zawsze coś pozostaje, jakieś fusy, miłość1\nMagdalena Rabizo-Birek w tekście Poezja bliska, stanowiącym wstęp do książki Obroty liter. Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, w następujący sposób osadzała twórczość tego autora w kontekście polskiej tradycji literackiej:\nRóżycki określany był przez krytyków metaforycznymi quasi-terminami: „o’harystyczny klasycysta” (Karol Maliszewski), „romantyczny klasycysta” (Magdalena Rabizo-Birek), ale też uznawano go za czołowego przedstawiciela „szkoły obrazu”, „poezji wizji”, nurtu „ośmielonej wyobraźni” w poezji roczników siedemdziesiątych (Marian Stala, Jakub Momro, Karol Maliszewski)2.\nW kręgu tematów poruszanych przez Różyckiego niezwykle istotne miejsce zajmuje problem Kresów, bezpośrednio związany z losami jego rodziny, przesiedlonej z okolic Lwowa do Opola. W poetyce tego autora doświadczenie tęsknoty i braku splata się z – jak to określała, za chociażby Edwardem W. Saidem, Magdalena Piotrowska-Grot – gestem „«tworzenia światów możliwych»”3, a także świadomością, że w naszej dyspozycji pozostają często jedynie – by tym razem posłużyć się sformułowaniem samego poety – „fałszywe mapy”. Ich dekodowanie daje dostęp do innej przestrzeni: onirycznej, ale i napiętnowanej poczuciem samotności czy utraty.\nDla poetyki Różyckiego charakterystyczna jest również niezwykle przemyślana (by nie rzec: kunsztowna) budowa tomików. Świetnym przykładem może być książka Kolonie, z której pochodzi cytowany wiersz – tomik, składający się z 77 sonetów francuskich, na przestrzeni którego niemal refrenicznie pojawia się fraza „Kiedy zaczynałem pisać, nie wiedziałem jeszcze”4. Jej rozwinięcia – jak podkreśla Justyna Tabaszewska – stanowią „próbę odpowiedzi […] świadomie nieostateczną, niekonkluzywną”5.\nMagdalena Drzęźla w tekście dotyczącym problemów w translacji podkreślała, że cały ten zbiór w pewien sposób podporządkowany jest kategorii obcości – uwidaczniającej się chociażby w tytułach poszczególnych wierszy6. Nie inaczej jest w przypadku przytaczanego Lasu tropikalnego, którego tytulatura w oczywisty sposób przywołuje konteksty podróżnicze7. Jednocześnie jednak problem obcości w Lesie tropikalnym wykracza daleko poza proste relacje geograficzne, sięgając samego sedna ludzkiej tożsamości. Zawiera się on w doświadczeniu upływu czasu, przemian zachodzących w związku z dorastaniem czy starzeniem, a także w świadomości własnej śmiertelności. Wszystkie te problemy uwidaczniane są w konfrontacji z dawnymi zdjęciami.\nSposób, w jaki Różycki wprowadza do swego utworu motyw fotografii, wydaje się szczególnie interesujący. Ani tytuł tekstu, ani też jego pierwsza strofa – mimo pewnej „obrazowości”, na którą jako cechę chrakaterystyczną tej poezji, za przytaczanymi krytykami, wskazuje Magdalena Rabizo-Birek – nie zdają się sugerować takiej tematyki, choć to na niej opiera się w dużej mierze wymowa całego tekstu. Fotografia pojawia się dopiero w połowie drugiej strofy, a moment wprowadzenia tego medium zbiega się z przekształceniem optyki, stosowanej przez Różyckiego w pierwszej części sonetu.\nEdward Balcerzan w badaniach nad wizualnością tekstu literackiego posługiwał się pojęciem „wizualizmu”, stworzonym – jak sam podkreślał – „per analogiam do takich językoznawczych terminów, jak wulgaryzmy, poetyzmy, technicyzmy, etc”8. Termin ten miał obejmować „wyrazy i wyrażenia z poziomu leksykalno-frazeologicznego – należące do językowej reprezentacji wzrokowych doświadczeń człowieka”9. Podążając podobną drogą, proponuję wykorzystanie pojęcia „foto-grafemiczności” (rozumianej jako zespół cech wskazujących na pokrewieństwo tekstu i fotografii) oraz „foto-grafemu” (będącego ich jednostkową tekstową realizacją). O ile „foto-grafemiczność” byłaby określeniem dotyczącym całego utworu (bądź pewnych jego partii), o tyle „foto-grafem” stanowiłby podstawowy element, w jakim przejawia się splot łączący tekst z fotografią. Jeśli trzymać się wskazanego przez Adama Dziadka chiazmu jako figury unaoczniającej relacje między sztukami wizualnymi a literaturą10, to „foto-grafem” byłby znajdującym się w jego sercu węzłem; miejscem centralnym, wyznaczającym swoisty „punkt styku” pomiędzy tymi dwoma mediami.\nObydwa proponowane terminy („foto-grafemiczność” i „foto-grafem”) w wyraźny sposób inspirowane są Derridiańskimi kategoriami „gramatologicznymi”. W kreowaniu tych pojęć w oczywisty sposób niezwykle istotna jest definicja grafemu stworzona przez Jacques’a Derridę:\nGram [gramme] lub grafem – zanim nawet określony zostanie jako ludzki […] lub jako nie-ludzki – określałby w ten sposób element podstawowy. Element nieprosty. Rozumiany jako ośrodek lub nieredukowalny atom, element pra-syntezy w ogóle, element tego, czego nie powinniśmy definiować wewnątrz systemu opozycji metafizyki, tego więc, czego w ogóle nie należałoby nazywać doświadczeniem w ogóle, ani też źródłem sensu w ogóle11.\nOdwołanie do myśli twórcy Farmakonu pozwala wyakcentować „piśmienność” fotograficznej rejestracji obrazu, zanurzenie jej w przestrzeni znakowej. Gramatologia Derridy decentralizuje wszakże „fonocentryczny” model języka, kierując uwagę w stronę widzialnych, materialnych śladów pisma.\nW podobny sposób – choć na zupełnie innej płaszczyźnie pojęciowej – z kategorii wypracowanych przez Derridę korzystał Lee Edelman w tekście Homographesis. Cytując artykuł Marie-Rose Logan, Edelman zauważał:\n[…] Logan definiuje graphesis jako „punkt węzłowy artykulacji tekstu”, który „za-kreśla [de-limits] miejsce, w którym podnosi się kwestię pisma” oraz „za-pisuje [de-scribes] czynność pisania w momencie, w którym aktualizuje się ono w tekście, niezależnie od pojęcia intencji”12. Wychodząc od Derridy i jego post-saussurowskiej charakterystyki pisma jako systemu différance działającego bez pozytywnych warunków i nieustannie odraczającego osiągnięcie tożsamości rozumianej jako samoobecność, możemy powiedzieć, że graphesis – wejście w pismo, której doprecyzowaniem ma nadzieję być homographesis – nie jest wyłącznie tym, za sprawą czego „homoseksualna tożsamością” jest przez heteroseksualną kulturę rozmaicie konceptualizowaną jako coś czytelnie zapisane na ciele, ale jest także tym, w czym, poprzez sprowadzenie do pozycji pisma w tradycji zachodniej metafizyki, decyduje się sens samej „homoseksualnej tożsamości”13.\nW przypadku fotograficznego graphesis interesuje mnie najsilniej kwestia „za-pisania” [de-scribes], stanowiącego nieodłączny element rejestracji obrazu. Walor ten zakodowany jest już w źródłosłowie określenia tego medium, stworzonym przez Johna Herschela (photo – związane ze światłem, graphie – pismo). Pozwala również podkreślić wspólny „rodowód” pisma i fotograficznego obrazu, a także wykazać paralele pomiędzy tymi sposobami rejestracji – również w kontekście zmian związanych z postępem technicznym.\nLee Edelman w następujący sposób ujmował relacje między pojęciem pisma a aktem pisania (czerpiąc, rzecz jasna, z Derridiańskiego ujęcia):\n„pismo”, zwłaszcza w formie rzeczownika odczasownikowego („pisanie”) zbliżającej nas do sensu słowa graphesis, służy do wyrażania tożsamości tylko w relacji do znaków ustrukturyzowanych – jak ujmuje to Derrida – przez ich „nie-tożsamość ze sobą”. Chociaż oznacza i opisuje różnice, na których zasadza się specyfika tożsamości, pismo w tym samym momencie działa, by (jak ujmuje to Logan) „za-pisać” [de-scribe], wymazać, odczynić tożsamość poprzez wkomponowanie różnicy w ramy nie(do)rozpoznanej [misrecognition] différance, której negatywność i czysto relacyjna artykulacja kwestionują możliwość jakiejkolwiek pozytywnej obecności lub odrębnej tożsamości. Homographesis, niczym pismo, nazywałoby zatem podwójne działanie: z jednej strony służba ideologicznym celom konserwatywnego porządku społecznego, skupienie na kodyfikacji tożsamości w pracy na rzecz dyscyplinującej inskrypcji, z drugiej strony – opór wobec tych kategoryzacji, skupiony na za-pisywaniu tożsamości, które konserwatywny porządek tak opresyjnie wpisał14.\nChoć w przypadku fotografii na pierwszy plan w naturalny sposób wysuwa się problem zapisu (rozumianego często jako mechaniczna rejestracja), to jednak transpozycja tego medium w przestrzeń najnowszej polskiej poezji również niesie w sobie walor tożsamościowy – zwłaszcza jeśli rozważyć wspólnotowy aspekt doświadczenia przełomu cyfrowego. Jak podkreślała Catherina Malabou, „[z]godnie z […] ontologią grafu, źródło […] daje się pomyśleć tylko w kategoriach śladu, to znaczy własnej wewnętrznej różnicy”15 – z jego prymarnością nad formą16. W ciekawy sposób w pojęciu foto-grafemiczności wybrzmiewa także aspekt cielesności – wszakże „maszyny widzenia” (jak chciałby Paulo Virilio) stanowią jedynie przedłużenie ludzkiego oka czy ręki.\nProponowane przeze mnie pojęcia mają na celu ułatwienie określenia wszelkiego rodzaju związków – tak semantycznych, jak i formalnych czy stylistycznych – łączących sposób wyrażenia myśli poetyckiej i tworzenia wizualnego obrazu (zarówno analogowego, jak i cyfrowego). Są to zatem z samego założenia pojęcia szersze niż miało to miejsce w przypadku Balcerzanowskich „wizualizmów”.\nZakres słowa „foto-grafem” nie zamyka się we wprost wyrażonych odwołaniach (w tym noszących cechy ekfrastyczności, szczególnie wyraźne w przypadku tekstów nawiązujących do tego medium już w tytułach) czy stosowaniu specyficznej metaforyki związanej z fotografią (odnoszącej się chociażby do sposobu kadrowania obrazu czy do gry między obecnością a nieobecnością fotografowanej postaci). Foto-grafemy można odnaleźć na wszystkich płaszczyznach tekstu (by nie powiedzieć: we wszystkich Ingardenowskich warstwach dzieła) – również w tych związanych z jego kształtem formalnym. Mogą one akcentować pojedyncze cechy fotografii bądź całe ich wiązki, również łącząc pojęcia – wydawałoby się – wobec siebie przeciwstawne. Nie wszystkie foto-grafemy są jednak tak samo czytelne. Niektóre z nich wydają się oczywiste już w pobieżnej lekturze tekstu – jak choćby te stanowiące bezpośrednie nawiązania do konkretnych zdjęć. Inne uwidaczniają się dopiero w akcie interpretacji, będąc w pewien sposób zależne od pozostałych, „silniejszych”. Relację tę szczególnie wyraźnie widać w warstwie formalnej utworu. Na przykład zastosowanie przerzutni samo w sobie trudno jest uznać za foto-grafem. W pewnych przypadkach jednak, gdy ten środek stylistyczny współistnieje z innymi, ewidentnymi foto-grafemami, również on nabiera takiego charakteru. Stąd też posługuję się pojęciem „podstawowego foto-grafemu”, który niejako ukierunkowuje całą interpretacją, odpowiednio „oświetlając” tekst. Poszczególne foto-grafemy wchodzą ze sobą w relacje, tworząc sieć zależności, składających się na foto-grafemiczność tekstu.\nW przypadku wiersza Różyckiego podstawowy foto-grafem pojawia się w połowie drugiej strofy. Jest nim wprowadzenie w przestrzeń tekstu zdjęć, które mają stanowić element poświadczający osobistą walkę ze światem. Co istotne, Różycki nie definiuje zawartego na nich obrazu: w tekście próżno szukać szczegółowych informacji dotyczących sposobu kompozycji kadru czy tożsamości wszystkich osób w nim pomieszczonych17. Brak jednoznacznie wizualnego odniesienia do prezentowanej fotografii każe (zgodnie z wyrażoną wprost deklaracją) widzieć w niej przede wszystkim dokument – nie przedmiot podlegający ocenie w kategoriach estetycznych. Obraz ten – choć nie ulega bezpośredniemu opisowi – to jedyny zapis, mogący zaświadczać o przeszłości. Taki sposób tekstowego ukazania zdjęć, w którym wizualna forma obrazu zostaje niejako wzięta w nawias, paradoksalnie, zbliża to medium do językowych form wyrażania. Jak podkreślał Jacques Derrida: „Pierwsze pismo jest […] namalowanym obrazem. […] Jedno i drugie są najpierw pomieszane: zamknięty i niemy system, do którego mowa nie miała prawa wstępu i który oderwany był od wszelkiego osaczenia symbolicznego”18. Równocześnie, pewne „unieważnienie” wizualności obrazu, jakiego dokonuje tu Tomasz Różycki, uwypukla schematyczność zdjęć pamiątkowych (tak silną, że – jak zdaje się mówić autor – nie ma potrzeby ich szczegółowej literackiej charakterystyki).\nMożliwość rozpoznania na zdjęciach samego siebie przydaje fotograficznemu zapisowi walor silnie tożsamościowy, niemal inskrypcyjny. Owa tożsamość w wypadku tego medium sprowadzona zostaje do rozpoznania twarzy. Jak pisał w Antropologii obrazu Hans Belting: „Analogia ciała i obrazu, spotęgowana w fotografii aż do indeksu ciała (Ch.S. Pierce) opierała się nie tylko na ufności w realność ciała, ale także na wierze, że realne ciało może reprezentować człowieka, którego ucieleśnia”19. Stąd też pojawiające się w wierszu Różyckiego stwierdzenie „jak to wynika ze zdjęć” każe widzieć fotografię przede wszystkim jako jeden z najsilniejszych możliwych sposobów potwierdzenia przeszłości (plasując się zresztą w nieco opozycyjnej pozycji wobec ludzkiej pamięci, niemal z defincji zawodnej i subiektywnej), a zarazem czyni ze zdjęć czytelne znaki ludzkiej obecności, które – by posłużyć się sformułowaniem Anny Łebkowskiej – „w swym unieruchomieniu, w swej funkcji wskazują to jest i tak było – odsłaniają ślad tego, co całkowicie poza możliwością uchwycenia”20.\nW kontekście fotograficznego medium interesująca jest także sama metafora walki ze światem zwnętrznym. Jej dramatyzm podkreślony zostaje nie tylko poprzez wykorzystywanie słownictwa wojskowego (np. w sformułowaniu „desanty dmuchawców”), ale i sposób operowania opozycją statyki i dynamiki – tak silnie zakorzenioną w fotograficznym widzeniu świata. O ile wizja kreślona w pierwszej strofie (mimo pewnych zastrzeżeń21) naznaczona jest ruchem przypisanym do sfery natury, o tyle pojawienie się w tekście fotografii zdaje się zatrzymywać ten obraz, zmieniając charakter tekstu z wraźnie deskryptywnego w kierunku niemal filozoficznej refleksji22 (podkreślonej nagromadzeniem pytań retorycznych). Xavier Farré, omawiając między innymi wiersz Zapach z tomiku Litery tego autora, podkreślał:\nU Różyckiego oprócz zamrożenia obrazu, co stanowiłoby rodzaj ekphrasis, słowo wprawia w ruch ślepe pole i zaczyna żyć poza kadrem. Tam jest refleksja nad językiem, tam łączy się przeszłość poety i jego bliskich, tam jest cały świat poetycki, tam znajduje się droga do samookreślenia pośród tego, co widzalne i niewidzialne, pośród tego, co nazwane i tego, co teoretycznienie da się nazwać23.\nWyraźnie fotograficzna metafora, jaką jest pojęcie kadru (wykorzystywane zresztą przez Xaviera Farré również w tytule przytaczanego artykułu), pozwala podkreślić literacką grę między tym, co dostępne bezpośrednio, i tym, co skrywa się w interpretacyjnym geście. W podobny sposób w Lesie tropikalnym wykorzystywana zostaje opozycyjność ruchu i zatrzymania. Jak pisał Hans Finsler, „Fotografia to bezruch. Przerywa strumień życia”24. Doświadczenie owego „przerwania strumienia” zdaje się w tym utworze wyraźnie zakodowane. Taką kompozycję tekstu również można uznać za foto-grafem.\nPrzeciwstawienie ruchu i zatrzymania silnie wiąże się z rejestrowaniem upływu czasu – a co za tym idzie, przemijania. W problematykę tę włącza się opisywana przez Różyckiego wojna, przybierająca formę codziennej walki z czasem (w której – jak pisała Wisława Szymborska – „śmierć/zawsze o tę chwilę przybywa spóźniona”25). W Lesie tropikalnym potyczka ta ma wymiar nie tylko egzystencjalny, ale i pokoleniowy. Choć wskazywany w tekście podział na dwie „strony” konfliktu wydaje się wraźny, to kryje się w nim ewidentny paradoks: „Wojnę ze światem/prowadziliśmy znowu […] będąc po stronie świata”. Zmianą dzielącą obydwa sposoby widzenia rzeczywistości byłby upływający czas, rejestrowany na fotografii – każący plasować się to po stronie młodych buntowników, to znowu wyznaczać zasady młodszemu pokoleniu. Bezpowrotna utrata młodości jest zresztą jednym z głównych tematów podejmowanych w tomiku Kolonie. „Zakopaliśmy nasze dzieciństwo/to już kwestia religii”26 – pisał w Przylądku Horn z tego właśnie zbioru Tomasz Różycki. Tytuł tomu odnosi się wszakże nie tylko do odległych krain czy procesu zdobywania kolejnych terytoriów, ale również podróży odbywających się w skali mikro, przynależnych do czasu dzieciństwa27. Ich świadectwem mogą być właśnie zdjęcia, pojawiające się w Lesie tropikalnym.\nRoland Barthes w słynnym Świetle obrazu pisał: „Każdy akt lektury zdjęcia, a mamy ich miliardy codziennie na świecie, każdy akt uchwycenia i odczytania zdjęcia to bezpośredni i stłumiony kontakt z tym, czego już nie ma, czyli ze śmiercią”28. Problem przemijania Różycki wyraża również excplicite, pytając: „Czy dotyka/cię czas?”. Zdanie to można odczytywać nie tylko jako sposób podniesienia egzystencjalnego zagadnienienia, ale i foto-grafem oparty na odniesieniu do doświadczenia obcowania29 z fotograficzną odbitką. Nieco oksymoroniczne wyrażenie „dotyk czasu” byłoby tożsame z dotykiem osoby, oglądającej po latach swoje dawne zdjęcia30. Proces ten – tak głęboko zanurzony w somatycznym doświadczeniu – należałoby uznać za analogiczny do opisywanego przez Barthes’a krzyżującego się spojrzenia osoby patrzącej i postaci zarejestrowanej na zdjęciu.\nJednocześnie, foto-grafem ten wprowadza w tekst aspekt materialności fotograficznego obrazu – przypisywanej papierowej odbitce, lecz redukowalnej w przypadku cyfrowych technik reprodukcji. Marcela Kościańczuk w tekście Fotografia. Forma życia jako żałoby następująco interpretowała Barthes’owskie rozumienie silnej relacji łączącej fizyczność zdjęcia z somatycznością ludzkiego bytu, a zarazem doświadczeniem śmierci:\nForma, a zatem ciało czy zdjęcie, wskazuje, oznacza własną ułomność, kruchość, niedoskonałość. Proklamuje swoją pustkę, wieszcząc nieustannie przegraną wobec realizacji żywotności podmiotu. Zarazem jednak fotografia zapowiada jego śmierć, staje się zwiastunem ostatecznego, może w ten sposób nieco paradoksalnie dodając życiowej energii. Odbiorca zbuntowany czy też przeciwnie – akceptujący nieuchronny koniec zapowiadany w zastygłych zmianach ciała czy martwocie fotografii ma szansę na dowartościowanie chwili zmiany wyrażającej dynamikę żywotności i rozpoznawalnej jedynie w konfrontacji ze stałością przedmiotu31.\nPodoby walor zdaje się mieć dokonywane przez Różyckiego wyraźnie foto-grafemiczne zestawienie unieruchomienia obrazu zarejestrowanego na zdjęciu z dynamiką świata przyrody.\nWymiar mortaly fotografii spotęgowany jest także poprzez zmiany zachodzące na jej powierzchni: „Ze zdjęcia na zdjęcie, czy przypadkiem/nie znika jakiś drobny szczegół? I czy w końcu/tylko już tło zostanie?”. Foto-grafemiczny zapis procesu blaknięcia obrazu, to nie tylko odwzorowanie technicznego problemu związanego z utratą jego szczegółów, ale i poręczna metafora działania ludzkiej pamięci – w której poszczególne twarze czy zdarzenia ulegają stopniowemu zanikowi. „Pismo” fotografii okazuje się zawodne, a znaki, z których zbudowany jest obraz, ulegają zatarciu. Derridiański ślad ludzkiej obecności staje się tylko nieznacznie bardziej trwały niż ona sama. Utrata zdjęcia jest tym boleśniejsza, że stanowi ono jedyny przedmiot, mogący poświadczyć o zarejestrowanych nań wydarzeniach.\nW przypadku wiersza Las tropikany proces blaknięcia wykracza jednak poza obszar utrwalony w ramach jednego kadru. Różycki w wyraźny sposób pokazuje tu wszakże ciąg zdjęć. Ich wykonanie jest rozdzielone pewnym dystansem czasowym. Między poszczególnymi ujęciami wizerunek fotografowanej osoby „przenosi się”, ulegając coraz silniejszym przekształceniom, wynikającym z nieuchronnych procesów przemijania. Kolejne zdjęcia, niczym na filmie poklatkowym, dokumentują nie tylko śluby czy pogrzeby, ale przede wszystkim starzenie się ludzkiej twarzy, zmiany zachodzące w jej obrębie (współistniejące z tymi, dokonującymi się na powierzchni fotografii). Proces „przenoszenia” obrazu z jednego zdjęcia na drugie – niosący poniekąd również znamiona niemal kserograficznej replikacji – powoduje systematyczną utratę detali i niuansów, rozmywających się podczas poddawania ich kolejnym próbom zapisu. „I czy w końcu/tylko już tło zostanie?” – pyta Różycki. Puste zdjęcie, przedstawiające jedynie tło32 staje się najbardziej wymownym świadectwem ludzkiego przemijania.\n„Drobny szczegół”, o który w cytowanej frazie pyta Różycki – ulegający stopniowemu rozmyciu na kolejnych odbitkach – byłby naważniejszym elementem fotograficznego zapisu. To wszakże jedyny znak, na który autor zwraca uwagę wprost. Mimo to, odnosi się on do cech w tekście nieokreślonych, funkcjonujących w przestrzeni Barthes’owskiego „trzeciego sensu”. Znak ten – wymykający się pierwotnemu kontekstowi, nakłuwający niczym punctum, zawierałby w sobie sedno ludzkiej tożsamości.\n„Aby zbliżyć się do poznania kwintesencji fotografii, musimy uznać wartość fotograficzną za pojęcie niejasne, tej grafii nie realizuje bowiem swobodna ludzka ręka”33 – pisał w Nadmiarze widzialnego Edouard Pontremoli. W mechanicznym procesie wytwarzania obrazu „ręka” ludzka (którą trudno w tym przypadku nazwać „swobodną”) rzeczywiście zdaje się pełnić funkcję jedynie pomocniczą34. Nie oznacza to jednak, że sposób powstawania fotograficznej odbitki całkowicie podlega bezosobowemu działaniu techniki. Zdjęcia, będące podstawowym foto-grafemem trzeciej strofy utworu (zawartym we frazie „robione pod słońce/fotografie z wesela”), są wyraźnie niedoskonałe – nie tylko ze względu na stopniowy zanik obrazu, ale również dlatego, że powstają na skutek działania człowieka. Szkolny błąd, jakim jest rejestrowanie obrazu pod światło, powoduje jego częściową utratę. Część znaków, które powinny zawierać się w ramach kadru, na zawsze pozostaje nieczytelna.\nFotograficzny zapis pojawający się w wierszu Różyckiego zdaje się zatem naznaczony pustką na wielu płaszczyznach: czy to ze względu na prześwietlenie materiału światoczułego (do którego doszło już w momencie rejestracji obrazu), czy to ze względu na ulotność fotograficznych odbitek, czy to wreszcie – zanikanie postaci na nich rejestrowanych. Fotografia zdaje się napiętnowana nieobecnością – niczym w innym wierszu z tomiku Kolonie tego autora, w którym czytamy: „Stare filmy i zdjęcia, pełna ich jest pustka,/i szafa i szuflada”35. Ta gra obecności i braku, immanentnie wpisana w pojęcie fotografii, zyskuje swój odpowiednik w ostatnich wersach utworu:\n[…] Poprawiny były\nzawsze coś pozostaje, jakieś fusy, miłość\nPuste butelki po alkoholu okazują się taką samą pamiątką po minionych wydarzeniach, jak niedoskonałe zdjęcia.\nW słynnej książce O fotografii Susan Sontag pisała:\nPoezja zajmuje się konkretnym, autonomicznym językiem. Analogicznie fotografia bada czyste widzenie światła. Oba podejścia zakładają nieciągłość, niedoskonałość formy i arbitralną jedność twórczych decyzji. Zarówno poeci, jak fotografowie wyrywają przedmioty z kontekstu (patrzą na nie pod innym kątem), stosują śmiałe porównania i subiektywne kryteria własnego widzenia świata36.\nPodobnie należałoby odczytywać sposób budowania literackich obrazów w wierszu Różyckiego. Przywoływane w ostatniej strofie przedmioty wyrywane są z kontekstu, niczym w fotograficznym procesie kadrowania, nakierowującym odbiorcę na (wydawałoby się nic nieznaczące) detale. W podkreślane przez Sontag „subiektywne kryteria widzenia świata” wpisywałoby się również wykorzystanie przerzutni – analogicznych wobec „ostrego cięcia” fotograficznego kadru. Taka metoda konstrukcji wiersza (choć w oczywisty sposób spotykana również w tekstach nieodnoszących się do fotografii) w tym kontekście również może być uznana za foto-grafem – rozumiany jako punkt styku między dwoma przyległymi mediami. Podobnie należałoby interpretować pewnego rodzaju migawkowość obrazów pojawiających się w pierwszej strofie tekstu.\nPrzedmioty, na które – niczym za pomocą fotograficznego zooma – wskazuje Różycki mają za zadanie udowodnić, że wpisana w zakończenie utworu utrata sensu nie może być całkowita. „Zawsze coś pozostaje” – deklaruje poeta. W Nie bez reszty Tadeusz Sławek pytał: „Czym jest «reszta»? […] powiedzmy, czym «reszta» nie jest. Sugestia pierwsza: nie jest tym, co odsuwamy od siebie jako nieważne, co pozostaje poza obrębem naszego zainteresowania”37. Rudymentarność „reszty” wyraźnie (ale i nieco paradoksalnie) wiąże się – jak pokreślał Sławek – z metaforą wysypiska, na którym lądują przedmioty, znajdujące się w sytuacji „przejścia, tranzytu”38. U Różyckiego to właśnie fusy, śmieci, strzępy emocji, dalekie echa wydarzeń stają się „resztą” – dającą możliwość wspominania. Włączenie na równych prawach w szereg tego wyliczenia miłości w ironiczny sposób pokazuje wagę tego uczucia.\nW tym kontekście warto oddać jeszcze raz głos Tadeuszowi Sławkowi, który książkę Nie bez reszty kończył następująco:\nPowraca więc nieuchronnie pamięć, ale nie jest to już pamięć, którą zawiaduję. Nie ma charakteru archiwum, z którego dowolnie i na życzenie wyciągam stosowny dokument wspomnienia. Muszę uznać, że to nie jest pamięć moja, a stąd już tylko krok do przyznania, że ma ona własne mechanizmy i pragnienia, które nie podporządkowują się moim życzeniom39.\nTa pamięć, niejako autonomiczna, wyzwolona spod ludzkiej woli, niezwykle często uruchamia się właśnie w zetknięciu z dawnymi zdjęciami – „nakłuwającymi” Barthes’owskim punctum. Bardzo podobny mechanizm sprawia, że – jak pisze Różycki – „poprawiny były/i jutro będą znowu”, a czas, odmierzany rytmem kolejnych analogicznych wydarzeń, wydaje się zataczać koło. Utwory poetyckie, wpisujące się w pojęcie foto-grafemiczności to w dużej mierze tekstowy zapis tego typu doświadczeń.\nFoto-grafemiczność należałoby uznać za zespół cech funkcjonujących na bardzo różnych poziomach tekstu. Wprowadzenie w przestrzeń literatury fotograficznego medium nie zawsze ma wszakże formę bezpośrednich odwołań. W tekście Las tropikalny prócz nich pojawia się także wiele innych foto-grafemów, które pozwalają wydobyć cechy tego medium i przenieść je na płaszczyznę poetycką – poczynając od wpisanej weń metafory „dotyku czasu”, na konstrukcji utworu, eksponującej kwestię ruchu i znieruchomienia czy sposób działania fotograficznego kadru, kończąc. Bez ich wskazania trudno w pełni zrekonstruować relacje łączące literaturę z fotografią.\n* Praca powstała w wyniku realizacji projektu badawczego o nr 2018/31/N/HS2/02651 finansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki.\n1 Tomasz Różycki, „Las tropikalny”, w Kolonie (Kraków: Wydawnictwo Znak, 2007), 66.\n2 Magdalena Rabizo-Birek, „Poezja bliska”, w Obroty liter: Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, red. Anna Czabanowska-Wróbel i Magdalena Rabizo-Birek (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2019), 12.\n3 Magdalena Piotrowska-Grot, „Po kolei wszystkie warianty”, w Obroty liter: Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, red. Anna Czabanowska-Wróbel i Magdalena Rabizo-Birek (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2019), 119.\n4 Co znamienne, utworów ją wykorzystujących jest również siedem.\n5 Justyna Tabaszewska, „Powtórzenia i ponowienia,/. Tomasz Różycki a kwestia oryginalności”, w Obroty liter: Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, red. Anna Czabanowska-Wróbel i Magdalena Rabizo-Birek (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2019), 171.\n6 Magdalena Drzęźla, „O problemach tłumaczenia”, Kwartalnik Opolski : organ Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk., nr 4 (2010): 154.\n7 Mira Rosenthal, „Teraźniejszość jako niekończąca się chwila wahania”, w Obroty liter: Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, red. Anna Czabanowska-Wróbel i Magdalena Rabizo-Birek, tłum. Tomasz Bilczewski i Anna Kowalcze-Pawlik (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2019), 277–84.\n8 Edward Balcerzan, „Widzialne i niewidzialne w sztuce słowa”, w Kulturowe wizualizacje doświadczenia, red. Włodzimierz Bolecki i Adam Dziadek (Warszawa: Instytut badań literackich : Fundacja „Centrum międzynarodowych badań polonistycznych, 2010), 489.\n10 Por. Adam Dziadek, Obrazy i wiersze: z zagadnień interferencji sztuk w polskiej poezji współczesnej (Katowice: Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, 2011), 16.\n11 Jacques Derrida, O gramatologii, tłum. Bogdan Banasiak (Łódź: Wydawnictwo Officyna, 2011), 33.\n12 Marie-Rose Logan, „Graphesis…”, Yale French Studies Yale French Studies 52, nr 4 (1975): 12, cyt. za .Lee Edelman, „Homographesis”, w Formy męskości 3, red. Adam Dziadek i Filip Mazurkiewicz, tłum. Dawid Matuszek, Instytut Badań Literackich PAN (Warszawa, 2018), 322.\n15 Catherine Malabou, Plastyczność u zmierzchu pisma: dialektyka, destrukcja, dekonstrukcja, tłum. Piotr Skalski (Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018), 109.\n16 Por. tamże, s. 25.\n17 Dopiero w trzeciej strofie foto-grafem, jakim jest określenie „fotografie”, zostaje dookreślony poprzez okolicznik „z wesela”, który – choć również nie dostarcza tego typu informacji – pozwala wpisać zdjęcia w pewną konwencję.\n18 Derrida, O gramatologii, 362.\n19 Hans Belting, Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie, tłum. Mariusz Bryl (Kraków: Tow. Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2007), 135.\n20 Anna Łebkowska, „Fotografia jako empatyczna mediacja”, w Intersemiotyczność: literatura wobec innych sztuk (i odwrotnie), red. Stanisław Balbus, Andrzej Hejmej, i Jakub Niedźwiedź (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 2004), 126, http://books.google.com/books?id=EYAZAQAAIAAJ.\n21 Po stronie statyki lokowałby się również pierwszy wers utworu. Pytanie otwierające tekst („Kiedy dla nie zatańczysz?”) zdaje się próbą uruchomienia świata pogrążonego w stagnacji. Podobnie należałoby czytać sformułowanie „Skończyło się lato” czy – znajdującą się już w drugiej strofie konstatację „dzieci nam urosły” stanowiące wyraz świadomości pewnego przesilenia, tożsamego z wkroczeniem (by podtrzyma retorykę Różyckiego) w jesień życia.\n22 Linia tego podziału w oczywisty sposób wpisuje się w cechy gatunkowe sonetu.\n23 Xavier Farré, „Kilka kadrów z wierszy Tomasza Różyckiego”, w Obroty liter: Szkice o twórczości Tomasza Różyckiego, red. Anna Czabanowska-Wróbel i Magdalena Rabizo-Birek (Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 2019), 115.\n24 Hans Finsler, Das Bild der Photographie (Zurich: Conzett & Huber, 1964), 2–54.\n25 Wisława Szymborska, „O śmierci bez przesady”, w Widok z ziarnkiem piasku: 102 wiersze (Kraków: Wydawn. a5, 2002), 107–8.\n26 Tomasz Różycki, „Przylądek Horn”, w Kolonie (Kraków: Wydawnictwo Znak, 2007), 12.\n27 Na taką interpretację nakierowują chociażby utwory Rajska plaża, Węgorze elektryczne, Przylądek Horn czy wiele innych tekstów z tego tomiku. Por. również: Drzęźla, „O problemach tłumaczenia”.\n28 Roland Barthes, Światło obrazu: uwagi o fotografii, tłum. Jacek Trznadel (Warszawa: Wydawnictwo Aletheia, 2008), 83.\n29 W którym to sformułowaniu immanentnie kryje się element „obcości” tak wyraźnie akcentowanej przez Różyckiego.\n30 „Dotykam twojego zdjęcia. Przykładam je do czoła jak jasnowidz / tropiący ciała zaginionych” – pisał w tekście sięgającym podobnego doświadczenia Mariusz Więcek. Mariusz Więcek, „Robię Ci zoom i zachwycam się”, w Equilibrium (Sopot: Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, 2009), 46.\n31 Marcela Kościańczuk, „Fotografia. Forma życia jako żałoby”, w Imperium Rolanda Barthes’a, red. Anna Grzegorczyk i in. (Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 2016), 266.\n32 Foto-grafem, jakim jest puste tło, w wyraźny sposób nawiązuje do wielu projektów artystycznych w podobny sposób ukazujących problem ludzkiego przemijania – np. serii zdjęć wykonywanych latami przez Kena Griffithsa, pokazujących tę samą parę na tle domu.\n33 Edouard Pontremoli, Nadmiar widzialnego fenomenologiczna interpretacja fotogeniczności, tłum. Marian Leon Kalinowski (Gdańsk: Wydawn. Słowo, Obraz Terytoria, 2006), 9.\n34 Ludzka dłoń, poprzez wyzwolenie migawki, uruchamia szereg fizycznych, chemicznych oraz informatycznych (w przypadku fotografii cyfrowej) procesów. W dużym uproszczeniu, w przypadku zautomatyzowanej kreacji, specyfika poszczególnych ruchów ręki nie ma większego wpływu na wygląd powstającego obrazu (choć niewprawna ręka może „zepsuć” zdjęcie, na przykład poruszając aparatem). Taka metoda tworzenia wydaje się maksymalnie daleka od rysunku czy malarstwa, w których każdy gest ma swoje bezpośrednie odzwierciedlenie w powstającym obrazie (uwględnić tu należy nie tylko kierunek ruchu, ale i np. sposób nacisku czy kąt, pod jakim trzymane jest narzędzie).\n35 Tomasz Różycki, „Ziemia ognista”, w Kolonie (Kraków: Wydawnictwo Znak, 2007), 46.\n36 Susan Sontag, O fotografii, tłum. Sławomir Magala (Kraków: Wydawnictwo Karakter, 2009), 92.\n37 Tadeusz Sławek, Nie bez reszty: o potrzebie niekompletności (Mikołów: Instytut Mikołowski, 2018), 5.\n38 Tamże, s. 200.\n39 Tamże, s. 202.\nBalcerzan, Edward. „Widzialne i niewidzialne w sztuce słowa”. W Kulturowe wizualizacje doświadczenia, zredagowane przez Włodzimierz Bolecki i Adam Dziadek. Warszawa: Instytut badań literackich : Fundacja „Centrum międzynarodowych badań polonistycznych, 2010.\nDrzęźla, Magdalena. „O problemach tłumaczenia”. Kwartalnik Opolski : organ Opolskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk., nr 4 (2010): 147–62.\nLogan, Marie-Rose. „Graphesis…” Yale French Studies Yale French Studies 52, nr 4 (1975).\n———. „Przylądek Horn”. W Kolonie. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2007.\n———. „Ziemia ognista”. W Kolonie. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2007.\nTagged Barbara Englender, lato 2019\nPrevious Post: „Are You Affected by Time?”. The Photo-graphemicality of a Text on the Example of Tomasz Różycki’s Las tropikalny\nNext Post: Homer’s Allusive Art


Czy myjnia ma prawo odmówić mycia zbyt ubłoconego... - Wykopaliskasz - Wykop.pl\n#myjnia #mycieauta #prawo #wykroczenia\n@Wykopaliskasz: a co w regulaminie myjni jest?\n@Wykopaliskasz a mozesz wrzucic zdjecje tego samochodu?\n@lukaseczek: też jestem ciekaw, jak wyglądało to auto...\n+: MondryPajonk, megawatt\n@lukaseczek: Teraz już jest czysty.\n@Wykopaliskasz tym lepiej, przeciez to nie przeszkadza w wrzuceniu zdjecia ( ͡º ͜ʖ͡º)\n@Wykopaliskasz: myślę że tak, bo jest to pewnie związane z możliwością odprowadzenia wody na takich myjniach\n+: Lucider5, Dawisek\n@lukaseczek, @goferek: Nie było czyste. Miało mocno zabłocone błotniki i podwozie od jeżdżenia po drogach gruntowych. Gruba na ok.1 cm zaschnięta warstwa błota.\na co w regulaminie myjni jest?\n@kapuczina_corki_somsiada: To jest pewnie trafne pytanie. W internecie nie znalazłem na nie odpowiedzi.\nGruba na ok.1 cm zaschnięta warstwa błota.\n@Wykopaliskasz: że co?!\n@Wykopaliskasz: imho jeżeli błoto może w jakiś sposób zatkać system kanalizacji, a wiemy że tak może być, to mogą tak zrobić. Fragment regulaminu z takim zakazem jest zazwyczaj wywieszony przy myjni.Mycie samochodów offoad na publicznych myjniach to rak, bo potem nawet jak kanalizacja sobie poradzi, to plac dookoła i w środku jest tak usyfiony że nie da się z niego korzystać. Offroad to raczej droga zabawa, można takie autko ogarnąć sobie z grubsza pod domem jakimś tanim kompresorem, np stojąc na trawie, żeby nie usyfić sobie podjazdu, i wtedy go umyć na myjni.\n+: ekanwro, nie_mowie_po_kociemu +1 inny\nimho jeżeli błoto może w jakiś sposób zatkać system kanalizacji, a wiemy że tak może być, to mogą tak zrobić.\nOffroad to raczej droga zabawa, można takie autko ogarnąć sobie z grubsza pod domem jakimś tanim kompresorem, np stojąc na trawie, żeby nie usyfić sobie podjazdu, i wtedy go umyć na myjni.\n@Lucider5: ale to nielegalne, gminy i ustawodawca doszli do wniosku że myć należy tylko w specjalizowanych miejscach - takich jak myjnie\n+: Wykopaliskasz, kapuczina_corki_somsiada\n@lukaseczek: Jest mniej więcej terenowy, ale nie żaden offoad, jak pisze @Lucider5. Nie służy do jeżdżenia dla zabawy. Jedynie, tak jak napisałem, błotniki i podwozie było grubo zabłocone. No ale ok, teraz wiem, żeby zwrócić uwagę na regulamin, bo o tym nie pomyślałem.\nale to nielegalne, gminy i ustawodawca doszli do wniosku że myć należy tylko w specjalizowanych miejscach - takich jak myjnie\n@megawatt: O, właśnie, między innymi o to mi chodzi.\n@Wykopaliskasz: To jak to nie jest jakaś typowa terenówka wracająca z zawodów z warstwą błota na całej swojej powierzchni to chyba nie ma problemu¯\__(ツ)_/¯\n@Lucider5: Był problem, bo gdy już skończyłem myć, to właściciel mi powiedział, żebym już tu nie wracał.\nO, właśnie, między innymi o to mi chodzi.\n@Wykopaliskasz: stawiam na to, że w Polsce mamy państwo teoretyczne i jeden urząd zabrania mycia pojazdów poza myjniami a drugi przygotowuje wymogi techniczne wobec myjni które nie wystarczaja do mycia terenówek\na poza tym to oba urzędy mają wyjebane bo i tak wiedzą, że ludzie będą myli auta pod swoimi domami\nBittersteel 9 godz. temu


"Cuda na kiju"\nW styczniu, dzieci z naszego przedszkola udały się na wystawę niesamowitych prac plastycznych do Młodzieżowego Domu Kultury zatytułowaną „Cuda na kiju”, która zaprezentowała nam pani Teresa Burkietowicz. Tematyka i technika oglądanych przez dzieci prac była zaskakująca. Na wystawie znalazły się zarówno rysunki i rzeźby wykonane w przeróżnych technikach i z różnych, często nietuzinkowych materiałów. Dzieci były zachwycone.\nDzień Babci I Dziadka cz.1 2016/2017\nDla babci i dziadka na ludowo! W piątek 20 stycznia dzieci z grupy V zaprezentowały dla swoich ukochanych babć i dziadków program artystyczny na ludowo. Mali artyści zaśpiewali na ludową nutę oraz zatańczyli trzy ludowe tańce: szewczyka, poleczkę oraz trojaka. Babcie i dziadkowie otrzymali od swoich wnucząt prezent „ pudełko na czekoladki” oraz najsłodszego na świecie buziaka! Po programie artystycznym wszyscy wspólnie świętowali przy słodkim poczęstunku!\nWe wtorek 24 stycznia w grupie VII dzieci świętowały „Dzień Babci i Dziadka”. Z tej okazji przygotowały wiersze, piosenki i tańce, które zaprezentowały na uroczystości. Na zakończenie występów wręczyły swoim babciom i dziadkom przygotowane upominki. Znalazła się również chwila na wspólne zabawy przy muzyce oraz słodki poczęstunek.\nGaleria zdjęć z Balu Karnawałowego 2016/2017\nBal Karnawałowy 2016/2017 r\n„Bal w Nibylandii” pod takim tytułem został zorganizowany balik karnawałowy w naszym przedszkolu. Nauczycielki wcieliły się w postacie wróżek, a sala balowa zamieniła się w baśniową krainę. Dzieci w tym dniu mogły poczuć się jak w bajce, mając wokół siebie swoich rówieśników przebranych wróżnorodne, kolorowe stroje. Podczas balu zostały przeprowadzony konkurs o bajkach, w którym dzieci poradziły sobie doskonale! Jak na każdym balu spośród dzieci zostali wybrani najlepsi tancerze, którzy równocześnie otrzymali tytuł „króla i królowej" balu! Oprawę muzyczną zapewniła nam już poraz kolejny p. Iwona, która w roli DJ-wróżki zadbała o różnorodny repertuar muzyczny. Wszyscy uczestnicy balu bawili się wprost nieziemsko!\nZdjęcia z balu będą niebawem dostępne, proszę śledzić naszą stronę.\nPrzedstawienie w OCK pt.:"Calineczka" 10.01.2017 r.\nSPEKTAKL MUZYCZNY "CALINECZKA"\nWe wtorek 10 stycznia dzieci z naszego przedszkola obejrzały, w Ostrowskim Centrum Kultury, przedstawienie muzyczne pt. "Calineczka". Baśń H. Ch. Andersena, opowiadająca o przygodach malutkiej dziewczynki, jej małych problemach i wielkich radościach spotkała się z dużym zainteresowaniem widzów. Niepowtarzalne kostiumy efektowna scenografia i ciekawa oprawa muzyczna zagwarantowały dzieciom wspaniałą przygodę teatralną.\nWarsztaty Bożonarodzeniowe 17.12.2016 r.\nDnia 17.12. w naszej grupie odbyły się Warsztaty Bożonarodzeniowe. Spotkanie zaczęliśmy od przywitania się i wspólnych zabaw. Były ciekawostki związane ze Świętami Bożego Narodzenia, zagadki, zabawy chustą animacyjną Klanza, rzucanie "śnieżkami" i zabawy taneczne. Zarówno dzieci jak i rodzice bawili się wspaniale. Każdy z uśmiechem przeszedł do drugiej części warsztatów- tworzenia prac o tematyce świątecznej. Dzieci wspólnie z rodzicami wykazywały się dużą pomysłowością. Przy dźwiękach kolęd powstały piękne kartki świąteczne, bałwanki i wiele innych ozdób. To był bardzo mile wspólnie spędzony czas!\nBalik Karnawałowy 2017\nw "Magicznym Balu Karnawałowym".\nTego dnia przeniesiemy sie do baśniowej krainy Nibylandii, każdy z Was drogie dzieci w tym dniu może zostać postacią ze swojej ulubionej bajki!\nA do wspólej zabawy będzie zachęcać nas Dzwoneczek ze swoimi przyjaciółkami - wróżkami! Serdecznie zapraszamy!\nRady "Jak przygotować dziecko do balu karnawałowego" znajdują się w zakładce Dla Rodziców.\nPowitanie Zimy 19.12.2016 r.\nW poniedziałek 19 grudnia dzieci z naszego przedszkola uczestniczyły w „Powitaniu Zimy”. Przedszkolaki wysłuchały listu od Pani Zimy, odgadywały zagadki o tematyce zimowej, uczestniczyły w zabawach muzyczno - ruchowych. Nie zabrakło także zabaw ze śnieżkami.\nPodaruj 1% podatku i zmień Twój 1% w radość\nProsimy o pomoc finansową na rehabilitację dzieci z ostrowskich przedszkoli.\nNumer konta 15 1060 0076 0000 3310 0018 2615\nNumer konta 21 1500 1517 1215 1005 5150 0000\nFundacja chorych na zespół Dandy – Walkera „Podaj dalej”\nNumer konta 20 2490 1028 9000 0001 4800 0162\nNiepełnosprawnym „Nowa Nadzieja”\nNumer konta 88 1240 2539 1111 0010 2766 0745\nNumer konta 30 2490 1028 9000 0001 4800 0176\nNumer konta 31 1050 1575 1000 0023 3289 4001\nFundacja „Potrafię Pomóc” na Rzecz\nDzieci Niepełnosprawnych z Wadami Rozwojowymi.\nNumer konta 74 1090 1128 0000 0001 0792 8671\nNumer konta 79 2490 1028 9000 0001 4800 0167\nFundacja Na Rzecz Dzieciom\nNumer konta 61 1060 0076 0000 3310 0018 2660\nNumer konta 45 1240 1994 1111 0000 2495 6839\nOchrony Zdrowia „DOLFROZ”\nNumer konta 89 8944 0003 0000 2088 2000 0010\nNumer konta 93 2490 1028 9000 0001 4800 0206\nNumer konta 44 2490 1028 9000 0001 4800 0215\nNumer konta 78 1090 1160 0000 0001 0213 0380\nZapraszamy na II Spotkanie Grupy Wsparcia "Jaskółka"\nGrupy Wsparcia „Jaskółka”\n8 lutego 2016 roku o godz. 17:00\ni nauczyciele grup integracyjnych\nZapraszamy na Spotkanie Grupy Wsparcia "Jaskółka"\nKarnawałowy Bal Przebierańców 2016 r.\nDzień Babci I Dziadka 2014/2015\nW środę 28 stycznia w grupie I maluszki świętowały „Dzień babci i dziadka”. Z tej okazji dzieci przygotowały wiersze, piosenki i tańce, które zaprezentowały na uroczystości. Na zakończenie występów wręczyły swoim babciom i dziadkom przygotowane upominki w postaci kalendarzy i zaprosiły Ich na wspólny, słodki poczęstunek.\n29 stycznia odwiedzili nas babcie i dziadkowie.Uroczych gości powitali Kuba i Nikodem F. i zaprosili na przedstawienie pt. Jak aniołki usypiały Jezuska". Dzieci zatańczyły zatańczyły i wcieliły się w role bardzo sugestywnie i uroczo. wystąpiły w tatusiowych wizytowych koszulach czym zachwyciły zebranych gości.\nDzieci z grupy III uroczystość dla babci i dziadka przygotowały 27 stycznia. Nasi najmilsi goście z wielkim podziwem patrzyli na swoje wnuczęta, które poprzez taniec, wiersze i piosenki pokazały swą wielką miłość dla babci i dziadka.\nDnia 23 stycznia 2015 r. w grupie V zorganizowana została uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. Przedszkolaki od samego rana z niecierpliwością czekały na zaproszonych gości. Licznie przybyłe Babcie i Dziadkowie mieli okazję podziwiać swoje pociechy w specjalnie dla nich przygotowanym programie artystycznym, w którym dziadkowie mieli okazje podziwiać swoje wnuki podczas tańców i śpiewów. Na zakończenie części artystycznej przedszkolaki wręczyły swoim gościom przygotowane przez siebie upominki. Znalazła się również chwila na wspólne zabawy przy muzyce, udział w konkursach i zabawach oraz słodki poczęstunek.\n22 stycznia 2015 r. w grupie VI odbyła się uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. W tym szczególnym dniu Babcie i Dziadkowie mieli okazję podziwiać swoje wnuki podczas występów. Dzieci zaprezentowały przygotowane, wiersze, piosenki, tańce oraz grę na instrumentach. Na zakończenie części artystycznej przedszkolaki wręczyły swoim gościom specjalnie przygotowane upominki. Babcie i Dziadkowie również z wielką radością uczestniczyli we wspólnych zabawach i konkursach. Przygotowany był też słodki poczęstunek.\nNa "Kubusiowy Dzień Babci i Dziadka" zaprosiły dzieci i nauczycielki z grupy VII. Kubuś wraz z przedszkolakami zatańczył dla dziadków i złożył im najserdeczniejsze życzenia z okazji ich święta. Niestety ten łakomczuszek szybko zniknął, bo miał wielki apetyt na baryłkę miodu. Na szczęście wnuczęta miały w zanadrzu piękne wiersze i piosenki dla babć i dziadków, które z dumą przedstawiły. Dziadkowie byli wzruszeni zarówno występem jak i przygotowanymi przez dzieci upominkami. Na koniec wnuczęta zaprosiły dziadków na słodki poczęstunek.\n23 stycznia 2015 roku grupa VIII obchodziła "Święto Babci i Dziadka". Dzieci dla swoich wyjątkowych gości przygotowały program artystyczny, w którym mogły zaprezentować swoje umiejętności wokalno- taneczne - za co otrzymały duże brawa i słodki poczęstunek od dziadków.\nWizyta u fotografa 13.01.2015 r.\nDnia 13 stycznia 2015 roku, dzieci z grupy VIII zwiedziły Zakład Fotograficzny Pana Krzysztofa Kowalczyka. Przedszkolacy mieli możliwość zaobserwować pracę fotografa w profesjonalnym studiu fotograficznym, w którym oglądali nowoczesny i starodawny sprzęt fotograficzny. Atrakcją tej wizyty było umożliwienie naszym dzieciom wcielenie się w rolę modelów w różnorodnych przebraniach.\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.6\nWiktoria wylosowała Olgę, która przygotowała wraz z mamą bardzo kolorową i z wieloma naklejkami książkę o sobie. Mama Olgi przeczytała bajkę i przygotowała słodki poczęstunek.\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.5\nNikodem wylosował Wiktorię, która królowała przez następny tydzień. Opowiadała o sobie, dyżurowała przy posiłkach, a zaproszona mama wspólnie z dziećmi świętowała urodziny córeczki.\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.4\nKolejny bohaterem wylosowanym przez Kubusia został Nikodem C., który zaprezentował książkę i zabawki. Odwiedził nas również tata Nikodema, który przyszedł opowiedzieć o swojej pracy ratownika medycznego oraz przeczytał jego ulubiony wiersz "Lokomotywa".\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.3\nMaciej wylosował Marysię, która zaprezentowała książkę o sobie, a zaproszona mama Angelika w przystępny sposób opowiedziała o swojej pracy, przygotowując dla każdego dziecka zadanie.\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.2\nKolejnym bohaterem Tygodnia był Maciek, który zaprezentował książkę wykonaną wraz z rodzicami, a bajkę przeczytała nam ulubiona ciocia Maciusia Emilka.\nCykl - Bohater Tygodnia gr. II cz.1\nKuba był przygotowany do prezentacji. Opowiedział o swoich podróżach, a rodzice załączyli do książki zdjęcie usg ciąży i bransoletkę urodzinową. Pod koniec tygodnia odwiedziła nas mama Kubusia, która jest nauczycielem biologii.Opowiedziała nam o swojej pracy, przynosząc do przedszkola małe laboratorium.\nW gabinecie fizjoterapii 17.12.2014 r.\n17 grudnia 2014 r. dzieci z grupy VI odwiedziły Gabinet Fizjoterapii przy ul. Kościuszki 15 i zapoznały się ze specyfiką pracy fizjoterapeuty oraz z urządzeniami, które wykorzystywane są w wykonywaniu zabiegów fizjoterapeutycznych, takimi jak: laser, krioterapia, masaż, pole magnetyczne, ultradźwięki, sala do ćwiczeń gimnastycznych. A to wszystko w ramach programu „Szkoła promująca zdrowie”, a więc po to, aby zachęcić dzieci do prowadzenia zdrowego trybu życia, do ćwiczeń gimnastycznych i do dbałości o zdrowie w przypadku choroby lub niesprawności ciała.\nKarnawałowe spotkanie z piłką - "Ćwiczyć każdy może". 29. 01. 2014 r.\nDnia 29.01.2014 r. przedszkolaki z grupy IV wybrały się do Szkoły Podstawowej nr 1 na "Karnawałowe spotkanie z piłką". Gospodarzami sportowego spotkania była Dyrekcja Szkoły Podstawowej nr 1 oraz Uczniowski Klub Sportowy "Olimpijczyk". Dzieci brały udział w różnych zabawach sportowych z piłką pod okiem nauczycieli oraz trenerów. Na koniec spotkania każdy uczestnik otrzymał marchewkę oraz soczek, ponad to każda drużyna zabrała ze sobą do przedszkola piłkę do koszykówki, sportowe gadżety oraz kolorowe karnawałowe balony.\nNasze przedszkole bierze udział w programie „Klub Pancernika klika w fotelikach”. Celem programu jest zapoznanie dzieci 4,5 i 6-letnich z zagadnieniami na temat bezpieczeństwa, mi.in. „Co to jest bezpieczeństwo?”, „Rowerzyści”, „Piesi uczestnicy ruchu”, „Fotelik i pasy bezpieczeństwa”, „Bezpieczeństwo w domu i na wakacjach”, „Bezpieczna zabawa”. Udało nam się zakwalifikować do drugiej edycji klubu Pancernika Gustawa. W środę, 22 stycznia został zorganizowany w przedszkolu „Dzień Pancernika”. Dzieci wykonały wcześniej karty pracy związane z bezpieczeństwem na drodze , które wzięły udział w losowaniu atrakcyjnych nagród. Wszystkie dzieci otrzymały również maskotkę Pancernika ,legitymację Klubu Pancernika oraz ciekawą książeczkę pt. „Tydzień z Pancernikiem Gustawem”. Na koniec wszyscy wspólnie zaśpiewali piosenkę „ W klubie pancernika”.\nBabcia i Dziadek Kochają nas, wspierają, są zawsze przy nas, na każdy smutek mają pyszne rozwiązanie, znajdą radę na każde zmartwienie. Babcia i Dziadek to słowa, które każdemu dziecku kojarzą się z ciepłem i miłością. Wnuki zaprosiły swoje babcie i dziadków do przedszkola na to najpiękniejsze ze wszystkich świąt, żeby wyrazić im swoją miłość i podziękować im za okazywane dobro. Dzieci przedstawiły swoim „Dziadkom” najpiękniejsze inscenizację bajek oraz piosenki i wiersze. Wręczyły również zaproszonym gościom prezenty zrobione własnoręcznie.\n30 stycznia 2014 r. w grupie V odbyła się piękna uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. W tym wyjątkowym dniu dzieci przedstawiły inscenizację bajki pt. „Królewna Śnieżka”, wyrecytowały wiersze, zaśpiewały piosenkę, zatańczyły grecki taniec „Zorba” oraz „Pizzicato”. Dziadkowie mogli podziwiać talenty swoich wnucząt w różnych formach artystycznych. Nie zabrakło także tej części programu, w której dzieci mogły zobaczyć, jak radzą sobie ich dziadkowie – konkursy i zabawy, dzięki którym było dużo radości i śmiechu.\nUroczystość z okazji "Dnia Babci i Dziadka" w grupie IV odbyła się 28 stycznia 2014 r. Przedszkolacy wystawali dla swoich kochanych Gości "Jasełka".\nTakie chwile niech będą każdego dnia!\nDnia 24 stycznia dzieci z grupy II wraz ze swoimi paniami Iwoną Król i Marzeną Nawrocką przygotowały uroczystość dla najmilszych gości, jakimi są babcie i dziadkowie. Dzieci zaprezentowały wiersze, piosenki, taniec a nawet grę na instrumentach. Następnie przyszła pora na wręczenie upominków i gorące uściski. Na naszych gości czekała jeszcze jedna niespodzianka-wspólny taniec, który sprawił wiele radości zarówno wnuczętom jak i dziadkom.\nJasełka w Szkole Sióstr Salezjanek 24.01.214 r.\nNa zaroszenie dyrekcji, nauczycieli oraz uczniów klasy II Szkoły Podstawowej Sióstr Salezjanek nasi przedszkolacy zagościli w murach szkoły. Średniacy z grupy III wraz z Joanną Kryś oraz starszacy z grupy IX wraz z Katarzyną Motyl i Angeliką Mazur miały niewątpliwą przyjemność obejrzenia Jasełek. W przedstawieniu wystąpiło wielu absolwentów naszego przedszkola.\n"Magiczna Zima" w Szkole Postawowej nr 4 im. Królowej Jadwigi 17. 01. 2014 r.\n17 stycznia 2014 r. dzieci z grupy VIII wraz z wychowawczynią Justyną Kosar-Wolańską, została zaproszona do Szkoły Podstawowej nr 4 im. Królowej Jadwigi na przedstawienie pt. "Magiczna Zima" - był to pokaz iluzjonisty. Dzieci z wielkim zaciekwaieniem reagowały na różne czary - mary i niezwykłe popisy. Spektakl bardzo się podobał i sprawił dzieciom dużo radości. Kolejną atrakcją było zwiedzanie szkoły. Kto wie, może ktoś z naszej grupy będzie przyszłym uczniem "Czwórki" ?\nZapraszamy do Klubu Wiewiórki\nNasze przedszkole bierze udział w programie "Klub Wiewiórka", który jest realizowany w najstarszych grupach wiekowych. Celem programu jest wykształcenie u dzieci w wieku przedszkolnym postawy pomocy potrzebującym oraz nawyków dbania o zdrowie. W poniedziałek 13 stycznia przedszkolaków z najstarszych grup odwiedziła Wiewiórka wraz z Ola, która borykała się z problemem bolącego zęba. Wiewiórka pomogła dziewczynce przekazując jej wiele cennych rad, dotyczących zdrowia jamy ustnej,a przedszkolaki zaśpiewały piosenkę "Szczotka, pasta" i pokazały w jaki sposób należny myc zęby, Wiewiórka była zachwycona wiedza dzieci o zdrowych zębach i zaprosiła wszystkich przedszkolaków do "Klubu Wiewiórka". Kazdy dostał znaczek oraz legitymacje, w której po każdej wizycie u stomatologa otrzymuje od niego pieczątkę. W maju zostaną zebrane wszystkie legitymacje, kto zdobędzie najwięcej pieczątek otrzyma nagrodę.\nJęzyk migowy w Calineczce\nW naszym przedszkolu dzieci uczą się nie\ntylko języka angielskiego i niemieckiego ale\nrównież języka migowego.\nOd stycznia do czerwca br. realizowany będzie w grupie V program autorski pt. "Język migowy- pobaw się z nami migowymi znakami”.\nCelem zajęć jest uczenie w formie zabawowej komunikacji za pomocą języka migowego. Dodatkowo dzieci ćwiczą koordynację wzrokowo- ruchowo-przestrzenną, a tym samym bliżej poznają świat osób niesłyszących.\nPrzystąpiliśmy do Ogólnopolskiej Akcji Ministra Edukacji Narodowej „Ćwiczyć każdy może” organizowanej w ramach Roku Szkoły w Ruchu. Prosimy o zapoznanie się z regulaminem dostępnym na stronie.\nWe wtorek 21 stycznia otrzymacie Państwo oświadczenia, które są niezbędne do zaakceptowania naszego udziału w akcji.\nKabaret Bzik "Zimowa przygoda z Mikołajem"\n17 grudnia 2013 r. w naszym przedszkolu zagościł Kabaret Bzik z przedstawieniem świątecznym pt. „Zimowa przygoda z Mikołajem”. Spotkanie z Bzikiem również i tym razem wywołało uśmiech na twarzach naszych przedszkolaków. Przedstawienie rozpoczęło się wspólnym śpiewaniem piosenki "Choinka". Największą radość wzbudził świąteczny konkurs, który polegał na wykonaniu łańcucha choinkowego na czas. Dzieci entuzjastycznie dopingowały uczestników. Każdy zawodnik otrzymał słodki upominek.\nPodczas uroczystego spotkania wigilijnego z rodzicami, dzieci z grupy II zaprezentowały "Jasełka". Było to pierwsze tak duże przedsięwzięcie, w którym zaprezentowały swoje umiejętności aktorskie wszystkie dzieci z grupy. Uwieńczeniem spotkania była Wigilia, która odbyła się przy pięknie nakrytym stole, przy domowych wypiekach przygotowanych przez rodziców, w atmosferze palących się świec i wspólnym śpiewaniu kolęd. Na zakończenie rodzice i dzieci zostali obdarowani drobnymi upominkami.\nWigilia z rodzicami 18. 12. 2013 r.\nŚwięta Bożego Narodzenia to najbardziej rodzinne, a zarazem najbardziej ukochane przez dzieci dni w roku pełne miłości, rodzinnego ciepła, radości, a także zadumy i refleksji. Dzień 18 grudnia 2013 roku kojarzyć się nam będzie z wigilią w grupie V. Rodzice, dzieci, nauczyciele spotkali się, aby wspólnie spędzić ze sobą czas oraz podzielić się opłatkiem. Dzieci przedstawiły krótkie "Jasełka" i obdarowały swoich rodziców własnoręcznie wykonanymi prezentami ( pierniki , laurka). Kolędy i pastorałki zaśpiewała Pani Sylwia Szymczak oraz Pani Angelika Kużaj. Gościliśmy także zespół Triolki z Zespołu Szkół w Lamkach. Wielowiekowe oczekiwanie na narodziny Odkupiciela - wzruszająca historia opowiedziana przez nauczycielki wprowadziła wszystkich w nastrój zadumy i refleksji. Dekoracje oraz stroje dzieci i nauczycielek podkreśliły wrażenie ponadczasowości tej chwili. Życzenia składane sobie wzajemnie złączyły wszystkich zebranych w jedną wspólnotę, przepełnioną duchem przyjaźni. Z ogniem gwiazdy betlejemskiej w sercach udaliśmy się do domów.\nZ wizytą w Muzeum Ostrowa Wielkopolskiego 18. 12. 2013 r.\nW środę 18 grudnia 2013 roku dzieci z integracyjnej grupy 5 wraz z nauczycielakmi Joanną Kryś i Moniką Palak wybrały sie z wizytą do Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. Cele wyprawy było zapoznanie sie ze zbiorami Muzeum Archeologicznego i Etnograficznefo z Łodzi zebranymi na wystaie "Szopki noworoczne i akcesoria kolędnicze". Po zakończonej wizycie w Muzeum dzieci odwiedziły zwierzęta w Ostrowskiej Betlejemce oraz zatańczyły świątecznie przy choince.


Wigry - Bryzgiel Agroturystyka - e-wczasy.pl\nZadzwoń: 876-410-*** 876-410-166\nNowinka, 16-304 Bryzgiel\nGospodarstwo posiada bezpośredni dostęp do jeziora Wigry z własną linią brzegową. Jezioro Wigry objęte jest strefą ciszy, tzn. że spokoju nie zakłócają odgłosy silników. Dobre miejsce na wędkowanie. Wokół domu znajduje się duży plac zieleni.\npokoje 2- i 4-osobowe\nprzy domu i nad jeziorem miejsce na grilla i ognisko\nw ogrodzie: huśtawka oraz drewniana altana\nData dodania obiektu: 15 kwiecień 2013 roku\nGospodarstwo agroturystyczne WIGRY położone jest w sercu Wigierskiego Parku Narodowego - jest idealnym miejscem do odpoczynku blisko lasu i wody. Zapraszamy wszystkich ceniących sobie ciszę i spokój!


Wszyscy trenujecie | Powiedzialem.pl\nWszyscy teraz trenują, a to bieganie, a to pływanie, a to rower, a to granie na nerwach, chociaż to ostatnie wychodzi zazwyczaj nieświadomie.\nSęk w tym, że treningiem jest teraz nazywane wszystko, bieg raz na dwa tygodnie, rower dookoła komina oraz śpiewanie do PoloTV. Dlatego jako blongier, czuję potrzebę i jednocześnie obowiązek o czymś Cię poinformować.\nBieg raz na dwa tygodnie po browar, 1km rowerem raz w tygodniu – to żaden kurwa trening, tylko Twoje chwilowe odchyły.\nNie, nie ma żadnego ‘ale’, to, że zdarzy Ci się przypadkiem dupę ruszyć nie znaczy, że coś trenujesz. Eeee, nawet nie próbuj dyskutować, koniec, amen.\nbieganie sport Trening\nCzerwiec 7, 2015 o 9:26 am\nDobrze powiedziane ;) To, że ktoś się ruszy raz na jakiś czas nie oznacza, że od razu trenuje. Lepiej chyba jednak, że nawet mówi, ze trenuje i to go motywuje, by się ruszać częściej, niż jakby zaległ na kanapie przekonany, że nie warto robić cokolwiek!\nOczywiście to, co napisałeś jest bezsprzeczną prawdą, bez dwóch zdań. Natomiast uważam, że każdy niech sobie robi, co chce :D. Jeśli ktoś uważa, że aktywność fizyczna raz na przysłowiowy ruski rok, to trening, niech sobie tak uważa. To jego problem :D. Niech tylko nie męczy na fejsiku, że właśnie przejechał 500 metrów rowerem… :/\nCzerwiec 8, 2015 o 9:56 am\nCzerwiec 10, 2015 o 12:26 pm\nkrótko, zwięźle i mądrze.


Ruszył konkurs rzeźbiarski na projekt pomnika ks. Michalskiego. Znamy wstępny zarys | Gazeta Lubuska\nAleksandra Pazda 25 lipca 2019, 20:38\nOgłoszono konkurs rzeźbiarski na projekt pomnika ks. Kazimierza Michalskiego. Do maja 2020 roku rzeźba ma stanąć na skwerze przy parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej Aleksandra Pazda\nDo konkursu zaproszono 14 artystów. Wśród nich znaleźli się:\nZwycięzcę wyłoni powołana do tego komisja, w której skład wejdzie 20 osób. Są to między innymi konserwatorzy zabytków, historycy oraz architekci. Przewodniczącą komisji jest Wioleta Haręźlak.\nPrace składać się będą z części modelowej, graficznej i opisowej. Znamy także wstępne założenia projektu. Postać powinna posiadać odpowiedni dla kanonika strój z lat 50. XX w., tj. długą sutannę z obszyciem, biret posiadający 4 rogi (z pomponem), powieszoną na szyi i spadającą, lekko dającą się ponosić porywom wiatru, długą i szeroką stułę ozdobioną motywami winnej latorośli i niewielkimi krzyżykami przy końcach.\nMają się również znaleźć charakterystyczne dla niego atrybuty: krzyż lub księga przypominająca modlitewnik. Na szacie księdza nie może zabraknąć wyraźnego trójkąta z literą ,,P”, którym oznaczani byli więźniowie polityczni w obozie koncentracyjnym oraz jego numer obozowy 22112.\nPomnik ma sprawiać wrażenie dynamicznego (duchowny mówiący kazanie). Twarz ma być pociągła, nos długi, a włosy zaczesane do tyłu. Usta mogą być otwarte, a ręce uniesione w geście nawoływania. Sylwetka i gestykulacja postaci ma zachęcać do tego, by przechodnie zatrzymali się i pozwolili sobie na chwilę zadumy i refleksji. Rzeźba będzie symbolem tożsamości lokalnej oraz ma służyć edukacji historycznej - wskazywać na tych, którzy potrafili się przeciwstawić zarówno nazizmowi, jak i stalinizmowi.\nPomnik stanie na skwerze przy parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej, na cokole nieprzekraczającym 60 cm, a sama postać księdza będzie zwrócona twarzą w stronę kościoła, nie będzie wyższa, niż 2 metry.\nKażdy z artystów otrzyma kwotę w wysokości 1 tys. zł tytułem pokrycia kosztów przygotowania prac konkursowych. Mają one być wykonane w skali 1:4. Koszt wykonania zwycięskiego modelu realizacyjnego nie może przekroczyć kwoty 30 tys. zł.\nPrace konkursowe artyści będą składać w siedzibie Biura Wystaw Artystycznych do 20 września, a rozstrzygnięcie konkursu nastąpi 27 września. Zaplanowano, że do 15 maja następnego roku pomnik stanie już na skwerze kościoła. Rzeźby, które wezmą udział w konkursie, zostaną zaprezentowane na specjalnej, otwartej wystawie pokonkursowej.\nPRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: RADNI POWIEDZIELI ,,NIE" DLA BUDOWY POMNIKA KS MICHALSKIEGO. DLACZEGO?\nNA PIERWSZYM PLANIE WYDARZEŃ KS KAZIMIERZ MICHALSKI\nZobacz też: W Zielonej Górze powstaje pomnik Czesława Niemena\nolga 26.07.2019 08:17:06\nWyobraźcie sobie Państwo, że radni PO i akolici z SLD zablokowali swego czasu nadanie jednemu rond imienia Prezydenta Lecha Kaczyńskiego a dla porównania podam informację, że jedno z rond w Zielonej Górze nosi dumną nazwę Błękitnich Kisielien!!! Takie są standardy w tym mieście. Była pani radna Mrozek bardzo aktywnie uzasadniła "przyczyny" tej odmowy:))))


W tym hotelu nie ma recepcji.Prosimy o kontakt z obiektem na co najmniej 24 godz. przed przyjazdem w celu uzgodnienia zameldowania. Dane kontaktowe obiektu znajdują się na potwierdzeniu rezerwacji.Goście muszą skontaktować się z personelem obiektu, aby otrzymać instrukcje dotyczące zameldowania. Aby uzyskać więcej informacji, należy skontaktować się z personelem obiektu. Dane kontaktowe znajdują się w potwierdzeniu rezerwacji.


Z czym godzi się posiadanie pieska? - Psy i koty - najlepsi przyjaciele człowieka\nHomeBez kategoriiZ czym godzi się posiadanie pieska?\nKtórykolwiek właściciel zwierzaka martwi się o zdrowie oraz samopoczucie swojego kotka. Pierwszym czynnikiem dla witalności stanowi zdrowa dieta, dobrana do preferencji naszego zwierzaka. Komponując posiłki, jakie mu oferujemy, należałoby zwrócić uwagę przede wszystkim na składniki karmy i dodatkowo jej wartości odżywcze w dowolnej racji żywnościowej Jedynie odpowiedniej jakości danie, obfite we wszelkie pożądane składniki, zadowoli potrzeby naszego kotka oraz wpłynie dobrze na jego zdrówko.\nW obecnym czasie uznanie zdobywa karma Brit, uznawana przez tysiące klientów. Jeżeli zastanawiasz się nad zakupem produktów owej firmy, zobacz nasz wpis, w którym omawiamy, czy karma Brit to dobry wybór, dobry dla Twojego psa.\nBrit to czeska marka, która swoje towary dobiera do potrzeb psów domowych. Pojedyncze formuły toż szczególnie dobrane mieszanki składników, sporządzone przez badaczy oraz specjalistów weterynarii. Narady z specjalistami to deklaracja najdoskonalszej jakości i prozdrowotnych właściwości, a podstawowy kierunek firmy to “opieka przez żywienie”. Każde danie wsparte jest na doskonałej jakości składnikach, wybranych i dodatkowo przetworzonych na tyle, ażeby karma utrwaliła smak oraz wartości kaloryczne. Właściwie opracowane posiłki nie jedynie dodają mocy i dodatkowo gwarantują funkcjonowanie, ale także oddziałują odpowiednio na poziom zdrowia naszego psa oraz dodają mu energii.\nKarma Brit to bogactwo odżywczych elementów, które pochodzą z naturalnych i zbadanych źródeł. W karmie wyszukamy np. łososia, którego jedzenie oddziałuje pozytywnie na skórę i sierść psiska i jagnięcinę, naprawdę pożądaną przez jakiekolwiek zwierzaki domowe.\nRóżne dodatki to m.in. ostropest plamisty, który poprawia trawienie oraz poprawia funkcjonowanie wątroby a komplet witamin, wspierających układ immunologiczny naszego pupilka.\nPrzeanalizowane połączenia składników nie jeno rozwijają organizm, a również aktywizują kubki smakowe i budzą do spróbowania, choćby psiaki, które posiadają słaby apetyt.\nReceptury od firmy Brit dobrane są do spraw psów, na tyle aby wzmacniać ich na jakimkolwiek poziomie życia. Bezzbożowe, hipoalergiczne dania pomagają zapobiec kłopotów żywnościowych i dodatkowo nadają witalności. Niedostatek elementów takich jak pszenica, kukurydza, soja, wieprzowina lub wołowina to wówczas skok w stronę zdrowia plus wspaniałego samopoczucia, chociażby w wypadku słabych brzuszków. Pusta od konserwantów mieszanina sprawdzi się w wypadku juniorów, zaś naturalny aromat zachwyci choćby największego żarłoka.\nKażda karma firmy Brit dedykowany jest oryginalnej klasie oraz dopełnia potrzeby poszczególnej rasy psiaków. Wyraziste nazwy i uczciwe opisy ułatwiają wybór i pozwalają coraz doskonalej dostosować żywność do swego psa. W bogatej ofercie wydobędziemy m.in. karmę dla ras niedużych, czworonogów zmagających się z nadwagą, psisk cierpiących ze względu na wrażliwy układ trawienny, albo specjalistyczne karmy dla szczeniąt. Co dziwne, świadczone przez markę Brit podejścia pokarmowe to zatem nie wyłącznie sucha karma, a również cudowne mięsne batony, wykonane na podstawie najwyższej jakości produktów.\nKarma Brit to właściwy wybór, jeśli zależy Ci na zdrowiu i także odpowiednim samopoczuciu Twojego zwierza. Doskonale przygotowane formuły dodają siły, są wartościowe w witaminy i dodatkowo troszczą się o odpowiednie samopoczucie. Znakomity smak mobilizuje do zakosztowania, natomiast nowatorskie opakowanie toż oszczędność dla Twojego portfela.\nPupile mają pazury, które nie doglądane rozpoczynają przeszkadzać oraz sprawiać ból. Dlatego każdy z nich posiada własną konieczność drapania dzięki której ostrzy sobie szpony oraz przy okazji znaczy osobisty teren. Przy łagodzeniu tejże oczywistej kociej sprawy szczególnie cierpią sprzęty, które w oczach kota znakomicie przydają się do tegoż zamierzenia. Posiadacze kotów nierzadko nie rozumieją jakże uchronić swoje meble przed niszczycielskimi pazurami bliskich kotów próbują w pewien sposób je oduczać od rysowania foteli czy odmiennymi sposobami dbać o swój dobytek. A rozwiązanie jest o wiele prostsze. Starczy zastanowić się nad nabyciem drapaka dla kota. Na rynku zoologicznym znajduje się sporo różnych rodzajów drapaków dla kotów. Jakże więc wybrać ów właściwy?\nPrzede wszystkim należy dobrać drapak do miejsca w jakim przebywamy. Jeżeli mamy więcej miejsca na jakiej umiemy położyć kolejny przedmiot drapak dla kota w formie stojącej będzie najzdrowszym rozwiązaniem. Niniejszego wariantu drapak dla kota jest szczególnie zrównoważony, natomiast owe szczególnie rozbudowane (np. piętrowe z różnorakiego rodzaju budkami, leżankami, pomocnymi zabawkami itp.) będą, obok spełniania własnej pierwszej roli, także doskonałym miejscem do zabaw dla twojego kotka Jeśli mamy ograniczone pomieszczenie właściwszym rozwiązaniem będzie drapak dla kota do zawieszenia na ścianach czy drzwiach. Taki drapak dla kota pochłania stosunkowo niewiele pomieszczenia oraz można go położyć np. na drzwiach, które kotek wielokrotnie niszczył w niniejszy sposób je broniąc.\nDrapak dla kota musi być też dostosowany do jego rozmiaru. Kupienie małego drapaka dla wysokiego kota może prawdopodobnie sprawić, iż kot będzie go przewracał przy jakiejkolwiek próbie wykorzystania oraz tymże samym się nim znuży i wróci do niszczenia foteli. Wystarczy zatem poprawnie dostosować drapak dla kota do jego wielkości żeby mógł on realizować własne zadanie.\nInną czynnością na którą przystaje zwrócić czujność zakupując drapak dla kota jest produkt z którego jest wyprodukowany. Najczęściej wyprodukowany jest z sizalem więc włóknem agawy, zaś niektóre spośród owych bogatszych zamiast sizalu mają trawę morską. Pozostałe moduły drapaków najczęściej przygotowane są z drewna lub wikliny, natomiast miejsca dane do odpoczynku obite delikatnym materiałem i dodatkowo wypełnione gąbką. W bieżącym przykładzie wybór uzależniony jest od możliwości finansowych klienta.\nPrzed zakupem drapaka dla kota należy przemyśleć podobnie którą czynność będzie robił. W wypadku gdy ma zaledwie służyć do drapania wtedy wystarczą najnormalniejsze drapaki stojące lub płaskie, ale skoro ma realizować dodatkowe role (takie jak pole do spania lub zabawy) mądrzej będzie wybrać ich rozbudowane wersje.\nNa rynku jest dużo drapaków określonych dla przeróżnych kociąt. Ich wybór nie powinien zapewniać zbyt dużo dylematów przeważnie wtedy kiedy dobrze wiemy czego oczekujemy od zakupionego drapaka. Gdy zależy nam jedynie na obronie foteli i dodatkowo nie posiadamy zbyt wiele miejsca wystarczy normalny drapak pionowy bądź poziomy. Gdy pragniemy by drapak dla kota był też miejscem do zabaw i odpoczynku i przy tymże wyglądał profesjonalnie możemy rozglądnąć się za bogatszymi, znacznie rozszerzonymi wersjami. Niezależnie od tegoż który drapak dla kota wybierzemy należy pamiętać, że do jakiegokolwiek spośród nich kot najpierw musi się przyzwyczaić i nauczyć do czego jest.\nZapewne każdy choć raz patrzył na kotka który napiętymi łapami rysuje pewien przedmiot. W domu głównie ofiarą pada sofa, stołek, drewniany mebel, oraz choćby dywan. Mówimy wtedy często, że kot „ostrzy szpony”.\nDrapanie jest jedną spośród oczywistych czynności, którą musi robić każdy młody kot. A nie chodzi tu bynajmniej o ostrzenie pazurów, gdyż szpony każdy kotek ma bardzo ostre. Poduszeczki na łapach tworzą zapach, którym pupil oznacza swoje terytorium. Zostawia także ślady pazurów na przedmiotach, dodatkowo w celu zakomunikowania, iż to jego obszar. Jeśli pupil w ogóle nie zajmuje się drapaniem, stanowi to wówczas dla nas znak, iż coś go nęka Drapak dla kota postawiony w pomieszczeniu umożliwi uratować przed zniszczeniem nasze pufy.\nDrapaki dla pupila dają naszym pupilom komfort, są wielce przydatne szczególnie kotom przebywającym cięgiem w mieszkaniu. Drapak dla kota przydaje się także do gimnastyki. Kotek rozpręża mięśnie, zaś na bardziej poszerzonych drapakach ma sposobność do wysoce skomplikowanych rozrywek. Korzystnie jest jak najprędzej przyzwyczaić mruczka do drapaka, ażeby zabezpieczyć przed zadrapaniem stołki albo wersalkę.\nPrzeważnie koty drapią przedmioty w miejscu, gdzie notorycznie są właściciele, dlatego ofiarą może ulec kanapa w salonie. Koty kochają również oznaczać własne terytorium blisko drzwi wejściowych, gdzie spodziewają się napotkać jakieś obce stworzenie, na przykład nowego kota.\nPrawidłowo jest ustawić drapak dla kota tam, gdzie spotykaliśmy własnego kota drapiącego. Drapaki dla kotów, nawet najładniejsze, położone w koszmarnym miejscu będą stały wolne.\nDrapak może mieć formę dywanika z sizalu, który jest wytrwały na zniszczenia i może służyć kotu jako odpowiednie pole do drzemki. Jest więc to najskromniejsza opcja, kosztuje kilkadziesiąt złotych. Powszechne są także drapaki dla kotów w formie drewnianego słupka, postawionego na podkładce pionowo albo pochyło, oplecionego dzianiną. Takie drapaki można nabyć w cenach od stu złotych do chociażby kilku tysięcy złotych, jeżeli są niesłychanie rozszerzone, wyszukane, zaopatrzone w siedziska, budy, hamaki, zabawki. Drapak dla kota może zostać na ziemi lub być przyczepiony do ściany, oraz chociażby do sufitu.\nDrapak winien być dostosowany do wielkości pupila. Zwykle drapaki dla kotów są w kilku różnorodnych rozmiarach. W sprzedaży są zarówno drapaki dla kotów oraz dla hodowli, oraz również drapaki wodoszczelne, przeznaczone do stosowania na zewnątrz, do wolier lub na balkony.\nNa rynku typy drapaków dla kotów jest bardzo duża, mają one najbogatsze wymiary, posiadają różnorodne funkcje i dodatki. Wybierając drapak dla kota, kierujmy się po prostu własnym smakiem oraz upodobaniami kota. Gdy kot uwielbia więcej odpoczywać, sprawmy mu drapak – dywanik czy fotel, gdy jest ruchliwy i dodatkowo uwielbia skakać, na pewno uraduje się z drapaka z huśtawką zawieszonego na suficie


lelo insignia soraya - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 9 z 9 znalezionych dla zapytania lelo insignia soraya w 4 sklepach\nLELO Soraya jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemnoścć uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne... Pełen opis produktu 'LELO - Insignia Soraya Deep Rose' »\nLELO Soraya jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemnoścć uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne urządzenia wibrujące, które dostarczają narastającej przyjmeności. Soraya jest wykonana z silikonu, jest wodoszczelna i łatwa w higienicznym utrzymaniu. Posiada łatwy w obsłudze inrerfejs z 8 stopniami wibracji. Produkty Lelo z linii Insignia, to prawdziwy przełom w świecie erotyki. To połączenie ekskluzywnej, wyrafinowanej stylistyki, perfekcyjnej jakości wykonania oraz perspektywy niesamowitych doznań. Do tej pory nie stworzono jeszcze przedmiotu, który w równym stopniu łączy w sobie cechy piękna i pożądania. Firma Lelo od wielu lat produkuje najlepsze i najbardziej cenione masażery jednak linia Insygnia wybiega daleko w przyszłość oddając w Twoje ręce dzieło sztuki o niesamowitych możliwościach. Niezwykły design – LELO Insignia, to nowe spojrzenie na świat erotyki. Ergonomiczne kształty, złote wykończenia, nowoczesna kolorystyka – to coś, co zwraca na siebie uwagę. Żywe kolory i doskonałe materiały oraz kształt, który sam w sobie jest esencją erotyki, potrafią skusić każdą kobietę. Podświetlane przyciski sterujące to już standard w produktach tej firmy. Całość opakowana w prześliczne pudełko dopełnia produkt i sprawi, że będzie to doskonały prezent dla Ciebie lub Twojej wybranki. Kształt produktów z linii Insignia jest dopasowany do ciała a ultra lekka konstrukcja daje swobodę i łatwość manipulacji. Niezwykłe „złote oczko w rękojeści ułatwia manipulację masażerem i daje poczucie kontroli. Luksus, na który Cię stać. Zasługujesz na to, co najlepsze, a produkty LELO dotrzymują tej obietnicy. Dostajesz w swoje ręce produkt o najwyższej jakości wykończenia, która jest obecna we wszystkich produktach tej marki i która w tej linii osiągnęła swoje apogeum. Po prostu nie ma lepszego produktu. Teraz najlepsze na świecie produkty erotyczne LELO są dostępne również dla polskich klientów w kilka dni po światowej premierze. Innowacyjne podejście. Firma LELO dzięki swojej wysokiej jakości produktom, w których widać dbałość o każdy szczegół daleko wyprzedza swoją konkurencję. Wiele lat doświadczenia oraz otwartość szwedzkich projektantów sprawia, że nowe produkty rewolucjonizują rynek produktów erotycznych oraz zmieniają myślenie o tego typu produktach. Produkty z linii Insignia nie tylko urzekają swoim pięknem i funkcjonalnością, ale też przypadkiem odnalezione przez osoby niepowołane nie zdradzają swoim wyglądem słodkiej tajemnicy, do której zostały stworzone. MATERIAŁ: silikon WYKOŃCZENIE: matowe WYMIARY: 220 x 69 x 44mm WAGA: 155g BATERIA: Li-lon 500mAh 3.7V ŁADOWNAIE: 2 h przy 5.0V 500mA CZAS PRACY: do 4 h CZAS CZUWANIA: do 90 dni CZĘSTOTLIWOŚĆ: 120Hz MAX. POZIOM GŁOŚN. głośności: < 50dB INTERFEJS: 3 przyciski - 8 poziomów\nWięcej o LELO - Insignia Soraya Deep Rose\nKategoria: Wibratory/Wibrator Króliczek\nNiezwykły wibrator, Soraya , renomowanej firmy.\nWięcej o Lelo Soraya Insignia Kolor wiśniowy\nDoświadcz niezwykle intensywnej przyjemności, jaką oferuj symultaniczna stymulacja punktu G oraz łechtaczki. Soraya od LELO to niezwykle elegancki masażer intymny, który dzięki swoim... Pełen opis produktu 'LELO - Insignia Soraya Vibrator Black Luksusowy wibrator,' »\nDoświadcz niezwykle intensywnej przyjemności, jaką oferuj symultaniczna stymulacja punktu G oraz łechtaczki. Soraya odLELO to niezwykle elegancki masażer intymny, który dzięki swoim delikatnie wygiętym kształtom zaprojektowanym w zgodzie z naturalnymi kształtami ludzkiego ciała oraz wydajnemu silniczkowi zapewnia mnogość niezwykle intensywnych uniesień. Soraya posiada dwa wyjątkowo silne i jednocześnie niezwykle ciche silniczki. Zakończony jest specjalnym oczkiem dla jeszcze większego komfortu oraz lepszej kontroli podczas użytkowania. Soraya, jak wszystkie produkty LELO, wykonany został z najwyższej jakości materiałów, w tym silikonu klasy medycznej, który jest bardzo przyjemny w dotyku i całkowicie bezpieczny w kontakcie z ciałem. Zalecamy po każdorazowym użyciu zabawki erotycznej, dokładnie ją zdezynfekować a następnie wytrzeć do sucha lub przepłukać wodą. Ze względu na rodzaj użytych materiałów, polecamy wybór wyłącznie lubrykantów na bazie wody, gdyż inne mogą doprowadzić do ich uszkodzenia. Produkty szwedzkiej marki LELO to powiew świeżego powietrza w branży erotycznej. Nowoczesny design, elegancja, troska o najwyższą jakość wykonania - wszystko to decyduje o niepowtarzalności ich produktów. Producent dołożył wszelkich starań, by artykuły LELO nie były zwykłymi gadżetami erotycznymi, a prawdziwymi dziełami sztuki. Produkty LELO to jedne z najczęściej kupowanych artykułów erotycznych na świecie. Parametry techniczne:kolor: czarnywymiary: 220 x 69 x 44 mmśrednica: 36 mmwaga: 175 gdługość użytkowa: 110 mmzasilanie: akumulator litowo-jonowy 500 mAh 3,7 Vczas ładowania: 2 h w 5,0 V 500 mAhczas użytkowania: do 4 godzininterfejs: zmienny (8 programów)tworzywa: ABS / silikon medyczny Wszystkie produkty LELO objęte są roczną gwarancją producenta.\nWięcej o LELO - Insignia Soraya Vibrator Black Luksusowy wibrator,\nDoświadcz niezwykle intensywnej przyjemności, jaką oferuj symultaniczna stymulacja punktu G oraz łechtaczki. Soraya od LELO to niezwykle elegancki masażer intymny, który dzięki swoim... Pełen opis produktu 'LELO - Insignia Soraya Vibrator Cerise Rabbit' »\nWięcej o LELO - Insignia Soraya Vibrator Cerise Rabbit\nKategoria: WIBRATORY > Silikonowe, Żelowe\nw higienicznym utrzymaniu. Posiada łatwy w obsłudze inrerfejs z 8 stopniami wibracji. Soraya to niemal dzieło sztuki, powód do dumy projektantów LELO, którzy w tym przyrządzie zdołali... Pełen opis produktu 'LELO INSIGNIA SORAYA EKSKLUZYWNY WIBRATOR' »\nZ całą pewnością najbardziej ekskluzywny na świecie wibrator o podwójnym działaniu dla kobiet Soraya jest najpiękniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemność uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne urządzenia wibrujące, które dostarczają narastającej przyjmności. Soraya jest wykonana z silikonu, jest wodoszczelna i łatwa w higienicznym utrzymaniu. Posiada łatwy w obsłudze inrerfejs z 8 stopniami wibracji. Soraya to niemal dzieło sztuki, powód do dumy projektantów LELO, którzy w tym przyrządzie zdołali połączyć wysoką technologię z kształtem dopasowanym do kobiecej anatomii. Speyfikacja: MATERIAŁ: silikon jakości medycznej, trwały i bezpieczny dla organizmu WYKOŃCZENIE: matowe WYMIARY: 220 x 69 x 44mm WAGA: 155g BATERIA: Li-lon 500mAh 3.7V ŁADOWNAIE: 2 h przy 5.0V 500mA CZAS PRACY: do 4 h CZAS CZUWANIA: do 90 dni CZĘSTOTLIWOŚĆ: 120Hz MAX. POZIOM GŁOŚN. głośności: < 50dB INTERFEJS: 3 przyciski - 8 poziomów\nWięcej o LELO INSIGNIA SORAYA EKSKLUZYWNY WIBRATOR\nKategoria: <b>Sex Shop</b> > Wibratory\nLELO SORAYA jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemność uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne... Pełen opis produktu 'LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA RÓŻOWY' »\nLELO SORAYA jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemność uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne urządzenia wibrujące, które dostarczają narastającej przyjmeności. Soraya jest wykonana z silikonu, jest wodoszczelna i łatwa w higienicznym utrzymaniu. Posiada łatwy w obsłudze inrerfejs z 8 stopniami wibracji. LELO z przyjemnością prezentują SORAYA wyposażonego w aż 8 trybów wibracji. Każdy tryb działa tak, aby dostarczać niezapomnianych wrażeń na całe życie Tak jak wszystkie przedmioty dające przyjemność produkcji LELO, SORAYA został zaprojektowany by zaspokoić Twoje pragnienia w każdej sytuacji. Stworzona z silikonu wolnego od żywicy ftalowej zatwierdzonego przez FDA, dostarcza do 4 godzin cichych wibracji, już po 2 godzinach ładowania! Prędkość, jak i intensywność są łatwe do kontrolowania dzięki jej intuicyjnemu interfejsowi. Co więcej, funkcje te można zablokować, dzięki czemu dyskretny transport jest możliwy. W dodatku, SORAYA dostępna jest w bardzo eleganckim opakowaniu w atłasowej torbie, która zawiera ładowarkę, instrukcję obsługi oraz roczną gwarancję LELO. Specyfikacja: MATERIAŁ: silikon WYKOŃCZENIE: matowe WYMIARY: 220 x 69 x 44mm WAGA: 155g BATERIA: Li-lon 500mAh 3.7V ŁADOWANIE: 2 h przy 5.0V 500mA CZAS PRACY: do 4 h CZAS CZUWANIA: do 90 dni CZĘSTOTLIWOŚĆ: 120Hz MAX. POZIOM GŁOŚN. głośności: < 50dB INTERFEJS: 3 przyciski - 8 poziomów Długość: 22 cm Obwód: 10.5 cm Waga: 0.554 gram\nWięcej o LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA RÓŻOWY\nLELO SORAYA jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemność uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne... Pełen opis produktu 'LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA CZARNY' »\nWięcej o LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA CZARNY\nLELO SORAYA jest najpiekniejszym z dotychczas oferowanych wibratorów o podwójnym działaniu. Oferuje ona zwielokrotnioną przyjemność uwodzącą do granic. Wibrator posiada dwa niezależne... Pełen opis produktu 'LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA FIOLETOWY' »\nWięcej o LUKSUSOWY WIBRATOR LELO SORAYA INSIGNIA FIOLETOWY\nlelo soraya - ofert: 105


2017 Czerwiec | ogół zagadnień\nOzdoby hand made przeżywają obecnie swój renesans. Są chętnie wybierane przez architektów wnętrz mieszkalnych, jak oraz wszelkie osoby, które chcą, by ich miejsce zamieszkania było klimatyczne i niepowtarzalne. Narzuty hand made czy poduszki ręcznie robione sprawiają, że pomieszczenie nabiera ponadprzeciętnego charakteru. Należałoby zastanowić się nad samoistnym wykonaniem tego typu akcesoriów, a kiedy tak właściwie to niemożliwe skorzystać z oferty coraz liczniejszych punktów sprzedaży zajmujących się sprzedażą rękodzielnictwa. torba ekologiczna Hand made, czyli sposób na wnętrze z duszą Jeszcze kilkadziesiąt lat temu poduszki ze sznura bawełnianego i inne wyroby rękodzielnicze były standardem w wielu mieszkaniach. Globalny brak towaru objawiający się pustymi półkami w punktach sprzedaży miał również pewne atuty. Osoby, które chciały ładnie mieszkać zmuszone były konstruować akcesoria do swoich mieszkań samodzielnie. Smutna realność zmuszała do [&hellip\nCzerwiec 15, 2017inneNo comments\nW czasach, kiedy kapitalizm świeci triumfy, w szeregu przypadków to przedsiębiorcy mają kłopot z tym, co zrobić z towarem zanim trafi on na półki sklepowe, do konsumenta bądź w dalszy obieg. Niezależnie od tego czy prowadzisz małą, czy również gigantyczna jednostkę gospodarczą prędzej czy w następnej kolejności będziesz potrzebował bezpiecznego magazynu dla własnych towarów. Najtrudniejsze jest oczywiście przechowywanie żywności i trunków, na przykład wina, niemniej jednak eksperci znakomicie wiedzą w jaki sposób sobie poradzić z takimi dość „problemowymi” towarami. magazyny do wynajęcia Śląsk Czym będzie logistyka magazynowa?Każdy, kto słucha, że dana postać zajmuje się logistyką wpada w popłoch i od razu wyobraża sobie, że to uciążliwe zajęcie pełne niewyobrażalnych obowiązków do wykonania. Nic pokrewnego! Logistyka magazynowa to nic innego jak kompleksowe oraz systematyczne składowanie towarów, [&hellip\nZabiegi medycyny estetycznej to dziś niesłychanie ogólne działania, którym poddają się osoby zarówno starsze, jak i młodsze. Niejednokrotnie do gabinetu medycyny estetycznej idzie się jak do dentysty, jakkolwiek jest to zdecydowanie kiepskie nastawienie, bowiem każda, nawet najmniejsza, interferencja w ciele człowieka może zmienić na zawsze zdrowie i życie pacjenta. W gabinecie leczenia estetycznej chory jest pacjentem, a nie wyłącznie klientem. Bardzo wiele osób decyduje się na skorzystanie ze wstrzyknięcia botoksu, który jest globalnym środkiem używanym w medycynie estetycznej. Botoks używany jest do wygładzania zmarszczek, powiększania ust, podnoszenia powiek, korekty pojedynczych części ciała, a nawet to etapowego uwydatnienia pośladków. leczenie nietrzymania moczu katowice Czy botoks jest pewny? Wypada zdawać sobie kwestię z tego, że botoks jest substancją jadowitą, wprowadzony pod skórę sprawia, że pozostaje ona naprężona, [&hellip\nW dzisiejszych czasach najlepiej rozwijającą się gałęzią medycyny jest stomatologia. Jeśli tylko się postaramy to nie mamy problemu, aby na długo zachować piękny uśmiech. Pojawia się bardzo wiele sklepów oferujących gc tooth mouse,gc tooth mouse,\nStomatologia jest jedną z najlepiej rozwijających się gałęzi medycyny. Nie mamy już problemów, żeby zachować na długo piękny uśmiech. Pojawia się sklep stomatologiczny oferujących produkty stomatologiczne, w których możemy zaopatrzyć się w nowoczesne produkty ułatwiające dbanie o zęby, na rynku powstaje bardzo wiele sklepów stomatologicznych, gdzie znajdziemy produkty potrzebne do pielęgnacji zębów. W dobrym sklepie stomatologicznym powinny pojawiać się nowości dostępne na rynku. Oferta produktów powinna być stale poszerzana. W naszej ofercie znajdziecie wysokiej jakości produkty. Masz szansę zadbać o piękny i zdrowy uśmiech. Dbanie o zęby to nie tylko dbanie o wygląd, ale także o zdrowie. Warto więc wiedzieć w jaki sposób możemy dbać o jamę ustną i gdzie znaleźć potrzebne nam medykamenty. Lecenie zębów powinno być tylko ostatecznością. Jest bardzo wiele środków, które [&hellip


Aciclovir Ziaja, krem 0,05g/ 5g (tuba) - Opryszczka - Dermatologia - Bez Recepty - aptekamirowska.pl – leki i kosmetyki online. Szybkie zakupy w aptece internetowej\nTagi: 05g/ 5g (tuba), aciclovir ziaja, krem 0\nZIAJA, SOPOT SUN, SPF 25, Krem do opalania cera fotowrażliwa, 60ml\nBioaktywny krem do cery nadmiernie wrażliwej na działanie promieni słonecznych. SPF 25. Likwiduje skutki niedostatecznej ochrony skóry. Intensywnie nawilża, działa kojąco na naskórek.\nKlienci, którzy kupili: Aciclovir Ziaja, krem 0,05g/ 5g (tuba), kupili również:


Podkategoria: � - strona 1 - Pozwól się znaleźć = dodaj swój wpis\nŻarty. Najlepsze żarty. »\nŻarty na każdy temat. Śmieszne żarty i kawały tylko w naszym serwise. Najlepsze żarty, które poprawić Ci humor. Serwis z największa liczbą żartów w polskim internecie. Popraw sobie humor czytając nasze żarty a uśmiejesz się do łez. Również TY możesz poszerzyć nasza bazę i dodać swój ulubiony i niepowtarzalny żart.\nBaza, która zawiera śmieszne filmiki, zabawne zdjęcia oraz ciekawe, autorskie teksty, które zaciekawią każdego. Portal widelec.pl jest tworzony przez użytkowników dla wszystkich internautów. Każdy kto posiada zabawny filmik lub ciekawe zdjęcie może dodać je do naszego serwisu.\nSatyryczne dowcipy, którymi możesz w każdej chwili podzielić się z przyjaciółmi, dowcipy w kilkunastu branżach społecznych. Dla ciągłego powiększania bogatego zestawienia umożliwiliśmy logowanie i przesyłanie dowcipów przez internatów. W serwisie każdy odszuka śmieszny dowcip dla siebie nawet, jeżeli uważa się za wielkiego smutasa. Dzięki nam zdobędziesz dzienną dawkę rozrywki, nie dziękuj tylko zobacz na stronę i żyj długo. Dowcipy na miarę złota.\nSuper odnalezione kawały przesyłane przez samych użytkowników. Zbiór jest podzielone według alfabetu względem znanych kategorii. Możemy przeczytane kawały wykorzystać na imprezie z przyjaciółmi. Nasze kawały to plagiaty, lecz unikatowe z prywatnych źródeł. Powszechnie wiemy, że kawały mogą od razu rozbawić i rozśmieszyć każdego nie zależnie od płci. Nie czekał i dołącz do zadowolonych użytkowników naszego portalu.\nImporter oferuje shishe, cygara, fajki wodne, lufki i bongosy - szklane i akrylowe. Olejki i aromaty, tytoń, melasy oraz kadzidła oraz akcesoria do bongosów, cygarowe i tabaczane. Promocja na produkty dostępne w sklepie. Zapraszamy po komplety promocyjne, tabaki, szisza i fajki wodne.\nNajnowsze tagi związane z podkategorią: Żarty\nbongosy (2), zarty (2), życzenia (6), wierszyki (5), filmiki (2), żarty (2), nowe dowcipy (1), śmieszne (4), śmieszne zdjęcia (1), zarty najlepsze (1), dowcip (2), maskotki (2), humor (6), tanie zabawki (4), kawal (1), prezenty dla dzieci (4), fajka (2), kwejk (1), shisha (3), tytoń (1), zabawki (2), dowcipy (2), fun (1), playmobil (1), puzzle (1), fajka wodna (3), zabawki edukacyjne (2), sklep zabawki (4), filmy (1), kawały (2), lufki (1), szisza (1), najlepsze (2), sklep z zabawkami (2), rozrywka (6)\nŻarty - nowa strona:


Badania wydolnościowe są rekomendowane zarówno zawodowcom jak i amatorom. W obecnym, nowoczesnym świecie planowania programów treningowych badania są podstawą w ocenie dyspozycji zawodnika, postępu oraz słuszności zastosowania danego procesu treningowego. Dowiadujemy się z nich, w jakich aspektach wydolności mamy braki oraz jakie są nasze mocne strony. Dzięki badaniom jesteśmy w stanie zoptymalizować czas treningu. Poznajemy własne progi metaboliczne, strefy do treningu oparte na mocy oraz tętnie. W piątek, dla zainteresowanych będzie możliwość poddania się badaniom za pomocą ergospirometrii wraz z oznaczeniem mleczanów przed, podczas oraz po wykonanej próbie. Test polega na progresywnym zwiększaniu obciążenia do „odmowy” zawodnika. Możliwe jest wykonanie badania na własnym rowerze. W sobotę, w ramach warsztatów specjaliści z Diagnostix przedstawią idee badań wydolnościowych i opowiedzą, jak interpretować uzyskane wyniki oraz jak wykorzystać je w procesie treningowym. Zajęcia poprowadzą: Michał Brauliński, absolwent AWF Warszawa, kierownik „Diagnostix”, trener i czynny zawodnik kolarstwa szosowego oraz Patryk Piasecki, olimpijczyk z Pekinu, wielokrotny medalista mistrzostw świata i europy w żeglarstwie, a obecnie zawodowy kolarz grupy JBG-2 MTB TEAM.\nDiagnostix - Centrum „Diagnostix” zajmuję się kompleksowymi badaniami wydolnościowymi dla wielu dyscyplin sportowych (m.in. dla kolarzy). Placówka rozpoczęła działalność w 2009 roku. Od tego czasu badała wielu medalistów olimpijskich, mistrzów świata czy polskich czołowych kolarzy, takich jak: Piotr i Adrian Brzózkowie, Marek Galiński, Maja Włoszczowska czy Rafał Wilk. Badania diagnostyczne przeprowadzane są na profesjonalnym sprzęcie najwyższej klasy ( Cyclus 2, Lode Excalibur Cortex Metamax, Biosen). Systematyczne badania wykonywane w CDS Diagnostix są postawą do planowania i ewaluacji treningów m.in. grupy kolarskiej JBG-2 Professional Team.\n13:00 - 15:00 Wykład: „Idea badań wydolnościowych dla kolarzy oraz wykorzystanie ich w Praktyce”.


Wiszące lustro SPEAK z półką, Be Pure - Meble - sklep meble.pl\nLustro wiszące SPEAK to bardzo dobry przedstawiciel stylu industrialnego urządzania wnętrz, jeśli chodzi o dodatki wnętrzarskie. Jest to z pozoru bardzo proste lustro, które odzwierciedla typowo fabryczny, postarzany styl, kojarzący się z prostotą formy, brzydotą i starością. W tym przypadku - im brzydziej, tym ładniej, gdyż właśnie na tym ten styl się opiera! Ramę lustra wykonano z metalu w kształcie prostokąta z zaokrąglonymi kantami, co odrobinę łagodzi surowy charakter tego lustra. Oprócz tafli szkła lustrzanego w podobnym kształcie, posiada ono również ciekawy, metalowy przybornik u dołu. To niewielka przestrzeń, na której można umieścić niezbędne podczas przeglądania się w lustrze drobne artykuły - grzebień, pędzelek do golenia lub inne. Takie lustro świetnie sprawdzi się przede wszystkim w industrialnej łazience, ale również przedpokoju, a nawet salonie urządzonym w odpowiednio surowym stylu.\nTemat: Wiszące lustro SPEAK z półką