Utracona szansa, czyli diamentowa lira Adama Mickiewicza | Wilnoteka\nStart » W mediach » www.magwil.lt » Utracona szansa, czyli diamentowa lira Adama Mickiewicza\nAlicja Dzisiewicz, 29 czerwca 2020, 13:22\nW Paryżu rodzina nigdy nie mogła pozwolić sobie na kupno domu lub mieszkania. Często za to trudnili się poszukiwaniem mieszkania: raz większego, raz tańszego – w zależności od aktualnych potrzeb i możliwości finansowych. Rodzina Poety, jak każda inna zwykła rodzina, powoli "obrastała" w przedmioty: szafy, krzesła, kałamarze i książki, które po śmierci Poety staną się przedmiotami – eksponatami ważnymi dla stojących na straży Jego rosnącego kultu. Od nazwiska Adama związane z Poetą przedmioty zaczęto nazywać mickiewiczianami.\nMiejsce tu zatem stosowne na kilka słów o losach niektórych z tych przedmiotów, jakie złożyły się na kolekcję mickiewiczianów – pamiątek po Adamie Mickiewiczu.\nPo śmierci obydwojga rodziców – Celiny (5 marca 1855 r.) i Adama (26 listopada 1855 r.) – większość pamiątek rodzinnych odziedziczyło dwoje najstarszych z szóstki dzieci Mickiewiczów – Maria i Władysław. Obydwoje zaopiekowali się własną częścią spadku z pełnią świadomości, że mają do czynienia z pamiątkami po sławnym Ojcu. Czynili zresztą wiele starań, by kult Poety po śmierci wzrastał, umacniał się i byłby "oczyszczany" z rzeczy kłopotliwych.\nCzęść odziedziczonych przez Władysława Mickiewicza (1838-1926) pamiątek legła u podstaw ekspozycji założonego przez niego w 1903 roku pierwszego na świecie Muzeum Adama Mickiewicza przy Bibliotece Polskiej w Paryżu. Do dzisiaj jest to jedno z najbogatszych w mickiewicziana tego typu placówek na świecie.\nPamiątki odziedziczone przez starszą siostrę Władysława – Marię Mickiewiczównę (1835-1922) miały po jej śmierci mocą testamentu przejść na własność muzeum, założonego przez jej młodszego brata – Władysława, ale przed śmiercią zmieniła zdanie i przepisała testament.\nZgodnie z ostatnią wolą, pamiątki te miały pozostać w rękach jej jedynego żyjącego syna Ludwika (1863-1936) (inne dzieci zmarły: córki – Celina (1858-1860) i Helena (1861-1884) oraz syn Adam (1864-1890).\nMężem Marii został malarz Tadeusz Gorecki (1825-1868), będący synem przyjaciela Adama Mickiewicza – Antoniego Goreckiego (1787-1861) powstańca listopadowego, bajkopisarza i poety. Ślub zawarli 7 listopada 1857 roku. Młoda rodzina przez wiele lat obcowała z wieloma znanymi ludźmi epoki, wzbogacając wciąż w ten sposób już i tak bogatą w mickiewicziana rodzinną kolekcję pamiątek.\nW 1929 roku dwa przedmioty z tej kolekcji – krzesło Adama Mickiewicza z Paryża i jego bilet wizytowy – trafiły do Wilna. Był to dar Ludwika Goreckiego. Sprezentowane mickiewicziana stały się ozdobą Wystawy Pamiątek Mickiewiczowskich i Filomackich, zorganizowanej w klasztorze bazylianów dla uczczenia otwarcia nowej siedziby Związku Zawodowego Literatów Polskich w Wilnie z historyczną "Celą Konrada".\nW tej nowo otwartej Celi, 16 października 1929 roku miała odbyć się kolejna 75. Środa Literacka (wcześniejsze Środy lokowały się w bibliotece Wydziału Sztuk Pięknych USB, która mieściła się w jednym ze skrzydeł gmachu byłego klasztoru bernardynów (dawny adres: ul. św. Anny 4; dziś: ul. Maironio). Uczestnicy uroczystej Środy mogli obejrzeć świeżo otwartą ekspozycję i podziwiać przedmioty, będące niegdyś własnością samego Adama Mickiewicza.\nPopyt na mickiewicziana wciąż wzrastał, ponieważ polowały na nie nowo tworzone muzea Poety. Najwięcej ich otwarto w XX wieku: 1903 – w Paryżu; 1911 – w Wilnie; 1938 – w Nowogródku; 1952 – w Warszawie; 1955 – w Stambule; 1975 – w Śmiełowie; 1998 – w Kownie; 1998 – w Zaosiu. Najnowsze, związane z Mickiewiczem muzeum, zaistniało w 2016 roku we Wrocławiu: Muzeum Pana Tadeusza. Każde z muzeów, jak też rzesze kolekcjonerów prywatnych do dziś marzą o zdobyciu na własność przedmiotu, który w jakiś sposób związany byłby z wielkim Poetą. Kolekcjonerów pamiątek po Wieszczu wciąż przybywa.\nWilno miało swoją wielką szansę na zdobycie wartościowych mickiewiczianów. Szansa ta przed wileńskim muzeum Adama Mickiewicza zaświtała w czasach sowieckich. W roku 1955 muzeum, założone w 1911 roku przez Jana Konrada Obsta przy zaułku Bernardyńskim, a zniszczone i ogołocone z pamiątek w czasie drugiej wojny światowej, ponownie zostało otwarte jako Pamiątkowe Mieszkanie-Muzeum Adama Mickiewicza (Adomo Mickevičiaus memorialinis butas-muziejus).\nHistorię tej utraconej niestety szansy możemy prześledzić na podstawie dokumentów. Otóż: w latach 1955-1960 wileńskie muzeum prowadziło Księgę Pamiątkową (A. Mickevičiaus memorialinio buto-muziejaus lankytojų atsiliepimų knyga). Liczy ona 69 stron zapisanych i 21 pustą. Można tu odszukać sporo informacji o życiu ówczesnego muzeum, jego pracownikach i gościach.\nNa zdjęciu:Georges (Jerzy) Gorecki – Avronsart (1904-1983) – prawnuk Adama Mickiewicza\nWłaśnie w tej Księdze znalazłam wpis niezwykłego przybysza, a kolejnego dziedzica kolekcji Marii i Tadeusza Goreckich – Jerzego Goreckiego (1904-1983) – syna Ludwika Goreckiego. Wpis w tłumaczeniu z francuskiego brzmi następująco:\nCieszę się z wizyty w muzeum mojego pradziadka Adama Mickiewicza. Cieszę się z tego, z jaką dokładnością są zachowane wszystkie pamiątki po Adamie Mickiewiczu. Ze swej strony pielęgnuję w Paryżu kult mojego przodka.\nVilnius 27. IV. 1957\nNa zdjęciu: wpis Jerzego Goreckiego do Księgi Pamiątkowej Muzeum Adama Mickiewicza z 27 IV 1957 r., fot. wilnoteka.lt\nCzy aby tylko zwykła chęć złożenia hołdu wielkiemu pradziadkowi przywiodła Jerzego Goreckiego do wileńskiego muzeum? Pewną podpowiedzią co do prawdopodobnie rzeczywistego celu wizyty służą listy, które w Litewskim Państwowym Archiwum odnalazła pani Gražina Mareckaitė i ogłosiła je w Kultūros barai (2010 r. nr 10, str. 53-55), w artykule: Kur dingo deimantinė lyra? (Dokąd znikła diamentowa lira?).\nJeden z listów "Dėl Ad. Mickevičiaus palikimo perdavimo" (O przekazaniu dziedzictwa Ad. Mickiewicza) został wysłany z Paryża 2 października 1959 roku, czyli dwa lata po wizycie w wileńskim muzeum wyżej wspomnianego Jerzego Goreckiego. Adresowany jest Związkowi Pisarzy Litewskiej SRR:\nPiszę te kilka linijek, ponieważ chcę zawiadomić, że mój kolega, pan Miltinis wkrótce przybędzie do Wilna, by zasięgnąć opinii, czy Litwa byłaby zainteresowana pamiątkami po moim pradziadku Adamie Mickiewiczu – biblioteką (około 400 książek, niektóre bardzo wartościowe), meblami w stylu empaire (biurko-sekretarzyk, komoda, fotele, krzesło), jego łóżkiem, rodzinną kolekcją monet z 400 ostatnich lat, listami, z których ostatni – z Konstantynopola, obrazami rodziny, diamentową lirą, którą Puszkin sprezentował Adamowi Mickiewiczowi w Moskwie, klejnotami rodzinnymi, jego złotym zegarkiem, dwoma jego kałamarzami, srebrem stołowym itp. Pan Miltinis posiada listę.\nMam dwóch synów i nie chciałbym dzielić takiego skarbu. Pomyślałem o Litwie, dlatego, jeżeli propozycja ta Państwa zaciekawi, proszę zawiadomić mnie, w przeciwnym wypadku – nikt nie będzie mógł mi czynić zarzutów – postąpię inaczej.\nCzekam na odpowiedź i proszę, po uzgodnieniu z odpowiednimi instytucjami, udzielić mi ostatecznej odpowiedzi i, oczywiście, proszę o możliwie szybką odpowiedź. Proszę przyjąć, szanowny Panie Przewodniczący, szczere wyrazy szacunku.\n15 Rue L. Philippe, Neuilly, Seine, France\nJestem dziennikarzem, obywatelem Francji, moja babcia Maria była najstarszą córką Adama. Dwaj moi dziadkowie – Ad. Mickiewicz i A. Gorecki opiewali Litwę, sławiąc jej imię na całym świecie. Mój ojciec, podobnie jak i ja, był jedynakiem.\nDo listu zostało dołączone pisemne wyjaśnienie pracowników archiwum:\nList J. Goreckiego (oryginał), z 2 października 1959 r., dotyczący sprawy przekazania dziedzictwa poety Adama Mickiewicza Związkowi Pisarzy Litwy, został w dniu 30 października 1959 r. przekazany przez A. Bieliauskasa – sekretarza zarządu organizacji Komitetowi Centralnemu Litewskiej Partii Komunistycznej.\nAutor listu, nie otrzymawszy odpowiedzi, powtórnie się zwrócił do Związku Pisarzy Litwy 28 listopada 1959 r., podkreślając, że otrzymał wiele propozycji w kwestii wspomnianego dziedzictwa, ale wszystkie odrzucił, ponieważ życzy, by te pamiątki po Mickiewiczu przypadły Litwie.\n31 grudnia 1959 r. przewodniczący zarządu Związku Pisarzy E. Mieželaitis w liście skierowanym do J. Goreckiego informuje, że o jego propozycji zostały poinformowane odpowiednie instytucje.\nOdnaleziony list Eduardasa Mieželaitisa z 31 grudnia jest raczej suchy i niezbyt uprzejmy w tonie:\nW odpowiedzi na Pański list, dotyczący dziedzictwa Adama Mickiewicza, chcemy powiadomić Pana, że z jego treścią zapoznaliśmy instytucje, które mają odpowiednie kompetencje i muszą rozwiązywać podobne sprawy.\nNiniejszym uważamy, że naszą funkcję wykonaliśmy.\nprzewodniczący zarządu Związku Pisarzy LSRR\nW załączonym opisie archiwum stwierdza się, że dalsza korespondencja, dotycząca omawianego tematu, się urwała. Więcej informacji o dziedzictwie Ad. Mickiewicza znaleźć się nie udało.\nPamiętajmy, że rok 1959 – to czas, gdy żadna decyzja, dotycząca relacji ze światem kapitalistycznym, nie mogła zapaść bez "błogosławieństwa" Moskwy. Dlatego słuszne jest podejrzenie, że propozycja Jerzego Goreckiego musiała zostać w trybie tajnym przekazana władzom centrali.\nA ta, zorientowawszy się, z kim ma do czynienia, jako że Jerzy Gorecki był nie tylko potomkiem po wielkim Poecie i współczesnym dziennikarzem francuskim, ale też… SZPIEGIEM, występującym pod pseudonimem Armand Avronsart, o czym informację można znaleźć m.in. w książce: Philippe Bernerta, SDECE Service 7: L’extraordinaire histoire du colonel Le Roy-Finville et des clandestins, 1980, nie mogła pozwolić, by socjalistyczna Litwa prowadziła pertraktacje ze szpiegiem kapitalistycznej Francji, nawet jeżeli chodziło o pamiątki po samym Adamie Mickiewiczu!\nWizyta Jerzego Goreckiego w 1957 roku w wileńskim Muzeum Mickiewicza, jak przypuszczam, polegała m.in. na zbadaniu sytuacji – czy pamiątki po Mickiewiczu znalazłyby na Litwie chętnego adresata – nabywcę, czy przekazane eksponaty byłyby należycie zabezpieczone i miałyby odpowiednio honorowe miejsce do eksponowania.\nPosiadacz pamiątek po Adamie Mickiewiczu uznał zapewne kult przodka na Litwie za dostatecznie ukształtowany, by ta odpowiednio oceniła ich wartość mogła godnie pielęgnować pamięć Poety – przodka Jerzego Goreckiego. Dlatego rozważanie o Litwie, jako możliwym adresacie przekazania pamiątek, było w ogóle możliwe.\nNa zdjęciu: łóżko z kolekcji rodzinnej Mickiewiczów. Fragment ekspozycji Muzeum Adama Mickiewicza w Śmiełowie, fot. magwil.lt\nTak się złożyło, że obecnie w Wilnie mieszka wnuk Jerzego Goreckiego, Roman Gorecki-Mickiewicz, którego przed kilkoma laty miałam zaszczyt osobiście poznać. Zwróciłam się do niego z pytaniem o losy tych pamiątek. Roman z opowiadań Rodziny pamięta o przekonaniu dziadka, że jego dwaj synowie nie są zbyt zainteresowani dziedzictwem Adama, dlatego postanowił zatroszczyć się o to, by kolekcja trafiła w ręce instytucji, która będzie mogła należycie o nią zadbać.\nJerzy Gorecki marzył o tym, by kolekcja nie uległa podziałowi, została przekazana w jedne ręce. Chciał też, żeby trafiła do jednego z krajów – spadkobierców Rzeczypospolitej Obojga Narodów, dziś podzielonej na kilka państw Ojczyzny Adama Mickiewicza. O nabycie kolekcji mickiewicziany starało się wielu pretendentów. Najbardziej poważnym kandydatem była Polonia amerykańska, która zaproponowała zresztą wielce atrakcyjną cenę.\nJerzy Gorecki nie chciał jednak, by pamiątki powędrowały za ocean i z nadzieją liczył na przychylną decyzję władz Litwy Radzieckiej. Ponieważ jednak nie doczekał się takiej, przystał na finansowo skromniejsze, ale sercu bliższe propozycje ze strony Polski Ludowej.\nPo pertraktacjach całość zbiorów w 1978 roku, dzięki pomocy Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, została zakupiona i przekazana na własność dla Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Część zakupionej kolekcji trafiła natomiast do Muzeum Adama Mickiewicza w Śmiełowie (koło Poznania), gdzie jest do dzisiaj prezentowana.\nJanusz Odrowąż-Pieniążek – wieloletni dyrektor Muzeum Literatury im. A. Mickiewicza w Warszawie – w jednym ze swych licznych artykułów wymienia skład zakupionej w 1978 roku kolekcji Goreckich. Ta liczyła między innymi:\n5 autografów listów Adama Mickiewicza, w tym – ten ostatni poety z Konstantynopola do córki Marii (15 XI 1855 r.);\nUtwory, dokumenty i korespondencja Goreckich (ok. 480 listów; ok. 150 wierszy Antoniego Goreckiego; francuskie tłumaczenia literatury polskiej Marii z Mickiewiczów Goreckiej i in.);\nMeble w stylu Ludwika Filipa z mieszkania Adama Mickiewicza w Paryżu: mahoniowe stół-biurko Mickiewicza, dwa fotele i dwa krzesła oraz biblioteka; składany stolik empire, przy którym Mickiewicz grywał w szachy z Fryderykiem Chopinem; marmurowy zegar.\nPrzedmioty należące do Mickiewicza: złota szpilka z diamentami w kształcie liry, którą Puszkin ofiarował Mickiewiczowi; spinki złote do mankietów z monogramem "A.M."; lornetka teatralna; pierścionek złoty w kształcie węża z wykonanym zieloną emalią pod kryształem monogramem "A.M."; guziki od kurtki mundurowej, którą nosił w Konstantynopolu; dwa kałamarze: mosiężny z biurka Poety i turecki z Konstantynopola.\nKolekcję 95 monet z ostatnich 400 lat.\nSrebrną łyżkę przetakową z monogramem "A.C.M." (Adam Celina Mickiewiczowie).\nPrzedmioty i biżuterię należącą do Marii Goreckiej.\nKolekcję obrazów, rysunków, miniatur portretowych i fotografii członków rodziny Mickiewiczów, Goreckich i przyjaciół rodziny.\nKolekcję ponad 480 książek.\nŁóżko orzechowe w typie Ludwik Filip, które należało do Marii z Mickiewiczów Goreckiej – spała na nim przez całe praktycznie życie i zmarła dokładnie w dniu i godzinie, jak jej ojciec – Adam Mickiewicz – 26 listopada 1922 roku.\nWspomnienie łóżka orzechowego Marii Goreckiej wzbudziło szczególnie emocje Romana Goreckiego-Mickiewicza. Łóżko to dobrze bowiem pamięta. Stało w jednej z sypialni Jerzego Goreckiego i gdy Roman gościł u dziadka, zawsze spał na nim. To było poniekąd JEGO łóżko.\nPewnego razu, podczas kolejnej gościny u dziadka, Roman swego łóżka nie zastał. Spytał nestora, gdzie ono jest, a ten powiedział: "Polacy zabrali"! Żadnego innego przedmiotu Roman tak nie żałuje, jak tego, bardzo wygodnego, "jego łóżka", które dziś można obejrzeć w Muzeum Adama Mickiewicza w Śmiełowie.\nPani Gražina Mareckaitė w swoim artykule najbardziej żałuje diamentowej liry, tj. ozdobnej szpilki w kształcie liry do fularu – męskiej chusty, która pełniła w modzie XIX wieku rolę współczesnego krawatu. Szpilka ta jest dziś eksponowana w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. W 2008 roku, podczas kwerendy w tej placówce, miałam okazję ją podziwiać, a w 2019 roku dostąpiłam zaszczytu poznania konserwator Zamku Królewskiego w Warszawie Anny Saratowicz, która dokonała ostatniej konserwacji owej szpilki.\nOpowiadała, że szpilka jest złota, a drobne diamenciki osadzono w srebrnej oprawie, przez co nabierają żółtego odcienia, psując piękno klejnotu. Odnowiona szpilka wygląda tak, jak gdyby przed chwilą opuściła pracownię jubilera i Aleksander Puszkin wręczył ją – piękną i lśniącą, godną przejścia z rąk geniusza w ręce geniusza – Adamowi Mickiewiczowi.\nAutorka serdecznie dziękuje Jerry Meijerowi za nieocenioną pomoc w tłumaczeniu francuskich tekstów.\nNa zdjęciu: diamentowa szpilka w kształcie liry do fularu (przed konserwacją). Dar Puszkina dla A. Mickiewicza. Ze zbiorów Muzeum Literatury im. A. Mickiewicza w Warszawie, fot. magwil.lt\nAlicja Dzisiewicz, kustosz Muzeum Adama Mickiewicza przy Bibliotece Uniwersytetu Wileńskiego\nArtykuł ukazał się 15 czerwca 2020 r. w internetowym wydaniu czerwcowego numeru „Magazynu Wileńskiego”


Nowe zadania elit - Wiadomości i informacje z kraju - wydarzenia, komentarze dziennik.pl\nNowe zadania elit\n02.08.2008, 04:01 | Aktualizacja: 07.06.2010, 18:40\nCzy za rządów PO realne konflikty polityczne w Polsce zanikły? Czy wkroczyliśmy w epokę demokratycznej nudy, kiedy możliwe są co najwyżej parlamentarne pyskówki, ale nie poważne, angażujące społeczeństwo spory? Na te pytania odpowiadali na naszych łamach m.in. Andrzej Nowak i Aleksander Smolar. Dziś przedstawiamy kolejny głos - znanego politologa i publicysty Rafała Matyi. Jego zdaniem prawdziwe podziały i osie sporu trzeba w Polsce... dopiero wymyślić. Na razie mamy do czynienia z "polityką bez właściwości", dziwaczną przepychanką w obrębie elit, w której obowiązują kryteria coraz mniej mające wspólnego ze społeczną rzeczywistością. Wszyscy walczą pod sztandarami rodem z innej epoki. Liberalna elita jak w latach 90. próbuje walczyć z "ciemnogrodem". A konserwatyści tak jak dawniej po cichu liczą na to, że fala nowoczesności jednak się odwróci... Obie strony mają poważne problemy z tożsamością. Liberałowie nie są w stanie wyjść z zaklętego kręgu komunałów o postępie i społeczeństwie obywatelskim. Chcą za wszelką cenę utrzymać swój monopol na cywilizacyjną misję, choć staje się to coraz trudniejsze. Te kłopoty liberalnego centrum - wskazuje Matyja - są szansą dla konserwatystów, by wyzwolić się od etykietki ciemnogrodu i zaproponować nowe linie podziału w debacie o Europie czy globalizacji. Wymaga to jednak podjęcia rzeczywistej "gry z nowoczesnością", a nie ciągłego odwracania się do niej plecami w poszukiwaniu coraz bardziej iluzorycznych "silnych wartości".\nJaki spór jest Polsce potrzebny?\nWypracowanie nowych istotnych osi podziału stanie się w najbliższych kilku latach testem intelektualnych możliwości polskich elit. Kryterium oceny tych możliwości będzie zarówno ich społeczna istotność - pozwalająca na rzeczywistą, a nie pozorną partycypację polityczną obywateli - jak i merytoryczna adekwatność względem wyzwań, jakie staną przed krajem. W poszukiwaniu tych osi podziału istotniejsze niż wpatrywanie się w socjologiczne realia jest zrozumienie nowej funkcji elit - z jednej strony zarządzających własnym państwem, a z drugiej - funkcjonujących w nowych realiach międzynarodowego oddziaływania.\nChoć zapewne jesteśmy jeszcze daleko od w miarę adekwatnego opisu realnych i perspektywicznie istotnych podziałów, to wypowiedzi Aleksandra Smolara i Andrzeja Nowaka ułatwiają postawienie kilku kroków w tym kierunku. Smolar słusznie zwraca uwagę na istotny podział między "kosmopolitycznymi elitami" a ludźmi "przywiązanymi do ziemi". Co więcej, wzbogacając go wewnętrznym napięciem w grupie pierwszej - między zwolennikami globalizacji a rzecznikami integracji europejskiej - pokazuje jeden z możliwych scenariuszy budowania efektywnego politycznie podziału także w poprzek tej drugiej, znacznie liczniejszej grupy. Polityczna wyobraźnia łatwo przenosi nas do kraju, w którym dwie rywalizujące elity wygrywają społeczne lęki i obawy przed niekorzystnymi skutkami globalizacji bądź integracji europejskiej, przedstawiając się przy tym z właściwą sobie hipokryzją jako dwa odłamy obozu patriotycznego.\nTaki możliwy scenariusz sugeruje przy tym istotne zastrzeżenie, każąc dostrzec wzajemną nieadekwatność nośnych politycznie podziałów społecznych i realnych podziałów w świecie elit. Warto zatem odróżnić "podziały partyjne" od tych, których rozstrzygnięcie niechętnie zostanie pozostawione wyborcom. Tych, które elity wolą rozstrzygać we własnym gronie - choć niekoniecznie zakulisowo. Mogą uznać po prostu, że rozstrzygnięcie nie powinno zapaść w Sejmie ani zostać narzucone przez ten czy inny układ rządzący. Ale nie mają nic przeciwko temu, by było ono dyskutowane w mediach, by było przedmiotem badań opinii publicznej.\nWarto zwrócić w tym kontekście uwagę na argumenty Andrzeja Nowaka, który wskazuje na pewną patologię funkcjonowania elit w minionych 20 latach. Patologię opartą na dążeniu jednego ośrodka czy środowiska nie tylko do monopolizacji decyzji przekazywanych elitom, ale do faktycznego monopolu na określanie tematów lub ram dyskusji. To, o czym pisze Nowak, prowadzi nas do drugiego istotnego zastrzeżenia: tylko w warunkach realnego pluralizmu elit można bezpiecznie decydować o wyłączeniu pewnych kwestii z rywalizacji partyjnej i wyborczej.\nSprawa wydaje się tym bardziej istotna, im głębsza jest dysfunkcjonalność polskiej polityki. W ostatnich latach scena polityczna stała się bowiem w zasadzie samowystarczalna. Nie poszukuje już nośnych społecznie problemów, które objaśniałyby różnice między partiami. Ludzie Kaczyńskiego mogą walczyć z ludźmi Tuska w przestrzeni szczelnie wypełnionej waśniami i urazami personalnymi, nieustannymi zarzutami łamania reguł gry, patosem groteskowych oskarżeń.\nDwie główne partie nie szukają już nowych sposobów mobilizowania poparcia. Jeszcze cztery lata temu PiS potrafił identyfikować i politycznie nazywać ważne społeczne interesy. Postulując otwarcie korporacji prawniczych, potrafił pozyskiwać sympatię młodych absolwentów prawa. Do swojej tradycyjnej retoryki dodawał pewien "liberalny komponent", dzięki któremu zwracał na siebie uwagę także innych grup specjalistów wchodzących na rynek pracy. Dziś takie zabiegi uznano by pewnie za niepotrzebną stratę czasu.\nSpin doktorzy obu ośrodków politycznych nie zastanawiają się, jak za pomocą sporu o służbę zdrowia w sposób korzystny dla własnej partii objaśnić istotę politycznej różnicy względem przeciwnika. Partie są doskonale obojętne wobec programu zmian w szkolnictwie wyższym, wobec dyskusji o perspektywach kryzysu energetycznego czy nawet rosnących problemów płacowych w budżetówce niesprowadzających się jedynie do postulatu "więcej", ale często prowadzących do sporu o "sprawiedliwiej".\nStawiane zatem pytanie o efektywne politycznie podziały społeczne może być do pewnego stopnia pytaniem "nie na czasie", pytaniem chwilowo przynajmniej nieaktualnym. Właśnie wygaśnięcie podziału postkomunistycznego stwarza pewnego rodzaju okazję do polityki bez właściwości. Do polityki, która jest łatwiejsza, w tym sensie, że główni gracze nie muszą "schylać się po społeczne poparcie", walczyć o sympatię poszczególnych grup. Wystarczy podtrzymywać symboliczne więzi z elektoratem i podkreślać niechęć do tych, których ów elektorat nie lubi, by zyskiwać jego zrozumienie i lojalność. Krótkoterminowa koniunktura polityczna podpowiada spin doktorom obu stron taki właśnie styl działania.\nPodziały socjopolityczne, które stoją za nielubieniem Tuska czy Kaczyńskiego, są znacznie mniej uzasadnione ekonomicznie (biedni-bogaci) czy geograficznie (metropolie-prowincja), niż wskazują na to proste statystyki. Rekrutacja do obu obozów odbywa się przede wszystkim na podstawie podobnego adresowania zaufania i nieufności, a nie sztywnych interesów. Pytanie o preferencje wyborcze jest pytaniem raczej o to, czemu lub komu ufamy albo czego lub kogo się obawiamy, a nie o proste usytuowanie w społecznej hierarchii.\nObraz dystrybucji zaufania został dodatkowo zafałszowany przez - znacznie bardziej interesowne - postawy elit objaśniających społeczne zachowania. Jak pisze Andrzej Nowak: "Ten konflikt, nie o idee, ale o pozycję, o prestiż, o dominację jednego salonu - jest dziś jak najbardziej realny. Zdaje się on wciągać wielkie media i całe partie w swój wir. Poziom osiąganej w nim histerii wynika zapewne z faktu, że nie chodzi o zwykłą w demokratycznych systemach cyrkulację elit, ale o zmierzch elity powstałej w systemie totalitarnym". W tej sytuacji doszło do rzeczywistej dyskwalifikacji obaw jednego z rywalizujących podmiotów, do publicznego zdezawuowania jego racji przez dominujący głos elit.\nParadoksalnie zresztą obie rywalizujące części elity: większościowa, antypisowska i mniejszościowa, broniąca wprost racji tej partii, doprowadziły do faktycznego uproszczenia różnic, które dzieliły polityków. Obie pilnowały raczej dyscypliny towarzysko-politycznej i nie poszukiwały nowych sposobów objaśnienia sytuacji. To uproszczenie jest dla obu stron sporu i dla samych elit zabójcze. Po pierwsze dlatego, że sprowadza ich rolę jedynie do sekundowania i tak jałowej debacie politycznej. Po drugie dlatego, że siła racji, jakie stoją za różnymi kompozycjami zaufania i nieufności, nijak ma się do siły głosów, które w tych czy innych wyborach popierają poszczególne partie. Po trzecie wreszcie dlatego, że zadaniem myśli politycznej jest nie tyle dostarczanie amunicji politykom, ile krytyczna ocena ich działalności - zarówno tych, którzy są nam ideowo bliscy, jak i ich przeciwników.\nRealnym podziałem wewnątrz elit jest - mający swe źródło w nierównowadze lat 90. - podział na hołubionych przez "Gazetę Wyborczą" oraz na sytuacyjny sojusz zwalczanych i pomijanych przez to centrum towarzysko-polityczne. Jeżeli istnieje dziś nić porozumienia między Ryszardem Bugajem i Ludwikiem Dornem, między Andrzejem Nowakiem i Rafałem Ziemkiewiczem, to ma ona swe źródło w tym kluczowym dla tamtej epoki podziale sytuacyjnym. Jednak merytoryczna istotność tego podziału jest nikła. "Gazeta" przestała być istotnym punktem odniesienia, a jej funkcje zostały sprowadzone do prostego odruchu obronnego niewymagającego już nawet żadnych dodatkowych interpretacji.\nIstotnym podziałem wewnątrz elit będzie natomiast ciekawie, choć nieco powierzchownie opisany przez Smolara stosunek do narodu, do "polskiej lokalności". Smolar demaskuje jako wyłączoną z kosmopolitycznej elity i z własnej winy przypisaną do ziemi tę część inteligencji, "która ze względu na swoje kwalifikacje, często humanistyczne (literatura, historia kraju itd.), ale też i na swoje pasje ideowe, jest przywiązana do koncepcji narodu", po czym wskazuje na to, iż także nacjonalizm wyrastał w środowiskach inteligenckich. Problem jednak w tym, że nacjonalizm - w jego dawnym wydaniu - nie jest dziś postawą żadnego liczącego się środowiska intelektualnego.\nCo więcej, jeżeli przyjmiemy, że każda polityka - także liberalna - musi mieć u swych źródeł jakąś koncepcję wspólnoty, to zauważymy, że kwestia podziałów jest bardziej złożona. Na prawicy dominowało do niedawna tradycyjne, raczej konserwatywne niż nacjonalistyczne, rozumienie narodu jako wspólnoty pokoleń, wspólnoty losu historycznego. Co więcej, zwolenników takiego rozumienia dzielił spór, który Andrzej Nowak precyzyjnie opisał przy innej okazji jako spór między patriotyzmem republikańskim (przywiązanym do zasad ustrojowych) i patriotyzmem imperialnym (przywiązanym do państwa jako takiego). Nowym nurtem na polskiej prawicy jest "republikanizm konstruktywistyczny" postulujący polityczne "zbudowanie wspólnoty" przez zabiegi z pogranicza polityki historycznej i korekt ustrojowych mających na celu wzrost obywatelskiej partycypacji.\nJednak problem z tezą Smolara nie dotyczy wyłącznie powierzchownego opisu stanowiska "przypisanych do ziemi". Nie dotyczy nawet demaskatorskiego aspektu cytowanego zdania. Podstawowe pytanie brzmi: jaka wspólnota stanowi punkt odniesienia "drugiej strony", która nie jest "przypisana do ziemi"? Jeżeli nie któraś z wizji polskiej wspólnoty politycznej - to jaka? Kosmopolityczna wspólnota "klasowej arystokracji"? Dość mglista dziś wspólnota polityczna Unii Europejskiej? Przecież nie utopijne "społeczeństwo obywatelskie", którym bez skutku raczono nas kilkanaście lat temu, traktując je jako ideał wspólnoty pozbawionej narodowych, religijnych czy innych właściwości.\nPułapka, którą Smolar zastawia sam na siebie, przypomina nieco tę z "Barbarzyńców" Kawafisa. Jego antagoniści są warunkiem sine qua non jego własnej koncepcji. Trzyma się ona w znacznym stopniu na misji równoważenia "prawicowych" czy "narodowych" żywiołów, które wyrażają postawy ludzi "przypisanych do ziemi". Opis Smolara jest w swoich najgłębszych warstwach lokalny i osadzony w dawnych - może nawet bardzo dawnych - tradycjach sporu o polskość. Sam Smolar podsuwa zresztą XVIII-wieczny kostium dla swego kosmopolitycznego konceptu. Konceptu, którego liberalność, racjonalność i postępowość są zrozumiałe i uzasadnione tylko w specyficznym kontekście. Kontekście, który jest coraz bardziej nierzeczywisty.\nCo więcej - jak dostrzegł to sam Smolar - kosmopolityczna elita musi dokonać przewartościowań, by na nowo wymyślić swą misję w przestrzeni, w której dziś jeszcze nie ma nawet zarysu wspólnoty mogącej stanowić dla niej punkt odniesienia. Nie może naiwnie liczyć na odsiecz ze strony młodych i wykształconych. Postawy tych ostatnich są często zaskakujące nie tylko dla konserwatystów. Jest wśród nich zadziwiająco wiele anachronicznego przywiązania do banalnych starych prawd i idei. Ich postępowość bywa zatem bardziej XIX-wieczna niż rzekomy anachronizm niejednego polskiego konserwatysty.\nZwłaszcza że wielu konserwatystów, rozumiejąc ograniczenia swoich poglądów, stara się mówić w jakimś stopniu językami nowoczesności, a w najmłodszym pokoleniu nawet chętniej - ponowoczesności. Podobnie dzieje się na ożywionej intelektualnie młodej lewicy, ciągle jeszcze bardziej skłonnej do eksperymentowania i dekonstruowania niż do formułowania nadętego laickiego credo. Najbardziej nudne, przywiązane do wytartych sloganów jest liberalne centrum, aspirujące do bycia wszystkim co dobre i postępowe właśnie. Nawet liberalizm młodego pokolenia nie jest dziś witalny, bo strona, po której się opowiada, to język formułek powtarzanych do znudzenia i bez wiary na wszystkich szczeblach edukacji, w przeważającej większości mediów, przez niemal wszystkie kulturalne autorytety, które własnego zdania używają właściwie wyłącznie w kolektywnym i apriorycznym orzekaniu o tym, co godne uznania, a co oburzenia.\nPrzekleństwem i słabością owego centrum są wypracowane w latach 90. nawyki ograniczania dyskusji, respektowania autorytetów, redukowania wewnętrznej krytyki. O ile wewnętrzna różnorodność, ba, nawet skłócenie, zagwarantowały prawicy intelektualną żywotność i utrzymały prawo do wewnętrznej krytyki, o tyle najsilniejsza dziś politycznie opcja ma na swoje usługi jedynie dwa bataliony polemiczne zaprawione w unicestwianiu prawicy i kilka bardziej refleksyjnych umysłów, które postrzega zresztą raczej jako zagrożenie niż potencjalny atut.\n"Kosmopolici" okazali się za słabi, by dostrzec i opisać dylematy i możliwe podziały. Nic nie przeszkadzało temu, by na licznych wciąż łamach liberalnej prasy toczył się spór "globalistów" z "europejczykami". By polityczne sztaby opracowały (na podstawie jego rozpoznania) strategie konfliktu, którego rezultat byłby dla tej grupy niegroźny. "Jednolitofrontowe" stanowisko w sprawie członkostwa w Unii i interwencji w Iraku, dogmatyczne wyśmiewanie gospodarczego nacjonalizmu w imię ideałów prywatyzacji, wreszcie perswazyjna kampania przeciwko temu, co w kulturze narodowe i religijne, pozbawiły "kosmopolitów" szansy na odegranie takiej roli.\nStrategia polityczna PiS uniemożliwiła z kolei pozyskanie istotnych sympatyków w "klasie kosmopolitycznej" przez lepiej przygotowane do intelektualnych podbojów grupy intelektualne wywodzące się z kręgu "przypisanych do ziemi", wielobarwnych konserwatystów. Mimo to zasadnicza - strukturalna - słabość strategii liberalnych tworzy nadal pewną koniunkturę dla tych ostatnich. Koniunkturę, której wykorzystanie wymaga dokonania istotnego dla przyszłości rozłamu właśnie wewnątrz nurtu konserwatywnego.\nWówczas główny spór polityczny (choć niekoniecznie partyjny) toczyłby się między strategią "patriotyzmu państwowego" nastawionego na silną pozycję Polski w strukturach europejskich, i co za tym idzie wyposażonego we własny, pozytywny projekt tych struktur, a strategią "patriotyzmu tożsamościowego". Ten drugi może stać się skuteczny przez wykorzystanie pewnych trendów globalnych z natury wrogich europejskiej integracji, może - a są oznaki, że to rozumie - europejskiej nowoczesności przeciwstawić połączenie antynowoczesnych strategii postmodernizmu z wątkami tradycji narodowej. Tymi wątkami, które dadzą się przetłumaczyć na język przyzwyczajonego do formalnych reguł postmodernizmu widza i czytelnika.\nObie możliwe strategie konserwatyzmu są zatem ryzykowne i opierają się na trudnym dla polskiej prawicy wyrzeczeniu się dobrego samopoczucia i zdolności do idealizacji własnych postaw. Wymagają podjęcia gry z nowoczesnością. Gry, do której z obrzydzeniem podchodzą dziś wszystkie istotne nurty polskiej inteligencji, zarówno te postępowe, wzywające do pełnego rozkoszy poddania się nowoczesności w każdym jej wymiarze, jak i te konserwatywne - czerpiące siłę do życia z nadziei na całkowite odrzucenie nowoczesności. Droga rewitalizacji głównych nurtów ideowych - a zarazem powrotu elity do znaczącej roli w kształtowaniu polskiego losu - biegnie zatem przez porzucenie własnego psychicznego komfortu, przyjemności bycia niewinnym i nieświadomym, na rzecz bycia podmiotowym i branym pod uwagę.\n*Rafał Matyja, ur. 1967, politolog, historyk, wykładowca Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu. Jeden z najbardziej znanych polskich publicystów i komentatorów politycznych - dziś związany z "Dziennikiem". Opublikował (wraz Kazimierzem M. Ujazdowskim) książki "Równi i równiejsi" (1993) oraz "Ustrojowa pozycja związków zawodowych: szansa czy zagrożenie?" (1994). Ostatnio wydał "Państwowość PRL w refleksji politycznej lat 1956 - 1980" (2007). Wielokrotnie gościł na łamach "Europy" - ostatnio w nr 219 z 14 czerwca br. zamieściliśmy jego tekst "Zerwana ciągłość".\nPsychoza Ameryki i europejska neuroza przeczytaj »\nPsychoza Ameryki i europejska neuroza


Usługi biometryczne, czyli pieniądze prosto spod palca - GazetaPrawna.pl\nOdcisk palca. fot. shutterstock.com / ST\nKamera skanuje całą twarz w ułamku sekundy, a jej elektroniczny obraz trafia do systemu, który rozpoznaje rysy, tęczówkę oka, a nawet kształt nosa. Dopiero po pozytywnej weryfikacji i potwierdzeniu tożsamości możemy przejść dalej. To nie scena z filmu science fiction, lecz system, jaki funkcjonuje na stadionie klubu piłkarskiego Cracovia. Przechodzi przez niego każdy kibic chcący obejrzeć mecz. Po co? – Aby zapobiec bijatykom, a ewentualnie wskazać ich uczestników – mówią przedstawiciele Cracovii. I dodają, że dzięki systemowi koszty zabezpieczania imprez spadły o kilkadziesiąt procent.\n– Zminimalizowaliśmy rolę ochroniarzy podczas wpuszczania kibiców na trybuny – mówi rzecznik prasowy klubu Przemysław Urbański.\nMetody zapewniania bezpieczeństwa oparte o biometrię są coraz popularniejsze. Podobnie jak znający się na nich specjaliści. I dlatego na Politechnice Warszawskiej właśnie ruszają studia podyplomowe z bezpieczeństwa systemów informacyjnych wraz z technikami biometrycznymi. – Przygotowaliśmy 48 miejsc dla studentów. Jeżeli zainteresowanie okaże się większe, powiększymy tę liczbę – mówi dr Michał Kudelski, jeden z wykładowców nowo powstałego kierunku.\nBanki lubią odciski\nRozpoznawanie osób na podstawie niepowtarzalnych atrybutów, jak odcisk palca, układ żył w dłoni, zdjęcia tęczówki czy tembr głosu, nie jest dzisiaj niczym nadzwyczajnym. Takie usługi zabezpieczenia oferuje w Polsce już kilkanaście firm, w tym: Hitachi, Panasonic, Lucky Technology Ltd., Recognition Systems, BioGuard, LG, Indentix, ZKSoftware, Pentacom i Comarch.\n– Polska to jeszcze rynek wschodzący biometrii. Daleko nam do Japonii czy USA, ale powoli przekonują się do niej kolejne branże – uważa Tomasz Śnieżyński, dyrektor konsultingu bezpieczeństwa IT w firmie Comarch, i wymienia cztery główne kategorie zainteresowanych: instytucje administracji publicznej, małe i średnie firmy wykorzystujące ją do zabezpieczenia dostępu do ważnych pomieszczeń, usługi internetowe oraz instytucje finansowe.\nWłaśnie wśród banków biometria dziś jest najpowszechniejsza. Przy Związku Banków Polskich już od 2007 r. działa Grupa ds. Biometryki, a z takimi zabezpieczeniami eksperymentuje już kilkanaście banków. Najbardziej zaawansowany w pracach jest Bank Polskiej Spółdzielczości, którego 90 proc. bankomatów jest już obsługiwanych biometrycznie.\n– Bankomaty z urządzeniami do sczytywania układu naczyń krwionośnych klienta mogą posłużyć np. emerytom do szybkiego wypłacania świadczeń. Nie muszą oni znać kodu PIN, wypłacając raz w miesiącu pieniądze – tłumaczy Ewa Gromadzka z PBS.\nZ danych ZBP wynika, że w Polsce działa dziś ponad 130 biometrycznych bankomatów i co roku liczba ta zwiększa się o kilkadziesiąt urządzeń. Banki testują też biometrię głosową, polegającą na potwierdzaniu tożsamości osoby na podstawie unikalnych cech jej głosu. Prace nad takimi rozwiązaniami prowadzą m.in. PKO Bank Polski i Deutsche Bank. Z kolei z biometrią w kartach płatniczych eksperymentuje Pekao SA – do tej pory wydał swoim korporacyjnym klientom ponad 5 tys. kart, w których zapisany jest odcisk palca. Dokonując kartą płatności, wystarczy przyłożyć palec do czytnika.\nBiometria na stadionie\nDostawcy usług biometrycznych liczą, że rynek rozwinie się też dzięki inwestycjom w administracji publicznej czy Euro 2012. Nad podobnymi zabezpieczeniami, jakie wprowadziła Cracovia, zastanawia się kilka innych stadionów. Z myślą o nich firma Pentacom opracowała system Bezpieczny Stadion, na który składają się nie tylko bramki, lecz także bilety biometryczne.\nNajbardziej rozwinięty jest jednak rynek biometrii dla firm. Z zabezpieczania wrażliwych pomieszczeń za pomocą czytników linii papilarnych, jak oceniają same firmy oferujące takie usługi, korzysta w Polsce już 600 przedsiębiorców. Ich liczba ma rosnąć w tempie kilkudziesięciu procent rocznie.\nCzy firmy mogą zbierać odciski pracowników?\nPonad dwa lata trwała batalia o legalność zbierania odcisków palców od pracowników w spółce LG Electronics Mława. W 2007 r. wprowadzono w niej rejestrację wejść i wyjść za pomocą czytników linii papilarnych. Odbyło się to za zgodą pracowników. Mimo to generalny inspektor ochrony danych osobowych nakazał usunięcie takich informacji i zaprzestanie ich pobierania, argumentując, że nie istnieje podstawa prawna do takich działań. Spółka powoływała się na art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, który zezwala na przetwarzanie danych za zgodą zainteresowanych. Sprawa – na niekorzyść LG i innych zainteresowanych biometrią firm – została rozstrzygnięta dopiero w grudniu 2009 r. Dziś więc wykładnia prawa jest taka, że gdy biometria służy bezpieczeństwu w firmie, dane mogą być zbierane przez pracodawcę. Za to uzasadnianie tego lepszym zarządzaniem czasu pracy jest niewystarczające.\ndane osobowe banki usługi finansowe finanse\nwytatuować nr na lewym przed ramieniu -najlepiej razem z PESElem i wplecionym NIPem.\nChcę mi się wymiotować od tych faszystowskich metod, ale domyślam się, że takich jak ja wybiegających daleko wyobraźnią w przyszłość na podstawie przeszłości jest mało, bo zaraz zostajemy zrównani z przeciwnikami elektryczności na wsi.\nU nas w firmie , w Hiszpanii meldujemy sie za pomoca odciskow palcow , i tak naprawde to polowa z nas o tym zapomina i czesto po skoñczonej pracy rejestrujemy dwa razy: tak wejscie jak i wyjscie. Jak sie okazalo , mamy sie tym nie przejmowac, bo najwazniejsza jest godzina zarejestrowania sie w komputerze. To wlasciwie po co ta zabawa z biometria.


Daiwa Tornado-X 2.70m 0-7g , Wędkarstwo w Orybach.pl\n» Wędkarstwo, strona główna » Sprzęt wędkarski » Testy sprzętu wędkarskiego » Wędziska » Daiwa Tornado-X 2.70m 0-7g\nDaiwa Tornado-X 2.70m 0-7g\nWysłany: Wto Maj 19, 2009 12:59 Daiwa Tornado-X 2.70m 0-7g\nWitam serdecznie, to mój drugi test wędziska ponieważ forma pierwszej recenzji (Daiwa Powermesh) spotkała się z waszym uznaniem, drugą postanowiłem zrobić podobnie.\nakcja: medium (parabolczna)\nmocowanie kołowrotka: click-sound\nłączenie sekcji - patrz zdjęcie\nCena: około 270 PLN (dostępne w niektórych sklepach internetowych)\noplot przelotek / jakość wykonania:\nBalnk: wykonany bardzo estetycznie, mocowanie przelotek solidne (ładna złota nitka zatopiona w oplocie) nie widać żadnych skaz etc. Obejrzałem go dość dokładnie i nie stwierdziłem nic do czego można by było się przyczepić. Bardzo praktyczny "składany" zaczep na przynęty, dobrze wykonane łączenie sekcji.\nDolnik: bardzo dobrej jakości korek. Bardzo wygodny, dobrze leży w dłoni (nie za duża średnica donika). Dolnik jest krótszy niż chociażby w 3.00m Powermeshu, i zakończony jest czarnym elementem (niekoniecznie odkręcanym). Wygląda bardzo estetycznie. Całość sprawia wrażenie "sportowej" wędki tzn szybkiej, zwinnej, lekkiej - czucie kija jest bardzo dobre.\nMocowanie kołowrotka: Click-sound czyli takie "odkręcane" cuś. Osobiście wolę bardziej tradycyjne mocowanie kołowrotka chociażby poprzez zakręcany uchwyt, ale podobno uchwyt tego typu też się sprawdza. Trochę się bałem że przez ten śmieszny uchwyt po zamocowaniu kołowrotka będzie wolna przestrzeń między częściami dolnika, ale nie ma takiego problemu więc jest OK.\nDodatki: wędka była w oryginalnym firmowym pokrowcu wykonanym z materiału przyzwoitej jakości. Jeżeli ktoś przewozi spinning w tubie, to na pewno skorzysta z tego fabrycznego dodatku.\nAkcja wędziska jest "średnia" (medium) czy też paraboliczna. Więc pierwsze wrażenie to lekka "kluskowatość" w porównaniu chociażby z popularnym Powermeshem. Ale z drugiej strony wędzisko jest długie i ma ekstremalnie niski ciężar wyrzutowy więc trudno się spodziewać super sztywności.\nTutaj dwie fotki - jak zaczyna się wyginać wędzisko:\nPrzekonanie jednak do jej akcji zyskujemy nad wodą. Wędka najpierw pracuje szczytówką, tak jak należy, dopiero potem zaczyna pracować reszta blanku. Przenoszenie sygnałów jest ultraprecyzyjne i nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. Ale o tym za chwilę.\n4. Rzuty i prowadzenie przynęty\nW kwestii rzutów jedna ogólna uwaga zanim przystąpię do podziału ze względu na gramaturę. Wędka wymaga wyczucia, chyba z reszta jak każda. Trzeba odnaleźć w niej coś takiego, co ja nazwałbym "punktem sprężystości wędki". Otóż testując kijek, wykonując mnóstwo rzutów zauważyłem, że w przeciwieństwie do kijków o nieco sztywniejszej akcji, które wiele więcej wybaczają, tutaj istotne jest odnalezienie "naturalnej sprężystości wędki" i owego "punktu sprężystości". Dlaczego? Dlatego, że na początku każdy rzut to zwyczajowe "machnięcie" do którego jesteśmy przyzwyczajeni i całkiem niezły efekt. I wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że moim zdaniem jesteśmy w ten sposób w stanie wykorzystać 60-70% możliwości wędki.\nOdnalezienie "punktu sprężystości" i dobre wyczucie wędki pozwoli nam wykorzystać naturalna pracę kijka i dociągnąć do 100% jego możliwości. Wówczas rzut przynętą polega na lekkim zamachu i "pociągnięciu z nadgarstka" - całkowicie bezwysiłkowo. Efekt jest fantastyczny! Przynęty lecą o wiele dalej, posyłać je można też bardziej precyzyjnie. Wymaga to oczywiście praktyki ale dobre wyczucie wędki zwiększy komfort łowienia.\na) przynęty 0-1,5g to jest coś co świetnie pracuje na tej wędce. Testowałem malutkie paproszki, wirówki w rozmiarze 00, najmniejsze i najlżejsze mikro wobki. Oczywiście przy tak małych przynętach nie osiągniemy niesamowitych odległości ale i tak byłem zaskoczony na plus odległością i celnością. Generalnie łowienie okoni i kleni na tak małe przynęty z tą wędką to super frajda udało mi się złowić kilkanaście i jestem bardzo zadowolony, ale o tym za chwilę.\nb) przynęty 1,5g-4g to jest najbardziej optymalny zakres dla tej wędki (moim skromnym zdaniem oczywiście). 3g obrotóweczkami byłem w stanie zarzucać tak daleko jak moim 3.00m 3-18g Powermeshem przynetą o rozmiarze 7g! Byłem tym bardzo zaskoczony, oczywiście na plus. Jest to możliwe tylko wtedy jak wyczujemy kijek i odnajdziemy jego naturalne właściwości. Inaczej trudno będzie osiągnąć podobne odległości. Jeżeli chodzi o celność - to jak najbardziej na plus. Chociaż wiadomo jak wpływa wiatr na tak małe przynęty.\nc) przynęty powyżej 4g komfort pracy wyśmienity, ale im bliżej wartości granicznej tym gorzej. Ja kupiłem kijek z zamiarem używania przynęt do 4 gram właśnie. I o ile przy 5 gramowej przynęcie jest bardzo fajnie (zwłaszcza np. z woblerem którego czujemy niemalże każde najmniejsze wychylenie) to przy 7gramach wolę już swojego PowerMesha\n5. Zacięcie i praca pod rybą\nTu znalazłem wszystko, czego brakowało mi w Powermeshu przy najmniejszych przynętach. Mikro wahadłówka (Tomka Krzyszczyka) w rozmiarze 1, o wymiarach 2,2 cm pozwalała na świetne prowadzenie i wyczucie absolutnie każdego puknięcia. Nie tylko widzimy to po szczytówce czy żyłce na wodzie - czujemy te puknięcia na dolniku! Tego się nie spodziewałem i byłem przekonany raczej do obserwacji szczytówki czy wody. A tutaj sygnalizacja brań jest wyjątkowo dobra. Nie są to puste słowa, gdyż wyobraźcie sobie że doskonale czuć było branie 10cm okonka czy 12cm klenia. Zacięcie uwydatnia w mojej ocenie "sportowość" wędki - lekko, z nadgarstka, z wyczuciem. Na początku oczywiście zmarnowałem chyba z 10 kilo brań ale po pół godzinie co 4-5 rzut wyciągałem rybkę a co 2-3 miałem wyczuwalne branie zdjęć rybek nie zamieszczam, bo nie pozwala na to regulamin forum (zatem zdjęć nie robiłem a rybki szybko wracały do wody).\nMartwiłem się co by było gdyby wzięło coś większego, ale złowiony kaczodzioby uspokoił mnie trochę Miał 65 cm i około 3kg wagi (grubas jeden)\nWyczucie brania tego w sumie dużego drapieżnika jak na dość delikatną wędkę nie stanowiło problemu, zacięcie również. Wędka pracowała świetnie. Ponieważ zestaw był dość delikatny, to hamulec był ustawiony trochę poniżej wytrzymałości żyłki. Hol wyglądał następująco - odejście ryby wiązało się z dość mocnym wygięciem wędki, która pierwsza "na klatę" brała walkę ryby i amortyzowała jej ucieczkę, dopiero po chwili wspierał ją hamulec kołowrotka. Moim zdaniem było to pewnie z 60% wytrzymałości kijka, więc nie poradzi sobie z metróweczką, ale wydaje mi się że z każdą rybką do około 5kg bezproblemowo. Jeżeli dobrze będziemy operować hamulcem, to nawet więcej\nWędzisko generalnie pracuje bardzo mocno i już przy mniejszych rybkach widać jego pracę - przy większych można się nieco przerazić stopniem jego ugięcia ale do granic wytrzymałości jest sporo. No ale bądźmy szczerzy - nie jest to kijek do holowania okazowych szczupaków, sandaczy czy sumów jego przeznaczenie to raczej okoń, pstrąg, jaź czy kleń\nPo raz kolejny wędzisko Daiwy przekonało mnie do siebie swoja kapitalną pracą, wyczuciem brania i ogromną kulturą pracy pod zaciętą rybą.\n6. Ogólna rekomendacja\nWędkę mam raptem kilka dni i intensywnie testowałem ją w weekend. Testy się udały, chyba w dużej mierze dzięki przynętom Tomka Krzyszczyka, po które sięgnąłem w tym roku (w tym samym stałym odcinku Kryspinowa, złowiłem około 2x wiecej ryb niż chociażby dwa tygodnie temu, a złowiony szczupak było o ponad 10cm większy) więc było to multitestowanie (nowa wędka, kołowrotek, przynęty). Między innymi dlatego udało mi się zbadać zachowanie wędki pod różnymi przynętami.\nWędkę poleciłbym tym, którzy nastawiają się na delikatne spinningowanie najmniejszymi wobkami (2,5 cm woblerek pracuje tak jakbyśmy holowali małutką rybkę - kązdy jego ruch jest wyczuwalny) paproszkami i przede wszystkim małymi wirówkami i wahadełkami. Każdy kto nastawia się na okonie, klenie, jazie czy pstrągi nie będzie zawiedziony.\nPonadto, uważam że wędka ma świetny stosunek jakości do ceny - podobno większość egzemplarzy wyprzedała się błyskawicznie, nie wiem czy inni sobie ten kijek chwalą, ja z pewnością tak.\nPodsumowując, uważam że jest to wędka o fantastycznym stosunku jakości do ceny dla tych, którzy szukają dobrego wędziska do najmniejszych przynęt.\nNa koniec dodam, że zaktualizuję recenzję być może w połowie sezonu a na pewno po całym sezonie. Pewnie będzie bardziej obiektywnie\n+ lekkie i bardzo poręczne wędzisko\n+ bardzo staranne wykonanie (oplot przelotek i zaczep przynęty, łączenie sekcji)\n+ bardzo dobrej jakości korek\n+ dobre odporne na ścieranie przelotki przystosowane również do plecionek\n+ doskonała praca i czucie od najmniejszych z możliwych przynęt spinningowych\n+ świetne możliwości rzutowe (paraboliczna akcja) odległość i celność\n+ świetna praca pod rybą\n+ łatwość zacięcia praktycznie każdego, nawet najdelikatniejszego brania\n+ spora wytrzymałość (ekstremum nie testowane)\n+ dobry stosunek jakości do ceny (moim zdaniem bardzo dobry)\n+ bardzo estetyczny wygląd\n+ fabryczny pokrowiec\n- akcja nie odpowiadająca każdemu (medium - paraboliczna)\n- konieczność wyczucia kija, aby wykorzystać jego pełne możliwości\n- uchwyt kołowrotka click sound (mnie osobiście się nie podoba)\n- bardzo mała uniwersalność (tylko i wyłącznie ultralekki i lekki spinning)\n- konieczność zastosowania małego kołowrotka (rozmiar 2,5 maks) aby odpowiednio wyważyć wędkę\n- relatywnie delikatny blank\n- relatywnie wysoka cena (od ok 270 PLN)\nDałbym jej ocenę 8/10\n(Ze względu na fenomenalne właściwości spinningowej z jednej strony i uchwyt kołowrotka wraz z ceną z drugiej)\nOstatnio zmieniony przez abdulian Pią Maj 22, 2009 11:49, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto Maj 19, 2009 13:13\nSuper napisana recenzja i pierwsze wrażenia związane z kijem .\nPs.Dodam tylko jedno.Uważam,że każdy producent powinien dawać do kija tubę jeśli jego wartość przekracza 250zł .\nWysłany: Wto Maj 19, 2009 13:27\nberet - w 100% się zgadzam. Koszt produkcji takie Tuby, przy masowej preodukcji dla firmy typu Daiwa to pewnie jakieś mocno przesadzone 5-7 PLN. Praktycznie nic biorąc pod uwagę cenę kijka. A rozwiązanie byłoby praktyczne i zadowolenie kupującego większe\nWysłany: Wto Maj 19, 2009 15:25\nDokładnie postarał sie bardzo Dziękuje bardzo na pewno sie przyda.\nWysłany: Śro Maj 20, 2009 00:55\nCieszę się, że komuś recenzja się przyda. Ja próbowałem przed zakupem podpytać na forum, ale jakoś nikt nie wiedział i nie używał tego kijka.\nTak a propos recenzji, to mnie wnerwia w WW czy innych "lub czasopismach" kolumny z mikro recenzjami wędkarskimi bo ewidentnie widać, że to teksty sponsorowane, marketingowy bełkot mający na celu pokazanie nowych produktów tylko danych 3-4 konkretnych firm z którymi gazeta ma kontrakty reklamowe. Fajnie, bo ta reklama pozwala im żyć, a słabo dla mnie, bo jakbym chciał doszukać się recenzji wędki czy kołowrotka konkretnej marki, to nie ma szans...\nJakby komuś ta recenzja pomogła w decyzji o zakupie, to dajcie mi znać - czysta ludzka ciekawość i próżność\nWysłany: Śro Maj 20, 2009 07:49\nMyślę, że na podstawie recenzji kupię sobie ten kijek, mam w wyposażeniu Dragona Energy c.w. 5-30 więc ten będzie dobrym dodatkiem do kolecji. Pewnie będzie problem ze znalezieniem bo allegro odpada ze względu na szanowną małżonkę zawsze znajdzie lepszą inwestycję na pieniądze np. kolejną parę butów\nWysłany: Śro Maj 20, 2009 09:04\nZawsze możesz znaleźć kijek na allegro i kupić "obok" aukcji wiele tamtejszych firm ma przecież sklepy internetowe w których można zamówić. Pamiętaj tylko - sprawdź dostępność, czy kijek jest "od ręki" bo podobno seria nie była duża, a rozeszły się dość szybko (niektórzy sprzedawcy, którzy już nie mieli kijka w ofercie mówili mi, że niemalże od ręki).\nWędkę niedrogo możesz kupić tutaj:\nale nie wiem jak z dostępnością\nTu jest link do allegro - od nich kupiłem (polecam)\nDodatkowo mają sklep w Wawie gdzie towar można odebrać osobiście i sprawdzić (jeżeli Cię to interesuje) - mają na prawdę niezłe ceny.\nPlus towar dostępny jest w innych sklepach wędkarskich ale w wyższych cenach\nWysłany: Sob Sty 23, 2010 15:47\nJest mały problem , chce kupić tą tornado x ale nigdzie nie mogę jej znaleźć o dł 270 m już od 2 msc szukam i nic ma ktoś namiary na tą wędeczkę ?


Remineralizacja zębów - domowe sposoby na wzmocnienie szkliwa i nie tylko\ndata publikacji: 23-07-2018 EKSPERT Konsultacje medyczne: lek. dentysta Karolina Bucka\nMocne i zadbane szkliwo to podstawa zdrowia zębów. W dzisiejszym wpisie odpowiemy na pytanie czym jest remineralizacja zębów oraz w jaki sposób możemy do niej doprowadzić. Zapraszamy do lektury!\nJakiś czas temu pisaliśmy na naszym blogu o demineralizacji szkliwa polegającej na osłabianiu się kondycji, z kolei w tym artykule opowiemy o zjawisku przeciwnym do demineralizacji, czyli o remineralizacji szkliwa. Jest to proces uzupełniania ubytków mineralnych szkliwa, czyli wzmacniania i odbudowy zębów.\nJak wygląda remineralizacja szkliwa zębów u dentysty?\nZabieg wykonywany w gabinecie dentystycznym mający na celu remineralizację szkliwa polega zazwyczaj w pierwszej kolejności na dokładnym oczyszczeniu zębów z osadu nazębnego (najczęściej za pomocą piaskowania). Następnym etapem po oczyszczeniu zębów jest fluoryzacja. Zaleca się także stosowanie produktów do higieny zębów w domu.\nDomowe sposoby na wzmocnienie szkliwa - dbaj o remineralizajcę\nPoza remineralizacją szkliwa w gabinecie stomatologicznym, warto także na co dzień samodzielnie dbać o wzmacnianie szkliwa zębów. Najlepsze domowe sposoby na wzmocnienie szkliwa to miedzy innymi:\nAby szkliwo było mocne i trwałe, potrzebuje odpowiednich składników odżywczych, które należy dostarczyć organizmowi poprzez stosowanie odpowiedniej diety. Szczególnie istotne dla szkliwa są wapń, magnez, fosfor, żelazo i cynk. Warto pamiętać także o witaminach A i D.\nOgranicz spożywanie kwasu fitynowego\nJeśli masz słabe kości, problemy ze szkliwem i tzw "słabe zęby" zwróć uwagę na ilość spożywanego przez Ciebie kwasu fitynowego. Najwięcej tego rodzaju kwasu znajduje się w soi, fasoli, siemieniu lnianym, a także w produktach razowych i pełnoziarnistych. Kwas fitynowy ogranicza przyswajanie minerałów istotnych dla kości oraz zębów (czyli wapnia, magnezu, fosforu, żelaza i cynku).\nNie myj zębów bezpośrednio po jedzeniu\nMoże to uszkodzić szkliwo, szczególnie po spożyciu owoców oraz słodkich pokarmów i słodzonych, gazowanych napojów. Po jedzeniu możesz przepłukać jamę ustną wodą, a po około 30 minutach, gdy pH w jamie ustnej wróci do normy, umyć zęby.\nZamień biały cukier na ksylitol\nBiały cukier powoduje m.in. powstawanie próchnicy, z kolei ksylitol przywraca prawidłowe pH w jamie ustnej, zapobiega rozwojowi bakterii oraz poprawia wchłanialność wapnia.\nKontroluj stan zębów\nKażdy z nas powinien stale kontrolować stan swoich zębów, jednak osoby zmagające się z pewnymi chorobami, powinny robić to częściej. Do chorób mających negatywny wpływ także na szkliwo zębów zalicza się:\nJeśli Twoje szkliwo wymaga remineralizacji, zapraszamy do gabinetów Atrii - dentysta Katowice


Ciasto kubuś - przepis na FajneGotowanie.pl\nFajne Gotowanie Przepisy Wypieki i desery Ciasto kubuś\n24.10.2021 (aktualizacja: 21.05.2022)\nWypróbuj przepis na pyszne ciasto kubuś. Delikatne i wyjątkowe w smaku ciasto na zimno idealnie sprawdzi się w lecie lub na przyjęcia dla dzieci.\nPrzepis na ciasto kubuś krok po kroku\nSok z marchwi 900 ml\nBudyń (proszek) 70 g 2 opakowania śmietankowego\nGalaretka 75 g 1 opakowanie pomarańczowej\nŚmietanka kremowa 30% 660 g 2 duże opakowania\nmikser, garnek mały, duża miska, blaszka do pieczenia 25x35 cm, rozdrabniacz\nW rozdrabniaczu rozdrobnij herbatniki.\nW garnku roztop masło, dodaj je do herbatników, wymieszaj dokładnie i przełóż na dno blaszki.\nW 0,5 szklanki gorącej wody rozpuść galaretkę pomarańczową, odstaw by wystygła.\nŚmietankę ubij na najwyższych obrotach, na koniec bardzo powoli dolej tężejącą galaretkę.\nWylej na spód i wstaw do lodówki\nZ soku odlej szklankę, rozpuść w niej budynie.\nResztę soku zagotuj, dodaj rozmieszane w soku budynie.\nMieszaj nieustannie, aż masa zgęstnieje..\nZdejmij z ognia, dodaj galaretkę i mieszać do całkowitego rozpuszczenia.\nMasę wylej na stężałą warstwę ze śmietany i wstaw do lodówki\nCiasto kubuś - cechy przepisu\nWięcej o cieście kubuś\nCiasto kubuś jest propozycją ciasta bez pieczenia na zimno. Ciasto może być wykonane na wiele sposobów dzięki czemu przepis dostosujesz do tego jakie masz składniki w domu. Ciasto z galaretką z sokiem marchewkowym lub z kubusiem pomarańczowym jest ciekawą warstwą i zasmakuje ona szczególnie dzieciom. Jest on także z masą śmietanową, którą możesz zastąpić masą serową lub masą na bazie budyniu. Ciasto możesz wykonać na biszkopcie domowym, na pokruszonych herbatnikach lub delicjach. Delicje możesz ułożyć także między warstwą śmietanową a galaretką. Ciasto z delicjami zyska dodatkowego smaku ciastek. Przepis na ciasto kubuś jest łatwy i szybki w przygotowaniu.\nCiasto kubuś to fajna i ciekawa propozycja na ciasto bez pieczenia na zimno. Sprawdzi się idealnie w letnie, ciepłe dni, a także na imprezy rodzinne. Duża blacha ciasta kubuś zniknie szybko dzięki jego wyjątkowemu smakowi.\nWartości odżywcze ciasta kubuś\nWęglowodany w cieście kubuś\nSkładniki mineralne w przepisie na ciasto kubuś\nSzacunkowy indeks glikemiczny ciasta kubuś 65\nherbatniki, masło, sok z marchwi, budyń, galaretka, śmietana, galaretka,\nAlergeny w cieście kubuś\nLista alergenów dla ciasta kubuś przygotowana na bazie 14 podstawowych alergenów dostępnych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.\nCena przygotowania ciasta kubuś\n2 opakowania śmietankowego\nJak oceniasz przepis na ciasto kubuś\nKomentarze o cieście kubuś


Nazwa przedmiotu Fizjologia\nKod przedmiotu 12.0-WL-PielP-FIZJ\nprof. dr hab. n. med. Miłosz Czuba\nPrzekazanie wiedzy z zakresu fizjologii człowieka w sposób zintegrowany z zachowaniem proporcji między niezbędną informacją o mechanizmach molekularnych, włączając w to współzależności między genami a czynnikami środowiskowymi warunkującymi ich ekspresję, a działaniem mechanizmów regulacji i adaptacji ogólnoustrojowych. Zwrócenie uwagi na aspekty kliniczne fizjologii poszczególnych układów i narządów, traktując fizjologię jako wstęp do nauki medycyny. Zapoznanie studenta z różnymi technikami badawczymi od najprostszych, jak np. identyfikacja grup krwi, ilość zużywanego tlenu, częstość skurczów serca, aktywność elektryczna pracy serca (EKG) do bardziej złożonych, jak badanie spiroergometryczne (CPET) czy badań ultrasonograficznych, ze szczególnym uwzględnieniem ich praktycznego zastosowania.\nWiedza z zakresu anatomii, biochemii i histologii.\nI. Fizjologia komórki\nProcesy komórkowe: transport do komórki, oddychanie komórkowe, odbiór i transmisja sygnałów, zjawiska ruchowe, fazy cyklu komórkowego\nŚmierć komórek; apoptoza, autofagia, katastrofa mitotyczna, nekroza i starzenie\nII. Fizjologia wydzielania wewnętrznego\nUkład hormonalny; integracja z układem nerwowym i immunologicznym\nDziałanie hormonów i transdukcja sygnałów: hormony peptydowe, białkowe i pochodne aminokwasowe, hormony steroidowe, eikozanoidy, cytokiny i czynniki wzrostu, neurohormony\nHormony podwzgórza, hormony przedniego płata przysadki, hormony części pośredniej przysadki, hormony rdzenia nadnerczy, hormony gruczołu tarczowego, czynności wydzielnicze trzustki, hormony szyszynki, hormony łożyska\nCzynności dokrewne gonad\nIII. Fizjologia krwi\nWłaściwości fizyczne i chemiczne krwi, krwinki czerwone\nErytropoeza, metabolizm żelaza i hemoliza\nKrwinki białe, procesy zapalne, alergia\nPłytki krwi, hemostaza ogólna i miejscowa\nIV. Fizjologia serca i układu krążenia\nFizjologia kardiomiocytów; potencjał spoczynkowy i potencjał czynnościowy\nElektrokardiografia - aktywność elektryczna pracy serca (EKG)\nSkurcz mięśnia sercowego i cykl sercowy\nUkład naczyniowy, właściwości biofizyczne, podstawy hemodynamiki\nPrzepływ krwi w tętnicach, krążenie żylne\nKrążenie wieńcowe i krążenie mózgowe\nV. Fizjologia układu oddechowego\nMechanika i regulacja oddychania\nSpirometria i wentylacja płuc\nOddychanie w warunkach hipoksji; adaptacja do dużych wysokości\nVI. Czynność nerek i regulacja objętości płynów ustrojowych\nDopływ krwi do nerek i regulacja przepływu krwi w nerce; transport kanalikowy\nMechanizm wytwarzania moczu pierwotnego; zagęszczanie i rozcieńczanie moczu\nHormonalna i humoralna regulacja przepływu nerkowego\nVII. Fizjologia układu pokarmowego\nNeurohormonalne regulacja przyjmowania pokarmu\nCzynności wątroby: próby czynnościowe wątroby, pęcherzyk żółciowy i mechanizmy wydzielania żółci\nVIII. Układ nerwowy\nFizjologia neuronu i przekaźnictwo synaptyczne\nUkład autonomiczny i neuroprzekaźniki\nCzynności czuciowe; dotyk, temperatura, równowaga, czucie głębokie\nCzynności ruchowe, odruchy, sterowanie ruchami dowolnymi\nWpływ różnych bodźców fizycznych, mechanicznych oraz chemicznych na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Pobudliwość i przewodzenie.\nPodstawy funkcjonowania komórek, tkanek i narządów tworzących organizm człowieka.\nAktywacja mózgu, sen, czuwanie.\nZnaczenie funkcjonalne struktur ośrodkowego układu nerwowego.\nFunkcje autonomicznego układu nerwowego, mechanizm przekazywania impulsów, receptory i transmitery.\nHemodynamika i autoregulacja tkankowego przepływu krwi.\nFizjologia układu oddechowego, regulacja i mechanika oddychania, wymiana gazowa.\nFizjologia nerek – filtracja nerkowa, produkcja moczu, układ renina – angiotensyna.\nRegulacja równowagi wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej.\nProces trawienia, wchłaniania i wydalania\nCzynności motoryczne i wydzielnicze układu trawiennego, trawienie i wchłanianie substancji pokarmowych, hormony jelitowe.\nHormony i ich wpływ na równowagę homeostatyczną ustroju.\nWłaściwości i funkcje krwi (odporność, oporność, homeostaza).\nWysiłek fizyczny i jego znaczenie dla wydolności organizmu.\nSamokształcenie -praca pisemna - diagnostyka procesów fizjologicznych\nWykład informacyjny z wykorzystaniem prezentacji multimedialnych, przykłady rozwiązywania problemów.\nĆwiczenia przedmiotowe, dyskusja, metoda przypadków i sytuacyjna.\nWykład – egzamin przeprowadzony w formie pisemnej, zawiera 80 pytań zamkniętych i 5 pytań otwartych. Uzyskanie 60 pkt (60%) na 100 pkt. możliwych do zdobycia jest warunkiem zdania egzaminu. 94-100% = 5,0, 85-93% = 4,5 76-84% = 4,0 68-75% = 3,5 60-67% = 3,0 0-59% = 2,0 Do egzaminu student jest dopuszczany na podstawie zaliczenia ćwiczeń.\nĆwiczenia - warunkiem zaliczenia jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich zajęć, przewidzianych do realizacji w ramach programu ćwiczeń. Ocenie podlegają sprawdziany wprowadzające do zajęć/tematu, kolokwia sprawdzające wiedzę po każdym bloku tematycznym – ocena pozytywna powyżej 60% uzyskanych punktów. W przypadkach nieobecności, Student powinien uzupełnić braki w terminie uzgodnionym z prowadzącym zajęcia.\nSamokształcenie - warunkiem zaliczenia jest przygotowanie pracy pisemnej (objętość 500 słów) - diagnostyka procesów fizjologicznych\nTraczyk WZ. Trzebski A. Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej. Wyd. Lekarskie PZWL 2015.\nKonturek SJ. Fizjologia człowieka; Podręcznik dla studentów medycyny. Wyd. Elsevier Urban & Partner Wrocław 2013.\nStraburzyńska-Migaj E. Testy spiroergometryczne w praktyce klinicznej. Wyd. lekarskie PZWL Warszawa 2010.\nCzasopisma i e-booki dostępne w Bibliotece Uniwersyteckiej UZ (bazy danych w układzie alfabetycznym) http://www.bu.uz.zgora.pl/\nZmodyfikowane przez dr n. med. Joanna Hoffmann - Aulich (ostatnia modyfikacja: 25-09-2020 09:49)


Makro bezrobocie - Notatki - Ekonomia - Docsity\nMakro bezrobocie - Notatki - Ekonomia, Notatki'z Ekonomia\nEkonomia: notatki z zakresu mikro e makroekonomii dotyczące bezrobocia; struktura zatrudnienia.\nLudzi aktywnych zawodowo nazywa się zasobem pracy.\nAktywni zawodowo to pracujący plus bezrobotni.\nPozostała część ludności (w wieku 15 i więcej lat) jest bierna\nzawodowo. Są to m.in.: - uczniowie - emeryci i renciści - osoby dobrowolnie rezygnujące z pracy w tym:\no gospodynie domowe, o matki wychowujące dzieci, o bogaci żyjący z zysku od kapitału lub dochodów\nwspółmałżonka, o leniwi, o zniechęceni do poszukiwania pracy.\nStopa bezrobocia to stosunek liczby osób bezrobotnych do\nliczby osób aktywnych zawodowo\nStB – stopa bezrobocia; B – bezrobotni;\nA – aktywni zawodowo.\nWspółczynnik aktywności zawodowej to udział aktywnych\nzawodowo w liczbie ludności\nWsA – współczynnik aktywności zawodowej\nL – ogół ludności\nWskaźnik zatrudnienia czyli udział pracujących w liczbie\nWsZ – wskaźnik zatrudnienia\nStopa bezrobocia rejestrowanego to stosunek liczby\nzarejestrowanych bezrobotnych do cywilnej ludności aktywnej zawodowo (ewidencja urzędów pracy).\nStBr – stopa bezrobocia rejestrowanego Br – zarejestrowani bezrobotni (ewidencja Urzędów Pracy)\nAc – cywilna ludność aktywna zawodowo\nZróżnicowanie w wyznaczaniu stopy bezrobocia:\n- BAEL – badanie aktywności ekonomicznej ludności - Urzędy Pracy\nWedług BAEL za bezrobotnych uznaje się osoby: - nie pracowały w ciągu badanego tygodnia - przez 4 tygodnie (wliczając jako ostatni – tydzień badany)\naktywnie poszukiwały pracy - były gotowe i mogły podjąć pracę - osoby, które znalazły pracę i czekają na jej rozpoczęcie\nBezrobotnym według Urzędu Pracy jest (USTAWA\nbezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:\na) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,\nc) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie\npobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego,\nd) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.2)) o\npowierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o\npowierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku\ndochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na\npodstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,\nf) nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia\nspołecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności,\nh) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych\nzgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,\nj) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na\nskutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6;\nPrzepływy na rynku pracy\n(na podstawie Czarny 2002)\nDobrowolnie (naturalnie) bezrobotni należą do zasobu pracy,\nlecz z własnej woli nie podejmują pracy za ustaloną na rynku płacę.\nPrzymusowo bezrobotni są to ci spośród aktywnych\nzawodowo, którzy nie mogą znaleźć pracy za obowiązującą na\nNaturalna stopa bezrobocia jest to stosunek wielkości bezrobocia dobrowolnego (naturalnego) do wielkości zasobu\nLD – (ang. labour demand) linia popytu na pracę\nLF – (ang. labour force) linia podaży pracy\nAJ – (ang. acceptance of job) liczba osób przyjmujących ofertę pracy z daną płacą realną\nRównowaga na rynku pracy powstaje w punkcie E, w którym\nzapotrzebowanie na pracę zrównuje się z jej zaoferowaną\nilością, rozumianą jako liczba osób przyjmujących propozycję pracy za daną płacę realną. Odcinek EF oznacza bezrobocie\ndobrowolne czyli np. osoby rejestrujące się jako bezrobotni lub przebierające w ofertach, szukając ponadprzeciętnej\nNierównowaga na rynku pracy\nnadwyżka podaży nad popytem - bezrobocie\nnadwyżka popytu nad podażą – pracodawcy poszukują\nKlasyfikacja bezrobocia:  bezrobocie frykcyjne jest spowodowane mobilnością\npracowników, którzy szukają najlepszej dla siebie pracy\n bezrobocie strukturalne występuje gdy struktura zapotrzebowania przedsiębiorstw na pracę nie odpowiada\nstrukturze podaży pracy\n bezrobocie cykliczne - spowodowane jest powtarzającym się co jakiś czas zmniejszeniem popytu w gospodarce\n bezrobocie okresowe\n bezrobocie fikcyjne – bezrobotni z różnych przyczyn nie chcą podjąć pracy\n bezrobocie ukryte\n- bezrobotni nie rejestrują się w UP\n- stworzone są fikcyjne etaty w przedsiębiorstwach państwowych (fikcyjne pełne zatrudnienie)\nZnajomość klasyfikacji bezrobocia i jego struktury jest\nniezwykle ważna, ponieważ poszczególne typy bezrobocia\nwymagają różnych środków zaradczych.\nWpływ podatków na rynek pracy\nCo jest zwykle rzeczywistą przyczyną bezrobocia:\n- wysokie koszty pracy spowodowane podatkami\n- bardzo rygorystyczny kodeks pracy (np. niemożność\nzatrudniania na czas określony mniejszy niż itp.)\n- wysokie podatki płacone przez przedsiębiorstwa\n- zmiana struktury rynku pracy (likwidacja ciężkiego\nprzemysłu na rzecz sektora usług)\nSpołeczne koszty bezrobocia:\n- strata dóbr i usług, które nie zostały wytworzone ze względu na brak miejsc pracy\n- środki przeznaczone na zasiłki dla bezrobotnych i pomoc socjalną mogłyby zostać wykorzystanie efektywniej\nPrywatny koszt bezrobocia:\n- depresja i frustracja - objawy izolacji społecznej - zanik kwalifikacji - obniżenie standardu życia\n- postęp techniczny spowoduje globalne bezrobocie\nFikcyjne metody walki z bezrobociem:\n- zmniejszenie wymiaru czasu pracy (z pozostawieniem pensji lub bez)\nZwiązki zawodowe stanowią organizacje pracobiorców, broniące ich\ninteresów na rynku pracy.\nZwiązki zawodowe mogą zwiększać popyt na pracę lub\nzapobiegać jego zmniejszeniu, co powoduje wzrost płac. Innym sposobem zwiększenia płac jest zmniejszenie przez związki zawodowe podaży pracy, przez np. zwalczanie imigracji, skracanie tygodnia pracy, wcześniejsze emerytury itp. Często zmusza się pracodawcę do zatrudniania wyłącznie członków związku. Inną metodą jest stosowanie nacisków na podwyższenie płacy minimalnej. W razie niezgodności stanowisk pracodawcy i związkowców może dojść do strajku. Aby tego uniknąć stosuje się rozmowy trójstronne z udziałem rządu.\nPracownicy o podobnych kwalifikacjach zwykle otrzymują podobną płacę (W\n* ). Część pracowników pobiera\nwynagrodzenie wyższe niż to minimalne, za które biliby skłonni pracować (które określa krzywa podaży S). Ta\nnadwyżka to renta ekonomiczna. Pole W * El’0 na rys. a)\nodpowiada rencie ekonomicznej otrzymywanej przez wszystkich\nzatrudnionych w danej gałęzi, których jest L * .\nGdy linia podaży jest prawie pionowa, a popyt duży, płaca bywa bardzo wysoka i w znacznej części składa się z renty\nekonomicznej (rys. b).\n W czerwcu 2004 bezrobocie w strefie euro wzrosło do 8,4 proc. z 8,3 w maju i dotyczyło 11,6 mln osób. W całej\nUnii też wzrosło - do 7,7 proc. z 7,6 proc. i objęło 13,6\nmln osób - podał Eurostat.\n W listopadzie 2004 stopa bezrobocia w USA sięgnęła 6 proc.\nStopa bezrobocia w latach 1990-20051)\n1990 0,3 0,8 1,5 1,9 2,4 3,1 3,8 4,5 5 5,5 5,9 6,5\n1994 16,7 16,8 16,7 16,4 16,2 16,6 16,9 16,8 16,5 16,2 16,1 16\n1995 16,1 15,9 15,5 15,2 14,8 15,2 15,3 15,2 15 14,7 14,7 14,9\n1997 13,1 13 12,6 12,1 11,7 11,6 11,3 11,0 10,6 10,3 10,3 10,3\n2001 15,7 15,9 16,1 16,0 15,9 15,9 16,0 16,2 16,3 16,4 16,8 17,5\n2004 20,6 20,6 20,5 19,9 19,5 19,4 19,3 19,1 18,9 18,7 18,7 19,1\n2005 19,5 19,4 źródło: www.stat.gov.pl\n1) Udział zarejestrowanych bezrobotnych w cywilnej ludności aktywnej zawodowo.\n*) Dane prezentowane w wariancie a) opracowane zostały z wykorzystaniem wyników Powszechnego Spisu Rolnego przeprowadzonego w 1996 r., natomiast w wariancie b) wykorzystano\nwyniki Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań oraz Powszechnego Spisu Rolnego przeprowadzonych w 2002 r. Wskaźniki zawarte w wariancie b) są prezentowane na bieżąco od stycznia 2004 roku\nStopa bezrobocia - statystyki wojewódzkie stan w końcu miesiąca październik 2002\nStopa bezrobocia - woj. Dolnośląskie\nwoj. Kujawsko-pomorskie 21,7%\nwoj. Lubelskie 15,2%\nwoj. Lubuskie 25,3%\nwoj. Łódzkie 17,8%\nwoj. Małopolskie 13,5%\nwoj. Mazowieckie 13,6%\nwoj. Opolskie 18,3%\nwoj. Podkarpackie 16,2%\nwoj. Podlaskie 14,7%\nwoj. Pomorskie 20,5%\nwoj. Śląskie 16,1%\nwoj. Świętokrzyskie 18%\nwoj. Warmińsko-mazurskie 28,1%\nwoj. Wielkopolskie 15,6%\nwoj. Zachodniopomorskie 25,5%\nStatystyki krajowe – październik 2002\nStopa bezrobocia stan w końcu miesiąca - październik 2002 17,5%\nZarejestrowani bezrobotni - stan w końcu miesiąca - październik 2002\nZarejestrowani bezrobotni zamieszkali na wsi 1282399 (41,2%)\nZarejestrowani bezrobotni z prawem do zasiłku 519310 (16,7%)\nZarejestrowani bezrobotni - absolwenci 152116 (4,89%)\nZarejestrowani bezrobotni - niepełnosprawni 54732 (1,76%)\nBezrobotni nowo zarejestrowani w ciągu miesiąca "napływ" 238674\nOferty pracy zgłoszone w ciągu miesiąca - październik 2002 53997\nOferty pracy subsydiowanej zgłoszone w ciągu miesiąca - październik 2002\nOferty pracy z sektora pubicznego zgłoszone w ciągu miesiąca - październik 2002\nOferty pracy stan w końcu miesiąca - październik 2002 13191\nBezrobotni wyrejestrowani w ciągu miesiąca "odpływ" - październik 2002\nBezrobotni wyrejestrowani z powodu podjęcia pracy - październik 2002\nBezrobotni wyrejestrowani z powodu podjęcia pracy niesubsydiowanej - październik 2002\nBezrobotni wyrej. z powodu podjęcia niesubsydiowanej pracy sezonowej - październik 2002\nBezrobotni wyrejestrowani z powodu podjęcia pracy subsydiowanej - październik 2002\nBezrobotni wyrej. z powodu podjęcia pracy subsydiowanej- prac interwencyjnych - październik 2002\nBezrobotni wyrej. z powodu podjęcia pracy subsydiowanej - robót pubicznych - październik 2002\nBezrobotni wyrej. z powodu podjęcia pracy subsyd. - otrzymania pożyczki na działalność gospodarczą - październik 2002\nBezrobotni wyrejestrowani z powodu rozpoczęcia szkolenia lub stażu - październik 2002\nBezrobotni wyrejestrowani z powodu niepotwierdzenia gotow. do pracy - październik 2002\nBezrobotni, którzy ukończyli szkolenie w danym miesiącu - październik 2002\nPoszukujący pracy - stan w końcu miesiąca - październik 2002 69951\nStatystyki powiatowe październik 2002\nBolesławiecki - 8,3 tys. 23,8%\nDzierżoniowski - 11,7 tys. 29,2%\nGłogowski - 9 tys. 24,5%\nGórowski - 4 tys. 26,1%\nJaworski - 6,7 tys. 29,1%\nJeleniogórski - 6,2 tys. 26,2%\nKamiennogórski - 5,3 tys. 28,9%\nKłodzki - 21,8 tys 29,8%\nLegnicki - 6,2 tys. 27%\nLubański - 6,4 tys. 29,2%\nLubiński - 8,9 tys. 19,6%\nLwówecki - 5,7 tys. 29,9%\nMilicki - 3,2 tys. 20,6%\nOleśnicki - 9,9 tys. 24,4%\nOławski - 7,2 tys. 25,5%\nPolkowicki - 6,6 tys. 17,5%\nStrzelinski - 4,8 tys. 25%\nŚredzki - 4,2 tys. 20,5%\nŚwidnicki - 16,8 tys. 25,7%\nTrzebnicki - 6,6 tys. 22,8%\nWałbrzyski - 7,6 tys. 38,1%\nWołowski - 4,3 tys. 21,1%\nWrocławski - 6,5 tys. 16,6%\nZąbkowiecki - 8,6 tys. 27,2%\nZgorzelecki - 9,2 tys. 21,4%\nZłotoryjski - 6,1 tys. 30,3%\nM. Jelenia Góra - 6,7 tys. 16,7%\nM. Legnica - 10,4 tys. 21,3%\nM. Wałbrzych - 15,2 tys. 28,6%\nM. Wrocław - 34,1 tys. 11,7%\nBrzeski - 10,3 tys. 26,7%\nGłubczycki - 4,4 tys. 19,6%\nKędzierzyńsko-Kozielski - 5,6 tys. 13,7%\nKluczborski - 6,3 tys. 22,6%\nKrapkowicki - 3,2 tys. 13,2%\nNamysłowski - 4,8 tys. 25,2%\nNyski - 19,4 tys. 29,7%\nOleski - 3,3 tys. 11%\nOpolski - 7,1 tys. 15,9%\nPrudnicki - 3,9 tys. 16,2%\nStrzelecki - 3,6 tys. 14,2%\nM. Opole - 6,9 tys. 10,2%\nMakro bezrobocie - Notatki - Ekonomia\nEkonomia i bezrobocie - Notatki - Ekonomia\n<iframe src="https://www.docsity.com/pl/docs/embed-player/04fe53409040cd8352c35bdcde733902/" width="383px" height="550px"></iframe>


Nowi najemcy w Inkubatorze\nCo najmniej 8 firm zamierza do końca roku wprowadzić się do drugiego Powiatowego Inkubatora Przedsiębiorczości. Nowi najemcy mają zająć lokale od strony ul. Moniuszki i kolejne od strony fontann. Zainteresowanie wynajmem wzrosło po wakacjach, kiedy ruszył program dotacyjny na rozpoczęcie działalności gospodarczej.\nPoczątkowo nie wszyscy wnioskodawcy spełnili zakładane kryterium innowacyjności biznesplanu. Inni potrzebowali czasu, by swój pomysł na działalność przemyśleć, skalkulować i zdobyć dofinansowanie.\nPrzykładem takiej firmy jest Cafe Babeczka - lokal pomysłowych mam, który rozpocznie działalność od listopada. Właśnie urządzają lokal.\n- Będzie u nas można zjeść pyszne ciasta – przede wszystkim babeczki, napić się dobrej kawy i herbaty, zostawić dziecko na czas zakupów pod fachową opieką, poczytać książkę, ale nie tylko – mówi Joanna Gawrońska – Cieliszak. - Chcemy, by nasza kawiarnia była miejscem interaktywnych i międzypokoleniowych spotkań mieszkańców Kluczborka. Pomysłów mamy mnóstwo.\nW Cafe Babeczka mają być organizowane warsztaty rękodzielnicze, spotkania dla dzieci i seniorów, szafing, czyli wymiana ubrań, banki czasu, urodziny tematycznie z animatorami. Właścicielki chcą stworzyć miejsce klimatyczne, marzą by każdy, kto przyjedzie jako klient, wychodził jako przyjaciel.\nAby móc otworzyć Cafe Babeczka panie założyły spółdzielnię socjalną. Tworzą ją oprócz Joanny Gawrońskiej – Cieliszak: Alicja Szolna, Iwona Kalina, Anna Banachowicz, Agnieszka Ligenza, Sylwia Nowak i Sabina Mielczarek.\nWszystkie są mamami, które po urlopach macierzyńskich miały trudności z powrotem na rynek pracy. Postanowiły założyć firmę, wykorzystując swoją wiedzę i kreatywność. Jest wśród nich pedagożka, polonistka, cukiernik, ekonomistka.\n- Panie miały naprawdę świetny pomysł na biznes i bardzo im kibicuję – mówi starosta Piotr Pośpiech. - Dla takich właśnie osób powstał inkubator.\nPowiatowy Inkubator Przedsiębiorczości wdrożył też nową ofertę pn. Businnes Jump In, dzięki której działające już na rynku firmy mogą przeskoczyć z dotychczas zajmowanych lokali do tych w inkubatorze, by obniżyć koszty prowadzonej działalności i skorzystać z unijnych pieniędzy w ramach nowego okresu programowania. Są już firmy zainteresowane przeprowadzką.


"Artysta nie sprawdza, skąd przyszła kasa". I popiera opłatę, z której nic nie rozumie | Gadżetomania.pl\nZAiKS forsuje opłatę reprograficzną od kolejnych urządzeń, popieraną głównie przez tych nielicznych Polaków, którzy dzięki niej sobie dorobią. Okazuje się, że ta garstka, która chce zmieniać prawo, tak aby na tym zarobić, kompletnie nie orientuje się, o co w tym wszystkim właściwie chodzi.\nZAiKS niedawno uprzejmie informował Polaków, że kopiowanie jest legalne. Każdy, kto kupił film czy album z muzyką, może go przegrać na płytę albo pendrive'a, a następnie dać mamie czy koledze. "Kopiuj i korzystaj! To jest legalne" – krzyczy strona Czyste Nośniki, firmowana przez organizacje zbiorowego zarządzania, forsujące opłatę reprograficzną od kolejnych urządzeń, takich jak smartfony czy tablety.\nStrona skierowana jest do "zwykłych Polaków" i ma ich uświadamiać, że skoro mają prawo do kopiowania dzieł na własny użytek, to powinni dać coś w zamian artystom, którzy na tym prawie tracą. Problem w tym, że uświadamiania wymagają nie tyle szarzy panowie Kowalscy, co twórcy, którzy dodatkową opłatę od kopiowania popierają, choć najwyraźniej zupełnie nie rozumieją, o co w ogóle walczą.\nDziennik Internautów dotarł do filmu, w którym artyści bronią nowego haraczu, używając dość zaskakujących argumentów. Ryszard Poznakowski mówi na przykład, że wolno aktualizowane prawo jest jak policjant, którego zawsze wyprzedzi złodziej.\nZ kolei Jacek Cygan zabłysnął taką oto myślą: "U nas jest bardzo zakorzenione, zresztą historycznie jest to uzasadnione, myślenie tego typu: 'Chcą nam zabrać, znowu będziemy pokrzywdzeni, znowu będziemy więcej płacić, to jest zamach na naszą wolność'. A przecież czy nie jest zamachem na wolność twórców to, że ich utwory są bezprawnie wykorzystywane na smartfonach i tabletach? Przecież to jest to samo, tylko w drugą stronę."\nSerwis cytuje też wypowiedź Kazika dla "Dziennika Gazety Prawnej": "Nie wiedziałem, że między tantiemami otrzymywanymi z ZAIKS-u są także te za tzw. czyste nośniki. Który artysta sprawdza, skąd przyszła kasa".\nI to właśnie jest kwintesencja całego tego sporu. Jedna ze stron po prostu chce więcej pieniędzy, nie zastanawia się więc dokładnie nad tym, skąd te pieniądze miałyby pochodzić i jakie byłyby skutki wprowadzenia kolejnego parapodatku. Sięga więc po stare, sprawdzone argumenty, że Polacy to piraci, którzy biednych artystów okradają i w związku z tym należy im się rekompensata.\nProblem polega na tym, że gdzieś w tym wszystkim gubi się logika. Zwolennicy opłaty reprograficznej przeczą sami sobie. W ramach tej samej akcji mówią nam jednocześnie, że kopiowanie jest legalne i że artystom należy się rekompensata za "bezprawne wykorzystywanie" ich utworów na smartfonach i tabletach.\nO tym, że społeczeństwu też się coś "należy" – na przykład sprzęt elektroniczny tańszy niż na Zachodzie, bo Polacy nie zarabiają tyle co Niemcy czy Brytyjczycy – wszyscy zapominają. Podobnie jak o tym, że kopiowanie naprawdę nie jest głównym przeznaczeniem tabletów i smartfonów. To nie są kopiarki, to są urządzenia służące do zupełnie innych celów. Nie ma żadnego powodu, dla którego osoby, kupujące urządzenie służące do dzwonienia i wysyłania SMS-ów – do tego właśnie większość Polaków używa smartfonów – miały ponosić dodatkową opłatę.\nCiekawa jestem, czy ZAiKS ujawni, ile pieniędzy wpompował w akcję przekonywania Polaków do opłaty reprograficznej i powie, skąd się te pieniądze wzięły. Jeśli artyści do kogoś powinni mieć pretensje, to właśnie do tego typu organizacji, dość swobodnie dysponujących ich zarobkami. Artysta może sobie nie sprawdzać, skąd wzięła się każda złotówka. Ale mógłby sprawdzić, komu i ile zapłacił za pośrednictwo w jej przekazaniu.\nCiekawe i inspirująceopłata reprograficznaPrawo\nGadżety w Google Docs Parszywa Siódemka, czyli GC 2009 mocno subiektywnie Jakie pierwsze trofeum, taki cały rok EA delikatnie wycofuje się z produkcji na Wii? GIMP 2.4 Shyamalan producentem, ale nie reżyserem ? przełom? Młodzi ludzie mają dość blogowania, stawiają na Facebooka Zobacz nowy materiał z Terminatora 4 Beta Gears of War 3 wymaga płyty Bulletstorm Zbiór reklam Super Mario Galaxy 2 W tym tygodniu: W kinach "Życie Pi 3D", a w TV "Szpiedzy w Warszawie" Cuil.com mała-wielka wyszukiwarka internetowa


Doskonalenie praktycznych umiejętności pisania i mówienia (poziom B2/C1) | Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie\nDoskonalenie praktycznych umiejętności pisania i mówienia (poziom B2/C1)\n20 maja 2015 16:28 dodane przez EM w kategorii Archiwum\nOstatnia modyfikacja: 24 czerwca 2015\nUprzejmie informujemy, iż ze względu na bardzo duże zainteresowanie szkoleniem Legal English, Komisja ds. Doskonalenia Zawodowego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie uruchomiła dodatkowe zapisy do grup szkoleniowych, dla których zajęcia odbywają się w piątki w godz. 17.30–20.30.\nprawidłowej konstrukcji (w zakresie językowym) klauzul umownych w umowach cywilnoprawnych i z zakresu prawa handlowego.\nformułowania roszczeń (pism) związanych z wadliwym wykonaniem umowy.\npodstawowych pojęć dotyczących spółek osobowych i kapitałowych, prawidłowej konstrukcji sformułowań w zakresie obrotu udziałami/akcjami, zmian w kapitałach spółki, zgromadzeń wspólników/akcjonariuszy, posiedzeń organów spółek.\nprawa pracy, tj.: podstawowe pojęcia z zakresu prawa pracy, klauzule w kontraktach managerskich, klauzule zakazu konkurencji.\npostępowania przed sądem: pisma procesowe, orzeczenia, środki odwoławcze.\nkomunikacji z klientem – język formalny i nieformalny (korespondencja pisemna, podsumowanie spotkań, oferta).\nPostępowania przed sądem – pisma procesowe, orzeczenia, środki odwoławcze\nSpotkania będą odbywały się raz w tygodniu, w siedzibie OIRP w Warszawie przy Pl. Konstytucji 5 w grupie do 15 osób w piątki, godz. 17.30–20.30\nCena szkolenia wynosi 590 zł netto trymestr (1770 zł netto za całość kursu).\nMarta Dywicka, pod numerem telefonu: (22) 862 41 69, wew. 116, e-mail: dywicka.m@oirpwarszawa.pl


Większy podatek za garaż w odrębnym budynku - Finanse - rp.pl\nAktualizacja: 05.05.2009, 06:51\nWiększy podatek za garaż w odrębnym budynku\nStawka podatku od nieruchomości dla garażu zależy od tego, czy jest on samodzielnym obiektem czy też częścią budynku mieszkalnego\nPotwierdził to minister finansów w odpowiedzi na interpelację poselską nr 7649. Chodziło w niej o różnice w stawkach podatku od nieruchomości dla garaży. Uchwala je rada gminy, natomiast ich górną granicę określa ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Problem polega na tym, że dla garażu będącego oddzielnym budynkiem jest ona znacznie wyższa niż dla pomieszczenia, które jest częścią budynku mieszkalnego. To niesprawiedliwe, każdy garaż służy bowiem temu samemu celowi, czyli przetrzymywaniu w nim samochodu – czytamy w interpelacji. Poniżej dalsza część artykułu\nWprowadzenie jednolitej ustawowej stawki podatku od nieruchomości dla garaży jest niemożliwe ze względu na ich zróżnicowany charakter – odpowiedział minister. Mogą być bowiem częścią budynku mieszkalnego, odrębnym budynkiem albo obiektem, który jest uznawany za budowlę. Problem różnicy w opodatkowaniu garaży może być rozwiązany jedynie przez radę gminy, której wolno obniżyć stawkę podatku. Minister wyjaśnił też, że [b]garaże należące do osób fizycznych, które nie stanowią części budynku mieszkalnego, co do zasady są opodatkowane stawką właściwą dla tzw. budynków pozostałych.[/b] Odmienną stawkę stosuje się do pomieszczeń, które znajdują się w bryle budynku mieszkalnego. Z Klasyfikacji Środków Trwałych wynika, że jest to obiekt budowlany, którego przynajmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana na cele mieszkalne. Jeśli więc powierzchnia garażu nie przekracza połowy budynku mieszkalnego, traktowany jest jako jego część. W konsekwencji stosuje się do niego taką samą stawkę podatku.\nPodobne stanowisko znajdziemy w [b]interpretacjach organów podatkowych, np. prezydenta miasta Koszalina (nr Fn. IIBn0550/2/05)[/b]. Stwierdzono w niej, że garaż wolno stojący lub kompleks garaży stanowiący odrębny obiekt budowlany należy zakwalifikować jako tzw. budynki pozostałe. Natomiast garaż usytuowany w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego jest jego częścią. Będzie więc opodatkowany taką stawką jak budynek mieszkalny.


Wpadłem na pewien pomysł, mianowicie:\nJeśli high lvlowa postać lub kilka czyści questa dla postaci która jeszcze nie ma go zrobionego(nie odebrana nagroda, np questy na lost oraz inne) to w momencie odebrania nagrody przez tego słabszego gracza osoby które czyszczą questa też mogą odebrać jakąś nagrodę, nie musi być to coś mega zajebistego ale zachęcającego wyższe lvl do pomocy słabszym graczom, narazie nie mam pomysłu co to może być. Myślę że to dobry pomysł bo czasami ciężko znajsc osobę która wyczyści questa którego ciężko zrobić w pojedynkę, chyba że zapłaci się na prawdę dużo, za dużo jak na samotnego gracza(a i tak nie łatwo znajsc pomocnika). Dla przykładu od paru dni szukałem kogoś kto wyczyści Faraon Questa za opłatą a nie dostałem żadnego odzewu, mam 605k eda z 1 rwbem i nie ma szans żebym samemu czy nawet z dobrym ekiem zrobił tego questa a wiadomo że na samym elitę są wiele trudniejsze questy, nie mówiąc już nawet o loście. Myślę że możemy razem przedyskutować temat i przemyśleć ten pomysł, na pewno random graczom będzie się łatwiej grało a i starsi gracze będą mieli coś dla siebie. Trochę chaotycznie napisany jest ten post ale mam nadzieje ze każdy zrozumie o co mi chodzi.\nMrozu, Gracze, co o tym sądzicie?\nNie ma sensu, dlatego zawsze "randomy" placa gildiom, badz high reborn graczom za czyszczenie, od 1 chara 1k dc ( dla przykladu ). Bo jesli bylaby taka nagroda, na koncu questa, od razu robione bylyby multi konta, a ludzie mieli by tego od chuja :D Ludzie rzadko czyszczą questy, bo po prostu albo za ciezkie i nie da rady on go wyblokowac, albo sie nie chce, bo dluga droga - waste czasu. Sam jak moge, to cos wyczyszcze, albo napisze kilku osobom, zeby pomogli randomom. Tu bardziej chodzi o trudnosc questow nic poza tym. A koniec, konców, dam Ci podsumowanie, jesli bedziesz dobrze zyl, z jedna, albo druga gildia, to po prostu jak sie ich zapytasz, to Ci wyczyszcza, tylko musisz sie zachowywac normalnie, a nie ze ich zwyzywasz czy cos xD\nMost +1 xD\nChujowy pomysł, to każdy high lvl miałby każdego itemu od chuja.\nLepiej byłoby wprowadzić jakiś system pochwał, czyli jeżeli ktoś kto ma zrobionego już questa zrobi go z kimś, to dostaje pochwale od niego albo bezpośrednio z questa, wtedy przydałoby się to mrozowi do wybrania tutorów którzy maja pojęcie o otsie a nie zjebow co losta na oczy nie widzieli tylko odpisują na helpie i piszą postu na forum\n--- Cytat: Mefedron w 09 Lipiec 2021, 06:41:28 ---Wpadłem na pewien pomysł, mianowicie:\nJest to jakiś pomysł bo problemem nie jest quest tylko czas robienia go.\nNa elite jest pełno azerusów i średnio się chce komukolwiek to czyścić.