Patagonia 2014 - Startujące ptaki\nKolejne z naszych wspomnień właśnie startują – cieszy nas, że na Twoim komputerze\nNajczęściej spotykane przez nas ptaki Ziemi Ognistej – Magelanki zmienne (Chloephaga picta)\nIleż to razy schodząc z wody o kiju, bez poczucia spełnienia, bez jednego choćby brania, bez niczego interesującego, nasze serca nim zawitaliśmy w Patagonii przypominały te nieloty? Pingwiny Magellana (Spheniscus Magellanicus), widziane z promu.\nKrzysiu i Dawid – dwaj przyjaciele, którzy oznajmili w Tartaku nad Bobrem u Małgosi i Igora Glinda, że jadą! Nie wiem czy to magia miejsca, nadmiar przygrillowych specjałów czy po prostu mocno przemyślana decyzja. Ważne, że się odważyli. A czy żałują? Popatrzcie dalej.\nPrzepływamy Cieśninę Magellana. Pierwsze dwie maszyny z prawej to nasze Pathfindery\nMałe uzupełnienie prowiantu czymś słodkim\nI dalej w drogę, z przerwami na fajkę…\n… otwieranie furtek…\n… i czekanie na odpływ. To w tym pamiętnym miejscu zreflektowałem się, że zostałem genialnie wyeliminowany przez jednego z kolegów z pierwszego składu. Omyłkowo spakował jednego buta swojego i jednego mojego. Zostałem z jednym o rozmiarze 45 i drugim 42! Niestety oba prawe!:P\nByłem tak roztrzęsiony, że część ekipy na uspokojenie była gotowa podać mi rum… dożylnie! ;)\nMimo jakiegoś dziwnego miotania jednego z kierowców (patrz wyżej) udało się szczęśliwie dojechać do celu. „Rio Condor – znów jesteśmy!!!” Rzeka przekonała się o tym dobitnie, gdy Marcin wyszarpał z jej herbacianej wody pierwszą rybę. 5 minut po rozbiciu obozu, w ostatnich promieniach światła! Troć wędrowna z prowincji Magellanes y Antarctica.\nDo wody wróciła cało i zdrowo by pływać w niej i serduchu szczęśliwego łowcy do dziś. W oceanie naszej zazdrości także ;)\nKolejnego ranka obudziliśmy się przez tą Marcinową trotkę pełni rzeźnickich wręcz nadziei. Ba - szliśmy już spać ich pełni. Wieczorne opowieści, podlewane rumikiem rozkwitały co prawda w naszych głowach nieco ciężarnie – szczególnie ów poranka. Ale na wodzie, tuż po śniadaniu szybko znalazł się cały skład.\nPogoda mimo, że dzień wcześniej nie rozpieszczała wydawała się sprzyjać. Czyżby szczęście się do nas uśmiechnęło po wycisku w pierwszej turze? Czcze nadzieje! Póki co cieszyliśmy się jednak każdym promykiem ciepła.\nI każdą złowioną rybą, mimo że do tej Marcinowej wiele centymetrów brakowało. To jednak nie najważniejsze.\nNajważniejsze to tam być!\nMóc patrzeć na dziką rzekę na krańcach Ziemi Ognistej, w sercu pierwotnej puszczy…\n… i móc łowić, w tych jakże rzadko przez wędkarzy odwiedzanych nurtach.\nRyby oczywiście znalazł Mariusz. W swojej ulubionej jamie pod skarpą kilkukrotnie mu odprowadzały pod same nogi. Po kilku takich odprowadzeniach zaczął widząc kolejne ryby zatrzymywać prowadzenie obrotówki. Ta opadała na dno, przed pyskami ryb. Poderwanie i w ułamku sekundy następowało gwałtowne uderzenie. Niestety ciężko było ryby zapiąć. Po złowieniu dwóch ryb powyżej 70cm (aparatu oczywiście lump nie nosi!) pognał w górę po Krzysia i Dawida.\nCondor i stare duchy zamieszkujące tą puszczę widać wynagradzają takie gesty. Biegnąc w pocie czoła po kompanów na jednej z kamienistych plaż znalazł ciekawe zjawisko.\nPodarunek od Indian Onas, o których rozpisywałem się w relacji sprzed dwóch lat. Wyciosany z kamienia koralik.\nMariuszowe miejsce od tego czasu miało stać się tegoroczną bankówką. Niemal codziennie każdy musiał tam coś wrzucić.\nOstatnio takie łowienie widziałem w wykonaniu naszego nieodżałowanego przyjaciela Szerszenia. Nasi 100% muszkarze potrafili ten zakręt „robić” przez kilka godzin! Najczęściej z efektami, choć zdecydowanie nie takimi jakie by sobie pewnie życzyli. Ryb było tam pełno ale brały bardzo chimerycznie.\nMożna było liczyć na kilka delikatnych brań ale ryby siadały na wędce tylko wybrańcom losu i to z pewnością wykazującym się albo dużym samozaparciem albo dużymi umiejętnościami.\nDawid ze ślicznotką z Rio Condor. Troć trochę farbowała ale liczyliśmy, że przeżyje. Wydawało się, że dojdzie do siebie. Gdyby dostała w czapę nie przeżyłaby z pewnością.\nMimo, że wyjazd hardcore’owy! Lekko survivalowy; dla prawdziwych varones (samców). Nie ma takiego twardziela, któremu serce i kolana nie zmiękną na widok truskaweczek polanych słodką kremóweczką!\nBy jednak skosztować patagońskich truskawek należy przedrzeć się przez błota znacznie gorsze niż to w naszej kuchnio jadalni.\nA jeśli mowa o kuchnio jadalni – tą urządziliśmy sobie elegancko. Najpierw pół beczki przytarganej z plaży a potem kamienne stoliczki do grzania wina.\nA wino grzać trzeba było. Chłód nie raz przeszywał na wskroś. Zimowe rękawiczki okazały się niezbędne. Normalnie takie zakładam tylko na lód!\nWażne jednak, że humory dopisywały a to człowieka zawsze rozgrzewa skutecznie.\nPowiew zimy nie opuszczał nas ani jednego dnia. A nawet jak przez kilka godzin dziwnie wyjrzało słońce. Robiło to chyba tylko by niczym estradowym reflektorem znów podkreślać uroki zimy.\nGrzanie przy ognisku to poza łowieniem i spaniem kolejna z trzech najczęstszych uprawianych przez nas dyscyplin sportowych tego roku nad Condor.\nJedna z trzech śniadaniowych rat jajecznicowych już gotowa.\nTres Amigos en Fin del Mundo\nW końcu to o czym marzyliśmy z Mariuszem przez cały rok miało się ziścić. Uderzyć w górze rzeki na jamki, gdzie rok temu z Jankiem złowili jednego popołudnia kilkanaście troci. Niestety trzeba tam kilka godzin dymać z buta ale co to dla takich twardzieli. Niestety nie wszyscy się zdecydowali, niektórzy nie mogli…\n… bo cholera (!) zostali wyeliminowani! Jeszcze mam ochotę wlewać w siebie rum jak sobie to przypomnę! ;)\nW dwóch prawych butach (jednym sporo za ciasnym) byłem zdolny tylko do krótkich wypadów nieopodal obozu. Dodatkowo musiałem często dawać odpocząć stopom jak tu na zdjęciu w wybitnym towarzystwie Pawła w jednej z dwóch ziemianek w pobliżu ujścia rzeki do morza. Musieli je zbudować rybacy, którym zdarza się przeczekiwać sztormy właśnie w tym surowym, tak romantycznie opisywanym przez Francisco Coloane miejscu.\nO wilku mowa – rybacy, którzy na przypływie wpłynęli w ujście Rio Condor by przeczekać niesprzyjające wiatry. Kuter o mile brzmiącej nazwie „Cintia”\nKapelusz prawdziwego obieżyświata, niezwykle wytrwałego i jednocześnie wrażliwego twardziela – Grzesia Kempysa suszący się w cieple ogniska pod Krzyżem Południa.\nPadający w nocy deszcz powtórzył scenariusz sprzed roku. Naszych włóczykijów, którzy dzień wcześniej ruszyli w poszukiwaniu srebrnego szczęścia w górę rzeki miał skoro świt obudzić cudowny, choć nieco wstrząsający komentarz Marcina tuż po wyjściu z namiotu. Niestety nie zmniejszył i nie wyczyścił on wody, choć niegdyś windę w Seksmisji dał radę przywołać;)\nTu dla porównania zdjęcie tegoż miejsca zrobione 18 godzin wcześniej.\n„No to… za tych co na górze!” :P\nI jak tu przejść na drugą stronę?!\n„No to jeszcze raz! Za ich szybki powrót!” ;) Może dzięki właśnie naszym toastom i łączeniu się w bólu poszło im tak sprawnie. Wracali jedyne… 9 godzin!!! To nie były już żarty!\nA że rzeką płynęło błoto mieliśmy czasu aż nadto. Paweł przy wsparciu Waldka wyremontował mi połamany podbierak, który miał i tak roztrzaskać jeden z pstrągów z leśnej zatoki Deseado. Najlepsze miało się zacząć!\nTak patrzyłem na to drzewo, obseruwjąc jak w jego gałęziach uwijają się drobne ptaszki a tumany ogniskowego dymu przelatują jak woda przez palce gdy nagle… gwałtownie wyleciał stamtąd Fernandezik chilijski (Sephanoides galeritus)! Niestety wszystko działo się tak szybko a aparat był oddalony ode mnie w worku o kilkanaściemetrów. Koliber wyleciał, usiadł na parę sekund na sznurku odciągającym tropik mojego namiotu a gdy z Waldkiem oniemieliśmy na ten widok poleciał w kierunku kolejnej korony drzewa.\nZnalazłem w niej później takie o to kwiatki – widocznie to one zapachem swego nektaru kusiły ptaszka. Puszcza, w której niespecjalnie na pierwszych rzut oka było widać kwitnące rośliny po wnikliwej odtąd obserwacji okazała się ich pełna! Niestety Fernandezika nie było nam dane później znów spotkać.\nRzeką nieustannie płynęło błoto, chwyciłem więc za aparat i pognałem szukać kadrów.\nOblicza prastarej puszczy\nGrzesiu także pognał szukać kadrów ale do swych obrazów. Najpierw natknął się na takie znalezisko\nA potem na sprawców. Bogu dzięki przybiegł po mnie a ja uzbrojony w „lufę” w końcu po latach zrobiłem zdjęcia, o których marzyłem. Dzięki Grzesiu! Tu samica Dzięcioła Magellana, na widać że często odwiedzanym drzewie.\nCzupurne czubeczki tych ptaków przysparzają im wiele sympatii przynajmniej w moim mniemaniu.\nCzarna samica dzięcioła Magellana (Campephilus Magellanicus)\nNo i jak to w świecie ptaków bywa, bardziej okazały samczyk.\nZwróćcie uwagę na pazury tego ptaka! Jest świetnie wyposażony by trzymać się pnia drzewa!\nRobiłem te wcześniejsze zdjęcia samcowi dzięcioła a ten nie wiedział jeszcze, że na jego terytorium, do dwóch towarzyszących mu samic sposobiła się konkurencja! I to spora!;)\nNa szczęście późnym popołudniem do obozu szczęśliwie choć z ostatnimi rezerwami sił dotarła ekipa z góry rzeki. Gdzieś w skrytości serca łudziłem się, że może na górze Condor nie była taka brudna a tylko niewiele powyżej obozu woda przerwała jakąś bobrową tamę na dopływiku. Niestety…\nKolejnego dnia mieliśmy opuszczać magiczną puszczę nad Rio Condor.\nNajpierw musieliśmy się jednak wyrwać z jej błotnistych objęć.\nTaki off-road to jedna z tych nielicznych rzeczy, która po pomyślnym zakończeniu wyraźnie wydłuża u kierowcy ale też jego doradzających pasażerów męskie ego przynajmniej o kilka centymetrów\nW tą stronę Rio Calafate przyszło przejeżdżać na odpływie więc nawet nie było potrzeby włączania reduktora.\nPaliaki na kańce miria\nRzeczywiście – widać że ego urosło!;)\nCiągle należy pamiętać, że tak rzadko odwiedzane przez ludzi zakątki Ziemi Ognistej to królestwo guanaco\nPowrót z Condor. Jak później wszyscy zgodnie policzyliśmy, wracaliśmy z 11 trociami na koncie. Wynik co najwyżej kiepski. Już wtedy zakiełkowała w naszej głowie po raz pierwszy, że w przyszłym roku chyba olejemy trocie. Pomóc nam w tej decyzji miały jeszcze późniejsze wydarzenia z tej wyprawy.\nJeden z postojów „na jednego”. Kierowca nie może ale za to polewa;)\nLengi w puszczy nad Condor należą do tych najpiękniejszych.\nA na otwartej przestrzeni Ziemi Ognistej znów witały nas Magelanki. Mimo, że wielkościowo zbliżone do gęsi to jednak kaczki\nKaczka Magelanki zmiennej\nTuż za osadą Cameron jest niewielkie jezioro, gdzie flamingi chilijskie (Phoenicopterus chilensis) pasą się zawsze\nWizyta w zaprzyjaźnionym tartaku (poza miejscami przepraw promowych, po stronie chilijskiej Ziemi Ognistej nie ma ani jednej stacji benzynowej)\nDystrybutor nalicza – do pełna porfavor.\nI znów nad Lago Blanco – przede wszystkim szczęśliwi bo od teraz wszystkie noce będą pod dachem a nie w namiotach. W przyszłym roku też się skupimy na takiej formie noclegów. Tylko Estancje.\nTo akurat Estancja nie jest – bardziej bardaszka. Ale ogrzewana i z ciepłą wodą pod prysznicem. Nie wspomnę o jadalni i kuchni.\nA propos kuchni – Ekwadorska wołowina została zrobiona nad Condor ale tu też sobie nie żałowaliśmy. Wielokrotnie nie tylko nam ślinka ciekła.\nResztkami naszego jedzenia poza patagońskimi lisami żywiły się także karakara (Polyborus plancus)\nPole po wieczornej bitwie. Dziwnie każdy dążył do bomby, ale dopiero po zmianie reguł, że przy bombie na pocieszenie przysługiwał naparstek;)\nPaweł przy prototypie belly boat’a marki Melonair – niezła alternatywa taniego pływadełka.\nI Waldi z pierwszym tęczakiem wyprawy. Zażarł na imitację czarnej pijawki – tuż przy belly boat’cie Guideline’a. Bardzo dobrego pływadła, choć dość ciężkiego.\nChcąc odpocząć od fal i wiatru wyciągnąłem Pawła na Rio Grande.\nNiestety bez efektów, choć widoki szczególnie w popołudniowym świetle jak zwykle przednie.\nNiczym klient Juan’a Marcos’a Czerwinskiego. Coś z tą Grande nie tak. Troci z roku na rok coraz mniej. Czerwiński zniósł nawet ze swych stron prowadzone dotąd statystyki wędkarskie.\nKolejny dzień miał być dniem spod znaku małych rzeczek – pstrągowych dopływów Grande.\nOczywiście musiałem też odwiedzić „swojego” kabana. Pstrąga ponad 70cm, który złupił mi skórę w poprzedniej turze. Tu oto jego dom. Niestety – znów się ujawnił ale nie wziął. Ani na muchę z dołu, ani na muchę z góry, ani na blaszkę z dołu ani na wobka spuszczonego z góry! Kawał cwaniaka! Tylko powąchał raz obrotówkę i raz obejrzał Czernobyl Ant.\nŁatwiej już było chyba znaleźć skarb na końcu tęczy!\nGrzesiu z głową w chmurach notujący przemyślenia.\nNie wiem czy takie ale może coś w rodzaju słów wiernego fana tego co robimy- Marcina Rafalskiego: „Nie interesuje mnie duszna dżungla, masher czy blue ocean fishing. Ale piaszczysto żwirowata ziemia, krystaliczny potok, chłód nie tylko wody, ale może zwłaszcza krajobrazu. W dziwaczny sposób kojarzący się z pustymi przestrzeniami Giorgi'a de Chirico. Skropiony winem… “\nW tym czasie na innej rzeczce – jednym dopływie Rio Grande wyżej\nJak się miało okazać, Marcin bardzo dobrze czuje się na malutkich pstrągowych ciurkach. A że ja wychowałem się na Zagórskiej Strudze ochoczo podążyłem by wraz z nim dobrać się do pstrągów żyjących w Rio Garcia. Że tam żyły powiedział nam rozgorączkowany Waldek, który wracając z łowów na Lago Blanco zatrzymał się na mostku i pacnął streamer’a w ciemną toń pod korzonkiem poniżej a muchę niemal natychmiast zaatakował miedziany wielki pstrąg. Wytarmosił muchę i się spiął zostawiając Waldka niemal klęczącego!\nJa złowiłem dwa, Marcin kilka więcej, najwięcej jednak miał złowić Grzesiu, który Garcia odwiedzał już później chyba każdego dnia! Ciągle grupa nienałowiona, walcząca z przeciwnościami pogody i chimerycznymi nastrojami ryb – miała więc jeszcze takie dziwaczne pomysły.\nJa pierwszego dnia natknąłem się na niebywałe zjawisko. Ogromna łososiowata ryba stojąca w zagłębieniu tuż przed zwalonym drzewkiem. Opierała się ogonem o pień i ciężko oddychała. Podszedłem tak blisko, że mogłem przyjrzeć się każdej cętce na jej grzbiecie i wystającej ponad wodę płetwie grzbietowej. Na szczęce miała dziwne białe ślady – jakby pleśń. Ogromny chinook! Prawie metrowy. Oczywiście rybę spłoszyłem, więc ta ratowała się ucieczką do jedynego dołka w okolicy. Później z Marcinem przełaziliśmy przez niego w te i we w te by wypłoszyć olbrzyma ale widocznie zaszył się gdzieś w korzeniu albo bobrowym tunelu. Jednak pomysł pierwszej grupy by płynąć na wypływ Rio Blanco był dobry! Dobitnie się o tym przekonaliśmy gdy dwóch chilijskich „gwiazdorów”, którzy przyjechali z laskami na weekend wmaszerowało do jadalni wieczorem z dwoma wielkimi Chinookami. Ryby niejadalne. Złowili ponoć wiele, te wzięli tylko by się pochwalić. Co za dupki! I te ich prześliczne dziewczyny! Co za frajerzy! :P\nKolejnego dnia szczęścia na Grande ruszyły szukać „Podoski” tj. Krzysiu z Dawidem\nWalka dwuręcznymi kijami z patagońskim wiatrem to nierówna walka\nDodatkowo ciężko gdy całe dno rzeki porośnięte jest glonem Didymo! Co za nieszczęście dla tej rzeki. Taki glut porasta kilka kilometrów rzeki w dół od mostu. Przytargali go oczywiście bogaci wędkarze, którzy nie wysuszyli spodnio butów i zarazę przywieźli albo z Nowej Zelandii albo ze Stanów! To już po tej rzece. Będzie się ona jeszcze ileś lat bronić ale ratunku dla niej i jej wspaniałych, legendarnych troci nie ma! Glon porośnie tarliska i się skończy! Kolejny czynnik, który wpłynął na decyzję by zrezygnować z troci na Ziemi Ognistej w 2015\nŻal rzeki ukoić mogło dopiero chilijskie wino\nPrzełom w naszym takim sobie dotąd łowieniu, w tym przysłowiowym rzeźbieniu kręgów w zbożu miał nastąpić po spojrzeniu w tą dolinę. Dom zaginionych chłopców jak zwykle miał uratować sytuację. I to jeszcze jak uratować!\nKompletnie nie spodziewający się co za chwilę przeżyją zaginieni chłopcy – nowi ale właściwie Ci sami. Wszyscy tak samo łowieniem pstrągów opętani!\nMariusz natychmiast porwał chyba najmniej „zaspokojonego” Grzesia „na patyki” i natychmiast był efekt, choć na razie skromny. Niewielka troć nie miała pomóc zapomnieć o cichym marzeniu złowienia 60-taka.\nTroć, którą złowił Mariusz też miała się nijak do wyposzczonych oczekiwań.\nNo i w końcu! Gdy skończył się blat leśnej zatoki, przy tzw. cmentarzysku drzew się zaczęło. Najpierw Mariuszowi odprowadziła wielka ryba, która robiąc zwrot przy nogach wędkarza ochlapała go całego. Potem druga ryba zafundowała podobny prysznic aż inną złowił Grześ. Wymarzony pstrąg potokowy 61cm!\nKing wraca już na swój podwodny tron.\nW tym samym miejscu, kilka rzutów później!\nTylko w Patagonii czeka się na pobicie życiowych rekordów w pstrągu potokowym nie dłużej niż 5 minut! Pstrąg potokowy 63cm!\nJa miałem również ciekawy dzień. Wszędzie widziałem ryby. Te stały, pływały, żerowały w mule jak bonefishe z ogonami na wierzchu. Kręciłem kamerą jak raz po raz przeżuwają ślimaczki zdjęte z podwodnych roślin. Jasne podniebienia błyskały im przy tym hipnotyzująco. Dosłownie chrupały sobie w najlepsze. W końcu tuż przy bobrowym strumyku zobaczyłem kolejną niezłą rybę. Stała nieruchomo, zwrócona do mnie ogonem. Rzuciłem za nią wyłuskanym z pudełka Salmo Executor’em 5 w kolorach pstrąga. Wobler spadł około 7 metrów przed rybą. Zero reakcji, zacząłem powoli ściągać centralnie na rybę, gdy ta w ostatniej chwili otworzyła pysk i zażarła!\nPonad 60-cio centymetrowy kanibal z leśnej zatoki spod bobrowej tamy.\nTuż przed wypuszczeniem. Za chwilę popłynie znów siać popłoch w swych małych braciach.\nMariusz wrócił w patyki, które tego roku dały mu najwięcej ryb i szybko zapiął piękną, grubą samicę. Jakkolwiek to brzmi;)\nMarcin debiutował na jeziorze z hukiem! Tu holuje jedną z chyba kilkunastu tamtego dnia podobnych ryb.\nCo prawda obyło się bez wzywania windy ale echo po zatoce niosło bardzo wiele ciekawych komentarzy. Nie wszystko dobrze było słychać ale te o pieczeniu pierników czy jakoś tak należały do najdelikatniejszych. Raz po raz z daleka wydawało się, że startują obok niego do lotu ptaki!\nJeden z tęczaków w trybie dramatycznym\nTakie gumkowe nimfki, szczególnie larwy ważki w rękach „Podosków” okazały się zabójczą bronią. Pozwalali zatonąć im do samego dna a potem bardzo wolno sprowadzali, pukając po kamyczkach. Na efekty nigdy nie musieli długo czekać!\nTęczaki co prawda najczęściej patrolowały wodę w pół toni ale takimi przydennymi sztuczkami też nie dawały się oprzeć. Nawet tak duże i stare ryby!\nZimno i deszcz zgoniły mnie z wody szybciej i miałem szczęście bo gdy dochodziłem do miejsca zbiórki Krzysiu Podosek rozpoczął wspaniały hol kolejnego „startującego ptaka”\nOto efekt! Po coś takiego właśnie się leci tyle tysięcy kilometrów, z rodziną rozstaje, moknie, ciężko pracuje, znosi się utyskiwania kolegów w dwóch prawych butach i… jest wspaniale!\nAż nie chce się wierzyć, że ten piękny olbrzym nie przekroczył magicznych 60cm! Kto by jednak nie chciał łowić takich pięćdziesiątaków (ósmaków)?!\nWaldek nie był w stanie długo bezczynnie się przyglądać sesjom fotograficznym kolegów\nPięknie ubarwiona trotka w rękach człowieka jakby z nikąd. Mieszkając w Norwegii znalazł nas przypadkowo ale jak mawia Leon „Panie Ty ich tworzysz a potem oni sami się znajdują”. Ruszył najpierw do Mongolii, gdzie pokonał go tajmień wielkości wanny, by pewnie w celu zemsty na ichtiofaunie tego świata niedługo później znaleźć się z nami w domu zaginionych chłopców.\nTęczaki też lubiły jego muchy! Waldi - 100% muszkarz z jakże mięsistymi opowieściami;) Daleko za nim ta kropeczka to „pedałujący” płetwami Pafcio, który te mięsiste opowieści lubił chyba z nas najbardziej;)\nPaweł szczęśliwy, że to koniec tej udręki i że za chwilę pozbędzie się z nóg płetw.\nTej nocy mieliśmy już spać w porządnej stancji Ea. Vicuna. Jakże miejsce to dobrze się nam kojarzy. Dom, do którego okien w nocy przylatują setki ciem z gatunku Ormiscodes amhinome\nKolejnego poranka, zachęcona naszymi doświadczeniami sprzed roku jak i tegorocznymi poczynaniami Maćka i Andrzeja część grupy postanowiła ruszyć na ukryte w za górami jeziorko Laguna de la Cura.\nWędkarz podążający za marzeniami. Każdy z nas takim jest. W każdym z nas, zmierzającym ku kolejnej dalekiej destynacji, wodzie bije serce. Im bliżej tym coraz bardziej przypomina startującego do lotu ptaka.\nKrótki odpoczynek przed wielkim…\nBoom! Boom! Tęczowy dublet!\nPo to człowiek tyle dymał i się napocił! Warto było!\nCzarna pijawka z białymi gumkami (główki różne) – to już nawet nie tajna broń. Wszyscy o tym wiemy!\nMarcin niczym selekcjoner przed sopockim klubem – do muchy autorstwa Artura Duchnika dopuszczał tylko te najfajniejsze ślicznotki.\nKrólem de La Cury został jednak Pafcio! Wznoszone wieczór wcześniej toasty z nadzieją na wielką rybę kieliszkami Santa Rity musiały pomóc. Święta Rita to w końcu patronka od spraw beznadziejnych;) Pstrąg potokowy 66cm!\nPatrzcie na ten pychol!\n„Rozwala mnie ten wasz amok! Ta pogoń za rybami! To niewiarygodne! Nigdy się z tym nie zgodzę!” – słowa te na zawsze wejdą do kanonu naszych wspomnień:P\nW tamtej chwili jednak jakby ulatywały gdzieś daleko. Wraz z kolejnym startującym ptakiem… Niezwykle szybko trzepoczącym sercem – sercem wędkarza spełnionego. Wędkarza uwolnionego od presji kolegów ale i własnych oczekiwań. Każdy z nas na każdą wyprawę jedzie najczęściej z jakimś założeniem, jakimś pułapem, który chciałby osiągnąć. Z jakąś wyimaginowaną, wymarzoną rybą, która na 100% gdy zostanie złowiona w pełni usatysfakcjonuje i właśnie… uwolni. Ta ryba uwolniła tamtego dnia jednego z wędkarzy - przeszczęśliwego Pawła!\nDawid z kolejną pydą La Cury\nTęczaki z tego jeziorka, od kałuży różniącego się chyba tylko wielkością bo głębokością niekoniecznie również niezwykle cieszą. Z pewnością urozmaicają przerzucanie kolejnych potokowych pięćdziesiątaków.\nKrzysiu z kolejnym pijawkożercą. Nie wiem czemu ryby te tak przedkładają czarne pijawki z gumkami nad czarne pijawki bez gumek ale wiem dlaczego u kobiet przedkładamy samonośne pończochy nad zwykłe nadkolanówki;)\nChoć mocno prawdopodobne, że nie wiem o czym tu piszę;)\nAle wróćmy do Krzysia:P\nI Jego dziwacznych wynalazków, którymi skutecznie kusił ślicznotki z de La Cura\nCzym Marcin kusił ryby to nie wiem ale jakbyście widzieli Jego żonę to zgodnie byście stwierdzili, że czarodziej z Niego musi być niewąski!;)\nZdobywcy Laguna de La Cura 2015\nPo zdobyciu wzgórza w drodze powrotnej. Sam pamiętam jak ledwo powłóczyłem tam nogami ale tu widać, że też nie wszyscy do zdjęcia zdołali podnieść się z kolan;) Ważne, że z tarczą, nie na tarczy!\nTakie powroty, po takich przeżyciach na zawsze zostają w głowie i w sercu wędkarza.\nTamtego samego dnia jednak nie wszyscy zdecydowali się wybrać na La Curę. „Przecież tam nie ma sześć dziesiątaków” :P Wieczorem nastąpiła weryfikacja wiadomości, tu jednak w drodze na Deseado.\nPrzywitała nas jak zwykle mżawka i próżne przeglądanie się góry w jeziorowym zwierciadle\nDrzewa w swych jesiennych szatach też lubią się przeglądać w wodach Deseado.\nI w samym środku tego jesiennego spektaklu Grzegorz – wędkarz z Polski\nLedwo odpedałowałem w belly-boat’cie od brzegu, już musiałem do niego wracać. „Waaaldi! Zrobisz zdjęcie?”\nI ledwo Waldek wypłynął na wodę a jego muchy wpadły do wody… „Waaaldi Zrobisz zdjęcie?”\nSalmo Executor – najlepsza spinningowa przynęta do trollingu z belly-boat’a\nWaldek jak zwykle wierny tylko musze też szybko złowił! Dobry początek!\n„Zrobisz?”;) Tym razem na muchę. Jeden z deseadowych bonefishy. Żerował intensywnie na płytkim blaciku wzbijając chmury mułu i raz po raz wystawiając ogon. Wystarczyło delikatnie położyć muchę niedaleko, pociągnąć raz i zostawić. Pijawka została zassana jak karaibski krabik!\nI kolejny! Zdjęcie dedykuję autorowi doskonałych much – Arturowi Duchnikowi.\nGrzesiu z niezwykle ubarwioną rybą. Popatrzcie jak równomiernie ma rozstawione czerwone kropki.\nKolejny dołączył do zaginionych chłopców.\nJuż właściwie zaczynałem płynąć do miejsca umówionej zbiórki w trollingu zebrał mi takiż oto złoty smok.\nRównież 66cm! Zdjęcie zdjęciu nierówne – Pawła ryba prezentowała się jednak znacznie bardziej dorodnie.\nNim dobiliśmy do brzegu, Waldi zdołał już w zaczynającym się deszczu złowić jeszcze tego fajnego pstrąga tęczowego.\nOstatnie słowo należało jednak do Grzesia!\nNim zatachaliśmy nasze pływadełka w krzaki i dotarliśmy do auta deszcz przeszedł a okolicę znów rozświetliło słońce. W ciągu dnia mogłem jednak podziwiać ileż pstrągów płoszyłem po dopłynięciu w zasięg ryb, siedzących w zwalonych przy brzegu drzewach. To była chmura mułu, przy chmurze. Na jakichś 100 metrach naliczyłem kilkanaście takich chmur! Pstrągami Deseado jest wybrukowane! Ależ miło patrzeć na ów zatokę i oglądać miejsca, w których złowiło się rybę. Po chwili wszystko się miesza. Jest tam po prostu za dużo ryb!\nDwie zatem ryby zagościły tamtego wieczora na naszych talerzach. Jak zwykle podlane którymś z win Gran Reserva.\nKolejnego dnia z Ea. Vicuna ruszyliśmy do Hermana nad Fagnano. Oczywiście nie mogło się obyć bez przystanku nad Deseado. Któraś z pierwszych moich ryb tamtego dnia. Pamiętam, że wyciągnęła mi cały sznur do podkładu i to znów dwa razy.\nPodła znów pogoda szybko wyziębiała dłonie, choć te Marcina były nad wyraz rozgrzewane kolejnymi parzeniami linki.\nTen samczur roztrzaskał mój nadwyrężony i namoknięty podbierak do końca! Wykończył go przynajmniej słuszny pstrąg.\nWaldek złowił chyba brata bliźniaka. Podbierak w tym przypadku przeżył. Widać jeden umie się ze sprzętem obchodzić, drugi nie;)\nNiestety trzeba było opuścić to doskonałe łowisko jeśliby chcieć w ogóle do Hermana dojechać. Ciągle padał w dolinie nad jeziorem deszcz a to oznaczało, że w górach na przełęczy pada śnieg.\nDo tego z upływem dnia jak zwykle wraz z zachodzącym słońcem się ochładzało. Ależ ta pogoda zabrała nam przyjemności!\nPo pokonaniu przełęczy i samochodowym wolnym trawersie w dół, najwytrwalsi pognali jeszcze porzucać na Lago Fagnano. Zmarznięci i przemoczeni nie wytrzymali jednak długo…\n… tym bardziej, że w domku miły pan serwował ciepłą kawkę;)\nI winko grzało się już przy kominku.\nNa kolację zaś kuchnia przygotowała pyszną zupę rybną\nI najlepszą rybę jaką jadłem na ciepło. W wyniku improwizacji wyszło cudo! Przepis wkrótce.\nTak to jest – wszędzie dobrze gdzie nas nie ma. Ci co mają ruszyć w tym roku jeszcze do Papui Nowej Gwinei przygotowali sobie już nawet tradycyjne stroje. Co z tego, że w Patagonii;)\nKolejnego poranka za oknem nie wypatrzyliśmy niespodzianki.\nMiłośnicy pięknych doznań i najwięksi twardziele ruszyli zmierzyć się z piękną Azopardo. Najpierw na wypływie z jeziora piękną troć złowił Marcin. A potem uganiający się za rybami gdzieś niżej Krzysiu…\n… zapiął inną srebrną torpedę!\nSteelhead z Rio Azopardo. Nieliczni to szczęśliwcy, którzy zdołali złowić w Patagonii tą rybę.\nZadowolony z tęczowego trofeum Krzysiu wraz z Dawidem tamtego wieczoru zlitowali się nad kucharzami i przejęli kuchnię\nWidać butelka Santa Rity nawet pusta jest niezastąpiona. Tu w roli wałka do ciasta.\nKrzysiu piekący chapati, których nauczył się podczas podróży motorem przez Kirgistan, Tadżykistan i Kazachstan. Odrobina tamtych miejsc miała zostać tamtego wieczoru przez nas… zjedzona:)\nChapati już dojrzewają w piecu. Doskonałe rozwiązanie na brak chleba.\nStół przygotowany do kolacji. Jak sobie pomyślę to dochodzę do wniosku, że tylu wieczorów przy świecach co na tych wyprawach z kolegami nie spędziłem nigdy z żadną z kobiet!\nKolejnego poranka nadszedł przełom! Przestało padać! Powietrze się oczyściło i wyszło słońce.\nLago Fagnano rzuciło czar.\nTu – w pełni oczarowany Grześ\nWidok właściwie z okna naszej chatki\nCo tam jednak widoki z chatki. Jedziemy! Pstrągi czekają!\nWyjeżdżamy znad Fagnano trawersem znów w stronę Deseado. To jezioro nas po prostu opętało!\nNiestety droga tuż przed przedarciem przez przełęcz wyglądała tak\nA po chwili jedno z naszych aut wyglądało tak. Byliśmy w czarnej d… w białej zaspie!\nTrudno! Tamtego dnia wiedzieliśmy, że nie przejedziemy. Czekała nas zatem droga powrotna po jedynych – naszych śladach.\nGranica śniegu w górach była niebywale wyraźna. Do pewnej wysokości padał deszcz, wyżej śnieg.\nWaldek, Paweł i Grzegorz przy zdecydowanie lepszym Nissanie – lepszym bo lepiej radzącym sobie w trudnym terenie, lepszym bo lepiej trzymającym się szutr, lepszym bo jak wino – starszym.\nW dole bez śniegu ale wciąż trzeba było pamiętać, że byliśmy na wyjeździe turystycznym. Prawdziwe jednak wilki w Patagonii nie noszą owczych skór lecz… śpiwory Pajak! Doskonały sprzęt!\nZatrzymani przez śnieg musieliśmy czekać nim wojsko odśnieży drogę. By nie marnować czasu ruszyliśmy znów na wypływ Azopardo z jeziora. Łowienie w takiej scenerii nie zdarza się często.\nMarcin spinningujący przy kaczorze torpedówki.\nPaweł szukający kropkowanego szczęścia w turkusowych wodach Lago Fagnano\nWspomniana torpedówka magellańska (Tachyeres pteneres) – kaczora tego nielota spotykamy na Fagnano od lat. Jakże miło było spotkać się z nim oko w oko. Pozwolił mi podejść niezwykle blisko. Brak teleobiektywu, który zepsuty został w estancji musiałem nadrabiać sprytem i cierpliwością. Podejście na 2 metry było długotrwałym procesem.\nI wtedy Krzysiu zapiął swoją troć z Fagnano! Wzięła na granicy wody stojącej i tej, która za chwilę miała się rozpędzić i pognać karkołomnym kanionem Azopardo do Cieśniny Admiralicji.\nHol trwał długo, więc w momencie podebrania ryba była właściwie wymęczona.\nŚwiatło co prawda mocno za ostre ale o robieniu takich zdjęć pięknej rybie w rękach faceta z krwi i kości pod błękitnym niebem, z ośnieżonymi szczytami w tle wędkujący fotograf po prostu marzy!\nZagryzła na tubową muchę, którą pewnie nie pogardziłby niejeden łosoś na Kolskim. Przypadek tej ryby doskonale oddaje sedno mojego niepokoju - czy wędkarz uwierzy. Bo komu by się chciało przyjechać i gdy wszyscy trzaskają już spinningami, napompować belly-boat'a, popłynąć w miejsce właściwe i złowić tam rybkę jakby od zawsze tam czekała tylko na tego wędkarza? W takie rzeczy trzeba wierzyć. W Patagonii się udają:)\nCiężko powiedzieć czy była to srebrna troć wędrowna, która Azopardo dotarła do jeziora i tu zatrzymała się na odpoczynek, czy była to jedna z jeziorowych troci zamieszkujących Fagnano na stałe. Ważne że była to bardzo urodziwa ryba.\nA i jej portrety były pierwszorzędne\nPo jakże owocnej sesji zdjęciowej chłopaki ruszyli przez odśnieżoną przełęcz szukać znów szczęścia na Deseado a ja sobie darowałem. Miałem ochotę zmierzyć się, ze zdecydowanie mniej rybnym (albo po prostu wielokrotnie większym) Lago Fagnano.\nDość szybko spotkałem roztrzęsionego Mariusza, któremy blachę zaatakowała ogromna 90cm ryba. Gdy jednak w ostatniej chwili zobaczyła wędkarza, tuż przy jego nogach wyskoczyła jak oparzona i odjechała na ogonie. Więcej się nie pokazała! To by było coś!\nRozmawialiśmy jeszcze długo nie tylko o rybach… i nie tylko o kobietach. Potem w towarzystwie psa Hermana leżeliśmy na mchu i podziwialiśmy jak po niebie szybko gnają baranki chmur. Nawet pospaliśmy. Ileż to czasu minęło gdy ostatnio spałem pod gołym niebem, leżąc na trawie?! Popołudnie doskonałe!\nA potem pognaliśmy poprawić jeszcze „mały Bornholm”. Wielka ryba nie pojawiła się więcej, w ogóle niewiele poza tą niewielką trotką się działo.\nNie była to złota rybka tylko srebrna, tym bardziej nie spełniała życzeń ale gdyby spełniała… hm… pojechałbym sobie w jakieś ciekawe miejsce na ryby… eee… tfu! Zostałbym tam właśnie na zawsze!\nGrzesiu, który innego dnia złowił podobnej wielkości trotkę z Fagnano też pewnie by się zająknął przy takim życzeniu.\nW tym czasie chłopaki pewnie byli już na Deseado, o ile przejechali przełęcz?\nWojsko faktycznie drogę odśnieżyło\nAle co z tego jak uziemieni przez śnieg na kilka dni goście Hermana, z przyczepką pełną kamieni utknęli blokując drogę na dobre.\nOj chyba duchy Deseado broniły pstrągów jak mogły!\nGdy się jednak ekipa przedarła i to po dwóch dniach wędkarskiej nieobecności i odpoczynku wody musiała połowić! Dawid.\nNo i Paweł\nDobrze, że Salix Alba ma takie głębokie siatki!\nMarcin na Arturowe pijawki łupił rybę za rybą. Rzadko robił sobie przerwę na fotkę ale skoro ktoś akurat miał aparat na wierzchu.\nJedna z pięknych, jakże walecznych i skaczących troci. Zdecydowanie startujący ptak!\nJeden holuje a drugi ćmiąc fajkę przygląda się akcji. Deseado - niemy świadek ich poczynań okazało się tamtego dnia niezwykle szczodre. Prawdziwe Bayan-nuur!\nDawid znów na pijawkę w ostatnich już promieniach słońca. Różowe chmury zwiastowały nadejście mroźnego poranka. Ważne, że nie deszczowego! Jestem przekonany, że jakby się dało Dawid by tam wrócił i łowił od świtu do zmierzchu.\nNawet jakby o zmierzchu przyszło płynąć jeszcze kawał drogi do miejsca zbiórki\nNa podsumowanie dnia, Grzesiu już w ciemności wyciąga największego potokowca tej wyprawy. 71 cm!\nWłaśnie pod Krzyżem Południa zaczynała się specjalna, jakże magiczna noc!\nZadowolony Paweł dekorował „Podoskowe” chapati własnorobnym tatarem z troci.\nCoś takiego po prostu nie może nie smakować! Jest to coś specjalnego!\nZatem zasługuje i na specjalne podanie\nPrzedostatniej nocy nad Lago Fagnano Marcin przyznał się, że spodziewa się potomka! Radości nie było końca a toast za zdrowie „fasolki” wznoszony był kieliszkami z super specjalnym winem. Tacie marzyła się córka i po powrocie okazało się, że będzie mała Hania! Czyżby Anielskie Montes Alpha podobnie jak wcześniej Santa Rita miało też pomagać?;)\nMagia tamtej nocy miała eksplodować na niebie tysiącami gwiazd! Takich rzeczy się nie zapomina!\nTradycją Estancji Hermana Genskowskiego są robione przez Mariusza racuchy (ja zawsze powtarzam, że jestem tylko kuchcikiem). Po raz pierwszy udało się jednak zrobić takowe ale nie z jabłkami (bo też zostały wszystkie przez kogoś zżarte:P ) a z miejscowymi jagodami calafate.\nTo już był grzech! Mama mi takich rzeczy nie robiła!;)\nGdy zbieraliśmy wcześniej calafate, na jednym z krzaków znaleźliśmy takie oto jajeczka jakiegoś owada. Ciekawa konstrukcja.\nNiestety – tak jak racuchy rozeszły się w mgnieniu oka tak minęły wszystkie te szczęśliwe dni. Pora było wracać.\nPo raz ostatni przejechać się wzdłuż Deseado ku kolejnej przełęczy.\nPo raz ostatni nacykać sobie zdjęć na patagońskim śniegu.\nPo raz ostatni, bo już wtedy wiedzieliśmy, że w przyszłym roku odwiedzimy te strony, te pstrągi – nasz ukochany dom zaginionych chłopców w środku chilijskiego lata.\nPo opuszczeniu gór na szutrze gaz sam się już wciskał, ciągnąc w kierunku domu. Miesiąc dla niektórych to czas w sam raz:)\nI dla naszych dłoni to także czas wracać. Woda i patagoński wiatr w akompaniamencie pstrągowych zębów to zabójcza mieszanka.\nKojąca mieszanka zaś czekała już w Punta Arenas\nA dokładnie w La Luna – jak zawsze. Zaczynamy ewakuację!\nW dniu wylotu z Punta Arenas w końcu było nam dane odwiedzić słynny Club la Union Sary Braun.\nWnętrze rezydencji, w której decydowały się niegdyś losy południa wciąż pachnie złotym wiekiem.\nDrewno sprowadzone z Belgii, Marmury z Włoch, tapety z Francji, meble zaś z Anglii. Wszystko w świetle z kloszy art deco odznacza się niebywałym przepychem.\nKrzysiu przy stole do gry w karty. Ależ tam by smakowała bomba!;)\nSala bilardowa pod klasycystycznym sufitem.\nKije do gry w bilarda, podobnie jak sam stół zostały sprowadzone z Paryża\nSecesyjne meble dodają uroku całości pomieszczenia\nMożna tam dosłownie złożyć swe zwłoki i wdychać klimat pomieszczeń, w których u boku szanowanej matrony Braun bawiła się cała śmietanka Punta Arenas początku XXw.\nProjekt „pałacu” pochodził też z Francji\nPortrety dawno zmarłych członków rodu Braun – Menendez, świetnie by pasowały jako tło „Domu duchów” chilijskiej pisarki Isabel Allende.\nW szklanej przybudówce porośniętej winoroślą można zjeść obiad.\nZ czego skwapliwie skorzystaliśmy. Niestety! Rezydencja o mało nie zamieniła się w dom latających szty… ziemniaków! Za takie spieprzenie jedzenia w tak genialnym miejscu powinno się krzyżować! Zdecydowanie nie polecam, chyba że na lampkę wina – to i owszem! Wówczas – miejsce zdecydowanie godne polecenia!\nPo południu przyszło nam znów siedzieć w samolocie i lecieć nad Andami w kierunku stolicy.\nBienvienidos a Santiago de Chile\nDom 1/3 wszystkich chilijczyków, czyli dom 5mln ludzi!\nCentrum pełne jest pomników, rzeźb I fontann, jak ta przedstawiająca Chile jako okręt.\nWielokrotnie obserwuje się tam też zderzenie starego z nowym\nWieczorem ruszyliśmy dawnymi śladami moimi i Tomka Ciesielskiego – do dzielnicy wszelkich studenckich uciech – Bellavista. Musiałem sprawdzić, czy klub Jammin, w którym niegdyś tak świetnie się zabawiliśmy ciągle istnieje. Istnieje! I ma się dobrze! Na zdjęciu trzech desperatów po zakończonej imprezie bajerowanych przez chicitas;)\nO poranku z nieco przyciężkawymi głowami ruszyliśmy na śniadanko do jakże swojsko brzmiącego lokaliku\nSzokujący nas po zimie upał był możliwy do zniesienia tylko w takich zacienionych uliczkach\nMy ciągle jednak czuliśmy się jak ten leżący psiak. Ale nie – nikt z nas nie oczekiwał na tę okazję pomników!;)\nTrzeba przyznać, że miasto ma swój urok. Choć trzeba się nieźle nachodzić by się po prostu napić chłodnego piwka.\nA gdy już ktoś zobaczy, że spija się pokątnie piwko podstawia się specjalną taksówkę!\nNa nas jednak czekała już inna bryka. Fajne te dreamlinery! Na szczęście w naszym akumulatory działały przez cały ocean;) Do domu dotarliśmy cali,zdrowi i mam wrażenie szczęsliwi.\nSenora Mariciela (żona Hermana – tylko częściowo;) ), Paweł Korczyk, Dawid Pilch, Mariusz Aleksandrowicz, Krzysztof Podosek, Grzegorz Kempys, Marcin Sulimierski, Waldemar Wyrobek i Senor Herman (znów tylko częściowo), no i oczywiście ja, robiący zdjęcie – Rafał Słowikowski\nDo domu wróciliśmy rzeczywiście mam wrażenie - szczęśliwi. Po wielu rozmowach telefonicznych od tego czasu stwierdzam jednak wszem i wobec, że nie jesteśmy jednak już tymi samymi ludźmi. Często się zawieszamy, myślami jesteśmy gdzieś daleko. Na obiad w miejsce mielonych oczekujemy ekwadorskich steków, które chcemy popijać Montes Alpha miast kompotem. Wieczorami na niebie szukamy Krzyża Południa i jest ciężko. Nie daj Bóg by kobieta zapaliła świece do kolacji – zamykamy się wtedy w sobie do samego rana!;) Wzdycha człowiek, tęskni i marzy by choć przez chwilę usłyszeć chóralny, wydobywający się z zachrypiałych gardeł ryk… „Bommmbaaaaaaaa!!!”…\nPatagonia doprawdy ma nas w garści jak niegdyś Mongolia. Latynoska Chica jaby odbiła nas skośnookiej, pięknej gejszy o zielonych oczach tajgi. Dlatego też w przyszłym roku mamy zamiar wrócić. Dość jednak mamy zimy i niespodzianek pogodowych. Patagonio – przyjedziemy do Ciebie w styczniu, kiedy będzie u Ciebie środek lata a u nas zimy! To właściwy czas i kierunek. A że trocie odpuszczamy, skupiać będziemy się na tym co wychodzi nam najlepiej – na pstrągach. Jeśli ktoś z Was chciałby zasmakować Patagonii i nie boi się zatrucia swego serca strzałą południowego Amora śmiało niech pisze przez zakładkę „Kontakt”. Z pewnością będziemy zbierać ekipę. Ekipę na dom zaginionych chłopców i startujących ptaków. Również na wielką niespodziankę, którą szykujemy od lat – odosobnione jezioro tuż przy granicy argentyńskiej, leżące na prywatnej posiadłości. Pływają tam większe pstrągi niż na Deseado i to nieruszone a klucz do szlabanu mamy już załatwiony!!! Zachęcam!\nZdjęcia: Mariusz Aleksandrowicz, Grzegorz Kempys, Paweł Korczyk, Dawid Pilch, Krzysztof Podosek, Waldemar Wyrobek i Rafał Słowikowski


Rozszerzenie pliku .PWL - Jak otworzyć plik PWL? File Extension PWL - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem PWL. Jeżeli chcesz otworzyć plik PWL, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku PWL\nCo to jest plik PWL?\nPlik haseł używany przez system Windows do logowania użytkownika, hasła sieciowego i dial-up. Może zawierać maksymalnie 255 haseł, z których każdy przechowuje typ zasobu, nazwę i hasło. Przechowywany w zastrzeżonym szyfrowanym formacie w katalogu Windows.\nPliki PWL są używane do automatycznego uwierzytelniania użytkowników na ekranach logowania po sprawdzeniu opcji "Zapamiętaj hasło".\nPliki PWL są podobne do plików .KEYCHAIN w systemie Mac OS X.\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku PWL jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi PWL z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem PWL którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik PWL\nInne problemy z plikiem PWL\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem PWL nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami PWL:\nplik PWL którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku PWL z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik PWL nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Jesteś tutaj:Strona Główna » Aktualności » Archiwum aktualności » Wolne środki na uruchomienie własnej dzialalności gospodarczej\nDodano: 05.12.2008 11:00\nOsoby bezrobotne zainteresowane uruchomieniem działalności gospodarczej mogą jeszcze w 2008 r. otrzymać w Powiatowym Urzędzie pracy dotację w wysokości 13 tysięcy zlotych na uruchomienie własnej działalności gospodarczej. Środki te przyznawane są w ramach projektu „Wiatr w żagle”. Dofinansowanie mogą uzyskać osoby bezrobotne zarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy w Bochni spełniające warunki art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instrumentach rynku pracy tj:\n- bezrobotni do 25 roku życia\n- bezrobotni długotrwale lub kobiety, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka,\n- bezrobotni niepełnosprawni oraz kobiety, nie spełniające warunków art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.\nSzczegółowe informacje można uzyskać w Powiatowym Urzędzie Pracy w Bochni, ul. Wojska Polskiego 3 w godzinach: poniedziałek 8.00 – 16.00, wt – pt 7.00 – 15.00 lub pod numerem tel. 014/611-10-51 do 53.\nNiezbędne druki oraz informacje dostępne są także na stronie internetowej urzędu www.pup-bochnia.pl\nProjekt „Wiatr w żagle” realizowany jest w ramach Poddziałania 6.1.3 Poprawa zdolności do zatrudnienia oraz podnoszenia poziomu aktywności zawodowej osób bezrobotnych Program Operacyjny Kapitał Ludzki współfinansowany ze środków Unii Europejskiej.\nbene bohaterom dofinansowany geodeta gotycko kopaliny książka telefoniczna liceum lubomirski meningokokom muzeum nadzwyczajna niepełnosprawni piękno pulsar starostwem STOWARZYSZENIA strona powiatu stypendium wydział


Strona główna Polecamy Nowe książki Kalejdoskop fotografii\n„99% największych arcydzieł w historii fotografii powstało przy użyciu sprzętu, którego nie uznałby za dostatecznie dobry typowy współczesny użytkownik aparatu cyfrowego” Mike Johnston\nTrudno z tym twierdzeniem polemizować. To co znajdzie się na fotografii zależy przede wszystkim od „oka”, poczucia estetyki i wyczucia chwili fotografującego. Wiele dobrych ujęć to dzieło nie tyle przypadku, co bycia we właściwym miejscu o właściwej porze. Wiele dobrych ujęć to także efekt wieloletniej pracy z aparatem, tylko nieliczni mają tzw. talent, na dodatek poparty intuicją. Między zwykłym, jako tako poprawnym zdjęciem, a fotografią, która niesie jakieś treści, jakieś emocje przekazywane widzowi jest prawie przepaść.\nJak pisze sam autor – Leszek Pękalski: „Książka powinna mieć właściwie podtytuł Dla dociekliwych.” Zatem jest o tym jak fotografować ŚWIADOMIE, wykorzystując wszystko, co współczesna technika rejestracji obrazu ma nam do zaoferowania.\nKalejdoskop fotografii. Między techniką a sztuką to książka adresowana głównie do Czytelników o średnim stopniu zaawansowania. Sporo pożytecznych informacji znajdą w niej zarówno adepci tej sztuki jak i doświadczeni fotografowie. To pierwsza tak kompleksowa publikacja, istny kalejdoskop fotografii…


Opublikowane w 26 maja 2022 18 czerwca 2022 przez Zielone Rynki\nŻywność może być nie tylko pyszna, ale też dobra dla zdrowia i dla planety, a wszystkie te cechy łączy najbardziej wyczekiwana, roślinna premiera roku. Alpro PSST!… TO NIE MLEK* to produkt, który dla wielu może być przełomowy, bo nie jest mlekiem, ale smakiem do złudzenia je przypomina. Do odkrycia tej zaskakującej nowości i zmiany diety na bardziej roślinną zachęcają ambasadorzy marki Alpro – Kasia Nosowska, Borys Szyc i Daria Ładocha. W najbliższych tygodniach będzie można zobaczyć ich w spotach marki, mediach społecznościowych i przestrzeni miejskiej.\nKasia Nosowska to artystka, której nie trzeba przedstawiać. Od dekad nie przestaje zachwycać swoją muzyką i tekstami, a nagrody którymi została doceniona jej twórczość, aż trudno zliczyć. Jej talent, osobowość i wyczucie widoczne są w projektach, które od lat dobiera z dużą starannością. Właśnie włączyła się w kolejną inicjatywę, gdzie wraz z Borysem Szycem i Darią Ładochą zachęca Polaków do zmiany diety na bardziej roślinną – co dzięki produktom Alpro staje się znacznie łatwiejsze.\nWłaśnie na rynek trafiła najbardziej wyczekiwana roślinna nowość tego roku – Alpro PSST!… TO NIE MLEK*, które smakiem do złudzenia przypomina mleko, choć nim nie jest. – Wiemy, że coraz więcej osób chce włączyć na stałe do swojej diety produkty na bazie roślin, ale jednocześnie nie chcą rezygnować z dobrze im znanego i lubianego smaku mleka. Mamy rozwiązanie! Udało nam się stworzyć wyjątkową formułę Alpro PSST!… TO NIE MLEK*. Jest to produkt, który łączy delikatny smak i kremową konsystencję ze wszystkimi zaletami roślin. Idealnie sprawdzi się do kawy, porannych płatków, deserów, pysznie smakuje też pite prosto ze szklanki. – mówi Monika Kuciak, Starszy Kierownik Marki Alpro. Produkt powstał na bazie owsa, jest źródłem wapnia i witaminy D, a ponadto nie zawiera cukru. Jest to więc idealna propozycja nie tylko wegan i wegetarian, ale dla wszystkich którzy dbają o zbilansowaną dietę.\nProdukty na bazie roślin cieszą się coraz większą popularnością – w 2018 pojawiały się w co 10. gospodarstwie domowym (11,5%), a w 2021 już co 4. (26,9%).Jest to związane z takimi zaletami tej grupy produktów, jak skład i smak, ale nie tylko – roślinne oznacza dobre dla zdrowia i dobre dla planety. Składniki produktów Alpro pozyskiwane są w sposób zrównoważony, a ich wpływ na środowisko jest znacznie mniejszy niż w przypadku produktów odzwierzęcych. Nawet nowe opakowanie Alpro w 96 % powstało z roślin, a marka już zapowiada opakowania w 100 % z roślin.\nKategorieZdrowa żywność, Zielone rynki, Zielony handel TagiAlpro, dla wegan, dla wegetarian, ekologia, Kasia Nosowska, mleko roślinne, na bazie roślin, opakowania ekologiczne, pochodzenia roślinnego, produkty roślinne, wegańskie, zdrowa żywność, zdrowy styl życia, zielone opakowania, zielone rynki\nPoprzedni wpisPoprzedni Columbus Energy partnerem technologicznym Orange Energia\nNastępny wpisNastępne Glovo zdradza trendy konsumenckie z okazji Międzynarodowego Dnia Burgera


Jestem dzieckiem lat sześćdziesiątych, więc zawsze gdy ktoś latem wspomina przy mnie "Orła", szczególnie w lipcu, od razu wracam myślami do emocji z lipca 1969 roku, gdy Neil Armstrong i Edwin Aldrin wylądowali swoim Modułem Księżycowym, nazwanym Orłem, na równinach Morza Spokoju. "Houston, tu Baza Spokoju. Orzeł wylądował". Cóż za chwila.\nW tym miesiącu, by przywołać to historyczne wydarzenie, odwiedzimy niebieskiego Orła (Aquila). Lecąc wśród obłoków gwiezdnych Drogi Mlecznej, Orzeł dostarcza nam szerokiej gamy celów lornetkowych.\nZacznijmy od gwiazdy Zeta Aquilae. Z jasnością 3mag, Zeta nosi prawdziwą nazwę Deneb el Okab, co tłumaczy się jako "ogon sokoła". Jednak przy moim sposobie wyobrażenia kształtu Orła, Zeta wyznacza końcówkę zachodniego skrzydła ptaka. Ale to dygresja. Będziemy wykorzystywać Zetę jako pomoc w lokalizowaniu kilku celów wymienionych poniżej, tak więc weź ją na cel.\nZeślizgnij się lornetką około połowy pola widzenia na południowy zachód od Zety i wypatruj małej, słabej plamki światła. Będzie to NGC 6738. W mojej książce Touring the Universe through Binoculars opisuję ten wymagający cel jako ukazujący "jedynie kilka ze swoich jaśniejszych gwiazd, o jasności około 9mag. Większe sprzęty powinny mieć niewielkie problemy z ich ukazaniem, a nawet lornetki 7x pokazują kilka z nich leżących w poświacie ze słabszych słońc". Ale pamiętaj, że dotyczy to jedynie nieskazitelnego nieba.\nZauważ, że poniżej wymieniłem NGC 6738 jako gromadę otwartą, tak jak wiele innych źródeł. Jednakże referat naukowy zatytułowany NGC 6738: Not a Real Open Cluster (NGC 6738: Nieprawdziwa gromada otwarta) opublikowany w roku 2003 w czasopiśmie Astronomy and Astrophysics, sugeruje inaczej. Autorzy twierdzą, że w rzeczywistości jest to jedynie ciekawy asteryzm, "pozorna koncentracja kilku jasnych gwiazd na niejednolitym, absorpcyjnym tle". Kliknij na powyższy link by poznać ich pełne wyniki.\nNieco dalej na południowy zachód od Zety znajdziemy NGC 6709. To bezdyskusyjna gromada otwarta, ale w mojej lornetce 10x50 nie mogę rozdzielić żadnej z 60 gwiazd tej ciasno upakowanej grupy. W zamian, ich słabe światło zlewa się w widmo osobliwej trójkątnej mgiełki na tle nieba. Przebicie do 16x70 zaczyna ujawniać kilka słabych punkcików w południowo-wschodnim i południowo-zachodnim narożniku. A jak jest u Ciebie? Potrafisz rozdzielić jakiekolwiek gwiazdy w NGC 6709? Sprawdź i opisz rezultaty w naszym dziale na forum dyskusyjnym.\nSzkic NGC 6709 wykonany przez autora przy pomocy lornetki 10x50. Kierunek północny na górze.\nNastępnie, mamy gwiazdę podwójną Otto Struve 178 (w skrócie OΣΣ 178 i oznaczona jako "OSS 178" na powyższej mapie przeglądowej). Chociaż z jasnością 6mag gwiazda ta jest słaba, nawet najmniejsze lornetki polowe nie powinny mieć problemów z rozdzieleniem tej pary jak tylko ją odnajdziemy. Te dwa słońca, bladożółte i białe, dzieli niemal 90" łuku.\nBardziej wymagający system podwójny leży zaraz za granicą, w Ogonie Węża (Serpens Cauda), i jest widoczny w dolnej części mapy przeglądowej. W lornetkach o powiększeniach mniejszych niż 14x Theta Serpentis wygląda jak większość innych gwiazd 4mag. Ale przy powiększeniach wyższych Theta rozdziela się na parę niemal identycznych gwiazd oddalonych od siebie o zaledwie 22 sekundy łuku. Obydwie są gwiazdami ciągu głównego typu A, z główną gwiazdą Theta-1 o jasności tylko 0,35 magnitudo wyższej niż Theta-2.\nCiesząc się widokiem Thety, dostrzeżesz może zbiorowisko słabych gwiazd nieopodal zachodniej krawędzi pola widzenia. To gromada otwarta IC 4756. Obejmująca niemal pełen stopień nieba, IC 4756 jest jednym z tych obiektów które nazywam "Dawidem i Goliatem". Innymi słowy, nie wymaga ona siły dużego teleskopu by być widoczną. W rzeczy samej, w większości zwykle używanych teleskopów może ona przejść zupełnie niezauważona ze względu na swoje rozmiary. Ale wyceluj w nią skromną lornetkę, a nagle dostrzeżesz mgiełkę 50 słońc o jasnościach 9 i 10 magnitudo. Najjaśniejsza gwiazda gromady, SAO 123778, świeci blaskiem 6,4mag i leży blisko południowo-wschodniej krawędzi grupy.\nIC 4756 możesz również znać pod przydomkiem Gromada Graffa. Nazwa ta nawiązuje do niemieckiego astronoma Kasimira Graffa, który niezależnie odkrył IC 4756 w roku 1922. Nie był on jednak pierwszym którego wzrok padł na tę gromadę. Ta zasługa przypada wielebnemu T.W. Webbowi, który natknął się na nią w roku 1859.\nKontynuując kolejne pół pola na zachód, przeskakujemy granicę z Wężownikiem do wspaniałej gromady otwartej NGC 6633. Rozciągając się na obszarze Księżyca w pełni, NGC 6633 ma jasność 5mag i również jest łatwa do zidentyfikowania nawet w kieszonkowych mini-lornetkach. Ogólnie, tę uderzającą grupę wspólnie tworzy 30 gwiazd o jasnościach 8mag.\nZauważysz może, że gwiazdy te nie są rozłożone równomiernie, leżąc raczej w grupkach. Najgęstsze zgrupowanie znajduje się nieopodal południowej krawędzi gromady, natomiast drugie, mniejsze zgrupowanie, na północ od jej centrum. Kanadyjski obserwator Stéphane Meloche zauważa, że ogólny wygląd gromady przypomina cyfrę 7, ale według jego słów zdaje się być ona "odwrócona w poziomie". We Włoszech, między innymi obserwatorzy Michele Bortolotti i Claudio Pra, proponują przezwać ją Gromadą Włoską (Italy Cluster) za jej podobieństwo do ich rodzinnego kraju. Podobają mi się obie te propozycje.\nObszar tegomiesięcznego Wszechświata przez Lornetkę to bogaty region, który idealnie nadaje się do powolnego skanowania lornetką leżąc wygodnie na szezlongu. Spróbuj sam! A podczas tego przeglądu wypatruj par, asteryzmów i innych celów wymienionych poniżej.\nDzięki za towarzystwo. Zanim znów spotkamy się pod gwiazdami w przyszłym miesiącu, pamiętaj, że dwoje oczu jest lepsze od jednego.


W oceanie słów: "Magnat" Katy Evans\nBy Styśkaa - marca 17, 2019\nAgnieszka Deja 18 marca 2019 20:34\nChyba nie mój klimat, ale na pewno spodoba się moim czytelnikom w bibliotece. Lubią tego typu historie.\nwww.poligondomowy.pl 18 marca 2019 23:01\nLubię książki tej autorki. Są niewymagające. A skoro to pierwszy tom to rozejrzę się za nim...\nBookendorfina Izabela Pycio 19 marca 2019 08:08\nCzasem takich właśnie przygód czytelniczych poszukujemy, chwila relaksu po ciężkim dniu. :)\nBookendorfina Izabela Pycio 19 marca 2019 07:15\nGdybanie niczemu dobremu nie służy, to zajmujące się przeszłością nie pozwala iść dalej, a to dotyczące przyszłości powoduje, że wiele nas omija.\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 19 marca 2019 07:25\nNie czytałam kompletnie nic od tej poczytnej autorki, a już jej kolejna książka na polskim rynku się pojawiła :) cóż, w końcu musi być ten pierwszy raz.\nZielona Małpa 19 marca 2019 09:50\nRaczej nie jest to mój ogródek gatunkowy. Jakoś unikam literatury tego rodzaju, bo mnie niestety bardzo nudzi\nAtramentowa Przystań 19 marca 2019 10:15\nNie jest to raczej książka,po którą sięgnęłabym z chęcią ;)\nMayka.ok 19 marca 2019 12:01\nWłaśnie będę czytać tę książkę... inne tej autorki mi się podobały, więc mam nadzieje, że i z tą tak będzie :D\nAleksandra Bienio 20 marca 2019 08:16\nCóż, sądząc po opisie oraz Twojej recenzji, można się tutaj spodziewać wielu komplikacji w relacjach międzyludzkich. Z natury lubię się z nimi zmagać, ale nie wtedy, gdy są one oferowane na tego typu płaszczyźnie. No i przede wszystkim wyczuwam tutaj przewidywalne wątki, które mogłyby mnie doprowadzać do szału, także podziękuję.


ODKRYCIE I OPOWIEŚĆ – Edukacja Wyższa\nGrudzień 2, 2008 Poetyka Brak komentarzy\nODKRYCIE I OPOWIEŚĆ\nNie jest tak, by ci, którzy odkrywali i opisywali ważkie aspekty utworu literackiego, nie chcieli rozprawiać o prawach, które rządzą pięknem. Takie prawa istnieją, jedno z nich nawet, sformułowane pięćdziesiąt lat temu w odniesieniu do powieści i nadal, po dzień dzisiejszy, w najpoważniejszych pracach prezentuje się je jako receptę na piękno i wysoką jakość. Zasługuje więc na to, żeby poświęcić mu nieco uwagi. Dotyczy ono tego, co na poprzednich stronicach zostało określone jako punkt widzenia w opowiadaniu. Kiedy Henry James uczynił z tego podstawę swego literackiego i estetycznego programu, odnosiło się wrażenie, że po raz pierwszy uchwycono w dziele coś stałego, co pozwoli, być może, otworzyć sezam estetyki literackiej.\nZNAJOMOŚĆ PODSTAWOWYCH ZDARZEŃ\nKAŻDA Z KATEGORII


Czas na zimową zmianę opon – Motoryzacja i Opony\n01/10/202101/10/2021 Janusz66Janusz66 0 Comments\nMożna by rzec, że jesień już się rozkręciła na dobre, a co za tym idzie coraz więcej osób zaczyna myśleć o tym, że za jesienią przyjdzie również zima. Warto się do niej przygotować między innymi myśląc o swoim samochodzie. Wymiana opon na zimowe to jedna z tych prac, które trzeba wykonać dbając o auto i swoje bezpieczeństwo na drodze. W związku z tym to jest ten moment, w którym zainteresowanie nowymi oponami na zimę jest coraz większe. Sklepy także dynamicznie rozwijają obecnie swoją sprzedaż.\nSprzedaż opon na zimę – wybierz dobre marki\nWśród licznych propozycji, jakie znajdziemy w sklepach wymienić można między innymi opony zimowe Dębica (znajdziesz tutaj). To znany polski producent, który od lat przygotowuje opony i jego produkty cieszą się nieustannie bardzo dużą popularnością. Warto mieć to na uwadze i decydować się na tą marką, ponieważ za oponami kryje się dobra jakość a sprzedaż jest w rozsądnej cenie. To takie czynniki, które mogą mieć kluczowe znaczenie przy podejmowaniu decyzji przez osobę, która ma w planach zakup opon.\nDopasuj opony do samochodu\nWybierając opony zimowe Dębica można się oczywiście spotkać z różnymi propozycjami jeśli chodzi o wielkość opon, dlatego szukając dla siebie propozycji trzeba oczywiście dopasować je do samochodu, w którym te opony będą montowane. To podstawowa kwestia, którą trzeba mieć na uwadze, gdy będzie się planowało zakup nowych opon. Do tego dochodzi budowa bieżnika, maksymalna prędkość czy obciążenie opony. Te elementy również warto wziąć pod uwagę planując zakup.\nWymiana opon znacząco podnosi poziom bezpieczeństwa, dlatego też nie można o niej zapominać. Warto jednak wspomnieć o tym, że opłaca ...


A może by tak fototapeta jako odpowiednia dekoracja naszego wnętrza? - fajnysklep.com\nA może by tak fototapeta jako odpowiednia dekoracja naszego wnętrza?\nMożna podać wiele niezawodnych sposobów na to by wreszcie być zadowolonym z tego w jaki sposób prezentuje się swoja sypialnia. No właśnie sypialnia… Jakby nie patrzeć ważne miejsce, spędzamy w nim sporo własnego żywotu. I w naszym interesie jest to by nigdy nie uskarżać się na cokolwiek co ma jakikolwiek związek z wyglądem sypialni. A więc wszystkich ludzi zainteresowanych upiększeniem własnej sypialni uprasza się o to by w żadnym przypadku nie przeoczyć owego tekstu. Trzeba jasno powiedzieć, że to dzięki lekturze takowych artykułów nareszcie żądza naszej wiedzy jest zaspokojona. O czym głównie warto napisać w kontekście upiększania sypialni? O tym już za sekundę…\nW skrócie: fototapety ścienne są mega wybawieniem dla nas. No czy tak nie jest? Bądź co bądź bez wątpienia umiejętnie dobrana fototapetka poczyni prawdziwe cuda w sypialni. A niby która fototapeta jest faktycznie godna uwagi? No w tym aspekcie wielce ciężko jednoznacznie powiedzieć.\nBądź co bądź niektórzy uwielbiają takie fototapety, które porażają kiczem, inni zaś kochają fototapetki z Morzem Bałtyckim, samochodami, piramidami, ładnymi kobietami, itp. No co jak co, lecz fototapet w sprzedaży jest od zatrzęsienia.\nZaleca się kupno fototapet, które są odrobinę mocniej stonowane. Bądź co bądź rzeczywistość jest taka, że nasza sypialnia nie powinna zbytnio szokować.\nCzyżbyś miał ochotę na więcej artykułów na ten temat? Zapraszamy w takim razie do nowej witryny – po prostu naciśnij to EWELINA PAŁAJSKA ARCHITEKT WNĘTRZ i przenieś się do naszego portalu.\nPo co to komu? Generalnie gustowna fototapeta bezproblemowo powinna spełnić wszelkie nasze żądze. Jeżeli ktoś w takim razie już zrozumiał, iż zakup fototapety do sypialni (zobacz materac sprężynowy 160 x 200) jest jedyną możliwością, niech porozgląda się po sklepach internetowych z takowymi.\nTo tak naprawdę najfajniejsza część, ponieważ rozglądanie się za tymi fototapetami (jak tutaj: ładne fototapety do sypialni), poszukiwanie najpiękniejszej działa na nas praktycznie uspokajająco.\nChociaż jest w sumie mały kłopot: mianowicie możemy napotkać na duże utrudnienia z tym, aby po prostu natrafić na tę jedyną. Jakby nie patrzeć wybór jest bardzo duży, zatem problem z nadmiarem bogactwa jest dostrzegalny.\nCategory: Bez kategorii\t| Tag: fototapeta, upodobania, wymagania, zainteresowania, zakup


Kula kąpielowa argan i paczula, ręcznie robione, mydlarnia, naturalne kosmetyki.\nJesteś tutaj: Kule kąpielowe Kula Kąpielowa - Argan i Paczuli 70-80g\nKula Kąpielowa - Argan i Paczuli 70-80g\nLuksusowa kula kąpielowa z dodatkiem oleju arganowego i naturalnego olejku eterycznego paczuli.\nKula zawiera olej arganowy, który działa wyjątkowo odżywczo i nawilżająco na skórę.\nOd wieków kobiety w Maroko używały oleju arganowego do utrzymania ciała w piękności. Teraz również i Ty możesz odkryć wspaniałe właściwości tego oleju. Dodatkowo poczuj odprężającą moc zapachu paczuli.\nINCI: Sodium Bicarbonate, Citric Acid, Potato Starch, Argania Spinosa Kernel Oil, Pogostemon Cablin Leaf Oil.\nSkład tłumaczenie: soda oczyszczona, kwasek cytrynowy, skrobia ziemniaczana, olej arganowy, olejek eteryczny paczuli.\nŁączna waga kuli: 70-80g\nDrogi kliencie. Bardzo zależy nam na satysfakcji kupujących. Dla zachowania najlepszej jakości usług każda paczuszka z kulami jest owijana osobno w folię bąbelkową. Tak przygotowana przesyłka dojeżdża cała np. do Anglii. Sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za ekstremalne traktowanie przesyłek przez pracowników w czasie transportu i nie jest to kwestia składu kul kąpielowych.


Nowe mieszkanie Kalisz - Konser Development - Warszawska firma deweloperska\nNowe osiedle mieszkaniowe w Kaliszu\nprzy ul. Wolskiej położone w cichej i spokojnej okolicy ok 2 km od centrum Warszawy. Niska zabudowa oraz model inwestycji powoduje, iż jest to idealne miejsce do życia dla ludzi ceniących ciszę i spokój. Otoczenie zieleni, rozległe tarasy, ogrody i loggie to kolejne atuty tego osiedla. Nowa inwestycja mieszkaniowa w Kaliszu\nBudowa Osiedla podzielona została na etapy. Obecnie, w ramach pierwszego etapu powstają 303 lokale mieszkalne W Kaliszu\nNowe osiedla mieszkaniowe w Kaliszu\nrynek pierwotny Kalisz\nOd kilku lat mieszkania z rynku pierwotnego w Kaliszu\ncieszą się sporym zainteresowaniem. Mimo zmian, które dotknęły wszystkich aspektów naszego życia nowe mieszkania i domy z rynku pierwotnego w Kaliszu\njak również nabywcy mieszkań w mieście Kalisz. deweloperzy w Kaliszu\nwyróżnić się na tle konkurencji oferują mieszkania w nowych osiedlach mieszkaniowych w Kaliszu\ndopasowane do potrzeb rynku, stawiając przede wszystkim na wygodę i funkcjonalność nowych mieszkań i domów w Kaliszu. Dzięki temu każdy znajdzie nowe mieszkanie w Kaliszu\ndopasowane do swoich potrzeb. Popyt generowany jest zarówno przez stale napływających studentów, jak i osoby, które przeprowadzają się tu w poszukiwaniu lepszej pracy w mieście Kalisz. Deweloperzy nie mają zatem problemu ze sprzedażą nieruchomości, a inwestorzy nie mają żadnego problemu z wynajmowaniem posiadanych mieszkań. Liczba oddawanych mieszkań w Kaliszu sprawia że miasto corocznie plasuje się na podium pod względem oddawanych nieruchomości z rynku pierwotnego. Kalisz jest zatem bardzo rozbudowany jeśli chodzi o rynek nieruchomości pierwotnych co daje łatwy dostęp do bardzo wielu interesujących obiektów mieszkalnych, którymi naprawdę warto się zainteresować i nad wybraniem, których warto się zastanowić. rynek pierwotny Kalisz\nMieszkania Kalisz rynek pierwotny\nKażdy deweloper Kalisz\nstara się wyróżnić ze swoją ofertą na tle konkurencji. Właśnie z tego powodu miasto charakteryzuje się bardzo wysoką różnorodnością projektów i ich innowacyjnością. Bardzo popularne są w mieście między innymi osiedla zamknięte, które gwarantują wysokie bezpieczeństwo dla wszystkich mieszkańców. Osoby szukające mieszkań o wysokim standardzie z pewnością znajdą coś dla siebie w Kaliszu. Dodatkowo zmiany które dotknęły nas w ostatnim czasie sprawiły że deweloperzy Kalisz coraz chętniej oferują swoim klientom nowe domy. Kalisz ma wiele do zaoferowania swoim mieszkańcom nieruchomości również na tym polu.\nNowe domy Kalisz rynek pierwotny\njest zróżnicowany i dostosowany do potrzeb mieszkańców. Rosnący popyt na nowe domy z rynku pierwotnego w Kaliszu\nsprawia że coraz liczniej powstają nowoczesne osiedla domów jednorodzinnych w Kaliszu. Nowe domy z rynku pierwotnego w Kaliszu przeznaczone są na użytek indywidualny. Deweloperzy oferują nowe domy Kalisz w zabudowie szeregowej i bliźniaczej dzięki czemu nieruchomości te dostosowane są do kieszeni klienta.\nCeny nowych mieszkań i domów Kaliszu\nJak przystało na duże miasto ceny nieruchomości są dość wysokie. Kalisz pod względem kosztów zakupu mieszkania jest jednym z najdroższych miast w Polsce. Niewielkie mieszkania w centrum pod względem ceny przekraczają poziom 10 tys. zł/m2. Chcąc kupować taniej należy szukać nieruchomości zlokalizowanych na obrzeżach miast. Można w ten sposób wiele zaoszczędzić. Należy jednak w takiej sytuacji liczyć się z bardziej problematycznym dojazdem do centrum. W Kaliszu nie brakuje również luksusowych inwestycji.\nInwestowanie w nieruchomości w Kaliszu\nKolobrzeg stanowi także świetny region do inwestowania w nieruchomości. Kupując mieszkania pod wynajem Kalisz można być pewnym wysokich stóp zwrotu i tego, że mieszkanie będzie stale się wynajmowało. Dla czerpania maksymalnych korzyści z zainwestowania w mieszkanie należy jednak wybierać te dobrze skomunikowane z pozostałymi częściami miasta. Kalisz jako duże i rozległe miasto posiada rozbudowaną infrastrukturę miejską. Dojazd z niektórych części miasta może jednak zajmować wiele czasu. Dlatego też głównie studenci skupiają się na tym, aby mieszkać blisko kampusów uczelnianych. Warto mieć to na uwadze podczas wybierania odpowiedniego mieszkania pod wynajem, które będzie miało generować spore zyski i korzyści finansowe wynikające z postawienia na taką właśnie nieruchomość, która będzie odpowiadała potrzebom i wymaganiom wszystkich klientów.\nNowe mieszkanie Skierniewice\nNowe mieszkania Skierniewice Nowe osiedle mieszkaniowe w Skierniewicach przy ul. Wolskiej położone w cichej i spokojnej...\nNowe mieszkanie Opole\nNowe mieszkania Opole Nowe osiedle mieszkaniowe w Opolu przy ul. Wolskiej położone w cichej i spokojnej okolicy ok 2 km...


czytelnia książek wszelakich: Virginia C. Andrews „Płatki na wietrze”\nVirginia C. Andrews, Płatki na wietrze, Świat Książki, Warszawa 2012, 432 s.\n"Płatki na wietrze" są drugą częścią niezwykłej historii rodzeństwa Dollangangerów. Dzieci decydują się na ucieczkę z ponurego poddasza. Cathy, Chris i mała Carrie trafiają do domu doktora Sheffielda, który roztacza nad nimi opiekę. Straszne przejścia nie pozwalają im jednak powrócić do normalnego życia. Pomocy mogą szukać jedynie u znienawidzonej matki.\n"Płatki na wietrze" to intrygujące połączenie powieści obyczajowej, psychologicznej, przygodowej oraz thrillera. Sugestywna rzecz o rodzinnej tajemnicy, trudnym wchodzeniu w dorosłość i poszukiwaniu miłości. Pełna emocji podróż do świata bohaterów, którzy walczą o nowe, normalne życie.\nWielkie nieporozumienie! Jakby tę część napisał zupełnie ktoś inny, a dokładniej niezbyt zdolny grafoman. Koszmarne dialogi, płaskie postaci, galop przez kilka lat, jakby Andrews chciała jak najwięcej upchnąć w jedną książkę, a wszystko to nudne straszliwie i chaotyczne.\nNarratorką, podobnie jak w „Kwiatach na poddaszu”, jest Cathy i siłą rzeczy na niej skupia się cała uwaga. Przebieg jej kariery każe nam śledzić Andrews, jej nieudanych związków i jej zemsty. Po drodze Cathy rodzi dwoje dzieci. Na losy Chrisa i Carrie autorka chyba nie miała pomysłów, bo opisani są powierzchownie, po łebkach. Chris stracił całą werwę, jaką posiadał w „Kwiatach...”, stał się zakochanym kołkiem. A Carrie? Z Carrie stało się to, co zawsze czynią autorzy, gdy nie wiedzą, jak poprowadzić postać. A szkoda, bo właśnie o osamotnionej bliźniaczce można było napisać wiele. I to ciekawie.\nCathy wykreowana jest na femme fatale. Łamie serca właściwie wszystkich mężczyzn jacy stają na jej drodze. Najpierw jest to aż nieprawdopodobne, z czasem staje się nudne. Podobnie jak nudnie opisana jest kariera Cathy jako wielkiej baletnicy. Andrews sili się na obrazowe opisy, ale co z tego, skoro muzyki i ruchów baletowych po prostu nie umie opisywać!\nTa książka jest słaba i należy ją omijać szerokim łukiem.\nAutor: kinzetka o 17:30\nEtykiety: 1.5, Andrews Virginia C., czytadło, literatura amerykańska


Zadaszenie tarasu - dylematy - Dylematy - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\nZadaszenie tarasu - dylematy\n18 listopada 2014 w Dylematy\nmam betonowy taras o powierzchni około 20m2. Z dwóch stron tarasu znajdują się ściany budynku. Na tarasie postawiłem wiatę. Wiata stoi na słupach 12x12 z dachem jednostronnie spadkowym. Kąt pochylenia dachu około 10 stopni - mało gdyż nie chciałem zasłaniać dachem okna w jednej ze ścian. Słupy są wysokości od najniższego 2,3m do najwyższego 3 m. Słupy powiązałem poprzecznymi belkami o przekroju 12x12 na wysokości 2m i mieczami o przekroju 12x12. Punkty styku połączyłem za pomocą wkrętów talerzowych SPAX. Wymiary wiaty są 4,5m x 4,5m. Na dachu położyłem krowkie 7x14 w odległości co 60cm od siebie. Krowkie oparte są na 4 poprzecznych belkach o przekroju 12x12. Dach pokryłem pełnym deskowaniem o grubości desek 2,5cm. Słupy do tarasu przymocowane są za pomocą metalowych podstaw i kołkami rozporowymi.\n1) dlaczego mimo zastosowania mieczy i skręcenia wszystkiego SPAXami gdy chodzę po dachu cała wiata chodzi na wszystkie strony mniej więcej około 1 cm w każda stronę? Wydaje mi się, że powinna być bardziej sztywna. Czy zastosować jeszcze jakieś wzmocnienia np.: miecze spinające słupy przy podstawie ?\n2) czy przy spadku dachu rzędu 10 stopni wystarczy pokryć dach teraz papą a na wiosnę blachą trapezową ?\nJakbyś jeszcze dał fotki tej więźby to łatwiej by było zdiagnozować.\nMożesz zrobić kilka zbliżeń owych połączeń o których wspomniałeś.\nGdybyś te trzy słupy umieszczone przy ścianach po prostu zakotwił do ścian, ograniczających taras, to nic by nie huśtało się i nie drgało ...\nZgadza się, ale założenie projektowe było takie, że wiata ma mieć własną konstrukcję bez ingerencji w konstrukcję domu. W gminie to był warunek aby otrzymać milczącą zgodę bez konieczności ubiegania się o pozwolenie na budowę.\nZrobiłem fotkę link: https://drive.google.com/file/d/0B-8B6X6IvV...iew?usp=sharing\nTo teraz, jak to już stoi, wysoko, gdzieś pod dachem wiaty wywierć dziury w ścianach, tuż przy słupach, takie fi 16 na koszulki i śrubą fi 10 o długości np. 200mm, wkręć, przymocuj, zamaskuj i nikt nic nie będzie widział ...\nAżeby uzyskać stabilność konstrukcji wiaty, wydaje mi się, że trzeba byłoby zastosować jakieś zastrzały, czy miecze, takie mocowane gdzieś w połowie wysokości słupa nośnego, a nie tylko gdzieśtam pod samym daszkiem...\nDodam, że wszystkie punkty styku elementów drewnianych są wzmocnione wkrętami typu SPAX 8x200 (http://www.spax.com/pl/majsterkowicze/wyszukiwarka-wkretow/products/budownictwo-drewniane/spax-hiforce-8-mm) . Zastanawiam się nad doatkowymi mieczami przy podstawie spinające słupy.\nJak piszesz - wzmocnione?\nNa tych połączeniach to żeś za bardzo przyoszczędził. Po jednej śrubie na łączenie bez zastrzałów... to nie może być sztywne.\nTe "blaszki" na łączeniach slupów i belek dopełniają całości.\nJeśli te połączenie są wzmocnieniem, co co konstrukcję łączy zasadniczo? - że tak spytam.\nZrób tak jak radzi Stach, bo inaczej może przyjść taki moment że to wszystko się ładnie złoży jak domek z kart.\nA "spięcie" słupów wiaty z tarasem, jak rozwiązano ?\nI tak sobie myślę, że kliny wbite między wiatą a ścianami budynku też ustabilizują konstrukcję.\nkliny wbite między wiatą a ścianami\nJeśli ściany są ocieplone styropianem, to co?\nA są ?\nTak są, dlatego do ścian nie chcę się dotykać.\nObecnie blaszki są już pozdejmowane bo jak pisałem wszystko skręcone SPAXami - według specyfikacji producenta SPAX wytrzymałość na złamanie wkręta to 2 tony. SPAX jest dedykowany do stawiania wiat w tym specjalnie do łączenia belek bez wykonywania wcięć.\nKonstrukcję zasadniczo łączy wszystko bo wszystko jest ze sobą poskręcane.\nZamieszczam fotkę z zaznaczonymi punktami, w których znajdują się wkręty SPAX. https://drive.google.com/file/d/0B-8B6X6IvV...iew?usp=sharing Wkręty w belkach poziomych są wkręcone w słupy pod kątem 45 stopni. Wkręty w mieczach wkręcone są w słupy i w belki poziome prostopadle. Słupy i belki stanowiące podporę krokwi spięte są wkrętami wkręconymi wzdłuż słupa.\nJak ten miecz jest przymocowany dwoma wkrętami, to Ci na pewno nie spadnie, ale czy on wiąże i blokuje konstrukcję, to już mam wątpliwości ...\nWszystko jest mocno poskręcane - przy skręcaniu aż trzeszczały włókna. Niektórzy jak widziałem to miecze zbijają gwoździami. Ale nie w tym rzecz. Pytanie bardziej czy tak duża wiata konstrukcyjna konstrukcja o powierzchni dachu 20m2 i rozpiętości między przeciwległymi słupami 4,5m ma prawo się lekko chwiać (około 1 cm w każdą stronę) przy chodzeniu po dachu - bo może to całkowicie prawidłowe zachowanie biorąc pod uwagę, że to jest drewno.\nNiektórzy jak widziałem to miecze zbijają gwoździami. Ale nie w tym rzecz.\nAle nie jednym na łączenie... w tym właśnie rzecz.\nTak wykonane jak u Ciebie to nie może być sztywne.\nIle powinienem dać wkrętów żeby uzyskać sztywność? Podwoić ilość?\nMoże dodać taki miecz dłuższy spinający dwa słupy jak na zdjęciu ?\nTakie stężenie skośne (wiatrownica przeniesiona do pionu - taka analogia) na pewno usztywni konstrukcję.\nDodanie w tej chwili drugiego wkręta na wiele się nie zda, bo otwory będą źle rozmieszczone. Żeby to poprawić trzeba by całość rozkręcić i ponownie skręcić.\nJak prawidłowo powinny być rozmieszczone otwory ?\nZacznijmy od tego że wkręt czy gwóźdź jest elementem spinającym konstrukcję, a obciążenie (jeżeli nie robiłeś zaciosów) powinien przejąć układ czop-wpust/wręb\nSpax z kolei zaleca taki układ wkrętów zespalających dwa elementy:\nWidzisz różnicę w sztywności takiego połączenia? Nawet jeśliby były same wkręty to takie przecięcie płaszczyzn w których wkręty są mocowane zapewni sztywność połączenia.\nTyle że o ile same wkręty wytrzymają, to gniazda w których są osadzone będą się z upływem czasu luzować.\nBędziesz musiał co jakiś czas wkręty dociągać.\nA jedną "śrubką" to se można...\nOK dołoże jeszcze spaxów w proponowanym układzie bo miejsce jest. Dam znać czy pomogło.\nDołożyłem spaxów według propozycji z rysunku - trzeba przyznać problem został rozwiązany. Konstrukcja nabrała oczekiwanej sztywności. Dzięki za pomoc.\nPrzez borloss · Napisano 27 minut temu\nPrzez softwareman · Napisano 38 minut temu


prof skarżyński kajetany\nNiedawny artykuł w New York Times dał anegdotyczny dowód, że członkowie rodziny mogą postrzegać te śmierci w inny sposób. Jane Gross opisuje śmierć swo...\nWielo-centrowa próba doustnej zydowudyny u dzieci z zaawansowaną chorobą wirusów niedoboru odporności ad 8\nOsiem procent (pięciu pacjentów) miało normalne wartości IgG, a 7 procent (czworo pacjentów) miało hipogammaglobulinemię. Ogólnie rzecz biorąc, zaobserwowano tendencję do normalizacji poziomów IgG podczas badania (ryc. 3). Dzieci z największym wzrostem na linii podstawowej miały największe spadki IgG podczas leczenia zydowudyną. Zauważono również nieprawidłowe, zwykle podwyższone poziomy IgM i IgA przy wejściu. Podobnie jak poziomy IgG, podwyższony poziom IgM i IgA miał tendencję...\nPoziomy troponiny T zmierzono na analizatorze ES300 (Boehringer Mannheim). Poziom mieloperoksydazy w linii podstawowej mierzono za pomocą testu immunoenzymatycznego (Oxis). Każda płytka zawierała standardową krzywą z izolowaną mieloperoksydazą (współczynnik ekstynkcji 178,000 M-1cm-1) 22 i kontrole w celu skorygowania zmienności między płytkami. Poziomy białka C-reakty...\nWspółczynniki zmienności wewnątrz testu i między testami wynosiły odpowiednio 6,7 procent i 9,9 procent. Aktywność dysmutazy ponadtlenkowej określono za pomocą następującej metody. Rodniki nadtlenkowe wytworzone w reakcji oksydazy ksantynowej ilościowo przekształcają chlorek 1- (4-jodofenylo) -3- (4-nitrofenolo) -5-fenylotetrazoliowy w barwnik formazanu (zestaw testowy Ransod, Randox). Konwersja rodników ponadtlenkowych w nadtlenek wodoru przez dysmutazę ponadtlenkową hamuje tworzenie barwnika i...\nNajnowsze zdjęcia w galerii prof skarżyński kajetany :\nprodukty bogate w witaminy b\nćwiczenia na spalenie tłuszczu z ud\nuzależnienie od marihuany forum\nmaść na hemoroidy ceny\nusuwanie pieprzyka nfz\nhttp://www.e-szambabetonowe.info.pl 751# , #herbata rumianek , #bolą mnie kości , #neu krwi , #grzegorz pojda , #jak nabrać masy mięśniowej w domu , #spółdzielnia lekarska w gdyni , #pierścienie w aparacie ortodontycznym , #sanok lipińskiego , #cea marker nowotworowy podwyższony ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - prof skarżyński kajetany


Funny Danny - Imprezy Rodzinne\nWesele, piknik rodziny, a może\nurodzinki dla dziecka? Funny Danny zadba\no wyjątkową atmosferę i świetną zabawę!\nTen dzień musi być wyjątkowy! Czekasz na niego Ty i cała rodzina.\nDopniecie wszystko na ostatni guzik i zadbacie o najdrobniejszy szczegół.\nZaręczyny, wesele, urodziny dziecka, a może rodzinna rocznica?\nFunny Danny zadba o wyjątkowy charakter każdej uroczystości.\n5, 10, 15, a może 105? Nie ważne ile lat się kończy, ważne jak się bawi! Funny Danny z ekipą certyfikowanych animatorów zadba o najlepszą zabawę gości\nFunny Danny sprawi, że najważniejszy dzień w Twoim życiu będzie jeszcze bardziej wyjątkowy! Poznając weselne tradycje i zwyczje zadbamy o dobrą zabawę oraz integrację całej rodziny.\nOrganizujesz Boże Narodzenie, Wielkanoc, a może wieczór Sylwestrowy? Funny Danny zna Świętego Mikołaja\ni wiele bajkowych postaci. Wspólnie zadbają o świetną zabawę na Twojej imprezie.\nFunny Danny zna wiele świetnych zabaw, ale też dobrze wie, jakich atrakcji nie może zabraknąć na dobrej imprezie! Dlatego w swojej magicznej skrzyni zawsze ma mega bańki, tatuaże, kolorowe balony oraz piniatę pełną słodyczy!\nPiknik urodzinowy Ali\nw gronie znajomych lub podkreślić charakter uroczystości? Nasi animatorzy przygotują specjalny scenariusz na każdy rodzaj spotkania!\nZabawy na trzepaku, gra w kapsle, podchody…. a za sterami naszego wehikułu czasu siedzi Funny Danny! Zabierze was w nostalgiczną podróż do dzieciństwa, a waszym dzieciom pokaże, jak kreatywnie spędzać czas bez telefonu czy tabletu w dłoni.\nKasi i Tomka\nUrodziny Premium w hotelu lub restauracji? Dla Funnego Dannego to pikuś! Funny Danny może nawet zorganizować animacje z ulubionego hotelu w Twoim domu lub ogrodzie! Wszystkiego dopilnuje osobiście i zjawi się jako dwumetrowa maskotka!\nFunny Danny może odwiedzić Was osobiście! Dysponujemy dwumetrową maskotką, która poprowadzi wybrane zajęcia i będzie niesamowitą atrakcją dla najmłodszych gości!


① Pokoje Przejściowa Białystok - tanie noclegi w Białymstoku z rezerwacją online\nTen obiekt jest położony 9 minut spacerem od plaży. Pensjonat Pokoje Przejściowa położony jest w Białymstoku, 1,2 km od pałacu Hasbacha. Oferuje on bezpłatne WiFi na terenie całego obiektu. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego prywatnego parkingu.\nW każdym pokoju do dyspozycji Gości jest telewizor z płaskim ekranem.\nW okolicy panują doskonałe warunki do uprawiania rozmaitych form aktywnego wypoczynku, w tym turystyki pieszej i rowerowej. Od Muzeum Historycznego pensjonat Pokoje Przejściowa oddalony jest o 3,5 km, a od Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki – o 3,6 km.\nPokoje Gościnne Logado, Białystok


6. Magura Małastowska - Stowarzyszenie MAGURYCZ\n6. Magura Małastowska\nWysłany: Czw 16:37, 28 Paź 2010 Temat postu:\nInformacja od Majki:\n"Na Magurze, od czasu do czasu, można było wykopać dużą mrówę. Ta mrówka budziła\nnaszą ciekawość [...]. Wiem już, że była to królowa gmachówki\ndrzewotocznej, największej z europejskich mrówek."\nWysłany: Czw 16:43, 28 Paź 2010 Temat postu:\nIntryguje mnie fakt, że tych dużych mrówek było dużo..., a może tylko ja przeoczyłem te największe...\nSkąd: lu / s\nWysłany: Nie 17:43, 28 Lis 2010 Temat postu:\nPrzepraszam, że wklejam się w nieodpowiednim miejscu być może ale słyszę jakoby Magurycz miał swoje 5 minut na tegorocznych Mikołajkach Folkowych w Lublinie /9- 12 grudnia/.\nCzy się nie chwalicie czy coś przegapiłem na forum?\nCóż to się będzie działo? Zawita sam Mistrz do Lublina?\nWysłany: Pon 6:40, 29 Lis 2010 Temat postu:\n10 XII o godzinie 18 gdzieś w Chatce Żaka będę pokazywał, co robiliśmy w tym roku, a robiliśmy sporo... Zapraszam.\nkiedy Będziesz Szymon jechał do Lublina ???\nmoże bym i ja zawitał do Lublina i wziął udział ???\nWysłany: Pon 10:43, 29 Lis 2010 Temat postu:\nPóki co obiecałem jechać 9 XII o 9 rano (pks do Lublina, jedzie przez Jasło), bo trza w Kosyniu, gdzie kiedyś pomagałem Towarzystwu Dla Natury i Człowieka, zdjąć jeden duży krzyż piaskowcowy z cokołu, bo niestety - mimo klejenia parę lat temu - pęka i lepiej go zdjąć niż czekać aż spadnie... Tu też mógłbyś być Ronczi pomocny bardzo. Więc pomyśl serio o wyjeździe. Wracam w sobotę rano, znaczy koło 8 rano jest pks do Gorlic.\nWysłany: Pon 10:47, 29 Lis 2010 Temat postu:\nZnaczy w piątek rano byśmy do tego Kosynia skoczyli ze znajomymi autem, a na powrocie w sobotę mi zależy, bo jest koncert w Nowicy o 19.00\nWysłany: Pon 11:07, 29 Lis 2010 Temat postu:\ndzisiaj będę wiedział jak mam zmiany do pracy więc jest jakaś szansa jak będę miał wolne to z wielką przyjemnością PND !!!\nWysłany: Pon 11:18, 29 Lis 2010 Temat postu:\nTo czekam na wieści PND\nwstępnie 9-10 mam wolne tam mam z obliczeń więc liczę tez na 11 że mam wolne ale to jest jeszcze nie pewne więc ja się reflektuję i co mam ze sobą wsiąść i czy mam sobie gdzieś nocleg załatwiać ???\nRonczi, świetnie! Wracać będziemy z Kozą autem. Nocleg się załatwi, tym się nie martw. Weź może jakieś gacie robocze.\nWysłany: Nie 15:07, 05 Gru 2010 Temat postu:\nMarcin, z Lublina.\nW Berehach byłem tegoż roku.\nA więc z niecierpliwością czekam by zawitać do Chatki Żaka w piątek.\nWysłany: Pon 0:29, 06 Gru 2010 Temat postu:\nTo do zobaczenia Marcin\nWysłany: Czw 12:24, 13 Sty 2011 Temat postu:\nWysłany: Czw 12:34, 13 Sty 2011 Temat postu:\najć... tylko "Gabrysia" to Maja jest...


Zadbaj o siebie podczas wakacyjneej wycieczki | radiobrw.pl\nZadbaj o siebie podczas wakacyjneej wycieczki\nPublished 3 kwietnia 2019 3 kwietnia 2019 by admin\nCzas wakacyjny to dla większości z nas jedyna pora, aby wreszcie zatroszczyć się o swoje zdrowie, również psychiczne. Zwykle, w ciągu całego roku bywamy zabiegani i nie mamy po prostu czasu, by w odpowiedni sposób zatroszczyć się o siebie. Dodatkowo, bywamy bez przerwy nastawieni na stresujące sytuacje, które negatywnie odbijają się na naszym zdrowiu. Nasza codzienna dieta również nie zachwyca. Dostarczamy naszym komórkom za mało potrzebnych witamin i minerałów, dlatego czujemy się przemęczeni. Także dlatego szybciej dopadają nas sezonowe choroby.\nCzas wakacyjny to świetny moment, aby zmienić styl życia lub przynajmniej, przystopować na jakiś czas. Idealnie się spisują w tym temacie aktywne wakacje w górach. Świeże, górskie powietrze pobudzi nas do aktywności oraz zaostrzy apetyt.\nJeśli spodobał Ci się ten artykuł to kliknij w odnośnik do witryny, który przekieruje Cię do witryny, gdzie przeczytasz interesujące informacje na ten temat.\nCodzienne piesze wycieczki po górskich szlakach dodadzą nam werwy i doskonale wpłyną na kondycję oraz figurę. A przepiękne pejzaże ukoją nasze zszargane nerwy.\nAby efekt był bardziej widoczny, warto podczas tego typu urlopu dać się namówić na termy (np. ). Lecznicze właściwości wód termalnych już od wieków są znane w naszym kraju. Takie kąpiele świetnie oddziałują na nasze krążenie oraz odporność. Należy też nadmienić, że wody termalne rozluźniają nasze zmęczone ciało oraz wpływają na przemianę materii. Są w stanie również uleczyć z bezsenności oraz pomóc na bóle migrenowe. Wody – (jonizator do wody) – termalne przyspieszają również rekonwalescencję po przebytych operacjach lub chorobach.\nStąd też przebywając na rodzinnym urlopie w Tatrach ,powinniśmy zahaczyć o baseny termalne Bukowina Tatrzańska Odnajdziemy tam dużo atrakcji dla całej rodziny. Możemy skorzystać z rozmaitych zabiegów kosmetycznych. Kąpiele termalne doskonale zrelaksują nasze spięte ciało i uspokoją zszargane nerwy. Kurort gwarantuje mnóstwo atrakcji. Możemy skorzystać też z dobrodziejstw gabinetu odnowy biologicznej. Łączenie aktywnego wyjazdu z wykorzystaniem zalet wód termalnych to idealny pomysł na wzmocnienie naszego organizmu. Po powrocie z takich wczasów będziemy pełni dobrej energii i gotowi do sprostania codziennym obowiązkom.\nThis entry was posted in podróże po świecie and tagged baseny, kąpiele, kondycja, kurort, odporność, ruch, SPA, termy, urlop, wczasy, właściwości.\n← Spotkania biznesowe zdecydowanie w dobrych hotelach z największą jakością\nKraków – dawna stolica królów polskich – co warto zobaczyć w tym pięknym mieście? →\nSpotkania biznesowe zdecydowanie w dobrych hotelach z największą jakością


Pfizer rozpoczął testowanie doustnego leku na COVID-19\nHelloZdrowie › Choroby › Pfizer rozpoczął testowanie doustnego leku przeciwwirusowego na COVID-19. Będzie dostępny jeszcze w tym roku?\nPfizer rozpoczął testowanie doustnego leku przeciwwirusowego na COVID-19. Będzie dostępny jeszcze w tym roku?/ iStock\nOpublikowano: 24.03.2021 11:42\nAmerykańska firma farmaceutyczna Pfizer rozpoczęła badania kliniczne nad lekiem przeciwwirusowym, który pomoże w zakażeniu SARS-CoV-2. Preparat będzie podawany doustnie i będzie można go przyjmować w pierwszej fazie zakażenia koronawirusem.\nDoustny lek na koronawirusa\nKoronawirus SARS-COV-2 jest z nami już ponad rok, jednak wciąż brakuje łatwych w użyciu terapii dla pacjentów we wczesnym stadium choroby, którą wywołuje. Obecnie chorych leczy się m.in. lekiem Remdesivir firmy Gilead Sciences, jednak ten jest zatwierdzony jedynie dla pacjentów hospitalizowanych. Firma Pfizer poinformowała jednak, że rozpoczęła testy nowego leku, który może być użyty przy pierwszych oznakach choroby.\nLek należy do klasy leków zwanych inhibitorami proteazy i działa poprzez hamowanie enzymu, którego wirus musi replikować w komórkach ludzkich. Inhibitory proteazy są stosowane w leczeniu innych patogenów wirusowych, takich jak HIV i zapalenie wątroby typu C.\n„Walka z pandemią COVID-19 wymaga zarówno zapobiegania przez szczepionkę, jak i ukierunkowanego leczenia dla osób zarażonych wirusem” – powiedział w oświadczeniu dyrektor naukowy firmy Pfizer, Mikael Dolsten i dodał – „Biorąc pod uwagę sposób, w jaki mutuje SARS-CoV-2 i ciągły globalny wpływ COVID-19, wydaje się prawdopodobne, że dostęp do opcji terapeutycznych zarówno teraz, jak i po pandemii, będzie miał kluczowe znaczenie”\nJak poinformował Pfizer, badania przedkliniczne wykazały, że preparat silnie działa przeciwko koronawirusowi. Lek przyjmowany jest doustnie, dzięki czemu może być dostępny dla osób, które zaraziły się wirusem i nie potrzebują hospitalizacji. Naukowcy mają nadzieję, że nowy farmaceutyk zablokuje replikację wirusa na wczesnym stadium infekcji i zapobiegnie rozwojowi choroby. Lek będzie prawdopodobnie podawany dwa razy dziennie przez około pięć dni.\nPodczas gdy wstępne testy skuteczności będą koncentrować się na osobach z wczesnymi infekcjami, Pfizer planuje również zbadać, czy lek działa w celu ochrony zdrowych ludzi, którzy byli narażeni na koronawirusa (członkowie rodziny lub współlokatorzy mieszkający z chorym). Jeśli wszystko pójdzie dobrze, pod koniec roku firma Pfizer będzie mogła ubiegać się o zezwolenie na stosowanie w nagłych wypadkach od Agencji Żywności i Leków.\nPfizer jednocześnie pracuje nad dożylnie podawanym inhibitorem proteazy. Lek ten jest obecnie poddawany badaniu klinicznemu fazy 1b u pacjentów hospitalizowanych z powodu zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2.\nPonadto, po opracowaniu dwudawkowej szczepionki na COVID-19 wraz ze swoim niemieckim partnerem, firmą BioNTech, koncern planuje samodzielnie opracować technologię mRNA, aby stworzyć nowe szczepionki przeciwko innym wirusom.


Zgadam sie 100%. Sklad mi z pod klawiatury wyrwales\nOstatnie pięć komentarzy, dodanych z tego komputera (5.149.174.130):\nOczywiscie, ze ustawienie na boisku zmienia sie w zaleznosci od czynnikow ktore wymieniles. Mi jednak chodzilo bardziej o zwrocenie uwagi na to ze w systemi 4-4-2 gdzie Petar jest ustawiony wyzej nie ma kto rozgrywac (Velez to typowa 6). Gramy dluga pilka od stoperów do przodu bo w srodku robi sie luka. Gdy Petar sie cofa to dostaje pike od obronców i ja wyprowadza. Wiec jesli checmy wykorzystac w pelni jego potencjal to albo gra tuz za napastnikiem w systemie 4-5-1. Jesli bedzie to 4-4-2 to albo ten cofniety pomocnik albo trzeba postawic obok niego na Halilovic, co niestety wiaze sie z wiekszym ryzykiem pod nasza bramka.\nNie wiem czy ktos na to zwrocil uwage... ale komentator w canal + dostrzegl ze w momencie kiedy Brozek pojawil sie na boisku Petar by ustawiony z tylu a Velez bardziej z przodu. Patrzac na wszystkie komentarze, to nie ustawienie bylo problemu tylko taktyka... Pilka latalu mu nad glowa. W drugiej polowie gdzie gral jak, powiedzmy 6 mogl rozgrywac. To tak tylko patrzac z boku. Oczwyiscie tuz za napastnikami jego wartosc rosnie a to dlatego ze ma wykonczenie... jak by tylko Pawel mial takie\nNa glownej nie ma o tym zadnego newsa?!\nW Hiszpani, po dwóch latach gry dostaja od kopa paszport... takze na pewno ma drugi paszport.


Allah kontra tolerancja i „nasz styl życia”. Nie trudno zgadnąć, kto wygra takie starcie! ⋆ Mały Dziennik\nAutor: Redakcja malydziennik 23 marca 2017 07\nPo zamachach, jak zwykle usłyszeliśmy, zapewnienia, że Zachód nie da się zastraszyć i odważnie przeciwstawi „swoje wartości” islamizmowi I niestety, jak zwykle, przyszło nam usłyszeć, jakie są to wartości.\nDlaczego niestety? Bo Theresa May zapewniła, że chodzi o tolerancję i inne zachodnie wartości, które niestety trzeba określić mianem wartości „miękkich”. Żadna z rzeczy, które mają obecnie stanowić o obronie cywilizacji zachodniej, nie ma w sobie potencjału, by za nią umierać, a skoro tak, to trudno sobie wyobrazić, by ktoś chciał za nią konsekwentnie żyć. Co gorsza śmierć dla ogromnej większość z ludzi Zachodu oznacza koniec wszystkiego, naszym głównym celem jest więc jej uniknięcie, a szerzej uniknięcie każdego cierpienia.\nInaczej jest z islamem. Religia ta, choć kieruje oczywiście ku wieczności (tak jak ona ją rozumie), zawiera w sobie ogromny potencjał doczesny, a opiera się na „wartościach mocnych”, twardych, na istnieniu Transcendencji, która wymaga konkretnych rzeczy od swoich wyznawców, ukierunkowuje ich działania, a także za pewne działania nagradza, a za inne karze. Jakby tego było mało poświęcenie się, ofiara z życia nie tylko nie kończy naszej drogi, ale jest otwarciem się na wspaniałą nagrodę. Muzułmanin umierając dla islamu, dla Allaha oczekuje nagrody, a śmierć nie jest dla niego synonimem pójścia do piachu.\nStarcie takich dwóch systemów wartości, w dłuższej perspektywie, musi skończyć się fiaskiem systemu miękkiego. Nie ma powodów, by ludzie, którzy nie widzą nic dla czego warto byłoby umierać mieliby żyć dla czegokolwiek. Muzułmanie dla Allaha nie tylko umierają, ale też – choć, o czym przypomniał ostatni apel Erdogana – mają dla niego dzieci. Europejczycy coraz częściej zamiast dzieci mają pieski. A tak się składa, że cywilizacje, które nad życie dzieci przedkładają życie piesków czy kotków są skazane na zagładę. Muszą zdechnąć, albo ktoś – w tym przypadku muzułmanie – przeprowadzi na nich, wcale nie bezbolesną eutanazję.\nI w całym tym sporze kompletnie nie ma znaczenia, czy islam nam się podoba czy nie, czy jesteśmy nim zachwyceni czy zgorszeni. Wnioski te wynikają z analizy ludzkiej natury, która potrzebuje jakiejś wiary, przekonania o wartościach, za które warto umierać (mieli je i naziści i sowieccy komuniści, o kolonialistach nie wspominając). Gdy jej brakuje kończy się cywilizacja, a zastępuje ją taka, która wiarę tę posiada. I niestety wiele wskazuje na to, że to właśnie dzieje się w Europie.\nZobacz dlaczego zostali wyrzuceni ze spotkania z prezydentem Dudą w Chicago\nRedakcja malydziennik 20 maja 2018


Uchroń się przed czadem! - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Dom » Budowa i remont » Instalacje » Uchroń się przed czadem!\n29 listopada 2011, 12:49\nCzad (tlenek węgla) powoduje co roku w Polsce śmierć kilkudziesięciu ludzi. Fot. Fotolia\nKiedy pojawia się czad?\nCzad pojawia się, jeśli paliwa zawierające węgiel (gaz ziemny, węgiel kamienny, drewno) nie spalą się do końca, ponieważ w powietrzu jest za mało tlenu, który umożliwiłby całkowite spalanie. Większość instalacji grzewczych nie chroni do końca przed czadem, dlatego należy zadbać o prawidłowe odprowadzanie spalin, aby nie mogły one przedostawać się do pomieszczeń.\nZobacz także: Kocioł węglowy – wymiana\nSprawdź stare urządzenia\nAby spalanie odbywało się prawidłowo, paliwo i powietrze muszą być dobrze wymieszane. Ten proces ograniczają zanieczyszczone palniki lub ruszty, przez co emisja dwutlenku węgla zwiększa się. Komory spalania w starych kotłach czy piecykach mogą być nieszczelne, wtedy czad będzie przedostawał się do pomieszczenia. Bardzo niebezpieczne są stare gazowe piecyki kąpielowe. Zamontowane w niewielkim pomieszczeniu, w którym często przebywają ludzie, nie mają żadnych zabezpieczeń przed niewłaściwym spalaniem. W połączeniu z ograniczoną wentylacją bardzo często dochodzi do tragedii. W nowych urządzeniach producenci montują czujniki ciągu – w przypadku jego zakłócenia urządzenie zostaje automatycznie wyłączone.\nŁazienka, w której zamontowano piecyk kąpielowy, musi mieć zapewniony prawidłowy dopływ powietrza zewnętrznego za pomocą kanału nawiewnego lub otworów w drzwiach łazienkowych. W łazience z zamontowanym piecykiem kąpielowym nie można instalować wentylatorów wyciągowych. Może to wywołać odwrócenie ciągu kominowego, w rezultacie czego spaliny wrócą do pomieszczenia.\nZadbaj o kominy\nPrzepisy wymagają okresowego sprawdzania i czyszczenia kanałów dymowych i spalinowych. Paleniska na paliwa stałe powinny być sprawdzane raz na 3 miesiące, na gazowe – raz na pół roku. Często przepisy te są lekceważone i dochodzi do tragedii. Nieszczelne lub niedrożne kanały mogą spowodować roznoszenie się czadu. Dla większego bezpieczeństwa warto zamontować czujniki tlenku węgla, które będą sygnalizować wzrost stężenia czadu.\nNaturalny dopływ powietrza niezbędnego do prawidłowego spalania uniemożliwia także montaż nowych, szczelnych okien. Wymieniając okna, należy także zamontować nawiewniki okienne lub ścienne o odpowiedniej przepustowości.


Sprawdź które owoce mają najwięcej witamin. Cytryny, banany a może awokado? - NewsBook\nStrona główna Ciekawostki Sprawdź które owoce mają najwięcej witamin. Cytryny, banany a może awokado?\nWszyscy kochamy owoce. Pysznie smakują, sporządzić możemy je na różne sposoby, a przede wszystkim posiadają bardzo dużo cennych dla naszego organizmu witamin. Dlatego też postanowiliśmy specjalnie dla Was przygotować małe kompendium wiedzy na temat owoców. Które z nich zawierają najwięcej witamin? Sprawdź koniecznie!\nOwoce i zawartość witamin\nMało kto wie, ale owoce w dużej mierze są dostarczycielem witaminy C. Pozostałych witamin znajdziemy tutaj niestety jak na lekarstwo, ale warto przyjrzeć się, jak to wszystko rozkłada się w szczegółach.\nZacznijmy naturalnie od tego, czego najwięcej w owocach, czyli witaminy C. Wśród owoców z największą zawartością witaminy C znajdziemy przede wszystkim: czarną porzeczkę (181 mg na 100 g owoców), pomarańcze (136 mg), cytryny (129 mg), kiwi (93 mg) oraz truskawki (59 mg).\nJak widać niekoniecznie cytryny, które przez wszystkich uważane są za najlepsze źródło witaminy C, posiadają jej najwięcej. W tejże klasyfikacji zdecydowanie prowadzi czarna porzeczka, a przed cytrynami znalazły się także pomarańcza. W tym miejscu warto też przypomnieć sobie, na co w naszych organizmach wpływa witamina C, w którą tak bogate są wymienione wcześniej owoce.\nWitamina C odpowiada przede wszystkim za naszą odporność i uszczelnianie naczyń krwionośnych. Dzienne zapotrzebowanie dorosłej osoby na witaminę C wynosi od 45 do 90 mg.\nW których owocach znajdziemy najwięcej witaminy A?\nWitamina A ma duży wpływ na nasz wzrok. Jesteście ciekawi, które owoce zawierają jej najwięcej? Tutaj możecie być zaskoczeni. Na pierwszym miejscu znajdują się morele, na drugim wiśnie, a na trzecim czerwone grejpfruty. Bogate w witaminę A jest także mango oraz arbuzy.\nOwoce z dużą zawartością witaminy E\nWitamina E to kolejny po witaminie A czynnik, który wpływa na nasz wzrok. Jednak główną funkcją witaminy E jest opóźnianie procesów starzenia się naszego organizmu. W tym celu warto spożywać bogate w witaminę E owoce. Największą zawartość witaminy E znajdziemy w czarnych porzeczkach, mango, morelach oraz co ciekawe, w malinach.\nWitamina B w owocach\nNiestety, ale jeśli chodzi o zawartość witaminy B w owocach to znajdziemy jej dosłownie tyle, co na lekarstwo. W poszukiwaniu tej witaminy warto jednak sięgać po awokado, banany, pomarańcza, morele oraz jabłka.\nOwoce z zawartością witaminy K\nNasz organizm ma zdolność do samodzielnej produkcji witaminy K, która wpływa przede wszystkim na gospodarkę wapniową oraz procesy krzepnięcia krwi. Niemniej jednak warto uzupełniać jej niedobór właśnie owocami. Awokado, maliny, mango, morele, jabłka i truskawki – w tych owocach znajdziemy najwięcej witaminy K (w stosownej kolejności).\nMargaret na wyzywającym zdjęciu. Pokazała i napisała za dużo?