brak komentarzy:\nEtykiety: agnesscorpio, Mixer, Novae Res, Szukaj mnie wśród lawendy, Zuzanna. Tom I\nKonkurs z książką "Do zobaczenia w Barcelonie" Anny B. Kann\nWydawnictwo Pascal ufundowało dwa egzemplarze powieści Anny B. Kann "Do zobaczenia w Barcelonie".\nAby wziąć w nim udział, należy napisać trzy rzeczy, które sprawiają, że można zakochać się w Hiszpanii.\nKonkurs potrwa do 30 września, a na Wasze propozycje czekam pod adresem maila:\non września 10, 2014 3 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, Anna B. Kann, Barcelona, Do zobaczenia w Barcelonie, Hiszpania, konkurs, Pascal\nW tym roku dopiero trafiłam na odcinki angielskiego serialu o przygodach Sherlocka Holmesa we współczesnym Londynie. Wcześniej nawet nie słyszałam, że taka produkcja powstała, a tym bardziej nie słyszałam o aktorze, który zagrał tam główną rolę. Jednak, gdy zaczęłam oglądać, muszę przyznać, że "wsiąkłam" w klimat nieco inny, a przecież ciągle znajomy z poprzednich adaptacji opowiadań sir Arthura Conan-Doyle'a. Na pewno było to zasługą dynamicznego i innowacyjnego scenariusza, a także świetnych ról, zagranych przez Benedicta Cumberbatcha i Martina Freemana. Ale to właśnie ten pierwszy, praktycznie z dnia na dzień, bo zagraniu Sherlocka Holmesa w nowej odsłonie, stał się gwiazdą dużego formatu. I o tym aktorze jest książka Justina Lewisa, wydana przez wydawnictwo Replika, która trafiła do mojej biblioteczki.\nWielbiciele, a właściwie wielbicielki (bo nie ma co ukrywać, że Cumberbatch stał się bożyszczem kobiet i nastolatek na całym świecie) pewnie śledzą w internecie wszelkie newsy i wiadomości z przeszłości, tak więc mają sporą wiedzę o tym angielskim aktorze. Ale książka opowiada nie tylko o drodze aktorskiej Bena. Autor biografii zaprezentował losy rodziców aktora, Wandy Ventham i Timothy'ego Carltona Cumberbatcha. To znana w Wielkiej Brytanii para aktorska, cieszącą się ogromną sympatią, mająca na koncie wiele ról zarówno telewizyjnych, jak i teatralnych. Może to ukształtowało młodego Bena, który najpierw nosił się z zamiarem studiowania prawa. Ale miłość do grania zakorzeniła się w nim bardzo głęboko, a poza tym, podczas pobytu w elitarnej szkole w Harrow, gdzie zagrał w Śnie nocy letniej, świat teatru wciągnął go bardzo głęboko, do tego stopnia, że wkrótce stał się gwiazdą szkoły. To były początki, ale pokazywały ogromny talent chłopca, który także sprawdzał się świetnie w rolach żeńskich. Lecz na tym etapie na pewno nie myślał jeszcze o tym, że w przyszłości zostanie aktorem. To nadeszło o wiele później.\nNie ma co ukrywać, że to właśnie rola Sherlocka Holmesa stała się punktem przełomowym w jego karierze, dostrzeżono go w Hollywood i zaczął pojawiać się w amerykańskich produkcjach, takich jak Sierpień w hrabstwie Osage, Zniewolony, W ciemność. Star Trek (tu świetnie zagrał mrocznego Khana). Na uwagę zasługuje także krótkometrażowy film Little Favour, który został zaprezentowany podczas tegorocznego pobytu aktora w Krakowie, na Festiwalu Off Plus Camera.\nOprócz wiadomości na temat dzieciństwa i kariery Benedicta, autor ukazuje go jako ciągle takiego samego faceta, szczerego, z dużym poczuciem humoru, nieco zdezorientowanego zamieszaniem, jakie się wokół niego wytworzyło. Gdy zdobył tytuł najseksowniejszego mężczyzny, śmiał się, że zgadza się z tym stwierdzeniem, bo w swoim mieszkaniu faktycznie jest najseksowniejszy (a mieszka sam).\nBiografia autorstwa Justina Lewisa to skarbnica wiedzy na temat popularnego aktora i chyba niezbędnik dla wszystkich jego fanów. Napisana lekko, czyta się ją jak pamiętnik, w którym bohater przedstawia najważniejsze fakty ze swego życia, a także dzieli się mniejszymi i większymi sekretami. Szkoda tylko, że w książce nie znalazły się żadne fotografie, to na pewno uatrakcyjniłoby przekaz, bo w sumie miło popatrzeć na przystojnego Cumberbatcha. Pozycja dla fanów, zdecydowanie.\non września 10, 2014 Brak komentarzy:\nEtykiety: agnesscorpio, Benedict Cumberbatch, biografia, Justin Lewis, recenzja, replika, Sherlock Holmes\nGdy najnowsza powieść Małgorzaty Wardy trafiła pod mą strzechę, czułam, że muszę zostawić inną książkę, którą akurat czytałam i zabrać się za "Miasto z lodu". Ale jednocześnie obawiałam się tej lektury, bo poprzednia powieść "Jak oddech" nieco mnie sponiewierała i zostawiła z szeregiem pytań cisnących się na usta. No, ale wiadomo, że głoszę zasadę, iż "książka musi wywoływać obrażenia", nie lubię smętów i przegadania, dlatego wzięłam Wardę na tapetę. No i co? Wystarczył jeden wieczór, a zostałam pochłonięta przez mroczno-lodowy klimat, który zafundowała nam autorka w swojej najnowszej powieści.\nNie lubię za bardzo opisywać fabuły, powiem tylko, że mamy tutaj do czynienia z trzynastoletnią Agatą, którą od czasu do czasu zajmuje się jej chora na afektywną chorobę dwubiegunową matka. Teresa, bo tak ma na imię, jest piękną kobietą, w przeszłości pracowała jako fotomodelka i miała wiele sesji dla grzecznych i grzesznych magazynów. Od siedemnastego roku życia walczy z chorobą, w wieku lat osiemnastu urodziła Agatę i od tamtej pory w wychowaniu córki pomaga jej matka. Jednak teraz Teresa czuje się nieźle i dlatego zabiera Agatę z rodzinnej Gdyni i rusza na południe. Matka i córka trafiają do małego miasteczka tuż u podnóży Tatr i wynajmują (nie bez problemów) stary dom pod lasem. Agata zaczyna chodzić do miejscowego gimnazjum, a Teresa znajduje pracę w restauracji Dawida Marciniaka, miejscowego bogacza, z którym zaczyna wkrótce łączyć ją coś więcej. Jednocześnie śledzimy walkę kobiet o każdy nadchodzący dzień i mamy wiele retrospekcji ukazujących dzieciństwo i młodość Teresy.\nKsiążka zaczyna się od wielkiego BUM, a potem jest już tylko lepiej. Można by się obawiać, że takie postawienie sprawy i odwrócenie akcji o sto osiemdziesiąt stopni w jakiś sposób zaburzy napięcie, na którym niewątpliwie autorce zależało, ale tak nie jest. Tajemnica od pierwszych stron wylewa się z fabuły i sprawia, że gnamy przez lekturę jak odurzeni, aby jak najszybciej dowiedzieć się, co będzie dalej. Podczas czytania targało mną wiele emocji, wkurzała mnie ludzka niesprawiedliwość, egoizm, głupie stereotypy, małomiasteczkowość. Na uwagę także zasługuje sposób prowadzenia narracji, ponieważ większość teraźniejszych wydarzeń opisuje Agata, leżąca w śpiączce.\n"Miasto z lodu" ma też niezwykle trafny tytuł. Można go oczywiście odebrać w sposób dosłowny, bo akcja toczy się na południu Polski, w górach. Ale dla mnie jest to miasto, w którym żyją ludzie, mający właśnie lód zamiast serca. Zapatrzeni w siebie, zaściankowi, zamknięci na wszystko to co inne, nowe, nieznajome, typowy obraz społeczeństwa, nie tylko z małych miejscowości. To nie miejsce dla kolorowego, skrzywdzonego i chorego ptaka, jakim jest Teresa Tomaszewska.\nFinał wzbudził we mnie wiele sprzecznych uczuć, pewna krwiożerczość się we mnie obudziła, ale chyba taki musiał być, aby stał się zamknięciem całej historii.\nGorąco polecam, to świetnie skonstruowana i napisana powieść łącząca w sobie wiele elementów, gdzie każdy klocek fabuły znajduje się w odpowiednim czasie i miejscu. Polecam!\non września 09, 2014 4 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, dramat, książka psychologiczna, Małgorzata Warda, Miasto z lodu, Prószyński, recenzja, sensacja\nPrzedsprzedaż "Szukaj mnie wśród lawendy. Zuzanna" i już na liście bestsellerów!\nRuszyła przedsprzedaż I tomu mojej lawendowej historii i książka już znalazła się na liście bestsellerów empik.com\nCieszy mnie to niezmiernie, widzę, że czekacie z wielką niecierpliwością na ten romans w chorwackiej scenerii.\nDziękuję wszystkim wiernym Czytelniczkom i Czytelnikom :)))\nKsiążkę można zamawiać tutaj: empik.com\nPrzypominam, oficjalna premiera jest 25.10. na Targach Książki w Krakowie.\nBędę tam właśnie w tym dniu, o godzinie 13:15 na stoisku wydawnictwa Novae Res.\non września 03, 2014 1 komentarz:\nEtykiety: agnesscorpio, Agnieszka Lingas-Łoniewska, bestseller, Novae Res, przedsprzedaż, Szukaj mnie wśród lawendy, Zuzanna. Tom I\nObecnie celebryci kojarzą się nam z większymi lub mniejszymi skandalami, portalami plotkarskimi, wypadkami samochodowymi i czasami kompromitującymi fotografiami w internecie. Gwiazdy i gwiazdki są obecne, tuż obok, stały się elementem krajobrazu, czymś powszechnym, a może przez to i czasami niezauważalnym, żeby nie powiedzieć, że bez większej wartości.\nGwiazdy z czasów PRL-u miały całkiem inny blask, a może i wymiar. Nie były łatwo dostępne, nie można było ot tak, pooglądać sobie ich zdjęć, a i wiadomości do szarego człowieka nie dochodziły zbyt szybko, a jeśli nawet to nie było żadnej gwarancji, że prawda to jest, a nie spreparowany news, przepuszczony przez cenzurę. Dlatego materiał dowodowy, który w swej książce zawarła Aleksandra Szkarłat, stanowi gratkę nie lada dla wszystkich tych, którzy uwielbiają anegdoty, ploteczki, kawałek historii i obraz tamtych "pięknych dwudziestoletnich" a czasami "szpetnych czterdziestoletnich".\n"Celebryci z tamtych lat" fundują nam wycieczkę do czasów, kiedy swe pierwsze aktorskie kroki stawiali Daniel Olbrychski, Zbigniew Cybulski, Kalina Jędrusik, Elżbieta Czyżewska, Stanisław Mikulski, Jan Nowicki, Andrzej Łapicki. Kiedy Tyrmand pisał "Złego", kiedy Hłasko zdobywał pisarskie szlify pod opieką Stefana Łosia, szefa wrocławskiego Związku Literatów Polskich, kiedy Agnieszka Osiecka "spadkobierczyni skamandrytów" zapisywała knajpiane serwetki kolejnymi utworami.\nCzytając o ich życiu, a także wielu innych ludzi związanych ze światem filmu, teatru i literatury, żyjących w Polsce komunistycznej nasuwa się jeden wniosek. Ich codzienność to była jedna wielka balanga. Szlak celebrycki, obejmujący warszawską "Kameralną", kawiarnię PIW-u przy Foksal, kawiarnię Czytelnika przy Wiejskiej, kawiarnię i stołówkę Związku Literatów, hotel Bristol, basen Legii, wreszcie SPATiF. Kluby, stołówki, restauracje. Wszyscy tam "bywali", życie toczyło się od knajpy do knajpy. Niekiedy towarzystwo lądowało w wiecznie otwartym mieszkaniu Dygata i Jędrusik, ale nie każdy mógł tam się pojawić. Przyjęcie do domu gospodarzy było wielką nobilitacją i wszyscy tego pragnęli. Dobrze też było pokazać się w Sopocie i w Kazimierzu Dolnym. Artyści z tamtych lat robili wszystko, aby w jakiś sposób pokolorować tę szarą rzeczywistość, w której przyszło im żyć. A robili to najczęściej za pomocą alkoholu. Bo wówczas pili wszyscy. Bez wyjątku. Bo zgodnie z tym, co napisał Kisiel w jednym ze swoich felietonów "Polsko, bądź mniej nudna!", ograniczeni przez ustrój, zasady i zaściankowość artyści znaleźli swój własny sposób na zmianę.\nKsiążka Aleksandry Szarłat to pełna humoru retrospekcja, ukazująca znanych i lubianych, zdolnych, zagubionych, niszczących siebie i innych, szukających szczęścia, zazdrosnych, szalonych ludzi, którym przyszło żyć w nader trudnych czasach. I jedni umieli odnaleźć się w tej niesprzyjającej wolnym duszom rzeczywistości, inni niestety nie.\nLektura nader interesująca, zabawna, ciekawa, z niekiedy dużą nutą refleksji, jaka pojawia się u czytającego. Kawał dobrego dokumentu, napisanego językiem dynamicznym, nieprzegadanego i od początku do końca wciągającego. Polecam.\non września 02, 2014 2 komentarze:\nEtykiety: agnesscorpio, Aleksandra Szarłat, Celebryci z tamtych lat, dokument, recenzja, wydawnictwo ZNAK


Olek Czyż ograł byłego pracodawcę - Sport WP SportoweFakty\nOlek Czyż ograł byłego pracodawcę\nKarol Wasiek 24 Października 2016, 23:40\nW meczu kończącym 4. kolejkę Lega Basket Pasta Reggia JuveCaserta z Olkiem Czyżem w składzie ograła Giorgio Tesi Group Pistoia 74:65, odnosząc trzecie zwycięstwo w rozgrywkach.\nBCL. Stelmet BC otrzymał odpowiedź w FIBA: nie musicie grać dwoma Polakami\nŁukasz Koszarek: Z Ludwigsburgiem na pewno będzie podobny mecz\nDla Aleksandra Czyża spotkanie miało duże znaczenie, ponieważ Giorgio Tesi Group Pistoia to były pracodawca reprezentanta Polski. To dzięki dobrej grze w tym zespole zapracował na kontrakt w silniejszej Pasta Reggia JuveCaserta, która ma znacznie większe ambicje.\nMecz zakończył się triumfem nowej ekipy Polaka. Gospodarze pewnie wygrali 74:65. Czyż na parkiecie spędził 21 minut, zdobywając w tym czasie siedem punktów (3/3 za dwa, 1/5 za jeden) i cztery zbiórki.\nJuveCasartę do sukcesu poprowadzili Daniele Cinciarini i Edgar Sosa. Obaj zdobyli po 15 punktów.\nEkipa reprezentanta Polski z bilansem 3:1 zajmuje piąte miejsce w tabeli. Liderem jest EA7 Emporio Armani Mediolan.\nZOBACZ WIDEO Agnieszka Radwańska: Takie mecze są najgorsze (Źródło: TVP S.A.)\nCzy Olek Czyż w ciągu trzech lat wróci do TBL?


Projektowanie i Nadzór w Budownictwie. Gładysz Jerzy mgr inż. Sanok\nProjektowanie i Nadzór w Budownictwie. Gładysz Jerzy mgr inż.\nNazwa: Projektowanie i Nadzór w Budownictwie. Gładysz Jerzy mgr inż.\nUlica: Traugutta 69\nTelefon: TEL (13) 4646790


#KoncertowanieNaEkranie - Uniwersytet Szczeciński\n26 MAJA 20\nNarodowe Centrum Kultury rozstrzygnęło nabór do programu dotacyjnego „Kultura w sieci”, finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jednym z beneficjentów została Strefa Kultury Studenckiej Uniwersytetu Szczecińskiego ze swoim projektem „#KoncertowanieNaEkranie”, powstałym przy współpracy z Działem ds. Osób Niepełnosprawnych US.\n#KoncertowanieNaEkranie to cykl koncertów bez publiczności, które zostaną zrealizowane i zarejestrowane w wersji cyfrowej. W projekcie wezmą udział zespoły, które w roku 2020 planowały trasę, wydać płytę lub zadebiutować na polskiej scenie muzycznej. Koncerty będą odbywać się w specjalnie zaaranżowanym muzycznym klubie studenckim.\nGłównym celem projektu „#KoncertowanieNaEkranie” jest stworzenie szansy, wszystkim zespołom muzycznym,zwłaszcza debiutanckim, które przygotowywały się muzycznie do 2020 roku, a pandemia COVID-19 przekreśliła ich plany.\nNagrania z koncertów będę przygotowane również dla osób niewidomych (audiodeskrypcja) i niesłyszących.


Szlak Napoleoński: Kamieniec – Iława – Encyklopedia Warmii i Mazur\nSzlak Napoleoński: Kamieniec – Iława\nWersja Arom (dyskusja | edycje) z dnia 09:24, 19 mar 2015\nWersja zweryfikowana tej strony, zatwierdzona 19 mar 2015, została oparta na tej wersji.(+)\nDługość 38 km\nPałac w Kamieńcu. Fot. Marcin N. Źródło: Commons Wikimedia\nNoegotycki dworzec kolejowy w Iławie. Fot. Marcin N. Źródło: Commons Wikimedia\nZamek w Szymbarku. Fot. Jerzy Strzelecki. Źródło: Commons Wikimedia\nKamieniec – jezioro Czerwica – Piotrkowo – Szymbark – Iława\nWytyczony szlak pieszy przebiega przez dwa województwa, województwo pomorskie i województwo warmińsko-mazurskie (odcinek Kamieniec-Iława). Na trasie szlaku, w miejscowości Kamieniec, znajduje się barokowy pałac Finckensteinów z XVIII w., gdzie w okresie od 1 kwietnia do 6 czerwca 1807 r. rezydował Napoleon. Obecnie pałac popada w ruinę. Szlak wiedzie również przez rezerwat przyrody Czerwica, położony na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, gdzie od 1934 r. istnieje kolonia kormoranów i czapli siwej.\nJedną z głównych atrakcji turystyczno-krajoznawczych na trasie szlaku są ruiny zamku w Szymbarku (XIV w.). Do dnia dzisiejszego ocalał i został częściowo odrestaurowany zamknięty obwód kamienno-ceglanych murów z basztami, bramą i kamiennym mostem. Szlak kończy się w Iławie przy neogotyckim dworcu kolejowym na ul. Dworcowej.\nIława jest ośrodkiem wypoczynkowym, sportowym i turystycznym. Znajduje się na terenie Zielonych Płuc Polski. Znajdują się tu liczne zabytki. Na pewno warto obejrzeć gotycki kościół Przemienienia Pańskiego na starym mieście, cerkiew św. Jana Apostoł, neobarokowy ratusz, liczne kamienice, a także jezioro Jeziorak – najdłuższe oraz szóste pod względem powierzchni jezioro w Polsce i trzecie, co do wielkości, jezioro w województwie. Ma 27 km długości oraz około 32 km2 powierzchni. Na jeziorze jest 16 wysp, w tym największa Wielka Żuława i Wielki Bukowiec. Prawie całe jezioro leży na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego i połączone jest z Kanałem Elbląskim.\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 09:24, 19 mar 2015.\nTę stronę obejrzano 2653 razy.


♥♥♥♥♥: 122. Problem w głowie\nKochani zapraszam do wzięcie udziału w wydarzeniu : "Problem w głowie"- https://www.facebook.com/events/283810928359703/\nMa on na celu zebranie 30 tysięcy złotych na leczenie Marty Radzkiej u której wykryto guza mózgu.\nZapraszajcie znajomych! Liczy się każda złotówka.\nTo trudne pisać o sprawach, które chciałoby się zachować tylko dla siebie. Mi cały czas trudno uznać siebie za osobę chorą, jeszcze trudniej za potrzebującą pomocy. Chorowanie jest wielowymiarowe. Wpatruję się w zdjęcia MRI mojego mózgu i nie mogę uwierzyć. Od listopada wiem, że mam guza mózgu. Muszę to sobie powtarzać. Mój guz jest spory co powoduje, że jest to dla mnie ostatni moment na skorzystanie z nieinwazyjnego leczenia pod nazwą chirurgii stereotaktycznej. Jest to forma radioterapii. Dawka promieniowana wypuszczana z różnych kierunków koncentruje się w miejscu guza. Celem jest zniszczenie komórek nowotworowych z jednoczesnym dążeniem do oszczędzenia w jak największym stopniu komórek zdrowych. Ta forma terapii pod nazwą gammaknife jest dostępna od kilkunastu miesięcy w Polsce, w klinice Allenort. W zeszłym roku zabieg był refundowany przez NFZ. W tym roku do tej pory, chociaż jest już kwiecień, nie zapadły żadne decyzje. Koszt leczenia bez refundacji to 30 000 zł. Postanowiłam spróbować zebrać tę kwotę, gdyż przestałam wierzyć, że dopełnienie procedur przez NFZ jest możliwe.\nAutor: -Longina- o 22:05\nEtykiety: nowotwór, Radzka Marta


Moja droga.: 044. Mix\nCześć Wszystkim! Za każdym razem jak piszę posta to obiecuje sobie, że będę tutaj zaglądać częściej... a wychodzi jak wychodzi. Muszę po prostu zbierać się do kupy a n ie dyskutować sama ze sobą, że coś naskrobię. Teraz nie mam zajęć w szkole, więc teoretycznie powinnam mieć więcej czasu, jednak póki co cały mój czas pochłania mój brat, naprawdę nie sądziłam, że małe dzieci są takie upierdliwe, jest przesłodki, grzeczny... ma tylko jedną wadę- jest STRASZNIE namolny. Całymi dniami za mną chodzi, opowiada mi coś, pyta się tysiąc razy o jedną rzecz. A jak widzi, że ja coś czytam, powtarzam to przychodzi, że chce się przytulać i opowiada mi jak mnie kocha, ach te dzieciaczki! Codziennie się mnie pyta czy będziemy dzisiaj ćwiczyć, już młody uczy się zdrowego stylu życia (szkoda tylko, że jak otwiera oczy to szuka słodkiego :p, ale przez to chyba wszystkie dzieci przechodzą, ja od pierwszej klasy szkoły podstawowej aż do szóstej codziennie wciągałam pączka albo drożdżówkę :o to jest tylko jakiś cud, że nie byłam ogromna jak wieloryb ; > ). Póki co te jego 'ćwiczenia' to w większej mierze wygłupy, ale chociaż chce spędzać czas z siostrą. Jak idziemy na plac zabaw to mam więcej czasu do pouczenia podczas zerkania jak zabawia się na zjeżdżalni, czasem mnie męczy czy będziemy zjeżdżać razem :))). A tak poza tym to dni mijają znośnie. W sobotę byliśmy koło Milicza na pogrzebie mojej babci kuzyna, jakie to smutne, że jest potrzebny pogrzeb, żeby poznać czy spotkać rodzinę. Moja babcia jednej ciotki nie widziała 40 LAT! Szok, niby daleko nie jest, 80 km, samochód jest, ale nigdy nie ma czasu żeby pojechać. Obiecałam babci, że wybierzemy się do nich w sierpniu jak wróci z urlopu :)). Niech się kobieta też rozerwie.\nW drodze powrotnej zahaczyliśmy o Poniec, i pojechaliśmy na cmentarz do rodziców babuni i odwiedzić jej brata, który niestety też jest chory. Same nieszczęścia ostatnio. Wyjechaliśmy z domu o 11 a wróciliśmy koło 20. Rano zrobiłam szybko zupę meksykańską, więc mieli co jeść po powrocie a jeszcze miałam OGROMNĄ ochotę na pizze, więc też zrobiłam, jeszcze wpadła koleżanka ;).\nA moja pizza wyglądała tak. Na zdjęciu akurat jest nie zrobiona przeze mnie, tylko gdzieś w Ostrowie, w restauracji jak byliśmy, z teściową na komisji :). Tak bardzo mi zasmakowała, że postanowiłam taką 'lekką' przekąskę zrobić w domu. W piekarniku upiekłam tylko spód ciasta i pierś, z kurczaka a potem na wierzch rzuciłam mix sałat plus pomidor, i papryka. Nie dodałam sera, więc odjęło jej to parę kalorii. Jeszcze na pewno się kiedyś skuszę na take pyszności!!\nWyjątkowo w piątek skusiłam się nawet i upiekłam ciasto.. W przepisie było napisane, że NAJLEPIEJ smakuje na drugi dzień... I tak zbliżała się 22 i mówię do Misia czy próbujemy a on nie protestował i rzucił 'CHĘTNIE" , więc zaczęliśmy zajadać się dzień wcześniej. Było baardzo słodkie, ale za to jakie smaczne :).\nKolacja. Fasolka plus chleb orkiszowy moczony w jajku.\nŚniadanko. Doładowanie po treningu jak najbardziej wskazane :). Grzanki z gruszką, i cynamonem, a w szklance mleko z odżywką truskawkową (activlab) plus cacao :)\nPieczona owsianka: marchewka, jabłko, cynamon i orzeszki :)) Moje kubki smakowe je pokochały.\nA to mój wypiek sprzed 3 tygodni, chałka :)\nMoje ostatnie podboje :)) Wbiegam do lasu, 1,7 km i już mam dosyć... Myślę sobie: przebiegnij 5 i wracamy a potem mówię: dla 5 km to szkoda było butów ubierać, dajesz 10 :)). Jest moc!\nMina nieciekawa, ale chciałam szybko zrobić zdjęcia i zabrać się za kolejny trening ;). To tak, wcześniejszych zdjęć nie mam, bo nie chciałam się fotografować jak byłam wielka. Ogólnie teraz też nie jestem zadowolona z tego jak wyglądam, ale będę miała może coś do porównania. Jejku, jejku... teraz uważam, że jestem gruba, to jak ja musiałam wyglądać jeszcze z dwa lata temu. Moje odchudzanie przerodziło się trochę w obsesję, ale codziennie z tym walczę :). Mam nadzieję, że za 1,5 miesiąca efekty będą jeszcze lepsze... ;) Do następnego! :)\nAutor: Aleksandra. o 5/20/2015\nZaneta 20 maja, 2015\nCiasto wyglada pysznie :) Powodzenia w dalszej walce :)\nŚwietnie wyglądasz i jesteś wytrwała;)\ntylko pisać częściej musisz bo co wchodzę z ciekawości to nic nie ma nowego :P\nQueen 20 maja, 2015\nJa też cały czas walczę, aby posty pojawiały się w miarę regularnie :)\nsame pyszności tu widzę :D\nCiekawe Kosmetyki 20 maja, 2015\nRównież walczę. Według mnie masz świetną sylwetkę ;)\nKosmetykove Love 21 maja, 2015\nOryginalna pizza - super pomysł na odchudzoną wersję ;)\nAn gie 23 maja, 2015\nNarobiłaś mi ochoty na pizzę :D Ciasto wyglądało pysznie :)\nZłota Orchidea 23 maja, 2015


Violetta Polska: Vine: Jorge i Stephie śpiewają "Impossible"\nVine: Jorge i Stephie śpiewają "Impossible"\nJorge właśnie udostępnił nowy filmik na Vine, tym razem razem ze swoją dziewczyną śpiewa piosenkę Jamesa Arthura - Impossible (którą uwielbiam, a która niekoniecznie wychodzi w ich wykonaniu, o czym przekonacie się za moment).\nPatrzcie i podziwiajcie! :)\nPS. Muszę pochwalić Jorge za dobór gitary! Dobry Cort nie jest zły! :D\nEtykiety: Jorge Blanco, Stephanie Camarena, vine\nSzostaKlepka 31 sierpnia 2013 22:34\nnajważniejsze to mieć dystans do siebie! :)\nhahaha prawda :D ale miny mieli zajebiste XD Jorge taka no co ty chcesz ode mnie ?!?!?! przecież ślicznie zaśpiewałem XD\nPycia;* 31 sierpnia 2013 22:35\nkocham tą piosenkę, ale w wykonaniu James'a o wiele lepiej <33333 (nie żebym obrażała :P)\nCaroline Verdas Łodyga 31 sierpnia 2013 22:49\nMina Jorga XDDD Wyraża więcej niż 1000 słów.\nAnonimowy 31 sierpnia 2013 22:49\nogladałam to kilka razy xD\nZa którymś razem to jest mega śmieszne :P\nAngiee 31 sierpnia 2013 22:55\nWidziałam ten filmik. :D\nJorge najlepszy !\nPaula K 31 sierpnia 2013 23:00\nHahahahahah xD Dobrze że jej się wciął bo ona na siłę robi z siebie gwiazdę..\nZuzanna Słowik 31 sierpnia 2013 23:33\nNi przesadzaj, ok? Nie chcę wywołać kłótni ale głupie są domysły o Jortini. A Stephie ładnie śpiewa. :)\nAdzia *-* 1 września 2013 16:35\nMi również się spodobało jak Stephia śpiewa (:\nI tak ich miny na koniec mnie rozbrajają ;D\nAgnieszka Rybicka 31 sierpnia 2013 23:08\nNie umiem odtworzyć. Pomożecie?\nPaula K 31 sierpnia 2013 23:15\nW lewym górnym rogu masz taki kwadracik z głośnikiem no i naciskasz na niego i już :)\nOla Wnuczek 1 września 2013 01:29\nTa Stephie ma nawet ładny głos ♥\nAnonimowy 1 września 2013 10:26\nObejżałam to chyba z 10 razy ;DD\nAnonimowy 1 września 2013 10:39\nAnonimowy 1 września 2013 11:53\nRozśmieszył mnie Jorge\nale Jorge mnie rozmieszył a ona się tak spojrzała :D\nJej śpiew totalnie do mnie nie przemawia, śpiewa tak jakby jej coś w gardle utknęło. Nie wiem kto to jest, ale z waszych komentarzy wnioskuję, że to dziewczyna Jorge'a.\nAnonimowy 2 września 2013 02:26\nDla mnie Stephie nie ma jakiegos wyjątkowego głosu...Trichę mnie ona nawet wkurza, że robi z siebie gwiazdkę....Nie chcę obrazic nikogo, ale jednak mam o niej takie zdanie.... Ps: Nie chodzi o to, że chce by TINI I JORGE byli parą!! Wolałabym by Tini była z Diego!!! Nawet znalazła\nm zdjęcua co się za tęcę trzymają! (Tini i Diego)\nAnonimowy 2 września 2013 18:44\nWydaje mi się, że on ją uczył śpiewać, jej coś nie wychodziło i Jorge się wkurzył. :P\nHaha xD Krótkie i na poprawę humoru ;D Moim zdaniem Stephanie całkiem ładnie Zaśpiewała :)\nAnonimowy 2 września 2013 22:04\nA może mieli śpiewać na dwa głosy, tylko że Stephanie się nie spodobało jednak xD\nZnowu ja Aga ;D\nGracja 15 września 2013 15:17\nHaha xD Stephanie ma talent do śpiewania :3 Fajnie by było jakby była w 3 sezonie Violetty! A te miny na końcu mnie rozwalają xDDD


malena | 2017-09-01\n"PRZYMUS POWTARZANIA". Pojęcie wprowadzone przez Zygmunta Freuda cieszy się - jak można zaobserwować podczas lektury "Lokatorki - zainteresowaniem JP Delaneya. Autor w znacznym uproszczeniu ukazuje nam destrukcyjną siłę działania naszej podświadomości i świadomości. Człowiek dotknięty traumatycznym, bolesnym doświadczeniem, odtwarza je z niezwykle precyzyjną dokładnością (zazwyczaj nie zdając sobie sprawy z popadania w pewien schematyzm, automatyzm) w teraźniejszości (swoisty psychiczny masochizm, nieudolna próba przejścia z bierności do działania). Mechanizm jednak zacina się ciągle w tym samym miejscu. Powtarzamy te same błędy, bo nie rozpoznajemy ich jako wcześniej popełnionych. Dopóki nie zdamy sobie sprawy z powtarzalności, dopóty nie wyrwiewy się z tego zaklętego kręgu. Delaney pokazuje nam, co się wydarzy, jeśli zdecydujemy się zerwać definitywnie z przeszłością i zacząć wszystko od nowa, w nowym specyficznym miejscu.\nOBSESJE. Wachlarz obsesji, którymi Delaney obdarza swoich bohaterów jest imponujący, a przez to mało przekonujący, wiarygodny. Znajdziemy tu m.in. obsesje: na punkcie porządku i kontroli, dominacji lub chęci bycia zdominowanym (w tym także a może przede wszystkim w sferze seksualnej), uczuć (miłości, zazdrości), kłamstw, manipulowania innymi, autodestrukcji.\nDOM. Każdy dom ma swoją historię, historia domu przy Folgate Street 1 skończyła się, zanim tak naprawdę się zaczęła, tragiczne wydarzenia spowodowały, że pierwotna koncepcja uległa zmianie i stała się odzwierciedleniem pustki, którą architekt odczuwał w chwili tworzenia. W jej wyniku powstała sterylna, nieomal ascetyczna, przestronna, ale niezwykle unowocześniona (skomputeryzowana) przestrzeń do zamieszkania. Dom z naszych marzeń czy dom z naszych koszmarów? Dający siłę, a może odbierający ją? Tym razem to dom miał nadawać ton osobom, które się w nim znalazły. Jedynie wybrańcy, a raczej wybrańczynie mogły przekroczyć jego próg. Przed przekroczeniem zaś trzeba było porzucić dawne "ja", dawne przyzwyczajenia i nawyki, podporządkować się panującym w nim regułom i zasadom, przestrzegać nakazów i zakazów i... można było zacząć wszystko od nowa, z czystą, nieskalaną bolesnymi doświadczeniami z przeszłości - kartą. Dom miał pomagać w tych przeobrażeniach. Taką nadzieję miały wprowadzające się do niego lokatorki. Taką nadzieję miał właściciel, a zarazem pomysłodawca tego psychologiczno-architektonicznego eksperymentu. Mieszkaniowe urzeczywistnienie brzytwy Ockhama, które można sprowadzić do stwierdzenia, że przedmiotów nie należy mnożyć. Chaos wnętrza sprzyja chaosowi myśli. Przywiązywanie się do rzeczy zaś nieodłącznie wiąże nas z przeszłością.\nCzy zatem otoczenie, nowe miejsce jest w stanie sprawić, że człowiek będzie w stanie porzucić podświadomy (rzadziej świadomy) schemat przenoszenia przeszłych, negatywnych doświadczeń do teraźniejszości? Czy jesteśmy skazani na "przymus powtarzania"? Czy jesteśmy w stanie zapanować nad swymi obsesjami? Aby poznać odpowiedzi na te pytania, trzeba sięgnąć po "Lokatorkę". Ze swej strony posłużę się cytatem z "Ostatniego rozdziału" Wiesława Myśliwskiego (mój egzemplarz gdzieś wędruje po znajomych, więc tymczasowo nie mogę podać strony): "Tylko czy człowiek z istoty swej potrafi być wolny? Czy to nie on sam jest najdotkliwszym dla siebie zniewoleniem? A wszystkie wyjazdy są jedynie ucieczką od siebie? Tylko że taka ucieczka to złudzenie, bo gdziekolwiek wyjeżdżamy, prócz bagaży zabieramy z sobą zawsze siebie. A to najcięższy bagaż". Żaden zatem dom, nawet "smart", nie jest w stanie uwolnić nas od siebie samych. Przykład jednej z bohaterek każe jednak mieć nadzieję, że czasem udaje się przerwać zaklęty krąg i wyrwać się z okowów bolesnych przeżyć. Trzeba jednak wykazać się siłą, determinacją, żelazną konsekwencją. Nawet los nie jest wówczas w stanie z nas zadrwić. A przebywanie w takim miejscu, jak mieszkanie przy Folgate Street 1, jest jedynie próbą wytrzymałościową, próbą przygotowującą do zmierzenia się z samym życiem, z samym sobą, z zagrożeniem rzeczywistym i tym urojonym. Krzepiąca konkluzja, wprost idealna na zakończenie tej skomplikowanej akcji, w którym najlepszym rozwiązaniem było po prostu przecięcie węzła niż stopniowe go rozplątywanie (próby "rozplątywania" wypadają bardzo słabo i nieudolnie).\nLOKATORKA NR 1 - Emma (przeszłość). Poznajemy Emmę i jej partnera życiowego - Simona, gdy szukają mieszkania. Oferta wynajmu domu przy Folgate Street 1 zdaje się idealna dla kobiety, która próbuje odzyskać utracone poczucie bezpieczeństwa, uporządkować swoje chaotyczne życie i spróbować je zacząć od nowa. Czy związek z zakochanym w niej do szaleństwa Simonem ma szansę trwać w nowym otoczeniu? Czy jest w nim dla niego miejsce, zwłaszcza gdy chęć bycia zdominowaną (zwłaszcza w sferze seksualnej) pcha ją w ramiona właściciela wynajmowanego domu? Czy Emma jest taką kobietą, za jaką uważają ją inni? Narracja pierwszoosobowa sprawia, że wiemy o niej tyle, ile skłonna jest sama o sobie opowiedzieć. Oddawanie głosu zmarłej jest moim zdaniem kiepskim rozwiązaniem, w którym nie można doszukać się logicznego uzasadnienia w fabule. Prosty chwyt, ostatnio nagminnie wykorzystywany przez autorów.\nLOKATORKA NR 2 - Jane (teraźniejszość). Traumatyczne doświadczenia związane z porodem, strata dziecka, niezaspokojone pragnienie macierzyństwa sprawiają, że mieszkanie przy Folgate Street 1 jawi się jako oaza spokoju, miejsce, w którym można uporać się z demonami przeszłości. Delaney na jej barki nakłada ciężar odkrywania tajemnic, sekretów pozostałych bohaterów. Wiele łączy ją z Emmą, a jeszcze więcej dzieli (podobieństwo fizyczne, odmienne charaktery). Jane wprawdzie ma skłonność wikłania się w związki bez przyszłości, więc siłą rzeczy romans z właścicielem mieszkania jest nieunikniony, ale nie robi tego bez konkretnego celu.\nWŁAŚCICIEL - Edward. Pomysłodawca domu i panującego w nim regulaminu. Poznajemy go jedynie w sposób pośredni. Delaney nie daje mu w swym thrillerze prawa głosu, co nie znaczy, że charakterystyka bohatera jest pobieżna. Przeciwnie, jego osoba zdaje się kluczowa, centralna. Stanowi też swoistą przeciwwagę dla chaotycznych bohaterek i chaosu panującego w ich życiu. Na jego podstawie autor pokazuje, że przymus powtarzania dotyka też osoby zorganizowane, poukładane, z wysoką samooceną, z potrzebą dominacji i ciągłej kontroli sytuacji, innych. Lokatorki domu przy Folgate Street 1 nie są wybierane przypadkowo. Edward poszukuje takich kobiet, które przypominają jego żonę, ale też takich, nad którymi będzie mógł dominować, sprawować kontrolę. Co się stanie, gdy związek nie zmierza wytyczoną przez niego drogą, a obiekt jego zainteresowania nie podporządkowuje się przewidzianemu schematowi? Czy Edward jest osobliwym, ale nieszkodliwym maniakiem, czy świetnie kamuflującym się socjopatą?\nThriller bardzo przypominający "Dziewczynę z pociągu" Pauli Hawkins. Ani specjalnie zły, ani szczególnie dobry. Przeciętny. Początkowe wrażenie świeżości, oryginalności, zaproszenia do intelektualnej zabawy stopniowo zastępuje znużenie. Te niezbyt ciekawe sekrety z przeszłości, ich szczegółowe analizowanie pod różnymi kątami (usilne próby zmylenia czytelnika), absurdalnie skrajne zachowania bohaterek, epatowanie scenami seksualnymi rodem z romansideł w stylu "Pięćdziesiąt twarzy Greya" E. L. James - sprawiają, że zainteresowanie akcją i jej zmierzaniem do punktu kulminacyjnego przestaje interesować. Samo rozwiązanie (w tym wyjaśnienie śmierci Emmy) też nie można zaliczyć do udanych i określić je jako oryginalne, trudne do przewidzenia.\nKażdy rozdział poprzedza pytanie psychotestowe, taka niezobowiązująca zabawa dla czytelników: i tych znudzonych akcją, i tych, którzy czytają ten thriller z wypiekami na twarzy. Ponadto mnóstwo ciekawostek dotyczących kuchni i kultury japońskiej (widać, że autor nie chciał zrezygnować z ulubionego tematu).\nNa marginesie odnotuję, że bardzo ujęły mnie podziękowania napisane przez autora, szczególnie zaś zdanie: "Książkę tę dedykuję mojemu niezłomnemu i niezmiennie radosnemu synowi Olliemu, jednemu z niewielu ludzi, którzy urodzili się z zespołem Joubert typu B, a także pamięci jego starszego brata Nicholasa, naszego chłopaka z przeszłości".  "Naszego chłopaka z przeszłości"...\n1 - JP Delaney, "Lokatorka", tłum. M. Gądek, Kraków 2017, s. 457.


Ziniol: "Skarga utraconych ziem" - Dufaux, Rosiński\nAutor: Dominik Szcześniak o 23:56\nWow! Ta recenzja jest zupełnym przeciwieństwem wszystkiego co już zostało powiedziane i napisane o integralu "Skargi Utraconych Ziem".\nWszyscy piszą, że tak duże inicjały "GR" na okładce, kosztem pomniejszenia rysunku to zły pomysł. Tymczasem w tym miejscu można przeczytać że to "znakomity projekt".\nCi sami "wszyscy" piszą że druga dylogia jest zrobiona jakby na odwal i że to popłuczyny (zarówno scenariuszowo jak i rysunkowo) po pierwszych dwóch tomach. Tymczasem właśnie mym oczom ukazał się tekst z zupełnie innym punktem widzenia na całą sprawę. Gratuluję oryginalnego spojrzenia na ten album:) Nie żebym się ze słowami zawartymi w recenzji zgadzał ale jest to z pewnością najciekawsza recenzja jaką czytałem od bardzo dawna.\n6 listopada 2009 01:56\nW kwestii okładki - myślę, że recenzje, które czytałeś postrzegają ją przez pryzmat "wewnętrznego chłopca" (ew. "wewnętrznej dziewczynki"), który drzemie w każdym z fanów Rosińskiego i który chciałby widzieć na okładce hitów swojej młodości jakąś świetną grafikę. Tymczasem to jest kolekcja Rosińskiego. Być może powinna się zresztą nazywać "Rosiński" i na okładce mieć fotę pana Grzegorza. Inicjały wydają się być lepszym rozwiązaniem. I uważam że nie ma się tu czemu dziwić i na co psioczyć.\n"Wewnętrzny chłopiec", jeśli będzie miał potrzebę, może sobie wygrzebać poszczególne tomy "Skargi", wydane jakiś czas temu i pooglądać sobie fajne grafiki na okładce.\n"Wszyscy" nie zawsze mają rację. Zwłaszcza gdy bezrefleksyjnie określają czyjeś rysunki mianem niedokładnych czy niedbałych tylko dlatego, że np. krecha wychodzi poza kadr.\n7 listopada 2009 00:49


Ogrzewanie klimatyzatorem - czy to się sprawdza? - dlafaceta.org.pl\nPosiadanie klimatyzacji stało się coraz bardziej popularne. Klimatyzatory montowane są zarówno w pomieszczeniach biurowych, jak i mieszkalność. Najczęściej wybieranymi klimatyzatorami, są klimatyzatory naścienne typu split. Składają się z dwóch jednostek – wewnętrznej i zewnętrznej. Dzięki takiemu rozwiązaniu klimatyzator charakteryzuje się bardzo cichą pracą. Nowoczesne modele mogą schłodzić znacznie większą powierzchnię przy mniejszym zużyciu prądu i znacznie cichszej pracy. To nie wszystkie zalety nowoczesnych klimatyzatorów. Z czym kojarzy Wam się klimatyzacja? Z pewnością z przyjemnym chłodem w upalny dzień. Tymczasem to tylko jedna z wielu funkcji nowoczesnych klimatyzatorów. Jedną z nieoczywistych funkcji, jest możliwość ogrzewania pomieszczenia. Czy ta funkcja rzeczywiście jest tak przydatna?\nChłodne powietrze – to właśnie za to cenimy sobie klimatyzatory. Czy jednak oznacza to, że klimatyzator jest typowo sezonowym urządzeniem? Nic bardziej mylnego! Coraz więcej producentów dba o to, by klimatyzatory były urządzeniem, z którego można korzystać przez cały rok, a przynajmniej przez większość miesięcy. Gdy minie lato i temperatura nieco spadnie, zdziwimy się, jak szybko nadejdzie jesień. Jesienne wieczory bywają bardzo chłodne. Możliwość delikatnego ogrzania powietrza w pomieszczeniu jest bardzo atrakcyjna – nie jesteśmy uzależnieni od sezonu grzewczego, a także nie musimy uruchamiać pieca. Zasada działania klimatyzatora jest podobna do pracy lodówki. W momencie gdy odwrócimy kierunek procesu otrzymamy efekt podobny do pracy pompy „powietrze-powietrze”. Duża część klimatyzatorów może działać, jako dodatkowe ogrzewanie nawet przy temperaturze -15 stopni Celsjusza. Biorąc pod uwagę zmieniający się klimat i coraz lżejsze zimy – szczególnie w centralnym rejonie Polski, to za pomocą klimatyzacji można ogrzewać mieszkanie lub biuro przez większą część sezonu grzewczego. Jeżeli chcesz używać klimatyzatora przez cały rok, warto wybrać energooszczędny model (informacje dotyczące poboru mocy podaje producent przy każdym urządzeniu).\nJakie są zalety ogrzewania pomieszczeń klimatyzacją? Przede wszystkim, to technologia bardzo prosta w obsłudze. Wystarczy ustawić na pilocie pożądaną temperaturę. Takie grzanie jest bardzo ciche i czyste. Można też jednocześnie zadbać o czystość powietrza (odpowiednie filtry i jonizacja).\nOne thought on “Ogrzewanie klimatyzatorem – czy to się sprawdza?”