Elewacje domów w świetle księżyca - Ładny Dom - Projektowanie domu\nAgnieszka Cal-Hubska 12-09-2013 12:32\nFot. Hanna DŁugosz, projekt APA Kuryłowicz&Associates\nNowoczesny dom o zmierzchu\nPrzedstawiamy kilkanaście realizacji domów jednorodzinnych w świetle księżyca oraz oświetleniu elektrycznym płynącym z wewnątrz. Dom o zmierzchu czy w nocy wydaje się być innym budynkiem, niż ten który znamy. Nocne i sztuczne oświetlenie wydobywa inne niż za dnia elementy elewacji, budynki wydają się mieć więcej gracji, stają się tajemnicze, a często bardziej przytulne. Na zdjęciu nowoczesna, za dnia monumentalna i chłodna bryła, wieczorem sprawia wrażenie przyjaznej i cieplejszej w odbiorze.\nZobacz prezentację tego domu:>>>TUTAJ\nFot. Bartosz Makowski, projekt Marcin Major\nDom nad lustrem wody\nTen dom równie efektownie odbija się w wodach stawu, zarówno w dzień, jak i wieczorem. I pomyśleć, że to właśnie przez ten staw nikt nie chciał kupić tej działki! Dziś staw to główny atut posesji. Dzięki niemu właśnie powstał ten piękny dom z dwoma zawieszonymi nad lustrem wody tarasami. Ciiiii..., może uda się nam usłyszeć skrzek żab?\nFot. Bartosz Makowski, projekt Monika i Grzegorz Gąsiorek\nPołożenie domu i warunki naturalne skłoniły właścicieli do otwarcia zachodniej elewacji budynku na malownicze zbocze doliny. Wieczorne niebo nadaje piękny kolor dachówce, którą pokryto prosty, dwuspadowy dach domu. Właściciele podkreślają, że efekt ten zawdzięczają między innymi rodzajowi dachówki. Jest to dachówka naturalna, nieagobowana, która sprawia, że pokryty nią dom nawiązuje swoim wyglądem do tradycyjnych dworków. Dachówki angobowane - choć droższe, ale zarazem trwalsze i występujące w szerszej palecie kolorystycznej, niestety nie wyglądają tak naturalnie jak te wykonywane tradycyjnymi metodami. Polecane są one do domów o bardziej współczesnym, nowoczesnym charakterze.\nFot. Mariusz Czechowicz , projekt Promes\nTen szczególny w formie budynek autorzy określają mianem typowego. To prototyp rozwiązania, które chcieliby upowszechnić. Czy tak się stanie? Znając polskie gusta można w to wątpić, choć warto podkreślić, że budynek spełnia wszystkie wymogi domu pasywnego, a więc szczególnie atrakcyjnego, jeśli chodzi o oszczędzanie energii.\nZanim "Typowy" stanie się rzeczywiście typowy, podziwiajmy na tym jedynym na razie egzemplarzu piękną grę światła i cienia, jaką tworzą na drewnianej elewacji zachodzące słońce i zapadający zmierzch.\nFot. i projekt KWK Promes\nTen prosty, oszczędny i nowoczesny dom wieczorem nabiera szczególnie oryginalnego wyglądu dzięki specjalnym siatkom na drewno opałowe. Pełnią one przede wszystkim funkcje użytkowe - jako współczesne drewutnie; ważnym elementem systemu grzewczego budynku jest bowiem kominek. Zarazem jednak tworzą element dekoracyjny - szczególnie ciekawie prezentujący się nocą po zapaleniu świateł w obejściu.\nFot. Bartosz Makowski, projekt Marcin Rubik\nŚwiatła wśród sosen\nCechą charakterystyczną tego budynku jest połączenie tradycyjnych form domu z nowoczesnymi materiałami. Im ciemniej na zewnątrz, tym mniej widać elementy na wskroś współczesne, a w pamięci pozostaje tradycyjna, stonowana bryła o dobrych proporcjach. O tym, że to współczesny dom jednorodzinny świadczą może tylko połaciowe okna na poddaszu, gdzie domownicy przenoszą się wieczorem.\nFot. Wojciech Kryński, projekt Janusz Kaczorek\nPrawie jak w Big Brother\nDuże okna dwupoziomowego pokoju dziennego wyglądają wieczorem z ogrodu jak dwa wielkie telebimy. Widok jest tak sugestywny, że aż chciałoby się ustawić przed nimi fotele dla widowni. Dobrze, że od tej strony dom jest niemal niewidoczny dla osób postronnych; dzięki czemu to tylko domownicy mogą się cieszyć tym "ogrodowym kinem".\nFot. Bartosz Makowski, projekt Marek Wajzner, Monka Grostad\nŚwiatła na werandzie i ganku\nPrzeszklone ściany ganku i werandy dodają bryle tego domu lekkości. Żeby podkreślić ich nieco archaiczny charakter, wszystkie okna mają drobne podziały. Wieczorem, charakterystyczna ostra szwedzka czerwień, która ma przypominać właścicielowi jego rodzinne strony, "przygasa" na rzecz elementów wykończonych bielą - to one zaczynają grać główną rolę w wieczornym wyglądzie budynku.\nFot. Hanna Długosz, projekt Anna i Anatol Kuczyńscy, Agnieszka Suchora\nWieczór na Mazurach\nPrzeszklona elewacja szczytowa tego domu nocą staje się szczególnie atrakcyjna, gdy patrzy się na nią z zewnątrz. Stary budynek gospodarczy w jednej z mazurskich wsi otrzymał drugie życie dzięki właścicielom, którzy zachwyceni urokiem skandynawskich domów rybackich, postanowili stworzyć dla siebie letnią siedzibę, wzorowaną na tamtej architekturze.\nFot. Krzysztof Kubiak, Bartosz Piestrzyński, projekt ZAG Architekci\nWłaściciele tego domu pragnęli, by ich dom jak najlepiej wpisał się w polny krajobraz. Ascetyczna forma budynku ożywa wieczorem, między innymi za sprawą świateł padających przez duże przeszklenia i rozjaśniających wodę zewnętrznego basenu.\nFot. Bartosz Makowski, projekt Janusz Kaczorek\nZza drewnianych żaluzji\nWszystkie największe przeszklenia zaprojektowanego na planie trójkąta domu znajdują się wzdłuż południowo-zachodniej elewacji, która wychodzi na ukrytą przed wzrokiem obcych część działki. Dlatego właściciele nie muszą wieczorami korzystać z żadnych przesłon ograniczających wgląd do wnętrza domu. Najbardziej efektownie wygląda ostatnia kondygnacja z dwiema werandami, osłoniętymi żaluzjami z modrzewia syberyjskiego. To przez nie wieczorami najpiękniej rozprasza się światło domowych lamp. One również, po wygaszeniu sztucznego oświetlenia, najpiękniej wpuszczają do wnętrza nocne światło księżyca.\nDom w srebrzystej poświacie\nZapadający zmierzch to pora, kiedy naturalne drewno nabiera szczególnie pięknej barwy. Srebrnoszarawe deski "świecą" księżycową poświatą nawet wówczas, gdy księżyc jeszcze nie pojawił się na niebie. Dlatego właściciele tego domu chętnie stają o tej porze na krańcu tarasu i podziwiają swój dom, aż nocny chłód nie skłoni ich do powrotu.


Rozgrywania wędkarskich zawodów sportowych\nOkręgowy Kapitanat Sportowy w Warszawie informuje, że odwołuje zakaz organizacji zawodów wędkarskich dla wszystkich jednostek organizacyjnych na wodach Okręgu Mazowieckiego PZW. Zgodnie z komunikatem Prezesa Zarządu Głównego PZW za organizację i bezpieczeństwo uczestników odpowiada organizator na poziomie jednostki organizacyjnej PZW, tj. Prezes Okręgu, Prezes Koła, Prezes Klubu Sportowego, Przewodniczący Sekcji. Wszelkie zawody muszą być organizowane i przeprowadzone bezwzględnie zgodnie z zamieszczonym poniżej regulaminem. Przypominamy, że obowiązują terminy zawarte w terminarzu zgłoszeń zawodów kół opublikowanym na stronie Okręgu. Koła, których termin i miejsce zawodów się pokrywają, zobowiązane są do kontaktu ze sobą celem dokonania uzgodnień dotyczących terenu zawodów.\nRegulamin rozgrywania Zawodów Wędkarskich w Dyscyplinach Wędkarskich na czas stanu epidemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2, obowiązujący w Okręgu Mazowieckim Polskiego Związku Wędkarskiego w Warszawie


Adaptacje i zmiany - Projekty domów | DOMO| - dom o jakim marzysz\nWśród ogromnej ilości dostępnych projektów typowych.Projekt domu jednorodzinnego, idealny dla każdego bywa rzadkością. Zwykle pojawia się potrzeba wprowadzenia zmian w projekcie, wynikających z potrzeb inwestora i jego rodziny, planów oraz marzeń. Proces adaptacji gotowego projektu to najlepsza okazja do wprowadzenia nie tylko drobnych zmian, ale również znacznie poważniejszych przeróbek, mających na celu podniesienie komfortu życia mieszkańców lub zmianę charakteru budynku.\nDo najczęściej dokonywanych zmian w projekcie gotowym należą:\nzmiana wielkości, kształtu czy rozmieszczenia otworów okiennych i drzwiowych,\nzmiana technologii budowy domu w celu np. wykorzystania lokalnych materiałów budowlanych lub poprawy bilansu energetycznego,\nzmiana funkcji pomieszczeń zmiana rozmieszczenia ścianek działowych,\ninne zmiany, a w szczególności takie, które wpływają na wygląd zewnętrzny budynku\nProjektant dokonujący adaptacji może również nanieść w projekcie dalej idące zmiany, jeżeli tylko warunki zabudowy na to pozwalają. Przykładem jest podpiwniczenie, które można doprojektować lub przeciwnie – usunąć, jeżeli inwestor uzna je za zbędne. Inne przykłady to dodatkowe balkony lub łączniki między domem, a garażem czy budynkiem gospodarczym. W takich przypadkach, najlepszym rozwiązaniem, dla inwestora jest projekt gotowy, zgodny przede wszystkim z warunkami zabudowy, natomiast indywidualne dostosowanie projektu, warto zlecić architektowi w trakcie adaptacji projektu.\nJeśli planujesz wprowadzić zmiany w projekcie, możemy je wycenić, dla Ciebie za darmo. W tym celu prosimy o wypełnienie formularza znajdującego się na stronie przy każdym projekcie zgodnie z poniższą instrukcją: Jeśli nie planujesz żadnych zmian, albo masz już architekta, który wykona adaptację, to możemy bezpłatnie udzielić zgody na zmiany w kupionym projekcie. Zmiany dzielimy na istotne i nieistotne. Istotne zmiany, takie jak zmiana gabarytów budynku, zmiana wysokości kondygnacji, zmiana konstrukcji dachu, wymagają zgody projektanta. Zmiany nie istotne nie wymagają zgody autora. Do zmian nieistotnych należą:\nUżycie innych materiałów konstrukcyjnych budynku dla ścian i stropu pod warunkiem zachowania parametrów konstrukcyjnych i cieplnych przyjętych w projekcie,\nZmiana gabarytów budynku w granicach maksymalnie 5%, przy zachowaniu rozpiętości konstrukcji,\nZmiana fundamentów wynikająca z potrzeby dostosowania budynku do warunków gruntowych,\nZmiana przekrojów bądź rozstawu elementów więźby dachowej wynikających z potrzeby dostosowania konstrukcji dachu do strefy śniegowej lub/i wiatrowej,\nZmiana wysokości pomieszczeń,\nPrzesunięcie lub/i likwidacja wewnętrznych ścian działowych,\nZmiana usytuowania oraz ilości okien i drzwi,\nZmiana (dodanie, rezygnacja, zmiana wielkości) tarasów,\nZmiany w instalacjach: c.o., wodno-kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej,\nZmiana materiałów wykończeniowych przy zachowaniu parametrów wytrzymałościowych i cieplnych


Dzianinowe szorty HM biało czarne krótkie spodenki XS w Spodenki - Szafa.pl\nUbrania 129593Obuwie 36547Dodatki 19913Biżuteria 27547Bielizna 6447Kosmetyki 4614Męskie 2347Poszukiwane 98521Aliexpress 225 BLOGERKI szafy blogerek WYPRZEDAŻE od -30% Butik.pl love, fun & fashion\nDzianinowe szorty H&M biało czarne krótkie spodenki XS\nPrezentuję szorty z lekkiej dzianiny marki H&M. Barwy bieli i czerni. W pasie guma - elastyczne. Rozmiar XS. Piękne wykończenia nogawek - widoczne na zdjęciach.\npas min: 2x31cm max: 2x43cm\ndł całkowita przód: 19cm\nTagi: #czarne spodenki, #szorty, #HM spodenki, #damskie spodenki, #Tanie spodenki HM,\nCzarna wzorzysta sukienka kopertowa Promod\nJasne spodnie tregginsy H&M nowe rurki na gumce\nTurkusowa spódniczka ryłko z wyższym stanem\nCzarna spódniczka dopasowana prążkowana Tally Weijl\nJasne jeansy marmurki z dziurami wyższy stan przetarcia tally Weijl


Sztuka i wiara - Racjonalista\nReligia jest zjawiskiem, w którym próbują znaleźć zaspokojenie lub chociażby ujście najrozmaitsze potrzeby ludzkie, stany nienasycenia, niepokoje. Sytuacje, na które brak środków zaradczych i pytania, na które nie ma dostatecznie jasnej i pewnej odpowiedzi, kierują uwagę ku rozwiązaniom opartym na fantasmagoriach wiary.\nFriedriech Daniel Schleiermacher (1769-1834), teolog, filozof i kaznodzieja protestancki głosił pogląd, zgodnie z którym religia jest uczuciem, przeżywaniem, kontemplacją. Jednocześnie uważał on, że czynności kultowe oraz objaśnianie świata nie należą do zadań religii. Pogląd Schleiermachera, dość znacznie zawężający zjawisko religijności pomija inne aspekty religii, takie jak doktryna, kult, organizacja. Ale trudno zaprzeczyć temu, że religie w swym istnieniu i rozwoju Kościołów bazują w ogromnej mierze na doznaniach emocjonalnych swych wiernych. I w tym zapewne można upatrywać jednej z przyczyn tej szczególnej roli pełnionej w ramach religii i na jej użytek przez sztukę.\nWiadomo, jak silne przeżycia mogą zostać wyzwolone za sprawą sztuki. Nic dziwnego zatem, że religie wielce ją sobie „upodobały" jako wyrazicielkę przeżyć religijnych, a także jako czynnik te przeżycia pobudzający. Nie trudno sobie wyobrazić czym byłaby uroczystość religijna czy nawet zwykłe, nieodświętne praktyki religijne bez tego theatrum, na które składają się ruchy kapłanów, ich słowa, dźwięki muzyki, obrazy, posągi, światło, zapachy świec, kadzideł etc. Przypomnijmy tu słowa Władysława Witwickiego, który napisał: „Kult religijny obficie stosuje pierwiastek artystyczny. Stan wiary budzą przecież i podtrzymują obrazy, rzeźby, architektura, poezja, muzyka, śpiewy i widowiska religijne" [ 1 ].\nReligie świata włączyły w swoją strukturę prawie wszystkie rodzaje sztuki. Nie znaczy to, że wszystkie rodzaje sztuki są wykorzystywane w równym stopniu przez wszystkie religie. Poszczególne religie niejako „wybierają" dla swoich potrzeb takie dziedziny sztuki, za pomocą których najlepiej można wyrazić atmosferę duchową, sens i treść danej religii. Poszczególne gatunki sztuki zajmują stałe miejsce w strukturze danej religii i stanowią jej emocjonalno obrazowe odzwierciedlenie. Tym samym w jednej religii sztuką dominującą może być malarstwo, rzeźba, a w innej tańce rytualne albo śpiew, muzyka instrumentalna, w jeszcze innej słowo mówione. Najbardziej widoczne jest to w funkcjonowaniu religii już rozwiniętych, o strukturze ukształtowanej i określonej.\nChrześcijaństwo wykorzystuje nieomal wszystkie sztuki, zarówno sztuki plastyczne, różne rodzaje malarstwa sztalugowego i ściennego, rzeźbę, a także i muzykę tak instrumentalną, jak i śpiew. Same ceremoniały liturgiczne, ich symbolika, ich teatralnomistyczny urok są czynnikami niezwykle sugestywnymi, zdolnymi wywrzeć silny wpływ na przeżycia wiernych. Niektóre święta szokują bogactwem ceremonii, będącej kompozycją dostarczającą wszechstronnych wrażeń. Zresztą sam wygląd kościoła, łącznie z jego architekturą, wystrój wnętrza służą wywieraniu silnych wrażeń. Nie należy zapominać o różnicach dzielących w tym względzie poszczególne Kościoły i wyznania mieszczące się w ramach chrześcijaństwa. Sztuka, która znajduje swoje miejsce w Kościele katolickim, prawosławnym czy Kościołach protestanckich doskonale odzwierciedla różnice tych wyznań. Sztuki plastyczne, a więc malarstwo sztalugowe, freski, rzeźby znajdują podatny grunt w katolicyzmie i prawosławiu, w każdym przypadku zgodnie z odrębnymi kanonami.\nNie zawsze jednak tak było. W początkowym okresie chrześcijanie (pod wpływem tradycji żydowskiej) wystrzegali się przedstawiania Boga i posługiwali się jedynie symbolami. Jednak z czasem dały o sobie znać wpływy misteriów świata hellenistycznego. To właśnie pod ich wpływem zaczęła kształtować się liturgia, pod ich wpływem zaczęły pojawiać się malowidła i rzeźby. Sposób wykorzystania ich był jednak odmienny od zdobnictwa świątyń antycznych. Malowidła świątyni antycznej, nawet tak przebogato zdobionej jak rzymski Panteon, nie odzwierciedlało jasno jakiejś jednej myśli [ 2 ]. Dzieła malarstwa pokrywające ściany kościoła prawosławnego, także i katolickiego miały na celu utworzenie harmonijnej całości.\nKościół katolicki przypisuje niektórym obrazom, rzeźbom (a także miejscom) szczególne znaczenie. Zyskują one miano „cudownych", stają się miejscem pielgrzymek. Kościół wschodni w pewnym okresie, a mianowicie w latach 726-842 występował ze zdecydowanym sprzeciwem wobec kultu obrazów (obrazoburstwo) zastępującego kult osób, które te obrazy przedstawiają. Nie zmieniło to w niczym faktu, że w Kościele prawosławnym malarstwo ścienne i sztalugowe wytworzyło swoiste kanony pełniąc zarazem ogromną rolę w potęgowaniu ogólnego nastroju świątyń prawosławnych.\nZarówno w Kościele katolickim, jak i w prawosławnym duże znaczenie ma muzyka. Jednakże i ona jest traktowana w obu wyznaniach odmiennie. Prawosławie nie używa instrumentów muzycznych. W cerkwiach słyszy się jedynie śpiew o specyficznym, niepowtarzalnym brzmieniu, z podziałem na osiem głosów. Do XVII w. był to śpiew wyłącznie unisonowy, potem wprowadzono zasady harmonii włoskiej. Śpiewy cerkiewne znakomicie potęgują i podkreślają kontemplacyjność i mistyczny urok nabożeństw prawosławnego ceremoniału liturgicznego.\nSposób wyznawania wiary w kościołach protestanckich nie sprzyja tak wszechstronnemu wykorzystywaniu sztuki religijnej. W znacznej mierze opierają się one na teologii kalwińskoluterańskiej. Luter dążył do oczyszczenia kościoła z wielu zewnętrznych naleciałości. Odrzucał zatem wiele czysto zewnętrznych form i instytucji, podnosząc zarazem rangę wewnętrznego aktu wiary. Szczególną rolę przypisywał działaniu „słowa bożego", czyli Biblii. Stąd tak szczególną rolę pełnią w liturgii kościołów protestanckich hymny, pieśni. Wiele utworów skomponował potem dla potrzeb kościoła J. S. Bach. Szczególny rygoryzm etyczny i surowość wprowadził do wyznania Kalwin tworząc w ten sposób grunt dla mieszczańskiej, purytańskiej moralności. Kult kalwiński to kościoły pozbawione wszelkich ozdób, obrazów, nawet muzyka tchnie surowością. "Jest to kult obracający się wokół Biblii, którą czyta i wykłada kaznodzieja w ramach wspólnych nabożeństw, kult zintelektualizowany, eliminujący w miarę możliwości sentymentalizm i wyobraźnię, a więc niezbyt popularny w masach ludowych, co w znacznym stopniu utrudniało rozpowszechnienie kalwinizmu poza warstwy mieszczańskie". [ 3 ]. I w tym wypadku sztuka, a raczej jej wyraźny, wręcz demonstracyjny brak spełnia rolę odzwierciedlenia nastroju danego wyznania.\nIslam odrzuca sztuki plastyczne, przedstawiające Boga, ludzi i zwierzęta. Nie wolno ich malować ani rzeźbić. Wizerunkom boskim nie sprzyja swoiste pojmowanie Allacha, który nie ma cech antropomorficznych. Nie jest to jednak jedyna przyczyna zakazu. Człowiek nie jest godny tego, by kreślić wizerunek Allacha, który jest źródłem wszelkiej wiedzy, władzy i sprawiedliwości. W ostatecznym rezultacie Koran doszedł do sformułowania zakazu odtwarzania wszystkiego co żywe, gdyż było to traktowane jako naśladownictwo czynów Allacha. Artystyczne potrzeby islamu znajdowały ujście w tworzeniu abstrakcyjno geometrycznych wzorów i ornamentów roślinnych ściśle określonych przez kanony.\nIslam znacznie wykorzystuje muzykę i poezję, ale przede wszystkim szczególne znaczenie przypisuje „słowu bożemu", czyli Koranowi. Siła oddziaływania Koranu polega nie tylko na znaczeniu i sensie zawartych w nim treści. Koran, który (po arabsku Quar'an) oznacza recytowanie, wygłaszanie, jest przeznaczony do głośnego czytania, a jego retoryka, rytmiczność tekstu, a także melodyjność tworzą swoisty rodzaj sztuki oddziałującej na wiernych. Islam jest swoistym systemem religijnym będącym splotem nakazów moralnych, religijnych, także prawnych regulującym nieomal wszystkie czynności człowieka. Większa przydatność literatury dla Islamu aniżeli innych sztuk wydaje się więc zrozumiała. Pierwiastki kontemplacyjne i mistyczne odgrywają tu stosunkowo mniejszą rolę. Aczkolwiek w islamie średniowiecznym odegrali pewną rolę mistycy (sufizm) próbując dać nową interpretację islamu, jednakże klasyczna (suranicka) wersja islamu jako religii społecznej opartej na prawie i regulującej sprawy ziemskie, pozostała raczej dominującą nad sufizmem akcentującym to, co wieczne.\nNałożenie tabu na sztuki przedstawiające nie było jednak w stanie zagłuszyć tendencji twórczych, toteż w krajach objętych islamem zaczęło w pewnym okresie rozwijać się malarstwo miniaturowe. Ale nie należało ono do sztuki religijnej.\nBuddyzm włączył dla swych potrzeb wielkie bogactwo różnych dziedzin sztuki, które wyrażają i potwierdzają w płaszczyźnie emocjonalnointelektualnej jego treści mistyczne.\nBuddyzm w czasie swego istnienia, a więc w ciągu około 2,5 tys. lat podlegał przemianom. Już w połowie I w. p.n.e. miał on 18 odłamów. Poszczególne wersje buddyzmu tworzyły się nie tylko w miarę upływu czasu, ale i w zależności od jego funkcjonowania na różnych obszarach i włączaniu elementów kultury ludów, które go przyjmowały. Znajduje to odzwierciedlenie w sztuce, która również przyjęła rozmaite wpływy. I tak buddyzm wykorzystuje zarówno sztuki plastyczne malarstwo, rzeźbę, bogate zdobnictwo, jak i muzykę instrumentalną, taniec i śpiew. Zabytki sztuki buddyjskiej odkryte na terenie dzisiejszego Afganistanu, a także okręgu Peszawar w Pakistanie świadczą o połączeniu elementów hellenistycznych, rzymskich, indyjskich i perskich. Buddyzm w całej złożoności swych odłamów włącza niezrównane bogactwo stylów i odmian sztuki. Nie można tu pokusić się o najkrótszy chociażby zarys tej problematyki. Poprzestańmy zatem na stwierdzeniu, że złożoność i abstrakcyjność filozoficznych koncepcji składających się na buddyzm znajduje odzwierciedlenie w równie złożonej i bogatej strukturze sztuki, w systemie jej symboliki i elementów dekoracyjnych.\nNa zakończenie warto wspomnieć o jeszcze jednym rodzaju sztuki, wobec której Europejczycy praktycznie jawią się ignorantami, a która w kulturach i religiach wschodnich odgrywa wielką rolę. Mowa tu o sztuce zapachów. Namaszczanie ciała olejkami aromatycznymi, wdychanie zapachów specjalnie przygotowanych w tym celu kwiatów, drzewa sandałowego, opium, haszyszu, palenie wonnych kadzideł przed posągami Buddy, to gałąź sztuki zdolnej dostarczać przebogatych wrażeń. W religii starojudajskiej istniała cała masa obrzędów opartych na estetyce zapachów. Niektóre z nich nie wzbudziłyby w nas zachwytu, jak na przykład wdychanie zapachu wnętrzności zwierzęcia ofiarnego.\nZ konieczności musimy poprzestać tu na tych kilku uproszczonych przykładach sztuk wykorzystywanej w największych religiach światowych, chociaż wiadomo, że wszelkie inne, nawet lokalne wierzenia, posługują się swoimi zespołami sztuk wyrażających atmosferę i treść wierzeń.\nAby zrozumieć znaczenie sztuki dla religii należy wyobrazić sobie tę jej część, która zostanie po odjęciu od niej obrazów, rzeźb, muzyki, świateł, artyzmu słów świętych ksiąg itd., itp., Ba, nawet surowe zasady wyznań odrzucających wiele gatunków sztuki, przyczyniają się do stworzenia swoistej, służącej swym celom estetyki. I tak, sztuka będąc z pozoru tylko narzędziem dla religii, nadaje jej misteriom swoiście niepowtarzalnego klimatu.\n"Res Humana" nr 2/1995\n[ 1 ] Wiara oświeconych, Warszawa 1958, s. 284.\n[ 2 ] zob. M. Michelis, Estetigue de Fart byzantin, Paris 1959, s. 62.\n[ 3 ] Jan Wierusz Kowalski, Protestantyzm w: Zarys Dziejów Religii, Warszawa, 1988, s. 725.\n« Sztuka (Publikacja: 08-08-2006 )


Toyo Open Country W/T 235/55 R17 103 V , Toyo - Porównywarka w INTERIA.PL – Opony zimowe\nINTERIA.PL › Porównywarka › Motoryzacja › Opony › Opony samochodowe › Opony zimowe › Toyo Open Country W/T 235/55 R17 103 V\nOpony Toyo Open Country WT to opony należące do klasy średniej. Opony tej klasy korzystną jakość w rozsądnej cenie. Przeznaczone są do samochodów z napędem na cztery koła. Gwarantują wysokie osiągi na mokrej i suchej nawierzchni.\ndobrą solidność uwydatnia materiał budulcowy, którym jest mieszanka gumowa, dzięki której opony cechują się powiększoną wytrzymałością na ścieranie. Rowki bieżnika uformowano w sposób zapewniający prędkie rozpraszanie wody, co zagwarantuje wysoką niepodatność na zjawisko aquaplaningu.\nzapewniają niezwykłe osiągi oraz precyzję w trakcie hamowania na mokrej nawierzchni. Innowacyjna konstrukcja bieżnika zwiększa kontrolę trakcji zarówno na suchych, jak i na mokrych nawierzchniach.


Monstrualny wybuch wulkanu! Miasta pogrzebane pod popiołem 26-03-2021 - Planeta\nWybuch wulkanu w Gwatemali Fot: Wead etna/Shutterstock\nMonstrualny wybuch wulkanu miał miejsce w Ameryce Środkowej. Okoliczne miasta zostały żywcem pogrzebane pod warstwą zalegającego popiołu. Takich scen rodem z horroru nie widzieliśmy już dawno. To przypomina człowiekowi, jaką potęgą dysponuje otaczająca nas natura.\nMonstrualny wybuch wulkanu w Ameryce Środkowej! Boleśnie dał o sobie znać leżący w Gwatemali stożek Pacaya. Niespodziewane dla wszystkich okolicznych mieszkańców doszło do przerażającej erupcji wulkanu, która sprawiła, że okoliczne regiony zasypał gęsty pył. Wybuch odczuli na własnej skórze m.in. mieszkańcy stolicy kraju. Żywioł nie ma litości.\nAmeryka Środkowa jest bardzo aktywnym sejsmicznie regionem. Niestety, kiedy żywioł chce zaatakować - żadna siła nie jest w stanie go powstrzymać. Pacaya dawał czasem o sobie znać, ale do ostatniej chwili wszyscy łudzili się, że wulkan nie wybuchnie.\nMonsturalny wybuch wulkanu w Ameryce Środkowej\nW ostatnich dniach stożek bezlitośnie wyrzucił w powietrze gęstą chmurę popiołu, dymu i pyłu wulkanicznego. Do tego przyłączył się silny wiatr, który sprawił, że rozproszone zostały one na obszarze nawet 50 km od centrum wybuchu - zasypana jest m.in. stolica kraju.\nPacaya wzbudzał respekt samym swoim rozmiarem. Wulkan z Gwatemali ma wysokość aż 2569 m n.p.m. i leży na terenie parku narodowego „Volcano Pacaya and Laguna de Calderas”. W promieniu 30 km od stożka żyje ponad dwa miliony osób, w tym mieszkańcy stolicy państwa. To sprawia, że wulkan jest wyjątkowo niebezpieczny dla wszystkich w jego otoczeniu. Trudno nam sobie wyobrazić, jak żyje się w bliskości takiego zagrożenia.\nZanieczyszczenia, które wydobyły się z niego wraz z wybuchem, pokryły ulice, domy, a także pola uprawne. Wdychanie tych oparów i pyłu jest bardzo niebezpieczne dla zdrowia, dlatego lokalne władze apelują do mieszkańców, by Ci w miarę możliwości pozostawali w swoich domach. Z Pacayi wydobywała się również wrząca lawa, dlatego wydano zakaz dla mieszkańców względem zbliżania się do pulsującej ogniem góry.\nkatastrofa Ameryka wulkan


Sytuacja demograficzna osób starszych i konsekwencje starzenia się ludności Polski w świetle prognozy na lata - PDF\nSytuacja demograficzna osób starszych i konsekwencje starzenia się ludności Polski w świetle prognozy na lata\nDownload "Sytuacja demograficzna osób starszych i konsekwencje starzenia się ludności Polski w świetle prognozy na lata 2014-2050"\n1 GŁÓWNY URZĄD STATYSTYCZNY WARSZAWA, al. Niepodległości Warszawa, listopad 2014 Sytuacja demograficzna osób starszych i konsekwencje starzenia się ludności Polski w świetle prognozy na lata Spis treści 1-9. Sytuacja demograficzna w latach Liczba i struktura ludności w wieku 65 lat i więcej Stan cywilny Poziom wykształcenia Gospodarstwa domowe i rodziny Samoocena stanu zdrowia Niepełnosprawność Źródła utrzymania i aktywność ekonomiczna Przeciętne dalsze trwanie życia Zgony i umieralność według przyczyn Prognoza ludności Polski na lata r Zmiany w liczbie i strukturze ludności według prognozy demograficznej Zmiany przewidywane w strukturze ludności w wieku 65 lat i więcej w perspektywie do 2050 r Konsekwencje starzenia się struktury populacji Zmiany rozmiarów populacji w wieku uprawniającym do emerytury Źródła danych Opracowanie przygotowane w Departamencie Badań Demograficznych i Rynku Pracy (tel. (022) , fax (022) , z udziałem Departamentu Badań Społecznych i Warunków Życia\n2 1-9. Sytuacja demograficzna w latach Liczba i struktura ludności w wieku 65 lat i więcej W okresie ostatniego ćwierćwiecza obserwujemy w Polsce spowolnienie rozwoju demograficznego oraz znaczące zmiany w strukturze wieku jej mieszkańców. Trwający proces starzenia się ludności Polski (Wykres 1) będący wynikiem korzystnego zjawiska, jakim jest wydłużanie się trwania życia, jest pogłębiany niskim poziomem dzietności. Zmiany te są jednocześnie zintensyfikowane przez zwiększoną emigrację młodych osób. Wykres 1. Ludność według płci i wieku w latach 1989 i 2013 (piramida wieku) Co prawda, Polska nadal jest postrzegana w Europie jako kraj demograficznie młody, jednak od początku lat 90. ub. wieku przeciętny mieszkaniec Polski postarzał się o prawie 7 lat. W 2013 r. mediana wieku 1 dla całej ludności Polski wyniosła niespełna 39 lat; kobiety są starsze ich wiek środkowy to ponad 40 lat, dla mężczyzn prawie 37 lat. Starzenie się ludności oznacza zgodnie ze stosowaną w demografii definicją zwiększanie odsetka osób starszych 2 przy jednoczesnym zmniejszaniu odsetka dzieci. Istnieje wiele miar i klasyfikacji stopnia zaawansowania starzenia populacji takich, jak struktura 1 Mediana wieku (wiek środkowy) parametr wyznaczający granicę wieku, którą połowa badanej populacji już przekroczyła, a druga połowa jeszcze nie osiągnęła. 2 W literaturze jako metrykalny próg starości przyjmuje się wiek 60 lat lub - coraz częściej - 65 lat. W niniejszym opracowaniu osoby w starszym wieku to ludność w wieku 65 lat i więcej. 2\n3 ludności w podziale na biologiczne grupy wieku, udział ludności w wieku 65 lat i więcej w populacji ogółem czy mediana wieku ludności. Relacje ilościowe między podstawowymi grupami wieku ludności (0-14 lat dzieci, lat dorośli, 65 lat i więcej starsi ) pozwalają określić istniejące w społeczeństwie relacje międzypokoleniowe oraz ocenić poziom starości demograficznej. Na przestrzeni lat zmiany w strukturze wieku ludności (Tablica 1) dotyczyły przede wszystkim grupy dzieci i młodzieży (0-17 lat), gdzie odnotowano największy ubytek, z kolei najwyższy przyrost dotyczył ludności w tak zwanym niemobilnym wieku produkcyjnym (45-59/64 lata) oraz w wieku poprodukcyjnym (60/65 lat i więcej), w tym w wieku 65 lat i więcej. Odsetek ludności w wieku lata pozostał w tym okresie praktycznie na niezmienionym poziomie. Tablica 1. Ludność według ekonomicznych grup wieku w latach 1989 i 2013 Ekonomiczne grupy wieku ogółem kobiety ogółem mężczyźni mężczyźni kobiety Ogółem w tys , , , , , ,1 w % do ogółem Wiek przedprodukcyjny 29,8 31,3 28,4 18,2 19,3 17,1 Wiek produkcyjny 57,5 61,0 54,2 63,4 69,0 58,2 Wiek mobilny 40,3 41,8 38,9 39,8 41,8 38,0 Wiek niemobilny 17,2 19,3 15,3 23,6 27,3 20,2 Wiek poprodukcyjny 12,6 7,7 17,3 18,4 11,7 24,6 Wiek przedprodukcyjny 0-17 lat; wiek produkcyjny kobiety, lata mężczyźni: mobilny lata; niemobilny lat kobiety, lata mężczyźni; poprodukcyjny 60 lat i więcej kobiety, 65 lat i więcej mężczyźni. W końcu 2013 r. liczba ludności Polski wynosiła 38,5 mln, w tym około 5,7 mln stanowiły osoby w wieku 65 lat i więcej. W latach liczba osób w starszym wieku wzrosła o prawie 1,9 mln. (Tablica 2), a jej udział w ogólnej populacji wzrósł o 4,7 punktu procentowego, tj. z 10% w 1989 r. do 14,7% w 2013 r. Dla porównania odsetek dzieci i młodzieży zmniejszył się w tym czasie o ponad 10 p.proc. z prawie 30% do niewiele ponad 18%. W okresie minionych 25 lat w subpopulacji osób w starszym wieku najwyższe tempo przyrostu dotyczyło osób w wieku co najmniej 80 lat, ich udział w ogólnej liczbie ludności Polski podwoił się z niespełna 2% w 1989 r. do prawie 4% w 2013 r., tj. z wielkości ok. 753 tys. do tys. osób (Wykres 2). Dla porównania udział bezpośrednio młodszej grupy wieku (65-79 lat) zwiększył się w tym okresie z 8% do niespełna 11% w ogólnej populacji. Jest to bezpośredni przykład na starzenie się ludności Polski, tj. oddziaływania coraz dłuższego trwania życia (wzrost odsetka osób w mocno zaawansowanym wieku) w połączeniu z obserwowaną w Polsce niską dzietnością, tj. rosnący udział osób w starszym wieku w ogólnej populacji, w miejsce udziału dzieci i młodzieży. 3\n4 Tablica 2. Ludność w wieku 65 lat i więcej w latach 1989 i 2013 Wiek ogółem mężczyźni kobiety ogółem mężczyźni kobiety Ludność ogółem w tys , , , , , ,1 65 lat i więcej w tys. 3785,7 1420,2 2365,5 5672,6 2181,2 3491,4 w % do ogółem 65 lat i więcej 10,0 7,7 12,1 14,7 11,7 17, lat 3,8 3,2 4,3 4,6 4,3 5, lat 2,1 1,6 2,4 3,3 2,7 3, lat 2,2 1,6 2,7 3,0 2,3 3,6 80 lat i więcej 2,0 1,2 2,7 3,9 2,4 5,2 65 lat i więcej = 100% lat 37,8 41,6 35,5 31,5 36,3 28, lat 20,6 21,4 20,2 22,1 23,5 21, lat 21,7 20,8 22,3 20,2 19,5 20,6 80 lat i więcej 19,9 16,2 22,1 26,1 20,7 29,6 Wykres 2. Zmiany w liczbie ludności w wieku 65 lat i więcej w latach w % do ogólnej liczby ludności Polski Wśród populacji w starszym wieku większość stanowią kobiety (ponad 61%), na 100 mężczyzn przypada ich 160 (dla całej ludności Polski wskaźnik feminizacji wynosi 107). Rosnący wraz z wiekiem udział kobiet w populacji jest konsekwencją nadumieralności mężczyzn i zróżnicowania parametrów trwania życia kobiety osiągające wiek 65 lat mają przed sobą o prawie 5 lat więcej dalszego trwania życia niż mężczyźni. Przewaga liczebna kobiet wzrasta wraz z przechodzeniem do kolejnych grup podeszłego wieku, np. w grupie wieku lat kobiety stanowią 56% zbiorowości i współczynnik feminizacji wynosi 126, a wśród osób co najmniej 80-letnich już 70% to kobiety i na 100 mężczyzn przypada ich już\n5 W miastach ludność w starszym wieku stanowi prawie 16% populacji; na terenach wiejskich mieszka ich zdecydowanie mniej i stanowią niewiele ponad 13% mieszkańców wsi. Udział osób starszych w populacji ogółem jest także zróżnicowany regionalnie (Mapa 1), najstarszymi w tym sensie są województwa łódzkie i świętokrzyskie, w których osoby co najmniej 65-letnie stanowią ponad 16% ogółu mieszkańców. Województwo o najniższym udziale osób starszych to warmińsko-mazurskie, gdzie jest ich niespełna 13% w populacji województwa. Podobne relacje utrzymują od blisko ćwierćwiecza tj. niezmiennie województwo łódzkie charakteryzuje się najwyższym odsetkiem osób w starszym wieku, natomiast w woj. warmińsko-mazurskim ich udział jest najniższy. Mapa 1. Ludność w wieku 65 lat i więcej w % ogółu ludności według województw w latach 1989 i 2013 Od początku lat 90. także w każdym z województw zwiększył się udział osób starszych w ogólnej liczbie ludności. Najwyższy przyrost miał miejsce w województwach: opolskim (o prawie 7 punktów procentowych) i śląskim (6,4 p.proc.) w tym przypadku dużą rolę w zaawansowaniu procesu starzenia odegrała także emigracja młodych ludzi. Kolejne województwa z ponad 6 punktowym wzrostem udziału osób starszych to dolnośląskie i zachodniopomorskie. Z kolei najniższy wzrost odsetka odnotowano w woj. wielkopolskim (wzrost o 3,1 p.proc). 5\n6 Podsumowanie Rośnie i, w perspektywie 20 lat, nadal będzie wzrastać liczba osób w wieku 65 lat i więcej. Wzrost ten będzie bardzo dynamiczny ze względu na wchodzenie do tej grupy wieku roczników osób urodzonych w latach 50. (najliczniejszych w całym okresie powojennym), a także w latach 60. ubiegłego wieku. Obecnie, np. rocznik urodzonych w 1955 r. liczy prawie 600 tys. osób, a urodzeni w latach 60. to po ok tys. osób w każdym roczniku dla przypomnienia w ostatnich latach rodzi się niespełna 400 tys. dzieci rocznie. Dodatkowo, należy przypuszczać, że trwanie życia będzie się sukcesywnie wydłużało sprzyjając zwiększeniu zarówno liczby, jak i odsetka ludności w starszym wieku w ogólnej populacji Polski. 6\n7 2. Stan cywilny Z wielu badań wynika, że sytuacja życiowa osób w wieku podeszłym oraz ich sprawność zależy obok aktywności zawodowej i społecznej w dużej mierze od statusu rodzinnego. Osoby starsze pozostają najczęściej w związkach małżeńskich lub są owdowiałe (Wykres 3). Na skutek wyższej umieralności mężczyzn istnieje w tej grupie wieku ludności zróżnicowanie zbiorowości kobiet i mężczyzn pod względem ich struktury według stanu cywilnego. Ponad ¾ populacji mężczyzn w wieku 65 lat i więcej żyje w związkach małżeńskich, podczas gdy kobiety w tej grupie wieku są najczęściej wdowami (58%). Odsetek osób owdowiałych jest wśród kobiet 3,5-krotnie wyższy niż w porównywalnej zbiorowości mężczyzn (gdzie wynosi niewiele ponad 16%). Natomiast kobiety zamężne w tym wieku stanowią 34%. Wykres 3. Ludność w wieku 65 lat i więcej w 2011 r. według stanu cywilnego i płci (w %) W % Mężczyźni Kobiety kawalerowie, panny żonaci, zamężne wdowcy, wdowy rozwiedzeni, rozwiedzione W miarę przechodzenia do starszych roczników wieku proces nasila się, np. w grupie osób liczących 80 lat i więcej żonaci mężczyźni stanowią jeszcze 62%, a kobiety-wdowy już 80%. Zatem starość dla mężczyzn w większości oznacza życie z drugą osobą, a dla kobiet najczęściej samotność. W okresie struktura stanu cywilnego osób w starszym wieku w zasadzie nie uległa zmianie; udziały osób pozostających w małżeństwie oraz owdowiałych zarówno wśród mężczyzn jak i kobiet pozostały na tym samym wysokim poziomie. Niewielki udział osób rozwiedzionych wśród ludności w starszym wieku zwiększył się nieznacznie i wynosi obecnie ok. 3,5% wobec 2,7% w 2002 r. Na przestrzeni tych lat zwiększył się nieznacznie (o 0,5 p.proc.) odsetek starych kawalerów, którzy jednak nadal stanowią niewielką część subpopulacji, tj. 3,8%, natomiast stare panny 4,3%, tj. mniej o 1 p.proc. niż w 2002 r. 7\n8 Analiza stanu cywilnego osób starszych w ujęciu regionalnym nie pokazuje istotnych różnic. Wśród ludności w wieku 65 lat i więcej udział osób pozostających w małżeństwie w poszczególnych województwach wynosi od 47% do 51% tej subpopulacji, osób owdowiałych jest mniej, tj. stanowią od 40% do 45%. Największym odsetkiem osób owdowiałych charakteryzuje się województwo łódzkie (45%) i jednocześnie najmniejszym pozostających w małżeństwie (47%), z kolei odwrotne proporcje dotyczą woj. małopolskiego i pomorskiego (51% pozostaje w małżeństwie i 40% stanowią osoby owdowiałe). Podsumowanie W grupie osób w starszym wieku na skutek zdecydowanie wyższej umieralności mężczyzn oraz zróżnicowanie ze względu na płeć długości dalszego trwania życia obserwujemy różne liczebności tej zbiorowości według płci i tym samym według ich struktury stanu cywilnego. Mężczyźni najczęściej pozostają w związkach małżeńskich dotyczy to 78% mężczyzn w tym wieku, wdowców jest 16%. Natomiast kobiety to najczęściej wdowy 58% oraz zamężne 34% w grupie kobiet w starszym wieku. W przypadku osób w wieku sędziwym (80 lat i więcej) zdecydowana większość (ponad 66%) to żyjące samotnie osoby owdowiałe szerzej na ten temat w części dotyczącej gospodarstw domowych i rodzin. W perspektywie kolejnych 20 lat nie należy spodziewać się istotnych zmian pod względem struktury stanu cywilnego wśród ludności w grupie osób w starszym wieku. 8\n9 3. Poziom wykształcenia Osoby starsze charakteryzują się przeciętnie niższym poziomem edukacji, niż ma to miejsce w przypadku młodszego pokolenia. Wykres 4. Ludność według poziomu wykształcenia w 2011 r. w wieku 13 lat i więcej oraz w wieku 65 lat i więcej (w %) wyższe 9,5 17,0 średnie i policealne 31,6 24,0 zasadnicze zawodowe 13,5 21,7 podstawowe ukończone* 23,2 45,9 13 lat i więcej 65 lat i więcej podstawowe nieukończone i bez wykształcenia szkolnego nieustalony 1,4 5,1 5,2 2, * Włączono wykształcenie gimnazjalne, które dla ludności w starszym wieku stanowi jedynie 0,4%. Najliczniejszą zbiorowość wśród ludności w wieku 65 lat i więcej stanowią osoby posiadające wykształcenie podstawowe ok. 46% ogółu populacji w tym wieku (Wykres 4). Jednocześnie zaznacza się zdecydowana różnica między mieszkańcami miast, gdzie wykształceniem co najwyżej podstawowym legitymuje się 34%, a mieszkającymi na wsi 66% (Wykres 5). Kolejny, najliczniej reprezentowany wśród ludności w tej grupie wieku, poziom wykształcenia to średnie i policealne (24%) w tym przypadku także występuje duże zróżnicowanie między miastem (prawie 33% starszej ludności) i wsią (niewiele ponad 9%). W latach odnotowano wzrost poziomu wykształcenia ludności Polski i dotyczyło to także osób w wieku co najmniej 65 lat. Nastąpiły istotne zmiany w strukturze wykształcenia osób starszych (Wykres 6) najbardziej widoczny jest wzrost (o połowę) odsetka osób z wykształceniem wyższym, który w 2011 r. dla tej grupy wieku ludności wyniósł 9,5% wobec 6,2% w 2002 r. Także w tym przypadku widoczna jest dysproporcja między mieszkańcami miast, gdzie obecnie ponad 13% spośród nich posiada wykształcenie wyższe, a mieszkańcami wsi niespełna 3%. Należy podkreślić, że w 2011 r. najmniejszy wynoszący niewiele ponad 5% udział wśród osób starszych stanowiły osoby, które nie posiadały żadnego wykształcenia (szkolnego), podczas gdy w 2002 r. odsetek ten był ponad 2,5-krotny wyższy i wynosił 12,5% dla tej grupy wieku. Nadal wśród mieszkańców wsi prawie co dziesiąta starsza osoba (i w przeważającej 9\n10 części są to kobiety) nie posiada żadnego wykształcenia (w miastach niespełna 3%), ale jest to o ponad połowę mniej niż w 2002 roku. Wykres 5. Ludność w wieku 65 lat i więcej według poziomu wykształcenia i miejsca zamieszkania w latach 2002 i 2011 (w %) 70 64,7 66, ,6 28,3 11,4 42,0 13,4 32,7 14,9 34,0 6,4 2,3 2,6 2,4 21,4 9,2 11,0 9,2 5,9 6,3 1,3 2,8 0,4 1, MIASTA WIEŚ wyższe średnie i policealne zasadnicze zawodowe podstawowe ukończone podstawowe nieukończone i bez wykształcenia szkolnego nieustalony Wykres 6. Ludność w wieku 65 lat i więcej według poziomu wykształcenia w latach 2002 i 2011 (w %) 1,5% ,5% 51,2% 6,2% 19,2% 9,3% ,1% 2,1% 9,5% 24,0% wyższe 45,9% średnie i policealne 13,5% zasadnicze zawodowe podstawowe ukończone podstawowe nieukończone i bez wykształcenia szkolnego nieustalony W porównaniu ze strukturą jaka miała miejsce w 2002 roku odnotowano również wzrost udziału osób z wykształceniem zasadniczym zawodowym, który wśród osób w wieku 65 lat i więcej w 2011 roku wyniósł 13,5% wobec niewiele ponad 9% w 2002 r. ten poziom wykształcenia dotyczy w głównej mierze mężczyzn. Większy wzrost odsetka odnotowano na wsi (z ponad 6% do 11%), w miastach stanowi obecnie prawie 15% (w 2002 r. ponad 11%). 10\n11 Należy również zwrócić uwagę na duże zróżnicowanie w poziomie wykształcenia osób starszych zamieszkujących poszczególne województwa (Mapa 2). Najlepiej wykształcone osoby starsze zamieszkują w województwach centralnej i północno-zachodniej Polski, natomiast najniższe wykształcenie posiadają mieszkańcy Polski wschodniej. W 2011 r. najniższym poziomem wykształcenia legitymowali się starsi mieszkańcy województwa podlaskiego, w którym odnotowano największy (ponad 64% przy średnim wskaźniku dla kraju 51%) udział osób z wykształceniem co najwyżej podstawowym. W woj. podlaskim odnotowano również najmniejszy udział osób z wykształceniem wyższym (niespełna 7%) i średnim (prawie 19%). Podobna sytuacja ma miejsce w województwach: lubelskim, świętokrzyskim i warmińsko-mazurskim. Mapa 2. Struktura ludności w wieku 65 lat i więcej z wykształceniem ponadpodstawowym według województw w 2011 r. Dla porównania województwa charakteryzujące się najwyższymi odsetkami osób z wykształceniem wyższym i średnim to mazowieckie i pomorskie. W mazowieckim prawie co siódma (15%), a w pomorskim co ósma (12%) osoba starsza posiadała wykształcenie wyższe, a blisko 30% wykształcenie średnie. Najwyższy odsetek osób starszych z wykształceniem zasadniczym zawodowym odnotowano w województwie śląskim (20%), następnie w wielkopolskim i kujawsko-pomorskim (ponad 17%) przy średnim wskaźniku dla kraju 13,5%. 11\n12 Podsumowanie W 2011 r. tylko niespełna połowa (49%) ludności w wieku 65 lat i więcej legitymowała się wykształceniem ponadpodstawowym; w tym zaznacza się wyraźna dysproporcja między miastem i wsią. Wyraźne zróżnicowanie widoczne jest także według województw. Spośród osób starszych mieszkających na terenach wiejskich tylko ¼ ma wykształcenie ponadpodstawowe, natomiast w miastach 63%. Jednakże: zmiany zachodzące w poziomie wykształcenia osób starszych należy uznać za pozytywne, tj. zmniejsza się udział wykształcenia podstawowego i bez wykształcenia szkolnego na rzecz wyższych poziomów wykształcenia. W perspektywie najbliższych 20 lat odsetek osób z wykształceniem ponadpodstawowym, w tym wyższym, zdecydowanie wzrośnie ponieważ do grupy osób w wieku 65 lat i więcej wejdą coraz lepiej wykształcone osoby urodzone w drugiej połowie lat 50. i lat 60. ubiegłego wieku. nadal utrzymuje się duże zróżnicowanie w poziomie wykształcenia między ludnością zamieszkałą w miastach i na wsi. Ale, w perspektywie 20 lat, można oczekiwać zmniejszenia różnic zarówno ze względu na intensywne kształcenie się ludności zamieszkałej na wsi, a także ze względu na fakt, że coraz większa liczba osób w wieku produkcyjnym niemobilnym z wykształceniem średnim i wyższym migruje z wielkich miast na ich obrzeża. mniejsze różnice, aczkolwiek znaczące, występują w strukturze poziomu wykształcenia ze względu na płeć. W perspektywie lat należy oczekiwać zmniejszenia różnic ze względu na przejście do grupy osób w wieku 65 lat i więcej wykształconych roczników osób urodzonych w drugiej połowie lat 50. i lat 60. ub. wieku. 12\n13 4. Gospodarstwa domowe i rodziny W 2011 roku w Polsce odnotowano 13,6 mln gospodarstw domowych, w tym w przypadku ponad 4,1 mln (30,5% ogółu gospodarstw) ich członkami były osoby w wieku 65 lat i więcej. Tablica 3. Gospodarstwa domowe w latach 2002 i 2011 Gospodarstwa domowe Ogółem Miasta Wieś Gospodarstwa domowe ogółem w tys , ,0 8964,5 9146,9 4372,6 4421,1 w tym z osobami w wieku 65 lat i więcej w tys. 3786,8 4132,5 2267,9 2594,8 1518,9 1537,7 w % ogółu gospodarstw domowych 28,4 30,5 25,3 28,4 34,7 34,8 w tym jednoosobowe w tys. 1268,3 1242,7 861,4 908,2 406,9 334,5 w % ogółu gospodarstw domowych z osobami w wieku 65 lat i więcej 33,5 30,1 38,0 35,0 26,8 21,8 Na przestrzeni lat w ślad za wzrostem liczby i odsetka osób w wieku 65 lat i więcej wzrosła także (o ponad 346 tys., tj. o 9%) liczba gospodarstw domowych z osobami starszymi (Tablica 3). Ich udział w ogólnej liczbie gospodarstw domowych wzrósł o 2 punkty procentowe. Zwiększenie liczby i odsetka gospodarstw domowych z osobami w wieku co najmniej 65 lat odnotowano przede wszystkim w miastach, gdzie ich liczba wzrosła o 327 tys. (o ponad 14%) do wielkości 2,6 mln, a udział w ogólnej liczbie gospodarstw domowych w miastach wyniósł ponad 28% (w 2002 r. było to nieco ponad 25%). W przypadku terenów wiejskich nie nastąpiły istotne zmiany, tj. liczba gospodarstw domowych z osobami starszymi wzrosła o niespełna 19 tys. (odnotowano ich ok. 1,5 mln), jednakże w tym przypadku udział jest zdecydowanie wyższy niż w miastach i wynosi blisko 35% ogółu gospodarstw domowych na wsi. Osoby starsze najczęściej są członkami wieloosobowych gospodarstw domowych (tzn. złożonych z dwóch lub większej liczby osób). W 2011 roku dotyczyło to blisko 70% ogółu gospodarstw domowych z osobami w wieku 65 lat i więcej, natomiast w 2002 r. ich odsetek wynosił 66,5 (w miastach stanowią 65% wobec 62% w 2002 r., na wsi 78%, a w 2002 r. 73%). Pozostałe 30% gospodarstw domowych z osobami w starszym wieku to jednoosobowe gospodarstwa domowe tworzone przez samotne osoby starsze, przy czym zdecydowana ich większość (ponad 85%) to osoby zamieszkujące samotnie w mieszkaniu. W przypadku miast odsetek gospodarstw domowych jednoosobowych prowadzonych przez osobę starszą zajmującą samodzielnie mieszkanie wyniósł w 2011 r. 88%, na wsi osoby te częściej mieszkają z rodziną samotnie w przypadku 78% gospodarstw. Biorąc pod uwagę samodzielność zamieszkiwania osób w starszym wieku można stwierdzić, że w 2011 r. spośród wszystkich gospodarstw domowych, których członkami były 13\n14 osoby w starszym wieku ponad 38% z nich (w miastach 46%, na wsi 25%) tworzyły wyłącznie osoby w wieku 65 lat i więcej (bez młodszych osób), z tego aż w 90% przypadków osoba starsza mieszkała samotnie tworząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Blisko 80% tych gospodarstw tworzą kobiety (najczęściej wdowy); w miastach stanowią 81%, na wsi 77%. Zatem biorąc pod uwagę proporcje wg płci dla całej populacji w tym wieku (62% to kobiety i 38% to mężczyźni) starsi mężczyźni zdecydowanie częściej niż kobiety mieszkają z innymi osobami (np. z żoną również w starszym wieku). W stosunku do danych uzyskanych w tym zakresie w 2002 r. zdecydowanie zwiększyły się zarówno liczba jak i odsetek tego typu gospodarstw i należy oczekiwać, że w kolejnych latach tendencja ta będzie się pogłębiać. Wykres 7. Struktura gospodarstw domowych z osobami w wieku 65 lat i więcej według składu rodzinnego w 2011 r. 33,1% 0,9% 10,2% 55,8% Jednorodzinne Dwurodzinne Trzy i więcej rodzinne Nierodzinne Warto również zwrócić uwagę na skład rodzinny gospodarstw domowych z osobami starszymi (Wykres 7). W 2011 r. ponad połowę (56%) tego typu gospodarstw domowych stanowiły gospodarstwa jednorodzinne co oznacza wspólne zamieszkiwanie współmałżonków będących w starszym wieku lub rodzica (bądź obojga rodziców) ze swoim dzieckiem (dziećmi). Zdecydowanie rzadziej osoby starsze wchodziły w skład gospodarstw składających się z większej liczby rodzin, tj. dwurodzinnych oraz trzy i więcej rodzinnych, których udział wynosił odpowiednio: ponad 10% oraz niespełna 1%. Na wsi odsetek gospodarstw domowych składających się z wielu rodzin jest zdecydowanie wyższy i wynosi ponad 19%, w miastach nieco ponad 6%. Gospodarstwa domowe nierodzinne stanowiły 1/3 ogółu gospodarstw z osobami w wieku 65 lat i więcej, w tym jak wspomniano wcześniej ponad 90% stanowiły gospodarstwa jednoosobowe prowadzone przez samotną osobę starszą. Analizując strukturę gospodarstw domowych, których członkami są osoby w starszym wieku pod kątem ich rozmieszczenia regionalnego (Mapa 3) należy stwierdzić, że w 2011 r. najwięcej tego typu gospodarstw domowych (w odniesieniu do ogólnej liczby gospodarstw domowych danego województwa) zamieszkiwało w województwach wschodniej i południowowschodniej Polski. Z kolei regiony o najmniejszym udziale gospodarstw domowych z osobami starszymi to województwa północnej i zachodniej Polski. Jest to rozkład zgodny ze strukturą ludności według wieku w poszczególnych województwach. 14\n15 Mapa 3. Gospodarstwa domowe z osobami w wieku 65 lat i więcej w % ogółu gospodarstw domowych w województwie w 2011 r. Podsumowanie Zwiększa się liczba gospodarstw domowych z osobami starszymi, w tym mieszkających samotnie. Biorąc pod uwagę obecną strukturę wieku ludności w perspektywie 20 lat zjawisko nasili się, tj. wzrośnie liczba osób w starszym wieku (szerzej na ten temat w części dotyczącej prognozy), tym samym wzrośnie liczba gospodarstw domowych z osobami starszymi, w tym starych osób samotnych. 15\n16 5. Samoocena stanu zdrowia Ankietowe badania GUS dotyczące subiektywnej oceny własnego zdrowia wykazują, że stan zdrowia dorosłych Polaków stale się poprawia, w tym również osób w wieku 65 lat i więcej. W okresie między 2005 a 2012 rokiem wyraźnie (o 10 p.proc.) zmniejszył się odsetek osób starszych, które swoje zdrowie oceniły jako złe lub bardzo złe jest on jednakże nadal bardzo wysoki. Ostatnie badania GUS z 2012 r. wykazały (Wykres 8), że tylko co ósma starsza osoba w Polsce (13%) oceniła swój stan zdrowia jako co najmniej dobry, kolejne 45% zadeklarowało taki sobie stan zdrowia (ani dobry ani zły), a pozostałe 42% wskazało na zły lub bardzo zły (w 2005 r. ocen takich było ponad 50%). Generalnie kobiety zwykle sceptyczniej oceniają swoje zdrowie niż mężczyźni i tę zależność obserwujemy we wszystkich grupach wieku nie tylko wśród osób starszych. Wykres 8. Samoocena stanu zdrowia osób w wieku 65 lat i więcej w 2012 r. (w %) Ogółem Mężczyźni Kobiety bardzo dobre i dobre takie sobie złe i bardzo złe Pomimo obserwowanej poprawy, subiektywna ocena stanu zdrowia mieszkających w Polsce osób w starszym wieku jest znacznie gorsza niż ich rówieśników zamieszkujących inne kraje europejskie. Wśród 32 krajów sklasyfikowanych pod względem samooceny stanu zdrowia wśród osób starszych zajmujemy 4 miejsce od końca. Gorzej swój stan zdrowia ocenili jedynie starsi mieszkańcy Węgier, Łotwy i Litwy, natomiast najlepiej Norwegii, Szwecji i Szwajcarii. W tych krajach 2/3 populacji ludzi starszych deklarowało bardzo dobry lub dobry stan swojego zdrowia, a w krajach Benelux-u oraz Danii, Islandii i Wielkiej Brytanii połowa starszych mieszkańców. Zatem, nadal dzieli nas spory dystans do wiodących, pod względem samooceny zdrowia, krajów europejskich. Relatywnie słabą kondycję zdrowotną osób starszych wyraźnie widać, jeżeli rozpatrzymy inne obok samooceny aspekty, np. częstość występowania długotrwałych problemów w postaci chorób przewlekłych, sprawności narządów, mobilności lub ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu. Jak wskazują wyniki badania zdrowia z 2009 r. tylko co 9 osoba starsza zadeklarowała, że nie odczuwa długotrwałych problemów zdrowotnych i nie choruje przewlekle, natomiast zdecydowana większość (blisko 90%) potwierdziła występowanie takich problemów. 16\n17 Spośród osób starszych stwierdzających problemy zdrowotne połowa wskazywała na zbyt wysokie ciśnienie krwi (choroba nadciśnieniowa), u co trzeciej zdiagnozowano chorobę wieńcową lub przewlekle zapalenie kości/stawów, a co szósta była cukrzykiem. Dosyć powszechnie wskazywano również na problemy fizyczne, np. długotrwałe bóle kręgosłupa. Ponadto postępujący wraz z wiekiem spadek odporności powoduje, że osoby starsze znacznie częściej chorują na gruźlicę w ostatnich latach takich przypadków stwierdzano corocznie około 2 tys., co stanowi ¼ wszystkich zachorowań w Polsce. Coraz częściej u osób starszych występują także choroby nowotworowe (szerzej temat ten został ujęty w części dotyczącej umieralności osób starszych). W miarę upływu lat zmniejsza się także sprawność narządów zmysłu w 2012 r. co drugi dorosły Polak nosił okulary lub szkła kontaktowe, a wśród osób starszych prawie każdy (90%). Używanie szkieł korekcyjnych niestety nie rozwiązuje problemów z widzeniem, ponieważ blisko 60% osób starszych miało problemy z przeczytaniem druku w gazecie. Z aparatu słuchowego korzystała co 12 osoba starsza, a wśród sędziwych (80 lat i więcej) co dziewiąta, natomiast problemy ze słyszeniem rozmowy z kilkoma osobami zgłosiła 1/3 starszych osób, a wśród najstarszych połowa. Wraz z wiekiem spada również poziom mobilności co druga osoba starsza miała trudności z samodzielnym pokonywaniem schodów, 40% zgłosiło trudności z samodzielnym przejściem 500 metrów, a blisko 60% z przeniesieniem zakupów. Ograniczenia mobilności pogłębiają się wraz z wiekiem i dla osób w podeszłym wieku (75 lat i więcej) wymienione wskaźniki są znacząco wyższe. Ważnym aspektem jest ocena możliwości samodzielnego funkcjonowania, w tym zdolność do samoobsługi oraz wykonywania czynności domowych. Według wyników badania GUS z 2009 r. co 3 starsza osoba miała ograniczenia w wykonywaniu codziennych czynności związanych z samoobsługą. Największą trudność naszym seniorom sprawiało kładzenie się i wstawanie (z łóżka, krzesła), toaleta, a także ubranie się (rozebranie). Z powodu braku pomocy innych osób czy specjalnego wyposażenia lub urządzeń blisko połowa osób starszych musiała samodzielnie pokonywać niedogodności w codziennym funkcjonowaniu. Występujące ograniczenia zdrowotne wpływają również na możliwość prowadzenia własnego gospodarstwa domowego. Nie pozwalają one osobom starszym przede wszystkim na wykonywanie okazjonalnie cięższych prac domowych, ale także chociaż w mniejszym stopniu robienie zakupów, przygotowywanie posiłków czy zajmowanie się sprawami administracyjno-finansowymi. Wskaźnik poziomu ograniczeń w wykonywaniu podstawowych czynności domowych wykazuje, że doświadcza tego ponad 60% ogółu seniorów. Prawie co szósta starsza osoba doświadczająca ograniczeń w prowadzeniu gospodarstwa domowego nie miała żadnej pomocy i musiała radzić sobie sama. Podsumowanie W perspektywie 20 lat należy oczekiwać sukcesywnego wzrostu w polskim społeczeństwie świadomości znaczenia dobrego zdrowia. Zdrowy styl życia (rozumiany jako stan dobrego fizycznego, psychicznego i społecznego samopoczucia) jest obecnie szczególnie propagowany wśród dzisiejszych latków. Zatem, należy spodziewać się pozytywnych zmian w stanie zdrowia ludności, a także w jego samoocenie, tj. zwiększenia wskaźnika osób określających swoje zdrowie jako dobre lub bardzo dobre szczególnie w młodszych grupach osób starszych. 17\n18 6. Niepełnosprawność Pełniejszy obraz kondycji zdrowotnej ludności, w tym osób w wieku 65 lat i więcej można określić analizując dane o niepełnosprawności. W 2011 r. wśród ogółu ludności Polski prawie 4,7 mln osób (tj. ponad 12% populacji) określiło swój stan zdrowia jako niezadawalający, tj. stwierdziło problemy zdrowotne (kalectwo lub chorobę przewlekłą) długotrwale ograniczające możliwość wykonywania codziennych czynności. Spośród tych osób ponad 2/3 (3,1 mln.) posiadało prawne orzeczenie swej niepełnosprawności Wśród niepełnosprawnych prawie 2 mln osób (1916 tys.) to ludzie starsi w wieku co najmniej 65 lat, co w 2011 r. stanowiło prawie 41% zbiorowości osób z niepełnosprawnością. Ponad połowa (57%) niepełnosprawnych osób starszych dysponowała prawnym potwierdzeniem swej niepełnosprawności. Tablica 4. Osoby niepełnosprawne w wieku 65 lat i więcej według płci i kategorii niepełnosprawności w latach 2002 i 2011 Kategorie niepełnosprawności ogółem mężczyźni mężczyźni kobiety ogółem w tysiącach kobiety OGÓŁEM 2050,1 765,2 1284,8 1916,1 697,1 1219,0 w odsetkach (struktura pionowa) Osoby z prawnym orzeczeniem niepełnosprawności 71,1 76,7 67,7 56,9 62,1 53,9 w tym osoby: deklarujące ograniczenia w codziennym życiu 51,6 54,5 49,8 49,8 54,0 47,4 nie stwierdzające ograniczeń w codziennym życiu 19,5 22,1 17,9 7,1 8,1 6,5 Osoby bez prawnego orzeczenia niepełnosprawności 28,9 23,3 32,3 43,1 37,9 46,1 W porównaniu do wyników uzyskanych w 2002 r. (Tablica 4) ogólna liczba osób niepełnosprawnych zmniejszyła się o 760 tys., tj. o prawie 14%. Zmiany te dotyczyły też choć w mniejszym stopniu osób niepełnosprawnych w wieku 65 lat i więcej udział osób niepełnosprawnych w starszym wieku w odniesieniu do całej subpopulacji ludności w wieku 65 lat i więcej wyniósł w 2011 r. 37%, tj. o 5 p.proc. mniej w stosunku do 2002 r., kiedy odsetek kształtował się na poziomie ponad 42%. Jednocześnie udział niepełnosprawnych kobiet wśród wszystkich kobiet w starszym wieku wynosi 37%, a wśród mężczyzn 35%. Konsekwentnie obniżył się także w porównaniu do 2002 r. udział niepełnosprawnych osób w starszym wieku zamieszkałych w miastach (Wykres 9), wynosi on obecnie ponad 38% wszystkich starszych mieszkańców miast (w 2002 r. było to 41%). Natomiast na wsi spadek ten był zdecydowanie większy, bo odsetek niepełnosprawnych osób w starszym wieku obniżył się o ponad 10 p.proc. do poziomu 34%. 18\n19 Ze względu na przewagę liczebną kobiet w całej populacji osób w starszym wieku (dla przypomnienia w 2011 r. kobiety stanowiły 62% tej subpopulacji, mężczyźni 38%) także wśród niepełnosprawnych w grupie osób starszych jest więcej kobiet stanowią one 63%. Wykres 9. Osoby niepełnosprawne w wieku 65 lat i więcej w stosunku do ogólnej populacji w tym wieku (w %) według płci i miejsca zamieszkania w latach 2002 i ,6 42,6 35,2 37, ,7 38,2 44,5 34, Mężczyźni Kobiety 0 Miasta Wieś Dodatkowo, analizując dane w zakresie kategorii niepełnosprawności (tj. niepełnosprawność orzeczona prawnie oraz niepełnosprawność deklarowana przez osobę bez prawnego potwierdzenia) należy zauważyć, że w okresie międzyspisowym zdecydowanie, bo aż o 14 p.proc., zmniejszył się udział osób z prawnym orzeczeniem niepełnosprawności w 2011 r. wynosił on prawie 57%, podczas gdy w 2002 r. ponad 71% 3. Jednocześnie pomiędzy 2002 r. i 2011 r. zwiększyła się znacząco (o prawie połowę do wielkości 826 tys.), liczba osób starszych niepełnosprawnych biologicznie, tzn. osoby te stwierdziły długotrwałe problemy zdrowotne ograniczające sprawność, ale nie posiadały orzeczenia prawnego dla swej niepełnosprawności. W 2002 r. udział tej kategorii niepełnosprawności wynosił prawie 29% grupy starszych osób niepełnosprawnych, natomiast w 2011 r. już przeszło 43%. Szczególnie duży wzrost odnotowano wśród osób starszych zamieszkałych na wsi, tj. z ok. 31% do prawie 50%, w miastach odsetek wzrósł o 12 p.proc. (do ok. 40%). Z analizy danych regionalnych (Mapa 4) dotyczących występowania niepełnosprawności wśród osób w wieku 65 lat i więcej wynika, że w 2011 r. najwyższy sięgający prawie połowy populacji w tym wieku udział odnotowano w województwie małopolskim (47%) oraz podlaskim (nieco ponad 46%). Dla porównania województwa z najniższym udziałem niepełnosprawnych powyżej 65 roku życia to warmińsko-mazurskie i lubuskie (ponad 35%). 3 Należy w tym miejscu podkreślić, że większość prawnych orzeczeń o niepełnosprawności wydawana jest na czas określony (znacznie rzadziej bezterminowo) i nie zawsze jest przedłużana, co oznacza, że osoby tracą status osoby niepełnosprawnej prawnie. Wynika to głównie z zaostrzenia obowiązujących przepisów prawnych jakie miały miejsce po 2002 roku stąd być może spadek odsetka osób niepełnosprawnych na wsi. Dodatkowo należy wziąć pod uwagę procesy starzenia społeczeństwa. Część z osób niepełnosprawnych objętych spisem 2002 prawdopodobnie zmarła w okresie r. Można również przypuszczać, że osoby nabywające prawo do świadczeń emerytalnych nie występują o przyznanie prawnego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. 19\n20 Mapa 4. Osoby niepełnosprawne w wieku 65 lat i więcej w 2011 r. w % do ludności w tym wieku według kategorii niepełnosprawności Sytuacja staje się nieco odmienna jeśli analizie poddać regionalny rozkład występowania niepełnosprawności według jej kategorii (Mapa 4), tzn. w podziale na niepełnosprawność prawną i bez prawnego orzeczenia (wyłącznie deklaratywną). Najwyższy, wśród starszych osób niepełnosprawnych, odsetek posiadających prawne potwierdzenie ograniczenia sprawności odnotowano w województwie lubuskim wyniósł on tam ponad 70% (dla Polski ogółem dla tej grupy wieku ludności wynosi 57%). Jednocześnie jak wspomniano wcześniej w województwie lubuskim odsetek niepełnosprawnych osób w starszym wieku jest najmniejszy. Kolejnym województwem o najwyższym udziale prawnych orzeczeń o niepełnosprawności jest małopolskie (prawie 70%), w którym z kolei odnotowano największy udział niepełnosprawnych osób starszych (47%). Natomiast najniższy poniżej 50% wskaźnik niepełnosprawności prawnej odnotowano w województwach: mazowieckim (46,0%), podkarpackim (47%) i śląskim (49%). Podsumowanie W 2011 r. w odniesieniu do 2002 r. nastąpił spadek zbiorowości osób niepełnosprawnych, z tym, że zmniejszyła się liczba prawnych orzeczeń (zapewne istotny wpływ 20\n21 miały zmiany przepisów prawnych w tym zakresie). Natomiast wzrosła liczba niepełnosprawnych biologicznie, tj. takich osób, które określiły, że odczuwają całkowicie, poważnie lub umiarkowanie ograniczoną zdolność do wykonywania czynności podstawowych dla swojego wieku. Grupując niepełnosprawne osoby starsze według kategorii niepełnosprawności i płci widoczna jest przewaga kobiet wśród niepełnosprawnych biologicznie co znajduje odzwierciedlenie w wynikach samooceny stanu zdrowia (należy jednocześnie pamiętać, że w tej grupie wieku liczebnie przeważają kobiety), natomiast mężczyźni częściej posiadali prawne orzeczenie o niepełnosprawności. Województwa lubuskie i warmińsko-mazurskie to województwa o najniższym udziale osób niepełnosprawnych w wieku 65 lat i więcej i jednocześnie są tam najwyższe odsetki orzeczeń prawnych. Mając na uwadze znaczący wzrost w ciągu najbliższych 20 lat liczby osób w starszym wieku należy liczyć się z poważnym narastaniem problemu samodzielnej egzystencji tej subpopulacji, a szczególnie wśród seniorów wymagających pomocy opieki, leczenia i rehabilitacji. 21\n22 7. Źródła utrzymania i aktywność ekonomiczna Zbiorowość osób w wieku 65 lat i więcej to głównie osoby, które lata aktywności zawodowej mają już za sobą i utrzymują się z niezarobkowych źródeł, będących zarówno w 2002, jak i w 2011 roku dla 95% tych osób wyłącznym źródłem utrzymania (Tablica 5). Wyłącznie z pracy utrzymywało się niespełna 2% osób starszych nieznacznie więcej niż w 2002 r. i byli to przede wszystkim mężczyźni. Tablica 5. Ludność w wieku 65 lat i więcej według płci i głównego źródła utrzymania w latach 2002 i 2011 Główne źródło utrzymania ogółem mężczyźni kobiety ogółem mężczyźni kobiety W tysiącach OGÓŁEM a) 4852,6 1838,3 3014,3 5230,2 1978,5 3251,6 w tym: W odsetkach (struktura pionowa) praca 1,2 2,1 0,7 1,6 2,7 0,9 niezarobkowe źródła 95,3 96,2 94,7 94,5 94,7 94,4 w tym: emerytury 72,4 83,3 65,7 86,4 92,0 82,9 renty 21,4 11,9 27,3 7,9 2,4 11,3 na utrzymaniu 2,7 0,7 3,9 1,5 0,4 2,2 a) w dalszym podziale nie uwzględniono nieustalonego źródła utrzymania. Niezarobkowe źródła utrzymania to w przypadku osób starszych przede wszystkim emerytury i renty. Głównym niezarobkowym źródłem utrzymania dla przeszło 86% osób starszych była emerytura (pracownicza lub rolna) i w porównaniu do 2002 roku obserwuje się znaczny wzrost odsetka takich osób (o 14 p.proc.). Częściej z emerytury utrzymywali się starsi mężczyźni (92%), niż kobiety (83%). Tablica 6. Ludność w wieku 65 lat i więcej utrzymująca się z niezarobkowych źródeł według rodzaju głównego i dodatkowego źródła utrzymania Wyszczególnienie W tysiącach Niezarobkowe źródło utrzymania zasiłki i razem emerytury renty świadczenia OGÓŁEM 4943,5 4518,0 415,1 10,5 W % do ogółem Posiadający wyłącznie niezarobkowe źródło utrzymania 95,0 94,9 95,9 95,4 Utrzymujący się głównie z niezarobkowego źródła, a dodatkowo: 5,0 5,1 4,1 4,6 z pracy 3,6 3,7 1,8 1,0 z innych źródeł* 1,4 1,3 2,3 3,7 *Dochody z własności, niezarobkowe źródła, pozostałe źródła dochodów osobno nie wymienione. 22\n23 Na przestrzeni lat znacznie zmniejszył się udział osób starszych utrzymujących się głównie z rent (z tytułu niezdolności do pracy, rodzinnej i socjalnej). W 2002 r. stanowili oni ponad 21% tej zbiorowości, natomiast w 2011 r. ich udział był dużo niższy i wynosił niespełna 8%. Wśród nich przeważały osoby utrzymujące się z renty rodzinnej (2/3 tej zbiorowości) przyznawanej uprawnionym członkom rodziny po śmierci współmałżonka, rodzica lub innej osoby. Znacznie częściej z rent utrzymywały się starsze kobiety i udział tego źródła był prawie pięciokrotnie wyższy niż u mężczyzn. Obok niezarobkowego źródła utrzymania niewielka część osób starszych posiadała dodatkowe źródło dochodu (Tablica 6). Częściej byli to mężczyźni i mieszkańcy miast, łącząc emeryturę z dochodami z pracy. Natomiast w przypadku osób utrzymujących się z rent lub z zasiłków i świadczeń, dodatkowym dochodem najczęściej było inne niezarobkowe źródło. Kategorie niezarobkowych źródeł utrzymania osób starszych są zróżnicowane regionalnie (Mapa 5). Największy udział osób starszych utrzymujących się z emerytury występował w województwach: podlaskim, łódzkim i lubelskim i kształtował się na poziomie 95%. Mapa 5. Struktura ludności w wieku 65 lat i więcej utrzymującej się z emerytur i rent według województw w 2011 r. Dla porównania najmniej emerytów zamieszkiwało województwa: śląskie (88%), pomorskie (89%) oraz małopolskie i wielkopolskie (prawie 90%) przy średnim wskaźniku dla kraju nieco ponad 91%. Analogicznie w tych województwach występował najwyższy wskaźnik osób starszych utrzymujących się z rent, który wynosił ponad 10%. Należy jednak zwrócić 23\n24 uwagę, że najwyższy udział rencistów odnotowano w województwie śląskim 12%, z czego 10% stanowiła renta rodzinna (przy średniej krajowej 5,5%). Jak wspomniano wcześniej w 2011 r. praca była głównym lub dodatkowym źródłem utrzymania tylko dla około 5% ludności w wieku 65 lat i więcej (Tablica 7) czyli z punktu widzenia statusu na rynku pracy grupa ta należy do osób aktywnych zawodowo. Zdecydowana większość osób starszych (95%) utrzymywała się wyłącznie z niezarobkowych źródeł co oznacza w zasadzie bierność zawodową. Tablica 7. Struktura ludności w wieku 65 lat i więcej według statusu na rynku pracy (w %) Rok Ogółem* Pracujący Bezrobotni Bierni zawodowo % 6,6 0,2 92, % 4,8 0,1 93,1 * Łącznie z nieustalonym statusem na rynku pracy Porównując sytuację w latach 2002 i 2011 można zauważyć, że niewielki wśród ludności w starszym wieku udział osób pracujących obniżył się jeszcze bardziej (z 6,6% do 4,8%). Zmniejszył się również współczynnik aktywności zawodowej, szczególnie w grupie ludności w wieku 75 lat i więcej, gdzie odnotowano ponad dwukrotny spadek (Tablica 8). Tablica 8. Współczynniki aktywności zawodowej osób w wieku 65 lat i więcej (w %) Rok Ogółem (65 lat i więcej) W tym w wieku lat i więcej ,9 11,6 7,0 3,8 1, ,9 10,8 6,1 1,6 0,6 W ślad za zmianami w strukturze wykształcenia jakie odnotowano dla całej subpopulacji osób starszych nastąpiły także zmiany w grupie pracującej ludności w starszym wieku; wzrósł odsetek osób z wykształceniem wyższym (z niespełna 16% w 2002 r. do prawie 30% w 2011 r.), natomiast zmniejszył się istotnie (z prawie 50% do ok. 30%) udział wykształcenia co najwyżej podstawowego. Województwa o najwyższym współczynniku aktywności zawodowej wśród ludności w wieku 65 lat i więcej to: podkarpackie (8,6%) i małopolskie (6,7%); najmniej aktywni są starsi mieszkańcy województw: warmińsko-mazurskiego (3,1%) i kujawsko-pomorskiego (3,5%). Podsumowanie Niemal pełna subpopulacja osób starszych posiada własne źródło utrzymania i jest to niezarobkowe źródło, tj. głównie emerytura (86%), a w dalszej kolejności renta (8%). Zdecydowanie więcej mężczyzn niż kobiet w starszym wieku utrzymuje się z emerytur. Wśród kobiet na przestrzeni lat istotnie zmniejszył się udział utrzymujących się 24\n25 z rent na rzecz świadczenia emerytalnego, jednakże nadal pozostaje wysoki (11,3%) w porównaniu z mężczyznami (2,4%). Obecnie niewielki jest udział osób starszych posiadających dwa źródła dochodu częściej są to mężczyźni i mieszkańcy miast łączący emeryturę z pracą. W najbliższych latach w związku z ustawowym przesunięciem wieku uprawniającego do emerytury można się spodziewać wzrostu aktywności zawodowej ludności w starszym wieku. Będzie on dotyczył przede wszystkim najmłodszej grupy (65-69 lat). Współczynnik aktywności zawodowej może także wzrosnąć w starszych rocznikach, ponieważ wiek emerytalny będą osiągać coraz lepiej wykształcone grupy osób, posiadających doświadczenie zawodowe i wyższy poziom kwalifikacji zawodowych. Na przestrzeni najbliższych 20 lat zwiększy się liczba osób w starszym wieku, a tym samym świadczeń emerytalnych i rentowych co może powodować utrudnienia w systemie zabezpieczenia społecznego. 25\n26 8. Przeciętne dalsze trwanie życia Szybki postęp w dziedzinie medycyny umożliwiający wcześniejsze i dokładniejsze diagnozowanie chorób, a tym samym skuteczniejsze ich leczenie, prowadzenie zdrowego stylu życia, zmiana diety, jak również działania rządu prowadzące do zapewnienia odpowiednich warunków życia, pracy, kształcenia, kultury fizycznej oraz wypoczynku i rekreacji wpływają na stałą poprawę kondycji zdrowotnej Polaków, a tym samym ich dłuższe życie. Rok 1992 zapoczątkował okres dynamicznego wzrostu trwania życia w Polsce (Wykres 10). Korzystne zmiany, tj. spadek natężenia zgonów spowodowały, że na przestrzeni lat przeciętne trwanie życia urodzonych w 2013 r. mężczyzn wzrosło o 7,2 lat (do 73,1 lat), a kobiet o 6 lat (do 81,1). Wykres 10. Przeciętne trwanie życia w Polsce noworodka oraz osoby w wieku 65 lat w latach dla osób w wieku mężczyźni kobiety W ciągu ostatnich 22 lat wydłużyło się także dalsze trwanie życia osób w wieku 65 lat (Wykres 10). W 2013 r. 65-letni mężczyzna miał przed sobą jeszcze 15,5 lat życia, a kobieta w tym wieku średnio 19,8 lat. Zatem, dalsze trwanie życia 65-latków wydłużyło się w stosunku do 1991 r. o 3,2 lata dla mężczyzn i 3,9 dla kobiet. Jednocześnie według tablic trwania życia oznacza to, że w 2013 r. wieku 65 lat nie dożyło 26% mężczyzn i 11,2% kobiet co jest wynikiem nadumieralności mężczyzn obserwowanej we wszystkich, także młodszych, rocznikach wieku ludności. W 1991 r. odsetek ten był znacznie wyższy i wynosił odpowiednio 39,8% dla mężczyzn i 17,6% dla kobiet. W przypadku jeszcze starszych osób wydłużenie dalszego trwania życia jest relatywnie większe, tj. w 2013 r. przewidywane kolejne lata życia dla mężczyzny w wieku 70 lat to 12,5 roku (o 2,7 więcej niż w 1991 r.), dla kobiety 15,9 (więcej o 3,3 lat). Z kolei 80-letni mężczyzna miał przed sobą jeszcze 7,5 roku życia, tj. o prawie dwa lata więcej niż jego rówieśnik w 1991 r., natomiast kobieta 9,1 lat, tj. o ponad 2 lata więcej. Obecnie mieszkający w miastach 65-letni mężczyźni żyją nieznacznie (o 0,8 roku) dłużej niż na wsi, w przypadku kobiet przewaga ta jest jeszcze mniej znaczna. Ponad 20 lat temu 26\n27 (w 1990 r.) relacje te były odwrotne to właśnie na wsi 65-letni mężczyźni żyli o pół roku dłużej niż w miastach; podobnie dla kobiet o 0,4 roku dłużej. W Polsce występuje duże zróżnicowanie przeciętnego trwania życia w poszczególnych województwach (Mapa 6). W 2013 r. wśród osób w wieku 65 lat najmniej lat życia mieli przed sobą mężczyźni w województwie łódzkim i warmińsko-mazurskim 14,7 lat, natomiast najwięcej w podkarpackim 16,2 lat. W przypadku kobiet zróżnicowanie było zdecydowanie mniejsze, tj. najmniej życia przed sobą miały 65-latki w woj. łódzkim, śląskim i wielkopolskim po 19,2 lat, a najwięcej w podlaskim 20,5 lat. Mapa 6. Przeciętne dalsze trwanie życia osób w wieku 65 lat według płci w 2013 r. Mężczyźni 20 miasta wieś Kobiety 15,8 do 16,2 15,3 do 15,8 15,2 do 15,3 14,8 do 15,2 14,6 do 14,8 20,3 do 20,5 20,0 do 20,3 19,8 do 20,0 19,4 do 19,8 19,1 do 19,4 Pomimo sukcesywnego wydłużania się dalszego trwania życia Polska nadal wypada bardzo niekorzystnie na tle krajów Europy zachodniej. W 2012 r. w Polsce dalsze trwanie życia zarówno mężczyzny jak i kobiety w wieku 65 lat było średnio o co najmniej 3,6 lat krótsze niż ich rówieśników we Francji, Szwajcarii czy Norwegii (Wykres 11). Pełniejszą interpretację danych dotyczących trwania życia umożliwia analizowanie ich w powiązaniu ze stanem zdrowia. Wskaźnik przeciętnego trwania życia w zdrowiu określa dla osoby (o danej płci i wieku) średnią liczbę lat życia bez niepełnosprawności (w zdrowiu). Zatem, wskaźnik ten dodaje wymiar jakościowy do przewidywanej liczby lat życia i pozwala na obserwację, czy dłuższe życie oznacza jednocześnie dłuższe życie w dobrym zdrowiu. Jak wskazują wyniki badań Eurostat-u dotyczące 2012 roku, trwanie życia w zdrowiu w Polsce wyniosło dla mężczyzn ponad 80% przewidywanego trwania życia, a dla kobiet ponad 77% (Wykres 11). Oznacza to, że dla urodzonego w 2012 r. mężczyzny pierwsze 59 lat będzie okresem bez ograniczeń spowodowanych niepełnosprawnością (np. przewlekłymi chorobami), dla kobiet pierwsze 63 lata. Jednakże wraz z wiekiem wskaźniki te ulegają obniżeniu i udział procentowy pozostałego życia bez niepełnosprawności relatywnie zmniejsza się, np. dla mężczyzn w wieku 65 lat dalsze życie w zdrowiu dotyczy już tylko 48% pozostałych lat życia (7,4 lat), a dla kobiet niespełna 40% (7,8 lat). W porównaniu z rozwiniętymi krajami europejskim jest to krócej o 2,7 lat w przypadku mężczyzn i 1,6 lat dla kobiet. 27\n28 Wykres 11. Przeciętne dalsze trwanie życia i przeciętne dalsze trwanie życia w zdrowiu dla osób w wieku 65 lat w Polsce i wybranych krajach europejskich Mężczyźni Przeciętne dalsze trwanie życia W tym w zdrowiu Przeciętne dalsze trwanie życia w UE (18,1) Przeciętne dalsze trwanie życia w zdrowiu w UE (9,5) 18,7 19,1 18,5 18,1 18,5 18,5 18,3 19,3 17,7 17,5 18,2 18,0 18,1 18,0 17,6 17,8 15,4 10,7 10,6 6,7 10,9 8,6 9,2 9,5 7,8 10,0 8,9 7,4 8,4 14,0 10,5 15,4 13,6 Kobiety Przeciętne dalsze trwanie życia W tym w zdrowiu Przeciętne dalsze trwanie życia w UE (21,5) Przeciętne dalsze trwanie życia w zdrowiu w UE (10,3) 22,8 23,4 21,6 23,5 21,3 20,2 21,2 21,1 21,0 22,1 21,0 21,3 19,9 21,3 21,1 20,9 21,0 11,1 12,9 6,9 11,9 7,3 9,0 10,4 7,2 10,1 9,5 7,8 9,0 15,4 10,6 15,9 Źródło dane Eurostu (maj 2014 r.) 28\n29 9. Zgony i umieralność według przyczyn Wśród ok. 387 tys. osób zmarłych w 2013 roku osoby w wieku 65 lat i więcej stanowiły około 72%, natomiast blisko ćwierć wieku wcześniej w 1990 r. 64%. Wielkość tego wskaźnika jest uwarunkowana nie tylko czynnikami demograficznymi, ale i biologicznymi, tj. zwiększającym się udziałem ludności w starszym wieku w ogólnej populacji Polski, ale także spadkiem częstości zgonów młodszych osób w wieku poniżej 65 lat. Na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza pomimo wzrostu liczebności subpopulacji w wieku 65 lat i więcej i tym samym wzrostu liczby zgonów w tej grupie zdecydowanie zmniejszyło się natężenie umieralności (Tablica 9). Lata Tablica 9. Zgony według wieku osób zmarłych w latach Ogółem Z tego w wieku 65 lat i więcej razem lat i więcej W liczbach bezwzględnych Na 1000 ludności danej grupy wieku ,2 64,3 29,2 43,1 75,2 115,2 197, ,6 54,7 25,3 38,4 60,2 96,9 189, ,8 51,2 20,5 29,9 47,0 78,4 159, ,1 49,8 19,9 28,4 44,0 74,3 155,1 Współczynnik zgonów 4 dla całej grupy starszych osób obniżył się w tym czasie o 14 punktów promilowych (z 64,3 w 1990 r. do 49,8 w 2013 r.), a w przypadku seniorów (85 lat i więcej) aż o ponad 42 p.prom. podczas gdy współczynnik dla całej populacji Polski pozostał praktycznie na niezmienionym poziomie i wynosi ok. 10. Przedstawione zmiany znajdują odzwierciedlenie w wydłużaniu się przeciętnego dalszego trwania życia ludności. Wykres 12. Zgony według wieku osób zmarłych w odsetkach do ogółem w latach: 4 Liczba zgonów osób o danej płci i wieku na 1000 ludności tej płci i grupy wieku. 29\n30 Dodatkowo, należy podkreślić przesuwanie wśród osób starszych największego odsetka zgonów w stronę coraz to starszych grup wieku (Wykres 12), co może wskazywać na poprawę stanu zdrowia społeczeństwa. W latach 90. ub. wieku wśród zmarłych osób starszych największy odsetek stanowiły osoby w grupie wieku lata, począwszy od 2000 r. jest to grupa w wieku 85 lat i więcej. Ze starzeniem się najbardziej związane są choroby układu krążenia. Pomimo spadku na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza odsetka zgonów z przyczyn krążeniowych u osób w wieku 65 lat i więcej, nadal stanowią one ponad połowę wszystkich zgonów osób starszych (Wykres 13). W 2012 r. były przyczyną 54% zgonów, w tym blisko jedną czwartą stanowiły: choroba niedokrwienna serca (13%) oraz miażdżyca (11%). W 2012 r. częstość zgonów w wyniku chorób układu krążenia była blisko dwukrotnie wyższa w grupie osób starszych niż w grupie osób w wieku do 65 lat. Dodatkowo udział seniorów (w wieku co najmniej 85 lat) w ogólnej liczbie zgonów spowodowanych krążeniem stanowi ponad 80%. Wykres 13. Zgony osób powyżej 65 lat według wybranych przyczyn w % w latach 1990, 2000, 2010 i 2012 % ,0 60,0 50,0 40,0 30,0 20,0 10,0 0,0 Choroby układu krążenia Nowotwory Przyczyny niedokładnie określone Choroby układu oddechowego Choroby układu trawiennego Drugą najczęstszą przyczyną zgonów są nowotwory, w tym nowotwory złośliwe. W tym przypadku na przestrzeni analizowanych ponad 20 lat obserwujemy wśród osób starszych wzrost udziału o 7,5 p.proc. zgonów spowodowanych nowotworami. W 1990 r. odsetek zmarłych w wyniku nowotworów osób starszych wyniósł około 16%, natomiast w 2012 r. już ponad 23%. Dane Krajowego Rejestru Nowotworów (KRN) wskazują, że obecnie co drugi przypadek nowotworów złośliwych wykrywany jest u osób w wieku co najmniej 65 lat. O skali tego zjawiska może świadczyć liczba nowotworów złośliwych stwierdzona wśród osób starszych tylko w ciągu jednego roku; zgodnie z najnowszymi danymi KRN w 2011 r. stwierdzono ponad 73 tys. takich przypadków, czyli o blisko 30% więcej niż w 2000 r. Spośród nowotworów najczęściej u osób starszych występuje nowotwór tchawicy, oskrzela i płuca oraz nowotwory jelita grubego. 30\n31 Inne przyczyny zgonów osób starszych to: cukrzyca, zapalenie płuc, choroby układu moczowo-płciowego, w tym zapalenie nerek, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz przewlekła choroba wątroby. Struktura zgonów według przyczyn różni się ze względu na płeć. Wśród kobiet częściej przyczyną zgonu są choroby układu krążenia, natomiast mężczyźni częściej niż kobiety umierają na skutek nowotworów złośliwych. W 2012 roku dla blisko 60% zmarłych kobiet w wieku 65 lat i więcej przyczyną były choroby układu krążenia, a odsetek ten wśród mężczyzn wyniósł niecałe 50%, natomiast w wyniku nowotworów złośliwych zmarło blisko 27% mężczyzn i około 18% kobiet. Różnice te wynikają ze struktury wieku osób starszych kobiety przeważają liczebnie wśród osób w bardzo zaawansowanym wieku, dla których choroby układu krążenia są najczęściej wskazywane przez lekarzy jako przyczyna zgonu. Natężenie zgonów w subpopulacji osób w wieku co najmniej 65 lat nie jest istotnie zróżnicowane terytorialnie (Mapa 7); aczkolwiek najwyższą umieralność odnotowuje się w woj. łódzkim (55 ), świętokrzyskim i lubelskim (po 52 ), z kolei niższe niż ogólnopolski (50 ) dla tej grupy wieku współczynniki występują w woj. podkarpackim (48 ) oraz małopolskim i pomorskim (po 49 ). Mapa 7. Zgony osób w wieku 65 lat i więcej w 2012 r. według wybranych przyczyn i województw na 1000 ludności danej grupy wieku 31


Kto zastąpi Adama Klocka na stanowisku dyrektora Filharmonii Kaliskiej? - iKalisz.pl Gazeta Internetowa : Wiadomości Kalisz, Reklama w internecie,\nKto zastąpi Adama Klocka na stanowisku dyrektora Filharmonii Kaliskiej?\nW Filharmonii Kaliskiej nadchodzi czas zmian. Z końcem listopada z instytucją kultury Miasta Kalisza żegna się Adam Klocek, jej wieloletni dyrektor naczelny i artystyczny.\n- Zasłużony, utytułowany i nagradzany dyrektor Filharmonii Kaliskiej zaskarbił sobie miłość naszego Miasta, które zawdzięcza mu tak dobrze sprawowaną funkcję i liczne osiągnięcia. Bardzo serdecznie gratuluję zwycięstwa w konkursie na stanowisko dyrektora Filharmonii Częstochowskiej - mówił podczas spotkania wiceprezydent Grzegorz Kulawinek.\n- Ponieważ nie byłbym w stanie w innym formacie kontynuować współpracy z Filharmonią Częstochowską, zdecydowałem się wziąć udział w konkursie i udało mi się ten konkurs wygrać. Współpraca z władzami Kalisza, zarówno obecnej kadencji, jak i poprzednich, była bardzo owocna. Filharmonia zawsze była traktowana poważnie w Kaliszu i bardzo się cieszę z tego powodu - mówił dyrektor Adam Klocek. - Zarówno orkiestrze, jak i mnie przydadzą się nowe bodźce. Następca będzie na pewno pełen pomysłów, innych niż moje.\nPrzez ostatnich 14 lat Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Kaliskiej wystąpiła w 3 116 koncertach, które zgromadziły blisko 680 tysięcy widzów, nagrała 12 płyt, z których "Night In Calisia" okryła się potrójną platyną. Występowała zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Współpracowała z takimi artystami, jak Piotr Anderszewski, Valery Afanassiev, Jerzy Maksymiuk, Yulianna Avdeeva, Leszek Możdżer, Włodek Pawlik, czy Nancy Zhou.\nWspółpracę Adama Klocka z Filharmonią Kaliską ma zakończyć wydarzenie muzyczne w hali Arena.\nNa przyszły rok planowane jest przeprowadzenie konkursu celem wyłonienia nowego dyrektora naczelnego i artystycznego. Procedura jest wieloetapowa i przeprowadzana z udziałem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nAby zapewnić ciągłość pracy, władze miasta planują mianowanie pełniącego obowiązki do czasu wyłonienia nowego dyrektora w konkursie. W tej sprawie trwają negocjacje i rozmowy m.in. z przedstawicielami związków zawodowych oraz muzyków Filharmonii Kaliskiej.


Produkcja jednorazowej odzieży - Yarix\nOpublikowane przez Janusz Hyż w dniu 3 kwietnia, 2019 3 kwietnia, 2019\nOdzież jednorazowa znajduje swoje różnorodne zastosowanie. Powszechnie wykorzystywana jest w szpitalach i innych placówkach służby zdrowia. Swoje częste zastosowanie znajduje również w codziennej pracy ekipy remontowej, ale również w pracy policji i ekipy kryminalistycznej. Aby tak się działo, odzież musi cechować się kilkoma właściwościami.\nCechy odzieży jednorazowej\nAby odzież jednorazowa spełniała swoje zadania, musi być wykonana z materiału, który będzie charakteryzować się odpowiednią wytrzymałością. Odzież jednorazowa, chociaż zakładana raz, musi być odporna na różnego typu uszkodzenia, które mogłyby zagrozić osobom noszącym poszczególne elementy odzieży. Po drugie, musi ona charakteryzować się możliwością szybkiego zakładania i zdejmowania, co znacząco przyspieszy wykonywanie pracy przez pracowników, którzy powinni nosić odzież ochronną w postaci odzieży jednorazowej. Każdy producent odzieży jednorazowej w asortymencie swoich produktów proponuje nam różnorodne elementy, które będą sprawdzały się w różnych sytuacjach. Bardzo dużą popularnością cieszą się kombinezony jednorazowe, ale również czepki czy buty ochronne, które ze względu na ich konstrukcję i materiał, z którego są wykonane, możemy nałożyć na noszone przez nas buty. Dzięki temu, odwiedzając budowę nie będziemy musieli martwić się, że nasze buty ulegną zabrudzeniu kiedy, np. osiądzie na nich pył będący efektem remontu.\nProducenci odzieży jednorazowej muszą dbać nie tylko o jakość swoich produktów, ale również o koszt ich wyprodukowania. Dzięki temu możemy dokonać zakupu odzieży, która będzie w pełni funkcjonalna, wykonana z odpowiednich materiałów, a jednocześnie będzie charakteryzowała się ceną, która będzie dla nas kosztem właściwym dla naszego budżetu.\nRodzaje przydomowych szamb\nŚledząc media zarówno telewizyjne jak i społecznościowe z pewnością często trafiamy na programy, które promują ekologiczny styl życia. Z pozoru może się wydawać, iż my sami niewiele możemy zrobić w tym kierunku, aby świat Więcej…\nMłoty udarowe są urządzeniami pojawiającymi się na wielu obszarach budowy. Ich zadaniem jest dłutowanie i podkuwanie powierzchni. Spełnia zatem bardzo ważne funkcje podczas wymiany posadzki, remontu chodnika czy też wyburzaniu ścian. Na co jednak Więcej…\nTe gumy na rynku wyróżnia przede wszystkim fakt rosnącej wytrzymałości na oleje czy inne tłuszcze. Widoczne jest również malejąca odporność na niskie temperatury. Można otrzymać w połączeniu z żywicą specjalną gumę elastyczną co przyczynia się Więcej…


Potrzebujesz świetnej wagi? Przed zakupem dowiedz się o nich czegoś więcej. Waga wagi jest nie do przecenienia. » Sprzęt biurowy\nPotrzebujesz świetnej wagi? Przed zakupem dowiedz się o nich czegoś więcej. Waga wagi jest nie do przecenienia.\nW dzisiejszych czasach, funkcjonuje dużo zróżnicowanych wag, jakie istnieje możliwość wykorzystywać bezpośrednio do konkretnego ładunku.\nJest to bardzo komfortowe rozwiązanie, gdyż nie wymaga to dodatkowego wysiłku, lecz istnieje możliwość po prostu kupić wagę pod wybrany rodzaj ładunku i bez problemu zważyć ten ładunek. Jedną z takich wag, którą jest możliwość wykorzystywać do zwiększysz ładunków, jest waga do palet, która posiada specjalne widełki, dzięki jakim jest okazja bardzo dokładnie sprawdzić, jaki ciężar przedstawia konkretny ładunek, mieszczący się na palecie. Widełki te, są podpięte do uniwersalnej wagi, która jak najbardziej taką opcję musi posiadać, a więc umożliwia to niezwykle dokładnie ważyć każdą paletę i w żadnym stopniu nie wymaga to jakiegoś wysiłku. Oczywiście nabywając wagę typowo do palet, istnieje również możliwość ważyć inne elementy, które są budową podobne do palety i jest możliwość je poprawnie ułożyć na takich widełkach, które mają odpowiednie czujniki elektroniczne bardzo dokładnie sprawdzające wagę każdego ładunku.\nWaga do palet, jest jedną z wielu urządzeń do sprawdzania ciężaru większych ładunków, jednak z pewnością najbardziej powszechne są wagi domowe. Są one niewielkich rozmiarów i mają możliwość ważenia do konkretnego ciężaru. Bezwzględnie trzeba przestrzegać tej granicy, aby nie uszkodzić czujników, bo po ich uszkodzeniu, może ona niestety ważyć z dużymi różnicami, a więc nie będzie prezentować prawdziwej wagi określonego ładunku. Wagi domowe, są zakupowane w sporych ilościach, ponieważ można je stosować do niesamowicie szerokiego zakresu ważenia różnych elementów, co sprawia, że są one bardzo uniwersalne. Warto też wspomnieć, że wagi domowe bardzo często mają bardzo dużo walorów, jakie dają możliwość na stosowanie ich w rozmaitych warunkach. Szukasz dobrego urządzenia, Wagi Poznań jest dobrym miejscem. Z łatwością nabędzie się tam wagi wszelkiego typu. Sklepów specjalistycznych wcale nie ma tak dużo, dlatego warto polecać te sprawdzone.\nWagi domowe, są bardzo często odporne na wodę, a więc posiadają odpowiednią budowę, która ochrania elementy elektroniczne przed uszkodzeniem i daje to możliwość wykorzystywania ich w różnych warunkach klimatycznych, jak też dzięki temu można ważyć elementy wilgotne. Takie wagi wodoodporne, są niezwykle powszechne, ponieważ dają gwarancję dużo lepszej odporności na elementy zewnętrzne, gdyż poprzez posiadanie dodatkowej obudowy, klient otrzymuje gwarancję od producenta, że waga ta na pewno nie ulegnie usterce spowodowanej przez wodę. Wagi można pozyskać w specjalistycznych sklepach, prowadzących sprzedaż takich urządzeń. Jak już wspominaliśmy, znaleźć dobry, specjalistyczny sklep, to nie jest taka prosta sprawa, bo waga, wadze nie równa. Chcesz sprawdzone miejsce, gdzie jest na prawdę dobry sprzęt? Zobacz tu.\nTags: wagi, palety, ważenie, ładunki


Krzemian dwuwapniowy występuje w trzech odmianach trwałych w różnych temperaturach. Są to odmiany a, ~ i . Trwałą odmianą w niskiej, tj. normalnej temperaturze jest odmiana Y o ciężarze właściwym 2,97, podczas gdy odmiany wysokotemperaturowe a i ~ mają ciężar właściwy większy w granicach 3,28 i 3,27. W związku z powyższym, przy powolnym studzeniu żużla wielkopiecowego, z...\nDzięki uprzejmości architektów CF Mäller Architects Zainspirowany silnym duchem wspólnoty, CF M. Ller Architects. Zwycięski projekt pierwszej nagrody dla projektu studenckiego Uniwersytetu Południowej Danii obejmuje 250 rezydencji studenckich, które znajdują się w trzech połączonych ze sobą 14-piętrowych budynkach. Oznacza to, że rezydencja nie ma przodu ani tyłu, ale wy...\nOpracowane są analogiczne przepisy odnoszące się do instalacji przeciwpożarowych zewnętrznych. Jest to konieczne w następujących pomieszczeniach: a) w dużych, tj. gdy długość i szerokość przekracza 70 m; b) znajdujących się w drugiej (i niższych) kondygnacji podziemnej; c) mieszczących się w budynkach wysokościowych na poziomie ponad 30 m nad terenem. Poza tym wodociągi d...\nDzięki uprzejmości Jamesa Khamsi Propozycja Bankside Bikeshed jest prototypem lekkiej przechowalni rowerów, którą można zainstalować przez londyński South Bank. Projekt jest autorstwa Jamesa Khamsi, którego celem było zaprojektowanie nowego. MICRON. dla Londynu, wszechobecny i przetykany aspekt miasta. Więcej o tym projekcie po przerwie. Główna struktura krat...\nNajnowsze zdjęcia w galerii szafka z umywalką 40 cm :\nhttp://www.epsychoterapiawarszawa.edu.pl 751#kompozyt na tarasy , #opinie o agregatach prądotwórczych , #projekt stajnia , #hansgrohe avista , #ile pies moze zyc z rakiem , #domek na wsi do remontu , #sterownik mikrofonu , #olx futra z norek , #haczyki samoprzylepne castorama , #szpic olx ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - szafka z umywalką 40 cm