Wys�any: 2009-03-31, 22:15\nBardziej ni� blok ED swoj� rol� spe�ni�o to, �e z cz�ci� z forumowc�w sp�dzi�am po�ow� konwentu :PP\nObiecuj� grzecznie czyta� i pisa�, jak co� m�drego mi do g�owy przyjdzie xP\nWys�any: 2009-04-01, 07:59\nProponuj� udost�pni� Entreen cz�� forum po�wi�con� Goblikonowi, jako �e nale�y ona do organizator�w tego konwentu. Je�li oczywi�cie sama tego chce.\nWys�any: 2009-04-01, 14:23\n(to ja mog� chcie� ;) )\nWys�any: 2009-04-01, 14:25\nmi�o ci� widzie�\nWys�any: 2009-04-06, 10:11\nTo ja, za rad� Geriona, te� si� tutaj dopisz� - po d�ugiej nieobecno�ci pojawia si� znowu stary grzyb forumowy i weteran legendarnej (a co! :D) listy dyskusyjnej edpl :)\nPozdrawiam wszystkich, mi�o widzie�, �e �wiatek ED wci�� tak sympatycznie si� kr�ci :)\nOstatnio zmieniony przez Wojtek 2009-04-06, 10:11, w ca�o�ci zmieniany 1 raz\nWys�any: 2009-04-06, 11:21\nWys�any: 2009-04-06, 18:51\nNo cz�� Wojtek, gdzie�e� ty bywa� :)\nWys�any: 2009-04-07, 06:57\nA... tu i tam, ale teraz chyba wi�cej b�d� tu Ju� mnie taki jeden molestowa� o co�\nWys�any: 2009-04-07, 21:38\nW sumie te� my�la�em o tym, �eby Ci� zmolestowa� o jakie� t�umaczenie\nWys�any: 2009-04-07, 22:27\nSame zbocze�ce normalnie\nWys�any: 2009-04-07, 23:31\nDziewic najwi�cej wszystkich molestuje. Co za czelno�� i hipokryzja nosi� tak� ksywk�. :P\nWys�any: 2009-05-08, 14:29\nZw� mnie Coen, gram w RPGi od '98 ...jestem MG od 11,5 roku ... g�ownie ED.\nAle w miedzyczasie tez sporo Swiata Mroku, Wiedzmina a za dawnych czas�w tez i M�otka.\nCzas pomiedzy sesjami staram si� zapcha� na�ogowo m�uc�c MMO...od GuildWarsa przez rozne darmowe cuda jak SotNW czy RUNES of Magic na LOTR Online skoczywszy.\nProwadz� obecnie w oparciu o 2ed.\nNasilniejsza w�asna posta� Obsydianin Wojownik VII kr�gu ...Ge-ralt Czarna Smierc\nStatystycznie wiekszosc postaci moich graczy dawa�a rade dotrzec do 6-7 kregu ...\nPrzez lata rozwija�em si� z gr�, zmieniajac styl jak i zapatrywanie na to jak "powinno si�" odgrywac itd... chetnie wymienie sie do�wiadczeniami i wespe rad� .\nWitam i pozdrawiam. "Pok�j na W�owej"\nWys�any: 2009-05-08, 14:53\nWys�any: 2009-05-08, 15:09\nRytua� powitania uznany (cho� mo�e by� jeszcze jak�� piosenk� za�piewa� )\nW ka�dym b�d� razie serdecznie witam i zapraszam do pisania post�w.\nNiech Mynbruje b�dzie z Tob� :-)\nOstatnio zmieniony przez Sethariel 2009-05-08, 15:11, w ca�o�ci zmieniany 4 razy\nWys�any: 2009-05-08, 15:23\nZe swojej strony dodam, �e najsilniejsz� postaci� u moich graczy by� wietrzniak Iluzjonista VI i Powietrzny �eglarz IV Kr�gu.\nWys�any: 2009-05-08, 21:39\nW �wicie ED jestem od niedawna tzn. od ponad roku gra�em z MG kt�ry posiada� do�wiadcznie ponad 10 lat ale g��wnie przy prowadzeniu gry od niedawana zamarzy�o mu si� zagra�, a ja postanowi�em spr�bowa� swoich si� przy prowadzeniu. Przypadkiem trafi�em na to forum i stwierdzi�em �e mo�e by� dobrym miejscem do rozwi�zywania niekt�rych moich dylemat�w przy prowadzeniu gry. Poza ED g��wnie czas sp�dzam na studiowaniu budownictwa i spotkaniach z przyjaci�mi.\nWys�any: 2009-05-08, 23:11\nWys�any: 2009-05-09, 08:58\nJa r�wnie� witam nowych koleg�w forumowicz�w, a starych wyjadaczy informuj�, �e wr�ci�em na p�aszczyzn� fizyczn� i cz�ciej powinienem, dajcie Pasje, witac na forum.\nWys�any: 2009-05-09, 10:48\nCze�� Cryin, st�skni�em si�\nWys�any: 2009-05-09, 14:42\nCryingorc, czy�by� kupi� lapka?\nWys�any: 2009-05-09, 20:10\nWys�any: 2009-05-11, 15:09\nWys�any: 2009-05-25, 12:54\nGram i prowadz� r�ne systemy ju� ponad 10 lat. W ED jestem graczem troch� kr�cej. Zagl�dam tutaj ju� od jakiego� czasu, a jako dociekliwy gracz postanowi�em si� uaktywni�. Chc� rozwia� r�ne w�tpliwo�ci jakie mnie nurtuj�. Zamiast zam�cza� MG, mo�e dowiem si� nieco na forum. M�j MG te� kr��y gdzie� po tym forum, mam nadziej�, �e nie b�dzie mia� mi tego za z�e\nWys�any: 2009-05-25, 16:44\nWitamy. Jak widz�, z grubej rury zacz��e�... Ale to bardzo dobrze.\nWys�any: 2009-05-25, 19:01\nNie powinien mie� Ci za z�e... Wi�kszo�� MG lubi, gdy gracze interesuj� si� systemem, czytaj� materia�y �r�d�owe (opr�cz tych tylko dla MG).


Twórcy » Emilia Leśniak\nadres: Stryszawa 721a\nkod: 34-205 Leśniak\ntel. dom.: 33 874 71 00\nGPS: 49.7076, 19.5309 wyznacz trasę\nUmiejętność rzeźbienia w drewnie jest dziś rzadka. Dawniej każdy, kto szedł paść krowy, miał przy sobie nożyk i odpowiedni kawałek drewna, który gorzej lub lepiej strugał. W ten sposób urozmaicano sobie czas i dodatkowo zarabiano – opowiada pani Emilia.\nRzeźby w drewnie nauczyła się od ojca i przekazała tę umiejętność swoim dzieciom, a te z kolei – jej wnukom. Wspomina, jak ojciec siadał przy stole i rzeźbił zabawki dla niej i rodzeństwa. Opowiada ze śmiechem o tym, jak to jej kuzynki dostały z USA drogie, ruchome zabawki, którymi ona mogła się bawić tylko po przyniesieniu „zapłaty”, jaką było „pół litra poziomek, albo borówek, albo czernicy”. W końcu ojciec zrobił im piękne zabawki z drewna, które nie musiały „stać za szybą”, jak te drogie, amerykańskie. Były one niezwykle popularne wśród okolicznych dzieci.\nPo wojnie sprzedaż własnych rzeźb była dla pani Emilii głównym źródłem utrzymania. Wtedy też mąż artystki (jeden z założycieli krakowskiej Cepelii, także rzeźbiarz) zajął się rozprowadzaniem jej prac w kraju i za granicą. Gdy zachorował, zajęcie to przejęła po nim córka, pani Danuta. Dziś to właśnie ona zajmuje się rzeźbieniem, prezentacją i sprzedażą swoich dzieł. Pani Emilia woli tworzyć już tylko dla przyjemności.\nEmilia Leśniak rzeźbieniem zajmuje się w wolnych chwilach. Zwykle pracuje wieczorem w kuchni, czego dowodem są ścinki drewna na stole kuchennym i wokół niego. Teraz, kiedy nie musi już tworzyć na zamówienie, rzeźbi przede wszystkim drewniane ptaszki, które sama maluje, oraz rzeźby o charakterze sakralnym. Zaznacza, że te ostatnie robi przede wszystkim dla siebie, z pasji, nie dla pieniędzy.\nPani Emilia zrezygnowała już z uczestnictwa w konkursach i pokazach, które prowadziła głównie dla dzieci. Nie zajmuje się też sprzedażą swoich rzeźb, do których jest bardzo przywiązana.


Najlepszą zabawą moich córek, od lat najmłodszych była zabawa w rewię mody. Wszystkie moje ciuchy szły w ruch. Dziewczęta bawiły się doskonale, a i ja miałam chwilę wytchnienia. Oczywiście jak każde dziecko sięgały do szkatułki z LiLimoją biżuterią. Tu kończyła się ich przyjaźń siostrzana, a zaczynała "walka", bowiem każda z nich chciała mieć na sobie w tej właśnie chwili, to co włożyła druga- i po spokoju w domu.\nWymyśliliśmy więc z mężem, że podrzucimy im różne elementy biżuterii, tak aby ich wykonanie i składanie zajęło im więcej czasu. Sprawdziło się, ale nie do końca, bowiem wybór elementów do składania był niewielki, a co za tym idzie powstawały podobne bransoletki, wisiorki, korale, a i materiały- plastelina, bibuła itp były nie trwale. Z zaciekawieniem obserwowaliśmy jak dziewczęta w miarę upływu lat udoskonalają swoją zabawę. Kiedy już stały się nastolatkami pojawiły się kolejne problemy, bowiem każda z nich chciała wyglądać oryginalnie. Każda chciała mieć na wyłączność swoje błyskotki. Kupowana, nie droga biżuteria szybko im się nudziła i mimo że nie są próżne, smutno mi było patrzeć na ich zatroskane buzie i słuchać narzekań "prawdziwych kobiet"- "... nic nie pasuje do mojego stroju...". To chyba właśnie wtedy po raz pierwszy zaświtał mi pomysł wykonania biżuterii - uniwersalnej, zmieniającej się od potrzeb, sytuacji, okoliczności, a jednocześnie nie drogiej. Biżuterii LiLi pozwalającej kobietom w każdym wieku do wykazania się inwencją twórczą. Usłyszałam kiedyś od jednej z moich córek- "mamo tak chciałabym poczuć się sobą, jedyną niepowtarzalną". Fakt biżuteria Lili jest tylko dodatkiem, drobiazgiem, który powoduje że czujemy się piękniejsze, ale dlaczego nie mamy się tak czuć?\nI tak z dziewczęcej zabawy zrodził się pomysł stworzenia autorskiej kolekcji Lili. Kolekcji, dla nastolatek, młodych dam oraz mam i babć, bo przecież zawsze jesteśmy kobietami. Jedną z zalet kolekcji Lili jest to, że zakup dokonany przez nastolatkę może, po pewnych modyfikacjach posłużyć przez lata. Polecam tę kolekcję, poczuj się oryginalna, ukaż swoją inwencję twórczą.\nSłowa kluczowe:bransoletki lili, bransoletki lilou, joli, bransoletki joli bransoletka personalizowana, bransoletki lilimy, lili, bransoletka sznurkowa, bransoletki dodo, spersonalizowana, bransoletka lili, , bransoletka z kolorowego sznurka\nMęska Biżuteria - Manabri...\nWężę do oleju napędowego...\nCs-Loading.pl - Sieć serweró...\n20dollars2surf zarabianie pr...\nakcesoria, studia, Lodz, Łódź, kancelaria, odzież, medyczne, zdjecia, strona www, kierunki kształcenia, transport, fotograf, edukacja, spis stron, sex blog, szkoły wyższe, aranżacja, sex opowiadania, szkolenia, blog erotyczny, zarabianie, usługi, sex porady, opowiadania porno, szkolnictwo, opowiadania erotyczne, architektura, uczelnie, Warszawa, producent


Pogoda dla Śliwic na 19 września 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Śliwic na 19 września 2020\nW sobotę 19 września, w Śliwicach będzie przejściowe zachmurzenie.\nBędzie bardzo ciepły dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny trzeciej, wyniesie ona zaledwie 4 stopnie Celsjusza. Od tego momentu będzie ona rosła i około godziny siódmej wynosić ona będzie 6 stopni. Maksymalną temperaturę 20 ºC termometry wskażą o godzinie szesnastej i nie będzie ona różniła się od odczucia ciepła. Pod wieczór temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą tylko 12 stopni Celsjusza.\nWschód słońca będzie o 6:28, a zachód o 18:52. Dzień potrwa 12 godzin i 24 minuty i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 4 godziny i 40 minut. Pozostały trzy dni do rozpoczęcia astronomicznej jesieni.\nKsiężyc pojawi się na niebie o 8:50, a zajdzie o 20:04. Jego widoczność dwa dni po nowiu wyniesie 6%. Nasz naturalny satelita oddala się od Ziemi, w perygeum był w piątek.


Smokey Mountain Cooker, Czarny, 47 cm - GrillWeb - Sklep z grillami marki Weber\nSmokey Mountain Cooker, Czarny, 47 cm\nW stojącej wędzarni znajdują się dwa ruszty grillowe o średnicy 47 cm, jeden nad drugim. Zapewniają one wystarczająco dużo miejsca by znacznie poszerzyć asortyment wędzonych specjałów. Dziś to już nie tylko mięsa i ryby, coraz częściej wędzimy sery, owoce morza, a nawet niektóre warzywa.\nKiedy zajrzysz do wnętrza Smokey Mountain Cooker, zobaczysz dwa powlekane stalowe ruszty grillowe o średnicy 47 cm tworzące warstwową powierzchnię do grillowania i wędzenia, wystarczająco dużą, aby pomieścić szeroki asortyment w tym samym czasie! W dolnej części wędzarni znajduje się solidny, stabilny wymiarowo stalowy ruszt na węgiel drzewny, który zapewnia miejsce na dużą ilość gorących brykietów. Pręty są tak blisko siebie, że kurczące się węgle nie przebiją się przez nie. Wszystko to ustawione jest na trzech stabilnych, odpornych na rdzę aluminiowych nóżkach.


WŁASNY KAWAŁEK RAJU: października 2013\nAutor: Gorzka Jagoda o wtorek, października 29, 2013 18 komentarzy:\nTaki staw ma wielkie znaczenie - tworzy mikroklimat przyjazny roślinom i ludziom, odbija światło słoneczne, służy wielu płazom i owadom za "kołyskę", jest poidełkiem dla ptaków. Bywają różne stawy, w zwiedzanych ogrodach widziałam i ogromne i zupełnie malutkie, naturalne, sztuczne i prawie naturalne. Na ogół bardzo zadbane i piękne w rozmaity sposób.\nStawy i oczka wodne mają w sobie coś magicznego. Wystarczy spojrzeć na zdjęcie naszego starego stawu z nenufarami. To małe oczko wodne ok. 30 metrów kw.), w kształcie odbicia stopy olbrzyma. Wprawdzie nie jest w centrum ogrodu, ale i tak swoją rolę spełnia znakomicie. Miał to być staw naturalny - w tym miejscu grunt zawsze był trochę podmokły i spodziewałam się pokładu gliny, więc kiedy u nas zakładano wodę, dałam ludziom trochę grosza i po godzinach wykopali mi stawek. Niestety, gliny nie było, tylko niebieskawy ił i stawek, pięknie wypełniony wodą na wiosnę, całkowicie wysychał latem. Żal mi było młodych kijanek i traszek, które już się w nim zadomowiły. Poza tym dziura w ziemi, miejscami głęboka na 2 metry, nie wyglądała najlepiej tuż przy drodze wjazdowej i części ozdobnej. Postanowiliśmy więc dać folię, taką specjalną, najtrwalszą, jaką uda nam się znaleźć. wypoziomowaliśmy brzegi i przy pomocy znajomych położyliśmy folię. Potem okazało się, że na odwrót, stroną spodnią na wierzch, ale to nic. Dziś stawek ma już 10 lat i ciągle wszystko się trzyma. Brzegi folii obłożyliśmy kamieniami. Obecnie są prawie całkiem zarośnięte trawą i mchem. W płytkiej części ("pięta olbrzyma") rosną trzciny i pałki wodne, posadzone w workach po kartoflach, ale tylko na obrzeżu. Dalej - grzybienie, których nie widać na zdjęciu i nenufary. Oprócz białych są też różowe i od tego roku - czerwone. W wodzie żyją traszki, kijanki, rozmaite chrząszcze i larwy owadów. Rzęsę wodną widoczną na zdjęciu wpuściłam do stawu jako ochronę przeciw komarom - kiedy powierzchnia wody jest przykryta, nie mnożą się zbytnio.\nPonieważ zostało nam całkiem dużo folii, zbudowaliśmy "rzeczkę", która służy jednocześnie jako filtr trzcinowy. Pompa ciągnie wodę ze stawu zakopanym w ziemi wężem, potem ze starego pnia wypada ona strumieniem do naturalnej kamiennej misy i płynie spokojnie "rzeczką" z powrotem do stawu. Nie chciałam budować sztucznych skałek czy kaskady, bo w naszej płaskiej okolicy wyglądałyby po prostu głupio. To czerwone coś, to japoński mostek nad "rzeczką".\nFiltr trzcinowy sprawuje się świetnie, woda jest krystalicznie czysta. Mamy natomiast mały problem z brzegami stawu. Przez 10 lat jego istnienia brzegi rozmyły się trochę i folia wyłazi spod kamieni. Nie wiem, jak można by było wzmocnić te brzegi przed położeniem folii, ale przydałoby się.\nLepszy oczywiście byłby staw naturalny albo wyłożony gliną, ale ani nasze umiejętności, ani zasoby nie są wystarczające.\nAutor: Gorzka Jagoda o poniedziałek, października 28, 2013 19 komentarzy:\nEtykiety: oczko wodne, staw\nDziś sprzątałam kurnik i układałam "kanapki" w foliaku ( kurzeniec + ścięta trawa wymieszana z liśćmi na wierzch). Fiołkami to nie pachniało... Po tym porządny, ciepły prysznic z ekologicznym, pachnącym mydełkiem. Ja jednak lubię mieć bieżącą wodę :)))\nLubię tez nasze kury, bajecznie kolorowego koguta Dominika III, dwie zielononóżki, trzy metyski czarnej maści i z różnokolorowymi łapkami. Nasze stado podstawowe. Jest jeszcze Dominik Junior, którego bym chętnie oddała w innym celu, niż do gara. Zapowiada się równie dekoracyjnie, jak tata. Kury trzymamy w zasadzie tylko dla jajek, czasem jakiś chudy rosół z nadprogramowego kogucika się trafi. Od lat też wysiadują same pisklęta, co dziś jest coraz rzadziej spotykane.\nSama wygoda taki wychów piskląt z matką, praktycznie wcale się nimi nie zajmuję, ot - dam trochę specjalnej karmy w pierwszych dniach życia (jajko na twardo, twarożek, kasza, siekany krwawnik i pokrzywy).\nIstnieją dwie opcje naturalnego wychowu kur. Ewa, jak pisała, wypuszcza swoje do lasu i nie musi ich karmić. U nas las daleko, mieszkamy w łąkach, gdzie lisy i jastrzębie potrafią porwać nam kurę wręcz przed naszym nosem z podwórka. Mały kundelek Tiki potrafił je bronić, uwieszając się łap jastrzębia albo goniąc za lisem, ale nie zawsze mu się udawało. Potrafiłam w ciągu kilku dni stracić całe stado. Poza tym Piotruś Wielki nie cierpiał, a raczej cierpiał, że rozgrzebują mu grządki. A ja cierpiałam razem z kurami, kiedy widziałam je zamknięte na niewielkim wybiegu (50 m. kw.) Więc mój mąż postanowił upiec kilka pieczeni na jednym ogniu - ogrodził siatką zarośnięty drzewami i krzewami szmat ziemi za garażami, duży bardzo (ok. 12 m. na 25). W ten sposób chroni swoje ukochane buki czerwone czy inne kasztanowce przed krowami, co wdzierały się z sąsiedniej łąki, ma zamknięte (symbolicznie, bo symbolicznie, ale jednak) miejsce do składania swoich rozmaitych "materiałów" (deski, blacha itp.), a kury mają ogromny wybieg z drzewami, krzewami, trawą, piaszczystą plażą i masą zakątków. Mają tam nawet coś w rodzaju pryzmy kompostowej pod krzakiem, gdzie wyrzucamy różne resztki roślinne, a one z zapałem grzebią tam za robakami. Piotruś posunął się nawet do tego, że zrobił solidną kamienną podmurówkę (żeby lis się nie podkopał) i rozwiesiliśmy flary na kształt sieci pajęczych między drzewami, kiedy okazało się, że jastrzebi same drzewa nie powstrzymają.\nMusze jednak swoje kurasie trochę dokarmiać ziarnem albo gotowanymi ziemniakami z osypką i dolomitem, latem mniej, zimą więcej. Zimą dostają też zieleninę - jakieś liście kapusty, obierki oraz siano.\nCo z tego mam? Jaja od naprawdę szczęśliwych kur! I to prawie przez cały rok, bo kiedy stare robią zimową przerwę, to zaczynają nieść się te wyklute pod koniec lata. U mnie nawet kury 4 letnie niosą się bardzo przyzwoicie. Smak naszych jajek jest niezrównany, a i wartość pewnie też. Oraz pierwszorzędny nawóz do ogrodu, co też jest ważne.\nW celu wybicia ewentualnych bakterii i pasożytów, po sprzątnięciu rozścielam na podłodze warstwę trocin sosnowo-świerkowych. Mamy przyjacielskie układy z tutejszym właścicielem tartaku, który pozwala nam wziąć czasem kilka worków. Trociny służą nam też za żwirek dla kotów. Ponieważ nie jest zdrowe dla kur wdychanie pyłu z trocin, przykrywam je warstwą słomy. Kurasie wyglądały na zadowolone z nowej wyściółki.\nPonieważ chwilowo nie mam zdjęć kur, a Dominik się pierzy i nie wygląda chwilowo zbyt ładnie, to daję zdjęcie Tikiego, ich "pasterza" i obrońcy.\nAutor: Gorzka Jagoda o piątek, października 25, 2013 17 komentarzy:\nJeśli ktoś oglądał filmiki, to wie, że mówiłam tam trochę o żywopłotach. Pozwólcie, że teraz rozwinę tę wypowiedź.\nŻywopłot jest jakby skórą ogrodu, oddziela i ochrania naszą własną przestrzeń, jednocześnie zaś łączy ją z otaczającym pejzażem. Zapewnia nam intymność, poczucie "bycia u siebie", pozwalając jednak zerknąć ciekawym okiem na zewnątrz.\nChroni ogród przed porywistym wiatrem, przepuszczając leciutkie powiewy, które przynoszą nam powietrze oczyszczone i nasycone przyjemnymi zapachami. Nie tylko kwiaty pachną, wiele drzew i krzewów ma swoje delikatne, zielone zapachy. Wiatr nie jest zatrzymywany i unoszony w górę, żeby potem opaść z podwójną siłą, jak w przypadku murów, tylko delikatnie "czesany".\nW żywopłocie znajdują schronienie i pożywienie nasi mali pomocnicy - ptaki, jeże, jaszczurki, węże, masa owadów. W korzeniach żyją dobroczynne organizmy glebowe. Pod osłoną żywopłotu wyrastają różne zioła i często kwiaty (u nas - przylaszczki, zawilce i przebiśniegi).\nDrzewa i krzewy co roku produkują tony humusu, zwłaszcza te liściaste. Kiedyś jeden znajomy mieszczuch, który wybudował dom na wsi, zareagował oburzeniem, kiedy doradziłam mu żywopłot liściasty z niewielką domieszką iglaków - "Co ja będę miał za sprzątanie z taką masą liści!" Otóż my nigdy nie sprzątamy liści w żywopłocie, a wiosną następnego roku nie ma już po nich śladu. Można oczywiście zebrać liście, potrzebne nam do przykrycia grządek lub rabat kwiatowych, ale jeśli resztę zostawimy, to na pewno nie będą leżeć i "śmiecić", zostaną przerobione na wspaniałą, żyzną ziemię.\nKorzenie niektórych drzew i krzewów schodzą niewiarygodnie głęboko (dębu - do 150 metrów), mają tez niesłychaną powierzchnię absorbującą (krzew porzeczki - ok. 3 tysięcy KILOMETRÓW włośników). W czasie obfitych opadów odprowadzają wodę w głąb, sączy się ona po korzeniach kropelkami. W czasie suszy wydostają wodę z głębokich warstw ziemi i parując, oddają ją do atmosfery. Wydobywają też z głębin ziemi sole mineralne i w postaci opadłych liści na nowo wprowadzają je do wierzchniej warstwy gleby, gdzie mogą być one wykorzystane przez drobniejsze rośliny.\nInna korzyść z żywopłotów, to różne kwiaty i owoce, które możemy zbierać na nasze potrzeby. Pomyślcie - dzika róża, kalina, rokitnik, leszczyna,jarzębina, śliwa mirabelka, ałycza, brzoza (lecznicze liście i sok), czarny bez, berberys i wiele innych. A piękne bzy lilaki czy jaśminowce? A zwykła pęcherznica, która rośnie na każdej, nawet słabej glebie, ma odmiany o różnym kolorze liści, a piękna jest, kiedy kwitnie i kiedy ma nasiona, a na dodatek przywabia ptaki? A świdośliwa - też pięknie kwitnąca, dająca smaczne owoce i przebarwiająca się jesienią na płomieniste oranże? A wierzbowe bazie, pierwsze zwiastuny wiosny i źródło pyłku dla pszczół? Można by tak wymieniać i wymieniać bardzo długo, bo w zasadzie wszystkie drzewa i krzewy mają swoje zalety i swoje piękno.\nMy zaczęliśmy urządzanie ogrodu właśnie od sadzenia żywopłotów i dziś mamy jeszcze jedną, całkiem wymierną korzyść - drewno opałowe z prowadzonej przecinki i czyszczenia. Zbiera się tego całkiem niemało, tym bardziej, że wzdłuż drogi prywatnej i w niektórych miejscach przy ogrodzeniu rosły już stare, nawet bardzo stare drzewa, które często zrzucają suche konary grubsze, niż moje ramię.\nProjektując nasze żywopłoty "wyżywałam się" też artystycznie, komponując różne kształty, wysokości, kolory liści. Obecnie mam co podziwiać o każdej porze roku, a w naszym ogrodzie gości coraz więcej gatunków ptaków - tu, gdzie wcześniej był pusty ugór, przedtem pola, a najdawniej - puszcza. Czasem wydaje mi się, że młode, ale już wysokie drzewa szumią: "Pamiętamy, pamiętamy..."\nAutor: Gorzka Jagoda o czwartek, października 24, 2013 19 komentarzy:\nMuszę mieć w sobie coś z niedźwiedzia albo innego chomika - zimą zapadam w hibernację. Śpię dłużej, a jak nie śpię, to snuję się w stanie błogiego półsnu. Wszystko robię powoli, godzinami mogę patrzeć w ogień albo krople deszczu czy płatki śniegu. Zwykle mam wiele planów na to, co zrobię zimą, ale zwykle niewiele ich realizuję. Ot, siedzę sobie w cieple, coś tam dłubię szydełkiem czy igłą, wyjdę trochę na dwór, poczytam... Oczywiście, są normalne domowe obowiązki, ale mniej ich. Po prostu nic mi się nie chce. Na początku, kiedy ten stan mnie nawiedził, byłam przerażona, bo jakżesz to! Przecież trzeba ciągle pędzić, pracować, zdobywać...\nPopatrzyłam jednak na przyrodę, na nasze zwierzaki, które zimą głównie śpią i pomyślałam sobie: "A jeśli to właśnie jest stan normalny?" I odpuściłam sobie. A kiedy przestałam się spinać, to poczułam się tak fajnie! A z wiosną energia wróciła i pęd do pracy. Odtąd powtarza się co roku, a ja z przyjemnością sobie odpuszczam. Myślę, że prawie wszyscy ludzie tak mają, stąd te wszystkie zimowe depresje i choróbska - bo organizm potrzebuje zwolnić i wyciszyć się, a świat mu nie daje. Odeszliśmy od naturalnych rytmów.\nRady, które Wam tu daję, też wynikają w pewien sposób z lenistwa. Ogród jest duży, a nas tylko dwoje i to już niemłodych, więc ciągle główkuję, jak tu zrobić, żeby się nie narobić, a mieć. Niektóre z tych pomysłów pokrywają się z najnowszymi trendami, więc chyba coś jest na rzeczy.\nProszę tylko, nie zrozumcie mnie źle - to NIE JEST JEDYNA SŁUSZNA METODA uprawiania ogrodu, to jedna z wielu metod, która w moim wypadku się sprawdza. Można mieć przepiękny, ekologiczny ogród, przekopując go łopatą lub widłami, albo nawet kultywatorkiem (uważam, że przy naszych glebach, głębokich i raczej lekkich, płytkie przekopywanie nie jest szkodliwe, a dobrze pomaga wyciągnąć korzenie chwastów, ale jest bardzo męczące, a tego staram się unikać). Nie musi się budować wałów czy podniesionych grządek - bardzo dobre wyniki uzyskuje się, nawożąc kompostem. Tyle tylko, że jest z tym więcej pracy.\nTak w sumie to jestem super podejrzliwa do wszystkich "jedynych słusznych" idei. Stosuję zasadę "primum non nocere" - po pierwsze nie szkodzić, reszta wynika z przystosowania się do natury naszego ogrodu.\nCo jest szkodliwe? Po pierwsze wszystko to, co nienaturalne, co burzy delikatną równowagę biotopu. Czyli wszelka agresywna chemia (nawozy, środki "ochrony" roślin itp.). Pochodzi ona przecież w prostej linii od gazów bojowych... Następnie - głęboka orka i ciężki sprzęt, ale to raczej odpada w małych ogrodach. Po trzecie - monokultury i sadzenie przez kilka lat tych samych roślin w tym samym miejscu - pustynia biologiczna.\nNaturalne i ekologiczne środki tez mogą być szkodliwe. Przykładowo - zbyt intensywne nawożenie gnojem czy gnojówkami przyczynia się do nadmiaru azotanów podobnie, jak nawozy sztuczne. Podobnie wapnowanie. Wapno jest szybko wypłukiwane z gleby, jeśli więc wapnujemy ziemię, następuje swoista huśtawka: nadmiar wapnia - mało wapnia. Mikroorganizmy giną, bo są przystosowane do pewnego stałego PH. Najpierw trzeba wiedzieć, czy w ogóle jest sens wapnowania - większość warzyw lubi lekko kwaskowatą glebę, Jeśli jednak chcemy wapnować, to lepiej to robić dolomitem czy popiołem drzewnym, które działają łagodnie i długodystansowo, a oprócz wapna zawierają inne mikroelementy.\nZnam wiele przepisów na ekologiczne środki ochrony roślin i ... prawie nigdy ich nie stosuję. Jedynie ziemniaki i pomidory pryskamy na początku lata miedzianem, w ten sposób są odporniejsze na choroby. Stonkę wolę zbierać ręcznie. We wszystkich innych przypadkach ogród, gdzie panuje równowaga biologiczna, sam sobie daje radę. Wolę posadzić lawendę obok róż, niż przygotowywać im wymyślne wywary i gnojówki. Agrest, który co roku łapał mączniaka, rośnie zdrowo w towarzystwie jałowca i świerka. Miałam atak mszyc - zanim zdążyłam złapać za jakikolwiek środek do pryskania - pojawiły się stada biedronek i złotooków i po mszycach śladu nie zostało.\nOdpowiada mi rola strażniczki równowagi. Bardziej, niż rola dumnego właściciela, narzucającego swoją wolę nieposłusznej ziemi (bardzo niesłuszna postawa). Najpierw trzeba zmienić coś w sobie, przestawić to pokrętło, które twierdzi, że od nas wszystko zależy, że jesteśmy panami, królami i że wszystko musimy wiedzieć lepiej. Natura wie lepiej i dlatego my lepiej wyjdziemy, jeśli zamiast ją gwałcić, żeby było "po naszemu", będziemy się od niej uczyć i robić zgodnie z jej zasadami. Przynajmniej ja dobrze na tym wychodzę. Pracy mam mniej, plony lepsze, a serce i głowę spokojne.\nAutor: Gorzka Jagoda o wtorek, października 22, 2013 13 komentarzy:\nA teraz coś na dobranoc, żeby zasnąć z uśmiechem. Wyszperane w necie. Szkoda, że nie umiem majsterkować :)\nAutor: Gorzka Jagoda o poniedziałek, października 21, 2013 14 komentarzy:\nW naszym ogrodzie mamy wielu pomocników, którzy, jeśli im na to pozwolimy, odrabiają za nas dużą część pracy. Bo założenie warzywnika, jeśli nawet w tej chwili komuś wydaje się trudne, wcale aż tak bardzo nas nie zmęczy. Trzeba tylko robić "po porządku":\n4. ułożyć kopiec tak, jak wcześniej pisałam (albo tak, jak Wam się podoba);\n5. obsiać go lub obsadzić warzywami takimi jak: dyniowate ( w tym ogórki) albo ziemniaki albo pomidory - tylko nie razem, bo one nie są dla siebie wzajemnie dobrym sąsiedztwem;\nTutaj też mogą zacząć się problemy z amatorami naszych pysznych warzywek innymi, niż my sami. Z drutowcami i innymi pędrakami pomoże nam walczyć kret, dlatego przebaczmy mu podkopywanie korytarzy. Gorsze są nornice, zresztą większość szkód, które ludzie przypisują kretom, są spowodowane właśnie przez nie. Też kopią korytarze i sypią kopce. U nas dużą pomocą są koty, jeże i węże zaskrońce. Może trochę potrwać, zanim osiedlą się w naszym ogrodzie, dlatego dobrze jest je zachęcić do osiedlenia się u nas. Można na obrzeżu ogrodu stworzyć im apartamenty do zamieszkania: stosy gałęzi, które zostawimy w spokoju, podobne stosy kamieni, kilka krzewów, które posłużą za schronienie także innym sprzymierzeńcom - ptakom.\nSą też inni przeszkadzacze i zjadacze - ślimaki i gąsienice. Na ślimaki świetny jest jeż oraz ropucha. Ropuchy lubią chować się pod kamieniami lub deskami, w wilgotnym kąciku. Jest im również bardzo przydatne oczko wodne, gdzie mogą się rozmnażać. U nas niewiele się o tym mówi, ale za granicą już wiadomo, że nie ma prawdziwego ogrodu permakulturowego bez oczka wodnego. Na ogół jest ono centralnym punktem ogrodu i jego rola jest nieoceniona. Nie tylko służy za miejsce rozmnażania ropuchom, żabom i innym sprzymierzeńcom, ale też odbija promienie słoneczne i nasyca wilgocią atmosferę ogrodu, służy za poidełko dla ptaków - innych naszych sprzymierzeńców oraz cieszy nasze oczy i duszę.\nPtaki są naszymi przyjaciółmi, wszystkie karmią pisklęta gąsienicami i mszycami. Poza tym nawożą nam ogród najlepszym "guanem". No i pięknie śpiewają. skoro nasz ogród ma być naszym kawałkiem raju, nie należy zaniedbywać niczego, co cieszy też naszą duszę. Ptaki zwabimy, sadząc krzewy i drzewa - osłonę oraz źródło pokarmu oraz wieszając budki lęgowe (ale tak, aby nie dostały się do nich koty, więc raczej nie na gałęzi drzewa, ale na ścianach budynku lub wysokich żerdziach).\nInnymi naszymi "darmowymi robotnikami" są pożyteczne owady. Biedronki i złotooki zjadają mszyce, dzikie pszczoły zapylają rośliny owocowe, osy i mrówki zjadają gąsienice i wiele innych. Jak zrobić mini-ulik dla dzikich owadów, pokazywałam na filmie.\nTaki żyjący ogród, kolorowy, śpiewający i mruczący, jest naprawdę rajskim zakątkiem, w którym także ludzie wracają do równowagi i odkrywają radość i spokój. Osiągnięcie tego stanu może trochę potrwać, ale po kilku latach sami się przekonacie....\nAcha, dobrze też jest zostawić gdzieś na uboczu łan pokrzyw - wylęgarnię dla wielu pięknych motyli oraz źródło pokrzyw, bardzo przydatnych do ściółkowania, budowania wałów, robienia gnojówki pokrzywowej i jako ziółko do zup, wiosennych szpinaków czy do parzenia na zdrowotne herbatki.\nAutor: Gorzka Jagoda o poniedziałek, października 21, 2013 7 komentarzy:\nEtykiety: gleba, sąsiedztwo roślin, wały permakulturowe\nTakie coś przyszło mi do głowy, tylko dokończyć nie umiem. Może któraś z Was?\nCO KRET MOŻE NA UGORZE?\nNiech ugoru Kret nie orze,\nza to darń już zedrzeć może.\nI niech sypie swoje kopce\nz tym bogatym "wkładem obcem".\nNiech przykrywa wszystko słomą -\nIdzie zima i....wiadomo.\nAutor: Gorzka Jagoda o niedziela, października 20, 2013 9 komentarzy:\nBardzo podobało mi się to hasło rzucone przez Kretowatą :). Będę go używać :)\nKiedy sprowadziliśmy się tutaj, z wyjątkiem mocno zaniedbanego sadu i kilku starych drzew, wokoło był ugór, na którym pasły się krowy sąsiadów... Wypróbowaliśmy różne metody, łącznie z oraniem. Różne też były rezultaty. Oranie niezbyt się sprawdziło - kosztowne i mało skuteczne dlatego, że naszym głównym problemem był PERZ. Bardzo ciekawa roślina lecznicza, ale na grządkach niemile widziany, bo nie tylko fizycznie dusi i przerasta inne rośliny, ale tez prowadzi z nimi wojnę chemiczną. Wydziela bowiem substancje, które hamują ich wzrost lub wręcz prowadzą do zamierania.\nOrka jest interesująca tylko o tyle, że odkleja płaty darni, które następnie wyciągałam tymi zakrzywionymi widłami i używałam na kompost. Mocno kłopotliwy kompost zresztą, bo bez przerwy porastał perzem i trzeba go było kilka razy przerzucać, za to ziemia w ten sposób otrzymana była wspaniale żyzna.\nNie dałam rady zamienić wtedy całego terenu w ogród, więc a następnym roku znowu miałam ugór na większości terenu...\nZaczęłam zakładać podniesione grządki, wprost na darni. Najpierw kładłam rdzeń z gałęzi, badyli i drewna. Na to, korzeniami do góry, darń zdartą wokół miejsca na grządkę. To jest dość ważne, bo jeśli zostawimy ją dookoła, to bardzo szybko skolonizuje nam cały wał. Na to kładłam gnój, na początku otrzymany od sąsiadów, potem od naszych zwierzaków. Na gnój warstwę siana, liści, słomy i różnych innych resztek roślinnych. Na końcu przysypywałam to ziemią zebraną dookoła, na tym pasie pozbawionym darni i kompostem (kiedy już go miałam). Wał był szeroki gdzieś tak na metr, a długi na kilkanaście. Obok zaraz zaczynałam drugi... Ja robiłam je proste, bo tak mi było najwygodniej, ale widziałam też takie w formie spirali. Każdy robi, jak mu się podoba.\nNiektórzy wyścielają darń kartonami, dopiero na nich budując wały. Wypróbowaliśmy ten sposób w Barkowie - perz przerasta nawet potrójną warstwę kartonu. Przerasta też czasem same wały, ale jest go dużo mniej i daje się łatwo wyrwać.\nWewnątrz takiej skrzyni układamy "przekładaniec" z gałęzi i badyli, gnoju, resztek roślinnych, dając na wierzch dość grubą warstwę dobrej, kompostowej ziemi. Warzywa mogą w niej rosnąć wcześniej i gęściej, niż na grządce.\nZarówno wały, jak skrzynie rozgrzewają się o wiele szybciej, niż okoliczna ziemia. Posługując się agrowłókniną, można "zarobić" nawet do 3 tygodni.\nW pierwszym roku nie należy sadzić na świeżo założonych grządkach warzyw korzeniowych, one nie lubią świeżego nawozu i na dodatek mogą kumulować azotany. Można natomiast spokojnie sadzić wszystkie dyniowate, ziemniaki, oraz, jeśli przysypaliśmy wszystko dość grubą warstwą ziemi, także kapustę, sałatę, seler, fasolkę szparagową. Tuż obok takich grządek można też posadzić rośliny, które skorzystają ze spływającego z nich do ziemi "soku", a jednocześnie będą je ochraniać : kukurydzę, fasolę tyczną, słoneczniki, groszek pnący.\nNie zapominajmy też o kwiatach, które pomagają nam w ochronie warzyw: aksamitka przeciw nicieniom, nagietek przeciw chorobom i owadom, nasturcja ( roślina pułapkowa dla mszyc). Oraz o ziołach, które wnoszą na grządki zdrową atmosferę. To ważne, aby nasz ogród był też piękny!\nTak założone grządki mają masę zalet, ale jedną wadę - dość szybko wysychają. Można zastosować porowate rozprowadzacze, ale ja za nimi nie przepadam - powodują, że korzenie roślin rosną tuż przy powierzchni. Podlewanie wężem czy konewką sprawia, że woda spływa w dół, nie mocząc wnętrza wału i wiele jej wyparowuje. Jest na to jedna rada, bardzo prosta, a zarazem "recyklingowa" - trzeba postarać się o duże, plastikowe butelki (najlepsze są takie 5 litrowe, ale można też mniejsze) i poobcinać im dna. Następnie takie butelki wbijamy w grządkę szyjką w dół, tak gdzieś do 1/3 wysokości. Przypomina to kielichy otwarte na górze... w te kielichy wlewamy wodę. Jeśli wycieka zbyt szybko, wsypujemy do środka trochę ziemi, żeby w szyjce utworzył się sączek. W ten sposób cenna woda dociera wprost do korzeni, a my oszczędzamy sporo czasu na podlewaniu.\nTe same butelki mogą służyć wczesną wiosną jako mini-szklarenki, którymi przykrywamy młodziutkie roślinki lub miejsca, gdzie wysialiśmy wrażliwe nasiona (np.kukurydzę czy fasolę).\nI nie przeganiajmy kretów! One są bardzo użyteczne. Tam, gdzie nie ma kretów, mnożą się rozmaite turkucie, drutowce i inni amatorzy świeżych korzonków. Możemy je odstraszyć od wchodzenia na grządki bardzo prosto - wsuwając niedopałki papierosów do norki pod kretowiskiem (jeśli jest na grządce) . Kret, osóbka o czujnym węchu i wrażliwa, będzie omijać to, co śmierdzące, ale działać dookoła.\nPrzy wszystkich tych sposobach jest nieco pracy na początku, zwłaszcza darcie darni jest uciążliwe (Kreciku, zaproponuj skrzynkę piwa miejscowym bezrobotnym w zamian za tę robotę - za pieniądze się nie zgodzą, za skrzynkę piwa zawsze :)). Potem jednak jest jej coraz mniej, a jednocześnie unikamy uciążliwego kopania i nawożenia co roku.\nWzniesione grządki pomalutku będą opadać, aż utworzą się z nich normalne, żyzne grządki. Jeśli będziesz je, Kreciku, regularnie ściółkować oraz od czasu do czasu podrzucisz trochę kompostu, to pozostaną żyzne na lata. Pulchne i gruzełkowate. Wystarczy je lekko poruszyć motyczką i siać, a czasem wystarczy nawet zwykłe zagrabienie zimowej ściółki i wyrównanie powierzchni.\nAutor: Gorzka Jagoda o niedziela, października 20, 2013 10 komentarzy:\nEtykiety: podlewanie butelkowe, wały permakulturowe, wzniesione grządki, zakładanie ogrodu\nW żywej ziemi zachodzą nieustannie intensywne procesy. Zarówno skały, jak nieżywe organizmy i ich części są rozkładane do prostych związków mineralnych, te z kolei są źródłem pokarmu dla roślin. W procesie tym uczestniczy cały skomplikowany łańcuch wzajemnie od siebie zależnych drobnych zwierząt (owady, robaki, wieloszczety, skorupiaki, pierścienice i inne), bakterii, grzybów...\nKażdy z tych organizmów żyje w określonej warstwie ziemi, na określonej głębokości. Inne, np. dżdżownice, przemieszczają się swobodnie w górę i w dół.\nJeśli chcemy mieć zdrowe, bujne rośliny w ogrodzie, musimy w nim mieć żywą glebę. Możemy to zrobić, zapewniając naszym sprzymierzeńcom i darmowym robotnikom, czyli wszystkim tym organizmom, jak najlepsze warunki. Oraz źródło pożywienia. Stąd tak ważne jest ściółkowanie. Zwróćcie uwagę, że w naturze, poza pustyniami, nie ma "gołej" ziemi, zawsze jest pokryta roślinami lub naturalną ściółką.\nŚciółka jest ochronną kołderką przed palącym słońcem, jak przed zimnem i wiatrem, chroni też przed parowaniem wody, a jednocześnie służy za obficie zastawiony stół.\nCzym ściółkować? Podpatrując naturę, a naszym wzorem jest las liściasty, najbardziej przyczyniający się do żyzności gleby, widzimy, że wszystkim po trochu, aby było organiczne. Ostatnio jest moda na słomę. Owszem jest wygodna w użyciu, ale to nie jest jedyny materiał. Równie dobre jest siano, zeschłe liście czy jakiekolwiek ścięte rośliny. Jednak zarówno słoma, jak siano, są ubogie w związki azotowe. W lesie do ściółki trafiają też odchody zwierząt i ptaków ( a ile taki ptaszor potrafi "narobić", to wiedzą ci, którzy je hodowali), opadłe pióra, sierść, w końcu martwe zwierzęta. To ważne, żeby była równowaga między tym, co bogate w węgiel (słoma, siano, suche liście), a tym, co bogate w azot (gnój, zielone rośliny). Węgiel i azot są podstawą wszystkich organizmów żywych.\nŚciółka pomaga też zwalczyć chwasty, zagłusza je po prostu. Trochę ich z pewnością wyrośnie, ale z pulchnej, żywej ziemi, łatwo jest je wyrwać.\nJeśli ziemia w ogrodzie jest martwa, zatruta środkami chemicznymi, które zabijają wszystkich naszych malutkich sprzymierzeńców, bądź pochodzi z głębokich wykopów, to przywracanie jej do życia może potrwać nawet kilka lat. Jeśli ktoś ma dostęp do żywej ziemi - w ekologicznym ogrodzie przyjaciół, w naturze (tylko nie w lesie iglastym, te sztuczne monokultury wyjaławiają ziemię), to może przynieść kilka garści i rozsypać ją pod ściółką. Posłużą one za zaczyn, jak w cieście chlebowym.\nTrzeba też uważać, skąd pochodzi słoma. Niektórzy rolnicy używają wielkich ilości środków chwastobójczych i innych pestycydów. Ich resztki zostają zmagazynowane w słomie. Używając jej, myślimy, że mamy ogród ekologiczny, a tymczasem... Lepiej zadowolić się tym, co mamy u siebie.\nAutor: Gorzka Jagoda o piątek, października 18, 2013 24 komentarze:\nEtykiety: gleba, żyzność\nKróciutka wiadomość: ukazała się bardzo ciekawa książka Julity Bator "Zamień chemię na jedzenie".\nZaczęło się od tego, że dzieciaki p.Julity często chorowały, oni z mężem też. O tym, gdzie może być źródło częstych chorób dzieci i dorosłych, jak temu można zaradzić i na co zwracać uwagę. Samo doświadczenie, wiele pożytecznych wiadomości.\nAutor: Gorzka Jagoda o czwartek, października 17, 2013 6 komentarzy:\nSzpinak dla ubogich, sjesta i korzystanie z jesieni\nWczoraj zrobiłam na obiad pyszną potrawkę z buraka liściowego "a la szpinak". We Francji nazywają go "szpinakiem dla ubogich" albo "szparagami dla ubogich", bo liście przyrządza się jak szpinak, a mięsiste, kolorowe ogonki można podawać jak szparagi. A dlaczego dla ubogich? Przecież jego smak w niczym nie ustępuje tym warzywom. No, trzeba tylko pamiętać, żeby go obgotować i wylać wodę, bo inaczej ma taki niezbyt przyjemny posmak. Pewnie dlatego, że burak liściowy jest łatwy w uprawie, daje wysokie plony nawet w średniej ziemi i nie kaprysi przy kiełkowaniu.\nBardzo lubimy to warzywo przygotowane w rozmaity sposób - tak, jak wczoraj, podsmażone ze śmietaną i czosnkiem, w tartach, w pierogach, w różnych zapiekankach. Ja używam zarówno ogonków, jak liści, nie chce mi się ich rozdzielać. Tyle tylko, że przy obgotowywaniu wrzucam najpierw pocięte ogonki, a kilka minut po zagotowaniu - liście i zaraz odlewam.\nNie tylko dobrze smakuje, ale też pięknie wygląda w ogrodzie, zwłaszcza ten o różnych kolorach ogonków liściowych. I zawsze się udaje - czyli świetne warzywko dla początkujących i nie tylko.\nObiady jadamy wcześnie, około 13. A że mamy wtedy już kilka godzin pracy za sobą, to po jedzonku przychodzi czas na sjestę. Cudowny wynalazek! Tak zatrzymać się w środku dnia, odetchnąć, popatrzeć, zdrzemnąć się chwilkę... Wypić kawę czy herbatę w altanie albo nad stawem. Zadumać się nad tym całym pięknem wokoło...\nNie chcąc nic tracić z ostatnich dni złotej jesieni, owinęłam się dokładnie pledem i klapnęłam na leżaku w altanie. Ptaki uwijały się w gałęziach derenia i pęcherznicy, dzikie gęsi leciały z południa na północ (z Biebrzy na miejsca żerowania), Tiki drzemał pod leżakiem, łypiąc jednym okiem, czy nikt się nie zbliża. Przyszła Luna, wylizała mi ucho do imentu, a potem troskliwie podciągnęła pled i przykryła nim to mokre ucho, żebym nie zmarzła. Niebiański spokój!\nCiągle zwożę liście do ściółkowania w ogrodzie. Mam nadzieję, że dzięki temu będę też miała mniej roboty z chwastami, ale nie czarujmy się - chwaściory zawsze rosną, tyle tylko, że łatwiej je wyrywać. Ściółka przywabiać może też gryzonie, mieliśmy z tym problem na początku. Niektóre grządki były zryte do imentu. Szczęśliwi wtedy ci, którzy mają łowne koty! U nas równowaga wróciła tak po 2 latach, kiedy w ogrodzie zadomowiły się jeże i zaskrońce. Szczególnie te ostatnie są przydatne do walki z nornicami. Bardzo je lubię, one mnie chyba też, bo często prezentują swe wdzięki a to pływając w stawie, a to wijąc się między ziołami, a to wygrzewając w foliaku czy w kompoście. W kompoście też znoszą jaja i tam wylęgają się małe wężyki, dlatego latem nigdy go nie przekopuję. Potem takie maleństwa snują się po ogrodzie, jak żywe sznureczki. Kilka lat temu, po jesiennych przymrozkach, znaleźliśmy dwa takie, kompletnie przemarznięte i nieruchawe. Nasza córka owinęła je sobie wokół nadgarstków i paradowała tak, jak jakaś pogańska boginka. Po pewnym czasie wężyki rozgrzały się od ciepła ciała, odzyskały żywotność i odpełzły w trawę. Odtąd młoda marzy o bransoletach w kształcie węży...\nAutor: Gorzka Jagoda o środa, października 16, 2013 29 komentarzy:\nEtykiety: burak liściowy, ściółkowanie\nAutor: Gorzka Jagoda o wtorek, października 15, 2013 24 komentarze:\nWczoraj ścinałam zeschnięte łodygi szparagów, cięłam je na kawałki i wywiozłam na kompost. Szparagi to cudowne warzywo, które rośnie przez kilkanaście lat, daje plony na początku wiosny, kiedy nawet rzodkiewki inspektowe dopiero pokazują pierwsze liście. A wtedy tak bardzo chce się nowalijek... Wiele osób, które twierdziły, że nie lubią szparagów, po spróbowaniu naszych stało się ich fanami. Sekret? Bardzo prosty - szparagi smaczne są tylko świeżo zebrane. Można je przechowywać 1 dzień (dosłownie: JEDEN) w lodówce, zawinięte w wilgotną ściereczkę. A ile dni mają szparagi w sklepie? W każdym razie takie świeżutkie, prosto z grządki są doskonałe, nawet na surowo.\nSzparagi lubią piaszczystą, lekką ziemię, ale też są dość łakome. Z tym, że zweryfikowałam trochę to stwierdzenie. Fakt, że piaszczysta ziemia przydaje się, kiedy chcemy usypywać kopce do bielenia. Ja swoich szparagów nie bielę, po prostu w sezonie (od kwietnia do czerwca) ścinam nowe pędy, takie trochę "pomalowane" słońcem i zasobniejsze w witaminy, niż bielone. Co drugi dzień, czasem codziennie.\nHoduje się je bardzo prosto - wystarczy wykopać rów, który wypełniamy kompostem (można też po prostu zrobić "wgłębioną grządkę", na której w pierwszym roku uprawiamy dynie czy ogórki, potem ziemniaki, a w końcu jest gotowa na przyjęcie szparagów). W ten sposób można uprawiać szparagi nawet w ciężkiej, gliniastej czy lessowej ziemi.\nMłode szparagi (ja część wyhodowałam z nasion, ale można dziś znaleźć w necie, albo skontaktować się ze mną) sadzi się w tej bogatej ziemi w rozstawie co najmniej 1 metra od siebie. Podobną odległość trzeba zachować od innych grządek, bo rozrastają się, zarówno wszerz, jak wzwyż, niemożliwie. Dopóki są młode, można siać czy sadzić między nimi inne warzywa, np. sałatę czy pietruszkę (dobre sąsiedztwo). O sąsiedztwie warzyw porozmawiamy kiedy indziej.\nNa jedną osobę wystarczą w zupełności 2-3 rośliny.. Potem wystarczy je ściółkować czym się da (siano, słoma, wyrwane chwasty, trawa z kosiarki), a będą rosły i rozkrzewiały się w tym samym miejscu przez wiele lat. Czasem można (a nawet trzeba) podrzucić trochę gnoju. I znowu - nie kopać, tylko rozścielić po powierzchni i przykryć innymi resztkami roślin.\nPo zbiorach szparagi dają wysokie do 2 metrów, "pierzaste" łodygi (asparagus znany z bukietów). Ponieważ u nich jest rozdzielność płci, niektóre potem dają czerwone owocki, a inne nie. Kwiaty - maleńkie i zielonkawe - przywabiają pszczoły. W okresie kwitnienia staram omijać je dużym łukiem. Niech się pszczółki pożywią.\nTo wszystko, jeśli chodzi o uprawę - łatwa, a korzyść duża.\nTeraz o kompoście. Nawet jeśli mamy wzniesione grządki, to kompost zawsze się przydaje. Jednak mnie odrzucała cała ta robota - sprawdzanie temperatury, przerzucanie itp. Poszłam więc na łatwiznę i zrobiłam kompost dżdżownicowy. Posłużyły mi do tego fundamenty po suszarni tytoniu, taki prostokąt 4 na 2 metry, ocienione drzewami. To ważne, żeby kompost był w cieniu. Najlepsze są do tego leszczyna i dziki bez, ale inne drzewa i krzewy liściaste też są dobre.\nKilkanaście lat temu wpuściłam tam garść dżdżownic kalifornijskich, które się zadomowiły, rozmnożyły i teraz odwalają za nas całą robotę. A na dokładkę nie domagają się ani podwyżek, ani urlopów, o ubezpieczeniu nie mówiąc, hi hi hi.\nKiedy potrzebujemy kompostu (na ogół wiosną), to zdejmujemy "skórę" czyli wierzchnią warstwę ze starego stosu i przekładamy ją na nowy, zaszczepiając w ten sposób bakterie, grzyby i inne mikroorganizmy. Dżdżownice przechodzą same, jak tylko zwęszą nowe żarło. A pod spodem znajdujemy świetną ziemię kompostową.\nPo ułożeniu sporej warstwy łodyg szparagowych i po przykryciu ich kilkoma taczkami gnoju, w oczekiwaniu na następną warstwę łodyg i resztek, nagle wzięła mnie ochota na skok do lasu.\nDla mnie las jest jak świątynie, miejsce medytacji i ładowania energii. Wzięłam więc koszyk, wsiadłam do Groszka (dawniej używałam roweru, ale z wiekiem coraz bardziej cenię czas i własne siły oraz mam respekt przed pogodą - wczoraj wyglądało na to, że może padać, a pedałowanie w deszczu brrrr).\nSpędziłam tam niewiele czasu, ot tak z godzinkę, żeby naładować baterie, ale mały koszyk był pełny. Dziś na obiad mieliśmy wytrawne naleśniki z sosem grzybowym z warzywami oraz sałatkę z białej kapusty, pora, marchewki i jabłek. Pycha.\nA teraz obrazek jesiennego lasu, nie mojego autorstwa, ale dobrze oddaje klimat. Rozumiecie, czemu jesienią mam ochotę tam zamieszkać?\nAutor: Gorzka Jagoda o niedziela, października 13, 2013 20 komentarzy:\nEtykiety: kompost, szparagi\n" Że też wam się chce!" - słyszymy to bardzo często. I jeszcze "w waszym wieku", "a moglibyście tak wygodnie sobie żyć", "chcecie na wsi, to jak wszyscy lepsi państwo zbudujcie sobie domek gdzieś nad jeziorem albo na obrzeżach miasta", "moglibyście się nie męczyć"... I wiele, wiele innych.\nZwłaszcza moja Mama, zachwycona swoim mieszkankiem w bloku, gdzie "o nic nie musi się martwić", gdzie ma blisko do sklepu, lekarza, kościoła i na cmentarz, uważa nas za pomylonych. Bo przecież takie ładne warzywa można kupić w markecie albo na targu...\nDlaczego więc chce się nam rąbać drewno, wynosić popiół, pracować całymi dniami w ogrodzie, żeby potem jesienią znów całymi dniami napełniać słoiki, zamrażarkę i piwniczkę?\nDlaczego codziennie trzeba wstawać rano, żeby zająć się zwierzętami i - o zgrozo! - babrać się w gnoju od czasu do czasu? Byli tacy, których ten gnój mocno zbrzydził, do tego stopnia, że nie mają ochoty jeść naszych warzyw :)\nA przecież moglibyśmy żyć tak wygodnie. W naszym wieku i z naszym... A nie, wróć, zdrowie mamy olśniewające wręcz.\nA co Wy myślicie, dlaczego nam się chce?\nAutor: Gorzka Jagoda o sobota, października 12, 2013 22 komentarze:\nPomimo późnej i wyjątkowo zimnej wiosny, a potem deszczowego początku lata, nasz ogród wydał zadziwiająco bujne plony warzyw i owoców. Po raz pierwszy od kilku lat znowu mieliśmy różne śliwki: węgierki, renklody, ałycze żółte i czerwone. U nas one rosną ładnie, ale jako że kwitną wcześnie, to prawie co roku Zimni Ogrodnicy zwarzą kwiaty albo zawiązki owoców. U nas zdarzają się czasem przymrozki nawet w czerwcu, a w tym roku jak już zrobiło się ciepło, to tak trwało.\nPrzepięknie wyrosły wszelkie warzywa, nie tylko te mało wymagające, jak buraki czy marchew, ale nawet selery, kapusta i pory. Na początku istnienia ogrodu nie mogłam dochować się kapusty większej, niż pięść i pora grubszego, niż ołówek, a teraz sami zobaczcie.\nWiem, wiem, chwalę się tą kapuchą niemożebnie, ale naprawdę cieszę się, że mi się udało. A wyrosła ona w miejscu, gdzie ziemia była bardzo słaba i gliniasta - przy kładzeniu wodociągu wyciągnięto na wierzch martwicę i glinę. Nic nie chciało tam rosnąć. Porobiłam więc wzniesione grządki. Czasem nazywa się to wałami permakulturowymi, ale nie przepadam za tą nazwą. Wzniesione grządki robię od początku, zanim jeszcze ktokolwiek zaczął mówić o permakulturze. Na początku robiłam je super starannie - zdejmowałam wierzchnią warstwę gleby, dawałam "trzon" z drewna lub badyli czy gałązek, okładałam to warstwami gnoju i resztek roślinnych i przykrywałam odgarniętą glebą. Na dole jest taka grządka, zrobiona jesienią poprzedniego roku, na której rosną ogórki i fasolka szparagowa. Kapusta rośnie na 3 letniej grządce, która już się rozłożyła i opadła.\nObecnie czasem idę na łatwiznę i po prostu gromadzę na wybranym kawałku ziemi gnój i resztki roślinne oraz słomę czy siano, układając je grubą warstwą równo po powierzchni. Dbam tylko o to, żeby gnój zawsze był pod spodem, przykryty "materiałem roślinnym". Utygan sama na to wpadła i nazywa "kanapkami". Na zimę takie kanapki przykrywam dość obficie słomą lub liśćmi, a na wiosnę już można na nich sadzić dynie, ziemniaki lub pomidory. Chociaż pomidorów nie polecam, u nas zawsze łapią zarazę ziemniaczaną zanim wydadzą plony. Dla nich rezerwuję tunel.\nPiszę o tych wzniesionych grządkach dlatego, że teraz jest najlepsza pora do ich budowania. Przez zimę zdążą się "przegryźć" i na wiosnę można będzie sadzić bez obawy.\nJednak nawet bez budowania grządek warto wykorzystać zbieranie plonów, aby oczyścić i przykryć na zimę ziemię w ogrodzie. Oczyścić, bo chwaściory rosną nawet pod śniegiem i wiosną będziemy mieli o wiele więcej roboty z nimi, a przykryć, żeby gleba nie podlegała erozji. Dżdżownice dużą część tej ściółki wciągną do środka gleby i zjedzą, przerabiając ją na pierwszorzędny nawóz. Resztę wystarczy wiosną zagrabić, jeśli mamy siać (jakoś w ściółce warzywa wschodzą słabiej), albo po prostu odgarnąć tylko w miejscach, gdzie sadzimy flance np.kapusty. Jeśli macie w ogrodzie ziemię względnie lekką, to nie będzie ona wymagała kopania. Ewentualnie można ją trochę rozluźnić motyczką. Natomiast na podniesionych grządkach ziemi absolutnie się nie kopię, tylko wyrywa chwasty i zagrabia. Szybko, lekko i przyjemnie.\nAutor: Gorzka Jagoda o piątek, października 11, 2013 7 komentarzy:\nEtykiety: gleba, ściółka, zakładanie ogrodu, żyzność\nMoże to i dobrze się zdarzyło, że te filmiki wyszły na początku. Będę bardziej wiarygodna, mówiąc o ogrodach, o warzywnikach i o tym, co w nich dobrze jest zrobić. Ten blog jest w zamyśle blogiem o ogrodach i o dążeniu do samowystarczalności, oraz o życiu na wsi i różnych mądrościach i ich przeciwnościach z tym związanych. W zasadzie, według moich odkryć, to, co dawne i tradycyjne, jest jednocześnie bardzo mądre i przemyślane. To, co "postępowe" - niekoniecznie\nKiedy zamieszkaliśmy tutaj, otaczał nas ugór, na którym pasły się krowy. W sadzie, założonym jeszcze przed wojną, drzewa były w opłakanym stanie - połamane gałęzie, rak, narośla...\nW sumie - to, co było zrobione przed wojną , w latach 20, było wręcz perfekcyjne. Sad - rozstaw drzew co 11 metrów, w rzędach północ-południe, dom - drewniany, ale taki "dworkowaty", postawiony w orientacji "kwadrans po 12", która sprawia, że każda ściana i każde okno dostaje swoją dawkę słońca.\nTłumaczę: dom jest ustawiony tak, że jeden węgieł jest skierowany dokładnie na południe. Dwie dłuższe ściany skierowane są na południowy-zachód i na północny-wschód. Zachowano tradycyjny podział na cztery pokoje (wiem, że dawniej było ich więcej). Kuchnia jest od północnego wschodu, z oknami na wschód, co sprawia, że rankiem zawsze jest tam słońce. Poza nią są trzy pokoje.\nByły, tradycyjnie u nas, dwa wyjścia, w dwóch długich ścianach - kuchenne, od wschodo-północy i paradne, od południowego-zachodu. To ostatnie zamurowano, a szkoda. Kiedyś, to paradne wejście, ocienione gankiem, służyło w wyjątkowych okazjach. Jedną z nich było przyjmowanie gości na wyjątkowe uroczystości, inną - wyprowadzanie trumny ze zmarłym. Czyli dwoje drzwi do domu, dwie różne sfery, życie codzienne i wydarzenia wyjątkowe, uroczyste, Sacrum et profanum.\nNad strugą, dzisiaj "zmeliorowaną", a dawniej tworzącą zakola i rozlewiska, widać fundamenty dawnej bani czyli, mówiąc po dzisiejszemu, sauny. Nasi przodkowie nie byli brudasami, wystarczy przypomnieć króla Jagiełłę, który codziennie rano korzystał z takiej łaźni. Dziś to komfort i przywilej bogatych, dawniej stała u nas przy większości chłopskich domów.\nPo dawnych budynkach gospodarczych zostały tylko rzędy kamieni, a właściwie głazów, luźno położonych, które stanowiły ich fundament. Zarówno domy, jak zabudowania gospodarcze, stały dosłownie na "kamieniach węgielnych" ( nie z węgla, ale z węgła, czyli z rogu). U nas grunt jest miękki, często podmokły i "pracuje" podczas mrozów, odwilży i suszy.W naszej posiadłości okropne garaże, postawione przez poprzednich właścicieli, już popękały. Podobne pęknięcia widzę często w "nowomodnych" budynkach z pustaków lub bloczków. Tymczasem dawne, drewniane budynki, położone na luźnych kamieniach, potem uszczelnianych gliną i słomą, "pracują" bez szkody dla całości przez dziesięciolecia.\nTak samo, jak uszczelnianie mchem okazuje się trwalsze i zdrowsze, niż uszczelnianie wełną mineralną, albo jak dach z augustowskiego wióru osikowego jest trwalszy i cieplejszy, niż dach ze współczesnej blachy.\nPrzez lata gromadzę wiedzę, porównuję parametry, wskazania sejsmiczne i zwykłą obserwację. Nie ma dwóch zdań. Przodkowie byli mądrzejsi od nas. Mieli też coś, czego nam brakuje: budowali i tworzyli z miłością i dbałością o szczegóły. Jak mi tego czasem za tym tęskno!\nAutor: Gorzka Jagoda o czwartek, października 10, 2013 1 komentarz:\n- Wy mnie, a ja was! Tak przedrzeźniała się ze mną moja Babcia, kiedy próbowałam czymś się chwalić. To mnie dość radykalnie oduczyło samochwalstwa, ale czasami trzeba...\nOtóż chciałybyście zobaczyć nasz dom, ogród i zwierzaki, a ja mam kłopoty ze skonfigurowaniem aparatu z nowym komputerem. Tymczasem to już bardzo ładnie sfilmowano i obfotografowano w zeszłym roku, więc może by z tego skorzystać? Tym bardziej, że filmiki ciągle istnieją w wirtualnej przestrzeni.\nA jak to było? Wtedy udzielałam się trochę na forum dla wieśniaczek, czasem dawałam jakieś porady odnośnie ogrodów, czasem jakieś zdjęcie. No i nagle dostaję list, że jakaś tam ekipa jakiejś Mai chce sfilmować nasz ogród. Myślałam, że ktoś sobie jaja robi, delikatnie mówiąc, ale nie... A że w zasadzie telewizji nie oglądam, a mąż ogląda tylko fhhhhhancuską, to nie znałam programu. A że o telewizji w ogóle mam zdanie, jakie mam, to miałam obawy.Złapałam więc telefon i do koleżanki dziennikarki z pytaniem co to jest, a ona na to, że fajni ludzie i można się zgodzić. O! Więc się zgodziłam i przyjechali. Bardzo fajni, mili i przyjaźni ludzie. A co nakręcili, to możecie zobaczyć pod podanymi linkami. No, tylko nie ucieknijcie z krzykiem....\nNiestety, linki nie otwierają się... nie wiem, dlaczego. Można po prostu wpisać w google tytuły odcinków, wtedy można je znaleźć. Ja je tak odnalazłam.\nDzięki radom Ali poprawiłam linki i już powinny się otwierać :)\nAutor: Gorzka Jagoda o czwartek, października 10, 2013 7 komentarzy:\nPiękny, jesienny dzień. Powietrze takie, że można je pić jak wino, łagodne światło, ciepłe kolory, czasem przełamane błękitem czy zielenią. To moja ulubiona pora roku. Wiosnę też lubię, ale wiosną jest jakaś podskórna gorączka, jakieś oczekiwanie - byle prędzej do lata, byle zdążyć... Jesień niczego od nas nie chce i niczego nie oczekuje. W sobie czuć uspokojenie, trochę lenistwa i zachwyt. Tymczasem trzeba zagospodarować to wszystko, co lato nam dało, zabezpieczyć się na zimę.\nPracując powoli i od niechcenia oczyściłam dziś cebulę i szalotkę, które od kilku dni schły pod hangarem, zebrałam miechunkę czyli rodzynki brazylijskie i zagotowałam je w syropie, zrobiłam obiad, potowarzyszyłam fachowcowi, który przyszedł zrobić okna na strychu oraz przygotowałam i wyparzyłam kamionkowy gar do kiszenia kapusty. Dojrzałam też pierzaste i futrzaste, nakarmiłam lub wyprowadziłam na paszę. Wszystko tak jakoś mimochodem, spokojniutko. Teraz będę kroić kapustę. dodaję do niej startą marchewkę i ziarna kopru.\nPamiętam, jak moja Miasteczkowa Babcia jesienią przygotowywała wielka beczkę. Kroiłyśmy wtedy wszystkie razem, nożami. Nie używało się u nas szatkownicy, trudno powiedzieć dlaczego. Teraz też nie używam, chociaż kupiłam na początku naszego pobytu. Jakaś wybrakowana jest, nie daje się jej używać, a jak już, to kroi grubo. Tyle że teraz kroję sama, smutno tak jakoś. Ale oczywiście musi być czysty fartuch, gruba sól pomieszana z koprem i tarta na grubej tarce marchewka.\nU nas nigdy nie deptało się kapusty nogami, zgodnie uważaliśmy to za obrzydliwe. Nawet długo nie wiedziałam, że tak można. Dziadek sporządził szeroki, wielki tłok z drewna jesionowego i nim ubijało się kapustę. Dzisiaj używam zwykłego, kuchennego tłuczka. Nawet szybko i sprawnie to idzie, sok pryska na wszystkie strony, przykrywa ubite liście. A jak pachnie....\nBeczka też nie jest nam potrzebna - stanowczo za duża i za trudno manipulować nią jednej osobie. Używam kamionkowych naczyń z rowkiem na wodę przy pokrywce. Dobre są, wszelkie kiszonki się w nich udają znakomicie. Za to ubitą kapustę, obłożoną całymi liśćmi, obciążam tak jak Babcie, wyszorowanym i wyparzonym kamieniem. Próbowałam inaczej, nie powiem, kapusta udawała się, ale jakoś czegoś jej brakowało. Może te nasze granity i bazalty, w które nasza ziemia obfituje, te "kości ziemi" mają coś w sobie?\nA na zakończenie obrazek jesienny znad jeziora Sajno, nad którym spacerujemy dość często.\nAutor: Gorzka Jagoda o środa, października 09, 2013 2 komentarze:\nTo już 16 lat, jak znaleźliśmy nasze siedlisko pod lipą i jesionem. Przez ten czas dziecko dorosło, my się postarzeliśmy, a kawałek ugoru z kilkoma drzewami i zdewastowanym starym sadem przemienił się w bajkowy ogród.\nCzasem słyszę, jak nowi wiejscy osadnicy po kilku latach "tracą parę", zaczynają nudzić się i żałować. A nas to ciągle bawi! Zżyliśmy się z naszym kawałkiem ziemi, zmieniliśmy się wzajemnie. Nigdzie nie jest nam tak dobrze, jak tu.\nTen blog będzie o naszym tutejszym życiu, o radosnej pracy. Trochę poprzeplatany wspominkami, trochę radami.\nKim jesteśmy? Nasza rodzinka to ja, mój mąż, czyli Bombowy Facet i nasza córka, obecnie na studiach. Tudzież cała czereda cztero- i dwułapych współmieszkańców, którzy zmieniali się w czasie. Obecnie są to: dwa psy - Luna, najbardziej dobroduszny z owczarków podhalańskich i Tiki, czystej rasy kundel podlaski w typie szpica, czarno-żółto-biały, dość nerwowy; dwa koty - Kita, czarnulka urodzona u nas, teraz już 12 letnia i młody czarny Łobuziak z białymi bułkami pod nosem, pieszczoch Bombowego Faceta; stadko kur z kogutem "najpiękniejszym w całej wsi",gęś i trzy owce, już dość wiekowe. A w ogrodzie żyje swoim życiem liczny ludek, z którym mamy bardzo dobre układy sąsiedzkie. Wymienię tylko część: węże zaskrońce, jaszczurki, traszki w oczku wodnym, szpaki, sikorki, makolągwy, rudziki, derkacze nad stawem, wróble i masa innych, pierzastych i śpiewających, jeże, ropuchy, żaby, bobry, ryby i wydry w stawie, no i niestety - muchy i komary.\nMieszkamy na skraju moczarów, na styku bagien biebrzańskich i Puszczy Augustowskiej. Stuletni prawie dom stoi na suchej, piaszczystej wydmie, na dawnej plaży ogromnej, polodowcowej rzeki. Dziś po rzece pozostała tylko pradolina z łąkami zalewowymi i niewielką rzeczułką pośrodku. Wpada do niej struga, która przepływa przez zachodni kraniec naszej ziemi. Jesteśmy dumnymi posiadaczami 3 ha mokradeł i suchszej, ale dość słabe ziemi wokoło domu. Hm...teraz już nie takiej słabej, a miejscami wręcz cudownie urodzajnej, ale to już inna historia.\nDlaczego tutaj? Trudno powiedzieć, trudno wytłumaczyć to piknięcie w sercu na widok kawałka ziemi i starego domu. A tak w ogóle to na początku było marzenie, marzenie o własnym domu, własnym ogrodzie, szczęśliwych zwierzętach, warzywach i owocach wprost z grządki, takich świeżo zerwanych i opitych słońcem. O swobodzie, byciu u siebie, na uboczu. O pracy na swoim. Potem było długie szukanie, w różnych miejscach. W końcu trafiliśmy tutaj, dzięki dziwnym i znaczącym splotom okoliczności i... wpadliśmy na amen. Najważniejsze dla nas: był tu dom zdatny do zamieszkania od zaraz, na uboczu, ale w pobliżu wsi. Jest woda i las w pobliżu, ale sąsiedzi dopiero kilkaset metrów dalej. Był kawałek ziemi, nie za mały i nie za duży. A ponieważ nic nie jest doskonałe - są i były tez komary. Na szczęście nie każdego roku są ich takie chmary, żeby przeszkadzały żyć. Jest to mój rodzinny region, ojciec pochodził z niedalekiej wioski, ale tutaj, w tej wsi byliśmy obcy. Teraz już wrośliśmy w krajobraz. Jesteśmy "tutejsi".\nDobrze nam tu. Co dzień odnawia się magia, co dzień żyjemy wśród roślin i zwierząt, oddychamy czystym powietrzem. Odbywamy podróż przez cztery pory roku.\nAutor: Gorzka Jagoda o wtorek, października 08, 2013 4 komentarze:


Brad Pitt już się cieszy z rozwodu z Angeliną Jolie - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Angelina Jolie » Brad Pitt już się cieszy z rozwodu z Angeliną Jolie\nczytany: 22648 razy\nangelina jolie/© Forum/ The Mega Agency, BACKGRID\nBatalia rozwodowa między Angeliną Jolie (43 l.) a Bradem Pittem (54 l.) toczy się już dwa lata.\nZwiązek Angeliny i Brada był jak 12 LAT PIEKŁA!\nTo Jolie złożyła papiery rozwodowe - Brad był na początku mocno zdezorientowany, a nawet zagubiony. W wywiadach podkreślał, że ta decyzja mocno mu ciąży i nie potrafi jeszcze się z nią pogodzić.\nKolejne miesiące bitwy o dzieci pokazały, że między Angeliną a Bradem jest naprawdę źle. Jak dziś donoszą informatorzy, aktor przez ten czas zupełnie uwolnił się od żalu. Ba! Dziś jest wręcz szczęśliwy, że rozstał się z Angeliną.\n12-letnia Shiloh Jolie-Pitt taszczy zakupy z bratem (ZDJĘCIA)\nWedług informatorów Pitt uważa, że jego była żona jest wyrachowaną hipokrytką, która potrafi uruchomić wszelkie możliwe mechanizmy, by zniszczyć relacje i ludzi.\nJest mściwa, chce wszystko kontrolować. Walka o opiekę nad dziećmi uświadomiła mu, z jaką kobietą był naprawdę - twierdzi osoba z otoczenia gwiazdora.\nA nam się wydaje, że Jolie mówi o swym byłym mężu dokładnie to samo...\ngość 11-12-18, 10:04 cytuj\n"Widziały gały co brały"! Przecież ona miała koszmarną reputację! No ale jak się myśli główką a nie głową...\ngość 10-12-18, 13:59 cytuj\nBrednie, Brad nie wypowiada się publicznie na temat marki swoich dzieci.\ngość 10-12-18, 12:00 cytuj\nPozadanie minelo, rozpadl sie zwiazek. Widac bylo od jakiegos czasu, na galach, ze zle miedzy nimi. Tak to jest jak laczy seks, zdrada.ech\ngość: MJK9k 10-12-18, 11:14 cytuj\ngość, 10-12-18, 07:52 napisał(a):Cieszę się że go zniszczyła. Zostawił żonę i poniósł zasłużoną karę. On na nią polował czego już w PL nie pisali. Nie został uwiedziony.\nJolie jest psychiczna, facet po prostu po latach zmądrzał, szkoda tylko dzieci.\ngość: GdzieWesele.pl 10-12-18, 09:08 cytuj\nCiekawe jak wyjdzie z dziećmi.\ngość 10-12-18, 08:24 cytuj\nnie wiem, po co ta cała walka dzieci, czy on był dla nich az takim potworem ze nalezy mu je odebrac? zle to świadczy o Jolie\ngość 10-12-18, 08:12 cytuj\nW hollywood nie ma miłości.\ngość 10-12-18, 07:52 cytuj\nCieszę się że go zniszczyła. Zostawił żonę i poniósł zasłużoną karę. On na nią polował czego już w PL nie pisali. Nie został uwiedziony.\ngość 10-12-18, 06:25 cytuj\nWyrachowana , msciwa kobieta , zniszczyla swoja rodzine . Rodzine mozna bylo uratowac . Caly swiat wie ze Brad to dobry czlowiek i kochajacy ojciec . Byl z nia w najgorszych momentach jej zycia , w chorobie , pogodzil ja z ojcem , kocha dzieci nad zycie . Sick woman .Schame on you Angelina ..\ngość 09-12-18, 23:33 cytuj\nTo ona jest psychiczna. Przynajmniej Brad nie wiesza sobie fiołek z krwią partnera na szyi, nie całuje się z rodzeństwem i się nie tnie.\nKażdy alkoholik ma problem, a to z wredną babą, niewdzięcznymi dziećmi itd. tylko w dobie nie widzi problemu! Trzeba iść na terapię odwykową jak sobie nie radził przed rozwodem a nie po, jak już kobieta ma dość i nie ma siły już walczyć o związek !\ngość 09-12-18, 23:17 cytuj\nA tak biło od nich miłością -smutek\nczytano: 31086 razy\nczytano: 15156 razy


Niedobór witaminy D u dzieci - czym skutkuje? | strona 1 - zdrowie - SuperMamy.pl\nNiedobór witaminy D u dzieci - czym skutkuje?\nSuplementowanie witaminy D dziecku\nDawkowanie witaminy D zimą\nNiedobór witaminy D u niemowląt przyczynia się do powstania nieodwracalnych zmian w organizmie dziecka. Sama dieta nie wystarczy, potrzeba suplementacji. Dlaczego witamina D jest tak ważna i przez jak długi czas należy podawać ją dzieciom?\nPełni wiele ważnych funkcji w organizmie człowieka, na przykład wpływa na przyswajanie wapnia (jednego z najważniejszych składników kości i zębów), wspomaga układ odpornościowy, nerwowy i układ krążenia. Niemowlaki najczęściej przyjmują witaminę D3.\nPrzede wszystkim z diety, jak wyjaśnia Agnieszka Święcicka-Ambroziak, ekspert ds. żywienia Fundacji NUTRICIA: „Niedobór witaminy D we krwi wynika wprost z jej niedoboru w diecie maluchów. Problem ten narasta z wiekiem, co świadczy o tym, że im dziecko jest starsze tym mniejszą wagę przywiązujemy do zalecanych dawek”. Witamina D powstaje w skórze pod wpływem słońca. Aby „wyprodukowała się” właściwa ilość wystarczy 20-minutowy spacer po słońcu. To prawda, ale wiosną i latem większość z nas używa kremów z wysokim filtrem, specjalne kremy stosujemy też u dzieci. Natomiast jesienią i zimą, kiedy nie ma odpowiedniej ilości promieni słonecznych, produkcja witaminy D w skórze jest niewystarczająca.


Ważne Informacje | Speed Travel - Radość Podróżowania!\nZanim wyjedziesz, zapoznaj się z najważniejszymi informacjami, aby być na bieżąco.\n* Zbiórka na lotnisku (stanowisko organizatora) odbywa się 2 godziny przed wylotem.\n* Bilety lotnicze rozdawane są na lotnisku przez przedstawiciela Organizatora.\n* Bilet lotniczy obejmuje przelot tam i z powrotem. Bilet należy zachować na drogę powrotną.\n* Limity bagażu w samolotach należy każdorazowo potwierdzić u organizatora. Za każdy kg bagażu powyżej limitu pasażer musi uiścić dodatkową opłatę.\n* Ze względów bezpieczeństwa bagaż podręczny jest dokładnie sprawdzany przez służby lotniska w porcie wylotowym na obecność przedmiotów niebezpiecznych takich jak: noże, nożyczki, scyzoryki, pilniczki do paznokci. Aby uniknąć zarekwirowania tego typu przedmiotów zalecamy umieszczenie ich w bagażu głównym.\n* Od dnia 06.11.2006 r. na lotniskach Unii Europejskiej, a także Norwegii, Islandii i Szwajcarii obowiązują nowe zasady ochrony, ograniczające ilość płynów, które pasażerowie mogą przenosić przez stanowiska kontroli bezpieczeństwa. Płyny przewożone w bagażu osobistym (zabieranym do kabiny pasażerskiej) powinny znajdować się w pojemnikach nie większych niż 100 ml każdy oraz winny być zapakowane w jedną przezroczystą plastikową i zamykaną torbę o pojemności nie przekraczającej 1 l. Torby powinny być dostępne w portach lotniczych. Osobnej kontroli poddane zostaną również okrycia wierzchnie pasażerów, komputery przenośne i inne większe urządzenia elektryczne zabierane do kabiny pasażerskiej. Bez zmian pozostają zasady dotyczące przewozu substancji płynnych w tzw. bagażu rejestrowanym (przewożonym w bagażniku). Nie zmieniają się również zasady dotyczące przewozu w bagażu kabinowym lekarstw i innych środków medycznych, a także pokarmów dla dzieci.\n* Zgodnie z regulaminami przewozu, lekarstwa, okulary optyczne i klucze powinny być przewożone w bagażu podręcznym.\n* W przypadku zaginięcia lub uszkodzenia bagażu należy niezwłocznie, przed opuszczeniem portu lotniczego poinformować władze lotniska oraz wypełnić protokół zgłoszenia szkody lub zaginięcia bagażu. Władze lotniska przygotują odpowiednie dokumenty potwierdzające zaistniałe zdarzenie. Tylko dokument pisemny, potwierdzony przez odpowiednie władze lotniska jest podstawą roszczeń o odszkodowanie wobec linii lotniczej lub towarzystwa ubezpieczeniowego. Ewentualne szkody powstałe podczas transportu lotniczego usuwane będą zgodnie z przepisami prawa lotniczego.\n* W trakcie przelotu nie towarzyszy grupie pilot. Po odprawie celnej w kraju docelowym powita turystów przedstawiciel Organizatora i skieruje do odpowiednich autokarów.\n* Transfery na/z lotnisk odbywają się pojazdami klasy turystycznej. Rodzaj pojazdu zależny jest od liczby Klientów. Pojazdy oznakowane są logotypem Organizatora umieszczonym na przedniej szybie. Listę osób korzystających z transferu posiada kierowca.\n* Lista uczestników przejazdu sporządzana jest według daty zawarcia umowy z Organizatorem i w tym porządku Klienci wchodzą do autokaru.\n* Dla osób wsiadających na trasie przejazdu pilot rezerwuje miejsca, wybierając pierwsze wolne.\n* W trakcie przejazdu autokarem organizowane są postoje, zazwyczaj w zajazdach z barem i toaletą (jeśli jest to możliwe).\n* Ze względu na małą pojemność oraz trudności z opróżnianiem zbiornika gromadzącego nieczystości w autokarze, zaleca się korzystanie z toalety jedynie w sytuacjach awaryjnych.\n* Palenie tytoniu w autokarze jest zabronione.\n* W opisach obiektów zamieszczonych w katalogu Organizator podaje ich kategoryzację zgodnie z przepisami kraju pobytu (zgodnie z art. 12, ust. 1, pkt 4 ustawy o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r., tekst jednolity z 2004 r. Dz.U nr 223, poz. 2268, z późniejszymi zmianami).\n* W związku z trwającym przystosowaniem miejscowych przepisów do wymogów UE, kategoryzacja obiektów hotelowych w Grecji i na Cyprze nie jest jednolita. Część obiektów posiada kategorię nadaną wg 5-stopniowej skali gwiazdkowej, część w skali kluczowej lub w 3-stopniowej skali literowej (najwyższą kategorią jest A).\n* Apartamenty, zwane inaczej mieszkaniami wakacyjnymi składają się z jednego, dwóch lub więcej pomieszczeń z aneksem kuchennym i łazienką.\n* Aneksy kuchenne w apartamentach (nie dot. hoteli) wyposażone są w podstawowe sprzęty, umożliwiające przygotowanie posiłków we własnym zakresie. Nie są wyposażone w środki czystości.\n* W apartamentach są kołdry i poduszki oraz bielizna pościelowa, chyba, że oferta przewiduje inaczej.\n* Apartamenty nie są wyposażone w ręczniki i środki higieny osobistej, chyba że opisy w katalogu stanowią inaczej.\n* Dzieci w apartamentach traktowane są jak osoby dorosłe.\n* Apartamenty oddawane są do użytku posprzątane. Przed opuszczeniem apartamentu (nawet w przypadku gdy na miejscu pobierana jest opłata za końcowe sprzątanie) wymagane jest pozostawienie pomieszczeń w takim stanie, w jakim je zastano, tzn. złożona pościel, pozmywane naczynia, wyrzucone śmieci.\n* W większości apartamenty nie są sprzątane podczas całego pobytu.\n* Pokoje 2-osobowe wyposażone są w dwa pojedyncze łóżka lub jedno łóżko małżeńskie. Łóżka małżeńskie posiadają najczęściej jedną wspólną pościel. Zdarza się, że łóżka, zarówno pojedyncze jak i małżeńskie przymocowane są do podłogi (np. w Grecji, Tunezji).\n* Większość obiektów nie posiada pokoi 3-osobowych. Pokoje dla trzech osób tworzone są poprzez dostawienie dodatkowego łóżka do pokoju 2-osobowego. Przez dostawkę rozumie się tapczan, rozkładany fotel lub lekkie składane łóżko. Łóżka dostawiane nie należą do stałego wyposażenia pokoju i mogą nie dorównywać standardem stałym miejscom do spania. Wstawienie dodatkowego miejsca do spania zmniejsza powierzchnię mieszkalną. Specjalne łóżeczka dla małych dzieci nie stanowią oferty Organizatora. Niektóre hotele dysponują łóżeczkami - jednak w ograniczonej ilości i zazwyczaj jednego tylko typu.\n* W większości obiektów liczba pokoi 1-osobowych jest ograniczona. Wielkość, wyposażenie i usytuowanie pokoi nie musi być identyczne jak w przypadku pokoi 2-osobowych. Niektóre hotele oddają do wykorzystania jednej osobie pokój 2-osobowy. Szczegółowe informacje na temat pokoi 1-osobowych znajdują się w opisach konkretnych obiektów.\n* W krajach południowych woda podgrzewana jest za pomocą baterii słonecznych znajdujących się na dachu budynku. W dni pochmurne może więc brakować ciepłej wody, podczas gdy w dni upalne może się zdarzyć, że w kranie będzie tylko gorąca woda.\n* W niektórych krajach mogą występować trudności z zaopatrzeniem w wodę oraz energię elektryczną, zwłaszcza w szczycie sezonu turystycznego.\n* Rodzaj posiłku określony jest w opisie świadczeń zawartych w cenie imprezy (śniadanie kontynentalne, obiadokolacja serwowana, bufet).\n* Śniadanie kontynentalne składa się przeważnie z pieczywa, porcji masła i dżemu oraz kawy lub herbaty.\n* Bufet (tzw. szwedzki stół) to wyłożone na stół potrawy, które goście mogą samodzielnie nakładać. Ilość jedzenia nie jest limitowana. W niektórych obiektach, dania gorące podaje obsługa.\n* We wszystkich hotelach istnieje zakaz wynoszenia potraw poza teren restauracji.\n* Pobyt w hotelach rozpoczyna się obiadokolacją, kończy śniadaniem (chyba że program imprezy przewiduje inaczej).\n* Opcja All incusive oznacza możliwość korzystania z jedzenia i picia oferowanego przez hotel w szerszym zakresie niż inni goście, nie posiadający takiej opcji.\n* Czas podawania i rodzaj posiłków oraz lokalnych napojów alkoholowych i bezalkoholowych serwowanych w hotelach jest ściśle określony i zazwyczaj nie obejmuje całego menu oferowanego przez hotel.\n* Zakres All inclusive określony został w opisach hoteli oferujących tę opcję. W poszczególnych hotelach opcja All inclusive może występować w kilku wariantach różniących się zakresem świadczeń wliczonych w cenę.\n* W przypadku opcji All inclusive, podane przy opisach ofert godziny posiłków mogą ulec zmianie. W trakcie kwaterowania Klienci proszeni są o potwierdzanie godzin i miejsca posiłków w recepcji lub u rezydenta.\n* Na terenie obiektów mogą znajdować się bary i restauracje nieobjęte opcją All inclusive.\n* Uczestnicy wyjazdów grupowych objęci są opieką pilota, który odpowiedzialny jest za prawidłowy przebieg imprezy, realizację programu, zapewnienie opłaconych świadczeń, organizację zwiedzania (w przypadku imprez z programem zwiedzania) oraz pomoc w sytuacjach losowych.\n* Uczestnicy imprez pobytowych objęci są opieką rezydenta (nie podróżuje z grupą), który odpowiedzialny jest za zakwaterowanie gości w hotelu, oferowanie imprez fakultatywnych oraz pomoc w sytuacjach losowych.\n* Rezydenci są do dyspozycji turystów podczas dyżurów. Informacja o godzinach dyżurów znajduje się we wskazanym przez rezydenta miejscu, najczęściej na tablicy ogłoszeń w hotelu.\n* W trakcie pobytu w miejscowości wypoczynkowej organizowane są wycieczki fakultatywne (nie objęte ramowym programem imprezy), obejmujące zwiedzanie najbardziej znanych i interesujących zakątków w danym kraju lub poznanie miejscowych obyczajów.\n* Opłaty za imprezy fakultatywne pobiera pilot/rezydent w miejscu pobytu.\n* Udział w imprezach fakultatywnych jest dobrowolny.\n* Wycieczki fakultatywne, tak grupowe jak i indywidualne, odbywające zwłaszcza te odbywające się statkami, mogą nie dochodzić do skutku w szczególności z powodu nieodpowiedniej pogody i/lub zbyt małej liczby chętnych.\n* Wykwaterowanie z obiektów odbywa się zgodnie z informacjami zamieszczonymi w opisach obiektów. Jeśli w ofercie nie podano takiej informacji, opuszczenie pokoi odbywa się do godz. 12.00 w dniu wyjazdu. Opóźnienie opuszczenia pokoju/apartamentu powoduje opóźnienie w zakwaterowaniu nowych gości. Zazwyczaj wyznaczane jest miejsce, w którym można złożyć bagaż.\n* Od 1 maja 2004 r. obywatele RP podróżujący do innych krajów Unii Europejskiej i krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego przekraczają granicę na podstawie ważnego paszportu lub dowodu osobistego. Przy wyjazdach do krajów nie należących do UE (również w przypadku przejazdów tranzytowych) obowiązują dotychczasowe przepisy związane z paszportami. Informacje powyższe podaje się za Ministerstwem Spraw Zagranicznych RP (www.msz.gov.pl). Sugerujemy jednak podróżowanie z paszportami na dotychczasowych zasadach bez względu na to, do jakiego kraju Państwo wyjeżdżają.\n* Wszelkie informacje o obowiązujących przepisach wizowych zawarte w katalogu są informacjami ogólnymi.\n* W przypadku wyjazdu do kraju, w którym wymagane są wizy, Klienci zobowiązani są do dostarczenia do biura dokumentów umożliwiających otrzymanie wizy w terminie określonym w ofercie.\n* Przy wyjazdach do krajów, do których nie jest wymagana wiza dla obywateli polskich, obcokrajowcy załatwiają formalności wizowe we własnym zakresie, w czasie umożliwiającym prawidłową realizację imprezy turystycznej.\n* W przypadku zaginięcia lub uszkodzenia bagażu poszkodowany obowiązany jest niezwłocznie zgłosić ten fakt w miejscu jego zaistnienia przedstawicielowi Organizatora, kierownictwu hotelu, obsłudze środka transportu, policji oraz uzyskać pisemne potwierdzenie wraz z wykazem utraconych przedmiotów i opisem uszkodzeń bagażu.\n* Ze względu na bezpieczeństwo radzimy, aby przedmioty wartościowe, gotówkę oraz dokumenty przechowywać w sejfach, które można wynająć w większości obiektów za dodatkową opłatą.\n* Klient ma obowiązek zgłosić przedstawicielowi Organizatora na piśmie przewóz pieniędzy, przedmiotów wartościowych, urządzeń technicznych i lekarstw, znajdujących się w oddanym do transportu bagażu, pod rygorem przejęcia na siebie ryzyka ich utraty. Organizator zastrzega sobie prawo odmowy przyjęcia zgłoszonego w powyższym trybie bagażu.


Dama - Ciekawe miejsca świata\nWpisy oznaczone tagiem "dama"\nTurystka ta niesie ze sobą same pozytywne strony, osoby uczą się samodzielności, życia na innym terenie i dodatkowo mile spędzają czas wolny. Turystyka kwalifikowana jest miłym oderwaniem od rzeczywistości. Tę formę spędzania czasu można uprawiać samodzielnie lub w grupie. Bardzo często organizowane są imprezy wycieczkowe, w których może wziąć udział każdy zainteresowany. Takie łączenie grupy nie znanych sobie ludzi ma wile zalet, ponieważ uczy pracy w zespole, pewnej korelacji , jeden człowiek zależy od działania drugiego. Na wyjazdach takich ludzie poznają swoje otoczenie, kulturę czyli jak najbardziej rozwijają się. Turystyka kwalifikowana ma też już swoje tradycje, do nich należy przede wszystkim zwyczaj powitania się na szlaku. W zależności od uprawianego sportu, każdy krąg ma inne powitanie, kajakarze podnoszą wysoko wiosła z kolei przemieszczający się motorami uruchamiają klaksony. wakacje Nepal


Ogrodzenia przenośne - Chałupnicza gazeta budowlańca\nBezpieczeństwo w trakcie budowy to bardzo paląca kwestia. Trzeba o nie zadbać, by w razie kontroli nadzoru budowalnego nie mieć problemów. W trakcie prac muszą być spełnione bardzo rygorystyczne normy.\nOgrodzenia przenośne: wybierz trwale rozwiązania\nNa rynku jest ogromny wybór dostawców elementów ogrodzeniowych, które stosuje się na placach budowy. Niektórzy inwestorzy zabezpieczają teren za pomocą ostrzegawczych pasków, inni wybierają ogrodzenia przenośne. Są one znacznie bardziej wytrzymałe na warunki atmosferyczne. Ponadto zabezpieczają teren budowy przed wtargnięciem niepożądanych gości. Ich zaletą jest wyjątkowa stabilność, którą uzyskuje się poprzez zastosowanie solidnej ramy ze spawanych profili rurowych. Same panele są wykonane ze zgrzewanych i ocynkowanych drutów przez co ich użytkowanie jest długotrwałe. Na ich korzyść przemawia również wyjątkowo prosty montaż i demontaż. Barierki połączone są stalowymi łącznikami. To bardzo ułatwia pracę szczególnie, kiedy trzeba zmienić wytyczone wcześniej granice. Wielu przedsiębiorców boi się, że ogrodzenia przenośne to łakomy kąsek dla zbieraczy złomu. Na szczęście i tę kwestię można pominąć. Dostawcy takich rozwiązań proponują różne zabezpieczenia, które chronią przed wysunięciem poszczególnych elementów. Część paneli można dodatkowo wykorzystać na reklamy i przy okazji zarobić. Tereny często uczęszczane to doskonała lokalizacja na promocje.\nJak zorganizować ogrodzenia przenośne?\nNajprostszym sposobem jest znalezienie firmy, która zajmuje się takimi usługami. Wystarczy ustalić z nią większość palących kwestii. Należy uzgodnić czynniki, takie jak: długość trwania inwestycji, miejsce, dodatkowe wyposażenie. Resztą nie trzeba się już ba za bardzo przejmować. Na głowie firmy będzie leżeć to, by w umówione wcześniej miejsce i o ustalonej porze dostarczyć ogrodzenia przenośne. Inwestor nie musi się w zasadzie niczym więcej przejmować. Są różne formy wynajmowania ogrodzeń. Można ustalić umowę abonamentową, która jest korzystna, kiedy potrzeba ogrodzeń przez dłuższy okres czasu. Dostępne są też opcje, w których płaci się jednorazowo według ustalonej ceny. Rozwiązania są tak rożne jak wiele jest firm. Przy wyborze konkretnego dostawcy zwraca się uwagę na jego opnie w internecie oraz stronę www. Firma , która profesjonalnie podchodzi do zleceń zazwyczaj ma w internecie swoją wizytówkę. Warto zapoznać się z informacjami zamieszczonymi na stronie i na tej podstawie wybrać z kim warto rozpocząć współpracę. Należy zwrócić szczególną uwagę na to jak długo dany podmiot działa w branży i czy może się pochwalić referencjami.


WMRA pierwszy raz w Tatrach - UltraWomen\nCzy wiecie, że biegi górskie to jedna z niewielu dyscyplin sportowych (o ile nie jedyna), która wykształciła się na gruncie polskim samoistnie, bez zagranicznych wzorców? Ten bliski naszym sercom wyjątek miał miejsce prawie wiek temu, dokładnie 15 sierpnia 1925.\nBył nim pierwszy w dziejach historii naszego kraju bieg górski, rozegrany na dystansie 25 km – nazwany przez organizatorów również Chodem Tatrzańskim. Trasa liczyła ponad tysiąc metrów przewyższenia i wiodła przez malowniczy, a jednocześnie trudny technicznie teren należący do wysokogórskiej przyrody. Start zawodów odbył się na zakopiańskim rynku, zawodnicy ruszyli w stronę Kuźnic, biegnąć dalej przez Dolinę Kondratową do Przełęczy Kondrackiej. Do pokonania była cała długość masywu Czerwonych Wierchów, las nad Miętusią, potem Dolina Małej Łąki i Droga pod Reglami. Metę w sercu Podhala jako pierwszy przekroczył Julian Motyka (2:59), tuż za nim Władysław Czech (3:02), a ostatnie miejsce na podium zdobył Stanisław Michalski (3:24). Tak fenomenalne wyniki były ogromnym zaskoczeniem nawet dla największych optymistów. Dlatego tym bardziej cieszy możliwość przywrócenia do życia pierwiastka z dziejów tego wydarzenia, a jeszcze bardziej fakt, że za tą piękną inicjatywą stoją kobiety – Magdalena Ziaja-Żebracka, Małgorzata Tomik i Ewa Mazik.\nJuż 27 czerwca 2021 roku odbędzie się Edycja Pucharu Świata w Biegach Górskich WMRA – Tatra Race Run, pierwsza tej rangi impreza w Tatrach. Zawody wystartują w ramach znanego już festiwalu Moc Gór, a główne inicjatorki podejmując się ich organizacji, inspirację czerpały właśnie z Chodu Tatrzańskiego i jego idee chcą kontynuować.\nKilka faktów na temat nadchodzącego wydarzenia Tatra Race Run:\nDystans: 29 km, przewyższenie 2000 m\nZapisy ruszają: 19.03.2021\nOrganizatorzy: stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim (które organizuje m.in. Tatra Fest Bieg)\nStart: Zakopane & Meta: Kościelisko\nTrasa: START Kuźnice -> Przełęcz Kondracka ->Kopa Kondracka -> Ciemniak (tu już podążamy inną trasy aniżeli Chód Tatrzański) -> Dolina Tomanowa -> Ornak -> Iwaniacka Przełęcz -> Dolina Starorobociańska -> Chochołowska do ścieżki nad Reglami -> Dolina Lejowa -> META Siwa Polana\ngrafika: Tatra Race Run