Dodano kw. 2, 2022 125 1\nMam 34 lata i czuję jak życie ucieka mi przez palce. Z moim mężem znam się od 19 lat. Jesteśmy 12 lat po ślubie cywilnym. Nigdy nie oświadczył się mi. Samo wyszło. Wszystko samo wychodziło. Zazwyczaj z mojej inicjatywy. Kiedyś byłam dobrym człowiekiem. Z sercem na dłoni. Ostatni grosz bym oddała. Lecz przez rodzinę mojego męża zmieniłam się.\nDoprowadzili mnie do tego stopnia, że mając dwójkę dzieci targnęłam się na swoje życie. Oczywiście mój mąż nigdy problemu nie widział. On zawsze posłuszny swojej matce, a ja za wszelką cenę próbowałam wkupić się w jej łaski. Oczywiście był, a właściwie jest i alkohol. Dwa razy się wyprowadziłam z domu z dziećmi. On oczywiście do dzisiaj twierdzi, że nie ma z % problemu. Sama pochodzę z rodziny gdzie ojciec pił i bił nas. Wiem co oznacza strach przed pijanym ojcem i przyrzekłam sobie że moje dzieci nigdy go nie zaznają.\nCałe życie próbuje namówić męża na wizytę u psychologa bądź terapeuty. Obiecuje, że pójdzie. Już kolejny rok. Nigdy nie mogę na niego liczyć. Zawsze gdy potrzebowałam wsparcia lub silnej ręki mogłam liczyć tylko na siebie. Przez 10lat musiałam się prosić o seks. Nie jestem potworem. A jednak z każdą jego odmową stawałam się brzydsza, grubsza i coraz mniej wartościową. Płakałam po nocach. Mój płacz i błagania na nic się zdały. Zawsze byłam szarą myszką.\nDo momentu aż znalazł się ktoś kogo zainteresowałam. Były to zaledwie dwa spotkania. Dało mi to do myślenia i jakiegoś kopa. Poszłam sama do terapeuty. Rok. Po tym czasie otworzyłam się na ludzi. Walczę o swoje. W nowej pracy szybko awansowałam na dobre stanowisko. Jestem lubiana przez wszystkich dookoła. Tylko zostaje on. Moja kula u nogi? Nie jestem w stanie rozwieść się z nim. Bo dzieci, bo kredyty, bo szkoda mi go.\nŻyje w dwóch różnych światach. Jestem tym zmęczona. Nie wiem czy mam szaleć i cieszyć się życiem póki jeszcze mam siłę na to czy pozostać przy nadziei że w końcu się on weźmie za siebie i w końcu będziemy żyli po mojemu. Kolejny rok nadziei a życie ucieka mi przez palce.\nDorota pisze: 2 miesiące temu\nBłagam dziewczyno uciekaj!\nZ kredytami sobie poradzisz! A Twoje dzieci potrzebują spokoju i szczęśliwej mamy! Nie chcesz kiedyś żałować że zmarnowałaś sobie życie!\nJakbym czytała o moim mężu. Tylko ja mam 4 dzieci. Uzależniony od mamusi. Alkohol tak… Chociaż bez przesady. Toksyczna zazdrość… Kiedy ja wychodzę z domu… Nawet w celach zawodowych. Żadnego wsparcia. Że wszystkich zawsze sama. Długo by pisać. Z seksem inaczej…. Po prostu dla mnie nie było tematu. Mąż chciał… Ale jak można chcieć z kimś kto nie okazuje uczuć, nie szanuje itd.\nPoznałam kogoś… Narazie jest to zdrada. Ale zdrada która pozwoliła mi zrozumiec i uciekać. Po 20 latach małżeństwa… Poznałam prawdziwa miłość mojego życia. Mężowi powiedziałam że chcę rozwodu… To będzie wyboista droga… Ale się uwolnie i wreszcie będe szczęśliwa.


Regeneracja włosów Lublin • Moment.pl\nJak zwykle super piękny kolor i strzyżenie. Polecam również nową kurację odbudowującą na nowych produktach Pure. Włosy miękkie i bardzo lśniące. Wspaniały zabieg. Polecam :)\nOFERTA SPECJALNA❣❣🔥🔥Pielęgnacja/regeneracja włosów Repair 60 min\nNOWOŚĆ ❣❣🔥 Intensywny zabieg wzmacniający Fusion Complex 60 min\nNawilżenie+wzmocnienie 45 min\nJestem bardzo zadowolona z wykonanej usługi. W moim przypadku była to duża metamorfoza, jeżeli chodzi o długość włosów. Każdy etap cięcia był ze mną konsultowany i pani Ania dawała dużo propozycji od siebie. Jestem przeszczęśliwa z efektu końcowego. Serdecznie polecam.\nSTRZYŻENIE DAMSKIE + OLAPLEX (Tri Juven) 90 min\nOLAPLEX ( Tri Juven ) regeneracja + modelowanie 60 min\nŚWIDNICZEK 9, 20-258 Lublin\nOczywiście polecam miejsce i usługi w salonie Anna. Kolor włosów głęboki i świetlisty, a włosy odżywione - to efekt zarówno profesjonalnych produktów używanych w salonie jak i pracy i zaangażowania właścicielki salonu. Polecam również że względu na atmosferę miejsca 💆😄\nBotox ampułki - włosy krótkie 40 min\nBotox ampułki - włosy do ramion 60 min\nBotox ampułki - włosy do górnej linii łopatek 90 min\nJak zwykle wszystko bez zarzutu. Pani Małgosia jest świetną specjalistką, zawsze wychodzę od niej zadowolona. Do tego jest bardzo miłą i uprzejmą osobą. Serdecznie polecam każdemu! :)\nPielęgnacja Nuova FIbra 60 min\nPielęgnacja plus strzyżenie 120 min\nPani Monika bardzo miła i profesjonalna, obsługa na najwyższym poziomie. Byłam pierwszy raz w salonie, ale na pewno jeszcze wrócę. Zabieg spełnił moje oczekiwania.\n#tonowanie + pielęgnacja 75 min\n#peeling 60 min\n#peeling + ampułka 60 min\nProfesjonalnie a do tego fajna atmosfera jak w domu. Polecam z całego serca Panią Ikę chodzę do niej już parę lat i nigdy nie traktowała mnie rutynowo tylko jak malarz wkłada serce w każdy obraz. Ciepłą, delikatna empatyczną a jeszcze do tego bardzo ładna 💐😘\nKeratynowa rekonstrukcja włosów BOTOX 60 min\nNawilżanie włosów pod sauną z BOTOX 60 min\nKrioterapia na włosy 90 min\nSalony Fryzjerskie Chołota - Żywnego\nWojciecha Żywnego 10, 20-853 Lublin\nWszystko super , zarówno fryzura jak i pielęgnacja. Obsługa na najwyższym poziomie :-) Gorąco polecam obie Panie Martę i Anię , pełen profesjonalizm. Polecam !!!\nKeratynowa rekonstrukcja włosów 60 min\nNawilżanie włosów pod sauną 60 min\naleja Kompozytorów Polskich 3/10, 20-848 Lublin\nPani Paulina Łyszczarz to mistrz w swym fachu, polecam serdecznie i jak zawsze wrócę :D strzyżenie takie jak chciałam, a dodatkowo dzięki pielęgnacji włosy są bardzo gładkie 😍\nS.O.S DLA ZNISZCZONYCH WŁOSÓW 60 min\n69 - 90 zł Rezerwuj\nOCZYSZCZAJĄCY PEELING SKÓRY GŁOWY + WYBRANA AMPUŁKA 60 min\nS.O.S dla zniszczonych włosów + kosmetyki do pielęgnacji w domu Pure 60 min\nPrzemiła obsluga 🙂 zarowno mycie wlosow i strzyzenie - pełen profesjonalizm 👍 Bardzo fajne podejscie do dziecka, syn byl zachwycony wizyta 🙂 Z calego serca POLECAM\nDermabrazja NIOXIN (oczyszczający peeling skóry głowy) 70 min\nZabieg rekonstrukcji NASHI z ampułką + modelowanie 60 min\nPielęgnacja Olaplex/wellaplex/SP 60 min\nOlaplex kuracja jako dodatek do farby 20 min\nBardzo miła obsługa pani Edyta przemiła osoba profesjnalistka z moich włosów zrobiła cudo polecam wszystkim którzy jeszcze nie byli w tym salonie . Byłam pierwszy raz i na pewno znowu przyjdę\nKuracje regeneracyjne z użyciem sauny ozonowej 70 min\nZabieg rekonstrukcji włosów - włosy krótkie 70 min\nKuracje regeneracyjne z użyciem sauny ozonowej + strzyżenie 110 min\nFeliksa Nowowiejskiego 6G, 20-880 Lublin\nHair&Beauty Salon Fryzjersko-Kosmetyczny ...\nZabieg Pielęgnacyjny Botox +koloryzacja 20 min\nPełen profesjonalizm, cudowna atmosfera, włosy nigdy nie wyglądały lepiej! Po pierwszej wizycie wiem, że będę stałą klientką Krzyśka - przemawia przez niego ogromna pasja. Polecam!!!\nKuracja/pielęgnacja włosów kręconych i falowanych 30 min\nKuracja Creative Walk Nutro 30 min\nKuracja Kwasem Hialuronowym. Kwas, kolagen, keratyna, witaminy 30 min\nSauna przy zabiegu strzyżenia lub farbowania włosów 25 min\nSalon Matrix Elwira Chaberka\nŻycie jest za krótkie, aby mieć nudną fryzurę! Nasz salon każdego dnia stara się wyjść Klientowi naprzeciw poprzez świadczenie najwyższej jakości usług fryzjerskich. Każdego dnia dbamy o to, aby w salonie panowała miła atmosfera. Podczas świadczonej usługi zawsze możecie się u nas zrelak ...\nSauna Micro Mist 45 min\nBotox Care 90 min\nLaminowanie Estel 60 min\nBeauty Therapy Ilona Rybak\nJana Sawy 8/06, 20-400 Lublin\nTo już moja kolejna wizyta w salonie i jak zawsze wyszłam od Pani Ilony w pełni zadowolona z usługi. To jedyna fryzjerka, która potrafi uzyskać mój upragniony kolor a przy tym bardzo dba o kondycję moich włosów. Atmosfera w salonie jest spokojna i kameralna, można spędzić czas bardzo przyjemnie i odetchnąć od codzienności. Na pewno będę wracać.\nZabieg odbudowujący actyva nouva fibra 90 min\nzabieg nawilżający LIDING KEMON 90 min\nOh My Hair Studio\nSzewska 3, 20-086 Lublin\nSalon fryzjerski Oh My Hair Studio został stworzony z myślą o niepowtarzalnej i wysokiej jakości usług. Doskonała fryzura jest dla nas równie ważna, co zdrowie włosów, czy późniejsze ich układanie. Kombinacja wyczucia dobrego smaku oraz profesjonalizmu, dzięki którym możemy zaoferować zn ...\nO Way/ Structure NAK do koloryzacji 15-20 min\nBotox Rytuał 90-180 min\nLuiza Kijewska Kosmetyka Estetyczna\nJak zwykle fantastycznie. Zabieg bezbolesny, na drugi dzień bez siniaczków. Rezultat nieprzesadzony, skutecznie likwidujący defekt bez efektu sztuczności.\ndr. Cyj 30 min\nTrychologia iniekcyjna ampułka 30 min\nMelomanów 1 lok. U-5, 20-855 Lublin\nPierwszy raz byłam u pani Izabeli na koloryzacji i jestem pełna podziwu dla profesjonalizmu i umiejętności Pani Izy . Efekt końcowy wspaniały, piękny chłodny blond , wyszło tak jakby Pani czytala w moich myslach ,cóż widać rękę mistrzyni :)Dziękuję i polecam\nBardzo miło profesjonalne usługi miła atmosfera polecam dla zapracowanych którzy cenią swój czas jak i dla tych którzy cenią sobie komfort relaks i odprężenie\nRzęsy metodą jedwabne 4:1 i więc 150 min


Dzwonnik biały – najgłośniejszy spośród ptaków... śpiewa z siłą startującego odrzutowca - Dobre Wiadomości\nDzwonnik biały (Procnias albus) jest najgłośniejszy spośród ptaków, jego zawołanie godowe osiąga wielkość ponad 125 decybeli, a najgłośniejsze jest wówczas, kiedy samica jest w pobliżu. Dla porównania szept to około 20dB, odkurzacz 60dB, natomiast krzyk dzwonnika jest głośniejsze nawet od piły łańcuchowej czy klaksonu samochodu i znacznie przekracza poziom natężenia dźwięku uważany za bezpieczny dla ludzkich uszu.\nDzwonniki, ptaki wielkości gołębia, zamieszkują lasy deszczowe w Amazonii; samica ma kolor oliwkowy, samiec jest biały.\nMario Cohn-Haft z Instituto Nacional de Pesquisas da Amazônia w Brazylii wraz z Jeffem Podosem z University of Massachusetts Amherst zarejestrowali najgłośniejsze jak dotąd udokumentowane ptasie trele. Najgłośniejsze (125dB), było wołanie godowe dzwonnika białego, podczas gdy poprzedni rekordzista – bławatkowiec krzykliwy (Lipaugus vociferans) zdołał wykrzyczeć „tylko” około 116 decybeli. O szczegółach swoich badań naukowcy poinformowali na łamach pisma „Current Biology”.\nNagrania z brazylijskiej dżungli zostały zarejestrowane za pomocą mierników poziomu dźwięku nowej generacji. Urządzenia te dokonują pomiarów z bardzo dużą precyzją i pozwalają zobaczyć zmiany amplitudy i wartości szczytowe podczas poszczególnych zawołań godowych. Co ciekawe, badacze ustalili, że samce dzwonnika białego wydają najgłośniejsze dźwięki, gdy samice siedzą tuż obok nich.\nUczeni przy pomocy czułej aparatury starali się także zmierzyć wielkość głowy i dzioba, kształt gardła ptaków i ocenić ich wpływ na niezwykłą zdolność do wydawania tak głośnych dźwięków. – Nie wiemy, w jaki sposób tak małe stworzenia potrafią być tak głośne. Tak naprawdę jesteśmy dopiero we wczesnym etapie zrozumienia tej różnorodności biologicznej – wyjaśniał Podos.\nKolejną nowością, jaką zaobserwowali badacze jest to, że gdy śpiew ptaków staje się głośniejszy, staje się także krótszy. Może to być spowodowane tym, że układ oddechowy ptaków ma skończoną zdolność kontrolowania przepływu powietrza i generowania dźwięku. Cohn-Haft we wcześniejszych badaniach terenowych zauważył, że dzwonniki białe mają pewne interesujące cechy anatomiczne, w tym niezwykle grube, dobrze rozwinięte mięśnie brzucha.\n← Znaleźli portfel wypchany pieniędzmi i dokumentami. Odwieźli go do komendy policji\n3 zioła, które ratują życie. Pomogą, gdy wszystko inne zawodzi →


Łupki Wleński Gródek\nJesteś tutaj: Home Województwo Dolnośląskie Powiat lwówecki Łupki Wleński Gródek\nPowiat lwówecki, gmina Wleń\n(nazwa niemiecka: Lähnhaus, Kreis Löwenberg)\nGród kasztelański wymieniony w 1155r., w jego miejscu prawdopodobnie w drugiej połowie XII w. został wzniesiony pierwszy murowany zamek. Warownia pozostała w posiadaniu Piastów do 1368r. kiedy to po śmierci księcia świdnicko-jaworskiego Bolka II wdowa po nim księżna Agnieszka oddała twierdzę jako zastaw lenny rodzinie von Zedlitz. Następnie zamek należał do: Tymo von Colditza, rodziny von Redern (XIV-XV w.), Hansa von Zedlitz-Rochlitz (1465r.), Heinza von Reichenbach, rodziny von Hochberg, rodziny von Schaffgotsch, Sebastiana von Zedlitz-Neukirch (zm. 1601/1607r.), rodziny von Kaulhaus (lata 1653-1728), rodziny von Grünfeld und Guttenstädten (od 1728r.), rodziny von Haugwitz (lata 1804-1945).\nZamek murowany z kamienia, został wzniesiony w drugiej połowie XII wieku. Początkowo warownia składała się z budynku mieszkalnego, kaplicy, sześciobocznej wieży oraz otoczonego murem dziedzińca. W XIV w. wzniesiono zachowany do dzisiaj stołp. W XIV i XV w. rozbudowano warownię o tzw. zamek średni i niski. W czasie wojny trzydziestoletniej twierdza kilkukrotnie oblegana i zdobywana przez wojska cesarskie i szwedzkie, ostatecznie w 1646r. wysadzona na polecenie generała Montecuccoli. Po zakończeniu wojny właściciele majątku, rodzina Kaulhaus nie odbudowała zamku lecz u jego podnóża wzniosła nową rezydencję. Odtąd ruiny zamku powoli znikały, niszczone przez przyrodę i rozbierane przez miejscową ludność. W latach pięćdziesiątych XX w. przeprowadzono na terenie ruin prace konserwacyjne. W latach 1988-2001 w ruinach trwały prace archeologiczne, niedługo po ich zakończeniu w 2006r. osunął się znaczny fragment jednej ze ścian. Odtąd ze względów bezpieczeństwa dostęp do ruin jest bardzo ograniczony.\nBarokowy pałac wzniesiony dla rodziny von Kaulhaus w latach 1653-1663, przebudowany w 1728r. i w drugiej połowie XIX w., remontowany w latach 1974-1975, 1988-1991 i w ostatnim czasie. Budynek murowany, pierwotnie wzniesiony na rzucie prostokąta, obecnie o rozbudowanym, nieregularnym planie, podpiwniczony, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym. Fasada dziewięcioosiowa, z centralnym głównym wejściem ozdobionym barokowym portalem balkonowym. Elewacje o podziałach ramowych, z wydatnym gzymsem wieńczącym i lizenami, okna w obramowaniach uszatych. Układ wnętrz wielotraktowy, w części pomieszczeń parteru zachowane sklepienia. W pobliżu pałacu zabudowania dawnego folwarku, między innymi pochodząca z XVII w. oficyna. Do pałacu przylega niewielki park krajobrazowy. Tuż obok rezydencji znajduje się kościół p.w. św. Jadwigi, obok którego przebiega ścieżka prowadząca przez rezerwat Leśna Góra do ruin zamku „Lenno”.\nZabytki w Łupkach\nDo rejestru zabytków w Łupkach wpisano gródek „Lenno” (13.11.1956r., nr rej.: 361/339): kaplica p.w. św. Jadwigi (nr rej. j.w.), ruina zamku „Lenno” (13.11.1961r., nr rej.: 388/968); zespół pałacowy „Wleński Gródek”: pałac, pawilon ogrodowy i gołębnik (10.05.1985r., nr rej.: 393/869/J), park (15.06.1979r., nr rej.: 394/526/J).\nDojazd komunikacją publiczną do miejscowości Łupki zapewniają autobusy PKS z Jeleniej Góry i Bolesławca, a w pobliskim Wleniu znajduje się stacja kolejowa na trasie Jelenia Góra – Lwówek Śląski. Z Górnego Śląska najlepiej wybrać wariant dojazdu przez Jelenią Górę, do miasta można dotrzeć bez problemu pociągiem, np. z Gliwic z przesiadką we Wrocławiu. Podróżującym samochodem proponuję jechać z Gliwic autostradą A4 w kierunku Legnicy do węzła Wilczyce, następnie DK364 w stronę Lwówka Śląskiego. Za Złotoryją, w miejscowości Pielgrzymka z tej ostatniej trasy najlepiej skręcić w drogę lokalną prowadzącą przez Twardocice, Dłużec, Sobotę, Górczycę i Marczów. Odległość: w jedną stronę z Gliwic do Łupek to około 280 km. Na miejscu nie ma dobrego parkingu, samochód trzeba pozostawić na poboczu drogi.


"Metamorfozy albo Złoty Osioł" - Apulejusz z Madaury. Część III\n[Linki do poprzednich części tekstu znajdziecie na końcu posta]\n"Uszliśmy tak szmat drogi, a już też i słońce zeszło i wszystko oświeciło. Wtedy jąłem bardzo uważnie przypatrywać się szyi mego towarzysza, temu mianowicie miejscu, gdziem widział grzęznący w niej miecz. Myślałem sobie:\n„Ech, ty głupcze, coś się strąbił kilkoma kieliszkami wina i śniłeś okropności! Oto Sokrates idzie sobie obok cały, zdrów, nietknięty! Gdzież ta rana, gdzie ta gąbka? Gdzie w końcu blizna taka głęboka i taka świeża?”.\nA do niego powiadam:\n„Nie bez kozery mówią poważni lekarze, że obżarstwo i pijaństwo ciężkie i okropne zmory senne sprowadza. Ja także, żem to sobie wczoraj wieczór nie żałował kieliszków, miałem noc paskudną, potworności mi się jakieś zwidywały i okropności – aż teraz jeszcze mi się zdaje, że jestem ludzką krwią zlany i zbezczeszczony”.\nA na to on ze śmiechem:\n„Krwią jak krwią, ale moczem toś chyba zlany. Co prawda, to i mnie się śniło, że mnie mordowano. Bo i taki ból w szyi, tutaj, czułem i tak mi było, jakby mi kto samo serce wyrywał, a i teraz jakoś mi tchu brak, kolana mi drżą i idę jakoś tak niepewnie, i chciałbym coś zjeść, żeby się pokrzepić”.\n„Masz – powiadam na to – masz tu gotowe śniadanie” – i ściągam z pleców moją sakwę, podaję mu szybko chleb ze serem. „O, pod tym platanem zaraz siadajmy” – proponuję.\nTak robimy, po czym i ja sam posilam się z tych zapasów i obserwuję przy tym jego łapczywie zajadającego. W pewnej chwili widzę jednak, że jakoś się w sobie zapadł i zbladł jak bukszpan. Cera nagle zrobiła mu się tak trupia, że mnie, widzącemu w myśli przed sobą ciągle te dwie Furie z nocy, pierwszy kęs chleba, choć był maleńki, uwiązł ze strachu w gardle i nie chciał pójść ani w przód, ani w tył. Liczba zaś ludzi przechodzących drogą przydała jeszcze gwałtowności memu strachowi. Bo zechcą oni uwierzyć, że jak nas tu jest dwu, jeden ginie bez żadnego przyczynienia się drugiego?\nTymczasem Sokrates, który zjadł dość dużo – połknął łapczywie większą część doskonałego sera – zaczął odczuwać gwałtowne pragnienie. A bardzo niedaleko od korzeni platanu płynęła spokojna rzeczka, leniwa jak stawek, jak srebro jasna, a jak kryształ przejrzysta. Mówię mu tędy:\n„Ugaszę pragnienie w tej białej strudze”.\nOn wstaje i nieco poszukawszy mniej stromego zejścia, klęka na brzegu i pożądliwie pochyla się nad zaczerpniętym kubkiem. Ale jeszcze nie dotknął płynu warg końcem, kiedy na szyi jego rozdziawia się rana szeroka i głęboka, z której nagle wypada owa gąbka, a za nią mała strużka krwi. Zewłok to już był nieżywy, który byłby wpadł do rzeki, gdybym go nie był jeszcze zdołał przytrzymać za jedną nogę i nie bez wysiłku wyciągnąć na brzeg. Tu odżałowawszy biednego towarzysza, jak można było w tych warunkach, pogrzebałem go w piaszczystej ziemi w wiecznym rzeki sąsiedztwie.\nSam, przerażony, drżąc ze strachu o siebie, uciekałem przez bezdroża i pustkowia i jakby sam mając na sumieniu morderstwo, wyrzekłem się ojczyzny i domu i poszedłszy na dobrowolne wygnanie mieszkam teraz w Etolii, gdzie się na nowo ożeniłem. To jest historia, którą nam opowiedział Arystomenes.\nWtedy ów jego towarzysz, który zaraz z początku zatwardziałe wiary jego słowom nie dawał, powiada:\n– A to dopiero bajda nad bajdami, a to łgarstwo nie do ładu i składu – i zwracając się do mnie: – Ty zasię, z którego miny i czupryny poznać, żeś nie prostak, ty takim bajdom wierzysz?\n– Ja doprawdy – odrzekłem – sądzę, że nie masz rzeczy niemożliwych. Wszystko, co się ludziom wydarza, wedle zrządzenia losu się dzieje. Przecie i mnie, i tobie, i wszystkim ludziom przytrafiają się sprawy dziwne i prawie niesłychane; opowiedz je jednak takiemu, co ich nie zaznał, to pewno wiary u niego nie znajdą. Ale ja – na Herkulesa! – wierzę temu twojemu towarzyszowi i wdzięczne mu dzięki składam, że nas rozerwał miluchnej bajki uciesznością; za jej to sprawą umknąłem się żmudzie i znojowi długiej i przykrej drogi. Myślę także, że i ten mój podjezdek rad jest temu dobrodziejstwu, bo mnie tu, aż do bramy tego miasta, nie jego grzbiet, ale właściwie uszy moje podwiozły.\nI tu był koniec naszej rozmowy i drogi pospólnej. Towarzysze bowiem moi obaj wzięli się na lewo do najbliższych domków. Ja zaś wstąpiłem do pierwszej karczmy na drodze napotkanej i spytałem tam karczmarki – starki jakiejś – czy to jest miasto Hypate, a gdy przytaknęła, czy zna niejakiego Milona, jednego z pierwszych miasta. Zaśmiała się na to i powiada:\n– Prawdziwie pierwszy on tu, ten Milon, bo siedzi na samym podwalu miasta, pierwszy z kraja.\n– Żart na bok, mamusiu – powiadam – powiedz no łaskawie, co on za jeden i gdzie mieszka.\n– Ano, widzisz – odrzecze – tam, te ostatnie okna, które wyglądają na miasto, kiedy z drugiej strony drzwi wychodzą na zaułek? Tam to mieszka ten Milon, człek pieniężny srodze i ciężko bogaty, a często gęsto dobrą lichwę uprawiający, bo bierze w zastaw złoto i srebro. Dusi się na tych śmieciach siedząc okrakiem na swoim grosiwie z połowicą, godną kumą w tej nędzy. Jedną jedyną żywi tam ino służkę, a chodzi zawsze jak ten żebrak.\nWybuchnąłem śmiechem na ten opis.\n– Bardzo to łaskawie i przezornie – powiadam – zatroszczył się o mnie miły mój Demeasz, dając mi w podróży polecenia do takiego człowieka, w którego gospodarstwie nie ma strachu przed dymem z ogniska ani przed parą z warzonki.\nTo mówiąc poszedłem dalej do tego domu i zacząłem łomotać we wrota mocno zaryglowane, wołając przy tym głośno. Po dobrej chwili wyszła jakaś młódka.\n– Ej tam, człowieku – powiada mi – co się tak do drzwi dobijałeś: na jaki zastaw chcesz pożyczyć? Gdzieś się taki uchował, co nie wiesz, że my dajemy tylko na złoto i srebro?\n– Bądź no grzeczniejsza dla mnie – odrzekłem – i raczej powiedz, czy zastaję w domu twego chlebodawcę.\n– Pewnie – odrzekła – ale dlaczego pytasz?\n– Mam dla niego list od Koryntyjczyka Demeasza.\n– Pójdę mu oznajmić – rzekła – a ty tymczasem tu poczekaj .\nTo powiedziawszy zaryglowała znowu drzwi i weszła do domu. Wkrótce wróciła i otwarła drzwi, mówiąc:\n– Pan prosi cię.\nWszedłem i znalazłem go siedzącego na wąziutkim tapczaniku i właśnie rozpoczynającego obiad. U nóg jego siedziała żona, stół zaś był nakryty, ale nie zastawiony. Wskazał nań i powiada:\n– Oto zastawa, jaką mogę gościowi ofiarować.\n– Pięknie – mówię i z miejsca daję mu list Demeasza. Przerzucił go prędko i powiada:\n– Jaki to kochany ten Demeasz, że mi takiego gościa przysyła.\nI kazał żonie ustąpić, a mnie na jej miejsce zaprasza. A kiedy i teraz wzdragałem się z grzeczności, złapał mnie za suknię i pociągnął.\n– Siadaj – powiada – tutaj, bo my, ze strachu przed złodziejami, nie mamy żadnych stołków ani nie możemy sobie sprawić potrzebnych sprzętów.\nUsłuchałem. Wtedy rzekł:\n– Zaraz bym sam się domyślił z tej przystojnej ciała postawy i z tej dziewiczej zgoła skromności, żeś ty z dobrego domu. Ale i mój Demeasz to samo mi w liście pisze. Przeto racz nie wzgardzić biedotą tej naszej norki. Ta przylegająca izba będzie ci przystojną siedzibą. Rozgośćże się łaskawie w naszym domu, a i on urośnie twoim dostojeństwem, i ty sobie zdobędziesz tytuł do sławy, jeśli, rad skromnemu schronieniu, współzawodniczyć będziesz z cnotami owego Tezeusza, którego twój ojciec nosił nazwisko rodowe, a który nie pogardził ubożuchną gościną staruchy Hekali.\nTu przywołał służkę.\n– Fotis – powiada jej – zajmij no się pieczołowicie tłumoczkami gościa, złóż je w tej izbie, a zarazem wyjmij prędziuteńko ze skrzyni olej do namaszczenia i ręczniki, i wszystko, co potrzebne, i do łaźni najbliższej mego gościa zaprowadź; dosyć się strudził długą i ciężką drogą.\nUsłyszawszy to jużem się rozeznawał w ściśliwych obyczajach Milona, a chcąc go sobie pozyskać, odrzekłem:\n– Zupełnie mi nie trza tych przyborów do kąpieli, bo zawsze w drodze mam je z sobą. A co do łaźni, to łatwo się do niej dopytam. Ale co mi najbardziej na sercu leży, to to, żebyś, Fotis, koniowi, co mnie dzielnie niósł, kupiła za te oto groszaki siana i jęczmienia.\nZa czym złożywszy tłumoki moje w owej ofiarowanej mi izbie, po drodze do łaźni chcąc sobie upatrzyć coś na wieczerzę, poszedłem na targ ze smakołykami. Tam zobaczyłem rozłożone pyszne ryby; zacząłem pytać o cenę i ze stu srebrników, które mi zaśpiewano, wytargowałem za dwadzieścia denarów. Właśnie stamtąd wychodziłem, kiedy spotykam się z Pitiaszem, moim kolegą szkolnym z Aten. Ów ino przyjrzał mi się małowiele, a zaraz mnie poznał i rzucił mi się na szyję ściskając i wycałowując.\n– A mój Lucjuszu – wykrzykiwał – to dalibóg szmat czasu, jak cię nie widziałem! Toż to – na Herkulesa! – odkąd rozeszliśmy się ze szkoły mistrza Klitiasza! Cóż cię tu sprowadza?\n– Jutro się dowiesz – odpowiedziałem. – Ale – a to co? No, cieszę się, że się spełniły twoje marzenia! Toż to widzę za tobą i pachołków, i pęki rózg, i strój na tobie, jaki się godzi urzędnikom!\n– A tak – powiada – urzędujemy tu na edylostwie i zajmujemy się aprowizacją. Chcesz może kupić jaki smakołyk, to ja ci to w tej chwili załatwię!\nWymawiałem się, ponieważ kupiwszy ryby przyładziłem sobie dostateczną wieczerzę. Ale w tej chwili Pitiasz spostrzegłszy kosz potrząsnął rybami, żeby je lepiej zobaczyć, i pyta:\n– A to śmiecie za ile kupiłeś?\n– Ach – mówię – zaledwie wydarłem je rybakowi za dwadzieścia denarów.\nNa to porwał mnie w tej chwili za rękę i wlokąc z powrotem na targowisko smakołyków krzyczy:\n– I który to z tej hołoty sprzedał ci te wybiórki? Pokazałem tego starowinę, co siedział gdzieś w kąciku. Na tego on natychmiast wsiadł – jak przystało na edyla – straszliwym głosem: – To tak? – grzmiał – to już nawet nie macie względu na naszych przyjaciół ani na gościa żadnego? Widać, że tak, skoro śpiewacie sobie takie niesłychane pieniądze za nędzne rybięta! Wy chcecie to miasto, ten kwiat Tesalii, zmienić na skalistą pustynię, wygłodzić? Ale to wam nie ujdzie bezkarnie! Ja cię tu tak urządzę, że się dowiesz, jak – póki ja tu urzęduję – jak łajdactwu zamyka się drogę! – i wysypawszy na środek placu mój koszyczek każe swemu rękodajnemu wszystkie ryby nogami potratować i porozdeptywać.\nTeraz mój Pitiasz, zadowolony z tego aktu surowej sprawiedliwości, poradził i mnie, żebym sobie już poszedł.\n– To mi wystarczy, Lucjuszu – mówił – żem tak tego starucha pohańbił. Zbity tym wszystkim z pantałyku i zgoła ogłupiały ruszam znowu do łaźni, pozbawiony dzięki szczęśliwemu pomysłowi mego dawnego koleżki równocześnie i groszy, i wieczerzy, po czym wykąpawszy się sunę z powrotem do domu Milona i do mojej izby.\nWłaśnie jednak weszła Fotis, służąca, i powiada, że gospodarz mnie prosi. Ale ja, znając już wtedy oszczędność Milona, grzecznie się wyprosiłem, że to zmęczenie po podróży sen lepiej niż jadło usunie. Usłyszawszy tę odpowiedź przychodzi on sam, bierze za rękę i usiłuje łagodnie zniewolić. A kiedy się wahałem, kiedym się skromnie opierał, powiedział:\n– Nie ustąpię, aż się zgodzisz – i poprzysiągłszy to zaciągnął mnie – gdyż musiałem już, choć niechętnie, ustąpić jego uporowi – do owego swego tapczanu, posadził i zaczął wypytywać: – A jak się też miewa mój Demeasz? A jego żona? A dzieci? A domownicy?\nOpowiadam więc wszystko. Wtedy bardzo ciekawie wypytuje się o przyczyny mej podróży. Skorom mu i to sumiennie wyłuszczył, wypytywać mnie zaczął już z największymi szczegółami o moją ojczyznę, o jej możnych, a w końcu nawet o samego namiestnika. Wreszcie, skoro zobaczył, że zasypiam już w połowie zdań – a taki byłem zmordowany ciężką drogą, a także tym nie kończącym się łańcuchem pytań, że ze znużenia język potykał mi się na wyrazach i ledwie je bełkotałem – dopiero wtedy pozwolił mi pójść spać. Wyrwałem się nareszcie z tej głodnej, ale za to przegadanej wieczerzy u starego zgniłka, i obciążony nie jadłem, ale sennością i najedzony tylko jego ględzeniem, wróciłem do swej izby i udałem się na upragniony spoczynek.\nKoniec Księgi I\nPoprzednie części: Przedmowa, Część I, Część II,\nŚwiat jest pełen symboli: H\nAndromeda - kolebka "człowieka myślącego". Rzecz o...\nDziurawiec (Hypericum perforatum L.) - "ziele świę...\n"Wielka Bogini - ideologiczna przemiana w społecze...\n"Leszek Kołakowski: historia i odpowiedzialność" -...


Sprawdź, jak zaplanować świąteczne zakupy, aby ograniczyć marnowanie żywności | Winiary\nSprawdź, jak zaplanować świąteczne zakupy, aby ograniczyć marnowanie żywności\nŚwięta to wyjątkowy i magiczny czas, który zazwyczaj spędzamy z najbliższymi. Przygotowania do tego okresu nieraz zaczynamy już dużo wcześniej – planujemy potrawy, które zamierzamy przygotować i myślimy jak przystroić wnętrze, by nadać mu świątecznej atmosfery. Ważną częścią przygotowań są także zakupy spożywcze. Jak je zaplanować, by nie przesadzić z ilością produktów?\nJeżeli rodzinna uczta świąteczna odbędzie się u ciebie i to właśnie ty planujesz przygotować dania, którymi poczęstujesz gości, sporządź na początek listę, biorąc pod uwagę liczbę uczestników. Usiądź wygodnie w fotelu i spisz wszystkie planowane potrawy, najlepiej w kolejności serwowania, gdyż wtedy będziesz miała lepsze rozeznanie, czy np. przystawek lub ciast nie jest zbyt wiele.\nGdy wypiszesz już wszystkie dania, które chcesz przyrządzić, wtedy przygotuj listę z potrzebnymi składnikami, uwzględniając przy tym ich ilość. W trakcie spisywania koniecznie przejrzyj zapasy w swojej kuchni. Prawdopodobnie sporo z potrzebnych produktów masz w szafkach lub spiżarni (np. bakalie, cukier wanilinowy, mąkę żytnią czy przyprawy), więc nie będziesz musiała ich kupować. W przypadku składników długoterminowych, trzymanych w kuchni, sprawdź, czy nie są przeterminowane.\nTeraz możesz przygotować ostateczną listę zakupów wielkanocnych. Na jednej kartce spisz produkty, które możesz kupić nawet kilka tygodni przed świętami, takie jak: cukier, mąki, kakao, warzywa konserwowe do sałatek. Uwzględnij także akcesoria kuchenne, które będą ci potrzebne do przyrządzenia potraw, np. folię aluminiową, rękawy i papiery do pieczenia albo forma na babkę. Druga lista powinna zawierać produkty z krótkim terminem ważności (owoce, warzywa, mięso, pieczywo), ponieważ trzeba będzie je kupić dopiero tuż przed świąteczną ucztą.\nKiedy i gdzie kupować określone produkty?\nCzęść świątecznych potraw można zacząć przygotowywać już na kilka dni przed Wielkanocą, dlatego też potrzebne do nich składniki kup nieco wcześniej. Na przykład większość ciast i spody do mazurka można upiec już w połowie przedświątecznego tygodnia, a zakwas potrzebuje około 7 dni, żeby nabrać charakterystycznego smaku i aromatu. Więc jeśli chcesz przygotować tradycyjny wielkanocny żur na domowym zakwasie, koniecznie zaopatrz się w mąkę żytnią typu 2000 oraz przyprawy (ziele angielskie, liście laurowe i świeży czosnek) nawet 10 dni przed rodzinnym przyjęciem.\nA gdzie zrobisz świąteczne sprawunki? W dużych marketach, w których jest spory wybór i różnorodność towaru, kup produkty o dłuższej dacie przydatności do spożycia, jak mąki, warzywa w słoikach i konserwach, mleka UHT, wszelkie przyprawy czy akcesoria potrzebne do wypieku. Najświeższe owoce i warzywa znajdziesz na bazarku, na który warto się wybrać dopiero tuż przed świętami. Jaja, mięso, wędliny oraz białą kiełbasę kup u sprawdzonych i pewnych sprzedawców, ponieważ te produkty będą królować na wielkanocnym stole, dlatego muszą być świeże i najwyższej jakości. Jeśli obawiasz się, że nie poradzisz sobie z przygotowaniem niektórych potraw, lub po prostu może ci nie wystarczyć czasu na ich przyrządzenie, zamów je w polecanym miejscu. Pamiętaj, że gotowe świąteczne pyszności (ciasta, pieczywo, wędliny) należy zamówić z odpowiednim wyprzedzeniem.\nJak nie zmarnować żywności?\nAby nie nagromadzić nadmiaru żywności, dokładnie rozplanuj zakupy, a zwłaszcza ilość produktów potrzebnych do przygotowania świątecznej uczty. Jeśli będziesz trzymać się listy, wówczas jest spora szansa, że nie kupisz zbyt wiele żywności, która później może się zmarnować.\nA co zrobić z potrawami, które zostały nam po świątecznym spotkaniu rodzinnym? Sałatki i sosy z dodatkiem majonezu oraz ciasta na bazie śmietany najsmaczniejsze są świeże, dlatego najlepiej obdarować nimi swoich bliskich, jeśli wiesz, że nie będziesz w stanie ich zjeść w ciągu kilku najbliższych dni. Takie dania jak żur, pierogi, upieczone mięso lub niektóre ciasta (mazurek, makowiec, sernik) bardzo dobrze znoszą mrożenie i mogą przebywać w warunkach chłodniczych nawet do kilku miesięcy. Ich nadmiar spakuj do plastikowych pojemników lub specjalnych woreczków, a następnie zamroź. Dzięki tej prostej metodzie przechowywania żywności będziesz mogła cieszyć się typowo świątecznymi smakami znacznie dłużej.\nPoznaj rady, jak nie zbankrutować podczas wielkanocnych zakupów\nZabiegana Wielkanoc? Zobacz, które potrawy przygotujesz w pół godziny!\nWielkanocny niezbędnik – czego nie może zabraknąć, by święta były pyszne


Ilustracja Wspierająca Ochronę środowiska. Dwa Zielone Drzewa I Niebieska Wstążka Z Napisem „save The Planet”. Pojęcie Zagadnień środowiskowych. Płaska Ilustracja | Darmowy Wektor\nIlustracja Wspierająca Ochronę środowiska. Dwa Zielone Drzewa I Niebieska Wstążka Z Napisem „save The Planet”. Pojęcie Zagadnień środowiskowych. Płaska Ilustracja Darmowych Wektorów\nUratuj planetę z ilustracją sadzenia drzew\nVector illustration tła eco koncepcji zielonej energii ekologicznej i cytat zapisz planetę, myśl ekologicznie i recyklingu odpadów\nPostaw na ekologię, ocal ziemię. ładny ekologiczny ilustracji wektorowych.\nIlustracja wektorowa o ochronie drzew i roślin na ziemi.\nVector illustration tła eko koncepcji zielonej energii ekologicznej i cytat zapisz planetę, myśl ekologicznie i recyklingu odpadów\nIlustracja wspierająca ochronę środowiska. duże zielone drzewo i różowa wstążka z napisem „save the planet”. pojęcie zagadnień środowiskowych.\nIlustracja eco tła koncepcji zielonej energii ekologicznej i cytat zapisz planetę i recykling odpadów w płaskim stylu geometrycznym\nIlustracja tło eco koncepcji zielonej energii ekologicznej i cytat zapisz planetę.\nIlustracja tła eko koncepcji zielonej energii ekologicznej i cytat zapisz planetę, myśl ekologicznie i recyklingu odpadów\nEkologii lądowania strony ilustracyjny pojęcie z panelem słonecznym\nSave the planet. żółta wstążka z napisem. zielone drzewa na planecie ziemia. ilustracja koncepcja na białym tle\nUrocza postać rudej kobiety lub dziewczyny, która tuli zielone drzewo w stylu kreskówki hipster z teksturami i zwrotem „miłośnik drzew” ilustracja nowoczesnego doodle ekologiczny, uratuj koncepcję planety\nSiklawy scena z drzewem na rockowej ilustraci\nIlustracja z zielonymi liśćmi i ręcznie napis zapisać planety w stylu cartoon.\nZapisz projekt planety\nZapisz planetę. zielone drzewa i różową wstążką z tekstem. koncepcja ochrony środowiska. sadzenie drzew. kreskówki ilustracja na białym tle.\nUratować planetę ilustracja. chłopiec i dziewczynka z konewki i łopata do sadzenia sadzonki\nUratuj planetę ilustracja koncepcja\nZapisz motyw ilustracji planety\nIlustracja dzień ziemi.\nZiemski dzień, set ikony z przetwarza puszkę, drzewa i planetę, ilustracja\nZiemskiego dnia karta, planeta z lasem, ilustracja\nZiemskiego dnia karta, planeta z drzewami i czystej energii przedmioty, ilustracja


Wiadomości - CIS Mysłowice\nBezpłatna pomoc prawna dla mieszkańców miasta Mysłowice\nStowarzyszenie Centrum Inicjatyw Społecznych Mysłowice zaprasza mieszkańców miasta Mysłowice do korzystania z bezpłatnej pomocy prawnej. Dyżury odbywają się od 4 listopada do 31 grudnia br. w środy, godz. 16.00 – 18.00, w siedzibie stowarzyszenia.\nKonsultacje - najważniejsze cele i działania programu współpracy w 2016 r.\nSerdecznie zapraszamy na ostatnie konsultacje społeczne projektu rocznego Programu współpracy samorządu miasta Mysłowice i organizacji pozarządowych w 2016 r. Spotkanie odbędzie się w dniu 21 października o godzinie 16.30.\nOtwarty konkurs dla organizacji pozarządowych na rewitalizację społeczną\nPrezydent Miasta Mysłowice ogłasza otwarty konkurs na dotacje z budżetu miasta na realizację zadania publicznego w zakresie "działalność wspomagająca rozwój wspólnot i społeczności lokalnych"\nZaproszenie na szkolenie z pozyskiwania środków z budżetu miasta poprzez generator wniosków\nSzanowni Państwo, zapraszamy do udziału w module szkoleniowo - informacyjnym: "Pozyskiwanie środków finansowych na realizację zadań publicznych z budżetu miasta Mysłowice poprzez e-narzędzie w ramach funkcjonującego Generatora Wniosków"\nSzkolenie "Budżet obywatelski" - 28 kwietnia\nPrezydent Miasta Mysłowice zaprasza przedstawicieli mysłowickich organizacji pozarządowych na szkolenie "Budżet obywatelski". Prowadzącym szkolenie będzie Jarosław Makowski, ekspert w dziedzinie budżetu obywatelskiego, Radny Sejmiku Województwa Śląskiego. Szkolenie odbędzie się w dniu 28 kwietnia o godzinie 16.00 w siedzibie Centrum Inicjatyw Społecznych Mysłowice.\nDoradztwo z PR\nSerdecznie zapraszamy do kontaktu z Panią Magdaleną Borucką, specjalistą ds. PR ze Stowarzyszenia Most, mająca bezpłatnie wspierać organizacje zainteresowane doradztwem z zakresu Public Relation. Doradca jest do Państwa dyspozycji do 17 kwietnia.\nSpotkanie konsultacyjne nt. inicjatywy lokalnej - 13.04.2015r. o godz. 16:00\nSerdecznie zapraszamy na spotkanie konsultacyjne uchwały o inicjatywie lokalnej, które odbędzie się w najbliższy poniedziałek 13.04.2015r. o godz. 16:00 w siedzibie Ośrodka Wsparcia dla Organizacji Pozarządowych przy ul. Grunwaldzkiej 22 (wejście od Placu Wolności 8) w Mysłowicach.\nKonkurs na dotacje z budżetu miasta w obszarze ochrony zdrowia\nPrezydent Miasta Mysłowice ogłasza konkurs na dotacje z budżetu miasta na realizację zadań publicznych w obszarze ochrony zdrowia, tj. zwalczania narkomanii oraz przeciwdziałania alkoholizmowi w 2015 r.\nDzień Organizacji Pozarządowych - spotkanie organizacyjne\nPartnerzy projektu "My PART" serdecznie zapraszają członków zespołu ds. współpracy lokalnej oraz wszystkich przedstawicieli organizacji pozarządowych działających na terenie miasta Mysłowice na II spotkanie dot. współorganizacji Dnia Organizacji Pozarządowych.\nPlatforma donacyjna uruchomiona - prosty sposób na zdobycie środków na działania NGO!\nFundacja FaniMani uruchomiła platformę donacyjną wspierającą wybraną organizację pozarządowa lub szkolę poprzez dokonywanie zakupów online. Dzięki niej organizacje mogą w prosty sposób zdobywać środki na swoje działania. Wystarczy, że zarejestrują się na platformie: - https://fanimani.pl/ - Korzystanie z serwisu jest całkowicie bezpłatne.\nStrona 2 / 12 Idź do:


OCHRONA ŚRODOWISKA - Antykwariat im. J.K. Żupańskiego - Poznań\nOchrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego. Dzieło zbiorowe pod redakcją Włodzimierza Michajłowa i Kazimierza Zabierowskiego. Tom 1/2.\nAktywna ochrona populacji nizinnej rysia w Polsce. Raport z projektu POIS.05.01.00-00-341/10.\nGore Al - Niewygodna prawda. Apel o ratowanie naszej planety przed katastrofalnymi skutkami globalnego ocieplenia.\nGmina Pszczew i Pszczewski Park Krajobrazowy w obliczu europejskiej sieci ochrony przyrody Natura 2000. Pod redakcją Tomasza Schuberta.\nPraktyczne aspekty ocen środowiska przyrodniczego. Pod redakcją naukową Sylwii Bródki.\nBernaciak Arnold - Ochrona środowiska w praktyce. Aspekty ekonomiczno-prawne.\nŚrodowisko i przemysł. Pod redakcją G. Schroedera.\nBartman Edward, Bartman Paweł - Studium przyrodniczych cech krajobrazu regionu elbląskiego dla potrzeb turystycznych i rekreacyjnych.\nRezerwaty przyrody w Polsce. /Wydanie dwujęzyczne/.\nJanowscy Ewa i Ryszard - Łagowski Park Karjobrazowy.\nEkologia. Jej związki z różnymi dziedzinami wiedzy. Wybrane zagadnienia. Pod redakcją Alicji Kurnatowskiej.


Wycięcie tatuaży - Dr Ryszard Mądry\nWSKAZANIA DO ZABIEGU I JEGO CEL:\nZabieg wykonuje się u Pacjentów z różnego rodzaju tatuażem - pourazowym i ozdobnym.\nOperację wykonuje się ze wskazań estetycznych\nCelem zabiegu jest usunięcie zmiany tatuażu i zamkniecie powstałego ubytku powłok.\nJeśli zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym u pacjentów bez obciążeń w wywiadzie zwykle nie wykonuje się przed tego typu operacją badań dodatkowych. Niemniej jednak lekarz czasami może zlecić wykonanie rutynowych badań laboratoryjnymi w zależności od stanu zdrowia pacjenta, lekarz może zlecić również inne badania dodatkowe np. EKG, RTG płuc czy USG jamy brzusznej.\nPoza rutynowymi badaniami laboratoryjnymi [morfologia krwi, grupa krwi, układ krzepnięcia [INR, APTT], CRP, elektrolity we krwi [Na, K], kreatynina we krwi, glukoza we krwi, białko we krwi, badanie ogólne moczu, HbsAb, antyHCV,] w zależności od stanu zdrowia pacjenta, lekarz może zlecić również inne badania dodatkowe np. EKG, RTG płuc.\nJeśli zabieg odbywa się w znieczuleniu ogólnym lub przewodowym należy pozostać na czczo na 6 godzin przed rozpoczęciem operacji.\nW przypadku, gdy przewidywana jest w trakcie zabiegu większa utrata krwi zostanie zamówiony przed zabiegiem koncentrat krwinek czerwonych i wykonane badanie zgodności krzyżowej krwi pacjenta z krwinkami dawcy. Preparat krwi zostanie przetoczony tylko jeżeli wystąpią do tego wskazania.\nPacjenci palący papierosy w związku z ich negatywnym wpływem na proces gojenia będą proszeni o zaprzestanie palenia na trzy tygodnie przed i po operacji. Muszą się oni też liczyć z tym, że wielu chirurgów dla dobra pacjenta może odstąpić od wykonania operacji u aktywnych palaczy nie będących w stanie rzucić palenia w tym okresie.\nRano w dniu zabiegu zaleca się chorym kąpiel pod bieżącą wodą w mydle antyseptycznym.\nTuż przed zabiegiem zostanie założona do żyły kaniula służąca do podawania leków; cewnik moczowy jeśli przewidywany czas zabiegu jest dłuższy od 2 godz i bandaż elastyczny na kończyny dolne w przypadku obecności żylaków.\nNa skórę naniesione zostaną oznaczenia / linie, ułatwiające precyzyjne wykonanie operacji.\nZrobiony zostanie również komplet zdjęć\nNajczęściej Chory w trakcie operacji jest ułożony w pozycji na wznak, czasami w zależność od lokalizacji zmiany skórnej pozycja może być modyfikowana. Chory w zależności od rozległości i umiejscowienia pola operacyjnego może być znieczulony znieczulony ogólnie, dokręgowo lub miejscowo. Po przygotowaniu pola operacyjnego, poprzez przemycie preparatem antyseptycznym obkłada się je sterylnym materiałem a następnie wykonuje się cięcia w wyznaczonych miejscach.\nWycięcie tatuażu może powodować w zależności od stanu miejscowego powstanie różnej wielkości ubytków tkanek.\nPowstały ubytek tkanek można pozostawić do wtórnego gojenia, zamknąć ranę szwami pierwotnymi, położyć przeszczep skóry lub wykonać plastykę płatem tkankowym miejscowym lub odległym na szypule naczyniowej lub za pomocą zespolenia mikrochirurgicznego.\nPrzeszczep pobiera się ze skóry własnej chorego, w przypadkach kiedy brak jest możliwości wykonania pierwotnego zamknięcia rany z powodu jej wielkości.\nW przypadku przeszczepów pełnej grubości, skóra jest pobierana w całości w wymaganym kształcie, który pozwala zamknąć operowaną ranę. Miejsce dawcze zamykane jest szwami pierwotnymi i pozostanie po nim linijna blizna.\nPłat jest kompleksem tkanek który posiada własne ukrwienie a czasami i unerwienie. Płaty możemy pobierać z sąsiedztwa wtedy przenoszone są na pole dawcze na szypule tkankowej oraz z miejsc odległych i w tym przypadku wymagane jest wykonanie zespoleń mikrochirurgicznych naczyń płata z naczyniami, które znajdują się w sąsiedztwie miejsca biorczego. W miejscu pobrania płata powstaje ubytek, który w zależności o jego wielkości zaopatrywany jest szwami pierwotnymi lub przeszczepem. Rodzaj i wielkość pobieranych tkanek z płatem jest zależny od rodzaju ubytku oraz założeń co do końcowego efektu leczniczego, który jest wspólnie ustalany z chorym.\nNa koniec operacji kontroluje się ranę celem zaopatrzenia miejsc krwawienia oraz usunięcia narzędzi chirurgicznych i materiałów opatrunkowych. Operację kończy się założeniem drenu i szwów mocujących.\nPobrany materiał tkankowy jest wysyłany do badania histologicznego.\nRodzaj i miejsce pobierania przeszczepów lub płatów zostaną ustalone z chorym przed zabiegiem.\nPo operacji u chorego pozostają więc dodatkowe blizny. Oprócz ran pierwotnych będą rany w polach dawczych.\nWygląd ran uzależniony jest od wielkości, kształtu, umiejscowienia i rodzaju pobranych przeszczepów, ran pierwotnych oraz od właściwości osobniczych chorego.\nPOSTĘPOWANIE PO ZABIEGU I PRZEBIEG REKONWALESCENCJI:\nDolegliwości bólowe występujące najczęściej bezpośrednio po zbiegu i w ciągu kilu kolejnych dni kontrolowane będą za pomocą środków przeciwbólowych. Mogą się one nasilać w pewnym stopniu przy wzmożonej aktywności ruchowej i wymagać doustnych leków przeciwbólowych przez następne kilka tygodni. Normalnym objawem jest występowanie obrzęków, zaczerwienienia, zwiększonego ucieplenia i podbiegnięć krwawych w okolicy operowanej, które ustępują stopniowo w okresie od 2 do 3 tygodni po zabiegu.\nW przypadku wydłużonego czasu zabiegu lub w przypadku obecności dodatkowych obciążeń w okresie okołooperacyjnym mogą być podawane dożylnie antybiotyk oraz podskórnie heparyna drobnocząsteczkowa celem zastosowania profilaktyki przeciwbakteryjnej i przeciwzakrzepowej.\nW miejscu operowanym jeśli jest taka konieczność wynikająca z powstanie dużej przestrzeni umieszczany jest dren, którego zadaniem jest odprowadzanie wydzieliny. Dren jest usuwany gdy ilość wydzieliny ograniczy się do wielkości poniżej 30 ml / dzień [najczęściej 1-3 doba po zabiegu].\nPo operacji w 1 lub 2 dniu zostanie zdjęty opatrunek. Szwy usuwane będą po około 7- 14 dniach po zabiegu. Kąpiel pod bieżącą wodą można wziąć 2 dni po usunięciu drenu lub ustąpieniu wydzieliny z rany . Blizny po operacji mogą być opalane dopiero po upływie roku.\nNa 2-4 dzień po operacji zostanie zdjęty opatrunek w miejscach położenia przeszczepów i dopiero wtedy można będzie wstępnie określić skuteczność zabiegu.\nNa polach dawczych przeszczepów pośredniej grubości opatrunki należy pozostawić do samodzielnego oddzielenia tj ok 2 – 3 tyg od zabiegu. W procesie gojenia się ran może wystąpić dokuczliwy świąd skóry oraz powstawanie pęcherzy naskórkowych w obrębie wygojonych już ran.\nZ pól dawczych przeszczepów pełnej grubości szwy usuwane będą po około 7 – 14 dni.\nPrzewidywane wizyty kontrolne w odstępach: 1-3 tyg [usunięcie szwów/wynik badania histopatologicznego]; 6 tyg; 3-6 m-cy; rok\nDo czasu wygojenia rany należy dbać o jej higienę wg zaleceń podanych przez personel medyczny. Nie należy leżeć na ranie, przebywać w pozycjach powodujących ucisk rany, prowadzić samodzielnych zabiegów naruszających ciągłość naskórka pokrywającego ranę. W przypadku zamoczenia /zabrudzenia rany należy ją przemyć preparatem antyseptycznym.\nPo około 4 tyg od wygojenia się ran należy zacząć stosować żele lub opatrunki uciskowe a w przypadku przerastania blizn odzież uciskową.\nEfekt pierwotny operacji jest widoczny zaraz po zabiegu. Z czasem obrzęk operacyjny tkanek ustąpi, ich struktura ulegnie przebudowie, linie cięć zbledną. Efekt ostateczny zabiegu zależy od stanu ogólnego i miejscowego chorego oraz jego zaangażowanie w zalecenia co do rehabilitacji oraz opieki nad ranami oraz bliznami i jest osiągany po upływie około 6 - 18 miesięcy.\nZwykle zalecane leki, środki medyczne i materiały opatrunkowe: PARACETAMOL tabl. 1-2 co 6 h / DEXAK tab a 25 mg: 1 tab co 8 h w razie bólu; CYCLO3FORT – 3 X 1 kaps.; LIOTON 1000 gel na krwiaki 3 x dz; DERMATIX gel - smarować blizny co 12 h od 14 dnia od zdjęcia szwów lub ustąpienia wysięku; GAZA 1 m2; GAZIKI JAŁOWE 10 x 10 cm; OCTENISEPT; ALANTAN PLUS; OPATRUNKI JAŁOWE Z POWIERZCHNIĄ CHŁONNĄ; BADNAŻ; PRZYLEPIEC / PLASTER MEDYCZNY\ncodzienna zmiana opatrunku: przemycie Octenisept + sucha gaza + opatrunek mocujący\nMożliwość kąpieli w 3 - 7 dobie po zabiegu.\nPole dawcze - pozostawienie opatrunku do samoistnego oddzielenia\nMiejsca wygojone: natłuszczenie ALANTAN PLUS 3 x dz\nOchrona przed wysokimi i niskimi temperaturami oraz światłem słonecznym [filtr UV > 30]\nUsunięcie szwów za 7 -14 dni\nOszczędzający tryb życia 14 - 21 dni; następnie stopniowa rehabilitacja ruchowa\nPrzewidywane wizyty kontrolne w odstępach: 1-3 tyg [usunięcie szwów]; 1 mies / 3 mies / 6 mies / 1 rok\n+ 48 509 317 808\nSP ZOZ Łęczna ul. Krasnystawska 52\nCopyright © 2022 all rights reserved / wykonanie strony internetowej: Marek Golan


Regulamin sklepu - Kwiatkihonoratki.pl\nYou are here: Kwiatkihonoratki.pl > Regulamin sklepu\nKwiaciarnia „Honoratka” jako kwiatkihonoratki.pl prowadzi sprzedaż bukietów i kompozycji kwiatowych przez Internet. Zamówienia przyjmowane są poprzez Internet, telefonicznie oraz bezpośrednio w pracowni „Honoratka”, która mieści się pod adresem: ul. Wronia 7, 05-091 Ząbki oraz Warszawa Wola ul. Wolska 174 róg Świętego Jacka.\nDostawa kwiatów odbywa się kurierem, a opłata uzależniona jest od adresu dostawy oraz rodzaju produktu.\nZąbki – dostawa darmowa wszystkich produktów.\nWarszawa – dostawa w cenie 50zł, oprócz wieńca.\nWarszawa – wieniec w cenie 70zł z wniesieniem.\nOkolice Warszawy, województwo mazowieckie 70zł +3zł km.\nPunkt odbioru osobistego, po wcześniejszym zamówieniu produktu:\nZąbki ul. Wronia 7 05-091 poniedziałek – piątek godziny 7-20\nWarszawa Wola ul. Wolska 174 róg Świętego Jacka. Codziennie 7-18\nOpisy i zdjęcia przedstawione na stronie są własnością Kwiaciarni „Honoratka”. Kopiowanie i wykorzystywanie komercyjne bez pisemnej zgody Kwiaciarni „Honoratka” jest zabronione.\nWszystkie ceny prezentowane w serwisie są cenami brutto (zawierają podatek VAT) i obowiązują w momencie składania zamówienia.\nKwiaciarnia „Honoratka” zapewnia doręczenie kwiatów w 24 godziny od momentu potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia na terenie województwa Mazowieckiego: Ząbek, Zielonki, Kobyłki, Marek, dzielnic Warszawy (Warszawa Targówek, Warszawa Rembertów, Warszawy Zacisze, Warszawa Bródno). Zamówienia do lokalizacji poza wymienionymi powyżej realizujemy po akceptacji zamówienia i przekazaniu kosztów transportu.\nKwiaciarnia „Honoratka” jest zamknięta w dniu 25, 26 grudnia oraz 1 stycznia i w tym dniu nie realizuje usługi dostawy zamówionych produktów.\nKwiaciarnia „Honoratka” gwarantuje świeżość dostarczonych kwiatów w dniu doręczenia. Przyjęcie dostarczanego produktu oznacza jego akceptację.\nKwiaciarnia „Honoratka” zastrzega sobie prawo do dokonania zmian w zamówieniu polegających na zastąpieniu kwiatów oraz dodatków sezonowych innymi dostępnymi kwiatami z założeniem utrzymania kompozycji bukietu najbardziej odpowiadającego pierwowzorowi jak i cenie.\nKwiaciarnia „Honoratka” zastrzega sobie możliwość odmowy zrealizowania zamówienia w przypadku braku możliwości doręczenia zamówionego bukietu lub w przypadku, gdy cena towaru prezentowana w ofercie jest wynikiem pomyłki lub działania osób trzecich. Kwota wpłacona przez Klienta zostanie zwrócona w terminie 14 dni roboczych.\nKwiaciarnia „Honoratka” nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie lub nie dostarczenie przesyłki wynikające z podania błędnych danych odbiorcy lub nie zastania osoby odbierającej w ciągu 1h.\nWszelkie reklamacje powinny być składane osobiście w siedzibie firmy „Honoratka” Ząbki ul. Wronia 7 05-091 lub za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres sklep@kwiatkihonoratki.pl, w maksymalnym terminie 3 dni od otrzymania przesyłki. Kwiaciarnia „Honoratka” ma 7 dni na rozpatrzenie reklamacji.\nZłożenie zamówienia potwierdza akceptację niniejszego regulaminu.\nKlient ma prawo zrezygnować z zakupu wybranego produktu do momentu przekazania przez Kwiaciarnię „Honoratka” zakupionego produktu kurierowi celem dostarczenia pod wskazany adres.\nW sprawach nieuregulowanych niniejszym regulaminem obowiązują przepisy kodeksu cywilnego. Wszelkie spory związane z regulaminem, będą rozstrzygane przez Sąd właściwy dla miejsca prowadzenia działalności Kwiaciarnia „Honoratka”\nKwiaciarnia „Honoratka” umożliwia swoim klientom dokonania płatności za zakupiony towar poprzez przelew elektroniczny za pośrednictwem systemu płatności Przelewy 24.\nW przypadku braku możliwości dokonania zapłaty za pośrednictwem systemu płatności Przelewy24 klient może dokonać tradycyjnego przelewu. Po wykonaniu przelewu prosimy o przesłanie scanu na adres sklep@kwiatkihonoratki.pl. Po sprawdzeniu dokonania płatności zlecenie zostanie zrealizowane. Dane konta poniżej.\n„Honoratka” Maria Hermanowicz\nUl. Wronia 7 05-091 Ząbki


Warszawska scena artystyczna. Prywatna historia transformacji – KULTURA ENTER\nStrona główna/Warszawska scena artystyczna. Prywatna historia transformacji\nWarszawska scena artystyczna. Prywatna historia transformacji\nKiedy w 2001 roku zakładaliśmy Galerię Raster, była to pierwsza w Warszawie prywatna galeria sztuki skoncentrowana na młodej generacji artystów i realizująca regularny program wystaw. W istocie, przez dziesięć lat od formalnej zmiany systemu politycznego i ekonomicznego w Polsce, mimo ożywionej dyskusji krytycznej na temat możliwych artystycznych konsekwencji tych historycznych przemian i uformowania się nowego, dojrzałego pokolenia artystów, system instytucjonalny sztuki pozostawał praktycznie bez zmian. Jego filarem była sieć publicznych galerii sztuki współczesnej, rozbudowywana na terenie całego kraju przez ostatnie czterdzieści lat realnego socjalizmu oraz kilka dużych instytucji o charakterze centralnym: Muzeum Sztuki w Łodzi czy Narodowa Galeria Sztuki Zachęta i Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. W latach dziewięćdziesiątych dyrektorami większości tych galerii zostali kuratorzy zaangażowani w dyskurs sztuki najnowszej i system ten stał się właściwie samowystarczalny. Biorąc również pod uwagę, że sztuka polska tych lat, w swych najwyższych przejawach, czerpała intensywnie ze strategii krytycznych, eksplorując kwestie cielesności, tożsamości płciowej i relacje władzy (do najchętniej czytanych teoretyków należał Michel Foucault), system dystrybucji sztuki oparty o sieć publicznych galerii wydawał się logiczny, gwarantujący niezawisłość i „czystość” myśli artystycznej.\nW drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych ów sprawnie funkcjonujący układ scalony sztuki polskiej, jak go nazwaliśmy na łamach „Rastra”(1998), oparty o stosunkowo wąską grupę kuratorów i artystów obsługujących swoimi projektami około 20 najciekawszych galerii i instytucji publicznych w kraju, zaczął jednak ujawniać swoją niewydolność. Można wskazać zarówno artystyczne jaki ekonomiczne oraz polityczne przyczyny procesu rozpadu tego systemu. Z artystycznego punktu widzenia, największym problemem okazała się w końcu hermetyczność „układu scalonego”. Dyskurs artystyczno-krytyczny nie wypływał praktycznie poza ramy środowiska i mury galerii, a krytyczne zaangażowanie sztuki miało raczej akademicki niż praktyczny wymiar. Galerie, w oparciu o przestrzenny model white cube, realizowały model swoistego „laboratorium”, do którego niewiele w istocie docierało z zewnątrz, a jeszcze mniej na zewnątrz się wydostawało. Symbolicznie można potraktować fakt, że w warszawskiej Galerii Foksal — najważniejszym ośrodku myśli awangardowej – dopiero w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych, po trzydziestu latach istnienia, za sprawą nowego pokolenia kuratorów i artystów, po raz pierwszy zdemontowano sztuczne ściany, odsłaniając w sali wystawowej okna.\nPostępująca komercjalizacja i kapitalizacja życia społecznego oraz przestrzeni publicznej prowokowała nowe postawy artystyczne. Debiutujący w końcu lat dziewięćdziesiątych artyści bezbłędnie diagnozowali sztuczność przestrzeni galeryjnej i dokonującą się w oparciu o nią instytucjonalizację sztuki. W 1998 roku Rafał Bujnowski, wówczas jeszcze student grafiki, uruchomił w Krakowie galerię „otwartą 24 godziny na dobę”, której przestrzenią wystawową był zbudowany samodzielnie i ustawiony w centrum miasta billboard. Z początkiem 2000 roku Paulina Ołowska i Julita Wójcik zrealizowały Marzenie Prowincjonalnej Dziewczyny – cykl wystaw młodych artystów z Polski i Europy w wynajętym prywatnym mieszkaniu w Sopocie. Jednocześnie mnożyły się realizacje, których sensem była ostateczna konfrontacja abstrakcyjnej przestrzeni galerii z brutalną rzeczywistością młodego polskiego kapitalizmu. Przedmiotem artystycznej analizy stały się bieżąca kultura wizualna i slogany nowej rzeczywistości, a artyści zaczęli się zastanawiać nad własnym statusem i miejscem w zmieniającym się układzie społecznym. To wówczas Joanna Rajkowska wyprodukowała serię napojów i kosmetyków zawierających wydzieliny własnego ciała składając symboliczną ofiarę z samej siebie – artystki na ołtarzu konsumpcyjnego społeczeństwa.\nInspiracją dla tego typu projektów była też sytuacja ekonomiczna artystów. „Układ scalony” nie mógł zagwarantować artystom – nawet tym najlepszym – utrzymania, a z roku na rok nawet z pieniędzmi na produkcję wystaw było coraz gorzej. Przy braku rozwiniętego systemu stypendialnego, braku doświadczenia artystów w ubieganiu się o międzynarodowe granty oraz braku zakupów ze strony instytucji publicznych (brak środków budżetowych), młodzi artyści musieli dzielić czas pomiędzy sztukę a pracę zarobkową. Czasem rodziły się z tego znakomite realizacje, jak projekt Oskara Dawickiego, który przez dwa lata pracy w agencji reklamowej, w tajemnicy umieszczał miniaturowe fotografie własnej twarzy na wszystkich projektowanych przez agencję i drukowanych w dziesiątkach tysięcy kopii ulotkach, plakatach i folderach. Generalnie jednak takie a nie inne położenie ekonomiczne artystów, przy braku rynku sztuki współczesnej, wpływało przede wszystkim na wzrost poziomu frustracji i cierpkiej ironii wśród artystów.\nZaistniały w końcu również istotne okoliczności polityczne, które spowodowały erozję dotychczasowego systemu instytucjonalnego sztuki. Po części sprowokowane one zostały przez samych artystów stęsknionych za antyakademicką konfrontacją sztuki z „prawdziwym życiem”. Kiedy w lutym 2000 roku w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta Julita Wójcik treścią swojej wystawy uczyniła obieranie ziemniaków, publiczność i media były zaszokowane. Kilka miesięcy wcześniej w tej samej galerii, Naziści Piotra Uklańskiego zostali zaatakowani szablą przez znanego polskiego aktora, który nie mógł się pogodzić z włączeniem do tej pracy jego filmowego fotosu w faszystowskim mundurze, Jego atak to być może najszerzej komentowane zdarzenie w galerii sztuki w Polsce od czasów gdy w 1922 roku, także w Zachęcie, malarz i krytyk sztuki Eligiusz Niewiadomski zastrzelił pierwszego prezydenta odrodzonej po 120 latach Rzeczypospolitej. Po ataku na Nazistów stało się jasne, że za przemianami ekonomiczno-społecznymi nie nadążają zmiany standardów życia publicznego. Aktora w jego niszczycielskim porywie osłaniała ekipa głównego wydania wiadomości publicznej telewizji. Sztuka współczesna, w najbardziej zaskakujący dla artystów sposób, stała się nagle przedmiotem szerokich medialnych dyskusji. I chociaż już wcześniej – w połowie lat dziewięćdziesiątych – przetoczyły się dyskusje dotyczące „etyki i moralności” sztuki, wywołane głośnymi pracami Katarzyny Kozyry (Piramida zwierząt, 1993) i Zbigniewa Libery (Lego. Obóz Koncentracyjny, 1996), tym razem skutki okazały się znacznie dalej idące. Prawicowe i skrajnie prawicowe ugrupowania polityczne upatrzyły w „skandalicznych” przejawach sztuki współczesnej wygodne narzędzie walki ideologicznej i mechanizmu autopromocji. Kulminacją kolejnych „skandali” był proces Doroty Nieznalskiej, którą sąd pierwszej instancji uznał winnym obrazy uczuć religijnych, jakiej rzekomo dopuściła się w swojej instalacji Pasja. Lokalni politycy zaczęli odtąd uważnie śledzić programy publicznych galerii w swoich miastach, a ich dyrektorzy – statutowo i finansowo zależni od władz lokalnych – pod taki presją posuwali się nawet do autocenzury własnego programu wystawowego. Seria dymisji sięgnęła samej góry: po szokującej, niestroniącej od antysemickich haseł nagonce wywołanej prezentacja „papieskiej” pracy Maurizio Cattelana La Nona Ora z kierowania warszawską Zachętą zrezygnowała ostatecznie Anda Rottenberg. Było już oczywiste, że konieczne jest tworzenie całkowicie niezależnych od aparatu państwowego mechanizmów promocji sztuki współczesnej. Rottenberg skupiła się wówczas na pracy we własnej fundacji lobbującej intensywnie na rzecz powstania w Warszawie Muzeum Sztuki Nowoczesnej.\nDla nas samych decyzja o założeniu prywatnej galerii była świadomym ruchem – próbą stworzenia oczywistych, ale nowych w Polsce standardów pracy z młodymi artystami, wolnych od politycznych czy urzędniczych uwarunkowań. Nasze wątpliwości co do ekonomicznych perspektyw przedsięwzięcia były skutecznie zagłuszane przez przekonanie co do konieczności budowania nowej platformy promocji dla nowej – również mentalnie – generacji artystów. Nasz projekt miał istotny wymiar socjalny i życiowy: chcieliśmy pomóc artystom przetrwać w niesprzyjających okolicznościach, a sami oczekiwaliśmy od nich refleksji i wizji dotyczącej budowania odrębnej pozycji w zastanym układzie społecznym (i zarazem w „dorosłym życiu”). Był to moment, w którym wiele osób z naszego pokolenia myślało podobnie, a komiksowa książka Wilhelma Sasnala Życie codzienne w Polsce 1999-2001, którą wydaliśmy do pierwszej wystawy w galerii, była rodzajem doświadczenia wspólnotowego. W specyficznym kontekście społeczno-ekonomicznym, w którym nie można było specjalnie liczyć ani na wsparcie z programów rządowych, ani też na lokalny rynek sztuki, który istniał w zalążkowej postaci, kluczowym dla promocji artystów i rozwoju galerii okazał się międzynarodowy rynek sztuki i zagraniczne granty. Hybrydalny kształt takich instytucji jak Fundacja Galerii Foksal (założona pierwotnie do wspierania działalności legendarnej Galerii Foksal), a w pewnym stopniu również Raster, które nigdy nie były typowymi prywatnymi galeriami, ale łączyły w swojej działalności szereg funkcji: promocyjnych, produkcyjnych, wydawniczych, impresaryjnych, traktując rynek jako narzędzie, a nie cel sam w sobie, wynikał z takich właśnie uwarunkowań. Co ciekawe, szereg galerii czy niezależnych instytucji powstających w innych krajach naszego regionu o podobnych doświadczeniach historyczno-społecznych, jak choćby Czechy i Słowacja, również opierało się na mariażu sił kuratorów, krytyków sztuki czy nawet samych artystów i próbie wykorzystania mechanizmów rynku sztuki, pozyskania środków ze źródeł prywatnych lub zagranicznych. I to właśnie małe, niezależne galerie zaczęły odgrywać kluczową rolę dla rekonstrukcji i żywotności sceny artystycznej.\nPo 1989 roku wielu doświadczonych kuratorów działających w Polsce domagało się na forum międzynarodowym rewizji powojennej historii sztuki i dopisania doń nazwisk z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, które – poza wyjątkami jak na przykład Roman Opałka – ze względu na odcięcie przez żelazną kurtynę nigdy dotąd nie zaistniały szerzej na międzynarodowej scenie. Nadzieją na szybkie dokonanie owej rewizji miały być wielkie muzealne wystawy, takie jak Europa Europa w Bonn (1994) czy After the Wall (Sztokholm, Berlin, 1999-2000), ukazujące potencjał artystyczny „naszej” części Europy. Okazało się jednak, że dopiero pojawienie się odpowiednich form instytucjonalnych – galerii, które oddolną pracą, a nie zabiegami odgórnymi zaczęły wprowadzać polskich artystów na międzynarodową scenę – wpierw poprzez targi sztuki – przyniosło spodziewane efekty i to zarówno w stosunku do artystów młodego pokolenia, jak i klasyków, takich jak Edward Krasiński. Fundacja Galerii Foksal była pierwszą, która wypracowała – z wielkim sukcesem – ten nowy model działania.\nAktywność naszych galerii na scenie międzynarodowej odmieniła również wyraźnie układ sił w Polsce. Paradoksalnie, współpraca z galerią stała się dla wielu artystów bardziej atrakcyjna niż realizowanie projektów w dużych instytucjach publicznych. Te ostatnie zaś zaczęły upatrywać w nas swego rodzaju konkurencji, choć tego typu oczekiwaniom nie chcieliśmy ani nie byliśmy przecież w stanie sprostać. Rozładowanie sytuacji przyszło z najbardziej zaskakującej strony. Jeden z kolejnych ministrów kultury rządu nominalnie „postkomunistycznego” stworzył od podstaw, wzorowany na modelu francuskim, program budowy regionalnych kolekcji sztuki współczesnej. To, co przez ostatnie piętnaście lat wydawało się niemożliwe, za sprawą jednej politycznej decyzji stało się faktem. Wreszcie na większą skalę ruszyły zakupy do kolekcji publicznych, a wraz z nimi projekty budowy regionalnych muzeów i centrów sztuki współczesnej. Spektakularnym zwieńczeniem nowego programu politycznego dla sztuki współczesnej było podpisanie przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego i prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego umowy o stworzeniu Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie – gest podwójnie zaskakujący, jeżeli weźmiemy pod uwagę, orientację światopoglądową obu polityków. Fantastyczne wizje zaczęły się materializować: w 2008 roku oddano do użytku Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu – największą obecnie w Polsce przestrzeń wystawową dedykowaną wyłącznie sztuce najnowszej. Proces apelacyjny w sprawie Doroty Nieznalskiej – niemal zapomniana już sprawa – zakończył się niedawno uniewinnieniem artystki. Polityczna atmosfera wokół sztuki współczesnej jest z gruntu odmienna niż jeszcze przed trzema laty. Prasa, również specjalistyczna, donosi z dumą o sukcesach polskich artystów za granicą, w Warszawie otwierają się kolejne prywatne galerie; na naszych oczach tworzy się nowy system, w którym sztuka współczesna ma odgrywać prestiżową, propagandową i rynkową rolę. A z tym systemem, bliskim już „europejskim standardom”, będzie prawdopodobnie o wiele trudniej się rozprawić.\nBudowaniu ideowego profilu galerii czy instytucji sztuki towarzyszy też refleksja nad jej fizyczną obecnością w mieście. Przestrzeń miejska stała się również i w Warszawie jednym z ważnych forum kształtowania tożsamości tutejszej sceny artystycznej. Miasto samo w sobie jest dziwnym, a przez to atrakcyjnym, kolażem resztek dziewiętnastowiecznej zabudowy, modernistycznego i socmodernistycznego urbanizmu oraz komercyjnej architektury młodego kapitalizmu. W ciągu ostatnich 10-15 lat wygląd miasta nieustannie się zmienia wizualizując ekonomiczne i polityczne zmiany zachodzące w społeczeństwie. W pewnym momencie artyści przestali się im biernie przyglądać i zaczęli szukać sposobów twórczego uczestnictwa w tych procesach. Po części wynikało to i wynika z krytycznego stosunku do tego, w jaki sposób miasto zmienia swój wizerunek, a po części z ostatecznego rozczarowania tradycyjnym modelem wystawienniczym i atrakcyjności działań na „żywej” tkance miasta. Charakterystyczne, że najważniejsze i najciekawsze pod względem artystycznym projekty realizowane w przestrzeni miejskiej były produkowane głównie przez młode i niezależne instytucje. Fundacja Galerii Foksal (FGF) zrealizowała między innymi słynną akcję Bródno 2000 Pawła Althamera, socmodernistyczną Mozaikę Piotra Uklańskiego, efemeryczny salon artystyczny Nova Popularna Lucy McKenzie i Pauliny Ołowskiej oraz inny projekt tej ostatniej – renowację Siatkarki, jednego z neonów z lat sześćdziesiątych w centrum miasta. Siedziba Fundacji mieści się w kilkupiętrowym, modernistycznym pawilonie, poprzez którego przeszklone ściany otwiera się efektowny widok na Pałac Kultury i Nauki – największy budynek w mieście, socrealistyczny tort ufundowany w latach pięćdziesiątych przez Józefa Stalina. Tak specyficzne ulokowanie przestrzeni wystawienniczej jest oczywiście chętnie wykorzystywane przez artystów realizujących projekty w FGF. Ten widok jest niemal symboliczny, dobitnie podkreśla owo zasadnicze napięcie pomiędzy rozwijanymi „tu i teraz” strategiami artystycznymi, a tak silnie namacalnym kontekstem historycznym, społecznym i politycznym. Fundacja (zrodzona, przypomnijmy, z założonej w 1996 roku Galerii Foskal) jest w prostej linii spadkobiercą i kontynuatorem tradycji awangardowej i w tym sensie jej zaangażowanie w projekty z pogranicza sztuki, architektury i partyzantki miejskiej (jak na przykład zawieszony na drzewie domek mieszkalny autorstwa Pawła Althamera) można traktować nie tylko w kategoriach współczesnego aktywizmu, ale również jako element filozoficznej refleksji nad tradycją oraz żywotnością strategii i utopii modernizmu.\nW nieco innym kontekście można rozważać bodaj najbardziej widoczną artystyczną ingerencję w miasto – Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich Joanny Rajkowskiej. Zainspirowany skojarzeniem nazwy warszawskiej ulicy i podróżą do Izraela pomysł zasadzenia w samym centrum miasta potocznej sztucznej palmy sprowokował ciągnącą się przez kilka lat batalię pomiędzy artystką, wspierającą ją fundacją Andy Rottenberg, a służbami miejskimi różnych szczebli. Palma, szczęśliwie zasadzona w grudniu 2002 roku, wrosła na dobre w krajobraz miasta. Jej reakcyjna siła jest nie do przecenienia. Warszawa jest miastem pomników – tych wznoszonych przez pierwszych czterdzieści powojennych lat, przypominających zagładę miasta i jego mieszkańców, oraz tych niezliczonych nowych monumentów, które w ciągu ostatnich piętnastu lat wyrastają jak grzyby po deszczu, by utrwalić „właściwą” wersję historii. Marszałek Józef Piłsudski, współtwórca przedwojennego państwa polskiego ma już nawet w Warszawie dwa wielkie pomniki. Miasto kurczowo trzyma się historii – palma Joanny Rajkowskiej jest zaś ożywczą próbą uchwycenia jego dwoistej tożsamości, o której stanowi zarówno odbudowa historycznych budowli, jak i kolejne wyrastające wieżowce stymulujące wiarę w rozwój Warszawy jako wielkiego regionalnego centrum biznesu. Palma jest w tym układzie optymistycznym antypomnikiem, w jej otoczeniu nawet ustawiona tam parę lat temu – chyba tylko dla żartu – spiżowa figura marszałka Charlesa de Gaulle’a, wygląda naprawdę śmiesznie.\nPrzestrzeń miejska Warszawy ulega na nowo nie tylko polityczno-ideowej parcelacji, której przejawem są nowe pomniki i nowe nazwy ulic, placów a nawet skwerów, ale w jeszcze większym stopniu podlega procesowi skrajnej komercjalizacji. Wielkoformatowe banery reklamowe przesłaniają architekturę centrum miasta wprowadzając weń nową, wirtualną narrację. Wobec agresywnych strategii nowej ekonomii, najciekawszym bodaj w ostatnich latach był projekt Galerii Zewnętrznej AMS (1998-2002). AMS, jedna z największych na rynku firm reklamy zewnętrznej przeznaczyła 400 billboardów w największych miastach Polski na realizację ambitnych projektów artystycznych. Co kilka tygodni pojawiał się na nich nowy plakat. Ich autorami byli czołowi artyści młodego i średniego pokolenia, między innymi Katarzyna Kozyra, Paulina Ołowska czy Rafał Bujnowski. Na ogól subwersywne w treści, plakaty te wprowadzały element nieoczywistości w upstrzony reklamami wielkomiejski pejzaż, wywoływały prasowe dyskusje, a zarazem zaświadczały swoim istnieniem o możliwości prowadzenia kulturowej autorefleksji w obrębie twardego systemu ekonomicznego. Paradoksalnie, projekt załamał się wraz ze sprzedażą firmy AMS Agorze, jednej z największych spółek medialnych w Europie Środkowo-Wschodniej, wydawcy „opiniotwórczej” i „etosowej” „Gazety Wyborczej”.\nZ jeszcze innych uwarunkowań wynikały nasze – to jest Rastra – działania związane z przestrzenią miejską. Przenosząc siedzibę galerii do obszernego, starego mieszkania na trzecim piętrze dziewiętnastowiecznej mieszczańskiej kamienicy chcieliśmy stworzyć rodzaj publicznego living roomu. Galeria miała być miejscem służącym nie tylko prezentacji sztuki, muzyki czy literatury, ale także socjalizacji. Służyły temu między innymi organizowane w każdą sobotę wieczory Kawa i ciasto, które budowały wokół galerii żywą tkankę społeczną. Interesowało nas, na ile możliwe jest, w oparciu o tradycyjną, mieszczańską przestrzeń (choć dla powojennej Warszawy już nietypową), stworzenie galerii jako miejsca kreującego nowy rodzaj kultury miejskiej, opartej o niezależne, półprywatne w charakterze enklawy. Tego rodzaju eksperymenty były i są jeszcze wciąż możliwe, bowiem warszawska scena artystyczna nie jest jeszcze aż tak duża, ani tak bardzo sprofesjonalizowana, by zatracić podstawową zdolność komunikacji z przedstawicielami innych dyscyplin twórczych i tak zwaną zwykłą publicznością. Innymi słowy, widzami galerii są nie tylko ludzie ze sztuką zawodowo związani, lecz również szeroko pojęta młoda inteligencja.\nInteresowało nas również, na ile sama tkanka miejska ma wciąż siłę kulturotwórczą. Nie tylko więc – jeszcze jako czasopismo „Raster” – śledziliśmy spontaniczną twórczość uliczną, jak na przykład specyficzny ruch vlepek, ręcznie robionych absurdalnych naklejek dystrybuowanych w autobusach miejskich, ale też przenosiliśmy nasze – mniej lub bardziej formalne – projekty artystyczne w odmienne otoczenie: na zaadaptowane przez kluby muzyczne dawne forty wojskowe czy do zapomnianej nieco, postawangardowej Galerii Działań ulokowanej samotnie na parterze bloku w sercu Ursynowa – największego osiedla-blokowiska Warszawy. Eksperymentem na szerszą skalę był zorganizowany w 2006 roku projekt Willa Warszawa, który był próbą wykreowania jednotygodniowej, międzynarodowej społeczności artystycznej. W wynajętym domu z ogrodem po zmarłym kilka lat temu ekscentrycznym prawniku i artyście, dziesięć zaproszonych przez nas galerii z Europy i USA urządziło wystawę połączoną z koncertami, projekcjami filmowymi, wywiadami, performance i spektaklami tańca współczesnego. Miejsce – ta, a nie inna, cokolwiek tajemnicza posesja – było istotną częścią całego przedsięwzięcia, podobnie jak jego efemeryczny charakter. Strategia symulowania i ujawniania potencjału tkwiącego w miejscach, ale też w ludziach i instytucjach, wciąż jeszcze zdaje się mięć głęboki sens w mieście, które na dobrą sprawę dopiero budzi się z długiego letargu.\nSzczęśliwie tutejsza scena artystyczna osiągnęła już pewien poziom świadomości, który przy całej dozie nieufności Polaków dla wspólnych inicjatyw społecznych – generuje odruchy aktywizmu przeciwko najbardziej radykalnym aktom dewastacji kulturowego krajobrazu miasta. Artyści angażują się więc w obronę klubów zamykanych z przyczyn politycznych lub obyczajowych, ale też przeciwko burzeniu cennych pod względem architektonicznym, choć jeszcze nie wpisanych do rejestru zabytków obiektów. Takim przykładem była zwieńczona wystawą kampania przeciwko zburzeniu ,Supersamu” – pierwszego supermarketu w Warszawie zbudowanego na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku z zastosowaniem nowoczesnej i efektownej pod względem architektonicznym konstrukcji. I choć te działania nie są póki co skuteczne, nie są w stanie odwrócić mechanizmów politycznych i ekonomicznych, to z pewnością budują niematerialny kapitał na przyszłość współtworzą kulturową tożsamość i samoświadomość środowiska artystycznego.\nRozmaite warszawskie doświadczenia konfrontacji materii artystycznej z tkanką miejską lub – innymi słowy – sztuki z polityką przestrzeni publicznej, zapewne znajdą dopiero swoją kulminację. Oto bowiem projektowane przez Christiana Kereza Muzeum Sztuki Nowoczesnej ma stanąć w samym centrum miasta, dokładnie pomiędzy głównymi domami towarowymi, a Pałacem Kultury i Nauki, najbardziej wyrazistym symbolem trudnej historii miasta, który wpisany został niedawno oficjalnie na listę chronionych prawem zabytków. Misja tej nowej, długo oczekiwanej instytucji, wykracza więc siłą rzeczy poza wąsko pojmowane interesy sztuki. Raz jeszcze, choć teraz zapewne w bardziej komfortowych warunkach, sztuka będzie musiała mierzyć się ze swym trudnym położeniem. To nieustające napięcie rokuje jednak jak najlepiej na przyszłość.\nPowyższy tekst jest nieznacznie poprawioną wersją artykułu opublikowanego w książce Mise en Scene. Innenansichten aus dem Kunstbetrieb, Kunstverein Hannover, 2007.


Enrique Iglesias pokazał piękną córkę Lucy. Jak wygląda?\nStrona główna » Newsy » Zakochacie się w córeczce Enrique Iglesiasa! Ma dopiero dwa lata, a już wygląda i tańczy jak gwiazda [WIDEO]\nEnrique Iglesias 16 grudnia 2017 roku został ojcem bliźniąt, Nicolasa i Lucy, których matką jest wieloletnia partnerka artysty, Anna Kurnikova. Hiszpański przystojniak na każdym kroku podkreśla, jak ważną rolę w jego życiu odgrywają dzieci. Regularnie publikuje zdjęcia i filmy ze swoimi pociechami w rolach głównych.\nCórka Enrique Iglesiasa tańczy. Uroczy film z Lucy\nDzisiaj Enrique w krótkiej publikacji na Instagramie pokazał swoją córeczkę i pochwalił się jej niesamowitym talentem. Najwyraźniej Iglesias nie chciał tak ogromnej radości pozostawić tylko i wyłącznie dla siebie. Tak uzdolnionego dziecka zazdroszczą piosenkarzowi wszyscy jego fani.\nOkazuje się, że dwuletnia córeczka Enrique Iglesiasa posiada niesamowite zdolności taneczne. Lucy, gdy tylko usłyszała popularną dziecięcą melodię, zaczęła uroczo machać rączkami i skakać z boku na bok. Na jej buzi pojawił się promienny uśmiech, którzy z pewnością wzruszyłby największego twardziela.\nFani z pewnością długo nigdy nie zapomną filmu z córką Enrique, która właśnie pozyskała grono wiernych fanów:\nTwoja córeczka odniesie większy sukces od ciebie! Rośnie gwiazda – napisała jedna z fanek, a kolejna z niedowierzaniem dodała: Mała, słodka kruszynka. Niesamowite dziecko. Zazdroszczę Ci takiej córeczki. Aż się zastanawiałam, czy dobrze czytam, że w grudniu skończy dwa lata.\nTrzeba przyznać, że Lucy jest naprawdę zdolnym dzieckiem. Tylko patrzeć, jak sama zostanie gwiazdą na miarę słynnego ojca, a może nawet dziadka, Julio Iglesiasa, który w swoim kraju jest prawdziwą muzyczną legendą.\nEnrique Iglesias – czy ma żonę?\nEnrique od grudnia 2001 związany jest z tenisistką i modelką Anną Kurnikovą, z którą poznał się na planie teledysku do utworu Escape. Para pozostaje w związku partnerskim. W jednym z wywiadów, po narodzinach Lucy i Noclasa, Iglesias wyznał:\nSeks jest lepszy, niż kiedykolwiek wcześniej. Robimy to na śniadanie. Uprawiamy seks zdecydowanie częściej niż wcześniej – powiedział Iglesias w rozmowie z Lorraine Kelly dla brytyjskiej telewizji. Tym samym podkreślił, że narodziny dzieci nie ugasiły między nim a ukochaną żaru namiętności.\nLucy Iglesias – córka Enrique\nTagi: dzieci gwiazd | Enrique Iglesias


Pożegnali szkołę, powitali wakacje - Oficjalny serwis internetowy miasta Elbląg.\nwakacje - wakacje\nW Szkole Podstawowej nr 19 odbyło się w piątek miejskie zakończenie roku szkolnego. Ta elbląska podstawówka jest według rankingów drugą najlepszą szkołą w województwie.\nMiejskie zakończenie roku szkolnego - galeria\nW wydarzeniu, oprócz prezydenta Elbląga Witolda Wróblewskiego wzięli udział m.in. Sławomir Sadowski wicewojewoda warmińsko-mazurski, Zygmunt Kiersz dyrektor gabinetu marszałka województwa warmińsko-mazurskiego oraz Małgorzata Adamowicz dyrektor Delegatury w Elblągu Kuratorium Oświaty w Olsztynie.\nUroczystość rozpoczęła się od wprowadzenia sztandaru szkoły i odegrania hymnu RP, po którym wszystkich gości, nauczycieli, uczniów, reprezentantów innych szkół, przedstawicieli Kuratorium Oświaty i władze samorządowe powitał Edward Pietrulewicz, dyrektor szkoły\n- Witam Państwa bardzo serdecznie w murach Szkoły Podstawowej nr 19 z Oddziałami Dwujęzycznymi. Jako pierwsze szkoła w mieście wprowadziliśmy w tym roku szkolnym dwujęzyczne nauczanie w klasie VII. Już dziś wiemy, że była to dobra decyzja. We współpracy ze Stowarzyszeniem Dobra Szkoła działającym przy naszej placówce, tworzymy bardzo szeroką ofertę zajęć, które wspomagają naukę, zwłaszcza przedmiotów ścisłych i języków. Bardzo prężnie rozwijają się także innowacyjne zajęcia z robotyki, podczas których korzystamy z wysokiej klasy robotów programowalnych. Wszystkie prowadzone działania składają się na sukces naszej szkoły, a w tym roku możemy pochwalić się największą liczbą sukcesów w konkursach przedmiotowych w województwie – mówił Edward Pietrulewicz\nZwracając się do uczniów, nauczycieli i rodziców, rok szkolny w całej elbląskiej oświacie podsumowywał Witold Wróblewski prezydent Elbląga - Witam Was serdecznie droga młodzieży i nauczyciele, którzy dziś kończycie rok szkolny. Witam Was w szkole, która w rankingach prowadzonych przez warmińsko-mazurskie Kuratorium Oświaty jest druga w województwie, a więc mówiąc sportowo, ma miejsce na pudle, serdecznie gratuluję Panie Dyrektorze – rozpoczął prezydent. W tym miejscu muszę dodać, że świetne wyniki mają także elbląskie szkoły SP21, trzecia i SP12, czwarta w województwie, również serdecznie gratuluję. Mamy wspaniałą młodzież, świetnych nauczycieli i pedagogów - rozpoczął prezydent\n- Kończymy rok szkolny, który nauczycielom i dyrektorom postawił wysoko poprzeczkę. Co ważne w Elblągu żaden nauczyciel nie stracił pracy podczas reformy edukacji. Chciałbym podziękować dyrektorom, pracownikom Departamentu Edukacji za dobrą współpracę, by zachować miejsca pracy. Wprowadziliśmy program dobrowolnych odejść dla nauczycieli, po dwóch latach skorzystało z niego 150 osób oraz 53 pracowników obsługi. Dzięki temu w szkołach pozostali nauczyciele młodsi, których nie trzeba było zwalniać. 87 miejsc pracy utrzymano dzięki połączeniu etatów. W roku zmian w edukacji nie mieliśmy też w Elblągu problemów z dostaniem się dzieci do przedszkoli – podkreślił prezydent\n- Budujemy Elbląskie Centrum Edukacji Zawodowej, 25 mln zł przeznaczymy na edukację zawodową, przy wsparciu funduszy unijnych, około 10 mln zł, także przy wsparciu unijnym przeznaczamy na kształcenie ogólnokształcące – wyliczał prezydent\n- Życzę wszystkim uczniom wspaniałych, ciepłych i bezpiecznych wakacji. Kadrze, pracownikom administracji, by wypoczęli przed nowym rokiem szkolnych. I abyśmy się wszyscy spotkali we wrześniu – zakończył prezydent\nPodobne życzenia przekazała Małgorzata Adamowicz dyrektor Delegatury w Elblągu Kuratorium Oświaty w Olsztynie – Życzę Wam wspaniałych wakacji, pełnych słońca radości, wypoczynku i relaksu, byście z nową siłą rozpoczęli rok szkolny.\nNatomiast poza życzeniami jak najlepszych wakacji, Zygmunt Kiersz dyrektor gabinetu marszałka województwa warmińsko-mazurskiego chwalił elbląskie szkoły i uczelnie wyższe, które są liderem w aplikowaniu o środki unijne.\nSzkolne nagrody i wyróżnienia\nZakończenie roku szkolnego, to również najlepsza okazja do przyznania wyróżnień uczniom i nauczycielom.\nW pierwszej kolejności przyznano wyróżnienia "Złotej siódemce" najlepszych uczniów SP 19, do najlepszej siódemki należą: Ewa Klimko, Amelia Grabowska, Michalina Klimuk, Martyna Górka, Maciej Sobczak, Paweł Pytlewski, Tomasz Niedziałek\nPrezydent Elbląga Witold Wróblewski nagrodził również wyróżniających się uczniów z elbląskich szkół wszystkich szczebli, każdy otrzymał bon na 100 zł do zrealizowania CH Ogrody.\nUczniowie elbląskich szkół podstawowych, nagrody otrzymali: Żyhałko Konrad, Walewski Piotr, Jocz Natalia, Barcikowski Henryk, Grabowski Kamil, Waszak Oskar, Stalmirski Mateusz, Dzieżyc Alicja, Balczewska Kinga, Rostankowski Szymon, Karpiński Jan, Gorczyńska Karolina, Doroszkiewicz Anna, Wcisła Marta, Sielski Jakub, Młodzińska Maria, Awtuch Patrycja, Czarnecka Lilia, Juszkiewicz Justyna, Wiśniewski Stanisław, Engler Natalia, Bubel Mateusz, Stefański Adam, Głowacki Bartosz, Krzywdzińska Klaudia, Frąszczak Kacper, Rynkiewicz Alan, Zakrzewska Katarzyna, Wardzyński Filip, Żukowska Oliwia, Nowojczyk Mateusz, Szymańska Angelika\nUczniowie elbląskich szkół gimnazjalnych oraz oddziałów gimnazjalnych, nagrody otrzymali: Ivanova Liliia, Karpińska Karolina, Prokopowicz Anna, Niezgodziński Bartosz, Safarewicz Maksymilian, Kotyński Jakub, Witkowska Natalia, Majewska Michalina, Kapłon Dawid, Sobierajski Maciej, Grzymowicz Zuzanna, Rogoża Julia, Kozik Katarzyna, Kowalski Jerzy, Zaborski Mateusz, Sztajnke Martyna, Aleksandrowicz Katarzyna, Pyszczorska Estera, Fonferek Michał, Sawczuk Paweł, Chojna Mateusz, Janicka Katarzyna.\nUczniowie elbląskich szkół ponadgimnazjalnych, nagrody otrzymali: Minkiewicz Filip, Stankiewicz Aleksandra, Dąbkowska Agnieszka, Nalikowski Kamil, Jureko Ewelina, Chojnowska Alicja, Mościcka Anna, Turulska Paulina, Juszczyszyn Paulina, Ositek Katarzyna, Lewandowski Michał, Szleja Gracjan, Jesionka Natalia, Stasiukiewicz Patryk, Mickiewicz Mirela, Szymko Izabela, Łabuński Cezary, Pieczarka Patryk, Pruchniewska Paulina, Woźniak Paulina, Szulecka Alicja, Borejko Maciej\nWzorem lat ubiegłych prezydent wyróżnił także uczniów elbląskich szkół prowadzonych przez inne organy, tj, Zespół Państwowych Szkół Muzycznych, Zespół Szkół Pijarskich, Publicznego Stowarzyszenie Przyjaciół Szkół Katolickich, Niepublicznej Szkoły Akademickiej oraz Niepublicznej Szkoły REGENT, nagrody otrzymali: Matysiak Martyna, Puzio Agnieszka, Piasecka Martyna, Wierzbicki Jan, Zwierzyńska Maria, Alchimowicz Jakub, Stępień Zuzanna, Zbąska Dominika, Kozłowska Gabriela, Wernerowicz Natasza, Wodziak Kaja.\nSzczególne podziękowania otrzymali dyrektorzy placówek, którzy w tym roku kończą kadencję, byli to: Barbara Ciechorska dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych nr 1, Małgorzata Kawiecka dyrektor Gimnazjum nr 5 oraz Joanna Żbikowska dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 2\nDodatkowo wyróżniono dotychczasowych dyrektorów gimnazjów, którzy w związku z reformą edukacji zostaną wicedyrektorami łączonych placówek, a więc Beatę Tuzimek dotychczasową dyrektor Gimnazjum nr 2, Sylwię Łaskowską dotychczasową dyrektor Gimnazjum nr 6 oraz Kamilę Urbańską dotychczasową dyrektor Gimnazjum nr 9.\nUroczystość zakończył krótki występ artystyczny przygotowany przez uczniów SP19.


Joma buty sportowe męskie K1 Sport Group\n» Joma buty sportowe męskie\nKod produktu: 2103JM\nRetro model Jomy inspirowany latami 80. Niezobowiązujący, wygodny i dopasowany but do codziennego użytku.\nCholewka wykonana z płótna i skóry.\nNiezwykle wygodna wkładka MEMORY FOAM i skórzana, idealnie dopasowująca się do kształtu stopy każdej osoby, zapewniająca wyjątkowy komfort noszenia.\nPodeszwa wykonana z gumy i EVA.\nNasz ukochany but został teraz przeprojektowany ze starym logo Jomy.


Kandydaci na parlamentarzystów o lokalnych powinnościach posłów i senatorów - Fundacja XBW\nKandydaci na parlamentarzystów o lokalnych powinnościach posłów i senatorów\n25 września 2019 | Aktualności |\nCzy poseł powinien działać na rzecz lokalnej społeczności? To z pozoru oczywiste pytanie stało się punktem wyjścia do ożywionej i ciekawej debaty. W poniedziałek 23 września w Galerii Delfiny odbyła się debata pod hasłem „Wspierać regiony z Warszawy – jak parlamentarzyści mogą skutecznie działać na rzecz swoich regionów.” Organizatorzy wydarzenia, Instytut Staszica oraz Fundacja im. XBW Ignacego Krasickiego, zaprosili do rozmowy czterech polityków z najważniejszych ugrupowań, które zawalczą o miejsca w parlamencie w tym roku. Spotkanie prowadzili zastępca redaktora naczelnego „Super Expressu” red. Hubert Biskupski oraz wiceprezes Instytutu Staszica dr Dawid Piekarz.\nElżbieta Stępień, kandydatka do Senatu z ramienia Koalicji Obywatelskiej podkreśliła, że poseł jak najbardziej powinien działać na rzecz lokalnej społeczności realizując rodzaj „miękkiej dyplomacji”. – Jako posłanka z okręgu legnicko-jeleniogórskiego regularnie odbywałam spotkania w mieszkańcami regionu, czego efektem były liczne interpelacje do różnych ministerstw dotyczące m.in. ochrony środowiska, wsparcia dla wieloletniej rodziny ukraińskiej zagrożonej deportacją – mówiła posłanka KO.\nMarcel Klinowski, kandydat Zjednoczonej Prawicy, przedstawił perspektywę centralną, związaną z planowaną budową Centralnego Portu Lotniczego. – My patrzymy na projekt z góry, ale angażujemy weń wiele małych ośrodków. Beneficjentami rozwoju transportu, a mowa o 1600 km nowych linii kolejowych, będzie prawie 25 mln osób – mówił członek zespołu doradczego pełnomocnika rządu ds. budowy CPK. – Były protesty, są osoby, które już raz zostały wysiedlone w związku z budową autostrad i znowu na nich to spadnie. Będą też osoby zainteresowane wzrostem zysków ze sprzedaży ziemi. Kontakt z mieszkańcami będzie kluczowy – przekonywał Klinowski dodając, że poseł powinien budować relacje między regionem a Warszawą.\n– Grozi nam recydywa centralizmu – mówił dr Przemysław Litwiniuk, reprezentant Koalicji Polskiej – odbiera się kompetencje i finansowanie samorządom, sprawy lokalne trafiają pod długopis w Warszawie – ostrzegał doktor prawa. – Władze centralne nie powinny się wtrącać w sprawy, które mogą załatwić się same – argumentował. Jeżeli chodzi o same powinności parlamentarzystów wobec społeczności lokalnych, kandydat KP wyraził poważną wątpliwość. Przekonywał, że mamy liczoną w tysiącach armię działaczy samorządowych, w tym radnych, wójtów i burmistrzów. Ich zadaniem jest dbanie o społeczności lokalne. Zadaniem posła, który idzie do Warszawy, jest służba krajowi, jako całemu organizmowi. Inaczej grozi nam „załatwiactwo” w Warszawie poprzez „dojścia”, co nie ma nic wspólnego z zasadą sprawiedliwości, czyli jasnych kryteriów, takich samych dla wszystkich. – To podstawa społeczeństwa obywatelskiego – podkreślał dr Litwiniuk.\nZdaniem Tomasza Grabarczyka, kandydata Konfederacji z okręgu łódzkiego, posłowie z danego okręgu mogą i powinni lobbować za sprawami regionów, w których zdobyli zaufanie wyborców. Przytoczył przykład obwodnicy Brzezin, która jest niezbędna dla poprawy jakości życia mieszkańców 20-tysięcznej miejscowości pod Łodzią. Jako przykład działania korzystnego zarówno lokalnie jak i centralnie, Grabarczyk przedstawił projekt likwidacji podatku transportowego, który zamierza promować w przyszłym Sejmie.\nPodsumowując dyskusję, wszyscy zgodzili się, że centralizacja i osłabianie samorządów nie jest dobrym rozwiązaniem oraz że władza centralna nie powinna przeszkadzać obywatelom w regionach. – Debata pokazała, że możliwe jest uzgodnienie stanowisk pomimo różnych obozów politycznych – podsumował spotkanie dr Dawid Piekarz, wiceprezes Instytutu Staszica.


Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM -\nStrona główna / Akcesoria / Biuro i firma / Gastronomia i hotelarstwo / Wyposażenie hoteli i restauracji / Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM\nPoręczny i zmyślny ozonator akumulatorowy,\ndzięki któremu możemy używać OZONU, w każdym miejscu:\ndzięki niemu odświeżymy i zdezynfekujemy ubrania w szafach, wnętrze naszego samochodu, czy nawet lodówki.\nilość Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM\nOczyszczanie powietrza Wyposażenie hoteli i restauracji Akcesoria\nLUFTHOUS AIR SLIM jest przenośnym i kompaktowym generatorem ozonu przeznaczonym do odkażania, dezynfekowania oraz oczyszczania powietrza, Zasilanie na baterie lub ładowarkę microUSB pozwala na skuteczne odkażenie naszej szafy, lodówki, czy też wnętrza naszego samochodu.\nOZONO AIR SLIM dodatkowo wytwarza jony negatywne, dzięki czemu dodatkowo odświeża powietrze eliminując zapachy takie jak: zapach papierosów, jedzenia czy zwierząt domowych – dbając o dobre samopoczucie domowników.\nProdukt renomowanej hiszpańskiej firmy Lufthous, zapraszamy też na ich stronę aby zapoznać się z tym produktem:\nOZONO AIR SLIM idealnie sprawdzi się tam gdzie nie mamy źródła prądu, jest idealnie nadaję się do naszego samochodu, lodówki czy szafy. Produkt rekomendowany dla taksówkarzy, kierowców zawodowych.\nZasilanie: CC 5V\nPobór energii: 0,5 W\nGenerowanie ozonu: 3 mg/h\nMateriał z którego jest wykonany: Plastik ABS\nWymiar produktu: ø 94mm * wysokość 95mm\n1 opinia dla Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM\nJarek – 13 marca 2020\nMam taki od jakiegoś czasu w samochodzie na Bolcie, zabiaja zapachy a auto zawsze ladnie pachnie\nPolecane dla Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM\nPodobne do Przenośny ozonator powietrza LUFTHOUS AIR SLIM\n4 990,00 zł 2 990,00 zł Zobacz więcej


Fakty i mity o podwyżkach cen prądu. W sprawie dopłat nic nie jest przesądzone - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBiznesEnergetykaFakty i mity o podwyżkach cen prądu. W sprawie dopłat nic nie jest przesądzone\n26 listopada 2018, 08:18 | Aktualizacja: 26.11.2018, 08:24\nOd podwyżek cen energii elektrycznej można dostać zawrotu głowy.źródło: ShutterStock\nWyższe ceny prądu to także problem samorządów. O ewentualne wsparcie dla nich próbowaliśmy zapytać ministra energii po prezentacji założeń polityki energetycznej państwa, jednak nie chciał z nami na ten temat rozmawiać.\nTagi:dopłaty, energetyka, biznes\nMisiek(2018-11-26 09:55) Zgłoś naruszenie 80\nMieszkam w Skandynawii. W ubiegłym miesiącu zuzylem 1350 kw/h energii elektrycznej. Zapłaciłem równowartość 665 zł wg dzisiejszego kursu w NBP. Tauron żąda 877,5 zł za taką samą ilość energii - wg kalkulatora na ich stronie. Dochodzą jeszcze różnice w zarobkach. Energia z której korzystam pochodzi w 100 % z elektrowni wodnej. Cena energii w Skandynawii jest obecnie na rekordowo wysokich poziomach, jest 100 % jak rok temu - a i tak jest taniej jak w Polsce. Dalej chcecie węgla?\nMax(2018-11-26 09:00) Zgłoś naruszenie 36\nDlaczego nie napiszą że UE nas d*** i aby dac zarobić zachodnim koncernom nakładają na nas odpowiednie oplaty/podatki.\nuszczelnienie (2018-11-26 10:22) Zgłoś naruszenie 50\ndyma was rząd pisu zgarnia pieniążki z opłat CO2 nie płaci za certyfikaty zielone dla OZE i podwyższa ceny prądu 70% dla firm a na unie zrzuca wszystko.\nMarianoI(2018-11-28 11:36) Zgłoś naruszenie 00\nKarina(2018-11-28 16:43) Zgłoś naruszenie 00


Na stacjach diesel nie przestaje tanieć - Nafta\nNa stacjach diesel nie przestaje tanieć\nW tym tygodniu wzrost średniej ceny detalicznej odnotowały obydwie benzyny, podobnie jak tydzień temu. Obniżka ceny dotknęła tylko oleju napędowego, natomiast średnia cena LPG pozostała na poziomie z przed tygodnia.\nPodobnie jak przed tygodniem średnia cena benzyny bezołowiowej 95 oraz mniej popularnej 98 wzrosła o 2 grosze. Obecnie cena „95” znajduje się na poziomie 4,66 zł/l, natomiast w ubiegłym tygodniu kosztowała ona przeciętnie 4,64 zł/l. Jeśli chodzi o średnia cenę benzyny 98 to w tym tygodniu wynosi ona 4,89 zł/l.\nBiorąc pod uwagę sytuację na rynku hurtowym paliw płynnych, gdzie obserwujemy spadki cen benzyn, można by się spodziewać niewielkich obniżek cen na stacjach. Wzrost średnich cen detalicznych tych paliw sugeruje chęć zwiększenia zysków ze sprzedaży paliw przez właścicieli stacji, jako rekompensatę za niedawny okres niskich marż.\nOlej napędowy, już trzeci tydzień z rzędu (według danych e-petrol.pl), odnotował spadek średniej ceny detalicznej. Tydzień temu litr tego paliwa kosztował przeciętnie 4,62 zł, obecnie jest tańszy o 2 grosze, w stosunku tydzień do tygodnia. Jego cena ostatecznie znalazła się na poziomie 4,60 zł.\nJedynym paliwem, którego przeciętna cena pozostała niezmienna w porównaniu z ceną z ubiegłego tygodnia jest autogaz. Kosztuje on obecnie średnio 1,97 zł/l. Warto zauważyć, że w przypadku cen w dostawach do stacji, w zależności od regionu kraju, możemy się spotkać zarówno ze wzrostami jak i spadkami cen. W ostateczności jednak, średnia cena krajowa pozostaje bez zmian.\nNajtańszymi województwami dla kierowców tankujących benzynę 95 w tym tygodniu są województwa: lubelskie, lubuskie i śląskie, z przeciętna cena tego paliwa na poziomie 4,63 zł/l. Najtańszą benzynę 98-miooktanową można znaleźć na Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce, jej średnia cena wynosi tam 4,84 zł/l.\nWojewództwo śląskie ma najtańszego diesla, z ceną na poziomie, średnio 4,49 zł/l, natomiast na Lubelszczyźnie najtaniej zatankują kierowcy posiadający pojazdy z instalacją gazową, przeciętna cena LPG wynosi tam 1,90 zł/l.\nNajdroższą benzynę 95 obecnie można spotkać w województwie małopolskim, tam średnia cena tego paliwa znajduje się na poziomie 4,73 zł/l. Na Opolszczyźnie mamy obecnie najdroższą benzynę 98, średnio za litr trzeba zapłacić 4,95 zł.\nNajwyższą, przeciętną cenę oleju napędowego ma województwo zachodniopomorskie, wynosi ona 4,68 zł/l. Najwięcej za litr LPG zapłacą kierowcy na Mazowszu, kosztuje on tam średnio 2,07 zł.\ngrantier, 15.04.2015 17:20\nOd jakiegoś czasu i tak już korzystanie z czegokolwiek poza LPG nie ma sensu, bo rujnuje kieszeń. Mam już parę lat instalację z ag centrum i (...)


Hotel — Ålesund | Aalesund Airport Hotel — trivago.pl\nWięcej o: Aalesund Airport Hotel\nElegancki trzygwiazdkowy Aalesund Airport usytuowany może poszczycić się dogodną lokalizacją blisko lotniska i nad oceanem. Leży w mieście Giske.\nBaza noclegowa hotelu to 25 pokoi umiejscowionych w 3 - piętrowym budynku z 2000 roku, z windami, podzielonym na dwie części. Do dyspozycji gości oddano pokoje tylko dla niepalących, z eleganckim wystrojem, wyposażonych w biurka z przyborami do pisania, sprzęt audiowizualny, kilka linii telefonicznych, telewizję satelitarną, minibar, oraz Internet i sieć W-Lan. Łazienki wyposażone są w kabiny prysznicowe i suszarki do włosów.\nW hotelu śniadanie serwowane jest w barze klubowym Cafè Ytterland.\nHotel nie posiada centrum biznesowego, ale dysponuje bezpłatnym parkingiem. Jest przyjazny dla osób niepełnosprawnych. Oferowane usługi dotyczą m.in. pomocy medycznej, sprzątania pokoju, recepcyjnego sejfu. Rekreacja proponowana przez zarząd hotelu mieści się w jego pobliżu i oferuje m.in. strzelnicę golfową i pole golfowe, korty tenisowe, wypożyczanie rowerów, nart wodnych , koni, a także dysponuje szeregiem turystycznych ścieżek do biegania i szlaków.\nYtterland, 6050, Ålesund, Norwegia\nTelefon: +47 70 182611 | Fax: +47 70 182612 | Oficjalna strona\nHotel — Quality Hotel Waterfront Alesundod 375 zł\nHotel — Hotel Scandic Parkenod 430 zł\nHotel — Hotel Brosundetod 23 zł\nHotel — Thon Hotel Ålesundod 434 zł\nHotel — Quality Hotel Ålesundod 427 zł\nHotel — Ytterland apartmentod 220 zł\nWszystkie hotele w mieście Ålesund\nOcena trivago Rating Index ® na podstawie 437 znalezionych opinii\n7,8 na 10 na podstawie 437 opinii