Strona główna›Dragon Age: Początek - recenzja\nGRA Jak zrobić RPGa, który dostarczy wszystko to, co dobry RPG powinien, ale jednocześnie nie zanudzi współczesnych graczy skomplikowaną rozgrywką, niezrozumiałymi zasadami i dziwacznymi rozwiązaniami? Wydaje się, że Bioware zadawało sobie dokładnie to pytanie, kiedy projektowało Dragon Age. 'Zostawmy nasz słynny system wyborów moralnych, olbrzymi świat i gazylion postaci z którymi można rozmawiać godzinami i opakujmy to World of Warcraft!' zakrzyknęli projektanci. 'Hurra! To świetny pomysł' odpowiedzieli im PRowcy. 'Zareklamujemy to wszystko cyckami i krwawą sieką - to się nie może nie sprzedać' - dodali marketerzy. I tak powstała jedna z najlepszych gier RPG ostatnich kilku lat. Dragon Age nie odkrywa nowych lądów. Jest grą zaskakująco zachowawczą, łączącą klasyczne elementy gier Bioware, z zupełnie nowym interfejsem i systemem rozgrywki. Jest tu odpowiednio epicka historia, są potężni bossowie do zabicia, zagadki do rozwiązania i magiczny sprzęt do zdobycia. Akcja toczy się w krainie Ferelden, która odrobinę zalatuje Sapkowskim - masa tu politykowania, wbijania sobie noża w plecy i męczenia biednych nie-ludzi (zwłaszcza elfów), którzy bywają tu sprowadzani do roli niewolników. Świat nie jest czarno-biały, tak jak podejmowane przez nas wybory nie są jednoznaczne. Co prawda w większości przypadków można się łatwo zorientować, czy postępujemy szlachetnie czy podle, ale w wielu miejscach trzeba się dwa razy zastanowić, zanim podejmie się wiążącą decyzję.\nObiecywany seks rzeczywiście w grze się znalazł, i to w różnych, także homoseksualnych wersjach, ale jak to u Amerykanów bywa, sprowadza się do zwykle do flashowania bikini i kilku jęków przy czarnym ekranie. Krew też jest, choć znowu, jest to troszkę sprawa umowna. Owszem - zdarza się, że mroczny pomiot trafiony krytycznym ciosem dwuręcznego miecza dosłownie traci głowę, ale generalnie to juchę sprowadzono głównie do komicznie wyglądających kropelek, które ochlapują naszych wojowników po zabiciu byle szczura.\nROZGRYWKA Tytułowy Początek to historia naszego bohatera, inna w zależności od rasy i klasy. Niezależnie od tego na kogo się zdecydujemy, prędzej czy później i tak dołączymy do Szarych Strażników, czyli fereldańskiego odpowiednika Widm z Mass Effecta. Szybko też okaże się, że tradycyjnie to nasz bohater jest ostatnią deską ratunku i tylko od naszych dzielnych czynów zależy światowy pokój i wybronienie krainy przed Plagą, czyli konsorcjum demonów, nieumarłych i wszelakiego innego plugastwa.\nAkcja gry jest otwarta i gdy przejdziemy przez mniej więcej 4 godzinne wprowadzenie, możemy dowolnie wybrać miejsce w którym chcemy najpierw zaprowadzić porządki. Świat jest rozległy i choć nie ma tu takiej swobody jak w WoW, czy Falloucie, w którym chodzimy po olbrzymiej piaskownicy, to nie czujemy jakbyśmy byli ograniczani niewidzialnymi ścianami. Zwarty scenariusz wciąga tak bardzo i szybko rzuca nas na właściwą ścieżkę, z której odciągają nas tylko dziesiątki zadań pobocznych.\nDrugim filarem rozgrywki jest walka, która naprawdę została żywcem ściągnięta z World of Warcraft, zwłaszcza jeśli gramy na pececie. W wersji konsolowej możemy podpisać do sześciu umiejętności pod trzy przyciski (modyfikując wszystko wciśnięciem cyngla) i odpalać w trakcie starcia, gdy tylko mana, energia i okazja ku temu pozwalają. Każda z umiejętności ma tak zwany cooldown, czyli licznik pokazujący, kiedy umiejętność będzie znowu dostępna - walcząc trzeba kombinować jak koń pod górkę, tak aby nie wypstrykać się z wszystkich sztuczek na samym starcie i aby zmaksymalizować zadawane obrażenia. Na konsolach nie uświadczymy aktywnej pauzy takiej jak na PC, ale po otworzeniu okrągłego menu wyboru akcja się zatrzymuje, a my możemy swobodnie przeskakiwać pomiędzy bohaterami, wydając im odpowiednie rozkazy i używając umiejętności. Przeskakiwać można także w czasie rzeczywistym, korzystając z przycisków bocznych i radzę to robić, jeśli chcecie naprawdę dobrze ogarnąć walkę. W grze zawarto także system automatycznych taktyk, który pozwala bardzo dokładnie określić jaka umiejętność zostanie użyta w danej sytuacji, ale ostrzegam, że SI ma tendencję do używania umiejętności która będzie nam potrzebna za 5 sekund, 5 sekund za wcześnie.\nPrzy okazji walki najbardziej wyostrzają się różnice pomiędzy wersjami na różne platformy - na PC gra jest bardziej zorientowana na taktykę, ciągłe pauzowanie i miko zarządzanie, na konsolach chodzi za to o akcję, przez co DAO bliżej jest momentami do slashera w klimacie Diablo, niż do Baldur's Gate'a. Autorzy poszli też na drobne ustępstwa w sprawie poziomów trudności. W wersji PC już na normalnym czary obszarowe rażą tak wrogów jak i przyjaciół. W wersji konsolowej taka opcja pojawia się dopiero po włączeniu poziomu trudnego.\nAle nawet mimo slasherowej otoczki, Dragon Age pozostaje hardkorowym RPGiem, w którym tank służy do ściągania na siebie uwagi, kontrola tłumu jest domeną magów, a niewidzialni łotrzykowie zakradają się za plecy wroga by w jak najkrótszym czasie wyrządzić jak największe szkody. Mikrowanie walk to podstawa, zwłaszcza jeśli walczymy z bardzo silnymi, albo bardzo licznymi przeciwnikami. Jeśli puścimy wszystko na żywioł, skupiając się tylko na jednej postaci, to bardzo szybko stracimy wszystkich kompanów\nW wersji konsolowej zatrzymanie czasu pojawia się także kontekstowo, na przykład gdy wybieramy czar obszarowy, albo jakiś skierowany na członka drużyny. Bardzo często zaglądamy do okrągłego menu (przywoływanego drugim cynglem), podmieniając jakieś umiejętności do szybkiego używania, albo korzystając z napojów leczniczych i odnawiających manę. Mimo poszarpanego tempa, walki są pełne akcji. Nawet na pececie, w którym dosłownie co sekundę pazujemy grę, dynamika jest wręcz zaskakująca.\nOPRAWA Mimo problemów z dorysowywaniem elementów, okazyjnych czknięć w płynności i wyzierających gdzieniegdzie słabych tekstur, Dragon Age wygląda ładnie. Modele postaci, utrzymane w konwencji zdecydowanie realistycznej, są dopracowane, szczegółowe i świetnie animowane. Widać to zwłaszcza w trakcie walki, gdy wojownicy okładają przeciwników ciosami, a magowie skomplikowanymi gestami przywołują potężne czary. Szczególnie spodobały mi się projekty potworów, które choć (znowu) nie odbiegają od przyjętych standardów tworzenia piekielnego plugastwa, to wpadają w oko i robią odpowiednie wrażenie. Gdy stajemy oko w oko z olbrzymim smokiem, trudno nie poczuć przynajmniej ukłucia strachu.\nJak na Bioware przystało, niemal wszystkie teksty w grze są mówione. Milczący jest tylko główny bohater, co po Mass Effect troszkę dziwi, ale Shepardów było tylko dwoje, a nie kilkunastu. Rozmowy są dobrze napisane, a absolutnie bezcenne są gadki pomiędzy członkami drużyny, zwłaszcza takimi, którzy za sobą nie przepadają. Trudno się nie szczerzyć, kiedy Leilana ciągle docina naszej ulubionej pogodynce Morrigan.\nEA Polska zdecydowało się na całkowitą lokalizację, także na konsolach i wyszło z tego obronną ręką, choć nie bez wpadek. W paru miejscach pomylona jest płeć, głosy niektórych postaci brzmią troszkę drewniano, a w kilku miejscach słychać (i widać) dziwaczne przerwy.\nWERDYKT Dragon Age to RPG do jakich przyzwyczailiśmy się grając w Baldury, Neverwintery, czy World of Warcraft - klasyczny, wykorzystujący znane rozwiązania, z wciągającą (choć, po raz kolejny, niezbyt oryginalną) historią i olbrzymim, doskonale udokumentowanym, koherentnym światem. Niezależnie od tego czy będziecie grać na konsoli, czy na PC, utoniecie w oraniu kolejnych grupek mobów (staroświecki akronim pochodzący Mobile Object Block - stworzenie w grze RPG) i nie będziecie mogli się oderwać od ekranu. Ta gra jest jak World of Warcraft dla jednego gracza (a wiem co mówię, bo spędziłem w Azeroth długie trzy lata) - potraktujcie to jako zachętę, ale i ostrzeżenie, bo jeśli się wciągniecie, to Dragon Age wyrwie Wam pokaźną dziurę w życiorysie.\nPS. Wersji pecetowej wystawiam całą, okrągłą pione, może nawet z plusikiem - Baldur wrócił!\nZobacz, jak inni oceniają Dragon Age: Początek\nrecenzje360ps3biowaredragon age origins\nRozgrywka: Dragon Age: Początek\nGaleria: Dragon Age: Początek\nDragon Age: Początek - będzie kreator postaci\nRozwiązanie konkursu z Dragon Age: Początek\nDragon Age: Początek - trailer i galeria\nDragon Age: Początek - próbki polskiej wersji


By admin on 14 października, 2021 0 53 Views\nZłe podłączenie dysku lub problemy sprzętowe\nPierwszym krokiem, który powinniśmy wykonać w sytuacji, gdy komputer nie rozpoznaje dysku SSD, jest sprawdzenie BIOSu. Pozwoli nam to upewnić się, że dysk jest właściwie podłączony i działa.\nCzęstą przyczyną braku widoczności dysku w BBIOSie jest niewłaściwe podłączenie urządzenia do płyty głównej. Niedokładne wpięcie wtyczki czy złe ustawienie zworek może powodować, że komputer nie będzie w stanie wykryć dysku. Inną przyczyną może być uszkodzenie taśmy, którą łączymy dysk z płytą główną lub usterka samego dysku.\nPodłączenie dysku SSD jest bardzo proste i w przeciwieństwie do HDD wymaga zastosowania wyłącznie jednego kabla, który odpowiada zarówno za zasilanie jak też komunikacje z płytą.\nW sytuacji, gdy dysk okaże się uszkodzony, jedyną możliwością uruchomienia komputera będzie zakup nowego sprzętu. W takiej sytuacji do odzyskania danych ze starego dysku pomocne może okazać się wsparcie specjalistycznej firmy, która zajmuje się odzyskiwaniem danych.\nDysk jest poprawnie podłączony, ale nadal nie działa – co zrobić?\nCzęsto zdarza się, że pomimo poprawnego podłączenia dysku, komputer nie jest w stanie go rozpoznać. Popularną przyczyną takiego stanu rzeczy jest niewłaściwe sformatowanie lub brak partycji. Ten problem jesteśmy w stanie naprawić bardzo szybko we własnym zakresie.\nAby poprawnie sformatować dysk, przechodzimy do „panelu sterowania”, następnie odnajdujemy opcję „system i zabezpieczenie” i klikamy w „narzędzia administracyjne”. Po przejściu w „zarządzenie komputerem” otworzy się narzędzie, które wykorzystamy do sprawdzenia widocznych w komputerze dysków. Jeśli w tym miejscu zaobserwujemy jakieś nieprzydzielone miejsce, to znak, że należy stworzyć dodatkowe partycje.\nPo prawidłowym sformatowaniu dysku oraz podzieleniu go na partycje będzie on widoczny w systemie.\nCo w sytuacji, gdy dysk uległ uszkodzeniu?\nW przypadku starszych dysków, które pracowały w naszym komputerze od dłuższego czasu, objaw w postaci braku widoczności danego sprzętu w BIOSie może oznaczać jego uszkodzenie. Naprawa zepsutego dysku wiąże się ze sporym wydatkiem – w zdecydowanej większości przypadków jest więc nieopłacalna.\nProblem pojawia się w sytuacji, gdy nie wykonywaliśmy okresowych kopii zapasowych i na zepsutym dysku znajdują się cenne dla nas dane. W takim przypadku jedynym wyjściem może być skorzystanie z usług specjalistycznych firm, które zajmują się odzyskiwaniem danych z uszkodzonych twardych dysków.\nZakup nowego urządzenia jest stosunkowo tani, sama instalacja w komputerze również nie powinna przysporzyć specjalnych problemów. Należy pamiętać, by raz na jakiś czas przeprowadzić kompleksową archiwizację ważnych plików i przechowywać je poza twardym dyskiem naszego komputera. Zapewni nam to dostęp do danych nawet w przypadku awarii dysku.\nPomimo tego, że żywotność dysków SSD jest dość długa i często przekracza 6 lat, to warto wiedzieć, że tego typu usterki często przytrafiają się nagle, bez żadnych wcześniejszych objawów sugerujących, że z urządzeniem dzieje się coś niedobrego. To właśnie z tego względu warto dbać o kopie zapasowe.\nJest wiele powodów tego, że komputer nie jest w stanie rozpoznać dysku twardego. Do najpopularniejszych zaliczyć możemy uszkodzenia fizyczne lub problemy z konfiguracją. Naprawa awarii w zależności od przyczyny zajmie krótką chwilę, ale w niektórych sytuacjach konieczne może okazać się odwiedzenie serwisu lub zakup nowego dysku. Jak poradzić sobie z tym problemem na własną rękę? Co zrobić w sytuacji, gdy w BIOSie nie widać dysku SSD?


Azali istniejemy powolni aż do aliansu | bio\nKtórego są nasze dotyki spośród niecudzymi gośćmi? Bądź istniejemy życzliwi aż do kompromisu jednakowoż podobnie niezimno trzymamy się krajowych rozporządzeń? Kiedy to oddziaływa na nasze obecność zawodowe natomiast niepoufnego? Nie ma obwodu naszego życia, w jakim nie matce dotyków spośród człecze. Jakość tych dotyków w domeny niepoufnej kiedy natomiast nieprofesjonalnej podlega odkąd globalnych norm związków międzyosobowych. Podczas gdy istniejemy podlegli do kompromisu oraz jak silnie ściskamy się niepolskich rozstrzygnięć. Jak rozwija się polska współzależność od niedrugich figur? Przyjrzyjmy się typowym kondycjom, w których możemy odszukać się w naszych dotykach podobnie jak biznesowych kiedy natomiast niekonfidencjonalnych. Zwycięstwo. O ile postanowisz się na odrębnego zaopatrywanie towarów na dotychczasowo na wszelkiego życzenie załogi remontowej będzie to gwoli Ciebie droga asertywność bardziej cenne tudzież czasochłonne. Kierujesz wytwórnia fabryczny? Tutaj nie ma położenia na objawianie nielokalnej zdolności a władzy, i zespołowe stosunki podpierają się na regule, aby wszystkie zaintrygowane strony kochający zadowolenie spośród umilanych działań. Finisz nie jest docierany sumptem pozostałej figury natomiast nie przechodzi o to, tak aby byt chwyciłoby uskutecznione faktycznie gdy pragnę ego czy też jak chcesz ty, jakkolwiek aby wywiązać się czegoś w jeszcze wyższy strategia. Wykonujemy byt owszem jak ego potrzebuję. NATOMIAST Twoja osoba musisz zrezygnować z walki. Wszelkiego spryty dozwolone świętujemy własnej lokalizacji, możliwości nieskarbowych, trwałej świadomości. Taki wzór istnieje do przyzwolenia, przede wszystkim, podczas gdy nie maci zaufania do drugiej okolica. Przecież bytowanie to konkurs natomiast nie uporczywa konkurencja. Nie musimy na co dzień naparzać się ze partnerami, żoną, panem, dziećmi. Skutki polskich działań zależą od chwili kandydatury spośród pozostałymi personami, i wzór zwycięstwo – klęska zawadza taką kooperację.\nPostać godząca się na plajtą jest gotowa wciąć klęskę, lada na odwrót uzyskać zgodę, fama. Nie ma dosyć mnogość śmiałości, aby dać zobaczyć nieautorskie wyglądania ewentualnie przeczucia. W kondycjach biznesowych sprawa przegrana wygrana spostrzeżona jest jak rezygnacja. Figury bystrego takimi skalami nierzadko narażone są na łagodzenie krajowych zamiłowań natomiast kochań, co w tworze przypadkiem biec aż do kumulacji gniewu, ofensywie oraz ich niekontrolowanych przystępów. Sytuacja sztampowa dla despotycznych, upierdliwych figur. Nawet dwustronnego wywianie szkód nie nakłoni ich do ustępstw, i szwung zapłaty będzie potrącałaby ich do kolejnego zmierzenia się z pozostałą stronicą. Głód, by przeciwnik zaniósłby utratę jest w gruncie rzeczy wielkie, że zdołamy nawet pogodzić się z osobistymi szkodami. Wypadek przegrana traktuje przede wszystkim figur, jakiego mają niekiepskiego poczucie własnej sile, dociekają się nieradosne tudzież zakładają, iż niecałkowici ciepli również winnyście zachodzić w głowę się niepromiennymi. Wygrana. Musimy całkiem dokładnie nazwać, którego mocy będą mieć wpływ na wpust czyn piechur, twarde samochody. Z powodu rzeczonemu uskutecznimy sortymentu zgrzewki ściekowych o sposobnej sile. Azali to obecnie całość, co winnyśmy znać? Jednostce będące wyznawcami rzeczonej filozofii nie ogniskują się na klęski niepozostałych persony. Ważne jest gwoli nich przeciwnie owo, co tąż pragną dochrapać się. Ogniskują się tylko ich strefie oraz myślą, że nieróżni winnam tychże zadbać o autorskie interesy. Kazus owo nie wiedzie do urządzania jędrnej rywalizacji oraz korelacji, nie podaruje ewentualności na uformowanie zasadnych relacji interpersonalnych. Wszak nie robimy pożytków. Obie okolica zgadzają się nie zgodzić, bowiem nie wypatrzyłyby rozstrzygnięcia utylitarnego gwoli wszelkiej z nich. Końce obu stron są diametralne tudzież zatem nie ma sensu umilać identycznych przedsięwzięć. Im wcześniej chwycenie to uzmysłowione zaś oznajmione, tym lepiej w celu całkowitych. W tym samym czasie opisana casus istnieje niegodziwym przedpolem do ugoszczenia próby podejścia typu.


Ważne! Nowe obowiązki stowarzyszeń do 31 stycznia 2022 r. - Gmina Gręboszów\nCzytaj treść aktualności Ważne! Nowe obowiązki stowarzyszeń do 31 stycznia 2022 r.\nPrzejdź do strony Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych\nOrganizacje, które nie dopełnią obowiązku zgłoszenia rejestracji lub nie dokonali aktualizacji danych w rejestrze w terminie wskazanym w ustawie lub podały informacje niezgodne ze stanem faktycznym, podlegają karze finansowej do wysokości 1 000 000 zł. Dodatkowo każdy beneficjent rzeczywisty, którzy nie dopełnił tego obowiązku, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 zł.\nNowe obowiązki wynikają z nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu tzw. Ustawy AML, która weszła w życie z dniem 31 października 2021 r.\nWprowadzenie: Marcin Janowiec 25.01.2022 r.\nDo dnia 31 stycznia stowarzyszenia zarejestrowane w KRS oraz fundacje mają obowiązek wpisu członków zarządu do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych. Dotyczy to również grupy stowarzyszeń które są jednocześnie Kołami Gospodyń Wiejskich. Zgłoszenie do rejestru beneficjentów dokonujemy wyłącznie elektronicznie na stronie: https://crbr.podatki.gov.pl/adcrbr/#/Rejestracji mogą dokonać tylko osoby uprawnione do reprezentacji, która wynika ze statutu danej organizacji pozarządowej. W przypadku reprezentacji kilkuosobowej wymagane są wszystkie osoby. Zgłoszenie musi być opatrzone kwalifikowalnym podpisem elektronicznym lub profilem zaufanym ePUAP zgłaszającego. Zgłoszenie zawiera oświadczenie osób dokonujących wpisu o prawdziwości informacji zgłaszanych. Organizacje, które nie dopełnią obowiązku zgłoszenia rejestracji lub nie dokonali aktualizacji danych w rejestrze w terminie wskazanym w ustawie lub podały informacje niezgodne ze stanem faktycznym, podlegają karze finansowej do wysokości 1 000 000 zł. Dodatkowo każdy beneficjent rzeczywisty, którzy nie dopełnił tego obowiązku, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 zł. Nowe obowiązki wynikają z nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu tzw. Ustawy AML, która weszła w życie z dniem 31 października 2021 r. Źródło: Wpis do CRBR to nowy obowiązek NGO – Prawo w NGO Zgłoszenie informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (zwanego dalej „CRBR”): – Ministerstwo Finansów – Portal Gov.pl (www.gov.pl) Wprowadzenie: Marcin Janowiec 25.01.2022 r.


Profil użytkownika kogellmogell (592418) - Lubimyczytać.pl\nNie wiem od czego zacząć. Podchodzę do pisania tej opinii już któryś dzień z rzędu i nadal nie potrafię zebrać myśli, aby w możliwie sensowny sposób przekazać Wam to, co tak bardzo bym chciała. Nie chcę się dzisiaj skupiać stricte na fabule książki, bo akurat w przypadku "Historii złych uczynków" najlepiej jest samemu odkrywać kolejne karty i pilnie strzeżone tajemnice. Dla mnie tutaj kluczową... Nie wiem od czego zacząć. Podchodzę do pisania tej opinii już któryś dzień z rzędu i nadal nie potrafię zebrać myśli, aby w możliwie sensowny sposób przekazać Wam to, co tak bardzo bym chciała. Nie chcę się dzisiaj skupiać stricte na fabule książki, bo akurat w przypadku "Historii złych uczynków" najlepiej jest samemu odkrywać kolejne karty i pilnie strzeżone tajemnice. Dla mnie tutaj kluczową rolę nie grają sami bohaterowie, a cały wachlarz emocji jakich ich decyzje i postępowanie dostarcza czytelnikowi. Jedyne co musicie wiedzieć na ten moment to to, że jest to wielowątkowa, mroczna i zawiła opowieść o ludziach na pozór sobie obcych i o złych uczynkach, za które każdemu w końcu przyjdzie słono zapłacić.\nJestem pełna podziwu dla autorki książki, jej kunsztu pisarskiego, niezwykle barwnego języka, niesamowicie precyzyjnie i wielowymiarowo wykreowanych postaci, oraz zła, które nie śpi, tylko czyha za rogiem i czeka na możliwość powrotu. Tutaj wszystko perfekcyjnie się ze sobą łączy i wzajemnie uzupełnia, tworząc historię doskonałą. Katarzyna Zyskowska w idealny sposób udowadnia nam, że w Polsce również mamy absolutnie fantastycznych i utalentowanych autorów, których praca zdecydowanie zasługuje na większy rozgłos i docenienie.\nJeśli miałabym wybrać i polecić Wam, tylko jedną książkę z pośród tych przeczytanych w tym roku, to mój wybór padłby właśnie na "Historię złych uczynków". Oceny i opinie innych czytelników na lubimyczytac.pl mówią same za siebie i mimo, że nie zawsze ma to odzwierciedlenie w rzeczywistości, to w tym przypadku w pełni się z nimi zgadzam. Nie pamiętam, abym w ostatnim czasie czytała tak klimatyczną, tajemniczą i zagmatwaną historię, w której zło nie tylko niszczy i krzywdzi, ale także łączy ludzi. Jeśli nadal się zastanawiacie czy warto po nią sięgnąć, to macie moje słowo i obietnicę, że TAK!\nCykl: Summer Harbor (tom 3) | Seria: Summer harbor\nKsiążki Denise Hunter przewijają się co jakiś czas na moich zdjęciach, już przynajmniej od kilkunastu miesięcy. Jedne z nich darzę większą sympatią, inne trochę mniejszą, ale tak czy inaczej mam słabość i sentyment do tej autorki, oraz jej uroczych powieści.\nTym razem miałam okazję zapoznać się bliżej z losami trzeciego z braci Callahan, czyli Rileya i jego wieloletniej przyjaciółki Paige.\n... Książki Denise Hunter przewijają się co jakiś czas na moich zdjęciach, już przynajmniej od kilkunastu miesięcy. Jedne z nich darzę większą sympatią, inne trochę mniejszą, ale tak czy inaczej mam słabość i sentyment do tej autorki, oraz jej uroczych powieści.\nMężczyzna po roku nieobecności wraca z misji w Afganistanie, w której stracił nogę. Okres rekonwalescencji zmuszony jest spędzić w domu Paige, która jak się okazuje znowu jest singielką, po tym jak rozstała się ze starszym bratem Rileya. Kobieta zawsze uważała nowego współlokatora za swojego najlepszego przyjaciela, jednak mężczyzna już od wielu lat darzy Paige zdecydowanie większym uczuciem. Aczkolwiek po powrocie z misji jako inwalida, dodatkowo zmagający się z zespołem stresu pourazowego sądzi, że nie zasługuje już na nic więcej i postanawia wycofać się z życia ukochanej. Czy Paige jest takiego samego zdania? A może i ona w końcu uświadomi sobie, że Riley jest dla niej kimś więcej?\nNie ma co ukrywać i owijać w bawełnę, że historie Denise Hunter są bardzo zaskakujące i odkrywcze. To nie jest tego typu literatura. Powiedziałabym, że autorka pisze ciepłe, urocze, rodzinne i małomiasteczkowe opowieści, dzięki którym chce zwrócić naszą uwagę na podstawowe, jednak bardzo istotne wartości, którymi warto kierować się w życiu. W tych i pozostałych książkach Denise, kluczową rolę odgrywa rodzina, miłość, przyjaźń, oraz wiara.\nMimo, że "Tylko pocałunek" był najbardziej przewidywalną, trochę naciąganą i przesłodzoną historią z całej reszty, to ja się nie zrażam i w dalszym ciągu mam zamiar sięgać po książki tej Pani. Traktuję je jako formę rozrywki, która w skuteczny sposób odciąga mnie od problemów świata zewnętrznego.\nWszystko w życiu ma swój kres, zarówno dobre jak i złe rzeczy. Nawet wieloletnia przyjaźń może dobiec końca i to bez żadnego konkretnego powodu. W takiej właśnie sytuacji znalazła się dwunastoletnia Zuzanna, która najpierw straciła przyjaźń Franny, a później Franny nagle i niespodziewanie straciła życie. Zula nie potrafi pogodzić się z rzeczywistością i tym, że już bezpowrotnie straciła szansę... Wszystko w życiu ma swój kres, zarówno dobre jak i złe rzeczy. Nawet wieloletnia przyjaźń może dobiec końca i to bez żadnego konkretnego powodu. W takiej właśnie sytuacji znalazła się dwunastoletnia Zuzanna, która najpierw straciła przyjaźń Franny, a później Franny nagle i niespodziewanie straciła życie. Zula nie potrafi pogodzić się z rzeczywistością i tym, że już bezpowrotnie straciła szansę odzyskania wspaniałej przyjaźni. Dziewczynka nie jest w stanie pojąć tego, jak tak dobra i zdrowa pływaczka mogła zginąć przez utonięcie, w skutek czego zamyka się w sobie i przestaje się odzywać. Mówi tylko sporadycznie i tylko w sytuacjach, w których jest do tego zmuszona. W ciszy i w osamotnieniu, próbuje na własną rękę rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci i właśnie w tym momencie, zaczyna się jej ogromna fascynacja śmiertelnie niebezpiecznymi meduzami.\nDzięki fabule poprowadzonej na dwóch płaszczyznach czasowych, możemy obserwować teraźniejsze zafascynowanie Zuli, jak i przebieg, oraz powód zakończenia przyjaźni pomiędzy dziewczynkami. Wbrew pozorom historia ta, wcale nie jest skierowana tylko do jednej grupy wiekowej. Wiek Zuli nie jest tu żadnym wyznacznikiem, ponieważ radzenie sobie ze stratą i żałobą dotyka osób w każdym możliwym okresie życia.\nOczywiście w "Sercu meduzy" znajdziemy zdecydowanie więcej! To historia pełna pasji, z inteligentną, ciekawą świata, oraz bardzo dociekliwą główną bohaterką. Całość została opatrzona mnóstwem ciekawostek z życia meduz, które i mnie szczerze zafascynowały. Moim zdaniem wszystko zostało tu dopracowane i dopięte na ostatni guzik. Opowieść jest spójna, absorbuje czytelnika od pierwszego do ostatniego zdania, a także skłania do refleksji i daje nadzieję na lepsze jutro.\nBardzo cieszy mnie fakt, że za jakiś czas będziemy mieli możliwość oglądać "Serce meduzy" na dużym ekranie. Prawa filmowe zostały wykupione przez Reese Whiterspoon i mam ogromną nadzieję, że ta ekranizacja dorównała "Cudownemu chłopcu"! :)\nNazwisko Robyn Schneider możecie już kojarzyć dzięki książce "Początek wszystkiego", która w ubiegłym roku cieszyła się dość dużą popularnością na naszym bookstagramie. Na mnie poprzednia powieść autorki nie zrobiła oszałamiającego wrażenia i szczerze mówiąc już nawet nie pamiętam jak ta historia się zakończyła. Do książki "Dzień ostatnich szans" podeszłam z niewielką dozą niepewności, ale już... Nazwisko Robyn Schneider możecie już kojarzyć dzięki książce "Początek wszystkiego", która w ubiegłym roku cieszyła się dość dużą popularnością na naszym bookstagramie. Na mnie poprzednia powieść autorki nie zrobiła oszałamiającego wrażenia i szczerze mówiąc już nawet nie pamiętam jak ta historia się zakończyła. Do książki "Dzień ostatnich szans" podeszłam z niewielką dozą niepewności, ale już wiem, że tę opowieść będę pamiętać zdecydowanie dłużej.\nLatham House to sanatorium przeciwgruźlicze w górach, otoczone żeliwnym ogrodzeniem i hektarami lasu. Odizolowani od społeczności, przebywają tutaj nastolatkowie cierpiący na hipergruźlicę. W ośrodku mieszka 150 chorych, ale spośród nich najbardziej wyróżnia się wyjątkowa grupa czwórki przyjaciół. Sadie, Nick, Marina i Charlie, to właśnie oni na przekór wyniszczającej chorobie beztrosko chwytają każdy dzień. Gdy pewnego dnia do sanatorium trafia bardzo ambitny i "dobry w byciu dobrym" Lane, dopiero tutaj odnajduje swoją bezpieczną przystań i zaczyna żyć. Dzięki nietypowej grupie artystów zmieniają się jego priorytety i chłopak chociaż przez kilka tygodni czuje, że w końcu jest szczęśliwy. Niestety hipergruźlica nadal istnieje i nie pozwoli każdemu z nich wyjść z tego cało i wrócić bezpiecznie do domu.\nOczywiście nie istnieje coś takiego jak hipergruźlica, ani taki ośrodek jak Latham. Autorka na koniec książki szczegółowo wyjaśnia nam, skąd się wziął pomysł właśnie na taką historię. Jednak w tej powieści to nie choroba gra pierwsze skrzypce, tylko sposób w jaki wpływa ona na zarażonych i osoby w ich najbliższym otoczeniu. Każdy w przypadku śmiertelnego schorzenia zmuszony jest przewartościować swoje życie, bo tak naprawdę nie wie która z jego chwil może być tą ostatnią. Mimo, że opowieść ta została napisana bardzo lekkim piórem, to w rzeczywistości porusza temat, który wcale do takich nie należy. Jestem osobą bardzo wrażliwą, która wszystko przeżywa i bierze do siebie, więc możecie się domyślać, że skończyłam ją czytać cała zapłakana. Czułam się przygnębiona, ale też zaczęłam zadawać sobie pytanie, czy aby na pewno korzystam ze wszystkich szans jakie oferuje mi życie? Nie jestem chora, ale też zdaję sobie sprawę, że nie żyję pełnią życia tak jak powinnam...\nTeraz prośba do Was - przeczytajcie tę książkę i nie przegapcie swojej szansy!\n"Szanse nie są wieczne i nawet cuda mają datę ważności."\nI cóż mogę stwierdzić już po przeczytaniu książki? Moim... Wiecie co skusiło mnie, aby przeczytać książkę ze zdjęcia? Informacja z tyłu okładki: "Książka zawiera treści nieodpowiednie dla niepełnoletnich oraz takie, które mogą urazić dorosłych". Byłam niesamowicie ciekawa, co takiego nieodpowiedniego mogę znajdę w środku i czy okaże się to dla mnie w jakimś stopniu szokujące, lub niesmaczne.\nOcalałe to przydomek nadany przez media kobietom, które jako jedyne uniknęły śmierci w masakrze, w której życie stracili ich najbliżsi przyjaciele. Lisa, Samantha i Quincy - lata temu każda z nich przeżyła coś wstrząsającego i każda na swój sposób próbowała sobie z tym poradzić, oraz żyć dalej. Wszystko zmienia się w chwili, w której okazuje się, że z pozoru najsilniejsza psychicznie Lisa... Ocalałe to przydomek nadany przez media kobietom, które jako jedyne uniknęły śmierci w masakrze, w której życie stracili ich najbliżsi przyjaciele. Lisa, Samantha i Quincy - lata temu każda z nich przeżyła coś wstrząsającego i każda na swój sposób próbowała sobie z tym poradzić, oraz żyć dalej. Wszystko zmienia się w chwili, w której okazuje się, że z pozoru najsilniejsza psychicznie Lisa popełnia samobójstwo, a w życiu Quincy niespodziewanie pojawia się Sam. Razem z przybyciem kobiety wracają demony przeszłości, z którymi jak się okazuje Quincy jeszcze nie do końca się uporała. Przez zły wpływ Sam, dziewczyna dopuszcza się rzeczy, których by się po sobie nawet nie spodziewała... a to dopiero początek ich trudnej znajomości.\nCo tu dużo mówić, książka jest po prostu świetna! "Ocalałe" to rewelacyjny i błyskotliwy thriller psychologiczny, który może nie zaskakuje zawrotnym tempem akcji, ale z pewnością trzyma w napięciu, aż do samego końca! To jedna z tych historii w której tak naprawdę nikomu nie możemy ufać i powinniśmy trzymać się na baczności aż do ostatniej strony. Słyszałam wiele porównań "Ocalałych" do książki "Lokatorka" JP Delaney i mimo, że obie łączy świetny klimat i bardzo wciągająca fabuła, to jednak na mnie "Ocalałe" zrobiły jeszcze większe wrażenie! Może wpływa na to fakt, że tutaj towarzyszyło mi naprawdę spore uczucie niepokoju i przez całą książkę myślałam o tym jak ta historia może się skończyć. Dla mnie lektura ta była intrygująca i w odpowiednim stopniu zaskakująca.\nSzczerze polecam Wam sięgnąć po "Ocalałe", ale pamiętajcie, nie dajcie się zmanipulować!\nCzytaliście już "Trylogię Czasu" Kerstin Gier? Lubicie książki o podróżach w czasie? 💫\nSwoją pierwszą styczność z tą trylogią miałam już 1,5 roku temu. Przeczytałam wtedy książki jeszcze w starym wydaniu, na które pamiętam, że polowałam miesiącami. Byłam bardzo podekscytowana, gdy książki w końcu trafiły w moje ręce. Znacie pewnie to uczucie, gdy wejdziecie w posiadanie jakiegoś białego... Czytaliście już "Trylogię Czasu" Kerstin Gier? Lubicie książki o podróżach w czasie? 💫\nSwoją pierwszą styczność z tą trylogią miałam już 1,5 roku temu. Przeczytałam wtedy książki jeszcze w starym wydaniu, na które pamiętam, że polowałam miesiącami. Byłam bardzo podekscytowana, gdy książki w końcu trafiły w moje ręce. Znacie pewnie to uczucie, gdy wejdziecie w posiadanie jakiegoś białego kruka, wrażenie nie do opisania! 💘\nTeraz nie ma już takiego problemu i każdy kto tylko zapragnie może się zaopatrzyć w najbardziej popularną trylogię autorki. Wydawnictwo Media Rodzina wyszło naprzeciw wszystkim spragnionym czytelnikom i zrobiło dodruk książek, a żeby tego było mało, powieści pojawiły się w nowej szacie graficznej! Bardzo podoba mi się fakt, że "Trylogia Czasu" została wydana w podobnym stylu jak Trylogia Snów "Silver", którą swoją drogą uwielbiam! ❤ Teraz wspólnie tworzą piękną kolekcję powieści Kerstin Gier i obie wyróżniają się twardą oprawą, pięknymi i nasyconymi kolorami, oraz bogato zdobionymi okładkami. To nie lada gratka dla miłośników pięknych wydań i okładkowych srok! 💞\nOdświeżyłam sobie większe, lub mniejsze fragmenty książek, aby nakreślić Wam co nieco fabułę szczególnie dla osób, które przygodę z podróżami w czasie mają jeszcze przed sobą.\nSzesnastoletnia Gwendolyn Shepherd pewnego dnia odkrywa, że jest posiadaczką genu podróży w czasie. Następstwem tego odkrycia jest niespodziewane przemieszczenie się o sto lat wstecz, które całkowicie zmieni dotychczasowe życie dziewczyny. Szybko okazuje się, że Gwen wcale nie jest wyjątkiem i istnieje coś takiego jak Kwatera Strażników, która kontroluje owe podróże i bierze teraz pod swoje skrzydła również nastolatkę. Jak możecie się pewnie domyślać, obok dziewczyny koniecznie powinien pojawić się jakiś przystojniak, obdarzony tą samą umiejętnością, aby móc towarzyszyć jej w tych niebezpiecznych podróżach. A żeby było jeszcze ciekawiej, Gwendolyn i Gideon będą mieli do wykonania niesamowicie trudną misję, w której wydarzenia z przeszłości ściśle splatają się z teraźniejszością.\nJesteście gotowi na mnóstwo pełnych wrażeń podróży do zamierzchłych czasów, w towarzystwie tej dwójki? ✨\nMax Monroe to duet skrytych pod pseudonimem autorek, które wspólnymi siłami stworzyły przezabawną i przeuroczą trylogię "Bad Boy Billionaires". Przyznam szczerze, że pierwsza część - "Złapać milionera", postawiła poprzeczkę dość wysoko, ponieważ była genialna w swojej prostocie i rewelacyjnie się przy niej bawiłam! ❤ Jak myślicie, drugi tom dorównał poprzedniemu i również doprowadził mnie do... Max Monroe to duet skrytych pod pseudonimem autorek, które wspólnymi siłami stworzyły przezabawną i przeuroczą trylogię "Bad Boy Billionaires". Przyznam szczerze, że pierwsza część - "Złapać milionera", postawiła poprzeczkę dość wysoko, ponieważ była genialna w swojej prostocie i rewelacyjnie się przy niej bawiłam! ❤ Jak myślicie, drugi tom dorównał poprzedniemu i również doprowadził mnie do salw gromkiego śmiechu?\nCassie i Thatch'a łączy kilka wspólnych cech. Oboje są atrakcyjni, bardzo pewni siebie, charyzmatyczni, a często także wulgarni, złośliwi i bezwstydni. Taka mieszanka osobowości może być wybuchowa! Czy po wspólnym zamieszkaniu pod jednym dachem (które początkowo miało być formą żartów), któreś z nich wymięknie i odpuści? A może to dopiero początek wyzwań i intryg, które prowadzą do czegoś większego? Zdradzę Wam tylko, że tych dwoje czeka niemała przeprawa, która zdecydowanie jest warta zachodu! 😁\nWiecie co wyróżnia książkę "Zakochać się na zabój"? Jej największym atutem jest jednogłośnie fenomenalny humor, oraz to, że nie znajdziecie tutaj kolejnej szarej myszki, która jest ułożona i podporządkowana swojemu mężczyźnie. W przypadku Cassie Philips jest wręcz przeciwnie! Dziewczyna jest wyszczekana (potrafi zawstydzić nawet mężczyzn), uwielbia być górą, zawsze stara się postawić na swoim i nikomu nie da się stłamsić! Przyznajcie, że tego typu mocne charaktery to rzadkość w standardowo kobiecej literaturze. Mimo, że zachowanie Cassie czasami i dla mnie było przegięciem, to jednak uważam, że ten temperament i gorące potyczki słowne, były stanowczo potrzebne tej historii!\nCieszy mnie również fakt, że w tej części mogliśmy śledzić dalsze losy Georgii i Kline'a, których szczerze uwielbiam! 💞 Z wielką niecierpliwością wyczekuję teraz kolejnej części trylogii i historii trzeciego z grupy przyjaciół - Wes'a! 😍\nMa nowego znajomego: Elizabeth\nMa nowego znajomego: letka82\nMa nowego znajomego: Blueberry\nMa nowego znajomego: greywaren\nMa nowego znajomego: Wrocławianka Czyta\n129 118 1144\nZnajomi (69), Obserwowani (4), Obserwujący (5)


Procesja pokutna 511 lat po tsunami - Dziennikbaltycki.pl\nProcesja pokutna 511 lat po tsunami\n13 września 2008 00:03 13.09.2008 00:03\n511 lat temu (16 września) miała miejsce największa powódź w dziejach Darłowa - z falą tsunami zwaną na Pomorzu niedźwiedziem morskim. Falę poprzedził wielki huk. Wywołał go wybuch uwolnionego przez trzęsienie ziemi metanu, zalegającego południowe obszary Bałtyku.\nEksplozja wytworzyła falę tsunami, która gwałtownie wdarła się głęboko w ląd. Działo się to w czasie panowania księcia Bogusława X. Książę pielgrzymował wówczas do Ziemi Świętej. W rządach nad Pomorzem Zachodnim zastępowała go małżonka - księżna Anna. Przebywała wtedy w darłowskim zamku.\nJej kronikarz zanotował: "Ranek tego pamiętnego dnia był podobny do innych dni, tylko znacznie bardziej wietrzny.\nWiejący z północnego zachodu silny wiatr wywołał sztorm. W południe wiatr dął już z mocą huraganu, zrywając połacie dachów, powalając drzewa i stare mury. Była to zapowiedź kataklizmu, jaki miał tej nocy dotknąć Darłowo... Na zamku księżna Anna zarządziła, aby wszyscy udali się do kaplicy zamkowej i odmawiali modlitwy".\n- W 1991 r. ówczesny proboszcz kościoła pw. Matki Boskiej Częstochowskiej, franciszkanin Janusz Jędryszek, kierując się dobrem miasta i tradycją, wznowił przerwany wojną zwyczaj odbywania procesji pokutno-błagalnych - mówi Leszek Walkiewicz, rzecznik prasowy UM w Darłowie. - W procesji zawsze biorą udział władze miasta i nie inaczej będzie także w tym roku.\nTegoroczna procesja wyruszy w sobotę, 13 września, o godz. 18 z kościoła Mariackiego do kościoła pw. św. Gertrudy. Tam zostanie wystawiony krzyż do adoracji i odprawiona uroczysta msza święta.


JoannaVi - 4 plakaty, a tyle szczęścia czyli...\n4 plakaty, a tyle szczęścia czyli... 06.08.2021\nMoje nowe mieszkanie, będące do tej pory największym "projektem" w moim życiu powoli dojrzewa i nabiera kształtu. Wymarzone kamieniczne sklepienia, ponad 3 metrowe ściany, oryginalna stolarka… To wszystko stanowi bardzo delikatny trzon całości.\nW salonie nie ma szafy, komody czy jakiegokolwiek mebla do przechowywania. Zależało mi na swoistej lekkości i minimalizmie (chociaż patrząc na poniższe zdjęcia można by spokojnie powiedzieć, że nie mam o nim pojęcia).\nJedną z trzech stref w dużym pokoju jest właśnie ta ściana z półkami. Stanowi ona mój wspomnieniowo-kreatywny kącik. To tu również póki co zaimplikowana została "ściana na ramki". Zanim zdecyduje się, czy na przeciwległej, ukośnej ścianie urządzę (zgodnie z pierwotnymi planami) ścianę pokrytą od góry do dołu ramkami nacieszę się nimi w tym miejscu.\nTutaj również składuje część ulubionych lub czekających w kolejce do przeczytania tytułów, porcelanowe zdobycze z drugiej ręki i białe kartony — pełniące funkcję brakujących "komodowch" szuflad.\nBazą całego projektu była największa (70x100cm) orzechowa rama. Z jednej strony ciekawie skaluje przestrzeń podkreślając wielkość całego regału, z drugiej służy mi za…schowek! Za taką antyramą zmieściłam mini "barek" czyli 2 przepiękne butelki mojego ulubionego ginu, serwetki i podkładki na stół i jeszcze kilka innych pierdół ;)\nJak możecie zauważyć zdecydowałam się na zróżnicowanie ram — 3 z nich są czarne i matowe, a wspomniany wyżej kolos to orzechowa robota. Taki zabieg nie tylko urozmaica zestawienie. Płynnie łączy także dużą ramę z podłogą, dzięki temu będzie ona pasować wszędzie, gdzie akurat postanowię ją postawić.\nSpośród wszystkich dostępnych na Poster Store rozmiarów ramek na plakaty wybrałam tylko 3 — a najmniejszy z nich to A4. Każda mniejsza ramka "zginęłaby" bezpowrotnie na tak dużej ścianie.\nNa zdjęciach możecie zobaczyć następujące plakaty (od najmniejszych):\n1. Wstążka nr.1\n2. Wstążka nr.2\n3. Stado ptaków\n4. One Line Art No3\n5. Pociągnięcie pędzla\nNa te i inne plakaty z PosterStore mam dla Was specjalny kod rabatowy!\nDla tych z Was, których interesuje moja opinia na temat zamówienia z tego sklepu:\nRamy i plakaty przychodzą świetnie, a jednocześnie rozsądnie zabezpieczone. W ramach znajduje się plastik, nie szkło, chociaż w ogóle nie widać tego na pierwszy rzut oka. Dla mnie — nie ma różnicy ;) Druk samych plakatów jest naprawdę wysokiej jakości, nie jestem jednak w stanie powiedzieć jak wyglądać będą bardziej kolorowe plakaty.\nPost powstał przy współpracy z PosterStore.pl\nW stronę spokojnego życia, czyli o moich wrażeniach po testach olejku CBDNastępny


MAJ | Przedszkole Samorządowe nr 32 w Kielcach\nStrona główna » Informacje dla rodziców » Rejestr faktur i rachunków » MAJ\nPoznawanie swojej miejscowości - określanie miejsca zamieszkania (miasto, wieś). Rozwijanie poczucia przynależności narodowej - podawanie nazwy naszego kraju, symboli narodowych: flagi, godła, hymnu. Poznawanie poprzez literaturę pochodzenia nazwy stolicy Polski – Warszawy, jej herbu i ważniejszych miejsc.\nSłuchanie i śpiewanie piosenek. Nauka prostych piosenek. Wyrażanie muzyki ruchem – uczestniczenie w zabawach rytmicznych, ruchowych; reagowanie na zmiany tempa i dynamiki utworu o dużym zróżnicowani; rytmiczne poruszanie się przy muzyce.\nOglądanie kwitnących roślin; zwrócenie uwagi na zawarte w nich piękno. Poznawanie warunków niezbędnych do rozwoju zwierząt. Dostrzeganie różnic w budowie dzikich zwierząt dostępnych bezpośredniej obserwacji. Określanie znaczenia barwy ochronnej w życiu zwierząt.\nPodawanie informacji na temat swojej rodziny. Podawanie informacji: jak mają na imię, mama, tata. Dzielenie się informacjami na temat ważnych wydarzeń z życia rodziny.\nPoznawanie warunków niezbędnych do rozwoju zwierząt. Dostrzeganie różnic w budowie dzikich zwierząt. Poznawanie wybranych przedstawicieli zwierząt żyjących na innych kontynentach.\nSłuchanie i śpiewanie piosenek. Nauka prostych piosenek fragmentami, metodą ze słuchu. Gra na instrumentach perkusyjnych – poznawanie wyglądu instrumentów perkusyjnych: kołatki, grzechotki, bębenka, trójkąta, talerzy, drewienek, i sposobu gry na nich. Wyrażanie muzyki ruchem – uczestniczenie w zabawach rytmicznych, ruchowych, reagowanie na zmiany tempa i dynamiki utworu o dużym zróżnicowaniu. Rozwijanie wrażliwości słuchowej- rozpoznawanie wybranych instrumentów po wydawanych przez nie dźwiękach i wyglądzie; nazywanie muzyków.\nPoznawanie swojej miejscowości – określanie miejsca zamieszkania (miasto, wieś). Nazywanie swojej miejscowości, poznawanie jej historii, ważniejszych instytucji, zabytków. Rozwijanie poczucia przynależności narodowej: poznawanie ważniejszych regionów naszego kraju, znajdujących się tam bogactw naturalnych; podawanie nazwy naszego kraju, symboli narodowych: flagi, godła, hymnu; poznawanie poprzez literaturę pochodzenia nazwy stolicy Polski – Warszawy, jej herbu i ważniejszych miejsc.\nOglądanie kwitnących roślin; zwrócenie uwagi na zawarte w nich piękno. Obserwowanie w sposób bezpośredni zmian zachodzących w przyrodzie. Poznawanie wybranych owadów, np. pszczół, mrówek. Obserwowanie roślin, zwierząt przy użyciu lupy.\nPodawanie informacji na temat swojej rodziny: określanie czynności domowych wykonywanych przez poszczególnych członków rodziny. Dzielenie się wiadomościami na temat życia w rodzinie, np. sposobów wspólnego spędzania czasu, pojawienia się nowego potomka. Wykonanie upominków, wspólna zabawa z przybyłymi gośćmi. Wzmacnianie więzów w rodzinie – wzajemne okazywanie sobie uczuć przez członków rodziny.\nPoznanie nazw wybranych państw należących do Unii Europejskiej: zapoznanie się z charakterystyczny i zwyczajami, tradycjami. Poznanie baśni wybranych państw należących do UE\nSłuchanie i śpiewanie piosenek. Nauka prostych piosenek fragmentami, metodą ze słuchu. Gra na instrumentach perkusyjnych – poznawanie wyglądu instrumentów perkusyjnych: kołatki, grzechotki, bębenka, trójkąta, talerzy, drewienek, i sposobu gry na nich. Wyrażanie muzyki ruchem – uczestniczenie w zabawach rytmicznych, ruchowych, reagowanie na zmiany tempa i dynamiki utworu o dużym zróżnicowaniu. Rozwijanie wrażliwości słuchowej- rozpoznawanie wybranych instrumentów po wydawanych przez nie dźwiękach i wyglądzie; nazywanie muzyków. Elementarna nauka czytania: czytanie wyrazów o prostej budowie fonetycznej. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 10 z wykorzystaniem palców lub innych zbiorów zastępczych. Zachęcanie dzieci do poszerzania zainteresowań matematycznych\nOglądanie kwitnących roślin; zwrócenie uwagi na zawarte w nich piękno. Obserwowanie w sposób bezpośredni zmian zachodzących w przyrodzie. Poznawanie wybranych owadów, np. pszczół, mrówek. Obserwowanie roślin, zwierząt przy użyciu lupy. Poznawanie warunków niezbędnych do rozwoju zwierząt. Określanie znaczenia barwy ochronnej w życiu zwierząt.\nElementy matematyki: posługiwanie się, w celowo stworzonych sytuacjach, liczebnikami w aspektach kardynalnym i porządkowym. Klasyfikowanie tych samych obiektów wielokrotnie, każdorazowo według innych cech. Gromadzenie informacji na temat pracy osób w różnych zawodach (dostępnych bezpośredniej obserwacji). Określanie roli różnych zawodów w życiu społecznym. Poznawanie ważniejszych punktów usługowych znajdujących się w pobliżu, określanie pełnionych przez nie funkcji.\nOglądanie przedstawień teatralnych dla dzieci, w przedszkolu i w teatrze. Poznawanie teatru (kasa, widownia, scena, kurtyna) oraz ludzi tam pracujących (aktor, reżyser, scenograf). Przestrzeganie zasad właściwego zachowania się. Odszukiwanie w oglądanych utworach uniwersalnych wartości, takich jak: dobro, piękno, sprawiedliwość, prawda. Umiejętne posługiwanie się rekwizytami. Przygotowanie kącika teatralnego, wzbogacenie kącika w stroje, maski; wspólne wykonywanie pacynek, kukiełek, sylwet (do teatrzyku cieni).\nNazywanie swojej miejscowości, poznawanie jej historii, ważniejszych obiektów i miejsc. Poznawanie legend związanych ze swoją miejscowością, swoim regionem. Poznawanie zapisu nazwy swojej miejscowości. Poznawanie herbu swojej miejscowości. Kultywowanie tradycji związanych ze swoim regionem.\nPodawanie nazwy swojej ojczyzny i jej stolicy. Poznawanie symboli narodowych: flagi, godła, hymnu narodowego. Stosowanie zwrotów: jesteśmy Polakami, mieszkamy w Polsce, mówimy po polsku itp. Wskazywanie Polski na mapie Europy; nazywanie państw – sąsiadów Polski. Wskazywanie położenia Polski na mapie Europy. Wskazywanie na mapie i podawanie nazw państw sąsiadujących z Polską. Wyjaśnia znaczenie zwrotów: jesteśmy Polakami, jesteśmy Europejczykami. Poznawanie nazw wybranych państw należących do UE.\nZachęcanie do obserwowania przyrody w różnych porach roku, w różnych miejscach i w różnym czasie. Poznawanie łąki wiosną wszystkimi zmysłami; oglądanie, wąchanie, słuchanie odgłosów z zamkniętymi oczami. Poznawanie sposobów wykorzystania łąki przez rolników. Poznawanie wybranych owadów i ich roli w rozwoju roślin. Wyjaśnianie znaczenia barwy ochronnej w życiu zwierząt. Wyjaśnianie zjawiska tęczy. Poznawanie wybranych roślin zielnych (np.: rumianek, pokrzywa, koniczyna, mniszek lekarski itp.) i ich znaczenia dla ludzi (ziołolecznictwo, kosmetyki). Wyjaśnianie znaczenia pszczół i mrówek dla człowieka i przyrody.\nOpisywanie wyglądu rodziców; podawanie ich charakterystycznych cech (wygląd, charakter). Podawanie informacji na temat pracy zawodowej rodziców. Opowiadanie o ulubionych zajęciach domowych poszczególnych członków rodziny. Wyjaśnianie wieloznaczności słowa dom. Określanie znaczenia wspólnego przeżywania świąt rodzinnych.


Tremblay, Paul - "Głowa pełna duchów" - katedra.nast.pl\n„Our confessions will be televised”\nOpętanie. Motyw przerabiany w horrorach wiele razy. Od „Diabłów” Kena Russella i „Egzorcysty” Williama Friedkina, po „Rytuał” Mikaela Håfströma i „Kronikę opętania” Ole Bornedala. Motyw, zauważmy, bardziej chyba kinowy, niż literacki, kuszący swoją plastycznością i widowiskowością, zwłaszcza w połączeniu z egzorcyzmami przedstawianymi w formie rytualnego spektaklu. Paul Tremblay w nagradzanej powieści „Głowa pełna duchów” będzie nas jednak próbował przekonać, że literacki horror również nadaje się do przedstawiania opętań. I wróci z tej próby z tarczą.\nHistoria nie jest specjalnie oryginalna. Amerykańska rodzina Barrettów przeżywa swe mieszczańskie życie na przedmieściach. Nudę codzienności zakłóca utrata pracy przez ojca rodziny, Johna. Problemy finansowe pogłębiają się, gdy starsza z dwóch córek, nastoletnia Marjorie, zaczyna wykazywać objawy dziwnej choroby. Lekarze są bezradni a leczenie kosztowne. John zwraca się ku religii i nabiera przekonania, że to nie choroba jest źródłem problemów z Marjorie, lecz tkwiący w niej demon.\nEgzorcyzmy wydają się nie rozwiązywać problemów Barrettów, zwracają jednak na nich uwagę mediów. Pewien producent proponuje stworzenie reality show pod tytułem „Opętanie”, w którym kamery śledziłyby nadnaturalne zjawiska w domu Marjorie i jej rodziny, transmitując przy okazji zachodzące egzorcyzmy. Barrettowie decydują się na odarcie z intymności, by pomóc córce. A przynajmniej tak się początkowo wydaje.\nTremblay zakorzenia w nas wolno rosnące pytanie, czy aby prawdziwym demonem, który opętał nie tylko nastoletnią córkę, ale całą rodzinę, z pobożnym Johnem na czele, nie jest Mammon, biblijny bożek pieniędzy. Widzimy bowiem, jak życie Barrettów powoli niszczeje za sprawą wszędobylskich kamer. Ale to nie wszystko, bo autor pozostawił nam więcej możliwych odczytań. W „Głowie pełnej duchów” nigdy do końca nie wiemy, czy mamy do czynienia z mistyfikacją, szaleństwem czy faktycznym opętaniem. Ta nierozstrzygalność przykuwa naszą uwagę, potęguje ciekawość.\nInna sprawa to nietypowy charakter prowadzonych narracji (w takiej właśnie, mnogiej liczbie). Obok narracji dość konwencjonalnej mamy wywiad przeprowadzany z Merry, młodszą córką Barrettów, po 15 latach od pierwszego odcinka telewizyjnego show. Mamy też wpisy blogerki, która analizuje każdy z odcinków. Różne style i różne perspektywy nadają historii wiele wymiarów a przy tym urozmaicają sposób opowiadania. To ciekawe rozwiązanie, choć nazywanie go innowacyjnym lub zestawianie z „Domem z liści” Danielewskiego, co robi wydawca na ostatniej stronie okładki, jest na wyrost. Rozwiązania formalne są dużo mniej eksperymentalne, niż w przypadku „Domu z liści”, a podobne stosował już Stephen King w... „Carrie”, jego debiutanckiej powieści z 1974 roku.\n„Głowa pełna duchów” to ciekawie napisana książka. Sięga po temat nieco już wyeksploatowany, ale opracowuje go na sposób, który jest literacko interesujący. Oby laury, jakie zebrał Tremblay, zachęciły go do dalszych, odważnych eksperymentów w tym gatunku.\nDodano: 2017-01-02 12:02:51


Porady prawne dotyczące Długi, Windykacja z Wielkopolskie.\nWindykacja dzwoni do mojego zmarłego ojca\n2022.01.20 godz. 17:00 Poznań, Wielkopolskie\nDzień dobry, dzisiaj zadzwoniła Pani na numer moje zmarłego ojca w 05.2021, i prosiła czy może rozmiawiać z moim ojcem, ja powiedziałem, że tata nie żyje i czy może powiedzieć o co chodzi. Pani odpowiedziała że bez aktu zgonu nie może nic powiedzieć...\nWycena polisy przez PUNKTA zmieniona na polisę.\n2022.01.17 godz. 13:38 Poznań, Wielkopolskie\nPodczas rozmowy o ubezpieczenie auta Pani Z PUNKTA miała mi wycenić polisę i prosiłem o wysłanie informacji o cenie na maila, w celu potwierdzenia na piśmie. Tymczasem po pół roku dowiedziałem się, że zawarła ze mną polisę. Nie otrzymałem żadnych dok...\nJakie pełnomocnictwo powinienem podpisać z bratem, któremu chcę pomóc poradzić sobie z odd...\n2022.01.14 godz. 23:15 Poznań, Wielkopolskie\nBrat mieszka i pracuje jako kucharz aktualnie w Niemczech. Zostawił w Polsce zadłużenie. Chciałbym móc rozmawiać z bankami, wierzycielami itp w jego imieniu. Czy istnieje możliwość uzyskania pełnomocnictwa na odległość (tak, żeby brat nie musiał przy...\nJak pozbyć się długu będąc poręczycielem? Jestem osobą bezrobotną, na moim koncie widnieje...\n2022.01.12 godz. 20:51 Głuponie, Wielkopolskie\nPoręczyłam kredyt rodzicom, nie spłacali go. Aktualnie mam komornika na swoim koncie. Nie mam możliwości spłacenia długu, ponieważ nie pracuje. Suma cały czas rośnie. Rodzice mogli by to spłacać aktualnie, ale firma pożyczkowa, nie chce się na to zgo...\nart. 6881 K.c.\n2022.01.12 godz. 16:43 Śrem, Wielkopolskie\nWitam. W najbliższym czasie składam pozew P. do sądu o nakaz zapłaty zaległych opłat wynikających z umowy najmu z panią K. Chociaż wiem że mogą być problemy, ponieważ pani K. raczej żyje z zasiłków. Chciałbym dołączyć do pozwu o zapłatę, konkubenta p...\n2022.01.10 godz. 15:00 Poznań, Wielkopolskie\nDzień dobry, Uprzejmie zwracam się z zapytaniem na temat przedawnienia długów a konkretnie chodzi mi o zadłużenie komornicze z 15.07.2015 z klauzula wykonalności z dnia 14.09.2015, a konkretnie chciałbym się dowiedzieć czy to zadłużenie osiągnęło ju...\n2021.12.28 godz. 12:38 Wolsztyn, Wielkopolskie\nWitam. Mąż ma długi jesteśmy malzestwem 14 lat. Kredyt był brany tylko przez męża. Dziś podpisaliśmy intercyzę. Chcę kupić działkę czy komornik może zabrać za długi męża ta działkę jeśli właścicielem będę tylko ja? Co mogę zrobić aby uchronić siebie ...\n2021.12.27 godz. 22:20 Wolsztyn, Wielkopolskie\nDobry wieczór. Mąż ma długi jesteśmy malzestwem 14 lat. Kredyt był brany tylko przez męża. Dziś podpisaliśmy intercyzę. Notariusz do końca nie potrafił wyjaśnić naszych pytań. Chcę zakupić działkę której właścicielem będę tylko ja. Czy komornik może ...\nKonto bankowe a komornik\n2021.12.08 godz. 23:40 Kalisz, Wielkopolskie\nWitam serdecznie , chciałbym zapytać , czy jeśli mój tata pracuje ( umowa o pracę ) i wynagrodzenie z jego pracy trafia na moje konto bankowe , gdyż swojego konta nie posiada to czy komornik może wejść na moje konto i zająć jego wynagrodzenie ? Z ...\nwezwanie z urzędu skarbowego, do złożenia oświadczenia o majątku , po przez tytuł wykonawc...\n2021.12.06 godz. 18:06 Poznań-Grunwald, Wielkopolskie\nroszczenia za abonament od 01-01-2012 do 01-07-2017 , czy w części się przedawniły roszczenie , i co złożyć do urzędu skarbowego.


Papryka przytycka - produkt tradycyjny. - Papryka Przytycka\nPapryka przytycka - produkt tradycyjny.\nPrzedstawiamy Państwu publikację naukową pn. „Papryka Przytycka – Produkt tradycyjny” opracowaną przez kadrę dydaktyczną ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z Warszawy na zlecenie Stowarzyszenia „Razem dla Radomki”. Współfinansowana została ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 dla projektu “Mazowiecka Kuźnia Smaków. Promocja dziedzictwa kulinarnego obszaru Południowego Mazowsza, wpływająca na rozwój produktów tradycyjnych i regionalnych”. Opracowanie naukowe stanowi dokumentację niezbędna do przygotowania wniosku umożliwiającego otrzymanie certyfikatu unijnego dla „Papryki Przytyckiej”. W opracowaniu przestawione zostały najważniejsze informację nt. tego wyjątkowego warzywa, jego opis, klasyfikacja, charakterystyka najpopularniejszych odmian, sposób i rodzaje uprawy, wymagania glebowe, jego zastosowania, ciekawostki. Zaprezentowana została również historia uprawy papryki w Polsce i na świecie, ekonomiczne aspekty jej uprawy, charakterystyka, szczegółowy opis obszaru geograficznego uprawy Papryki Przytyckiej z wykazaniem dowodu pochodzenia i powiązania z w/w obszarem, klasyfikacja i charakterystyka obszaru, charakterystyka produkcji papryki przytyckiej w regionie, informacja o gospodarstwach, wielkości i specyfice produkcji uprawy w ostatnich latach, ciekawostki.\nPapryka to jeden z najbardziej rozpoznawalnych produktów z terenu Mazowsza.\nTo właśnie z obszaru gminy Przytyk oraz Radzanowa, Klwowa, Potworowa pochodzi blisko 80% krajowej produkcji tego smacznego warzywa. W samym Przytyku paprykę uprawia się w około 200 gospodarstwach. Papryka to jeden z najbardziej eksportowych towarów naszego regionu. Dzięki staraniom LGD “Razem dla Radomki” w dniu 28 lipca 2011 r. Papryka Przytycka znalazła się w gronie wyróżnionych produktów przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi – uzyskując wpis na listę Produktów Tradycyjnych. Obecność wśród tych produktów podkreśla prawie 2 letnie przygotowania i działania promocyjne, podejmowane na rzecz budowy wizerunku produktu lokalnego, a także świadczy o wyjątkowej jakości, wyśmienitym smaku oraz wytwarzaniu zgodnym z tradycyjnymi metodami produkcji na przestrzeni ostatnich 30 lat.\nKontynuując działania związane z budową marki oraz dalszym rozwojem produktu tradycyjnego „Papryki Przytyckiej” tak aby w efektywny sposób wpłynąć na rozwój producentów papryki w regionie przysusko-radomskim, podjęte zostało przygotowanie w/w publikacji. Opracowanie to, stanowi niezbędną dokumentację do procesu związanego z przedłożeniem dokumentacji i wniosku o zdobycie certyfikatu Unii Europejskiej jako Chronione Oznaczenie Geograficzne lub Chronioną Nazwę Pochodzenia. Klasyfikacja do której zostanie zgłoszony produkt – Papryka Przytycka podjęta zostanie w 2017 roku przez grupę producentów, która wspólnie ze Stowarzyszeniem “Razem dla Radomki” odpowiadać będzie za złożenie wniosku. Autorami publikacji są osoby zawodowo zajmujące się tematyką ogrodnictwa, warzywnictwa, rolnictwa – kadra dydaktyczna z Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z Warszawy.\nPublikacja dostępna jest pod adresem: http://razemdlaradomki.pl/dok/publikacjapapryka/index.html


Pijalnia wód mineralnych "Piwniczanka" - Piwniczna-Zdrój (Zdrojowa 42)\nStart > Piwniczna-Zdrój > Atrakcje turystyczne > Ciekawe miejsca > Pozostałe miejsca > Pijalnia wód mineralnych "Piwniczanka"\nPijalnia wód mineralnych "Piwniczanka" znajduje się w malowniczym Parku Zdrojowym, na stoku góry Kicarz. Aby dotrzeć tam przykładowo od Rynku, należy kierować się w stronę Popradu i przejść przez rzekę po mostku. Wchodząc do Parku i kierując się w stronę pijalni, miniemy amfiteatr, który jest miejscem wielu imprez kulturalnych. Pijalnia Artystyczna, bo taką właśnie nosi ona nazwę, zaprasza do siebie malowniczym położeniem, można w niej usiąść i skosztować leczniczych wód mineralnych. Ujęcie wody działające od 1968 roku obudowane zostało marmurem.\nNazwa pijalni jest nieprzypadkowa, bowiem odbywają się tutaj liczne występy artystyczne, wystawy, recitale. Poza leczniczą wodą można wypić tutaj także kawę i zjeść różne słodkości, jak przykładowo pyszne lody. Zaraz przy pijalni mieści się fontanna, która wieczorami jest podświetlona. W gorący dzień można przy niej usiąść i ochłodzić się.\nNiedaleko budynku pijalni znajduje się tak zwana klatka przykryta kopulastym dachem z wieżyczką. Owa klatka to nic innego jak mała pijalnia na wolnym powietrzu. W jej wnętrzu można usiąść wygodnie na jednej z ławeczek. Woda, którą można tu spróbować jest wodą wysokozmineralizowaną. Ciekawostką jest, że wodę tę najlepiej jest pić od razu, ponieważ, gdy "złapana" do butelki postoi dłużej, stanie się mniej wartościowa, bo utlenią się pewne minerały. Poza tym wówczas można zauważyć, że mętnieje - nie jest szkodliwa również wtedy i można ją pić.\nPiwniczna-Zdrój (~0.5 km)\nPiwniczna-Zdrój (~0.6 km)\nPiwniczna-Zdrój (~1 km)\nPiwniczna-Zdrój (~1.4 km)\nPiwniczna-Zdrój (~1.5 km)\nStacja Narciarska Kokuszka-Ski\nPiwniczna-Zdrój (~1.6 km)\n» Apartament Piwniczna-Zdrój\n» Hotel Piwniczna-Zdrój\n» Kwatera prywatna Piwniczna-Zdrój\n» Ośrodek wczasowy Piwniczna-Zdrój\n» Pensjonat Piwniczna-Zdrój\n» Pokój gościnny Piwniczna-Zdrój\n» Willa Piwniczna-Zdrój\n» pogoda Piwniczna-Zdrój\n» plan miasta Piwniczna-Zdrój\n» noclegi Piwniczna-Zdrój (~1.4 km)\n» noclegi Łomnica-Zdrój (~2 km)\n» noclegi Wierchomla Wielka (~5.9 km)\n» noclegi Rytro (~7.7 km)\n» noclegi Żegiestów (~12 km)\n» noclegi Jaworki (~16 km)\n» noclegi Stary Sącz (~18.6 km)\n» noclegi Muszyna (~20.2 km)\n» noclegi Szczawnica (~21.3 km)\n» noclegi Krynica-Zdrój (~21.5 km)\n» noclegi Nowy Sącz (~23.8 km)\n» noclegi Krościenko nad Dunajcem (~26.2 km)\n» noclegi Tylicz (~27.7 km)\n» noclegi Łącko (~29.1 km)\n» noclegi Sromowce Niżne (~29.2 km)\n» Hotele Rytro (~7.7 km)\n» Hotele Stary Sącz (~18.6 km)\n» Hotele Muszyna (~20.2 km)\n» Hotele Szczawnica (~21.3 km)\n» Hotele Nowy Sącz (~23.8 km)\n» Hotele Gródek nad Dunajcem (~38.7 km)\n» Hotele Szaflary (~54.8 km)\n» Hotele Niedźwiedź (~55.4 km)\n» Hotele Rabka (~62.5 km)\n» Hotele Zgłobice / k. Tarnowa (~65.2 km)\n» Hotele Rzezawa k. Bochni (~67.7 km)\n» Hotele Szarów k. Niepołomic (~74.4 km)\n» Hotele Niepołomice k. Krakowa (~80.5 km)\nPiwniczna-Zdrój (~3.9 km)\nPiwniczna-Zdrój (~0.3 km)\nPiwniczna-Zdrój (~2.6 km)\nKwatera U Janiny\nPiwniczna-Zdrój (~0 km)\nRytro (~6.3 km)\nPiwniczna-Zdrój (~0.7 km)\nPiwniczna-Zdrój (~8.1 km)\nPiwniczna-Zdrój (~1.8 km)


EZG.INFO.PL - "Offelia" - po premierze Art. 51.\n27 marca to obchodzone od 1961 roku święto teatru i wszystkich, którzy teatr uprawiają, kochają, lubią oglądać. Łódzki projekt "Dotknij Teatru" miał właśnie na celu pozwolić na to wyjątkowe spotkanie publiczności, która licznie korzystała z przygotowanej oferty. Organizatorzy przygotowali ponad 60 propozycji spektakli, premier, spotkań warsztatowych, wykładów, projekcji filmowych. W „Dotknij Teatru” wzięły także udział nasze zgierskie ART.51.\nAgata Drewnicz-Kaczmarek, Anka Perek i Justyna Zielińska, które działają od 2003 roku, chętnie włączają sie w teatralne kooperacje.\n- Przyjęłysmy zaproszenie Grzegorza Kwiecińskiego, reżysera Teatru Ognia i Papieru jeszcze w tamtym roku - mówi jedna z aktorek - i zaczęłyśmy pracę nad tekstami Szekspira. Same pewnie nigdy nie sięgnęłybyśmy po taki tekst, więc to było ciekawe doświadczenie dla nas.\nMogło to być – i było – również interesujące doświadczenie dla wszystkich miłośników ART.51, którzy w niedzielny wieczór zjawili się w Łódzkiej Strefie Ekonomicznej przy ul. Tymienieckiego w Łodzi. W małym budynku ARTSTREFY widownia znalazła się w… toalecie. Metalowa konstrukcja, umywalka, sedes i siedzący przy stoliku pan. Można by rzec „babcia klozetowa” - miłośnik Szekspira, z kilkoma tomami jego twórczości na stoliku. Muzyka sącząca się z głośnika, ale jakby gdzieś obok. I wchodzą - one, działające na wyobraźnię. Trzy Kobiety - trzy typy. Rozmawiają ze sobą tekstami Szekspira, ale jakby całkowicie współcześnie. Efekt? Całość (nie patrząc na fragmenty za ciche lub te „w parterze”, których widownia z ostatnich rzędów nie mogła obejrzeć) przypada do gustu widza, być może bardziej do męskiej części publiczności, ale w końcu za to kocha się zgierskie ART.51. Mówią o kobietach, o swoich rolach, ale jednocześnie nie zapominają, że właśnie kobietami są.\nPo łódzkim pokazie teraz tylko czekać zgierskiej odsłony „Offelii”. Kiedy się odbędzie? Aktorki jeszcze nie wiedzą, ale nasz serwis z pewnością będzie o tym informował.\nPóki co zapraszamy do zajrzenia do naszej Galerii – tam zdjęcia z łódzkiej premiery.\nTeatr Art. 51 obchodził swoje 10. urodziny [FOTO]


Mieszkanie na sprzedaż - Kraków - Czyżyny - WSC-MS-7441 - 59.38m² - Plutecki Nieruchomości\n3 pokoje 3 piętro 59,38 m2 10 087,57 zł/m2\nZ wielką przyjemnością przedstawiamy świeżą ofertę pięknego mieszkania w Czyżynach na osiedlu Fajny Dom. Ale do rzeczy, oto co dla Ciebie przygotowaliśmy.\nMieszkanie 3-pokojowe zlokalizowane na III piętrze o powierzchni 59,38m2.\nPokój dzienny/salon z wyjściem na balkon, aneks kuchenny z oknem, dwie niezależne sypialnie, łazienka, przedpokój. Do tego miejsce w garażu podziemnym (12m2) wraz z komórka lokatorską (3,6m2).\nWchodzimy do mieszkania i kierujemy się od razu do gustownie urządzonego salonu. Salon to wizytówka Twojego mieszkania. Wygoda sofa jest idealna do seansów filmowych które możesz wyświetlać na rzutniku rozkładanym. W fotelu wypijesz popołudniowa kawę a przy stole rozkładanym zjesz obiad czy kolację z rodziną. Jeśli zechcesz odetchnąć świeżym powietrzem na balkonie zajdziesz dwa wygodne fotele.\nW kuchni znajdziesz wszystko co niezbędne. Wyposażenie kompletne, meble, piekarnik, płyta, mikrofala, lodówka, zmywarka. Jest wszystko. Fajny lacobel nadaje lekkości całej kuchni.\nPrzejdźmy teraz do łazienki która jak widzisz jest równie ładnie wykończona i urządzona. Wygodna wanna da odprężenie po pracowitym dniu. Pralka z suszarką to nowoczesność i wygoda. Jak widzisz łazienka jest kompletna.\nKierujemy się do części sypialnianej. Najpierw odwiedźmy pokój dziecka. To tak naprawdę jedyny pokój który właściciel chcą w całości wziąć do swojego nowego domu. Ale prawda, ze ładnie urządzony pokój malucha?\nUdajemy się do sypialnia rodziców która jest w spokojnej tonacji. Wycisza i daje spokojny sen. Wygodne łózko z baldachimem, nakastliki i uwierzcie mi bardzo wygodny fotel. Idealne miejsce na wieczorną lekturę gdy dzieci pójdą spać. Wszystkie ubrania zmieścisz w potężnej ale zgrabnej szafie.\nZapytasz gdzie schowacie rowery, opony czy wózek? Otóż nie martw się o to. Do dyspozycji masz komórkę lokatorską na poziomie -1.\nPewnie również spytasz gdzie będę parkował swój samochód? O to też się nie martw. W garażu podziemnym masz swoje prywatne miejsce parkingowe.\nWażna jest dla Ciebie komunikacja MPK? Przystanek jest tuż przy osiedlu.\nOsiedle Fajny Dom to takie małe miasteczko. Bo tutaj tak naprawdę masz wszystko. Na terenie osiedla funkcjonuje żłobek oraz przedszkole. Co ważne, dzieci tutaj mieszkające mają pierwszeństwo przyjęcia. Plac zabaw, boisko to atrakcje na popołudniowe zajecie z dziećmi. Codzienne sklepy jak Biedronka, Żabka, piekarnia, etc są na osiedlu. Apteki również nie brakuje.\nMożna byłby jeszcze pisać i pisać o mieszkaniu czy osiedlu jakie jest fajne bo faktycznie takie jest. Ale po co jak można je zobaczyć na własne oczy.\nMieszkanie: 599 000 zł\nMiejsce garażowe: 30 000 zł\nKomórka: 10 000 zł\nJestem do Twojej dyspozycji i zapraszam Cię na prezentację wyjątkowego mieszkania.\nSymbol oferty WSC-MS-7441\nPowierzchnia użytkowa 59,38 m²\nMieszkanie na sprzedaż - Kraków, Podgórze, Tarnobrzeska\n11 552,35 zł/m2\n11 500,32 zł/m2\n10 579,20 zł/m2


Tag Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego - Świat Dronów\nProponowane zmiany do AMC/GM do rozporządzenia 2019/947\nMichał Zawadzak · 15 lipca 2021\nW dniu wczorajszym (14.07.2021) EASA opublikowała dokument o nazwie NPA (Notice of Proposed Amendment) 2021-09 zawierający proponowane zmiany do AMC/GM do Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/947. Zmiany są w trakcie opiniowania, do dnia 15.09.2021 r. każdy może skomentować propozycje poprzez stronę EASA.\nMichał Zawadzak · 17 listopada 2018\nW dniach 26-30 listopada w centrum wystawowo-konferencyjnym Amsterdam RAI odbędzie się Amsterdam Drone Week – największa impreza poświęcona technologiom bezzałogowym w Europie, której inicjatorami jest Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) oraz Amsterdam RAI.\nMichał Zawadzak · 16 marca 2015\nEASA czyli Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (European Aviation Safety Agency) ma nowe propozycje na uregulowanie rynku dronów w całej Europie. Celem jest zapewnienie odpowiedniego rozwoju branży dronów, ale z zachowaniem odpowiedniego bezpieczeństwa.


Koncert-spektakl w Oratorium Marianum - PSM II stopnia\nKoncert-spektakl w Oratorium Marianum\nWysłany: Czw 13:44, 21 Cze 2007 Temat postu: Koncert-spektakl w Oratorium Marianum\nNie wiedziałem, gdzie umieścić swoje zapiski, stwierdziłem, że tutaj będzie najlepiej (jak coś, to proszę administrację o przeniesienie tekstu w inne, lepsze jej zdaniem miejsce). Piszę o czymś, na co zapraszałem parę osób, a wiem, że są one stałymi bywalcami tego forum, dlatego też piszę to, co piszę.\nDnia 19 czerwca 2007 roku, w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego odbyło się przedstawienie baletowe „Dwór w Wersalu”, którego patronem była Ambasada Republiki Francuskiej w Polsce oraz Instytut Filologii Romańskiej UWr (wraz z ośrodkiem Alliance Française). Impreza była zorganizowana przez Ośrodek Działań Twórczych „Światowid”, dzięki któremu w ogóle do dolnośląskiej stolicy przyjechała krakowska grupa taneczna Cracovia Danza, grająca tu po raz pierwszy. Tancerze zaprezentowali francuskie tańce dworskie epoki baroku, tańczone chętnie i często przez francuską szlachtę na dworze w Wersalu. Akompaniowała im muzyka klawesynowa wielkich twórców tej epoki – F. Couperina, J.B. Lully’ego, J.H. d’Angleberta, L. Couperina oraz J.Ph. Rameau w wykonaniu Urszuli Bartkiewicz.\nNo dobra, koniec z oficjalnymi informacjami. Pora na konkrety – o tym spektaklu można było się dowiedzieć w różnych miejscach z plakatów. Jeden z nich zachęcił mnie do pójścia na niego, musiałem jednak zainwestować dość niemałą sumę jak na takie wydarzenie kulturalne – 25 zł. Odbierając swój bilet pomyślałem, że to będzie coś dobrego, skoro tak dużo trzeba było zapłacić. Wchodząc do gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego byłem w wyśmienitym humorze (jak zwykle po spotkaniach z dawno niewidzianymi znajomymi ) , co spotęgowało mój apetyt na dobry koncert muzyki dawnej, i to nie byle jaki, bowiem tym razem z pokazem tańca barokowego.\nPo wejściu do Oratorium Marianum i wzięciu programu zająłem miejsce, niestety nienajlepsze, bo w środkowym rzędzie w prawym sektorze (scena była tam, gdzie stoi fortepian, czyli standardowo), ale innych już nie było – dość dużo ludzi przyszło na spektakl. Siedząc i poszukując klawesynu, doznałem niemałego zdziwienia. Oto bowiem stało....nasze szkolne klawicyterium (pionowa odmiana klawesynu, tzn. pudło rezonansowe i struny są skierowane pionowo, a nie poziomo), które możecie ujrzeć zazwyczaj w sali 11. Nieco się przestraszyłem, gdyż znam ten instrument i wiem, że posiada wyjątkowo brzydko brzmiące struny, poza tym jest on zazwyczaj źle nastrojony, gdyż na nim naucza się strojenia klawesynu, w tej kwestii jednak liczyłem na profesjonalizm p.Bartkiewicz, a właściwie jej słuch. Po wejściu artystki na scenę .... nie zapadła cisza! To było bardzo denerwujące! Przez cały spektakl słychać było stuki, chrząknięcia, „ciche” rozmowy, tupanie i inne odgłosy „uświetniające” wieczór.... Totalny brak szacunku dla muzyki ze strony publiczności, do tego niestety już przywykłem – w sumie tylko na jednym festiwalu publiczność nigdy nie nawala (nie podam nazwy, żeby nie robić reklamy ).\nJednak publiczność nie była najgorsza. Gdy jednak tłum trochę przycichł (dobrze, że w ogóle) i instrumentalistka zaczęła grać Suitę in C L. Couperina, nastąpiło chyba najgorsze. Łudziłem się bowiem naiwnie, że może struny w klawicyterium wymieniono z okazji koncertu na lepsze... Niestety pozostały te same, w dodatku odniosłem wrażenie, że po przywiezieniu z naszej PSM instrumentu nie strojono, bo intonacja tak kulała, że się opisać nie da, zwłaszcza, że to jest instrument klawiszowy, gdzie w przypadku złego nastrojenia fałsz jest ciągły i taki sam.... Chyba, że te struny są już tak zużyte, że się nie dało....Jeśli tak, to kto dopuścił do użycia TAKIEGO klawesynu?!?! Apokalipsa!!!! (cytując Panią Frał ) Na szczęście nie wszystkie dźwięki szalały, więc momentami było naprawdę czysto. Żeby jednak nie było za dobrze słuchaczowi, to klawesynistka... nie grzeszyła techniką. Fakt, wyglądała na zmęczoną, ale bez przesady, na koncercie takie boki strzelać? Dosłownie jak ja na ostatnim egzaminie z fortepianu A może po prostu poszła na żywioł i czytała a vista? Niezależnie od tego, która wersja jest prawdziwa, to jednak mogłaby zagrać lepiej, zwłaszcza, że w programie wyliczono wiele koncertów, festiwali i kursów, w których brała udział, więc grać na pewno umie.\nDobra, ponarzekałem sporo, teraz coś pozytywnego – tancerze. Grupa Cracovia Danza, całkowicie mi dotąd obca, wykazała się sporym profesjonalizmem. Na samym początku spektaklu jakaś pani ze „Światowida” dość szczegółowo przedstawiła artystów. Wspomniała m.in., że przed każdym występem członkowie grupy szczegółowo zapoznają się ze specyfiką epoki, z której wywodzi się taniec, jaki mają do wykonania, studiują b.szczegółowe traktaty na temat wykonywania itd. Słowem – tak jak być powinno. I w tym przypadku miało to potwierdzenie w tym, co zaprezentowali. Kiedy wyszli na scenę i zaczęli się ruszać, poczułem się tak jakoś..... dworsko. Ich taniec, stroje, mimika, rekwizyty, to wszystko pozwoliło mi przenieść się do Wersalu, w czasy Króla-Słońce. Tego nie zepsuł nawet tłum i klawesyn. Na tańcu za bardzo się nie znam, (chociaż wiadomo mi, że tańce barokowej Francji to tańce przyjemne i lekkie) ale muszę przyznać, że odniosłem wrażenie lekkości i uroczystości wersalskiej. Gdybym miał wpływ na całość, to dołożyłbym.... instrumenty, a konkretnie wstawił orkiestrę barokową – aż się prosiło, by to ona właśnie grała tancerzom, poza tym zagłuszyłaby dźwięk stukających o parkiet butów, którego nie lubię. Pomysł z klawesynem był całkiem niezły, ale instrument musiałby być naprawdę fajny, a wszystkie ozdobniki, tak bardzo francuskie, perfekcyjnie dograne – zabrakło obydwu tych rzeczy.... Gdyby jednak były, to kto wie, czy nie podkreśliłoby to lekkości i zgrabności tańca krakowskiej grupy Cracovia Danza?\nZdziwiła mnie jeszcze jedna rzecz – w środku koncertu była przerwa, w trakcie której pewien handlarz win zaczął prawić o ....winach! Dowiedziałem się np., że w Bułgarii produkuje się znakomite wina, tylko do Polski trafia wyłącznie Sophia Pan powiedział również, że trzeba sprawdzać, czy winietka jest zielona czy niebieska. Jeżeli niebieska to dobrze, bo wino zostało zabutelkowane za granicą (tu: we Francji),a zielone, że przyjechało w beczce i dopiero w Polsce zostało rozlane. Wszystko fajnie, tylko, że przerwa trwała dłużej niż obydwie części koncertu razem wzięte! No ale przynajmniej spotkałem p.Drożdżewską, z którą trochę porozmawiałem.\nJak ogólnie oceniam występ? No cóż....trochę żal mi tych 25 zł, bo oczekiwałem za tę sumę czegoś lepszego. Miałem po prostu inne wyobrażenie tego spektaklu. Szczerze przyznaję, że jestem trochę zawiedziony, chociaż bez wielkiej tragedii (no może poza klawesynem – naprawdę był apokaliptyczny!). Mimo wszystko to, co rzadko można zobaczyć – taniec barokowy – wyszło bardzo dobrze. Następnym razem jednak lepiej się zastanowię, czy faktycznie wszystkie koncerty muzyki dawnej są warte posłuchania (i obejrzenia)....\nWysłany: Pią 21:35, 22 Cze 2007 Temat postu:\nA przynajmniej dali Ci trochę tego wina do degustacji??\nA tak apropos tańców barokowych, to pamiętem, że jakieś 2 lata temu u nas w PSM były warsztaty taneczne właśnie w dawnym stylu.\nNiestety nie mogłem się wówczas na nie wybrać i podobno w ogóle mała frekwencja była.\nTeraz bardzo żałuję i mam nadzieję, że może kiedyś przedsiemwzięcie powtórzą to się załapię.\nno voyage, recenzja na miarę mistrza ^^ Jestem pod wrażeniem =] A w ogóle gdzieś widziałam informację o letnich warsztatach tańców dawnych, ale nie dam za to głowy.\nWysłany: Pon 20:43, 25 Cze 2007 Temat postu:\n"A przynajmniej dali Ci trochę tego wina do degustacji??\nTeraz bardzo żałuję i mam nadzieję, że może kiedyś przedsiemwzięcie powtórzą to się załapię."\nWino (francuskie) do degustacji było, niestety nie jestem jeszcze pełnoletni, a obecność p. Drożdżewskiej nie pozwalała na łamanie prawa\nA co do warsztatów - też wiem, też żałuję. Obiecałem sobie, że jeżeli się jeszcze raz coś takiego odbędzie, to się nauczę tańczyć menueta na te warsztatyalbo na nich....\na.d. Smullyan - widziałem, niestety tylko dla zaawansowanych grup tanecznych to jest. Informację można znaleźć na [link widoczny dla zalogowanych]


Miasto Lwa czyli Singapur, cz.2 « EksMagazyn – ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady\nZaprezentowana jest tu interesująca i bogata ekspozycja przedmiotów kultury związanych z pan-azjatyckimi cywilizacjami Azji południowowschodniej, Chin, Indii, Sri Lanki a nawet Turcji (te ostatnie w sekcji poświęconej Azji zachodniej czyli po naszemu bliskiemu wschodowi). Tak szerokie spektrum sąsiadujących ze sobą obiektów muzealnych powiązanych z różnymi cywilizacjami zapewnia ciekawe wrażenia porównawcze. W jednym pokoju napotykamy malajskie krisy, a w następnym na chińską porcelanę. Pięknie podświetlone zwoje z kaligrafiami z Koranu sąsiadują z kolekcją monet ze starożytnych Indii, a te z ceremonialnymi strojami taoistycznych kapłanów. Z tarasu widokowego, zaprojektowanego w stylu neopalladiańskim budynku muzeum, rozciąga się spektakularny widok na rzekę Singapur. Jest to chyba najciekawsze muzeum, jakie miałem okazję odwiedzić w Azji.\nW chińskiej dzielnicy usytuowana jest Mariamman, mała ale urokliwa hinduska świątynia zbudowana w stylu drawidyjskim. To najstarsze sanktuarium hinduizmu w Mieście Lwa. Jak w każdym podobnym przybytku obowiązują tu pewne zasady. Należy zdjąć buty przed wejściem do środka. Można zadzwonić w dzwonek przy drzwiach, symbolizuje to (łatwo się domyślić) zapytanie bóstwa o pozwolenie wejścia do miejsca kultu. Wewnątrz należy poruszać się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Parokrotne okrążenie świątynnego halu przynosi podobno szczęście.\nNajwiększe wrażenie wywarła na mnie Buddyjska Świątynia poświęcona Majtreji. Przechowywana jest w niej relikwia Ząb Buddy – stąd nazywa się ją po prostu świątynią relikwii zęba. Monumentalna budowla zaprojektowana jest w stylu inspirowanym architekturą z okresu dynastii Tang. W porównaniu z ponurymi betonowymi świątyniami , masowo produkowanymi w Chinach aby wypełnić lukę powstałą po zniszczeniach okresu Rewolucji Kulturalnej, ten czyściutki, błyszczący olbrzymi obiekt sakralny robi piorunujące wrażenie. Tak właśnie wyobrażałem sobie chińską świątynię, zanim skonfrontowałem się z kiczowatą rzeczywistością współczesnego Państwa Środka. Budynek wygląda jak żywcem wyjęty z gry komputerowej, której akcja rozgrywa się w starożytnych Chinach, lub dopieszczonego techniką cyfrową filmu „Przyczajony Tygrys ukryty Smok”. Budowla ma cztery piętra.\nNa dachu rozpościera się cudowny ogród wypełniony specjalnymi gatunkami orchidei. Świątynia jest jednocześnie muzeum kultury buddyjskiej, i to muzeum nie byle jakim. Znajdziemy tu olbrzymią kolekcję posągów, relikwii, małych stup, mandali, i innych artefaktów sprowadzonych do Singapuru z różnych zakątków Azji. Sama relikwia, dla kogoś kto nie jest wyznawcą buddyzmu, nie jest żadną wielką atrakcją. Fotografowanie jest ściśle zabronione. Pamiętam, gdy rok wcześniej odwiedziłem Buddyjską świątynie na wyspie Landau, gdzie wewnątrz największego na świecie posągu siedzącego buddy również eksponowana jest relikwia, pokręciłem się przed wejściem i gdy pani bileterka poszła do toalety a druga zagapiła się na przystojnego turystę dostałem się „służbowo” do środka i dokonałem desakralizacji relikwii przy pomocy aparatu cyfrowego. W Singapurze nie odważyłem się na podobnie sztubackie i idiotyczne zachowanie.\nGdzie mieszkańcy Miasta Lwa chodzą na plażę i oddają się urokom południowo azjatyckiego nadmorskiego klimatu? Odpowiedź brzmi: Santosa – położona zaledwie pół kilometra od południowego wybrzeża miasta wyspa, miejsce gdzie Brytyjscy kolonizatorzy wybudowali kiedyś niedostępną fortecę. Mieszkańcy Singapuru zachwalali mi Santosę. Zapewniali o niesamowitych wrażeniach. Muszę jednak przyznać, że się zawiodłem. Wyspa pełna jest niezbyt interesujących w moim przekonaniu plastikowych atrakcji, przeznaczonych dla najmłodszych. Wyjątkiem jest drogie, choć stanowczo warte odwiedzenia oceanarium (gigantyczne płaszczki) oraz pozostałości brytyjskiego fortu Sioloso. Bungalowy na tajlandzkich wyspach wydają mi się o wiele bardziej malownicze niż pięciogwiazdkowe hotele Santosy wypełnione po brzegi grubasami z bogatych zakątków europy. W centrum kurortu-wyspy stoi potężna kiczowata rzeźba przedstawiająca symbol Singapuru: Merliona – lwa z ogonem ryby. Na wyspę można dostać się, w zależności od zawartości portfela kolejką linową, lub autobusem przez most. Zdecydowanie na plus Santosie należy zaliczyć kursujące po jej całym, dosyć sporym terenie darmowe busiki.\nW trakcie mojego krótkiego pobytu w Singapurze udało mi się nawet pójść na randkę. Moja koleżanka z Szanghaju, etniczna Chinka z Indonezji w trakcie zimowych wakacji wracała do Dżakarty via Singapur, gdzie zatrzymała się na weselu koleżanki ze studiów. Dziwnym zbiegiem okoliczności (no dobra, tak naprawdę trochę nagiąłem swój plan podróży po Malezji tak, aby znaleźć się w Singapurze w odpowiednim momencie) dotarłem na Wyspę w tym samym czasie. Devi postawiła mi drinka w barze, na Orchard Road, co dało mi doskonały pretekst do zaproszenia ją na kawę po powrocie do Szanghaju.\nChociaż to uśmiechnięta buzia Devi zapadła mi najbardziej w pamięć spośród zdarzeń tego wieczoru, to dwie interakcje z mieszkańcami Singapuru również wywarły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Z Indonezyjką skontaktowałem się przy pomocy publicznego telefonu. Ustaliliśmy, że spotkamy się w holu pewnego hotelu. Przekazałem nazwę miejsca taksówkarzowi i nastawiłem się na sporą opłatę w tym relatywnie drogim mieście. Kierowca nie znał miejsca. Tłumaczył się mówiąc, że nazwy hoteli często się zmieniają. Co teraz, pomyślałem, nie mam czasu szukać budki telefonicznej i łapać kolejnej taksówki. Taksówkarz pożyczył mi swój telefon komórkowy, ale Devi padła bateria w telefonie – nici z mojej randki. Sympatyczny kierowca postanowił jednak za wszelką cenę mi pomóc przez 10 minut dzwonił do swoich kolegów, ale w końcu dowiedział się gdzie znajduje się nieszczęsny hotel.\nTymczasem licznik niebezpiecznie bił, i w końcu przebił zawartość mojego chudziutkiego portfela. Ku mojemu zaskoczeniu kierowca policzył mi jedynie 50 procent ceny. Fajni ci Singapurczycy. Na umówionym miejscu byłem przed czasem, a Devi spóźniała się. W holu hotelu zagadnął mnie portier, który wyraźnie miał ochotę na rozmowę z obcokrajowcem. Trochę się zdziwiłem, w swoich znoszonych japonkach i jedynej jeszcze czystej (żałośnie wymiętej po wyjęciu z plecaka) koszuli, na tle gości hotelowych w ubranych w drogie garnitury przedstawiałem raczej mało atrakcyjny widok. Mój rozmówca był 50 letnim dystyngowanym pół Hindusem pół Chińczykiem. Przez 15 minut ciekawie perorował na temat Singapuru i swojego życia w tym miecie. Opowiadał jak po 20 latach mieszkania w Niemczech i Australii wrócił do rodzinnego Singapuru. Wychwalał miasto, jako prawdziwy raj na ziemi. Ekscytował się, że jest to jedyne miejsce gdzie prawo zezwala na małżeństwo z Muzułmanką bez jednoczesnego wyrzeczenia się swojej wiary i przejścia na islam. Prawie z żalem opuściłem sympatycznego jegomościa, gdy w obrotowych drzwiach ujrzałem zgrabną sylwetkę mojej koleżanki.\nMoje zauroczenie mieszkańcami Singapuru, jako najbardziej przyjaznymi, pomocnymi i otwartymi ludźmi okazało się w pewnych aspektach niestety mylne. W parę dni po opuszczeniu Singapuru, rozkoszowałem się krajobrazami malezyjskiej wyspy Tioman. Pewnego wieczoru wdałem się w rozmowę z parą Chińskich turystów z Pekinu. Zweryfikowali oni moje entuzjastyczne podejście do natury Singapurczyków. Otóż, mówił z kwaśną miną Pekińczyk, może to prawda, że Singapurczycy zachowują się tak przyjaźnie wobec białych, ale w kontaktach z Chińczykami z kontynentu sytuacja przedstawia się diametralnie odmiennie, patrzą na nas z góry, kontynuował, uważają nas za gorszych, a nawet nami gardzą, dodał z goryczą. Nie wiem czy to osobiste doświadczenia mieszkańca Pekinu wpłynęły na jego nastawienie, jednak intuicja podpowiada mi, że niestety ma rację, obym się mylił i moja pierwotna konstatacja w postaci frazesu rozróżniającego aroganckich Hongkończyków i przyjaznych Singapurczyków była prawdziwa.


Blog – Aparat w plecaku\nBlog, Góry, Podróże, Polska\nKrzyżna Góra / Sokolik Duży\nJeśli lubicie góry i szukacie ciekawego miejsca, które można odwiedzić w weekend wraz z rodziną to serdecznie polecam dodać te dwa punkty do swojej listy miejsc do zobaczenia. Mieszczą się one w Górach Sokolich w Rudawach Janowickich (Dolny Śląsk). Stosunkowo łatwe i krótkie podejście zwieńczone przepięknym widokiem na Karkonosze zdecydowanie zachęca turystów do odwiedzin. Zwłaszcza,…\nBlog, Niemcy, Podróże\nBastei to najbardziej znana atrakcja turystyczna Parku Narodowego Saskiej Szwajcarii. Niesamowity kamienny most usytuowany pośród formacji skalnych wyłaniających się spośród zielonych lasów położony jest we wschodniej części Niemiec. Widząc zdjęcia mostu skąpanego we mgle od razu trafił on na moją listę miejsc do odwiedzenia. Jeśli wybieracie się do Czeskiej Szwajcarii, warto zaplanować w swojej…\nBlog, Czechy, Góry, Podróże\nCzeska Szwajcaria to niesamowicie piękny park narodowy pełen skalnych formacji, dzikich dolin i wzniesień. Obejmuje on północny region Czech nieopodal granicy z Niemcami. Najwspanialsze w tym miejscu jest to, że zwiedzając okolicę mamy wrażenie, iż czas się tutaj zatrzymał, a my jesteśmy przeniesieni do jakiejś baśni – wszak kręcono tutaj Opowieści z Narni. Według…\nŚnieżne Kotły to jak dla mnie jedno z ciekawszych miejsc w Karkonoszach. Bez względu na porę roku skalne ściany zapisują się w pamięci robiąc ogromne wrażenie. Swoją przygodę rozpocząłem w Szklarskiej Porębie tuż przed świtem. Trasa zajęła mi większość dnia była zima!), z postojami i podziwianiem widoków było to około 9h. Jeśli nie jesteście…\nZamki Dunajec i Czorsztyn\nOdwiedzając Pieniny warto zahaczyć o zamek “Dunajec”, który powstał w I połowie XIV wieku. Średniowieczna warownia stoi nad brzegiem Jeziora Czorsztyńskiego w Niedzicy. Budowla miała dość burzliwą historię oraz licznych właścicieli. Do zwiedzania udostępniony został zamek, wozownia oraz spichlerz. Ciekawostką jest, iż były tu kręcone filmy tj. “Janosik” czy “Wakacje z duchami” W szczycie…


Mniej pieniędzy na stypendia naukowe od 2011 r. - mniejsze stypendia naukowe socjalne wyniki w nauce pieniądze studenci fundusze pomoc socjalna reform - Studia\nWszystko za sprawą nowej ustawy o finansowaniu szkolnictwa wyższego, która ma wejść w życie od 1 października 2011 r. Na jej mocy zmieni się podział środków na uczelniane stypendia - więcej pieniędzy będzie przeznaczonych na stypendia socjalne, natomiast dobre oceny nie będą już tak wysoko premiowane.\nDo tej pory polskie uczelnie po równo dzieliły kwoty przeznaczone na stypendia. Po reformie proporcje te ulegną drastycznym zmianom - 3/4 pieniędzy będzie szło na pomoc socjalną, zaś pozostała 1/4 na stypendia naukowe. Oznacza to, że liczba studentów w całej Polsce otrzymujących takie stypendia spadnie z ok.250 tysięcy do co najmniej 180 tysięcy.\nCzym jest to spowodowane? Odpowiadają za to nalegania banku światowego oraz OECD. W większości krajów zachodnich nie istnieje system finansowania stypendiów naukowych, gdyz studia są tam uznawane za wartość samą w sobie. Po co płacić komuś za coś, co i tak powinien robić dobrze?\nSłowa kluczowe: mniejsze stypendia naukowe socjalne wyniki w nauce pieniądze studenci fundusze pomoc socjalna reform\nWiecie... najprościej powiedzieć, że większości nie przysługuje, nie wiem, skąd macie takie informacje. U mnie wiele studentów, gdyby nie ta pomoc w ogóle nie mogliby uczęszczać na studia, bo ich nie stać. Bezczelne te komentarze! Może najlepiej niech studiują sami bogacze i zgarniają miliony z naukowego, a biedni niech idą do szkół zawodowych i niech nie studiują, tak? Co za dyskryminacja! Co Wy macie w głowach ludzie? Cy Waszym zdaniem naprawdę biedacy nie zasługują na tą pomoc i darmową edukację na szczeblu wyższym? Każdy, jak mówi prawo ma prawo do bezpłatnej edukacji!\nNajlepsze w tym wszystkim jest to, że jak nie dostajesz kasy od rodziców, to żeby zostać uznanym za osobę niezależną finansowo musisz spełnić łącznie trzy warunki: zarabiać więcej niż najniższa krajowa w tym roku kalendarzowym i w ubiegłym roku kalendarzowym, oraz złożyć oświadczenie że się nie ma wspólnego z rodzicami gospodarstwa domowego. Niezła beczka. Właściwie to nie do końca wiem co mam teraz zrobić - mam średnią powyżej 4,5, do tego pracuję i zarabiam niewiele więcej niż najniższa krajowa, ale ponieważ za ub rok nie mam wymaganych dochodów prawdopodobnie będę się musiała pocałować w cztery litery. Cóż, da się przeżyć za 1000zł, ale stypendium, jakiekolwiek, znacznie poprawiłoby mi standard i samopoczucie.\nRe: na zachodzie \nOdpowiedź na: na zachodzie\nNa zachodzie w krajach naprawdę rozwiniętych: (WB, Niemcy, Francja, no nawet USA) studia rzeczywiście mają wartość. Czemu? Bo tam można znaleźć pracę nie mając ukończonej żadnej szkoły (wyjątek - ostatni kryzys)! W Polsce osoba po studiach, podyplomówce i 3 językami ma mniejsze szanse niż osoba ze znajomościami. Prosty przykład z mojej okolicy: Na stanowisko w UGiM o posadę ds. Ochrony środowiska ubiegały się dwie osoby. Młody chłopak po technikum leśniczy, ze studiami Ochrony środowiska i podyplomowką w zakresie Architektury krajobrazu i starsza pani po technikum. Zgadnijcie kto dostał pracę. Dzisiejsza Polska to kraj w którym powodzi się lepiej przelotnym bezrobotnym (nie prawdziwym w rejonach gdzie bieda, aż piszczy), ludziom żyjącym na garnuszku pomocy społecznej, ludziom z bogatą teczką znajomości, rencistom (nie tym prawdziwym, ale tym co mają chorobę psychiczną i wychowują dzieci, albo chorym na Bergera od 20 lat i biorącym rentę), złodziejom, kombinatorom i bogaczom. Młody zdolny Polak i tak musi czuć się jak Janko muzykant zastanawiając się skąd wziąć pieniądze. Może jak przysłowiowy Janko weźmie się za złodziejstwo. A elity nadal będą się zachwycać zachodnimi studencikami, co przyjeżdżają na wymianę do nas się zabawić.\nNo tak lepiej, żeby jeszcze więcej bogaczy brało socjalne. Lepiej weźcie się za sprawdzanie bo większa część osób które biorą socjalne ma rodziców za granicą bądź firmy na kogo innego. A np miejscowi mieszkający w pobliżu uczelni mają praktycznie naukę za darmo to niby dlaczego mają za to dostawać pieniądze. A komuś przekroczy o 100 złotych czy o ileś ale za to musi wynajmować mieszkanie i dojeżdżać i temu idzie na te studia ok 700zł i tego nikt nie widzi. Patrzcie po kosztach jakie ponosi STUDENT konkretnie na studia.\nto jest nie do ogarnięcia!!! wychodzi na to, że Polska to kraj, który nie motywuje do ciężkiej pracy a jedynie do bycia bezrobotnym i osiągania niskich dochodów, w końcu tylko tym ludziom wszystko się należy....\nOdpowiedź na: No tak...\nNic tylko uciekac z tego kraju!!! Nie ma tu przyszłości!!!Brak motywacji !!! Jak zwykle jeżeli zabierają,to zawsze tym co nie powinni!!!!!!!!\nBycie biedakiem jednak bardziej się opłaca\ngłupota się szerzy, komuna i tyle, kombinatorzy jadący na stypendiach socjalnych, które im się nie należą, bo ich rodzice mają dochody zza granicy, a w papierach są bezrobotni mają dziś świetne czasy, tych którzy ciężko pracują nie nagradza się za ich pracę, czyli wszystko na odwrót, moje postulaty: całkowita likwidacja socjału, zwiększenie naukowych!\nTak, na zachodzie studia uznawane są za wartość samą w sobie tylko że tam studia są płatne i tu jest spora różnica. Większość moich znajomych który mają stypendia socjalne mają głęboko gdzieś pracę, nic nie robią w wakacje, w czasie roku akademickiego. Ja nie mam stypendium socjalnego, staram się jak najmniej pieniędzy wyciągać od rodziców bo w końcu jestem już dorosła, pracuję w czasie roku akademickiego jak i w wakacje a moi znajomi mają pełen relaks bo mają socjalne.\nlepiej sponsorować ludzi pracujacych za granicą \nNo tak Lepiej sponsorować ludzi pracujących za granicą i najlepiej niech takie osoby dostają jeszcze dodatkowe punkty na egzaminach za "robotnicze pochodzenie", a ci którzy sami pracują na swoje i ich utrzymanie niech zostaną obciążeni dodatkowym podatkiem od oddychania. To jest właśnie "sprawiedliwość" społeczna gdzie za pracowitość się karze, a za przekręty i lenistwo nagradza.\nLepiej być biednym, niż zdolnym....\n10. Warszawski bal doktorantów Warszawa\nDowiedz się więcej o jubileuszowej edycji wyjątkowego wydarzenia.\nSkutki zerwania współpracy z Rosją w dziedzinie nauki i techniki\nSprawdź, co decyzja MEiN oznacza w praktyce.\nNamioty Wyklętych - studencka akcja upamiętniająca Żołnierzy Wyklętych\nDowiedz się więcej o wydarzeniu, które odbędzie się już 6 marca.


Anna Marciniak: Różaniec – bardzo trudna modlitwa? | Narodowcy.net\nModlitwa różańcowa często wydaje się nam bardzo trudna. Rzadko ją odmawiamy, bo wychodzimy z przeświadczenia, że robienie tego regularnie jest dla nas czymś nieosiągalnym. Codzienny różaniec jest przeznaczony tylko dla wyjątkowych, szczególnie pobożnych jednostek. Czy na pewno tak jest?\nMyślę, że na samym początku warto odpowiedzieć sobie na pytanie: co jest istotą modlitwy różańcowej? Jest nią spotkanie z Bogiem. Różaniec jest w szczególny sposób związany z Maryją, to przez jej wstawiennictwo oddajemy mu nasze sprawy. W modlitwie różańcowej robimy to, rozważając tajemnice życia Jezusa i Maryi. Można powiedzieć, że w pewien sposób patrzymy na ziemskie życie Chrystusa oczami Jego Matki. Warto tutaj uświadomić sobie, że przecież z trzydziestu trzech lat życia trzydzieści spędził on właśnie z Nią. Maryja jest pewną przewodniczką do Nieba, do zbawienia. Tak mówi nam Kościół. Różaniec ma być dla nas pomocą w osiągnięciu tego celu.\nCzęsto można spotkać się ze stwierdzeniem, że różaniec jest modlitwą trudną. Uważam, że nie jest to dobre określenie. Kiedy je słyszymy, wielu z nas myśli, że w takim razie nie jest on dla nich, a już na pewno nie może stać się modlitwą codzienną. Wydaje mi się, że właśnie największą „trudnością” różańca jest takie przekonanie. Różaniec nie jest modlitwą trudną, ale modlitwą wymagającą ćwiczeń, a więc właśnie częstego odmawiania. Jeśli nie będziemy tego robić, modlitwa nim zawsze będzie nam się wydawała nieosiągalna.\nĆwiczeń potrzebuje nie tylko nasze ciało i umysł, ale również nasza dusza. Myślę, że można pokusić się o stwierdzenie, że różaniec jest właśnie „ćwiczeniem” duszy. Wymaga on od nas oderwania się na chwilę od naszych codziennych zajęć i skupienia na tajemnicy Wcielenia Boga. Jego ziemskiego życia, Jego Śmierci i Zmartwychwstania. Przypomnienia sobie o tym, do czego tak naprawdę każdy z nas dąży. Nie jesteśmy przecież z tego świata. Łatwo dziś o tym zapomnieć.\nNie oznacza to, że nie pojawią się na tej drodze przeszkody, że różaniec nie będzie czasem wymagał od nas poświęcenia, walki z samym sobą, o to, żeby go odmówić. Nikt jednak za nas tego nie zrobi. Pewnie nie raz upadniemy, ale upadek nie powinien powodować w nas rezygnacji, a stać się motywacją do działania.\nJedną z największych przeszkód, powodujących naszą rezygnację, której myślę, że każdy z nas modląc się doświadcza, są różnego rodzaju rozproszenia. Nie unikniemy ich odmawiając różaniec, który wymaga dłuższej chwili skupienia. Czy mają one jednak powodować, że przestaniemy się modlić i popadniemy w zniechęcenie? Zaglądając do tego, co piszą na ich temat teologowie, czytamy, że Pan Bóg dopuszcza je do nas, nie po to, żebyśmy z modlitwy rezygnowali, ale po to, żeby w niej nas doskonalić. Bez ćwiczeń, bez stawiania czoła słabościom i pokonywania ich, nigdy nie nastąpi rozwój. Zatrzymamy się w miejscu.\nCodzienna modlitwa różańcowa może wydawać się nam niemożliwa. Ja całkiem niedawno też myślałam: codzienny różaniec? Nigdy w życiu! Zobaczmy jednak, że przecież Maryja w swoich objawieniach nie zachęca nas do odmawiania różańca raz w roku, raz w miesiącu, czy nawet raz tygodniu. Mówi o tym, żebyśmy robili to codziennie. Co więcej, nie kieruje ona tych słów tylko do tych, którym się ukazała, czy do jakieś „wybranej” grupy ludzi. Nie, kieruje je do każdego z nas, a więc też do Ciebie.\nCzy różaniec zajmie nam naprawdę tak dużo czasu? Odmówienie jednej części różańca, to około dwudziestu minut. W trwającej dwadzieścia cztery godziny dobie, jest to zaledwie chwila. Zastanówmy się, czy nie uda się nam się jej jednak znaleźć? Może warto właśnie dziś spróbować?\nZachęcam do codziennej modlitwy różańcowej. Nawet jeśli teraz wydaje się nam się, że nie damy rady, kiedy spróbujemy, może okazać się, że wcale tak nie jest. Z Bogiem możemy przecież dokonywać rzeczy niemożliwych.\nTagi: religia duchowość modlitwa wiara Maryja różaniec\nJędrzej Świder: Czy nacjonalizm jest tożsamy z katolicyzmem?


Oto najwyższy wieżowiec w Europie. Łachta Centr to nowa siedziba Gazpromu - Forsal.pl\nOto najwyższy wieżowiec w Europie. Łachta Centr to nowa siedziba Gazpromu\n3 sierpnia 2018, 06:15\nNajwyższy drapacz chmur ma 87 pięter, a wraz z iglicą liczy 462 m wysokości. Biurowiec powstał m.in. z myślą o nowej siedzibie Gazpromu. Projekt budynku przygotował brytyjski architekt Tonny Kettle z pomocą pracowni RMJM. Jest to najwyższy wieżowiec w Europie, ale nie najwyższa budowla – rekordowo wysoki europejski budynek znajduje się również w Rosji. Jest to wieża telewizyjna Ostankino w Moskwie, która mierzy bezkonkurencyjne 540 m. fot. Viktor Sukharukov / lakhta.center / Media\nZakończono budowę Łachta Centr w Sankt Petersburgu. Wieżowiec ma wysokość 462 m – to najwięcej na Starym Kontynencie.\n1 Budowa Łachta Centr rozpoczęła się w 2012 roku. Dzięki wieżowcowi powierzchnia biurowa w Sankt Petersburgu powiększyła się na tyle, że statystycznie może prześcignąć rozmiar powierzchni biurowej w Moskwie. Łachta Centr oferuje około 400 tysięcy metrów kwadratowych, które będą służyły głównie jako biura.\n2 Najwyższy biurowiec w Europie wydaje się gigantyczny, dopóki nie porówna się go z rekordzistami spoza kontynentu. Łachta Centr znajduje się na 13 pozycji w rankingu najwyższych budynków świata. Pierwsze miejsce zajmuje drapacz chmur Burdż Chalifa w Dubaju, który liczy 828 metrów wysokości.\nfot. Viktor Sukharukov / lakhta.center\n3 Pierwotnie wieżowiec przypominający rakietę miał nazywać się Gazprom Siti lub Ochta Centr, jednak po protestach budowę drapacza przeniesiono z wpisanej na listę dziedzictwa UNESCO dzielnicy Ochta.\nfot. Slava Korolev / lakhta.center\n4 Łachta Centr to centrum biznesowo-rekreacyjne, które mieści się nad Zatoką Fińską. Wśród obiektów sportowych, które będą funkcjonowały w tym miejscu, są korty tenisowe, klub jachtowy czy lodowiska. Znajduje się tu również amfiteatr, hotel, restauracje, sklepy oraz kompleks naukowo-edukacyjny. Jest to najbardziej wysunięty na północ wieżowiec na świecie.\nRosja nieruchomości Łachta Centr galeria architektura\nI co z tego, że Gazprom (monopolista europejski) ma taki wieżowiec skoro 2/3 rosjan robi k upę na podwórku a ludziska nie mają za co jeść? Rosja to jeden z najbardziej zacofanych krajów na świecie, żyjący tylko z ropy, gazu i węgla. I ich "demokracji" już nie wspomnę.\nRosja ma jeden z najniższych długów pkb przynajmniej wg. "oficjalnych" danych\nA mnie bardzo cieszy, że Rosjanie wydają gigantyczne pieniądze na "najwyższe budowle", "najdroższe mistrzostwa świata", "najdroższe olimpiady". Z chęcią dałby im jeszcze EURO, letnie Igrzyska i wszystko co tylko pochłonie podobne sumy. Na takim naszym rodzimym Mordorze powierzchni biurowej brakuje (parkingowej tym bardziej, ale nie o tym), stąd SKANSKie, HOCHTIEFy i tym podobne budują kolejne Warsaw Spiry, w Rosji kilka lat temu władze odgórnie postanowiły wybudować "rosyjskie Wall Street" - Moskwa City, jak postanowili, tak też uczynili, kosztowało 12 mld dolarów, połowa powierzchni biurowej stoi pusta, inwestycja szybko się nie zwróci, o ile w ogóle. Podaż - popyt vs. Wielki Planista. Pozostaje tylko smutne chwalenie się, że ma się rodzime Wall Street.\nMaja rozmach ........ Cala Europa jest za nimi w tyle. Jeszcze kilka wiezowcow jest unich wyzszych niz w EU. Wiec musimy sie brac do pracy Polacy bo pomimo 30 lat przemian na "lepsze" dalej nie dogonilismy Rosji w niektorych wzgledach.\nRosja daje rade,wyprzedala wiele obligacji usa ma teraz tylko 14,9 miliarda dolarow.Rezerwy zlota,rezerwy dolarowe ponad 450miliardow $ rekordy zboza. Przestancie gadac ze ruskie tylko z gazu i ropy zyja bo to 40%.Ruskie mocno inwestuja w rolnictwo. Maja wiele drapaczy i niski dlug .Mozna ich nie lubic i zyc ta propaganda jak pis ze nam zagraza.Ale prawda jest taka ze oni sie rozwijaja a Polacy a raczej rzad i politycy wszelkiej masci nas dobijaja\nI to za nasze pieniadze!!\nOj widać że Rusboty mocno dziś działają w komentarzach.\nPortal dobrze pisał - Varso Tower najwyższy budynek w unii europejskiej ... a nie w Europie\n646 metrów - tyle miała wieża w Konstantynowie, najwyższa budowla na świecie i aż do 2008 roku człowiekowi nie udało się pobić rekordu. https://pl.wikipedia.org/wiki/Maszt_radiowy_w_Konstantynowie\nw kształcie pocisku/rakiety - wiadomo\nWygląda jak olbrzymi dildos pasujący do otworu Putina....\nWygląda jak olbrzymi dildos pasujący do otworu Putina.....\nTo przecież Varso Tower miałbyć najwyższy w Europie :D Na tym portalu to czytałem !! Kolejne kłamstwo naszego portalu forsal czy kaczka dziennikarska ,których dużo ??.\nPawlak sobie wybudowal?