samorozwój | Przemysław Pufal\nPosts tagged ‘samorozwój’\nBoisz się życia, tchórzu?!\nMariusz Szuba „Łatwa trudność zROZUMIEnia”:\nJuż się nie boję…\nSztormy i burze, jakie przeszedłem mentalnie i fizycznie w moim życiu, sprawiły, że już się nie boję.\nChociaż nie znam przyszłości, z jaką będę musiał się zmierzyć lub z jakiej będę mógł odczuwać dumę.\nWiem, że dam radę. Wiem, że najgorsze, co może się zdarzyć, to zatrzymanie się. Patrzę na to, co przede mną i moim zadaniem, moim przeznaczeniem jest stanąć twarzą w twarz ze wszystkim, co może się wydarzyć i najważniejsze, że to ja wybiorę porę, kiedy ma to nadejść. Moim zadaniem jest utorować drogę wszystkim, na których mi zależy.\nC z y s t e d e c y z j e , c z y s t e p o s u n i ę c i a .\nKiedy znajdziesz się w sytuacji, którą określasz jako niebezpieczną, trudną, nie do przejścia — masz do wyboru: odejść lub skoczyć naprzód. Bądź mądry, a mądrym wyborem jest zdecydowany ruch do przodu, jeśli blokuje Cię strach przed czymś, co wydaje się niebezpieczne. Nie mówię tutaj o sytuacjach związanych z narażeniem życia. Mówię o decyzjach, które są szansą. Tak często odsuwamy je od siebie, znajdując tysiące powodów, by się schować, by nie stracić dumy, żeby nas nie wyśmiali, nie odrzucili.\nTego rodzaju „strachy” nie są godne swojego istnienia.\nJa to wiem, Ty to wiesz. Kiedy tak naprawdę chcesz?\nJest taka scena w jednym z moich ulubionych filmów: Ostatni samuraj, którego bohater zdobył uznanie wroga nie przez to, że wygrał.\nScena w deszczu, kiedy nasz bohater spaceruje po wiosce i patrzy, jak dwóch chłopców trenuje sztukę władania mieczem: dostaje możliwość sprawdzenia się. Nagle pojawia się wojownik, który tę sztukę ma opanowaną niemal do perfekcji. Jest w nim jednak złość. Tom Cruise odegrał w tej scenie kluczową rolę jako ktoś, kto przegraną wywalczył sobie respekt i uznanie. Ta właśnie scena pokazuje, że nie jest istotny rezultat fragmentu, ale całości. Ludzie ścigają się w tym, kto jest lepszy, uznają przegranych za przegranych zbyt wcześnie. Jeśli zdarza się szansa i jej nie weźmiesz — przegrywasz wszystko. Jeśli podejmiesz wyzwanie i nie uda Ci się — przegrywasz część. Jeśli podejmiesz to samo wyzwanie 20 razy i nie uda Ci się — przegrywasz, a jednocześnie wygrywasz. Przegrywasz szansę, ale zdobywasz uznanie. Nieważne, w czyich oczach.\nNajważniejsze, żebyś wiedział. Najciekawsze, że już to dawno wiedziałeś. Najgorsze, jeśli nic z tym nie zrobisz.\nKto Cię nauczył myśleć, żebyś mógł odpowiedzieć na to pytanie? Kto dzięki Tobie skorzysta, jeśli znajdziesz więcej na nie odpowiedzi? Urodziłeś się pewnego dnia w znanym Ci miesiącu pewnego roku. Będzie też taki dzień, kiedy skończy się Twoja przygoda. To proste i pewne. Nie potrzebujesz szukać ani przyczyn, ani dowodów. Teraz na szczęście jesteś w trakcie czegoś, co nazywasz życiem i uczestniczysz w nim, wciąż ucząc się czegoś nowego na jego temat.\nW a ż n e p y t a n i e : czy jesteś gotów przyjąć to, co widzisz, jako otoczoną granicami rzeczywistość, bo jeśli widzisz granice, to za nimi musi być coś jeszcze? Coś nie do końca znajomego. Coś zupełnie nowego.\nPotrzeba poszukiwania i przede wszystkim znajdowania jest moim zdaniem najciekawszą częścią tego, co nazywamy czasem p om i ę d z y pierwszą datą i ostatnią.\nPomiędzy początkiem i końcem.\nPracując z tysiącami ludzi, utwierdzam się w przekonaniu, że większość chce spędzić „ten czas”, realizując jakiś plan. Niestety, większość z tej większości nie wie świadomie, że w dużym stopniu realizuje cudzy plan — a nie swój. To nie jest ani dobre, ani złe, ale bądźmy szczerzy do granic możliwości: czy jesteś zadowolony (tak w pełni i do końca) ze wszystkich swoich wyborów, decyzji i działań?\nJeśli tak, to zdajesz sobie sprawę, że można działać na różne sposoby, a różnice w tym są wynikiem różnic myślenia. To dziecinnie proste rozumowanie na temat bardzo złożonego procesu działania i komunikacji pomiędzy rzeczywistością, emocjami na jej temat i reakcją na nią.\nSłysząc słowa: „Nie uda Ci się”, wypowiedziane poważnym tonem, nadasz im pewnego znaczenia i albo podążysz za tym, kto to powiedział, albo zmotywuje Cię to do jeszcze większej determinacji. Ważne jest też, kto to powiedział. A przede wszystkim najważniejsze, czy jest to prawda, bo biorąc pod uwagę to, że jest to bardziej niewiadoma, bo dotyczy przyszłości, musi być nieprawdą.\nMariusz Szuba „Łatwa trudność zROZUMIEnia” – kliknij po całość publikacji>>>\nCzego, do cholery, chcesz od siebie i życia?!\nMariusz Szuba „Łatwa trudność zROZUMIEnia” (fragment):\nW sytuacjach — nazwijmy je — stresowych — mogą wydarzyć się rzeczy, których nie chcesz. Nerwy to pożywka dla zbędnych działań i jak sama nazwa wskazuje, nerwowych ruchów, dlatego warto mieć świadomość, że jeśli odczuwasz zdenerwowanie, robisz to sobie sam. Czynniki zewnętrzne wpływają tylko na tych, którzy tej świadomości nie mają. Każdy stan emocjonalny jest generowany przez Twój wybór z milionów informacji z zewnątrz i jeśli coś wpływa na Twój nastrój, to zwyczajnie temu na to pozwalasz.\nKiedy bierzemy pod uwagę to, że emocje mogą zmieniać się bardzo szybko, a odpowiedzialność i umiejętności leżą po naszej stronie, możemy znaleźć wyjście niemal z każdej sytuacji. Jakość naszego działania zależy od jakości naszych emocji, więc warto się nad tym zastanowić. Oczywiście nie jest dobrze poszukiwać zmiany stanu z totalnie depresyjnego na totalnie ekscytujący, bo może to zadziałać jak wskoczenie do zimnego basenu w upalny dzień. A jeśli ktoś nie wie, jak to zrobić, to może być to jak skok do basenu, tylko pustego, i to na główkę.\nBłędy, które popełniasz, będą odbierane przez innych na 2 sposoby, w zależności od mądrości tych osób. Są tacy, którzy będą karać — czyli ci, którzy nie dotarli jeszcze do zrozumienia faktu, że jeśli nie popełnia się błędów, to znak, że nic się nie robi. I są tacy, którzy pozwalają błędy poprawiać. Najbardziej istotną osobą jesteś jednak Ty sam. Osoba, która będzie uczyć się bez względu na wszystko, co się kiedyś stało, lub taka, która podda się. Nie będę pisał, że wybór należy do Ciebie, bo już go dokonałeś, prawda? Wracasz do gry.\nDziałamy! Razem żyjemy w świecie pełnym informacji, które musimy potrafić „rozpakować”, jeśli chcemy je w pełni zrozumieć. Odbieranie rzeczywistości tylko w jeden sposób sprawia, że tracimy, a życie staje się zbyt płaskie, zbyt normalne, a przez to większość ludzi wpada w rutynę „życia”, w którym, niestety, nie biorą czynnego udziału.\nCzego ja, do cholery, chcę i dlaczego częściej mi się nie udaje, niż udaje? Na pierwsze pytanie nie znam odpowiedzi. Na drugie tak. Na odpowiedź musisz się mentalnie przygotować, bo będzie genialna w swojej prostocie, bez względu na to, czy w nią uwierzysz, czy nie. Jesteś na dobrej drodze, bo jak wiesz, nic nie osiąga ten, który nic nie robi. Tak więc jesteś do przodu, bo jeśli Ci się coś nie udaje, to oznacza, że coś robisz i popełniasz błędy. Rozszyfrowałeś już odpowiedź?\nRozpakowując pierwsze zdanie w tym rozdziale, znajdziemy wiele informacji: „Czego ja, do cholery, chcę” oznacza, że istniejesz i jest coś, czego chcesz (bardziej chciałbyś) i nie wiesz, gdzie tego szukać lub nie wiesz, czy jesteś gotów, by to znaleźć. „Dlaczego częściej” oznacza, że często Ci się udaje, ale częściej nie udaje osiągnąć tego, co określiłeś jako coś, czego chcesz. Najważniejszym jednak aspektem jest fakt, że coś robisz. Odnalezienie tego, czego się chce, jest początkiem drogi, która może poprowadzić do zrealizowania celu. Słowo „może” gra tutaj największą rolę i nie oznacza „musi”, dopóki nie będziesz mieć 100% pewności, że się uda.\nMariusz Szuba „Łatwa trudność zROZUMIEnia” – całość znajdziesz TUTAJ>>>\nJak dbać o… siebie\nPrzyjmowanie siebie za pewnik\nNiektórzy mężczyźni potrafią kochać maszynę mocniej, niż potrafiliby kochać kobietę. Ach! Jedni z największych szczęśliwców na Ziemi.\nTo nie jest żadne szyderstwo, wystrzelone złośliwie zza węgła pod adresem kobiet. Po prostu stwierdzenie notorycznego faktu. Mężczyźni, którzy zamartwiają się do szaleństwa, doskonaląc jakąś maszynę, są niewątpliwie błogosławionymi wybrańcami swojego gatunku. Większość z nas spotkała takich ludzi. Wczoraj konstruowali samochody, a dziś już samoloty latają w powietrzu – w każdym razie powinny, według wynalazców. Popatrzcie na wynalazców. Wynajdowanie zwykle nie jest ich głównym zajęciem. Muszą wynajdywać w swoim wolnym czasie. Muszą wynajdywać przed śniadaniem, wynajdywać na ulicy między przystankiem a biurem, wynajdywać po kolacji, wynajdywać w niedzielę. Popatrzcie, z jakim zapałem pędzą do domu wieczorem!\nPopatrzcie, chwytają każdy długi weekend, tak jak głodny pies chwyta kość! Nie chcą golfa, brydża, limeryków, powieści, magazynów ilustrowanych, klubów, whisky, obstawiania zakładów, wybierania krawatów, spotkań politycznych, historyjek, śmiesznych piosenek, soli kąpielowych ani uśmiechów wędrujących od bukietu w damskiej dłoni do ogromnego kapelusza na jej głowie. Nigdy nie mają problemów ani rozterek, co robić dalej. Ich wieczory nie ciągną się w nieskończoność – przeciwnie, zawsze są zbyt krótkie. Spotkasz ich leżących na plecach o północy – ale nie w łóżku! Nie, zobaczysz ich w garażu, pod jakąś maszyną, ze świeczką (która kapie wszędzie), jak naprawiają wygięty korbowód albo skrzywione koło. Ciągle są zainteresowani, nie, zafascynowani! Mają własne auto – maszynę – i doskonalą je. Naprawią jedną część, a zaraz inna się psuje, i tak w kółko. Kiedy są całkiem pewni, że osiągnęli doskonałość, pojazd wyjeżdża z garażu – po czym w pięć minut leży gdzieś rozwalony, wraz z jęczącym wynalazcą i jego połamaną ręką czy nogą. Wszystko dlatego, że zbyt pochopnie był tak całkiem pewny. No i cała historia zaczyna się od nowa. Nigdy się nie poddają (oczywiście „ten wypadek był z powodu drobnego niedopatrzenia”) i cała polka leci od nowa.\nDlaczego? Bo ujrzeli doskonałość; zachowali blask tej doskonałości w duszy. I na tym upływa im życie. „Przecież to nigdy nie poleci!” – stwierdzacie cierpko. Nawet jeśli nie, to co? A poza tym, co z braćmi Wright? Przy całej swojej pogardzie dla majsterkowania, nie zazdrościliście im nigdy zbudowania takiej maszyny? A tej pasji, z jaką tworzyli?\nPamiętasz może ten moment, kiedy, czesząc się przed lustrem, zauważyłeś pierwszy siwy włos? Przerwałeś; potem pośpiesznie czesałeś się dalej. Udawałeś, że to nic takiego, chociaż byłeś w niezłym szoku. Może pamiętasz też moment bardziej niepokojący niż tamto; moment, w którym nagle uświadomiłeś sobie, że to już wszystko. Że dalej już nigdzie nie dojdziesz; że to koniec młodzieńczych marzeń; nic więcej nie uda ci się spełnić. To, co zrealizowałeś, wcale nie przypomina dawnych marzeń; małżeństwo jest wybitnie prozaiczne i strasznie długie, zupełnie nie takie, jak się spodziewałeś; złudzenia rozwiały się, a sporty, gry i zainteresowania mają nieprzyjemny posmak bezsensowności i nudy. Idealna mieszanka tytoniu nie istnieje; każde arcydzieło literatury przypomina poprzednie; a wszystkie dni, jakie jeszcze nadejdą, będą takie same jak dzisiejszy, aż w końcu umrzesz. I w nagłym przebłysku rozumiesz, o co chodzi w tych wszystkich długich rozważaniach, czy żyć jest warto czy nie. Ale nic nie można zrobić, jak tylko stanąć przed tą szarą, monotonną przyszłością i udawać radość, kiedy robak zwątpienia wgryza się w serce!\nJednym słowem – chwila, kiedy zrozumiałeś, że twój los jest „jednym z wielu”. Czy w tamtym momencie nie żałowałeś – a może nadal żałujesz – że nie jesteś pochłonięty niewyczerpaną pracą nad maszyną, której nigdy nie naprawisz do końca? Czy nie oddałbyś wszystkiego, aby móc tak leżeć na plecach, zaglądając i przyświecając sobie skapującą świeczką, brudny, umęczony, bliski przeziębienia – ale pochłonięty pogonią za czymś? Czy nie żałowałeś ponuro, że urodziłeś się bez smykałki do maszyn, bo w maszynach naprawdę jest coś takiego…?\nNigdy nie przyszło ci do głowy, że posiadasz przecież maszynę! Ach, ślepy, głuchy, tępy! Nigdy nie przyszło ci do głowy, że pod ręką masz cudowną maszynę, sto razy lepszą od wszystkiego, co stoi w hangarach tego świata! Jest skomplikowana i zawiła, daje się delikatnie wyregulować, posiada zdumiewające, graniczące z cudem możliwości, i nie przestaje przykuwać uwagi! Ta maszyna to ty sam. „Ten gościu z choinki się urwał. Mam tego dość!” – zawołasz z pogardą. Drogi panie, wcale nie z choinki. A nawet jeśli tak, sądzę, że jeszcze nie masz dość. Sądzę, że zdołam jeszcze przez chwilę przytrzymać cię za rękaw, chociaż wyrywasz się jak możesz. Nie wygłupiam się, po prostu postawiłem sobie za zadanie zwrócić twoją uwagę na fakt, który umknął ci w całości, a na pewno częściowo. Fakt, że ty sam jesteś najbardziej fascynującym okazem maszyny, jaki kiedykolwiek stworzono.\nNiesprawiedliwie się oceniasz. Podobno ludzie myślą tylko o sobie, a tak naprawdę z reguły interesują się każdą istotą śmiertelną oprócz siebie. Mają zwyczaj przyjmować siebie za pewnik, a ten zwyczaj sprowadza 90% nudy i rozpaczy, jaką zna nasza planeta.\nCzłowiek budzi się czasem w środku nocy (często z powodu słodkich ekscesów poprzedniego wieczoru), a jego umysł jest bardzo aktywny przez jakiś czas, zanim znowu uda mu się zasnąć. W tej godzinie prawdy, po wieczornych zachwytach i przed poranną nadzieją, widzi wszystko w rzeczywistych barwach – wszystko oprócz siebie. Nie ma jak bezsenność na kanapie, kiedy chce się mieć jasną wizję swojego otoczenia. Wyraźnie widać wszystkie wady żony i to, jak beznadziejne są wszelkie próby wyleczenia ich. Przemkną może chwilowo nasze własne wady, nieco zamazane. Pewnie dojdziemy do wniosku, że troski związane z dziećmi przewyższają znacznie radość z ich posiadania.\nPrzyznamy, że istnieje wiele niedogodności naszej egzystencji.\nBohatersko stawimy im czoła: srogo, szorstko, zdecydowanie i rozpaczliwie.\nMrukniemy coś w rodzaju: „Jasne, że jestem zły! Kto by nie był? Oczywiście, że się rozczarowałem! Czy tego się spodziewałem dwadzieścia lat temu? Tak, powinniśmy więcej oszczędzać. Ale nie oszczędzamy, no więc masz! Ciągle muszę się martwić. Wiem, lepiej na tym wyjdę, jeśli rzucę palenie. Wiem, że picie nie ma sensu.\nTak samo jak wdawanie się z nią w dyskusje, kiedy ma te swoje humory.\nZa mało ćwiczę. Jakoś nie mogę się zebrać, żeby to było regularnie.\nNajmniejszej nadziei, że coś się poprawi. Oczywiście, że się nie poprawi. Dziwne to życie. Nigdy nie byłem tak naprawdę, tak do końca szczęśliwy. Ale gdyby było inaczej…” I tu nam się film urywa.\nZauważmy: przyjmujemy to wszystko o sobie za pewnik, rzucając pobieżne spojrzenie na swoje wady i odwracając szybko wzrok. Naszą uwagę zajmuje otoczenie, to znaczy „rzeczy”, które chcemy mieć „inne”. Ale przecież wiemy, mamy doświadczenie, że próżno oczekiwać takich zmian. Chcemy śniadanka, które samo ustawia się przy łóżku; szklankę, która sama płynie nam do ust; pieniędzy, które same wchodzą do kieszeni; nóg, które bez pytania zabierają nas codziennie na długi spacer na świeżym powietrzu; sportu, który sam się uprawia; żony, która się zwiększa i zmniejsza zależnie od naszych humorów (tak jak meble z segmentów: zawsze można coś wyrzucić lub dołożyć). Mądry człowiek pojmie od razu, że nie może mieć tego wszystkiego. Wobec tego poddaje się z rezygnacją światu i zatapia się w stałym, wstrzymywanym uczuciu rozgoryczenia. Nikt nie powie, że to jest nierozsądne.\nChodzi o to, że nie zwracamy wcale uwagi na maszynę. Nie nazywajmy jej samolotem. Niech to będzie tylko autko. Jedzie sobie to autko drogą, podskakuje, piszczy, łomocze, kopci. A w środku facet narzeka:\n„Ta droga powinna być gładka jak jedwab. To wzgórze z przodu to porażka, a zjazd w dół zaraz za nim jest normalnie bardzo niebezpieczny. I te ciągłe zakręty – nie widzę na sto metrów przed sobą.”\nNachodzi go dzika chęć, aby zmusić jakoś władze do wylania nowego asfaltu. Żeby żołnierze w ramach ćwiczeń wyrównali ten pagórek do reszty poziomu. Ale odrzuca te pomysły – przecież jest taki rozsądny.\nGodzi się na ten stan rzeczy. Siedzi okutany w ten swój rozsądek, zapakowany do auta, akceptując wszystko. „Głupek!” – zawołacie. „Czemu nie stanie gdzieś i po pierwsze nie dopompuje koła?” Każdy pozna, że świece zalało, a olej w silniku jest na pewno poniżej dolnej kreski.\nA czemu nie? Zaraz powiem, czemu nie. On nie zdaje sobie sprawy z tego, że siedzi w maszynie. Nigdy nie zbadał tego ustrojstwa, w którym siedzi. A w głębi umysłu ma niejasne przekonanie, że siedzi na kawałku stałej, niezmiennej skały, a ta skała jedzie na grzbietach bobrów.\nMózg to organizm wielce osobliwy. Wyjaśnię od razu, zanim znajdę się pod obstrzałem fizjologów, psychologów czy metafizyków, że pod pojęciem „mózg” rozumiem umiejętność rozumowania i wydawania rozkazów mięśniom. Rozumiem dokładnie to, co przeciętny człowiek rozumie pod pojęciem mózgu. Mózg to dyplomata, który układa stosunki między naszym wewnętrznym Ja i wszechświatem; wypełnia swoją misję wtedy, kiedy zapewnia maksymalną wolność instynktów przy minimalnych tarciach. Mózg dyskutuje z instynktami. Bierze je na bok i wylicza nieroztropność pewnych poczynań. Łapie je za poły płaszcza, kiedy właśnie mają się wygłupić. „Nie łykaj tych tabletek z wódą i w ogóle nie mieszaj” – mówi jednemu instynktowi – „Od tego można umrzeć.” „Nie napalaj się na tego gbura” – mówi innemu instynktowi – „On jest od nas silniejszy.” Jest to w istocie majestatyczny pokaz zdrowego rozsądku. A jednak zdarzają mu się te nadzwyczajne wyskoki. Jest jak ten człowiek – wszyscy go znamy i pytamy go o zdanie – niewyczerpana skarbnica doskonałych, bystrych rad na wszystkie tematy, który niestety nie może sprawić, aby jego bystrość miała jakiś znaczący wpływ na jego własną osobistą karierę.\nW zakresie swoich własnych specjalnych działań mózg jest zwykle niesolidny i niezdyscyplinowany. Nigdy nie wiemy, co teraz zrobi.\nDajemy mu jakąś pracę, powiedzmy po drodze do biura. Może ma wymyślić, jak 150 funtów ma wystarczyć zamiast 200 funtów. Może ma zaplanować początek bardzo ważnego listu. Spotykamy piękną kobietę, a ten rozbrykany, bystry mózg goni za nią, porzucając plany oszczędzania czy schemat listu. W zamian zabawia się pragnieniem czy rozterką przez następne pół godziny. Albo godzinę. Albo cały dzień. Poważniejsza część naszego Ja słabo protestuje, ale bez skutku.\nAlbo może być tak, że przeżyjemy wielkie rozczarowanie, ostateczne i beznadziejne. Czy mózg, tak jak zrobiłby ktoś rozsądny, zostawi tę sprawę w spokoju? Czy zamiast żyć przeszłością, zajmie się czasem teraźniejszym albo przyszłym? Nie, skąd! Chociaż doskonale wie, że traci czas i wprowadza nas i siebie w ponure, bolesne, zupełnie niepotrzebne nastroje, tak niewielką ma kontrolę nad swoim niezdrowym apetytem na okropieństwa, że żadne wymówki nie skłonią go do bardziej racjonalnych zachowań. Czy może po dłuższej rozmowie z duszą zadecydują, iż jeśli pojawi się kolejny taki szkodliwy instynkt, mózg się stanowczo sprzeciwi… „Tak” – mówi mózg. – „Będę na to uważać.” A kiedy już nadejdzie taki moment, to czy mózg jest w pobliżu? Mózg prawdopodobnie zapomniał o całej sprawie albo przypomniał sobie zbyt późno. Teraz wzdycha, kiedy zwycięski instynkt wali go po głowie: „Dobra, następnym razem!”.\nWszystko to i dużo więcej sytuacji, które czytelnik może dołożyć z własnych porywających wspomnień, jest absurdalnych i śmiesznych ze strony umysłu. To niezbity dowód na to, że mózg wypadł z formy, leniwy jak murzyński niewolnik, kapryśny jak gwiazda filmowa i przeżarty do głębi luźnymi nawykami. Dlatego mózg trzeba wytrenować. To jest najważniejsza część maszyny ludzkiej, poprzez którą wyraża się i rozwija nasza dusza – dlatego musi się on nauczyć dobrych nawyków. Przede wszystkim należy go nauczyć posłuszeństwa.\nPosłuszeństwa można nauczyć jedynie narzucając swoje życzenia, do czego wystarczy sama siła woli. Początek mądrego życia leży w kontrolowaniu umysłu przy pomocy woli, tak aby działał zgodnie z przepisami, które sam wydaje. Mając posłuszny i zdyscyplinowany umysł, człowiek będzie zawsze żył według swoich najlepszych standardów.\nAby nauczyć dziecko posłuszeństwa, każemy mu coś zrobić i pilnujemy, aby to coś zostało zrobione. Tak samo jest z mózgiem. Oto podstawa wydajnego życia i antidotum na dążenie do robienia z siebie głupka. To cudownie proste. Powiedz umysłowi: „Między 9.00 a 9.30 dziś rano musisz bezustannie myśleć o temacie, który ci zadam”. Nie ma znaczenia, jaki to będzie temat, celem jest kontrolować i krzepić umysł poprzez ćwiczenia. Chociaż można zadać jakiś temat użyteczny, zamiast jałowego. Na przykład to: „Mój umysł jest moim sługą.\nNie jestem zabawką dla mojego umysłu.” Niech się skoncentruje na tych stwierdzeniach przez pół godziny. „Co?” – wołacie. – „Czy to ma być sposób na efektywne życie? Przecież nic w tym nie ma takiego!”\nChociaż wygląda prosto, to właśnie jest ten sposób, i do tego jedyny sposób. Nie ma w tym nic takiego? Gwarantuję, że nie zdołacie utrzymać umysłu skupionego na jednym wybranym temacie przez trzydzieści sekund – nie mówiąc o trzydziestu minutach. Zobaczycie, że umysł wasz zachowuje się w sposób, który można by nazwać komicznym, gdyby nie był tak tragiczny. Wasze pierwsze doświadczenia zakończą się zniechęcającą porażką, ponieważ wyegzekwowanie od umysłu – siłą woli i na zawołanie – koncentracji nad zadanym tematem jest wyczynem wybitnie trudnym i męczącym. Nawet jeśli ma trwać zaledwie pół godzinki. Wymaga wytrwałości. Wymaga posiadania ogromnie zawziętej i upartej woli. Wasz umysł będzie przeskakiwał gdzie się da, ale za każdym razem musicie go siłą sprowadzić do pozycji wyjściowej. Musicie bezwzględnie zmusić go, aby ignorował wszelkie idee poza tą jedną, którą wybraliście do skupienia uwagi.\nNie miejcie nadziei na natychmiastowe zwycięstwo. Ale możecie mieć nadzieję, że tryumf nadejdzie. Nie ma drogi królewskiej do kontroli umysłu. Nie są znane żadne sztuczki ani żadne skomplikowane funkcje, których prosta osoba może nie zrozumieć. To jest tylko kwestia:\n„Ja to zrobię, Ja to zrobię i Ja to zrobię.”\nPowtórzmy. Wydajne życie, życie według najlepszych standardów, wyciskanie ostatniej kropli mocy z maszyny przy minimalnym tarciu: te rzeczy zależą od zdyscyplinowanego i rześkiego stanu umysłu. Można to osiągnąć poprzez nauczenie umysłu nawyku posłuszeństwa. I zapewniam, że może się on nauczyć nawyku posłuszeństwa – przez ćwiczenie koncentracji. Dyscyplina koncentracji, mimo iż nie wydaje się istnieć nic prostszego, jest podstawą całej struktury. Fakt ten trzeba pojąć wyobraźnią; trzeba to widzieć i czuć. Im częściej ćwiczymy koncentrację, tym solidniej wyobraźnia uchwyci bezpośrednie i pośrednie efekty tego działania. Już po kilku dniach takich porządnych ćwiczeń jak wyżej opisałem, odczujecie różnicę. Przyzwyczaicie się do myślenia, z początku dziwnego, bo nowego zupełnie, że umysł leży na zewnątrz tej najwyższej siły, jaką jest wasze Ja, a do tego jest jej podporządkowany.\nJako niezbyt odległą możliwość zobaczycie siebie posiadających moc włączania i wyłączania umysłu na zadane tematy, tak jak się włącza i wyłącza światło w poszczególnych pokojach. Umysł przyzwyczai się do prostych ścieżek posłuszeństwa, a także – nadzwyczajne zjawisko – poprzez samo ćwiczenie posłuszeństwa stanie się mniej zapominalski i bardziej wydajny. Nie tak często już będzie się z zaskoczenia poddawać instynktom. Jednym słowem, ogólnie się wzmocni. A posiadając umysł, który doskonali się z każdym dniem, możecie zabrać się za doskonalenie maszyny w sposób naukowy.\nFragment książki Arnolda Bennetta „Ludzka maszyna”\nMY – czyli jak być razem. Recepta na idealny związek część III\nRecepta na idealny związek według Tadeusza Niwińskiego:\n4. Wewnętrzne dziecko\nTrzeba umieć być z sobą, żeby umieć być z kimś.\nBycie sobą jest wbrew pozorom jedną z największych umiejętności. Od dziecka uczymy się, jak dostawać to, czego potrzebujemy: suchą pieluszkę, jedzenie, ochronę, towarzystwo, czułość…\nInstynktownie próbujemy wymóc zaspokajanie tych potrzeb krzykiem czy płaczem; potem uczymy się uśmiechać. Metody zaspokajania własnych potrzeb zmieniają się w miarę jak rośniemy. Jesteśmy uczeni „grzecznego zachowania”, co często sprowadza się do tresury. Uczymy się, jak „należy” postępować, nie reagować spontanicznie i „dziecinnie”. Wiele z tych nauk ma sens z punktu widzenia rodziców i społeczeństwa, ale niekoniecznie jest w naszym interesie. W procesie tej „nauki” często gubimy swoją prawdziwą osobowość. Szybko zaczynamy rozumieć, co wolno, a czego nie wolno. Wpajamy sobie, że nie można za dużo wymagać, że „trzeba”, że „wypada”, że „muszę”.\nZdolność rozumowania dziecka jest ograniczona — głównie z powodu braku wiedzy o świecie. Podstawowe wykształcenie człowieka trwa wiele lat, a daje tylko bardzo ogólne pojęcie o rzeczywistości (nie mówiąc już o zawiłościach psychologii naszego ja, które jest prawie zupełnie ignorowane w szkole). Nic dziwnego, że większość dzieci „idzie na skróty” i rozumienie świata zastępuje nawykami, które skutecznie prowadzą do zaspokajania potrzeb i unikania bólu. Ich motywacja jest więc oparta na interesach najbliższego otoczenia w momencie kiedy nawyki te powstawały.\nSznurowanie butów może być bardzo prostym przykładem ilustrującym działanie tego mechanizmu. Ciągle zabiegana i zapracowana mama wiąże dziecku buty, bo tak jest szybciej. Próby samodzielności są potępiane (najczęściej zupełnie nieświadomie).\nDziecko uczy się bierności, a także dowiaduje się o sobie, że „nie potrafi”. Dlatego później w wieku dorosłym też tak podchodzi do życia: „Nie potrafi” i czeka, aż jakiś autorytet rozwiąże jego problemy i powie mu, co ma robić. Historia daje stale przykłady ludzi czekających na Godota i dobrowolnie podążających za cwaniakami, którzy obiecują, że im załatwią, i że będzie dobrze. Kiedy zaglądam na przykład do internetowego wydania „Życia Warszawy” i czytam, jak ludzie dają się nabierać.\nW tym bierze początek wiele tragedii życiowych aż ciśnie się na usta: „Matki, przestańcie wreszcie sznurować dzieciom buty, bo to się źle skończy!”.\nNie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo nasze zachowanie zależy od nawyków wyniesionych z dzieciństwa, a nie wynika z rozumienia zmieniającego się świata. Jak niewielu dorosłych ludzi czyta książki pozwalające z szerszej perspektywy spojrzeć na rzeczywistość! Jak niewielu ludzi czyta książki w ogóle!\nJest to powszechne zjawisko. Wypracowawszy sobie skuteczne (na pewnym etapie życia) metody zaspokajania potrzeb i unikania bólu, uparcie w nich tkwimy, nawet jeśli wymaga to wyparcia się pewnych aspektów swojej osobowości i „noszenia maski”. Wierzymy, że są one skuteczne, tylko dlatego że kiedyś były, nawet jeśli zaczynają dawać odwrotne rezultaty. Sparaliżowani doświadczeniami z dzieciństwa i młodości przestajemy dostrzegać konieczność stałego uaktualniania swojego spojrzenia na świat. Nie rozumiemy, jak ważne jest używanie umysłu i zaufanie do potęgi tego narzędzia. W tym bierze początek wiele tragedii życiowych.\nJest naturalne, że każdy chce być ważny i znaczyć coś dla innych; być kimś w społeczeństwie. Świat jest zwierciadłem, w którym się przeglądamy. Inni ludzie, poprzez reakcje w stosunku do nas, pozwalają nam zobaczyć własne „odbicie”. Chcemy, aby było ono jak najlepsze. Są dwie recepty na „dobre zdjęcie”:\n1. Dbać o siebie, rozwijać się i naprawdę dobrze wyglądać albo\n2. Retuszować zdjęcie. Ta druga metoda jest kusząco prosta.\nWystarczy przestać pozwolić się fotografować i zacząć wmawiać światu, że mną jest wyretuszowany portrecik. Szczególnie jeśli w głębi ducha wierzę, że nie jestem wiele wart i „brzydko wychodzę na zdjęciach” — wtedy łatwiej zdecydować się na to drugie…\nJeżeli stosujemy drugą metodę, zupełnie nie ma znaczenia, jak naprawdę wyglądamy. Możemy przestać się o to martwić i się nie rozwijać. Wystarczy pilnować, żeby świat uwierzył, że ta fotografia to ja. Tylko tyle. Ale jak to zrobić? Jeśli nie traktujemy innych jako odbiorców naszego prawdziwego ja, naszych zalet, umiejętności i niepowtarzalnych talentów, a dajemy im tylko wyretuszowane zdjęcie, to wyłącznie je będą oceniali.\nJednak uznając prawo innych do oceniania nas na podstawie dostarczonego zdjęcia, dajemy im nad sobą władzę. Wystarczy uznać, że ważne dla nas sprawy zależą od nich i od tego, jak zaskarbimy sobie ich względy. Wówczas przestaje być istotne, co robimy, a zaczyna się tylko liczyć, jak inni nas oceniają. Przestaliśmy już być sobą, a dajemy przecież tylko nasze zdjęcie, więc wydaje się, że nic na tym nie można stracić. Decydując się na tę grę, wyrabiamy w sobie przekonanie, że świat nie jest obiektywną rzeczywistością — będziemy go widzieć tylko oczyma innych ludzi. W ten sposób nie fakty, ale oni, ich przekonania, poglądy, odczucia i emocje staną się naszym światem. Aby żyć, będziemy się więc starali zrozumieć innych, a nie siebie!\nBędziemy próbować przypodobać się innym ludziom, a nawet zwodzić ich, manipulować, a także wykonywać ich polecenia i spełniać żądania po to, aby „świat” (rozumiany jako inni) był dla nas dobry. Będziemy dopasowywać fotografię do tego, co m się podoba, i będziemy coraz bardziej oddalać się od prawdziwego ja.\nJest to bardzo ważna koncepcja i trzeba ją dobrze zrozumieć.\nMamy do wyboru: być sobą albo nie być (jest też oczywiście cała gama postaw mieszczących się pomiędzy, którym się tutaj przyglądamy). Wiele na ten temat napisał Carlos G. Valles w książce „Odwaga bycia sobą”.\nByć sobą znaczy akceptować siebie niezależnie od tego, jakie to robi wrażenie na innych. Będąc sobą, uczymy się i rozwijamy na podstawie reakcji ludzi na nasze autentyczne ja, a nie na maskę. Będąc sobą, nie wstydzimy się swoich ułomności i niedoskonałości.\nWiemy przecież, że „jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boże” albo że jesteśmy wspaniałym „pomnikiem materii”. Tak czy inaczej, cieszymy się tym. Reakcje innych ludzi są dla nas informacją, a nie celem do osiągnięcia.\nBędąc sobą, przyjmujemy wartości i zwyczaje, dlatego że uznajemy je za właściwe. Z kolei nie będąc sobą, nie akceptujemy tego, kim jesteśmy. Mówimy sobie: „Przecież grzesznikami” albo „To życie i tak jest nic nie warte” — i nie lubimy siebie. Wiedząc, że jesteśmy źli, koncentrujemy się tylko na zmianie reakcji innych ludzi na naszą korzyść, a nie na tym, aby zmienić siebie. Ważne staje się nie to, żeby nie kraść, ale to, żeby nas nie złapali; nie żeby nie kłamać, ale żeby się nie wydało (a jak się wyda, to żeby sąd uznał, że to nie szkodzi). Nie będąc sobą, przyjmujemy wartości i zwyczaje dlatego, że tak zostaliśmy nauczeni, a nie z głębokiego przekonania o ich słuszności. Ayn Rand nazywa to „życiem z drugiej ręki”. Smutne jest, że większość ludzi żyje w ten sposób: nie swoim życiem.\nPływając w basenie, często rozmyślam i takie mi kiedyś przyszło do głowy odkrycie. Basen podzielony jest na trzy części zaznaczone linami. W każdej z nich obowiązuje „pływanie wzdłuż”, co wyjaśniają odpowiednie znaki i napisy. Pływa się prawą stroną, jak najbliżej liny (albo brzegu), tak aby środkiem pasa można było się wyprzedzać — podobnie jak w ruchu drogowym.\nNiektórzy ludzie pływają jednak środkiem. Znam ich z widzenia i wiem, że to nie jest jednorazowa pomyłka, ale nawyk.\nSą to właśnie ludzie-zdjęcia, którzy nie chcą pokazywać swojego prawdziwego ja. Pływają wolno, ale utrudniają wyprzedzenie ich w nadziei, że w ten sposób będą wyglądali na lepszych pływaków niż w rzeczywistości są. Prawdopodobnie robią to nieświadomie. W życiu dostrzega się wielu ludzi, którzy myślą, że będą lepsi nie przez doskonalenie się, ale przez uniemożliwienie innym, żeby ci ich „pokonali”. Jest to podobne do dziecinnego rozumowania małego Jasia, który chce wygrać, podkładając ułożone karty. Można mnożyć przykłady ludzi, którzy nie lubią być sobą, a wolą być dmuchaną kukłą podziwianą przez otoczenie.\nNie można opierać swojego życia na wyretuszowanej fotografii.\nMetoda ta nie jest skuteczna, gdyż w rzeczywistości liczą się przede wszystkim fakty, a nie przekonania innych ludzi. Świat jest taki, jaki jest, i nie zmienimy go przez manipulację, nawet jeśli przez długi czas będzie nam się wydawało, że to działa. Jedynym sposobem zmiany swojego obrazu jest zmiana siebie, doskonalenie i rozwój swojej osobowości.\nSztuczkę ze zdjęciem, czyli możliwość pokazywania światu maski ostosowywanej do odbiorców, można odkryć w dowolnym momencie życia, ale najczęściej dochodzi do tego w dzieciństwie — kiedy myślenie analityczne jeszcze nie zdąży się w pełni rozwinąć. Wtedy to najłatwiej przestać być sobą albo co najmniej nauczyć się uciekać od siebie, wypierać się swojego prawdziwego ja i ubezwłasnowolniać je, dlatego że przeszkadza nam w zdobywaniu od otoczenia tego, czego chcemy. Nie — świadomie poznawać siebie, zmieniać się, rosnąć i rozwijać się, ale po prostu odrzucić tego „złośnika”, tę „brzydulę”, „ciamajdę” — po prostu zaprzeczyć, że to ja. Pokazywać „wyretuszowane zdjęcie” i otrzymywać w zamian to, co nam jest potrzebne.\nJest to w końcu walka o przetrwanie, o uznanie przez otoczenie.\n„Grzeczna dziewczynka” i „dobry chłopiec” szybko uczą się, jak zaspokajać swoje potrzeby i unikać bólu.\nNawyk bycia kimś innym, niż się jest, bywa bardzo głęboko zakorzeniony; wielu ludzi umiera w przekonaniu, że na tym właśnie polega życie. W małżeństwie, w którym intymność związku powoduje stopniowe zdejmowanie maski, bycie sobą jest szczególnie istotne. Jeśli nie potrafimy się całkowicie otworzyć przed najbliższą osobą, prędzej czy później pojawią się poważne problemy. Dobry związek trzeba zacząć od rozliczenia się z samym sobą i opanowania sztuki bycia sobą. Trzeba umieć być z sobą, żeby umieć być z kimś.\nPrzynosimy z sobą na świat całe mnóstwo cech dziedzicznych, zapisanych w DNA przez mamusię i tatusia. Rodzimy się z pewnymi talentami i predyspozycjami. Badania na bliźniakach jednojajowych, które były wychowywane oddzielnie, wykazują wyraźnie, jak wiele dziedziczność determinuje. W tym świetle twierdzenie, że można być w życiu, kim się chce, nie jest zupełnie prawdziwe. Wiadomo na pewno, że nie można być słoniem.\nSkoro genetyka decyduje o wielu sprawach, dobrze jest jak najwięcej iedzieć o „bagażu”, z którym przychodzimy na świat.\nMówiąc o „bagażu”, myślimy zwykle o ciężarze. Ale da się też spojrzeć na niego jak na zbiór skarbów, z których można skorzystać.\nW tym sensie — w granicach własnego bagażu genetycznego — można być tym, kim się chce!\nDr Martin Seligman w książce „What You Can Change and What You Can’t” (Co możesz zmienić, a czego nie) podaje wyniki badań na ten temat z początku lat 90. I tak na przykład iloraz inteligencji w dużej mierze jest odziedziczony. Seligman wymienia tu także takie cechy, jak: religijność, tradycjonalizm, skłonność do alkoholu, zadowolenie z pracy, pogodę ducha, podatność na depresję, a nawet ilość czasu spędzanego przed telewizorem.\nUwarunkowanie to wcale nie znaczy jednak, że tych cech nie można zmienić. Seligman wymienia 16 problemów, uporządkowanych według stopnia uleczalności, zaczynając od najprostszych ataków lękowych przez różne fobie, depresje, alkoholizm, nadwagę aż do tożsamości seksualnej. Twierdzi, że tylko ta ostatnia nie może być zmieniona. To właśnie głęboko zapisana tożsamość powoduje, że lekarze zamiast leczyć „odchylenia” na coraz większą skalę po prostu zmieniają płeć pacjenta. Aby dowiedzieć się, jak ten fascynujący zabieg jest wykonywany, odsyłam do książki „Płeć mózgu” Anne Moir i Davida Jessela.\nPrawda jest więc taka, że przychodzimy na świat w dużej mierze „zaprogramowani”. Na dodatek „programy” te były pisane tysiące lat temu, kiedy nie znano jeszcze samolotów, telefonów, radia, telewizji, komputerów, a o internecie nikomu się nie śniło!\nSoftware (czyli oprogramowanie), z którym się rodzimy, był pisany dla zupełnie innych klientów i — jak to zwykle bywa z oprogramowaniem — nim został dobrze przetestowany, już był nieaktualny!\nDruga strona medalu wygląda tak, że jesteśmy wyposażeni we wspaniały umysł, który — mając wprawdzie genetyczne uwarunkowania — jest „programowalny”. Nasz umysł jest zdolny do unieważniania zastanego „oprogramowania” i zastępowania go nowym, bardziej dostosowanym do zmienionych warunków.\nDzięki temu na przykład nie musimy rozbijać maczugą głowy każdemu, kto nas denerwuje. Dobrze jest jednak wiedzieć, że ten odruch gdzieś głęboko w nas tkwi.\nW stosunkach z otoczeniem i tą najbliższą nam osobą „programy” ułożone na zlecenie jaskiniowców będą często dawały o sobie znać. Trzeba o tym pamiętać i korzystać z każdej okazji zatrudniania bardziej współczesnych programistów.\nW kontekście przychodzenia na świat z wieloma wbudowanymi programami bycie sobą staje się jeszcze trudniejsze. Nic dziwnego, że łatwiej pokazywać „wyretuszowane zdjęcie” i nauczyć się manipulować opiniami ludzi, niż naprawdę być sobą, jeśli to ja okazuję się jaskiniowcem. „Jestem tym, kim jestem” — nabiera nowego znaczenia: wiem, kim jestem, wiem, jakie mam genetycznie zapisane „programy”, i akceptuję to. Wymaga to dużej odwagi, ale przyznanie się do swoich naturalnych odruchów jest konieczne, aby cokolwiek zmienić. Nie można bowiem zmieniać rzeczy, których, jak uważamy, nie ma. W momencie kiedy jestem w stanie zaakceptować swoją naturę, skłonności, emocje i zwierzęcy prymitywizm, jestem w stanie się rozwijać.\nNathaniel Branden poleca następujące ćwiczenie samoakceptacji.\nNależy stanąć nago przed dużym lustrem, przyjrzeć się każdej części swojego ciała i powiedzieć sobie: „To jestem ja, tak wyglądam”. Inna wersja tego ćwiczenia polega na tym, żeby dodatkowo na głowę założyć dużą papierową torbę z wyciętymi otworami na oczy (w tym celu już bezwzględnie należy sprawdzić, czy drzwi są zamknięte na łańcuch). Ludzie, którzy mają kłopoty z akceptowaniem swojego ciała, mają przed sobą trochę pracy!\nAkceptacja siebie „nagiego” i „całego” — cieleśnie i duchowo — pozwala wyzwolić wewnętrzną energię, w miarę jak ta się rodzi.\nPrzez maskę energia ta nie przenika. Wielcy twórcy, którzy popychają ludzkość do przodu, to na ogół osoby, którzy są sobą w każdym calu. To ludzie w pełnym tego słowa znaczeniu — z wadami i zaletami — a nie fotografie.\nKoncepcja wewnętrznego dziecka staje się coraz bardziej popularna w psychologii i można powiedzieć, że trafiła też „pod strzechy”. Często odrzucany obraz nieporadnego dziecka, którego się wstydzimy, jest jednym z aspektów naszej osobowości.\nJest to również konsekwencja zjawiska „wyretuszowanej fotografii”.\nChcemy wyglądać inaczej, lepiej, a już na pewno nie tak jak w dzieciństwie. Dlatego mamy tendencję do ubezwłasnowolniania tego malucha, który — zagubiony w świecie, bezradny, zapłakany — kuli się gdzieś, zepchnięty do piwnicy naszej osobowości.\nWraz ze wzrostem popularności koncepcji wewnętrznego dziecka natychmiast zaczęto jej nadużywać poprzez próby tłumaczenia swojego postępowania problemami wewnętrznego dziecka. Tymczasem to, że małe dziecko jest aspektem naszej osobowości, nie zwalnia nas z odpowiedzialności za to, co robimy.\nKiedyś zwróciłem Tomkowi uwagę, że zostawił pompkę od roweru w przejściu: „Dlaczego tak robisz?” — zapytałem go retorycznie.\n„Przecież wiesz, że ta pompka tutaj przeszkadza”.\n„To moje wewnętrzne dziecko nie czuje się kochane” — odpowiedział.\nBył już wtedy dorosły i oczywiście robił sobie ze mnie kpiny, ale z zadowoleniem zauważyłem, że to, o czym często z Teresą rozmawiamy, nie było mu obojętne.\nNa pewno praca z wewnętrznym dzieckiem daje rezultaty. Pokonywanie zażenowania, akceptacja, a nawet wyrażanie miłości do tej małej istoty są również doskonałym ćwiczeniem służącym odzyskiwaniu swojego prawdziwego ja i stawaniu się sobą. Już w Biblii znana była koncepcja wewnętrznego dziecka, o czym świadczy następująca przypowieść:\n„W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: Kto właściwie jest największy w Królestwie Niebieskim? On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim »” (Mt 18:1–4).\nCelebrowanie wewnętrznego dziecka ma jeszcze tę zaletę, że nas odmładza. Z radością przyjmujmy wewnętrzne dziecko, które w nas tkwi. Niech się śmieje, cieszy, skacze razem z nami, a nawet wygłupia. Niech na nowo nauczy nas spontaniczności i naturalności. A z tą najbliższą osobą niech pozwoli nam się czasem po prostu przytulić i uśmiechnąć. Tak dziecinnie i bez powodu. Po prostu.\nSpontaniczność jest również niebezpieczna, bo nie jest oparta na racjonalnym rozumowaniu. Jeśli jesteśmy w stanie konfliktu z wewnętrznym dzieckiem, jeśli je odrzucamy i wstydzimy się go, może nam ono płatać igle i wtedy słuchanie takich podszeptów może się źle skończyć. Nasze wewnętrzne dziecko może mówić w takich sytuacjach: „Nie podobam ci się? To zaraz zobaczysz, jak ty postępujesz. Taki mądry, a proszę…”.\nWtedy spontaniczność może objawiać się czymś, co zupełnie nie leży w naszym interesie.\nNatomiast pokochawszy wewnętrzne dziecko, możemy nie obawiać się go i z całym spokojem stosować w życiu „kontrolowaną spontaniczność”, objawiającą się radością, żartami, śmiechem i poczuciem humoru.\nDziecko symbolizuje również skrajności w naszej naturze. Pamiętaj, że byłeś zarówno dziki, jak i mądry, oporny i otwarty, kochający i zły, samotny i towarzyski. Wszystkie aspekty Ciebie mogą istnieć, jeśli pozwolisz im na to. Zależy to właśnie od Ciebie.\nDziecko nie musi być doskonałe — jest po prostu dzieckiem, sobą. Szanujemy Całe Dziecko, a nie Doskonałe Dziecko. Podobnie każdy aspekt Twojego ja ma prawo do istnienia. Uznaj to i przekonaj innych, że każdy ma do tego prawo.\nUznawać całość znaczy nie pomijać niczego. Bądź sobą w całości.\nJak na rysunku idealnych proporcji mężczyzna wypełnia koło wszystkimi częściami siebie. Zaakceptuj siebie nagim i całym, cieleśnie i duchowo. Skoncentruj się na tym, co najważniejsze, i nie trać czasu na resztę.\nNastępnym kontrowersyjnym tematem jest kochanie siebie. Może tak jest dlatego, że słowo „kochać” ma różne znaczenia, a może ponieważ od dziecka jesteśmy uczeni, że to przejaw braku skromności.\nKochanie siebie stało się nawet modne. Jedno z seminariów, które prowadziłem w Vancouver dla grupy terapeutów i entuzjastów miesięcznika „Shared Vision” (Wspólna wizja), zaczęło się od pytania, jak każdy z uczestników rozumie poczucie własnej wartości. Większość osób opowiadała o tym, jak polepszyć sobie humor, kiedy się jest smutnym, i proponowała rozwiązania typu aromatyczna kąpiel albo masaż. Nie mam nic przeciwko umilaniu sobie życia, ale poczucie własnej wartości nierośnie w kąpieli. „Posyłanie sobie całusów w lustrze” — jak określa to Branden — nie rozwija osobowości.\nPrawdziwa troska i miłość do siebie polegają głównie na tym, aby pozwolić sobie na rozwój, popełnianie błędów, odkrywanie siebie i swoich możliwości, ale pamiętając o dyscyplinie w realizowaniu swoich celów i marzeń. Miłość do siebie to poznanie i zaprzyjaźnienie się ze swoimi uczuciami i emocjami — ale niekoniecznie wykonywanie tego, co „programy” pisane dla jaskiniowców nam podpowiadają. Dr Gay Hendricks miłości do siebie poświęca całą książkę, „The Learning to Love Yourself Workbook” (Nauka miłości do siebie w ćwiczeniach), w której pisze:\n„Nauczenie się, jak kochać siebie, jest odkryciem, które może poprawić każdy aspekt życia. Praca z ponad 20 tysiącami ludzi w ciągu ostatnich 20 lat przekonała mnie, że nauczenie się kochania siebie jest kluczem do zdrowia psychicznego, emocjonalnego, a nawet fizycznego. W ciągu ponad 20 lat pracy jako psycholog miałem do czynienia ze wszystkimi psychicznymi i emocjonalnymi problemami znanymi psychologii i mogę powiedzieć, że nauczenie się kochania siebie jest najskuteczniejszym sposobem leczenia, jaki znam”.\nDlaczego trudno nam kochać siebie?\nJesteśmy jednym z pierwszych pokoleń (i to też jeszcze nie na całym świecie), w którym dzieci zaczynają być świadomie poczynane i chciane. Do tej pory większość potomków rodziła się i była przyjmowana jako coś, powiedzmy, normalnego, ale bez entuzjazmu, a często wyraźnie jako dopust Boży. Według dra Hendricksa, od 60 do 65% dzieci jest niechcianych. W USA\nrocznie zachodzi w ciążę około miliona nastolatek. Nic dziwnego, że wielu ludzi czuje się na tym świecie zbędnymi. Jak w takich warunkach kochać siebie?\nDrugą przyczyną trudności tego zjawiska jest to, że wielu ludzi odczuwa w dzieciństwie stresy, które wyrabiają przekonanie, że „ze mną jest coś nie tak”. Może to być rozwód rodziców — dziecko, nie potrafiąc zrozumieć jego prawdziwej przyczyny, dochodzi do wniosku, że to ono musiało coś zrobić takiego, że rodzice się rozeszli. Bywają też większe tragedie. Dr Hendricks opisuje historię jednej ze swoich pacjentek, która jako nastolatka została zgwałcona przez dwóch podpitych chłopaków, kiedy sama wracała z kina. Ksiądz jej nagadał, że widocznie musiała sprowokować ich swoim zachowaniem, i nikt nie pomógł jej zrozumieć, co się stało. Okazało się, że zaczęła tracić słuch. Lekarz nie był dociekliwy, więc nie dowiedział się o gwałcie, tylko po prostu dał jej aparat słuchowy. Dopiero dużo później trafiła do psychologa, który pozwolił jej dotrzeć do zablokowanych emocji. Po tej terapii słuch powrócił.\nTa smutna historia ilustruje, jak można nauczyć się nie lubić siebie i wręcz być przyczyną swoich chorób. Mówi się, że większość nowotworów ma podłoże psychiczne i jest powodowana brakiem miłości do siebie. Rak to często „psychiczne samobójstwo”.\nDlatego coraz więcej nowotworów jest leczonych poprzez znajdowanie powodów, dzięki którym pacjent może polubić siebie.\nTrzecią przyczyną trudności jeśli chodzi o kochanie siebie jest to, że wokół nas jest pełno ludzi, którzy siebie nie lubią i nas tym zarażają. Przykłady można by mnożyć…\nPokochaj swoje uczucia\nDr Hendricks poleca zacząć kochanie siebie od polubienia swoich uczuć i emocji. W swoim życiu odrabiał on, jak pisze, dużo „pracy domowej”. Kiedy zrozumiał potrzebę zajęcia się swymi emocjami, zaczął pracować nad trzema głównymi: złością, smutkiem i strachem.\n„Zauważyłem, że wszystkie były przeze mnie ukrywane. Zachowywałem się jak bryła lodu i to było widać. Byłem spięty, otyły i oddany zabijaniu siebie papierosami. Nauczenie się odczuwania własnej złości, smutku i strachu pozwoliło mi stracić 100 funtów wagi w ciągu roku, rzucić palenie i nauczyć się relaksować.\nW tym czasie obniżyło mi się ciśnienie z niebezpiecznie wysokiego poziomu do niższego niż przeciętne. Dzięki umiejętności odprężania oczu wzrok poprawił mi się na tyle, że przestałem nosić okulary”.\nDr Hendricks zaczął od pracy związanej ze smutkiem. Okazało się, że nie umiał płakać — przecież wiemy, że „chłopaki nie płaczą”.\nZnajomy nauczyciel uświadomił mu, że płakać jest zdrowo oraz że wolno się bać. Dopiero 20 lat od śmierci ojca zaczął go opłakiwać prawdziwymi łzami. Natomiast jego lęk objawiał się pod różnymi postaciami: jako lęk przed śmiercią, obawa przed zbytnim zbliżeniem do kogoś, a nawet przed własnymi zdolnościami.\nOdkrył przy tym jedną ważną rzecz, a mianowicie, że jeśli całkowicie otworzymy się na jakieś — najbardziej nawet nieprzyjemne — uczucie, nigdy nie czujemy się z tego powodu źle. To właśnie opieranie się tym uczuciom i brak akceptacji dla nich powodują złe samopoczucie.\nZaprzyjaźnij się ze swoimi uczuciami!\nMój przyjaciel Marian Waszkiewicz przetłumaczył najpopularniejszą książkę dra Wayne’a Dyera, „Your Erroneous Zones” jako „Pokochaj siebie”. Polski tytuł zupełnie nie zgadza się z oryginałem, ale lepiej nie można było oddać treści książki.\nJest to podstawowy podręcznik na ścieżce rozwoju osobowości.\nPo prostu „niezbędnik”. Cytowałem tę książkę w „JA”. W księgarniach dostępna jest jeszcze inna pozycja o podobnym tytule:\nAnny Dodziuk „Pokochać siebie”. Opowiada o tym, jak dbać o swoje ja i odnosić się do siebie z szacunkiem.\nUlubionym powiedzeniem mojej mamy było, że człowiek ma siedem skórek. Na zewnątrz pokazuje tylko tę siódmą, znajomym odsłania szóstą, bliższym przyjaciołom — piątą i tak dalej, aż do tej ostatniej, której nigdy nie odsłania… Moja mama była kobietą pełną miłości i nienawiści, które często przeplatały się w stosunku do tych samych osób. Wiele dawała z siebie innym ludziom, ale potrafiła też bezlitośnie ranić. Na pewno nie była całkowicie sobą, może właśnie dlatego, że bała się odsłonić tę „siódmą skórkę”. Kiedy umarła w 1991 roku, zostawiła kilkanaście tomów pamiętników pisanych od mojego urodzenia z przeznaczeniem dla mnie. Z wielu stron tych pamiętników słychać krzyk rozpaczy ubezwłasnowolnionego ja. Dlaczego obawiamy się być w pełni sobą? Czemu dopiero po jej śmierci mogłem dowiedzieć się, jaka naprawdę była, co przeżywała i dlaczego?\nDo osobistej części tego rozdziału zaprosiłem również małą Tereskę.\nOboje stwierdziliśmy, że kochanie siebie nie przychodziło nam łatwo, i chyba do tej pory czasem uzewnętrznia się u nas pewne wahanie na ten temat. Oboje byliśmy dziećmi chcianymi. W obu przypadkach ojcowie wrócili po długiej rozłące wojennej i ich dzieci, czyli my, były owocem miłości stęsknionych małżonków. Ja miałem dwie starsze siostry, więc chłopiec był akurat wymarzony (ojciec miał powiedzieć po moim urodzeniu: „Patrz, Zochna, jacy jesteśmy szczęśliwi — nie trzecia córka i nie bliźniaki”).\nWiększych stresów w dzieciństwie też nie przechodziliśmy — rodzice się nie rozwodzili, a jednak… Chyba po prostu ta atmosfera, że nieskromnie jest lubić siebie, że trzeba się poświęcać i służyć innym, wywarła na nas największy wpływ. Dopiero teraz porównując, jak to wygląda w rodzinach kanadyjskich, odkrywamy jedną wyraźną różnicę: bałwochwalczy u nas szacunek dla obcych, dla autorytetów w zestawieniu z lekceważeniem członków własnej rodziny, własnych dzieci. „Co sąsiedzi powiedzą” i „co sobie pomyślą” było w centrum uwagi. „Tadziu, pocałuj panią w rączkę”, „Tadziu, podaj pani płaszczyk” — było powtarzane przez moją mamę przy każdym pożegnaniu. Co gorsza, mój ojciec też miał na imię Tadeusz i poniżani w ten sposób byliśmy zwykle pospołu. Nic dziwnego, że ślubowałem sobie, że gdy dorosnę, nie będę całować kobiet w rękę, chociaż odważyłem się na to dopiero kiedy już byłem Kanadyjczykiem (że niby takim ekscentrykiem zrobiłem się w Ameryce).\nMała Tereska pamięta, jak było jej zimno, gdy jeździła do okulisty do Łodzi. Myślała, że jest brzydka, bo nosi okulary, i dzieci się śmiały, że rowery ma na nosie. Czy jest kochana, nie zastanawiała się specjalnie. Bracia — tak, ale kto by kochał dziewczynę…\nBabcia z Pleszewa nie mogła nawet zaakceptować jej imienia i mówiła do niej „Renia” (w Pleszewie służąca miała na imię Teresa). Starszy brat często dostawał lanie, bo stale coś broił, a Tereska bardzo się bała, więc wolała nie przypominać, że istnieje.\nKiedyś, gdy nasze dzieci podrosły na tyle, że pewnego sylwestra spędzaliśmy sami w domu w Vancouver, porozmawialiśmy sobie z małą Tereską. Była odpowiednia atmosfera, lustro i łzy…\nDowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy. Wspominamy to jako jeden z bardziej udanych sylwestrów.\nZ małym Tadziem zaprzyjaźniłem się dość dawno, czego wyrazem było nazwanie w 1992 roku Klubu Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia (niewtajemniczonych odsyłam do książki „TY to masz i rozwijaj”). Mała Tereska i mały Tadzio mówią Ci teraz: kochaj siebie i wszystkie małe istotki, które w Tobie siedzą i czekają na miłość. Razem ze swoją partnerką czy partnerem szanujcie w Was te małe dzieci.\nZaprzyjaźnij się ze swoim wewnętrznym dzieckiem. Pozwalaj sobie na spontaniczność, ale nie lekkomyślność. Ciesz się każdym dniem — jak dziecko. Pokochaj swoje uczucia i zaprzyjaźnij się z nimi.\nJedną z lepszych metod docierania do swego wewnętrznego dziecka jest rozmowa z nim przy użyciu lustra. Potrzebny jest w tym celu duży spokój i duże lustro oraz co najmniej 20 minut, w czasie których nikt nie będzie Ci przerywał. Najlepszy jest wieczoru i przyćmione światło.\nUsiądź przed lustrem, weź parę głębokich oddechów i zrelaksuj się. Odpręż wszystkie mięśnie, podobnie jak w medytacji, ale nie zamykaj oczu. Wyobraź sobie, że jesteś małym X albo małą X (w miejsce X wstaw swoje imię) i że w lustrze widzisz siebie, tak jak jesteś teraz (czyli to, co widzisz), ale z perspektywy tego małego dziecka, czyli tak, jak ono widziałoby Ciebie teraz. Zagraj rolę małej X czy małego X najlepiej jak potrafisz. Bardzo pomocna jest tutaj technika kończenia zdań, wypowiadanych jakby przez dziecięce ja, na przykład:\nJak tak na ciebie patrzę w lustrze…\nJedną z rzeczy, których potrzebuję od ciebie…\nCzasami traktujesz mnie jak matka (ojciec), kiedy…\nJeśli byś chciał(a) mi pomóc…\nJeśli byś mnie bardziej akceptował(a)…\nDo ćwiczenia można także zaangażować drugą osobę, która pomoże w rozpoczynaniu zdań, chociaż intymność może okazać się ważniejsza. Dobrze jest również nagrać dialog w celu późniejszego przeanalizowania go „na zimno”.\nCzasem może wydawać się, że metoda ta zahacza trochę o magię, ale warto spróbować. Nie ma w niej nic czarodziejskiego, chociaż mogą pojawić się łzy i bardzo silne emocje. Pamiętaj, że zawsze możesz to ćwiczenie przerwać, jeśli poczujesz, że staje się zbyt trudne. Technika ta, tak jak ją poznałem, była zaprezentowana przez Devers Branden. Jestem pod dużym wrażeniem jej skuteczności. Niemniej na pewno wymaga trochę wprawy, spokoju i cierpliwości.


Morsy jadą do żwirowni w Grodzisku i zapraszają | Tygodnik Ostrołęcki\nMorsy jadą do…\nMorsy jadą do żwirowni w Grodzisku i zapraszają\nWprawdzie przewidywana w niedzielę 15 października temperatura 16 st. C to dla nich upał, jednak sezon już się zaczął i ostrołęckie morsy jadą na kolejne zanurzenie.\nKolejne w tym sezonie morsowanie odbędzie się w niedzielę 15 października, w żwirowni w Grodzisku Wsi w gminie Czerwin. Organizatorzy to Morsy Ostrołęka Nieformalna Grupa. Wejście zacznie się o godz. 14.00, ale organizatorzy zalecają być pół godziny wcześniej, żeby się przygotować. Po morsowaniu przewidziane jest ognisko, trzeba zabrać własny prowiant.\nUwaga: przed wzięciem udziału w wydarzeniu wskazana jest konsultacja lekarska. Istnieje wiele różnych chorób, w przypadku których zimne kąpiele są niewskazane lub nawet mogą wywołać wiele niekorzystnych reakcji organizmu.\nOprócz chorób serca i układu krążenia, nadciśnienia, choroby naczyń mózgowych, choroby nerek i wątroby, cukrzycy, niektórych zaburzeń psychicznych, padaczki do takich schorzeń należy borelioza, czyli przewlekła infekcja bakteryjna, przenoszona na człowieka przez kleszcze.\nMorsy kąpały się wspólnie\nMorsy dodają: w związku z tym, iż jesteśmy grupą nieformalną, każdy wchodzi na własną odpowiedzialność.


Niewygodne.info.pl | Polecane informacje i komentarze - czerwiec 2016\n- czerwiec 2016 -\nBrytyjskie MSZ oświadcza: Polska w czołówce najbezpieczniejszych państw w Europie. Największe ryzyko zamachu w Turcji i na zachodzie Europy\nBrytyjskie MSZ (British Foreign and Commonwealth Office) opublikowało raport, z którego wynika, iż Polska jest na 4. miejscu w rankingu najbezpieczniejszych państw w Europie. Ryzyko przeprowadzenia zamachu terrorystycznego, w którym zginęliby turyści, jest u nas bardzo niewielkie. Co ciekawe - za najbardziej niebezpieczne pod tym względem uchodzą niemal wszystkie państwa Europy zachodniej oraz Turcja.\nOhydne zachowanie sympatyków KOD! Gwizdami i buczeniem zakłócili uroczystości ku czci o ofiar Poznania'56!\nFatalnie zachowała się wczoraj grupa sympatyków KOD, która gwizdami i buczeniem zakłóciła uroczystości ku czci ofiar Poznania'56. To niesamowite, jak wielka musi być ich pogarda wobec ludzi, którzy zostali zamordowani przez komunistów na ulicach Poznania w czerwcu 1956 roku. Jak bardzo zdziwieni musieli być zagraniczni goście, kiedy słyszeli gwizdy na słowa prezydenta mówiącego o szacunku dla ofiar i ich poświęcenia...\nKubeł zimnej wody (Brexit) pomógł? Parlament Europejski odwołał debatę w/s demokracji w Polsce. Czy w końcu zajmą się realnymi problemami?\nPrzedstawiciele KOD-u, PO i Nowoczesnej będą zawiedzeni - Europejska Partia Ludowa wycofała wniosek o przeprowadzenie na początku lipca w Parlamencie Europejskim debaty na temat stanu polskiej demokracji. Wygląda na to, że kubeł zimnej wody w postaci Brexitu musiał ostudzić zapędy eurokratów i euroentuzjastów w dociekaniu na forum PE czy nasz kraj ogarną totalitaryzm. Oby tylko czas, w którym nie będą musieli debatować o Polsce potrafili jakoś pożytecznie wykorzystać. A w to niestety wątpię...\nHiszpania idzie na rekord - od 191 dni tamtejsi parlamentarzyści nie potrafią wybrać spośród siebie rządu, który kierowałby krajem. Prawica, która wygrała w grudniu ubiegłego roku wybory do Kortezy (hiszpański parlament), była zbyt słaba, aby utworzyć swój rząd. Z drugiej strony - lewica i inne pomniejsze partie nie chciały utworzyć koalicji i wziąć na siebie odpowiedzialność za kierowanie krajem. Wszyscy kłócą się ze wszystkimi, a paraliż wciąż trwa... No to kiedy interwencja KE?\nFinansowa hipokryzja: EBC spłaca długi Niemiec drukowanymi przez siebie euro i jest OK. Gdyby NBP zrobił tak samo w Polsce, to groziłby nam międzynarodowy skandal\nOkazuje się, że finansowe standardy obsługi zadłużenia dla państw należących do strefy euro (np. Niemcy) są diametralnie różne od standardów panujących dla państw, które do wspomnianej strefy nie należą. Europejski Bank Centralny od kilku już lat prowadzi politykę drukowania setek miliardów nowych euro i skupowania za nie długów krajów, w których obowiązuje euro. W ten sposób samym tylko Niemcom umorzono już ponad 170 mld euro! Gdyby tak samo chciał postąpić polski NBP, to idę w zakład, że groziłby nam międzynarodowy skandal.\nZobacz jak należący do niemieckiego kapitału "Dziennik Zachodni" informował o wizycie B. Komorowskiego, a jak robi to w przypadku A. Dudy\nTaka ciekawostka: w "Dzienniku Zachodnim" - należącym do kontrolowanej przez Niemców (Verlagsgruppe Passau) grupy wydawniczej Polskapresse - nagłówki, leady oraz sama treść artykułów opisujących wizytę prezydenta Bronisława Komorowskiego (2012) oraz Andrzeja Dudy (2016) istotnie różniły się między sobą. Wydźwięk tekstu o wizycie Dudy był jednoznacznie pejoratywny, bowiem jego przyjazd do Katowic przede wszystkim miał wywołać "paraliż miasta"...\nWładze Niemiec zwołują pilne spotkanie 6 państw, żeby rozmawiać o przyszłości UE. A reszta, to co? Gorsza kategoria?\nSzef niemieckiej dyplomacji Frank-Walter Steinmeier zaprosił do stolicy Niemiec na pilne spotkanie poświęcone przyszłości UE tylko sześciu ministrów spraw zagranicznych. W najbliższą sobotę w Berlinie spotkają się przedstawiciele Francji, Holandii, Włoch, Belgii i Luksemburga. To kolejny dowód na to, że w UE rządzą Niemcy i to oni dyktują warunki. Niestety, ale tego typu działania mogą zrazić do idei Europejskiej Wspólnoty kolejne narody.\nBrexit stał się faktem! UK wychodzi z UE! Panie Juncker, panie Tusk - czas podać się do dymisji!\nWstępne wyniki wczorajszego referendum w/s opuszczenia badź pozostania Wielkiej Brytanii w strukturach Unii Europejskiej pokazują, że większość Brytyjczyków wybrała opcję "Brexit" zamiast "Remain". Czy to koniec UE jaką znamy dziś? Czy ta niewątpliwa porażka rządzących nami eurokratów z Junckerem i Tuskiem na czele nie powinna oznaczać dla nich końca kariery politycznej? Jedno jest pewne dla Polski - krótkoterminowo "Brexit" to potężny skok wysokości naszego zadłużenia liczonego w euro, dolarach i frankach...\nJanusze polityki z PiS: Prokurator z PRL-owską przeszłością przesłuchuje kandydatów do IPN, czyli instytucji która zajmuje się... rozliczaniem PRL! Brawo WY!\nKompetencje Stanisława Piotrowicza oraz "chody", jakie ma u prezesa Kaczyńskiego nie powinny stanowić uzasadnienia, dla którego ten - bądź co bądź - były PRL-owski prokurator mógł przesłuchiwać kandydatów do kolegium IPN, czyli instytucji z definicji zajmującej się rozliczaniem PRL. To pijarowy strzał w stopę, a dla przeciwników obecnego rządu wystarczający dowód na "podwójne standardy" jakie panują w PiS. W tym świetle narracja o "dobrej zmianie" najzwyczajniej w świecie sypie się jak domek z kart.\nCórka funkcjonariusza MSW w PRL rozprawia o Macierewiczu z byłym funkcjonariuszem WSI. Takie rzeczy tylko w TVN...\nGdy w swoim autorskim programie córka funkcjonariusza MSW w PRL skończy już rozmowę z byłym funkcjonariuszem WSI, do akcji wkracza córka ważnego świadka w aferze FOZZ, która kontynuuje temat Macierewicza w rozmowie z synem doradcy Jaruzelskiego. Takie rzeczy możliwe są tylko w TVN, gdzie jednym z ojców założycieli był Mariusz Walter - w PRL reżimowy funkcjonariusz medialny zachwalany za "talenty organizacyjne" przez samego Jerzego Urbana...\nKatarzyna Lubnauer, posłanka Nowoczesnej, twierdzi w wywiadzie udzielonym Wyborczej, że "przestała istnieć blokada dla nienawistnych wypowiedzi" a "przyzwolenie na agresję w życiu codziennym może się przerodzić w ataki fizyczne". Pani posłanko! Przypomnijmy, że blokada dla nienawistnych wypowiedzi padła, kiedy Radosław Sikorski wezwał do "dorżnięcia watahy", a wkrótce później były członek PO Ryszard Cyba wystrzelił z pistoletu w kierunku Marka Rosiaka 8 kulek...\nJeśli znajomość z TW ma być powodem do odejścia z polityki, to cała Platforma Obywatelska powinna natychmiast ulec samorozwiązaniu!\nPosłowie Platformy żądają ustąpienia obecnego szefa MON, bo ten znał Roberta Luśnię, który okazał się być tajnym współpracownikiem SB. I nie ma dla nich znaczenia to, że Macierewicz zerwał z nim kontakty ponad 11 lat temu, w chwili gdy informacje o przeszłości Luśni wyszły na jaw. Jeśli wziąć ich logikę na poważnie i uznać, że znajomość z TW ma być powodem do odejścia z polityki, to cała PO powinna natychmiast ulec samorozwiązaniu. Wszak jednym z jej założycieli był... tajny współpracownik służb PRL!\nMarek Borowski odleciał w świat iluzji. Chce alternatywnego parlamentu dla opozycji. Może wezmą Jerzego Urbana na marszałka seniora?\nMarek Borowski na łamach "Gazety Wyborczej" pisze, że protesty i demonstracje Komitetu Obrony Demokracji nie wystarczają. Potrzeba jeszcze silniejszej konsolidacji opozycji w walce z PiS, a sposobem na osiągnięcie tego celu miałoby być powołanie alternatywnego parlamentu, takiego Sejmu-bis tylko dla opozycji... Jednym słowem - ODLOT! Kto wie, może wezmą na marszałka seniora Jerzego Urbana?\nGodne przywitanie prezydenta mocarstwa, które chce z nami robić interesy! Relacja chińskiej telewizji CCTV News (VIDEO)\nGdy samolot z prezydentem Chin wszedł w Polską przestrzeń powietrzną zaczęły go eskortować dwa uzbrojone F-16 należące do polskich sił zbrojnych. Tak się powinno witać prezydenta światowego mocarstwa, które chce robić z nami interesy i uczynić z naszego kraju strategicznego partnera! Nie mam przy tym najmniejszych wątpliwości, że dobry układ z Chinami jest obecnie więcej warty niż szpica NATO, tarcza antyrakietowa i wszystkie obiecanki Obamy razem wzięte.\nWdowa po Kiszczaku broni SB-ckich emerytur: "Za 2 tys. nie da się wyżyć!". Niech wie, że większość polskich emerytów żyje za znacznie mniejsze pieniądze\nMarii Kiszczak, wdowa po PRL-owskim zbrodniarzu gen. Czesławie Kiszczaku, twierdzi, że pomysł rządu w/s obniżenia esbeckich emerytur jest "przerażający". W wywiadzie udzielonym "Super Expressowi" przyznaje: - "Za taką kwotę [2,1 tys. zł] nie da się wyżyć. Trzeba przecież utrzymać dom, opłacić rachunki, które są bardzo wysokie". Ciekawe... Tak się składa, że zdecydowana większość polskich emerytów otrzymuje od państwa znacznie niższe świadczenia i jakoś musi wyżyć.\nZobacz jak wymyślają fałszywe newsy, aby uderzyć w Polskę! Czy celowe szerzenie dezinformacji powinno być karane?\nKilka dni temu portale Gazeta.pl oraz NaTemat.pl zaczęły rozpowszechniać informację, jakoby Polska - ramię w ramię z Iranem, Rosją i kilkoma krajami arabskimi - sprzeciwiła się na forum ONZ uchwale dotyczącej dekryminalizacji homoseksualizmu. Szybko okazało się, że to całkowita bzdura. Po pierwsze, homoseksualizm w naszym kraju nigdy nie był karany. Po drugie, "news" ten powstał na bazie... prywatnej wypowiedzi publicysty piszącego dla New York Times'a. Niestety, ale spora grupa ludzi to łyknęła...\nMorderca ks. Jerzego Popiełuszki otrzymuje co miesiąc 3,9 tys. zł. To jest powód, dla którego emerytury esbeków powinny być obniżone\nTo kolejny dowód na to, że III RP jest w wielu aspektach kontynuatorką patologii PRL, zmutowanym wcieleniem swojego skompromitowanego wzoru nadzorowanego przez sowieckich kolaborantów. Adam Pietruszka, który uczestniczył w morderstwie ks. Jerzego Popiełuszki, wyszedł przedterminowo z więzienia w 1995 roku. Dziś otrzymuje od polskiego państwa... 3900 zł emerytury. I to jest wystarczający powód, dla którego świadczenia takich esbeków powinny być obniżone.\nRząd Kopacz podnosił świadczenia dla byłych SB-ków. Rząd Szydło je obniża. Oto jak wygląda różnica w obchodzeniu się z beneficjentami okrągłego stołu\nPrzypomnijmy, że na kilka tygodni przed ubiegłorocznymi wyborami Ewa Kopacz postanowiła zadbać o "esbecki" elektorat. Jedną z ostatnich decyzji jaką podjęła będąc premierem było wydanie rozporządzenia o zwiększeniu dodatku za wysługę lat dla osób, które zaczynały swoje kariery w Służbie Bezpieczeństwa PRL przed 1981 rokiem. Jeżeli w III RP nadal pracowali jako funkcjonariusze, to ich świadczenia urosły aż o 10 procent. Dla odmiany - rząd Szydło podjął decyzję o obniżeniu SB-eckich emerytur. Ot, taka różnica...\nWęgry, Grecja i Polska - tylko w tych trzech państwach UE odnotowano spadek PKB w I kwartale 2016 r. W przypadku Polski tak ostrego hamowania nie było od 2008 roku!\nDla niektórych może być to dużym zaskoczeniem. Zgodnie z najnowszym odczytem Eurostatu w I kwartale 2016 r. gospodarki tylko trzech państw należących do UE skurczyły się w porównaniu z IV kwartałem 2015 r. Do tego mało szacownego grona należą: Grecja, Węgry i... Polska. W przypadku naszej gospodarki szczególnie niepokojąca może być dynamika spadku (zmiana aż -1,40 proc.). Tak ostrego hamowania w ciągu jednego tylko kwartału nie było od 2008 roku.\nWojtunik, co na taśmach z Bieńkowską się dogadywał, dostał fuchę na placówce UE. Swój, swojego przyciąga?\nPokrętna logika Petru: KOD nie mógł wycofać swojej ustawy o TK, bo projekt podpisali obywatele. Dlatego zagłosowaliśmy przeciw (!)\nKilka dni temu doszło w Sejmie do głosowania nad projektem ustawy o Trybunale Konstytucyjnym autorstwa KOD. Projekt został zgłoszony przez obywateli (zebrano ponad 100 tys. podpisów). Co się jednak stało na samym głosowaniu? - Platforma i Nowoczesna chcą uwalenia tego projektu jeszcze przed pierwszym czytaniem! PiS, Kukiz'15 i PSL głosują za dalszymi pracami. Czy partie Schetyny i Petru, przy zgodzie i wiedzy Kijowskiego, zrobiły z ludzi zbierających podpisy zwykłych frajerów?\nW 2015 PiS obiecywał wyborcom podniesienie kwoty wolnej od podatku. Teraz mówią, że nie ma na to szans aż do 2018 roku...\nHenryk Kowalczyk, szef Komitetu Stałego w rządzie Beaty Szydło, rozwiał wszelkie nadzieje w sprawie podniesienia kwoty wolnej już od początku przyszłego roku. Zgodnie z jego słowami ten ważny dla każdego podatnika limit w 2017 roku pozostanie "na niezmienionym poziomie". Ewentualnych zmian możemy się spodziewać dopiero w 2018 roku i będą one związane ze wprowadzeniem jednolitego podatku... Warto przypomnieć, że politycy PiS jeszcze w 2015 roku mówili o konieczności szybkiego podwyższenia kwoty wolnej.\nObrona terytorialna w Finlandii to 230 tys. żołnierzy-ochotników. W małej Danii to 55 tys.! Tymczasem w Polsce NSR liczyły zaledwie 10 tys. osób...\nPolska armia, oparta na dobrze wyposażonych, ale dość nielicznych wojskach operacyjnych, nie jest zdolna do obrony całego kraju. Rozwiązaniem miała być budowa armii obrony terytorialnej na wzór innych państw europejskich. Niestety projekt ten został zatrzymany na przełomie 2007/2008 roku, kiedy ówczesny minister obrony Bogdan Klich (Platforma) uznał, że Polsce nic nie zagraża. Ruch Macierewicza z powołaniem wojsk obrony terytorialnej liczących 35 tys. ochotników jest dobry, ale czy wystarczający?\nGrupa wspólnie bawiących się kibiców Polski i Irlandii Północnej została bez przyczyny zaatakowana przez francuskich ultrasów. Rozpętała się wielka bijatyka (ZOBACZ VIDEO)!\nHumory wspólnie i w przyjaźni bawiących się kibiców z Polski i Irlandii Północnej postanowili popsuć francuscy ultrasi. Bez powodu zaatakowali oni Polaków i Irlandczyków. Wywiązała się potężna bijatyka... Przypominacie sobie, aby podczas EURO2012 polscy ultrasi zorganizowali bez przyczyny atak na kibiców z np. Portugalii czy Danii??! No niestety, ale Francja coraz bardziej przypomina kraj upadły...\nOdnotujmy: Polska za 13,3 mld zł wynegocjowała 50 Caracali. Turcja za równowartość 13,4 mld zł wynegocjowała 109 Blackhawków\nZgodnie z podpisanym przez rząd Ewy Kopacz kontraktem z francuskim Airbus Helicopters - Polska ma otrzymać 50 wielozadaniowych śmigłowców Caracal za kwotę 13,3 mld zł. Wcześniej z powodów formalnych wykluczono możliwość zakupu amerykańskich śmigłowców Blackhawk (produkowanych w Polsce) oraz brytyjsko-włoskich AW149 (również produkowanych w Polsce. W kontekście ceny oraz ilości zamówionych śmigłowców warto odnotować, że Turcja za równowartość 13,4 mld zł wynegocjowała zakup aż 109 porównywalnych Blackhawków...\nOto jak chcą porozumienia w/s TK: PO i Nowoczesna przeciw obywatelskiemu projektowi ustawy o Trybunale autorstwa KOD! PiS, Kukiz'15 i PSL głosowali "za"\nWczoraj w Sejmie doszło do głosowania nad wprowadzeniem do porządku obrad projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym autorstwa KOD. Wynik tego głosowania był co najmniej zaskakujący. Okazało się bowiem, że za podjęciem dalszych prac głosowali posłowie PiS, Kukiz'15 oraz PSL. Przeciwko byli wszyscy posłowie Platformy Obywatelskiej i Nowoczesnej. To pokazuje wyraźnie jak bardzo posłom "totalnej" opozycji zależy na kompromisie w/s TK...\nRząd Tuska sprzedał Ciech wraz ze strategiczną infrastrukturą. Teraz państwowy Orlen negocjuje jej odkupienie. Ktoś zrobił "złoty interes"?\nW wyniku kontrowersyjnej prywatyzacji z czerwca 2014 r. państwowy Ciech trafił pod kontrolę spółki, której właścicielem był Jan Kulczyk. Okazało się, że rząd Tuska wraz z Ciech-em sprzedał w pakiecie infrastrukturę o charakterze strategicznym (rurociągi solankowe). Co prawda - infrastruktura ta podlega nadzorowi Ministra Skarbu Państwa, nie mniej państwowy Orlen wystąpił do Ciech-u z ofertą odkupienia jej części.\nModelowy przykład "demokracji" spod znaku TK, czyli - uciszmy wszystkich, którzy mówią i myślą inaczej niż prezes Rzepliński!\nHipokryzja "grupy trybunalskiej", do której należy prezes Rzepliński i otaczający go sędziowie wybrani przez PO i PSL, jest bliska zenitu. Z jednej strony opowiadają oni o potrzebie funkcjonowania "demokratycznych standardów" i zasad "państwa prawa", a z drugiej bezwzględnie dyskryminują prof. Kamila Zaradkiewicz - wysokiego pracownika biura Trybunału Konstytucyjnego - tylko za to, że śmiał wygłosić publicznie opinię sprzeczną z opinią prezesa. Ot, taki modelowy przykład jak powinna wyglądać "demokracja".\nW przypadku Dudy dziennikarze III RP dotarli nawet do nauczycielki z podstawówki. O ojcu Kwaśniewskiego prawie nikt nic nie wie. Taka różnica\nW trakcie kampanii wyborczej oraz tuż po jej zakończeniu Andrzej Duda został zlustrowany wzdłuż i wszerz. Salonowi dziennikarze dotarli nawet do nauczycielki z podstawówki, która miała coś do powiedzenia na temat prezydenta elekta. W tym kontekście widać gigantyczną różnicę, jeśli chodzi o Aleksandra Kwaśniewskiego. O jego dzieciństwie wiemy tylko tyle, że się urodził. W oficjalnym obiegu nie ma prawie żadnych informacji na temat jego ojca. Dlaczego media III RP tak odmiennie potraktowały obu prezydentów?\nMiędzynarodowy Fundusz Walutowy i Komisja Europejska odradzały władzom Rumunii drastyczne obniżenie stawek VAT i innych obciążeń podatkowych dla małych przedsiębiorców. Rząd w Bukareszcie jednak nie posłuchał swoich unijno-międzynarodowych doradców i zaryzykował. Efekty są rewelacyjne! Ludzie mają więcej pieniędzy, sprzedaż detaliczna wzrosła o 19 proc. r/r, a budżet kraju notuje rekordowe wzrosty wpływów. Nic, tylko brać przykład!\n"Uspółkowienie", czyli mnogość spółek-córek, zarządów i rad nadzorczych w państwowych przedsiębiorstwach\nCzy zastanawialiście się kiedyś ile spółek-córek mają państwowe przedsiębiorstwa takie jak KGHM, PGE czy Energa? Ile tworzy się w ten sposób dodatkowych stanowisk w zarządach i radach nadzorczych, które trzeba obsadzić? Ile osób dzięki temu może dostać całkiem dobrze płatną pracę? Okazuje się, że w obrębie tylko trzech wskazanych powyżej przedsiębiorstw (KGHM, PGE i Energa) w 2013 roku funkcjonowało aż 171 spółek-córek i podmiotów zależnych.\nNiesamowite! Po upływie 7 lat i wydaniu setek milionów złotych być może poznamy w końcu miejsce, w którym mogłaby powstać elektrownia atomowa (sic!)\nWygląda na to, że budowa elektrowni atomowej będzie najdroższą i najdłużej realizowaną inwestycją w historii Polski! Przypomnijmy, że w styczniu 2009 roku rząd Tuska przyjął uchwałę, zgodnie z którą do 2020 roku miała powstać pierwsza polska siłownia jądrowa. Trzeba podkreślić, że "miała", bo po upływie ponad 7 lat i wydaniu setek milionów złotych być może poznamy dopiero miejsce, w którym za jakiś czas zaczną ją budować. Tempo i skuteczność działań porażają, a trzeba jeszcze wydać dziesiątki miliardów złotych...\nNiemcy powielają polską ustawę antyterrorystyczną. Karty Pre-paid będą musiały być rejestrowane. Czy "obrońcy demokracji" zorganizują wyjazd do Berlina?!\nSaakaszwili o Balcerowiczu: "Wybielał korupcje. Raz w miesiącu przyjeżdża na Ukrainę po pieniądze"\nMicheil Saakaszwili, który na Ukrainie jest obecnie gubernatorem obwodu odeskiego, w ostrych słowach wypowiedział się na temat Leszka Balcerowicza. W popularnym na Ukrainie politycznym talk show "Shuster LIVE" Saakaszwili nazwał byłego przewodniczącego Unii Wolności "politykiem wyciągniętym z naftaliny, który przyjeżdża na Ukrainę raz w miesiącu po pieniądze". Dodatkowo stwierdził, że kiedy Amerykanie za grube pieniądze ściągnęli Balcerowicza do Gruzji, ten zaczął tam "wybielać korupcję".\nEurostat potwierdza: Zarobki w Polsce od kilku lat stoją w miejscu, podczas gdy w "starej" Unii pną się mocno do góry\nW Niemczech ciąg dalszy "ficki, ficki"? Na festiwalu w Darmstadt zmolestowano 26 kobiet\nWygląda na to, że molestowanie seksualne kobiet w publicznych miejscach wejdzie do nowej "tradycji" u naszych zachodnich sąsiadów. Tym razem na festiwalu muzycznym w Darmstadt doszło do 26 przypadków molestowania kobiet przez grupy mężczyzn, którzy działali podobnie jak grupy atakujące kobiety podczas sylwestrowej nocy w Kolonii. Policja zatrzymała w związku z tymi wydarzeniami trzech mężczyzn w wieku od 28 do 31 lat. Okazało się, że to obywatele Pakistanu.


A od kiedy to dwutlenek węgla jest trujący? Cała ta histeria jest zupełnie bez sensu, jeden wybuch wulkanu i mamy emisję równą kilkuletniej emisji spowodowanej przez człowieka (nie tylko w motoryzacji). Przez wariackie dążenie do zmniejszania zużycia paliwa (czyli emisji CO2) silniki stają się coraz bardziej awaryjne, a przez to mniej ekologiczne - trzeba je często naprawiać, a wyprodukowanie części nie pozostaje bez wpływu na środowisko. Ale biznes serwisowy się kręci. I chyba tylko o to chodzi...\nW ameryce polnocnej dba sie o srodowisko naturalne ,nawet procetowy wklad z budzetu na ochrone srodowiska jest wiekszy niz w wiekszosci krajow europejskich .Zaraz ktos napisze dlaczego USA nie podpisala ukladu w Kioto,odpowiedz jest prosta , chodzilo o czynniki statystyczne , ilosc mieszkancow ,powierzchnia kraju . uprzemyslowienie i PKB na jednego mieszkanca wplywaly na wysokosc oplaty na ten zbozny cel. Amerykanie stwierdzili ze nie beda sponsorem tego porozumienia , tak jak w ONZ placac najwyszsze stawki w wszystkich strukturach .Woleli te pieniadze wydac na ochrone srodowiska .Kanada zalapala o co chodzi po czasie i wycofala sie z tego porozumienia po paru latach , stwierdzajac ze mozna lepiej zagospodarowac te pieniadze jesli chodzi o ochrone srodowiska . Tak dla przypomnienia dla kolegow na forum moto.pl . motoryzacja to tylko mala czastka zanieczyszczenia srodowiska ,natura rzadzi swoimi prawami i to ona jest odpowiedzialna za to co sie dzieje z klimatem. Nie dajmy sie zwariowac , jakos w ameryce nikt nie wpadl na pomysl , down sizing ,u w samochodach i podatkow wyzszych na stacjach o 100% dla fanatycznej idei ochrony naszej Zielonej Planety.\nsmiem twierdzic ze caly ten ekobelkot to jedna wielka sciema majaca na celu wyrwanie kasy przez oszolomow. jakos na dlugo zanim pojawil sie czlowiek ze swoja technologia na ziemi byly zmiany klimatyczne. byla epoka lodowcowa a potem sie cofnela samoistnie. nie mozna bylo zmian klimatu zgonic na czlowieka czy jego samochody. teraz dzieje sie podobny proces i kilku cwaniakow zbija na tym niezla kase zdzierajac eko podatki na czym sie da.\nKur.wa, kogo poza ekologami-oszołomami to w ogóle obchodzi.\nNie wiem kto kupując nowe auto kieruje się wydzielaniem CO2, jak by to miało wpływ na cokolwiek, taki bełkot marketingowy że przez 10 lat użytkowania takiego auta uratujemy jakiś krzak..............\nRozumiem,ze sami ekoterrorysci ZADNYCH szkodliwych substancji NIE "produkuja",ani NIE wydzielaja...nawet 'baka"!!! Zra surowe warzywa z wlasnego ogrodka...lub doniczek,w domu siedza po ciemku,bo nawet swieczka jednak zuzywa tlen,wydzielajac CO2,Staraja sie NIE oddychac-wiadomo-znowu ten fucken CO2,myja sie z wodzie ze strumienia...ZIMNEJ,NIE korzystaja ze srodkow transpotru,bo nawet te elekrtyczne MUSZA korzystac z energii wyprodukowanej przez dymiace niemilosiernie elektrownie.Odziewaja sie w skory...NIEwyprawione,i lniane,lub konopne siermiegi,tkane na recznych maszynach tkackich,na bose stopy zakladaja lapcie z lyka.W zimie trzesa sie z zimna pod skorami zwierzat futrowych,bo te sztuczne-wiadomo-znowu zuzycie energii,chemii etc.Porozumiewaja sie za pomoca tam-tamow.gdyz nawet sygnalow dymnych uzywac sie im NIE godzi.itp,itd\nGość: Pan Po\nWTF??? Z niektórymi "trucicilemami" to przesadziliście 170g - 200g / km to normalny wynik w szybkim aucie. Podobne wyniki można zobaczyć w najnowszych konstukcjach BMW i Audi. Widać że ktoś tu jest stronniczy.


Symbol stanu wojennego w Opolu [wideo, zdjęcia] | Nowa Trybuna Opolska\nTo jeden z nowszych nabytków Muzeum Historii i Uzbrojenia, które działa w Opolu i kolekcjonuje m.in. sprzęt wojskowy i milicyjny.\n- Przyjechał do nas z Radomska, jest w miarę sprawny, ale na pewno niebawem czeka go remont, po którym będzie się prezentował jeszcze lepiej - mówił nto.pl Mariusz Lewin, przedstawiciel muzeum.\nPojazd z 1984 roku był elementem rekonstrukcji stanu wojennego, jaka odbywała się na placu Wolności.\nJest wyposażony w armatki wodne, specjalnie wzmocniony silnik, który potrafi spalić ponad 50 litrów na 100 kilometrów. Co ciekawe grał m.in. w polskim filmie "80 milionów".\nHydromile są bardzo często pokazywane na zdjęciach z czasów PRL, bo milicja używała ich do rozpędzania protestujących.\nW latach 80. XX uchodziły za bardzo nowoczesne pojazdy.\no2s 14.12.2015 09:35:35\nA widzieliście jak bojówkarz brudziński za drzewem krzyczał, żenada.\ntekatka_2008 13.12.2015 22:02:42\nZupełnie to niepotrzebne. Jak było wszyscy pamiętamy, a jak ktoś sobie chce przypomnieć, to proszę spojrzeć na obrazki z Paryża. Tam od miesiąca panuje niepodzielnie stan wojenny.\nGość 13.12.2015 20:42:22\nMoże dla tego chcą go remontować\nAlik 13.12.2015 19:56:02\nWkrótce Jarosław będzie używał takich wozów ...


Beauty of dreams : LA LUXE Salon Effect 6w1 - preparat z Biedronki, dzięki któremu wzmocniłam paznokcie.\nNie wiem czy wiecie, ale producentem kosmetyków La Luxe dostępnych w Biedronce jest Eveline. Zresztą nie trudno się domyślić, bo niektóre opakowania kosmetyków są wręcz identyczne i różnią się tylko nazwą firmy. Niestety nie orientuję się czy składy maja takie same (nie sprawdziłam), ale na pewno są o wiele tańsze.\nPo ściągnięciu tytanu moja płytka paznokcia była w opłakanym stanie, a jej grubość przypominała kartkę papieru. Bałam się cokolwiek z nimi robić, bo każda czynność jeszcze bardziej pogarszała ich stan. Próbowałam zachwalanej i skutecznej odżywki 8w1 Eveline, ale w moim przypadku już po 2 użyciach pojawił się ból pod paznokciem. Obawiałam się stosowania odżywki 6w1, ale moje obawy były bezpodstawne, bo żaden dyskomfort się nie pojawił, choć zawiera ona też 2% formaldehyd. Odżywka nie jest polecana zaraz po ściągnięciu hybrydy, żelu. Warto trochę je zregenerować i dopiero rozpocząć stosowanie.\nJuż po 2 tygodniach zauważyłam poprawę w grubości i twardości. Paznokcie stały się odporne na uszkodzenia, przestały się rozdwajać. Nie stosowałam systematycznie, ponieważ nie chciałam ich przyzwyczaić, dlatego okres regeneracji nieco się wydłużył.\nOgólnie jestem z niej zadowolona, ale musiałam z zapasów wyciągnąć kolejne opakowanie, bo w połowie zgęstniała. Oczywiście da się ją dalej używać, ale tylko jako lakier bezbarwny, a pod lakier już nie bardzo.\nPrzy okazji pokazuję 2 lakiery, które posiadam. Kolory na zdjęciu prezentują się bardzo ładnie, ale na paznokciach nie przypadły mi do gustu. Lakiery ładnie kryją już po 2 warstwach i dość szybko schną.\nAutor: gosia wk. o 19:59\nMagdalena B 26 kwietnia 2015 20:05\nAnita B. 26 kwietnia 2015 20:11\nTak właśnie myślałam, że te odżywki produkuje Eveline. Moje paznokcie też są w opłakanym stanie, ale stawiam na suplementacje. Odżywki, mam wrażenie, pomagają tylko pozornie. Przynajmniej takie miałam doświadczenia z drogeryjnymi tej firmy. Paznokcie rosły, ale były mega kruche.\ngosia wk. 26 kwietnia 2015 20:16\nJa też stosowałam różne odżywki i wcale nie różniły się od zwykłego lakieru bezbarwnego.\nTutaj zauważyłam różnicę i to już po kilku zastosowaniach.\nNigdy nie miałam tak odpornych i twardych paznokci.\nTeraz, aby nie przyzwyczaić paznokci do tego szkodliwego składnika zakupiłam do zamiennego stosowania odżywkę bez formaldehydu.\nPrzestałam wierzyć w suplementy i odstawiałam wszystko.\nPanna Mysia 1 maja 2015 16:10\nMnie po drodze do Biedronki, więc chętnie wypróbuję :)\nrudy włos 26 kwietnia 2015 20:16\nNie miałam pojęcia, że ta firma to Eveline. Kolor kobaltu mega soczysty\nBeauty B. 26 kwietnia 2015 20:18\nRzeczywiście opakowania tych kosmetyków są identyczne do kosmetyków Eveline :)\npirelka 26 kwietnia 2015 20:30\nŚliczne kolorki, niebieski podoba mi się bardziej.\nGosia Woźniak 26 kwietnia 2015 20:30\nciekawa odżywka, ja jeszcze nigdy nie zdecydowałam się na kosmetyki z biedronki\nAnita K 26 kwietnia 2015 20:32\nJa bardzo lubię odżywki Eveline, nie szkodzi mi formaldehyd :)\nMagdalena Majda 26 kwietnia 2015 20:40\nTeż posiadam odcień 949. Jest piękny. Chociaż malinka też bardzo ładna :)\nMałgorzata Kujawska 26 kwietnia 2015 20:54\nJa paznokcie do porządku doprowadzam olejkiem rycynowym i odżywkami Golden Rose - po pół roku stosowania Eveline 8w1 nie jestem w stanie znieść formaldehydu :( a lakiery na zdjęciach rzeczywiście ładne, sama z La Luxe mam czarny i szary i jestem zadowolona :)\nEva Pe 26 kwietnia 2015 21:17\nRóżowy o wiele bardziej mi się podoba od niebieskiego.\nŁukasz Bier 26 kwietnia 2015 21:20\nbrudny róż extra kolor\nKarolina 26 kwietnia 2015 21:27\nprodukty La luxe mają nawet podobne opakowania do tych z Eveline ;)\nKarolina W 26 kwietnia 2015 21:32\nJaka malinka cudna :)\nPatrycja Lubas 26 kwietnia 2015 21:56\nja na razie ratuje się odżywką z allepaznokcie i preparatem do skórek z Eveline :( Ale jak moje zapasy się skończą to uciekam do Biedronki po ten preparat ;)\nA kolorki - boskie ;)\nSyla 26 kwietnia 2015 22:23\nJa musze wpierw wykonczyc to co posiadam w zapasach, a później znowu wroce do eveline 8w1.\nKolorki oba bardzo ładne i takie żywe!!\nJustyna Zarzecka 26 kwietnia 2015 22:32\nkolorki bardzo fajnie, a co do ceny lakierków można się domysleć jak to wygląd również dotyczy to innych produktów jak proszki, płyny do płukania, które są tańsze w biedronce niż w zwykłym sklepie tradycyjnym.Skład też będzie ten sam na opakowaniu, ale jakość produktu inna. Produkty są rozcieńczane, wypełnianie tańszymi odpowiednikami. Coś na ten temat wiem i biedronce nie kupuję. Jak to w jednej książce przeczytałam dajcie mi markę, a sprzedam wszystko.\nKarolina Jastrząb 26 kwietnia 2015 22:45\nSuper kolorki, skoro taka super to odżywka to i ja biorę się za testy :)\nGibonikowa mama 27 kwietnia 2015 05:29\nKinia 27 kwietnia 2015 07:20\nMiałam odżywkę z Biedronki i fajnie się spisywała tylko moja miała złote opakowanie :) Niebieski rewelacyjny :)\nPolka J.B 27 kwietnia 2015 10:57\nAleksandra Anna 27 kwietnia 2015 13:41\nkolorki lakierów ładne ;)\nInvierno Beauty 27 kwietnia 2015 15:36\nChyba nie widziałam tego preparatu w mojej biedronce :(\nTeresa 28 kwietnia 2015 14:00\nO paznokcie warto zadbać i je wzmocnić za pomocą tych czy innych odżywek. Malowanie, zmywanie i inne preparaty używane do ich ozdabiania bardzo je niszczą. Jeśli mamy bardzo zniszczone paznokcie i pojawiają się na nich jakieś niepokojace zmiany to odżywki nie pomogą i warto odwiedzić dermatologa.\nTenebrity 30 kwietnia 2015 13:57\nNie wiedziałam, że te dwie marki należą do tej samej firmy. Na szczęście moje paznokcie dobrze się czują z hybrydą :)\nJoa nowa 1 maja 2015 11:31\nJa na szczęście mam dość mocne paznokcie, ale zdarzają im się gorsze dni. Wtedy kupuję jakąś odżywkę i ich stan wraca do normy :) Nie mam ulubionej marki, ale tych odzywek z Biedronki jeszcze nie miałam okazji sprawdzić :)\nMartyna Mika 1 maja 2015 14:43\n948 jest śliczny :) uwielbiam takie kolorki :)\nAnonimowy 15 lipca 2015 00:46\nMam czerwony lakier z biedry- i nei jest to eveline, adres producenta Paryż. Lakier jest świetny, łatwy w uzyciu, trwały, dobrze się rozprowadza. Myslę , ze taka półka ok 20zł\ngosia wk. 15 lipca 2015 09:10\nProducentem Eveline i La Luxe jest Bureau 75008 Paris France - czyli to to samo, bo większość kosmetyków La Luxe, zwłaszcza pielęgnacja ma taką sama szatę graficzną. ;)\nSkusiłam się na dwa lakiery z serii La Luxe, biały oraz błękitny. Oba są bardzo dobre. Biały jest jednym z najlepszych jakie miałam. Po dwóch pomalowaniach paznokieć jest idealnie pokryty kolorem, bez żadnych mazów. Nie jestem w stanie powiedzieć ile schnie, ponieważ używam na mokre paznokcie Sesche Vite. Ale efekt jest lepszy, niż lakieru Sally Hansen. Zdecydowanie polecam.


Makijaż ust – błyszczące czerwone usta\nCzerwień w makijażu ust wciąż jest popularna, jednak stosujemy ją głównie na większe wyjścia: na imprezy, wesela, studniówki. Czerwień w tak mocnej wersji jak na zdjęciu – do tego z nałożoną na usta warstewką błyszczyka – nie bardzo będzie pasowała na przykład na wyjście do pracy, jednak z powodzeniem możemy nasz zwykły, codzienny makijaż, zmienić w imprezową wersję tylko i wyłącznie podkreślając usta mocną, czerwoną szminką, która nada całości makijażu oryginalnego i mocnego akcentu.\nBłyszczący makijaż oczu na imprezę\nNa zdjęciu modelka ma co nieco zmieniony makijaż za pomocą programu graficznego, co widać na pierwszy rzut oka, jednak podobny efekt na powiekach można uzyskać stosując konkretne kosmetyki. Otóż możemy taki efekt uzyskać przede wszystkim stosując kosmetyki – cienie do oczu – w postaci płynnej lub w postaci sztyftów, które przypominają szminkę. Musisz jednak wiedzieć, że czeka Cię wówczas kilka poprawek makijażu w czasie wyjścia czy imprezy, ponieważ cienie lubią „zbierać się” w załamaniu powieki, trzeba je co jakiś czas na nowo rozetrzeć.\nMakijaż gwiazd – Miranda Kerr\nMakijaż, który ma na sobie Miranda na zdjęciu, został dobrany w taki sposób, aby nie tylko podkreślał urodę modelki, ale również w taki sposób, aby współgrał z jej sukienką. Kiedy wybierasz się na ważną uroczystość: ślub, wesele, studniówkę, jedyną w roku imprezę sylwestrową i chcesz wyglądać bardzo dobrze, fajnie jest dobrać kolor szminki lub błyszczyka w taki sposób, aby pasował do Twojej kreacji. Kiedy już wybierzesz swoją wymarzoną suknię, postaraj się dopasować do niej makijaż ust.


Dla wielbicieli przygód, wciągającej akcji i mocnych przeżyć - ebooki Drageus w promocji - GRUPY\nDla wielbicieli przygód, wciągającej akcji i mocnych przeżyć - ebooki Drageus w promocji\nStar Carier. Tom 1. Pierwsze uderzenie (e-book) Ian Douglas\nWiek XXV. Tajemniczy władcy Galaktycznego Imperium Sh’daar uznali, że gwałtowny rozwój genetyki, robotyki, infotechnologii oraz nanotechnologii (GRIN) doprowadzi gatunek ludzki do punktu „osobliwości technologicznej”, w którym ludzkość osiągnie......\nStara Flota. Tom 1. Konstytucja (e-book) Nick Webb\nSiedemdziesiąt pięć lat temu Ziemię zaatakowali obcy. Ludzkość odparła ich i ocaliła Ziemię przed zagładą, a potem zaczęła się zbroić w oczekiwaniu na następne starcie. Jednak wróg nie wrócił, a w czasach pokoju poczucie zagrożenia malało.......\nSyndrom Everetta. Tom 1. Ulysses (e-book) Jarosław Ruszkiewicz\n31,00 zł 34,06 zł Oszczędzasz 3,06 zł\nCzterdzieści tysięcy lat temu starły się dwie kosmiczne cywilizacje, a każda z nich reprezentowała potęgę niewyobrażalną dla współczesnego człowieka. Nie była to zwyczajna wojna, w której jedna ze stron miała zwyciężyć – przeciwnik miał zostać......\nStar Rogue. Tom 1. Król Złodziei (e-book) Evan Currie\nW świecie bestsellerowej serii Odyssey One rozgrywają się nowe przygody. Po inwazji Drasinów Ziemia staje w obliczu kolejnego przerażającego wyzwania. Ludzie, dotychczas podzieleni na wrogie nacje, muszą współpracować, aby odbudować swój zniszczony......\nKroniki Czerwonej Kompanii. Tom 1. (e-book) Arkadiusz Saulski\nW niedalekiej przyszłości korporacje przejmują kontrolę nad podbojem kosmosu. Trwa terraformacja i kolonizacja Marsa, na planetę przybywają zespoły naukowców, osiedleńcy i... najemnicy, zbrojne ramię wielkich firm. Postęp technologii, nowe odkrycia,......\nZgiełk Wojny. Tom 1 (e-book) Kennedy Hudner\nLudzkość opuściła Starą Ziemię i skolonizowała odległe światy. Stało się to możliwe dzięki odkryciu tuneli czasoprzestrzennych, które skróciły drogę do układów gwiezdnych z planetami nadającymi się do zamieszkania. Właśnie dlatego sektor......\nStar Force. Tom 1. Rój (e-book) B.V. Larson\nOwdowiały wykładowca akademicki Kyle Riggs mieszka z dwójką dzieci na kalifornijskiej farmie. Pewnej nocy jego spokojne życie przerywa przybycie okrętu obcych, który porywa i morduje jego dzieci, a następnie zabiera na pokład samego Kyle’a. Bohater......\nAtlantis Rising. Tom 1. Rycerze Atlantydy (e-book) Evan Currie\nPrzegraliśmy wojnę. Nadeszła zguba. Czas na rewanż. Po upadku cywilizacji władzę w dawnej domenie ludzi objęły demony. Wspaniałe dzieła ludzkości zostały zniszczone, ci, którzy przetrwali, żyli pokornie w niewoli, nie pamiętając o wielkich osiągnięciach......


Jeden plus 3T prezent od Gearbest 3rd Anniversary\nStrona Główna » Notizie » Jeden plus 3T prezent od Gearbest 3rd Anniversary\nAby uczcić swoje trzecie urodziny Gearbest ogłosiła szereg imprez i promocji zakończone z czterodniowej pożaru, w którym zwycięzca zostanie sporządzony gratisów, który zabierze do domu jednego z flagowego 2016: the OnePlus 3T\nOś czasu wydarzenia jest następująca:\nPodgrzewanie wstępne: od 9 marca do 02.00 w 14 Marzec na 09.00.\nGłówne wydarzenie z okazji 3 Anniversary: od 14-a do 09.00 na 18 Marzec na 09.00: fantastyczne oferty we wszystkich najbardziej "gorących" kategoriach! Mówi się o rabatach ponad 70% na najlepsze marki i sztandarowe produkty z ponad kategorii 20.\nAfter-Party Encore: od 20-a do 02.00 oferuje od 0.99 $ (około 0,95 €) i epicką bitwę marki.\nPodczas całego wydarzenia będzie:\nCodzienne promocje Flash na 16.00: produkty 8 Killer, okazyjne ceny, wszystko to w 16 godzinie. Nie przegap szansy, aby niektóre z najlepszych produktów były po śmiesznej cenie, ale musisz być szybki.\nSpecjalne gry loteryjne, w tym: GearBest Lucky Draw, brzoskwinia fortuny, w której mamy zdjęcia 3; Tort urodzinowy, w którym musisz zbierać świece 8, aby wygrać nagrodę.\nCo więcej, możliwości uzyskania rabatów i nagród nie kończą się, ponieważ Gearbest zarezerwował wiele innych małych gier i promocji, aby uczcić to wydarzenie! Na przykład dla wszystkich zamówień powyżej $ 60 możliwe będzie dodanie niewielkiej kwoty na epicki dodatkowy obiekt.\nKomentarz edytora: wszystkie wyświetlane czasy są w UTC, dla którego 1 musi teraz zostać dodany do tego, co zostało określone.\nAby móc uczestniczyć w gratisów, do których musisz się zarejestrować Thu, musi:\nzostaw swoje najlepsze życzenia GEARBEST na swoją rocznicę 3 °;\npokaż numer zamówienia 2017, w którym naszym zdaniem otrzymaliśmy najlepsze wrażenia zakupowe od Gearbest;\nudostępniaj kanały społecznościowe i więcej akcji, więcej szans na wygraną.\nZwycięzca zostanie ogłoszony na 14 w marcu 2017 Grupa na Facebooku GearBest Official Deal Group.\nNa tę trzecią rocznicę są one następnie zastrzeżone wiele kuponów które można znaleźć na tej stronie:\nKupon z okazji trzeciej rocznicy\nTease: Kawa wyprodukowana w Xiaomi\ntagi: kuponyprzekładniagratisówofertyoneplus 3Trabaty\nRobot Roborock S6 myje podłogi od Xiaomi za 384 € z Europy!\n324 € 577 €


Opinie Xiaomi Redmi 3S: Recenzje użytkowników\n4 Jul 2022 10:56:49\nOpinie Xiaomi Redmi 3S\nCeny za wersję CN • 2GB • 16GB Zmiana\nChiny • 2GB • 16GB\nChcesz wyrazić opinię o Xiaomi Redmi 3S?\nOgólnie polecam, jako bardzo dobry telefon średniej klasy\nChiny · 3GB · 32GB · Special edition\nNajlepszy smartfon za te pieniądze 2016/2017.\nCzęściowo metalowy korpus\nBardzo dobry jak na swój czas, wiele jego specyfikacji traci na jakości po 2 latach.\nBardzo odporny na upadki\nBardzo szybki odcisk palca, nadal działa świetnie\nCałkiem przeciętny aparat\nŁadny telefon z dodatkowymi funkcjami\nPodoba mi się ten telefon ze względu na jego długą żywotność baterii i specjalne funkcje, takie jak podczerwień. Ma mały ekran i jest lżejszy niż większość urządzeń, co ułatwia przenoszenie. Ekran jest odporny na zarysowania, ale tył nie jest bardzo odporny na upadki. Co więcej, telefon może znaleźć sygnały wszędzie, a Wi-Fi może być naprawdę szybkie.\nTapeta i dźwięki alarmów/powiadomień\nWi-Fi i dobry sygnał\nNieodporny na upadki\nMniejsze miejsce do przechowywania\nNiewystarczająca głośność połączeń\nMój pierwszy xiaomi.\nŚwietny telefon za te pieniądze. Przez ponad 3 lata prawie nie było z tym problemów. Wszystko mi pasuje.\nChiny · 2GB · 16GB\nStary, ale dobry telefon komórkowy\nBrak aktualnych aktualizacji\nDobry pracownik budżetowy w połowie 2016 r\nCena (wziął za 9 grosza)\nBateria (4000 mAh)\nNie wystarczająco jasne\nPlastik (ale to pracownik państwowy, więc mam zamknięte usta)\nPrzyzwoite urządzenie nawet w 2020 r., Ale nie jest już aktualizowane i jest w przeważającej części nieistotne. Do codziennego użytku - ok!\nPiękny design, stabilna i wytrzymała bateria.


Optyk Gliwice, Salon optyczny, Badanie wzroku, Okulista | OneDayClinic\nKlinika okulistyczno-optyczna Gliwice\nKlinika okulistyczno-optyczna OneDayClinic w Gliwicach\nOneDayClinic Gliwice to salon optyczny, w którym zrealizujesz swoje potrzeby związane ze zdrowym wzrokiem. Oferujemy badanie wzroku – prywatnie lub bezpłatnie przy zakupie okularów. W naszej klinice wykonujemy małe zabiegi okulistyczne z wykorzystaniem nowoczesnego sprzętu. O pacjentów dba również optometrysta – specjalista w zakresie dobierania korekcji okularowej. Ponadto przeprowadzamy konsultacje u dzieci dostosowane do możliwości małych pacjentów.\nSalon optyczny OneDayClinic Gliwice to także profesjonalne dopasowanie soczewek kontaktowych z uwzględnieniem potrzeb każdego klienta. Zapewniamy szeroki wybór oprawek i soczewek w atrakcyjnych cenach oraz liczne promocje. Dla pacjentów, którym optyk dobierze na miejscu odpowiednie okulary, badanie wzroku jest bezpłatne! Zachęcamy również do umawiania się na szybkie leczenie zaćmy w OneDayClinic.\nW dbaniu o wzrok nie da się przecenić profilaktyki oraz wczesnej diagnostyki, dlatego tak ważne jest regularne badanie wzroku oraz odpowiedni dobór soczewek kontaktowych i okularów. W naszym zespole znajdują się wykwalifikowani specjaliści tacy jak optyk oraz lekarz okulista. OneDayClinic Gliwice oferujemy możliwość wykonania różnorodnych badań i małych zabiegów. Lekarz okulista może przeprowadzić na miejscu badania pozwalające wykrywać takie schorzenia, jak zaćma, jaskra, problemy z rogówką, nieprawidłowe ciśnienie wewnątrzgałkowe. Dzięki wysokiej jakości aparatom pomiarowym badania są krótkie, a pacjent może czuć się bezpiecznie w komfortowej atmosferze.\nNasz okulista może ponadto wykonać zabieg usunięcia ciała obcego z oka - to popularny uraz, który powoduje dużo bólu i stresu. Zabieg jest krótki, wymaga dezynfekcji oka a następnie precyzyjnego pozbycia się ciała obcego przy pomocy odpowiednich, delikatnych narzędzi. Następnie okulista może podać leki, które zapobiegną rozwinięciu się infekcji wskutek zanieczyszczenia oka i pomogą w procesie gojenia.\nOkulista w naszej placówce w Gliwicach wystawia również recepty na okulary oraz wykonuje badania wzroku u osób dorosłych i dzieci. Przy jednoczesnym korzystaniu z usługi kupna okularów, badanie okulistyczne jest bezpłatne.\nAbsolwentka Śląskiej Akademii Medycznej. Specjalistka chorób oczu, podejmująca się leczenia zarówno dorosłych, jak i dzieci. Specjalizuje się w leczeniu zeza, niedowidzenia, presbiopii. Dobiera okulary i soczewki kontaktowe, w tym progresywne.\nOptometrysta i optyk w Gliwicach\n• W doborze soczewek okularowych w konstrukcjach wielogniskowych (soczewki okularowe progresywne, biurowe oraz relaksacyjne)\n• Doborze oraz aplikacji soczewek kontaktowych(prowadzenie pacjenta)\n• Badanie dzieci oraz dorosłych\n• Diagnostyka zaburzeń akomodacji , wergencji, problemy z obuocznymwidzeniem.\n• Współpraca z lekarzem okulistą w celu przeprowadzania pomiarów pod kątem kwalifikacji do wszelkiego rodzaju zabiegów lub diagnostyki chorób oczu(min. Zaćma, Jaskra, Stożek Rogówki)\nJestem specjalistą w dziedzinie doboru opraw okularowych oraz optymalnych soczewek okularowych, najlepiej dopasowanych do potrzeb i oczekiwań Klientów. Stale pogłębiam moją wiedzę teoretyczną, jak i praktyczną poprzez szkolenia i kursy branżowe.\n32 720 58 72\n+48 884 202 670