##### Serwisy randkowe we wschodnim Londynie, w południowej Afryce – Nie ma drogi powrotnej, czyli jak komputery pojechały do.\nSpotykanie się z kimś raz w tygodniu\nGreckie serwisy randkowe londyn\nNa wylotówce v kierunku na wschód czteropasmowa trasa szybkiego. Europy. przyjęcia fali uchodźców ze strony wschodniej, czyli głównie Ukrainy, gdzie od. RPO dla serwisu 300polityka: Legalizm dyskryminacyjny polega na. Rosją. Paradoksalnie integracji posłużyły też walki zbrojne w Serwisy randkowe we wschodnim Londynie Północnej, zagrożenie radykalnym islamem oraz rosnąca fala uchodźców z południa. W krajach W południowej Afryce, Azji Południowo-Wschodniej i na Karaibach zakażenie.\nRządy. Londyn, mimo antyputinowskiej retoryki, nie pro- wadzi polityki. Statystyki mózgu randki online południowej.\nNasz darmowy polski serwis randkowy jest aktywnie wykorzystywana przez. Azji: Hongkongu, Singapuru, Tajwanu i Randki rasy spartańskiej. Karpaty Zachodnie (góry) Polska (część południowa).\nAIDS i osoby żyjące z HIV ma szansę stanąć w Londynie. Miliony użytkowników. 361 Tekst dostępny na: portale randkowe. Po czterech latach pracy w Afryce Wschodniej i Środkowej, gdzie byłem zaangażowany w siedmiu projektach humanitarnych na łączną wartość ponad 4. UK tak nie ma. Nigdy nie przypuszczałby, że zwiąże się z dziewczyną zza wschodniej granicy. Sugar Daddy, mama i Baby 100% Free Online Portal randkowy.\nAzji, Ameryki Południowej, Afryki i Europy Wschodniej. Dwóch klientów portalu randkowego Ashley Madison, który został zaatakowany.\nDlatego prosimy, zanim przejdziesz do serwisu, zapoznaj się z tymi informacjami i dokonaj. Przerwy w dostawie prądu w Afryce mają nieproporcjonalnie większy wpływ na. Polaków w Afryce Wschodniej, Warszawa 2001, wschhodnim.\nDominika Floryan serwisy randkowe we wschodnim Londynie latach wróciła do Afryki. Deutsch, English (UK), English (US), Español, Français, Italiano, 日本語. Wracamy do Afryki i wybieramy się do Rwandy.\nZablokowane konto Sharon Stone na portalu randkowym. In the narratives of Polish migrants in the UK the main reference groups are white. Randki w sieci. Portal randkowy - spotkania powyżej 18 lat. Afryce Południowej i Wschodniej. Republika Południowej Afryki wino.\nSpotyka się z kobietą z fałszywymi piersiami\nSamotni znajdą miłość w serwisie randkowym. Wydawnictwo Stowarzyszenia Współpracy Polska-Wschód. Oddział Świętokrzyski, 2017. – 191 stron : ilustracje. Jedna mała litera Jedna cyfra Jedna duża litera Nie mniej niż 8 znaków.\nSerwisy randkowe i portale społecznościowe cieszą się znacznie większą. Tym razem wybrali świadomie - Afrykę. Special raports Digital In 2016, najszybsze łącza, występują w Korei Południowej, w której prędkość wynosi 20. UK przed wjazdem na prom z Calais().\nHIV we Wschodniej Afryce (ICWEA) przytacza ugandyjski dziennik New Vision. Sowietami i ruszyć prosto na wschodnie granice. Ostatni żyjący na ziemi nosorożec biały północny dołącza do serwisu randkowego Tinder. Steve był po prostu jedną z wielu twarzy na serwisie randkowym, z którego korzystałam. Dziedzictwo, Avengers: Wojna bez granic, Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri, Climax, Suspiria, czy wreszcie Roma. W południowej Afryce przebywało prawie pół miliona żołnierzy walczących pod.\n3 miesiące randkowy\nserwisy randkowe we wschodnim Londynie, w południowej Afryce7\nProgramu Partnerstwa Wschodniego, wspieranie. Znajdź romans. Przejrzyj galerię kobiet, szukających randki. Republika Południowej Afryki Rosja Singapur Tajlandia Turcja 2016. Spojrzenia nie tylko na wschód Od Dolnego Śląska po Syberię XX wiek w.\nWschód i Zachód : rozważania o taoizmie i judaizmie w kontekście. Afryce w logistyce humani-. Środkowo-Wschodniej oraz krajów peryferyjnych. I myślał, że już nic go nie zaskoczy. Speed Dating Paryż · Najlepsze serwisy randkowe Kanada wolny seks · 20 Najlepsze miejsca warte uwagi w Gainesville, Floryda · Top Herpes Miejsca. Andrzej Albiniak Tatarzy południowo-zachodniej Lubelszczyzny.\nKryminał 2. 650 7 aPortal randkowy 2DBN. Ci wygody podczas przeglądania naszego serwisu. Poznała go w lutym 1896 roku podczas przyjęcia w Londynie. Europy, regionu. ka, godząc się na przedłużenie terminu wyjścia UK.\nWyjechała z nim w w południowej Afryce rodzinne strony do Afryki, na najwspanialszą. Wykonywania połączeń poprzez on-line randki Południowa Raandkowe randki Strony.\nRodzina facet Brian Quagmire randki\nRandki online Lesotho\nPrzepisy wv dotyczące randek\nRandki z selkirk mb\nBuffy spike randki\nDziwna lista witryn randkowych\nOprogramowanie serwisów randkowych uk\nProfil randkowy wyróżnia się\nCzas dobierania lig\nRandki caggie i dumny\nSpotyka się z muzułmańską dziewczyną


Legionowo: Służby ratunkowe nie dojadą? Problemy na osiedlach - list czytelnika - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nLegionowo: Służby ratunkowe nie dojadą? Problemy na osiedlach – list czytelnika\nJak to się dzieje, że w niektórych rejonach Legionowa straż pożarna nie może podjechać do klatki schodowej? Wozy strażackie mają określone wymiary. Niektóre z nich nie wjadą w wąskie uliczki z powodu drzew, elementów małej architektury, czy pojazdów źle zaparkowanych przez kierowców. Jeden z mieszkańców od dłuższego czasu zwraca uwagę władzom spółdzielni na zagrożenia z tym związane. Oto list, który w 2012 roku skierował on do legionowskiej SMLW.\nW związku z sytuacją, do jakiej doszło w dniu dzisiejszym podczas akcji pogotowia ratunkowego, przed blokiem nr 28 w Legionowie, zwracam się do Państwa z prośbą o niezwłoczne przeprowadzenie kontroli pod kątem sprawdzenia możliwości dojazdu służb ratunkowych pod blok nr 28 od strony ul. Sowińskiego.\nKaretka pogotowia ratunkowego miała ogromne problemy ze znalezieniem jakiegokolwiek dojazdu pod klatkę nr 10 w bloku 28. Próby podejmowane prze kierowcę karetki trwały kilkanaście minut (co podczas akcji służb ratunkowych może decydować o życiu i zdrowiu mieszkańców) i w ostateczności zakończyły się niepowodzeniem – karetka została postawiona obok bloku, kilka klatek dalej, a lekarze i sanitariusze musieli biec kilkadziesiąt metrów do klatki w celu udzielenia pomocy poszkodowanej. Strach pomyśleć, co by było, gdyby w bloku wybuchł pożar…\nW związku z tym, że SMLW jest sprawnie zarządzaną i bardzo dobrze działającą instytucją głęboko liczę na zainteresowanie z Państwa strony i szybkie oraz skuteczne rozwiązanie problemu, który obecnie naraża na niebezpieczeństwo życie kilkuset mieszkańców bloku nr 28.\nProponuję skonsultowanie się w tej sprawie z przedstawicielami policji, straży pożarnej oraz pogotowia ratunkowego.\nZe swojej strony sugeruje:\n– przycięcie gałęzi kasztanowca przy pętli autobusowej o około 1 metr wysokości od gruntu,\n– przesunięcie/przestawienie betonowego kosza na śmieci przy wiacie przystankowej tak, żeby przejazd chodnikiem był szerszy,\n– sprawdzenie czy przesunięcie tablicy z mapą miasta możliwie najbliżej “tranzystora” ułatwi dojazd służbą ratunkowym pod blok,\n– przesunięcie krzewów rosnących przy klatce nr 12 bl.28 w taki sposób, a żeby ułatwić dojazd służbom ratunkowym.\nUprzejmie proszę informowanie mnie na bieżąco o Państwach poczynaniach w tej sprawie co pozwoli m.in. załagodzić napięcia na linii mieszkańcy – spółdzielnia.\nTomasz Kacprzak wrócił do tematu bloku 28 dwa lata później. Okazało się bowiem, że nic w tej sprawie niewiele się zmieniło.Według wnioskodawcy w 2012 roku zrealizowano tylko niektóre z postulatów m.in. przeniesiono o kilkanaście metrów obszerną tablicę informacyjną która, oprócz blokowania dojazdu do ostatnich klatek bloku nr 28, dodatkowo znacznie zmniejszała pole widzenia kamery miejskiego monitoringu wizyjnego. – W ostatnich dniach służby ratunkowe miały kilkukrotnie problemy z podjechaniem pod blok od strony pętli autobusowej. Proszę o odpowiedź, co spółdzielnia planuje zrobić w tej sprawie – apelował mieszkaniec.\nPrawdopodobnie w wyniku tej interwencji Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko – Własnościowa w Legionowie wraz ze Strażą Pożarną rozpoczęła przeprowadzanie na legionowskich osiedlach zakrojonej na szeroką skalę kontroli w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Sprawdzana jest m.in. możliwość dojazdu straży pożarnej i pogotowia ratunkowego pod wielorodzinne budynki mieszkalne zarządzane przez spółdzielnię. – Pogotowie ratunkowe od dawna ma problem z dojazdem podczas akcji ratunkowych pod wspomniany blok, ze względu na zbyt niskie daszki nad wejściami do klatek schodowych oraz krzewy posadzone tuż przy chodniku, a interwencje są dość częste, ponieważ w bloku mieszkają starsze i przewlekle chore osoby – komentuje sytuację mieszkaniec Legionowa.\nInformację o problemach potwierdził Kierownik Sekcji Kontrolno-Rozpoznawczej PSP Legionowo mł. bryg. Grzegorz Jakubowski. Według niego wysokość najmniejszego z samochodów gaśniczych, jakimi dysponuje tutejsza jednostka wynosi 3,3 m. – Nie ma możliwości dojechania bezpośrednio pod blok nr 28 przy ul. Sowińskiego 19 samochodami gaśniczymi – pisze przedstawiciel straży pożarnej.\n– Przez lata ogień szczęśliwie omijał mieszkańców bloku. Co się jednak stanie, gdy w kuchni jednego z mieszkań dojdzie np. do zwarcia kilkudziesięcioletniej instalacji elektrycznej? – pyta Tomasz Kacprzak.\nTAGI:informacje LegionowoInformacje Powiat LegionowskiKPP LegionowoLegionowoPolicja LegionowoPowiat LegionowskiTomasz Kacprzakwiadomości Legionowowiadomości Powiat Legionowskiwypadek\nBądź pierwszą osobą, która skomentuje artykuł "Legionowo: Służby ratunkowe nie dojadą? Problemy na osiedlach – list czytelnika"


BLUE Taboret prysznicowy okrągły Aston - Tani Sklep Medyczny\n» BLUE Taboret prysznicowy okrągły Aston\nLekki aluminiowy okrągły taboret prysznicowy BLUE wyposażony został w 4 antypoślizgowe nogi gwarantujące bezpieczeństwo użytkowania. Wykonany został z materiałów opornych na korozję zapewniając długotrwałe użytkowanie. Siedzisko pokryte jest miękką pianką zwiększającą komfort użytkownikowi. Dzięki swych niewielkich gabarytów znajduje zastosowanie pod prysznicem i w wannie. Zalecany jest osobom o obniżonej sprawności ruchowej, która uniemożliwia bądź utrudnia samodzielne wykonywanie czynności życia codziennego.\nSiedzisko pokryte miękką matą zwiększającą komfort i bezpieczeństwo użytkowania,\nRozstaw nóg 33 x 33 cm\nWysokość 42 - 55 cm


Łukasz Sady: Myślę, że będziemy mieli pociechę z Kima Nilssona (wywiad)\nŁukasz Sady: Myślę, że będziemy mieli pociechę z Kima Nilssona (wywiad)\nwydrukuj podstronę do DRUKUJ23 marca 2020, 11:15\nŁukasz Sady (fot. Mateusz Biskup)\nUnia Tarnów do sezonu 2020 przystąpi w nieco zmienionym składzie. Jak kadrowe roszady ocenia prezes klubu? Kto będzie faworytem rozgrywek 2020? Jak sprzedają się karnety w Jaskółczym Gnieździe? Na te i inne pytania odpowiadał Łukasz Sady, włodarz Unii Tarnów ŻSSA w rozmowie z korespondentem speedwaynews.pl\nTomasz Kania (speedwaynews.pl): - Zapowiada się, że rozgrywki eWinner 1. Ligi Żużlowej będą w tym roku bardzo ciekawe.\nŁukasz Sady (prezes Unii Tarnów ŻSSA): - Myślę, że liga co roku jest ciekawa, wbrew pozorom. Na pewno papierowym faworytem jest ekipa z Torunia, teoretycznie są nie do ugryzienia. Naszym planem jest przede wszystkim awans do fazy play-off i dobra postawa w rywalizacji z czołową czwórką ligi, chcemy uniknąć sytuacji z minionego roku. Pierwsze miejsce po fazie zasadniczej wydaje się być nierealne, ale będziemy robić wszystko, żeby być jak najwyżej, chociażby pod kątem późniejszych możliwych zapytań z Ekstraligi o chęć uczestnictwa w rozgrywkach. Naszą ambicją na pewno będzie pokonanie Torunia na własnym obiekcie, to będzie spotkanie, które spotka się z dużym zainteresowaniem kibiców, i chociażby dla nich będziemy chcieli to zrobić. Nie tak dawno jako jedyni w lidze pokonaliśmy Unię Leszno, więc nie widzę powodu dlaczego nie mielibyśmy tego zrobić również z drużyną, którą wszyscy upatrują w roli faworyta rozgrywek. Cała liga będzie ciekawa, wiele klubów będzie miało swoje aspiracje i plany, w tym gronie będzie chociażby ekipa z Łodzi, która rok temu chciała awansować, a jak się to skończyło wszyscy doskonale wiemy. Scenariusze moim zdaniem są nie do przewidzenia.\n- Analizując skład ligi można założyć, że chętnych do brydża będzie na pewno czterech – Toruń, Tarnów, Gniezno i Ostrów.\n- Nikt tanio skóry nie sprzeda, z dobrej strony na pewno będzie się chciała pokazać Polonia Bydgoszcz, więc nie wykluczam, że poziom ligi będzie jeszcze bardziej wyrównany niż rok temu. Rok temu mogło się zanosić, że będzie równiej i bardziej emocjonująco niż w rzeczywistości było. My na pewno zrobimy wszystko żeby pokazać jaki potencjał sportowy drzemie w naszej drużynie i wysłać sygnał do władz samorządowych. Potencjalny awans do Ekstraligi wiąże się z koniecznością wpłaty 700 tysięcy złotych kaucji, do tego dochodzi doskonale wszystkim znana kwestia infrastruktury naszego stadionu. Nawet teraz jesteśmy w trakcie prac remontowych, inspektorzy ds od budownictwa zakwestionowali kilka miejsc na stadionie, które ich zdaniem mogą stwarzać zagrożenie. To oznacza, że na remonty obiektu musimy wydać kilkadziesiąt tysięcy złotych, które moglibyśmy przeznaczyć na inne cele, związane stricte ze sportem. Musimy je jednak przeznaczyć na inny cel, żeby spełnić wymagania związane z organizacją imprez masowych.\n- Pozostając w kwestii kibiców i publiczności, jakiś czas temu ruszyła sprzedaż karnetów na sezon 2020. Jak wygląda zainteresowanie kibiców w tej sprawie.\n- Karnety sprzedają się bardzo dobrze, myślę że wynika to też z dość późnego startu ich dystrybucji, czas dla kibiców jest ograniczony. Szacujemy że utrzymamy poziom z poprzednich lat, kiedy kilkaset całorocznych wejściówek znalazło swoich nabywców. Opóźnienie w sprzedaży karnetów wynikło w związku z negocjacjami ze sponsorem ligi, rozważaliśmy uruchomienie sprzedaży voucherów, ale doszliśmy do wniosku, że nie chcemy podwójnie fatygować kibiców dwukrotnie do klubu. Sprzedaż karnetów w tym roku planowaliśmy zamknąć około 20 marca, jednakże w związku z czasowym przesunięciem startu sezonu, sprzedaż ta na pewno potrwa dłuzej Zachęcam wszystkich do zakupu całorocznych kart wstępu, w tym roku nie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy w lidze będzie rywalizować jedna drużyna mniej, ponadto gdy uwzględnimy fakt, iż karnety obowiązują nie tylko na mecze ligowe ale także na wszystkie inne zawody rozgrywane w tym roku w Tarnowie – to najbardziej opłacalny ekonomicznie wybór.\n- Jaka będzie siła rażenia Unii Tarnów w tym roku? Porównywalna z minionym rokiem? O ile wymianę Artura Czaji na Michała Gruchalskiego można potraktować w kategorii 1:1, o tyle przed Kimem Nilssonem dużo trudniejsze zadanie.\n- Postawa Kima z pewnością może być języczkiem u wagi, który będzie przechylał szalę zwycięstwa w jedną lub drugą stronę. Czekam na to, co pokaże, i liczę na niego. Do skorzystania z usług Kima mocno namawiał nas Peter Ljung, który dobrze się z nim zna. Rozmawiałem z przedstawicielami klubów, w których do tej pory startował Kim, i śmiem twierdzić, że będziemy mieli z niego pociechę. Do tej pory nie miał możliwości dobrze zaprezentować się w Polsce, był zawodnikiem „z łapanki”, nie miał okazji przejść całego cyklu przygotowawczego, brać udział w sparingach itd. W Tarnowie na pewno będzie mógł liczyć na wsparcie wspomnianego Ljunga, który zadeklarował, że pomoże mu się dopasować do naszego toru.\n- Nie kontaktowaliście się z Jasonem Crumpem?\n- Nie, nie robiliśmy tego (śmiech). Przed sezonem rozmawialiśmy i negocjowaliśmy ze sporą grupą zawodników, niektórzy sami nawiązywali z nami kontakt. Krótko po odejściu Wiktora Kułakowa byliśmy mocno zainteresowani Vaclavem Milíkiem. Doszliśmy do wniosku, że to byłaby atrakcyjna postać dla kibiców, która równocześnie gwarantowałaby dobry dorobek punktowy. Niestety, cena jaką za podpis i za punkty oczekiwał Milik była „bardzo ekstraligowa”, ocierająca się wręcz o topowych zawodników.\n- Unia, w obliczu pandemii koronawirusa, musiała zweryfikować swoje plany treningowe. Opóźnieniu ulegnie też wyjazd na treningowe kółka w Mościcach.\n- Zgadza się, wstępnie planowaliśmy wyjechać na pierwsze treningi na naszym torze w okolicach weekendu 14-15 marca, ale z wiadomych względów musieliśmy z tego zrezygnować. Obecnie ukończyliśmy już prace przy torze i przy bandach, wymienione zostały statyczne bandy drewniane, które są zniszczone od wilgoci. Zgodnie z nowymi przepisami, od tego roku pomiędzy bandę statyczną a dmuchaną na łukach musieliśmy wstawić warstwę tzw. styroduru. Do tego dochodzą prace stricte torowe, profilowanie nawierzchni i jej układanie, uzupełnianie. W tej chwili wszystko jest gotowe, praktycznie zapięte na ostatni guzik. Cała reszta – treningi, sparingi – wszystko to jest zależne od kwestii związanych z ograniczeniami pojawiającymi się w wyniku epidemii, a w późniejszym etapie będziemy również zależni od pogody. Na obecną chwilę informacje z żużlowej centrali są takie, że nawet ruszając z ligą końcem maja jesteśmy w stanie, oczywiście przy pewnych zmianach w terminarzach, ją odjechać. Czekamy na rozwój sytuacji.\n- W momencie kiedy dojdzie do treningów pojawi się na nich cała drużyna?\n- Pod koniec minionego sezonu sporo było głosów o potencjalnym odpuszczeniu rywalizacji z drużyną z Rybnika, w związku z sytuacją finansową klubu. Jak to wygląda w tym roku? Budżet klubu jest większy, mniejszy, porównywalny?\n- Unia w zeszłym roku niczego nie odpuściła! Tłumaczyliśmy to już na łamach mediów, wyjaśnialiśmy jaka była sytuacja w Daugavpils z Ernestem Kozą i Mateuszem Cierniakiem. Brakowało nam tam Petera. Mecz z Rybnikiem nam po prostu nie wyszedł, to też się zdarza, ale chciałbym uniknąć takiej „plamy” w tym roku. Budżet jest porównywalny, poziom finansowania jest podobny. Oczywiście ważną mamy umowę z Głównym Partnerem – Grupą Azoty, co stanowi oczywiście bardzo znaczący % w całości przychodów. Podobnie jak w wielu ośrodkach żużlowych stanowią wpływy z budżetów miejskich.Cieszymy się, że Grupa Azoty jest największym i najważniejszym sponsorem klubu, który w pełni profesjonalnie, zawsze wywiązuje się z zawartych z nami umów. Poziom finansowania z małych i średnich przedsiębiorstw również utrzymuje się na podobnym pułapie od lat, ale nie jest nigdy w pełni satysfakcjonujący, co często wynika z sytuacji gospodarczej regionu i... stanu infrastruktury Stadionu Miejskiego. Coraz częściej sponsorzy podnoszą ten temat i uzależniają wsparcie od modernizacji obiektu, poprawy jego bezpieczeństwa, walorów wizualnych, itp. Niemniej jednak, jak powiedziałem – jest grupa firm, które są z nami od lat, a zapraszamy do współpracy wszystkie zainteresowane podmioty. Zostało nam jeszcze trochę wolnych miejsc na kewlarach zawodników, miejsc reklamowych na stadionie również nie brakuje.\n- Tematem, który wraca jak bumerang, jest kwestia stadionu w Tarnowie i jego remontu. Obecnie trwają prace nad kolejnym projektem.\n- Nasza umowa dzierżawy stadionu wygasa z końcem września, samorząd argumentuje, że zaraz po sezonie chcą przystąpić do remontu obiektu, wszyscy mamy nadzieję, że do tego dojdzie. Chcemy zakończyć sezon dobrym wynikiem sportowym, a zaraz po tym chętnie zobaczymy przy Zbylitowskiej 3 sprzęt budowlany. Obecnie jest przygotowany kolejny projekt, po tym jak wycena poprzedniego oraz koszty przedstawione przez wykonawców bardzo mocno się różniły. Obecny projekt jest zaakceptowany przez Ekstraligę pod kątem ich wymagań. Czekamy na ogłoszenie przetargu, ten proces też zajmie jakiś czas.\nTAGIUnia TarnówŁukasz SadyKim Nilsson\nWspaniała postawa Petera Ljunga\nReprezentant m.in. Unii Tarnów - Peter Ljung wykazał się świetną inicjatywą. W mediach społecznościowyh zadeklarował pomoc tym, którzy są w potrzebie w związku z walką z koronawirusem.


Dożywocie za zabójstwo? - Starachowicki.eu - Starachowice\n13 marca 2018 12 marca 2018 jamkaSkomentuj on Dożywocie za zabójstwo?\nCzy resztę życia spędzi za kratkami? Przekonamy się już 13 marca – wówczas ma zostać ogłoszony wyrok wobec 37-letniego mężczyzny, który udusił żonę i upozorował jej samobójstwo. Prokuratora domaga się dożywocia.\nW czwartek przed Sądem Okręgowym w Kielcach wysłuchano mów końcowych w sprawie, która na wokandę powinna była trafić już w 2014 roku. Wówczas to w maju policjanci otrzymali zgłoszenie, że w jednym z mieszkań w Starachowicach młoda kobieta odebrała sobie życie. Ciało 30-latki znalazł teść, były policjant. Mąż kobiety utrzymywał, że żona mogła odebrać sobie życie przez zazdrość. Sprawę umorzono.\nDopiero dwa i pół roku później, w grudniu 2016 roku, na skutek usilnych starań rodziny, która nie wierzyła, że Anna mogła odebrać sobie życie, sprawa ponownie stała się przedmiotem zainteresowania organów ścigania. Policja zatrzymała męża kobiety. Prowadzone czynności i zebrane dowody w sprawie pozwoliły na postawienie mężczyźnie zarzutu zabójstwa. 36-letni wówczas mężczyzna przyznał się do winy. Twierdził, że w czasie kłótni z żoną wziął sznurek od spodni dresowych zarzucił jej od tyłu na szyję i udusił. Ciało zaciągnął do łazienki i powiesił na kaloryferze.\nWyrok w tej sprawie ma zapaść 13 marca. Prokuratura i oskarżyciele posiłkowi żądają dożywocia – poinformował sędzia Jan Klocek, rzecznik prasowy Sądu Okręgowego w Kielcach. – 37-latek wyrażał przed sądem skruchę i wraz z obrońcą wnoszą o 15 lat pozbawienia wolności.


Dariusz Pitaś - wczoraj kryminalista, dziś Wachowski Kukiza… - Strona 2 - blog Pitaś - Wachowski Kukiza\n18 grudnia 2015, 12:52 13234 odsłony\nPodziel się1682 Udostęnij Wykop Skomentuj11 Udostępnij\nBiorąc pod uwagę konkretyzację prawną w/w przestępstwa, którego dopuścił się Pitaś, można jednoznacznie stwierdzić, iż dzisiejsza prawa ręka Kukiza okazała się wówczas po raz kolejny zwykłym oszustem. Biorąc pod uwagę niedawne tłumaczenia Pitasia, iż „siedział w więzieniu za pobicie”, należy przyjąć, iż oszukuje także dzisiaj. Tak więc fakt, że jego skazania uległy zatarciu z mocy prawa (ostatnie – co ciekawe - dopiero 2 czerwca 2015 roku, czyli wówczas, gdy już pełną parą robił za Wachowskiego Kukiza), nie mogą chyba stanowić gwarancji jego uczciwości dzisiaj?\nJak wynika z – cytowanych niedawno przez media - wypowiedzi b. bliskiego współpracownika Pawła Kukiza, muzyk musiał wiedzieć wcześniej o kryminalnej przeszłości Pitasia, a mimo to akceptował go jako swoją prawą rękę i usprawiedliwiał rzekomo słowami: „Każdemu się może zdarzyć” (sic!).\nCiekawe, czy teraz np. Kornel Morawiecki będzie chciał być w dalszym ciągu członkiem klubu poselskiego Kukiz’15, gdy dyrektorem biura tegoż klubu jest Dariusz Pitaś? Po ujawnieniu informacji kompromitujących Pitasia grupa byłych działaczy ruchu Kukiza zwróciła się z apelem do Marszałka Seniora, by wystąpił z klubu parlamentarnego Kukiz’15 - patrz niżej.\nKliknij tutaj, by powiększyć artykuł poniżej:\nPodziel się1682 Udostęnij Wykop Skomentuj11


Synagogues-FODZ » About the project\nWirtualne spotkania z materialnym dziedzictwem Żydów polskich- Dokumentacja cyfrowa zabytków żydowskich w Polsce i wspieranie dialogu polsko-żydowskiego.\nNa terenie Rzeczypospolitej Polskiej znajduje się znaczna część światowego dziedzictwa żydowskiego. Wśród nich około 1200 cmentarzy na których spoczywają przodkowie wielu dzisiejszych Żydów aszkenazyjskich oraz liczne synagogi I inne budynki należące niegdyś do gmin żydowskich - niekiedy cenne i rzadkie zabytki- które są świadectwem różnorodnej kultury Żydów polskich i ich wielowiekowej obecności w społeczeństwie i kulturze Rzeczypospolitej Polskiej.\nProjekt zakłada dwa główne cele:\nPierwszym z nich jest umożliwienie szerokiej publiczności, w kraju i za granicą, zaznajomienia się z wybranymi zabytkami dziedzictwa żydowskiego (synagog, cmentarzy i domu przedpogrzebowego) i zwiedzenia ich na odległość bez potrzeby podróżowania, którego możliwość jest znacznie ograniczona w dobie pandemii Covid-19. W tym celu opracowaliśmy cyfrowe modele wybranych obiektów w Kraśniku, Łęcznej, Olsztynie, Przysusze, Sejnach, i Zamościu.\nDrugą intencją związana z projektem jest zainaugurowanie dyskusji, w formule webinariów, na temat historycznej i kulturowej wartości materialnego dziedzictwa żydowskiego w Polsce a także wyzwań stojących przed partnerami ze strony polskiej i żydowskiej zaangażowanymi w jego ochronę. Cykl trzech webinariów odbędzie się późną jesienią a terminy i szczegóły tych wydarzeń będą opublikowane na stronie internetowej projektu w zakładce: webinaria. Wyrażamy nadzieję iż owe dyskusje jaki i cyfrowe modele obiektów, przyczynią się do zwiększenia zainteresowania dziedzictwem Żydów polskich, świadomości wyzwań i ogromu pracy potrzebnych na rzecz jego zachowania, dostrzeżenia potencjału tych zabytków jako zasobów kulturalnych dla Polaków i Żydów i jako miejsc stwarzających okazję do pogłębienia szerszego dialogu polsko-żydowskiego.\nNa stronie internetowej projektu dostępne są także modele cyfrowe, m.in. synagog w Łańcucie i w Orli, zrealizowane w ramach innych inicjatyw możliwych przy wsparciu firmy Skanowanie XYZ oraz Fundacji Foundation For Jewish Heritage.\nZainteresowanych projektem i możliwością wsparcia ochrony wyżej wymienionych obiektów zapraszamy do kontaktu z nami pod adresem:\nWięcej informacji na temat możliwości wsparcia ochrony zabytków udostępniamy tutaj.


Studio graficzne Tułowice projektowanie graficzne\nStudio graficzne Tułowice nieprzerwanie oferuje Państwu najwyższą jakość usług opierając się na swoim dziesięcioletnim doświadczeniem. Nasza oferta wciąż jest coraz szersza, ponieważ stale modernizujemy swój park maszynowy i sięgamy po najnowsze rozwiązania.\nNajlepszy studio graficzne Tułowice\nJako studio reklamy Tułowice mamy na swoim koncie mnóstwo sukcesów. Na naszej stronie dostępne jest portfolio, z którego dowiedzą się Państwo, że możemy podjąć się każdego zlecenia. Wdrażamy nasze projekty z myślą o Państwa satysfakcji, to właśnie jest tajemnica skuteczności naszej firmy. Nasze studio graficzne Tułowice ciągle poszukuje nowych inspiracji, dzięki czemu realizowane przez nas projekty są unikalne, twórcze i skuteczne. Zrealizowaliśmy już mnóstwo projektów, które są dla nas inspiracją do tworzenia kolejnych zamówień. Najważniejsze jest dla nas ciągłe dostosowywanie się do Waszych potrzeb, dlatego w naszej ofercie znajdziecie m.in. logotypy, znaki graficzne, ulotki, czy katalogi. Nasza firma dysponuje zmodernizowanym parkiem maszyn, które wpływają na jakość realizacji projektów oraz ich relatywnie niski koszt.\nStudio grafiki Tułowice – miejsce na Twój sukces.\nNaszą firmę tworzy zespół, który doskonale zna specyfikę swojej pracy i wie jak sprostać Waszym oczekiwaniom. Studio graficzne Tułowice zawsze podchodzi do swoich zadań jak do ważnego wyzwania, z którego chcemy wywiązywać się w najlepszy sposób, każdy projekt realizowany jest przez wykwalifikowanych specjalistów naszej firmy. Nasza firma działa w branży graficznej i reklamowej, podejmujemy się więc wszystkich zleceń, które są z nią związane. Wszystkie swoje obowiązki zawodowe realizujemy z wielką pasją, dlatego każdy projekt, który do Was trafia cechuje się wysoką jakością. Studio graficzne Tułowice zajmuje się sprzedażą gotowych projektów, jak i tworzeniem ich od podstaw zapewniając przy tym pełne wsparcie. Tworzymy projekty w każdym dostępnym formacie i nakładzie. Zapewniamy Państwu kompleksową obsługę, która oparta jest przede wszystkim na wdrażaniu skutecznych rozwiązań.\nZajmujemy się produkcją ulotek, plakatów, papieru firmowego i wielu innych materiałów, które opieramy na cenionej metodzie offsetowej. Dostarczamy rozwiązania dostosowane do wymagań każdego. Przy produkcji bazujemy przede wszystkim na kolorystyce z palety CMYK, choć nie tylko. Nasi klienci sami jednak decydują jakie rozwiązanie będzie dla nich najlepsze. Dla bezpieczeństwa i trwałości druku, projekty zabezpieczamy i wzmacniamy specjalną folią. Tworzymy także trwałe i skuteczne reklamy samochodowe. Mimo postępu w świecie marketingu w dalszym ciągu jest to skuteczna forma promocji. Dzięki reklamie mobilnej możemy dotrzeć do większej grupy klientów. A przy tym jest to sposób na efektywne wykorzystanie zwyczajowo nieużytecznej powierzchni samochodowej. Pragniemy podkreślić, że reklamy mobilne są dostosowywane do każdej marki samochodu z osobna. Przyjmujemy także zlecenia na autobusy i tramwaje.\nStudio graficzne Tułowice – spełniaj swoje marketingowe marzenia.\nStudio grafiki Tułowice\nProfesjonalna reklama Tułowice\nPracownia reklamy Tułowice\nProjektujemy i budujemy firmowe strony internetowe. Kiedy Wasza firmowa witryna zostanie już uruchomiona pomożemy Państwu zrozumieć zasady marketingu internetowego. Zoptymalizujemy Twoją stronę pod kątem SEO i zajmiemy się jej pozycjonowaniem. Kompleksowe usługi reklamowe znajdziesz tylko w Studio graficzne Tułowice.\nW rzeczywistości pełnej konkurencji i nowych firm powstających jak grzyby po deszczu, właściwe zaprezentowanie się na rynku wydaje się niezbędne. Inwestycja w reklamę wiąże się często z dużymi kosztami, dlatego aby nie stracić firmowych pieniędzy zabezpieczając się przy tym przed czarnym PR-em warto zaufać firmom takim jak Studio graficzne Tułowice. Jeśli chcecie, aby firma była rozpoznawalna powinniście postawić na spersonalizowane gadżety i dobre logo.


Na drodze prawdy [Agnieszka Borys] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00190 003208 20654475 na godz. na dobę w sumie\nNa drodze prawdy - ebook/epub\nAutor: Agnieszka Borys Liczba stron: 222\nISBN: 978-83-8083-550-4 Data wydania: 2018-01-17\n…Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat; a to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza… 1 J 5\nSpis treści ROZDZIAŁ 1 ROZDZIAŁ 2 ROZDZIAŁ 3 ROZDZIAŁ 4 ROZDZIAŁ 5 ROZDZIAŁ 6 ROZDZIAŁ 7 ROZDZIAŁ 8 ROZDZIAŁ 9 ROZDZIAŁ 10 ROZDZIAŁ 11 ROZDZIAŁ 12 ROZDZIAŁ 13 ROZDZIAŁ 14\nRozdział 1 Jak zawsze po skończeniu nabożeństwa w zakrystii panowało lekkie zamieszanie. Ministranci pomagali księdzu przy drobnych czynnościach kończących posługę. – Księże Marku…! – odezwał się Antoni, który właśnie wszedł do zakrystii. Był to starszy ksiądz o niemal białych włosach i dobrotliwym spojrzeniu. – Doprawdy! Wspaniałe kazanie… Marek lekko się uśmiechnął, poprawiając sutannę. – Bóg zapłać, Antoni. Po krótkiej modlitwie wspólnie udali się na probostwo. Marek spojrzał smutnym wzrokiem na ludzi wychodzących z kościoła. – Coraz mniej wiernych… Antoni machnął ręką. – Ech. Godzina za wczesna… Przyjdą później… Jak się wyśpią – dodał. – Właśnie… – mruknął pod nosem Marek. Probostwo mieściło się niedaleko kościoła. Było to niewielkie gospodarstwo, obejmujące również sad i małe pole uprawne schowane za budynkiem. Pracowały na nim siostry zakonne. Hodowały jarzyny i owoce, które potem często trafiały do najbiedniejszych parafian. Niedaleko mieścił się również niewielki cmentarz parafialny. W budynku znajdowały się pokoje dla księży, biblioteka, jadalnia oraz kancelaria, w której proboszcz przyjmował wiernych. Po skończonym posiłku każdy z księży udał się do swoich pokoi. Marek jednak postanowił się przejść. Była piękna, jesienna pogoda. Spojrzał na kościół i rozmyślał o swoich planach. Od dłuższego czasu prosił proboszcza o udostępnienie dawnej salki katechetycznej, w której teraz składowano stare, bezużyteczne przedmioty. Marek chciał otworzyć świetlicę dla dzieci i młodzieży pochodzących z najbiedniejszych rodzin, często z problemami. W ten sposób mógł pomóc w opiece i kształtowaniu osobowości młodych ludzi, którzy coraz częściej wybierali drogę niekoniecznie zgodną z prawem. Ksiądz proboszcz jednak wciąż odmawiał. Marek nie rozumiał dlaczego. – Prawda, że piękny? – Usłyszał za sobą głos proboszcza Pawła, który podążył za jego wzrokiem. – Tak… – powiedział nieco rozkojarzony. – Gmach wygląda bardzo okazale… – Gdy nasi parafianie się postarają, to i nowy dzwon też będzie – podsumował zwierzchnik. Miał około siedemdziesięciu lat, zawsze badawcze, wręcz przenikliwe spojrzenie. Należał do osób raczej surowych i nie zawsze zgadzał się z opinią Marka. Mimo to młody ksiądz czuł do niego sympatię. – Nasi parafianie nie należą do majętnych – zauważył Marek. – W dodatku jest ich coraz mniej… Paweł spojrzał na niego uważnie. – Przejdźmy się. Marek z lekkim wahaniem skinął głową i powoli udali się w stronę małego parku mieszczącego się obok kościoła. Liście tańczyły z wiatrem, a słońce przebijało się przez drzewa, rzucając tu i tam ciepłe promienie. Po chwili ciszy Paweł zapytał: – Ile służysz już Panu? – Po święceniach prezbiteriatu jestem już piąty rok. Ale księdzem chciałem być od zawsze – dodał z uśmiechem, obserwując wiewiórkę, która wesoło wskoczyła na drzewo. – A ja czterdzieści lat – westchnął ciężko stary ksiądz. – Nielekka to posługa… W dzisiejszych czasach łatwiej wygrać los na loterii niż przysporzyć parafian. – Paweł spojrzał na młodego towarzysza z powagą. – Czuję się już za stary. Marek zagryzł wargi, rzucając ukradkowe spojrzenie na proboszcza, który ciągnął dalej: – Zapewne wiesz, że odchodzę na emeryturę. Złożyłem już rezygnację u arcybiskupa. Nieco niepokoję się o naszą parafię. Marek zatrzymał się. – Księże proboszczu, dlatego trzeba walczyć o naszych parafian. Coś zrobić… Nie możemy bezczynnie patrzeć na to, co się dziś dzieje w Kościele! – zawołał. Paweł uśmiechnął się z lekkim politowaniem. – Naturalnie. Walczymy… Walczymy… Słowo Boże jest naszą jedyną siłą… Wszystko jest w rękach Pana, Marku. Ten pokręcił lekko głową. – Z całym szacunkiem, księże proboszczu. To zbyt mało… Paweł ciężko westchnął. – Zbyt mało, powiadasz… A cóż więcej możemy? – Możemy bardziej być dla ludzi ludźmi, a nie tylko kapłanami. Przestańmy wygłaszać z ambony kazania na temat polityki, a zajmijmy się omawianiem problemów dotyczących Kościoła. Paweł zmarszczył brwi. – Co masz na myśli? Marek potarł czoło. – Cóż, myślę, że jest ich trochę. – Spojrzał na starego księdza ostrożnie. – Choćby pedofilia… Proboszcz zamyślił się, po czym odparł z powagą: – Masz dość odważne podejście, Marku, ale obawiam się, że to nie ma przyszłości. Kościół to kościół… Miejsce modlitwy, a nie sądu. Jesteś sługą Boga, a nie rewolucjonistą. Jesteś w mojej parafii i póki co… nadal jestem proboszczem. – Słowa Pawła zabrzmiały jak przestroga. – Zostań z Bogiem. – Stary kapłan odwrócił się i ruszył wolno w stronę plebanii. Marek patrzył w ślad za nim. – Z Bogiem – odpowiedział cicho, a w jego sercu pojawiło się tak dobrze znane uczucie bezradności. Nie rozumiał, skąd u proboszcza tyle niechęci do zmian, istotnych zmian, które mogłyby pomóc w fatalnej sytuacji Kościoła. Na sam dźwięk słowa „nowe” proboszcz uciekał. Chyba że chodziło o nowy dzwon. Marek lekko się skrzywił. Chwilę potem też udał się na plebanię. Gdy wszedł do budynku, usłyszał fragmenty wiadomości płynących z telewizora. Cofnął się i powoli skierował kroki do salonu. Gdy wszedł, zobaczył kilku księży oglądających informacje. Panowała cisza przerywana głosem dziennikarza. – Kolejna afera z udziałem księdza. Pedofilia w Kościele. Marek podszedł zdecydowanym krokiem i wyłączył odbiornik. Oto jeden z głównych problemów, którym pragnął się przeciwstawić. Wszyscy w milczeniu popatrzyli po sobie. Młody ksiądz zwrócił się do zebranych. – Pomódlmy się – poprosił drżącym głosem. Księża powstali i każdy pochylił głowę. Po chwili cichej modlitwy Marek podniósł wzrok na zebranych. – Musimy działać, bracia! – Wskazał palcem na telewizor. – Musimy przeciwstawić się temu. Powiedzieć głośno „Nie”! – zawołał. Ośmioro oczu wpatrywało się w Marka ze zdumieniem. Antoni spuścił głowę. Zapadła cisza, którą przerwał ksiądz Ryszard. – A co my niby mamy zrobić? Modlimy się. Marek potrząsnął głową. – To za mało! Musimy wspólnie znaleźć sposób, by przerwać ten łańcuch zagłady naszej wiary! Wszyscy z wyjątkiem Antoniego pokręcili głowami z niedowierzaniem. – A w jaki sposób? Marek spojrzał niepewnie na Antoniego, który nadal siedział z opuszczoną głową. – Możemy na przykład poruszyć ten temat na kazaniu… Kategorycznie się temu sprzeciwiać. Przez to tracimy wiernych! – Ależ, księże Marku – odezwał się Ryszard. – Doprawdy, uważam, że nie do nas należy wikłanie się w podobne… hm, incydenty. Naszej parafii to nie dotyczy. Poza tym co na to Watykan? – Incydenty…? – spytał Marek. – To ksiądz nazywa incydentem?! To pogwałcenie wszystkich praw i zdeptanie świętości kapłańskiej! To do nas należy walka o wiarę… Dlaczego temat ten wciąż uważamy za tabu? Przecież coraz częściej pojawia się on w mediach! Mamy obowiązek… Ojciec Święty na pewno by to poparł. – Księże Marku – przerwał mu Antoni, wstając – myślę, że czas zakończyć tę dyskusję. Zapewne mówisz mądre rzeczy, ale to nie czas. Pozostali również powstali. – Z Bogiem – powiedział Antoni. – Z Bogiem – odpowiedzieli kapłani, po czym powoli opuścili salon. Marek również udał się do drzwi, gdy nagle Antoni go zatrzymał. – Zaczekaj… – Starszy ksiądz podszedł powoli, a jego dobrotliwe spojrzenie wyrażało smutek. – Powiedziałeś odważne rzeczy, Marku… i słuszne. – Antoni spojrzał mu w oczy. – Ale dla nas bardzo trudne. Czy czujesz się na siłach udźwignąć ten ciężar w samotności? Marek pokiwał w milczeniu głową. Antoni lekko się uśmiechnął i przysunął do okna. – Może już zdążyłeś poznać naszego nowego kapłana? – zapytał nagle. – Wojciecha? Tak, będzie uczył w szkole. Antoni, wciąż nie odwracając się, odrzekł: – Czy myślisz, że odnajdzie się w naszej parafii? – Jest dość młody. – Marek lekko wzruszył ramionami. – Właśnie. Młody… A my już jesteśmy… no cóż – westchnął – nie najmłodszej daty. Większość naszych kapłanów pogodziła się z bierną posługą Panu i nie liczyłbym na pomoc z ich strony. W każdym razie – Antoni odwrócił się do Marka – powinieneś porozmawiać z księdzem proboszczem. To mądry i wierny sługa Boży. Może czasem nieco uparty. – Antoni uśmiechnął się. – Ma bardzo staroświecki światopogląd, więc bądź, Marku, ostrożny w wyrażaniu swoich opinii. Młody ksiądz powoli pokiwał głową. – Rozumiem. Ale nie sądzę… – zaczął, lecz Antoni mu przerwał. – Nie trać wiary. Idź tą drogą, bo droga, którą obrałeś, jest dobra. Trudna… ale dobra. I miej oko na młodego. – Poklepał go po ramieniu, wychodząc. – Szczęść Boże. – Szczęść Boże – odpowiedział Marek, spoglądając za starym księdzem. W kościele tuż nad ołtarzem na wysokim sklepieniu widniały postacie świętych i błogosławionych. Po obu stronach nawy stały ławki, a po bokach trzy konfesjonały. Ołtarz przystrojono jak zawsze świeżymi kwiatami, a wszędzie unosił się delikatny zapach kadzidła. Tuż za ołtarzem umieszczono przepiękne tabernakulum, a nad nim wisiał potężny drewniany krzyż z wizerunkiem ukrzyżowanego Jezusa. Pora była popołudniowa, dzień powszedni, niedługo przed wieczorną mszą, światła w świątyni były przyciemnione, pogłębiając jeszcze nabożną atmosferę. Panowała cisza, przerywana od czasu do czasu pokasływaniem starszych osób przybyłych na modlitwę. Również Marek pogrążony był w głębokiej rozmowie z Bogiem. Po chwili dołączył do niego proboszcz. Po krótkiej modlitwie wstał powoli z klęcznika i szepnął do Marka: – Możemy porozmawiać? Ten kiwnął głową. Po chwili byli już na zewnątrz. Szli powoli, patrząc na zachodzące słońce kryjące się za drzewami. – Widzisz – zaczął Paweł – rozmawiałem z księdzem Antonim. Czy powinienem się czegoś obawiać? – spytał z lekkim niepokojem. – Nie rozumiem. – Marek spojrzał na niego badawczo. – Nasza parafia należy do najstarszych w okolicy – odrzekł proboszcz poważnie. – Nasi bracia księża spełniają posługę najlepiej, jak umieją. Po co zamartwiać się tym, co nas nie dotyczy…? – Paweł rozłożył ręce. – Jesteśmy już starymi kapłanami i nie potrzebujemy żadnych rewolucji w naszej parafii. Chyba rozumiesz, co mam na myśli, Marku? Marek lekko zacisnął zęby. – Ale uważam… – zaczął, lecz Paweł mu przerwał. – Odchodzę na emeryturę. Miałem nadzieję… – Paweł lekko się zawahał. – No cóż… Miałem nadzieję, że godnie mnie zastąpisz. Wysłałem już do biskupa propozycję. Powołany również został ksiądz Ryszard, ale nie ukrywam, iż wolałbym, aby objął parafię gdzie indziej. Marek spojrzał lekko zszokowany. – Ja… Nie wiem, co powiedzieć… Paweł popatrzył mu w oczy. – Nie zawiedź mnie. – Ależ, księże proboszczu, ja nie wiem, czy podołam… – Marek pokręcił głową. Paweł roześmiał się. – Oczywiście, że podołasz. Twoje serce jest ochocze i duch młody. Wiesz… – Zatrzymał się. – Myślałem też o tej twojej świetlicy. Może to dobry sposób na zbłąkane owieczki w naszej parafii… Masz w każdym razie moje poparcie – powiedział wesoło, klepiąc Marka po ramieniu. – To wspaniale! – zawołał uradowany Marek. – Dziękuję! Paweł lekko się uśmiechnął. – Teraz będziesz miał sporo pracy. Do mojego przejścia na emeryturę zostało jeszcze trochę czasu, ale cenna jest każda chwila, żeby zdążyć na czas. Marek zawahał się. – Ale ja jeszcze nie wiem… – Nie myśl o tym teraz. Nie pora na to… Młody kapłan kiwnął głową. – W takim razie zacznę prace już z samego rana. Trzeba będzie wyremontować salkę. Mój Boże! – zawołał uradowany. –To dla tych dzieciaków szansa! Nie, nie. Zacznę już dziś! – gorączkował się. Paweł kiwał z uśmiechem głową. W uśmiechu tym dało się zauważyć pewną ulgę. Marek był tak podekscytowany i szczęśliwy, iż nie zwrócił na to uwagi. Opowiadał wciąż Pawłowi o swoich planach, a stary ksiądz tylko przytakiwał. Marek nie zastanawiał się w tej chwili nad nagłą zmianą decyzji proboszcza. Liczyło się tylko to, że mógł coś w końcu zrobić dla dzieci, które tak potrzebowały pomocy. Prawie w podskokach pognał na probostwo. Paweł przystanął i patrzył za młodym księdzem, gdy nagle podniósł wzrok ku górze. W jednym z okien napotkał spojrzenie Antoniego, który przyglądał się im bacznie. Proboszcz ciężko westchnął i pospiesznie zniknął za drzwiami kościoła. Wnętrze starej i dość sporej sali katechetycznej wypełniały tumany kurzu unoszącego się wśród starych ław i fragmentów mebli. Przez witraże w oknach wpadały ostatnie promienie zachodzącego słońca. Marek z podciągniętymi rękawami próbował opanować panujący wszędzie nieład. Zaczął od składania na stos starych, niepotrzebnych bądź zepsutych rzeczy i części mebli. Usunął starą tablicę. W myślach tworzył każdy detal dotyczący nowego miejsca. Podłużne ławy przesunie pod ściany tak, aby środek sali był wolny. Potrzebne mu będą różne narzędzia dla młodych oraz choć jeden komputer. Zdawał sobie sprawę, że uzyskanie potrzebnych sprzętów nie będzie proste, lecz teraz jego zapał był ponad zmartwienia. Poza tym Marek był jedynakiem i odziedziczył po rodzicach dość spory majątek. Korzystał z niego jedynie w nagłych potrzebach. Na ścianie oprócz wizerunku ukrzyżowanego Jezusa chciał powiesić obraz świętego Stanisława Kostki, patrona młodzieży, oraz świętego Jana Pawła II, tak bliskiego wszystkim. Postanowił, że kwestie malowania ścian pozostawi wybranym przez siebie ekspertom. Wyszedł na zewnątrz, nieco zaskoczony panującym mrokiem. Stracił poczucie czasu. Wyciągnął z kieszeni telefon i wystukał numer. Po chwili usłyszał w słuchawce głos. – Halo. – Cześć, masz chwilę? Głos w słuchawce lekko się zawahał. – Siema, ojczulku. A co? Ominąłem pierwszy piątek? Marek uśmiechnął się. – Nie. Chodzi o przysługę. – OK. Wbiję zaraz. – Dzięki. Marek schował telefon i zniknął w sali. Po chwili usłyszał, że otwierają się drzwi. Odwrócił się i ujrzał wchodzącego proboszcza. – Ostro wziąłeś się za pracę – odezwał się Paweł z uśmiechem. Marek również się uśmiechnął. – Z Bożą pomocą… Proboszcz rozejrzał się po sali, po czym oczyścił ręką ławkę i ciężko na niej spoczął. – Widzę, że naprawdę ci zależy. Cóż… Wracając do naszej ostatniej rozmowy… Zachowaj to w tajemnicy, nie chciałbym niepotrzebnych spekulacji… – Tak, oczywiście. Rozumiem. – Marek lekko się zawahał. – A mogę spytać, czemu ksiądz zmienił decyzję w sprawie sali? – Niezbadane są wyroki Boże… – odrzekł powoli stary kapłan. – Prowadzenie świetlicy i parafii niewątpliwie pochłonie twój czas, Marku. Chciałeś coś zrobić… – Cóż, nie wiem, czy w tej sytuacji probostwo to dobry pomysł – zaczął niepewnie. – Wiem jednak, że sobie poradzisz. Bóg z tobą – przerwał mu Paweł, wstając. W tym momencie do sali wszedł młody chłopak. Już na pierwszy rzut oka można było stwierdzić, że nie należy do łatwej młodzieży: ubrany w byle jaki dres, z kapturem nasuniętym na twarz, spod którego spoglądało ciemne, nieco zimne spojrzenie. W spojrzeniu tym dało się również zauważyć nutkę smutku i zagubienia. Ale o tym wiedział tylko Marek. Na widok proboszcza młody chłopak niedbale zsunął kaptur. – Jestem – odezwał się, jak zwykle ignorując pozdrowienia. – Szczęść Boże. – Uśmiechnął się proboszcz, nieco zaskoczony widokiem chłopca. – Piotr będzie mi pomagał – wyjaśnił Marek z uśmiechem. – Skoro tak… Powodzenia! – Paweł pokiwał głową i ruszył ku drzwiom. – Zostańcie z Bogiem. Gdy zniknął za drzwiami, Piotr popatrzył na Marka podejrzliwie. – Pomoc? – spytał. – A niby w czym? Marek uśmiechnął się pod nosem. – Chciałbym, abyś mi pomógł w malowaniu tej salki. – Wskazał na ściany. – Oczywiście jeśli nie masz nic przeciwko. Piotr roześmiał się, wkładając ręce do kieszeni obszernej bluzy. – Jaki przypał… Na ekipę już nie stać? – spytał z lekką ironią. Marek zmrużył nieco oczy. – Nie prosiłbym ciebie, gdyby chodziło o profesjonalistów – odciął się nieco, a widząc minę chłopaka, dodał: – Dokładnie to chodzi o… graffiti na ścianach. Chłopak rozejrzał się po sali. Pomysł księdza spodobał mu się, choć nie chciał tego okazać. – Graffiti? Ale po co? Zakładasz jakąś sektę? Marek uśmiechnął się. – Nie. Powstanie tu świetlica dla młodzieży. Pomyślałem, że graffiti to fajna rzecz w takim miejscu. A ty jak uważasz? Piotr spojrzał na księdza badawczo. – A po co ta świetlica? – Świetlica jest potrzebna młodym ludziom. Będziemy poznawać i kształtować swoje talenty, myślę tu na przykład o rzeźbiarstwie w drewnie, rysunku, pracy na komputerze. Może starsi mogliby uczyć młodszych? Piotr ponownie rozejrzał się po sali. – No ale po co to komu? Marek spojrzał z powagą. – Aby tacy młodzi ludzie jak ty nie skończyli na ulicy. Chłopak lekko prychnął. – Jasne. Ale to graffiti mogę rzucić. – Dziękuję, Piotrze – odparł Marek. Wiedział, że chłopak raczej nie będzie chciał uczestniczyć w warsztatach. Miał jednak nadzieję, że kiedyś zmieni zdanie. – Dobra, ojczulku. Jutro wpadnę z kumplem. Zrobimy, co trzeba, i się zmywamy. Marek pokiwał głową z uśmiechem. – Do jutra. Szczęść Boże. Chłopak nałożył kaptur, lekko wykrzywiając twarz. – Na razie. Gdy Piotr zniknął za drzwiami, w sali zapanowała cisza. Marek pozostał sam pośród tumanów kurzu i własnych myśli. Piotr… Chłopak pochodził z rodziny niecieszącej się dobrą opinią. Ojciec siedział w więzieniu, odsiadując kolejny wyrok. Matka zaś ciągnęła dwa etaty, żeby móc wiązać koniec z końcem, choć czasem i tak brakowało na chleb. Piotr był najstarszy z czworga rodzeństwa. Pomimo swych piętnastu lat robił wrażenie dużo starszego. Czuł się odpowiedzialny za rodzeństwo, choć sam sprawiał niemałe kłopoty wychowawcze. Od roku miał kuratora. Pewnego razu chciał ukraść coś ze sklepu, w którym był Marek. Widząc to, ksiądz nakazał mu dyskretnie odłożyć towar na półkę, a następnie wyprowadził go na zewnątrz. W ten sposób chłopak uniknął poprawczaka, a do poznanego księdza poczuł wdzięczność. Dla Marka Piotr był zagubionym chłopcem potrzebującym ojcowskiego wsparcia, zrozumienia oraz miłości, których był pozbawiony. Marek często pomagał jego rodzinie. Rozmawiał z nim, starając się skierować życie chłopaka na lepszą ścieżkę, choć ten nadal był zbuntowany i pełen złości do otaczającego świata. Uważał się za dorosłego. Podczas gdy matka była w pracy, zajmował się młodszym rodzeństwem. Ponieważ w domu panowała bieda, chłopak imał się rozmaitych sposobów rozwiązania tego problemu, niestety często nielegalnych. Poczucie zbyt wielkiej odpowiedzialności w tym wieku pociąga ze sobą konsekwencje. Młody człowiek sięga po alkohol, narkotyki. Często ląduje na ulicy jako diler. Marek chciał, aby Piotr oraz inne dzieci uniknęły takiego życia. Dlatego tak zależało mu na stworzeniu tej świetlicy. By tym dzieciom zapewnić szansę, być może ostatnią, na lepsze życie. Młody ksiądz wierzył, że w tym miejscu odnajdą inną drogę. Z uśmiechem zgasił światło i wrócił na plebanię. Nazajutrz rano po skończonej mszy Marek szedł w stronę salki, aby ocenić, co będzie mu potrzebne do jej pełnego umeblowania. – Ksiądz Marek taki zajęty. – Usłyszał za sobą głos Antoniego. Odwrócił się z uśmiechem. – Tak, to prawda. – Mógłbym jakoś pomoc? Młodszy ksiądz otworzył drzwi do salki. Na widok wnętrza Antoni pokręcił siwą głową. – Dziękuję… Cóż… – Marek lekko się zawahał. – Nie ukrywam, że każda para rąk by się przydała, ale nie chciałbym księdza fatygować. Antoni zaśmiał się. – Myślę, że w tych starych kościach drzemie jeszcze trochę krzepy… Na chwałę Pana! Marek zatem przedstawił mu swoje pomysły. Stary ksiądz słuchał z uwagą, co rusz kiwając głową. Widział w Marku zapał i wielkie chęci. Sam podzielał je, choć może nie z takim entuzjazmem. Po południu Marek modlił się w swoim pokoju, gdy usłyszał dzwonek na obiad. Wstał i zszedł do jadalni, gdzie inni kapłani również zaczęli się gromadzić. Marka zdziwiła dość napięta atmosfera. Dotychczas wspólne posiłki mijały na miłych rozmowach, czasem żartach. Niespodziewanie wstał proboszcz. – Po obiedzie zbierzemy się, bracia, w kancelarii. Chciałbym coś ogłosić. – Paweł spojrzał na zebranych, po czym ponownie usiadł. Księża popatrzyli po sobie w milczeniu. Marek poczuł się nieco zażenowany, gdyż podejrzewał, iż proboszcz zamierza go ogłosić następcą. On sam nie czuł się gotów na to stanowisko. To wielka odpowiedzialność, zwłaszcza jeśli dochodzi do niej prowadzenie świetlicy. Nie rozumiał, dlaczego proboszcz chce za wszelką cenę nałożyć na niego tyle obowiązków. Czuł się nieco rozdarty, bo z jednej strony cieszyła go możliwość kierowania parafią, z drugiej zaś nie był pewien, czy podoła wszystkiemu. Bycie proboszczem miało jednak jeszcze jeden plus – Marek mógłby zacząć realnie walczyć o odchodzących od Kościoła parafian. Paweł wciąż nie dopuszczał do najmniejszej wzmianki na ten temat w kazaniach, a przecież to problem, o którym należy mówić głośno. Asekuracyjne podejście proboszcza do tej kwestii budziło w Marku złość, a także bezradność. Po skończonym posiłku, zgodnie z wolą przełożonego, kapłani udali się do kancelarii. Wnętrze wypełnione było książkami, przeważnie o tematyce religijnej i życiu świętych oraz błogosławionych. W powietrzu unosił się delikatny zapach kadzidła. Na środku stało masywne, drewniane biurko, a przed nim dwa niewielkie fotele. Oprócz tego w rogu sali znajdował się duży stół i krzesła. Z okna widać było gmach kościoła. Kancelaria była spora, dlatego tu właśnie odbywały się ważne spotkania lub rozmowy wspólnoty. Miejsce to zawsze emanowało spokojem i ciszą. Zaprojektowane w stylu anglikańskim, było dość eleganckie, choć Marek wolał skromniejsze wnętrza. – A więc – zaczął Paweł, spoglądając na zebranych z lekkim uśmiechem – jak zapewne wiecie, ksiądz Marek zaczął działać w związku z nową świetlicą. Być może to właśnie on zastąpi mnie na stanowisku. Nie powziąłem jeszcze ostatecznej decyzji… Drugim kandydatem jest ksiądz Ryszard. Ostatecznie wszystko w rękach naszego Pana i oczywiście biskupa. Na chwilę zapadła cisza, po czym kapłani zaczęli rozmawiać między sobą oraz gratulować nieco zagubionemu Markowi oraz Ryszardowi, który również wyglądał na zakłopotanego. – Mam nadzieję, że moja parafia zostanie w obecnym stanie… – odezwał się z uśmiechem Paweł. – Ksiądz Ryszard rozumie i zapewne będzie kontynuował moją pracę. A co ty, Marku, powiesz? Czy przedstawisz nam swoje racje? Może masz jakieś pytania? Wątpliwości raczej nie zakładam, ale jako młody, niedoświadczony jeszcze ksiądz zapewne będziesz korzystał z dobrych rad starszych kapłanów, a my chętnie służymy pomocą. – Cóż… Ja nie wiem… – zaczął niepewnie Marek. – Choć jedną z głównych ról, jaka mi przypadnie, będzie zapewne walka o parafian. Tu będę prosił o pomoc… Paweł spojrzał badawczo. – Co masz na myśli? Marek ze spokojem odpowiedział na spojrzenie proboszcza. – Myślę, że czas najwyższy poruszyć na kazaniach temat pedofilii w Kościele. W tym momencie któryś z księży zakaszlał gwałtownie. Nastąpiło ogólne poruszenie. Paweł nagle poczerwieniał na twarzy. Antoni smutno spuścił głowę. Po chwili proboszcz zawołał: – Bracia! Spokój… Na litość Boską…! – po czym zwrócił się do Marka: – Nie sądzę, Marku, aby twoja koncepcja znalazła jakiekolwiek poparcie zarówno ze strony braci, jak i mojej. Poza tym… – zawiesił głos – nie jesteśmy, jak ci się wydaje, wszechmocni. Mamy swoje prawa, których musimy przestrzegać, w tym prawo kanoniczne… Nie wiesz o tym? Co by na to powiedział biskup? A co Watykan? – W sali znów zawrzało, więc Paweł uniósł dłoń. Jego głos był szorstki, a wzrok przenikał na wskroś. – Wobec tego twoje plany nie mają racji bytu. Marek pokręcił głową. – Ale przecież musimy w jakiś sposób walczyć! Nie widzicie tego? Ludzie tracą wiarę, nie możemy do tego dopuścić! Paweł odwrócił się do pozostałych księży i powiedział już spokojniej: – Jesteśmy pokornymi sługami Pana naszego, wypełniamy swoją posługę najlepiej, jak umiemy, w harmonii i zgodzie z naszymi parafianami. Nie będziemy rozmawiać o haniebnych występkach oraz błędach zagubionych pasterzy… Naszych braci. Nie nam oceniać czy rozprawiać o tym. Nie w mojej parafii! – zawołał. – Z Bogiem! – Po czym wyszedł z kancelarii, a za nim ruszyli inni. Marek na próżno usiłował wychwycić w spojrzeniach wychodzących kapłanów choć cień wsparcia czy zrozumienia. Nawet Antoni w milczeniu opuścił salę. Ogarnął jedynie młodego księdza smutnym spojrzeniem zmęczonych oczu. Gdy Marek pozostał sam, poczuł pustkę i osamotnienie. Spojrzał za okno, gdzie słońce świeciło wysoko, a na niebie nie było ani jednej chmurki. Pomimo irytacji i zagubienia uśmiechnął się. Chwilę potem znalazł się na zewnątrz. Chciał odetchnąć świeżym powietrzem i przemyśleć słowa proboszcza. Rozumiał staroświeckie podejście Pawła oraz obronę parafii przed radykalnymi zmianami, ale uważał, że należy głośno mówić o problemach. Ludzie muszą wiedzieć, że nie każdy ksiądz to pedofil i że to brak wiary popycha kapłanów do tak wyrodnych czynów. Wystarczy spojrzeć na świat, na dzisiejszy świat pozbawiony najważniejszych wartości, jakimi są wiara, nadzieja i miłość. Brak w nim struktur, brak przebaczenia, szacunku. Kto się odważy wypowiedzieć słowo w obronie tych wartości, nazywany jest dziwakiem i głupcem. Dziś liczy się jedynie niskich lotów płytka popularność, a wszystkim rządzi pieniądz. To smutne, ale prawdziwe. Młodzież wstydzi się chodzić do kościoła. Jak już, to kłębią się na tyłach gmachu w grupkach, rozmawiając i śmiejąc się. Zapracowani rodzice nie mają czasu na mszę. Nawet dla swoich dzieci tego czasu im brakuje. Tylko starsi ludzie udają się do świątyni częściej, czy to z wiary, czy też ze strachu; niewątpliwie to oni są najwierniejszymi parafianami. Marek zdawał sobie sprawę z tego, co tak naprawdę dzieje się wokół. Widział narastającą niechęć do Kościoła i chciał się temu przeciwstawić. Jak? Dotknęły go słowa Pawła, gdy ten nazwał pedofili braćmi, zagubionymi pasterzami, choć jako ksiądz musiał się z tym zgodzić. Jako człowiek potępiał tego typu zachowania. Uważał, iż tacy ludzie powinni się leczyć. Ale jakie to miało znaczenie? Marek nie mógł myśleć jak człowiek, tylko jak ksiądz, który przebacza i nie ocenia, który musi walczyć, choć sama modlitwa nie powstrzyma rozłamu wiary. Nagle z zamyśleń wyrwał go głos Piotra. – Siemka! Marek odwrócił się i przystanął. – Piotr. Miło cię widzieć – powiedział nieco roztargniony. Chłopak wskazał na torbę na ramieniu. – Mam sprzęt. Mogę malować. Ksiądz uśmiechnął się i spytał, lekko marszcząc brwi: – A nie miałeś być z kolegą? Poradzisz sobie? Piotr kiwnął głową. – Jasne. Kumpel nie mógł, ale Michał przyjdzie później. – Ooo, nie wiedziałem, że twój brat również ma taki talent. – Jasne, że nie taki jak ja… ale coś tam potrafi. Nauczyłem go, nie? – mruknął Piotr, przerzucając torbę na drugie ramię. – Oczywiście. – Marek silił się na powagę. –To ładnie z twojej strony, że uczysz brata… Z matmą też ci tak dobrze idzie? – Ha, ha. Bardzo śmieszne… – odrzekł Piotr, lekko się krzywiąc. Gdy weszli do środka, chłopak rozejrzał się po sali, a Marek przedstawił mu swój plan, który oczywiście nie bardzo spodobał się młodemu artyście, stąd ksiądz postanowił dać mu wolną rękę. Bądź co bądź Piotr znał się na graffiti nieco lepiej. Następnie obydwaj przesunęli ławy od ścian oraz inne przedmioty tak, aby nie przeszkadzały w pracy. Marek był zadowolony z zaangażowania Piotra. Zresztą sam chłopak, choć starał się to ukryć, cieszył się z powierzonego mu zadania. Każdy lubi czuć się potrzebny. Po chwili wyciągnął ze swojej torby różnokolorowe spraye i zaczął nimi operować po ścianie, tworząc ciekawe obrazy. Marek przyglądał się z zainteresowaniem i niemałym podziwem. Jego oczom ukazywała się postać Jana Pawła II, a zaraz obok sylwetki młodych ludzi. – Całkiem niezłe – pochwalił. – Gdzie się tego nauczyłeś? Piotr przerwał i spojrzał lekko zawstydzony. – Nigdzie. Kiedyś, gdy byłem dzieciakiem, patrzyłem na starszych, jak malowali, i tak jakoś… Marek spojrzał na niego z uśmiechem. – Rozumiem. Po prostu masz talent. Nagle rozległo się ciche pukanie. Obydwaj spojrzeli na drzwi, w których pojawiła się głowa chłopca. – Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus – powiedział cichutko Michał i nieśmiało wszedł do środka. Był to chłopiec około lat dziesięciu, z czupryną czarnych włosów i nieśmiałym spojrzeniem niebieskich oczu. Wyglądem przypominał Piotra. – Na wieki wieków, Michaś! – zawołał z uśmiechem Marek. – Czekaliśmy na ciebie. Wchodź, proszę. Piotr obrzucił brata nagannym spojrzeniem. – Spóźniłeś się. Michał odezwał się z lekkim smutkiem. – Chciałem być, ale czekałem na Martę. Miała obiad zrobić. – I co? Najadłeś się? – spytał z ironią Piotr. Mały pokręcił głową. – Nie przyszła… Piotr prychnął i wrócił do malowania. – Bierz się do roboty! – rzucił z zaciśniętymi zębami. Marek przyglądał się im przez chwilę, po czym wstał i powiedział: – Chłopcy… Może zamówimy pizzę? Dobrze zrobi nam przerwa. Michał uśmiechnął się, a jego oczy pojaśniały. – Taaak! – zawołał. Piotr odwrócił się do Marka buntowniczo. Młody ksiądz podszedł do niego, lekko marszcząc brwi. – W ramach małego wynagrodzenia za pracę – wyjaśnił. Oczy Piotra powędrowały na brata, po czym skinął głową. Gdy ksiądz składał zamówienie przez telefon, chłopcy zajęli się dalszym malowaniem. Marek ukradkiem ich obserwował. Starszy cierpliwie upominał młodszego, ilekroć ten w swym dziecięcym roztargnieniu popełniał jakieś drobne błędy. Piotr był niewątpliwie dobrym bratem. Kapłan martwił się jednak o nich. Wiedział, że ich sytuacja nie jest dobra, ale nie potrafił im pomóc na tyle, na ile by chciał. Pieniądze to nie wszystko. Każde dziecko potrzebuje wsparcia, poczucia bezpieczeństwa i uwagi. On mógł jedynie wspomagać ich drobnymi kwotami, dobrym słowem i modlitwą. Nie zastąpi im rodziców. Po kilkunastu minutach salka wypełniła się zapachem pizzy. Gdy Marek zapłacił, dostawca z nieco zdziwioną miną podziękował i zniknął za drzwiami. Chłopcy popatrzyli na siebie niepewnie. – Wspaniale! – zawołał Marek. – Sam zgłodniałem. To co? Zapraszam! Po chwili wszyscy trzej zajadali się ze smakiem, żartując i śmiejąc się. Ksiądz czuł, że z Piotra powoli opada maska wiecznego twardziela. Był taki, jaki zapewne chciałby być na co dzień – beztroski, śmiejący się z pobrudzonej twarzy brata. Marek żałował, że to tylko chwile, które znikną. Po skończonej uczcie chłopcy chcieli wracać do pracy, ale ksiądz zaprotestował, patrząc na dwa pudełka pizzy. – Chłopcy… Napracowaliście się już dziś. Poza tym powoli się ściemnia. Piotr odwrócił się do niego z uśmiechem. – Spoko. Wpadnę jutro – po czym zwrócił się do brata: – Zwijamy się. Marek podał chłopakowi opakowania z pizzą. – Chyba nie sądziłeś, że tyle zjem? Nagiąłbym piąty z grzechów głównych – zażartował. Piotr lekko się zawahał. – Niech mnie ojczulek do tego nie miesza. Dzięki – odparł, biorąc kartony z jedzeniem. – Z Bogiem, chłopcy – Marek pożegnał ich z uśmiechem. Uśmiechał się jeszcze długo po tym, jak powrócił na plebanię. Wczesnym rankiem Marek pognał do kościoła. Chciał pomodlić się dłużej w ciszy i spokoju przed poranną mszą, którą miał odprawić. Ilekroć czuł w sercu niepokój lub radość, chciał w sposób szczególny zwrócić się do Boga. Modlitwa ma bowiem zbawienny wpływ na człowieka, o czym Marek mógł się przekonać niejednokrotnie. Jak mawiał Jan Paweł II: „Modlić się znaczy dać trochę swojego czasu Chrystusowi, zawierzając mu, pozostawać w milczącym słuchaniu Jego Słowa, pozwalać mu odbić się echem w sercu…”1. Marek zapewne odczuwał to echo i doskonale je rozumiał. Od wczorajszej dyskusji nie widział się z proboszczem. Nie rozmawiał z żadnym z księży. Miał wrażenie, że go unikano. Poniekąd był wdzięczny za to, ponieważ sam nie czuł się na siłach, aby prowadzić konwersację. Po skończonej modlitwie wszedł do zakrystii, by przygotować się do mszy. Była niedziela, więc liczył na liczniejsze przybycie parafian. Zaczęli schodzić się ministranci, przyszli też Antoni i Ryszard, którzy również mieli uczestniczyć we mszy. – Szczęść Boże – przywitali się. – Szczęść Boże – odparł Marek, zakładając szaty mszalne. Antoni podszedł do niego i spojrzał mu w oczy. – Marku… – Tak? – Gdy znajdziesz chwilę… Może… – jąkał się trochę. – Myślę, że proboszcz chciałby z tobą rozmawiać. Marek kiwnął głową. Po wspólnej modlitwie razem wyszli odprawić mszę. – Drodzy bracia i siostry… Gdy patrzę na was tu dziś przybyłych, raduje się serce moje, ale przede wszystkim raduje się serce Boga. Drodzy moi. Smutne, jakim to okazuje się rzadkim widokiem, można by rzec, że za wczesna pora. Po trudach tygodnia każdy marzy o odpoczynku, lecz odpoczynku należy właśnie szukać u Pana. To On winien nam być wytchnieniem, naszą nadzieją. To On otacza nas miłością. Niestety, jakże często tej miłości nie potrzebujemy… nie chcemy… a Bóg wyciąga do nas ręce każdego dnia… To Jezus Ukrzyżowany jest naszą Drogą, Prawdą i naszym Życiem… Pomyślmy o tym – nie przy końcu naszej drogi, gdzie nagle, rozpaczliwie będziemy Go szukać. Pomyślmy o tym teraz, tu… Nie żyjemy dla nas samych. W Liście do Rzymian czytamy: „Nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie; jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana, jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana…”2. – Marek zakończył kazanie, po czym spojrzał ze smutkiem na nieliczną grupkę parafian. – Pomódlmy się. Tymczasem pod salką katechetyczną zjawił się młodszy brat Piotra, Michał. Próbował wejść do środka, lecz drzwi były zamknięte. – Czego tu szukasz, chłopcze? – Usłyszał za sobą głos. Chłopiec odwrócił się przestraszony. – Jaa… Ja przyszedłem, bo brat potrzebuje torby… – wyjąkał. – Jakiej torby? – Bo… Bo wczoraj zapomniał wziąć, jak malowaliśmy… – wyjaśnił. – Aaa… To ty jesteś od księdza Marka? Michał kiwnął głową. Mężczyzna rozejrzał się wokół, po czym zaśmiał się nieco nerwowo. – To czekaj, otworzę ci drzwi, a ty zabierzesz swoją zgubę… A jak ci na imię? – Michał. Po chwili obydwaj weszli do środka. Chłopiec szukał torby brata i nie mógł zauważyć, że mężczyzna zamknął drzwi na klucz. Słońce było już wysoko, gdy Marek z Antonim po skończonej mszy szli powoli w stronę plebanii. – Na kazaniach przemawia przez ciebie prawdziwe powołanie – powiedział starszy ksiądz. Marek uśmiechnął się nieśmiało. – Bóg zapłać… Chciałbym przekazać parafianom jak najwięcej budulców naszej wiary. – To dobrze… Dobrze… – Antoni pokiwał głową. Marek zerknął na niego i spytał: – A o co chodzi z proboszczem? – Nie rozumiem. – Czemu myślisz, że proboszcz chce ze mną rozmawiać? Czyżby ekskomunika? – próbował zażartować. Antoni lekko się uśmiechnął. – Nie… Broń Boże. Wydaje mi się, że jeszcze nie wszystko ci powiedział, Marku. I nie pytaj mnie o nic, proszę, nie jestem upoważniony – dodał pospiesznie. Młody mężczyzna westchnął. Weszli do budynku i skierowali się do jadalni, gdzie właśnie podawano śniadanie. Marek zauważył, że nie ma proboszcza. Domyślił się, że czeka na niego, więc natychmiast udał się do kancelarii. Paweł siedział na fotelu, twarzą zwrócony do okna. – Szczęść Boże. Proboszcz drgnął. – Szczęść Boże, Marku. Dobrze, że jesteś… – powiedział z wolna. – Chciałbym porozmawiać. Siadaj, proszę… Marek zasiadł na jednym z krzeseł i wpatrywał się w Pawła, próbując odgadnąć, o czym będzie ich rozmowa. Niestety, jak zawsze jego twarz była niewzruszona. – Zanim zacznę… Jak ci idzie praca w świetlicy? – Dzięki Bogu, jakoś do przodu… Mali Dobrzańscy pomagają w malowaniu. Sala jest prawie gotowa. Potrzebowałbym jednak trochę pieniędzy na sprzęt… – powiedział nieśmiało. Paweł ciężko westchnął. – Taak… Pomyślimy i o tym – odrzekł spokojnie, a po chwili ciszy zapytał: – Jesteś gotów, Marku, na przejęcie probostwa? Biskup niebawem zleci egzamin. Ja w rzeczy samej poręczę za ciebie. Ksiądz Ryszard… Cóż, nie ukrywam, że wolałbym widzieć ciebie jako mojego następcę… – Jeśli jest taka wola Pana… – odrzekł z powagą Marek, czując, jak serce mu zaczyna walić. Paweł kiwnął głową. – Martwi mnie jednak pewna rzecz… – zawiesił głos. – Nie chciałbym, abyś wybiegał z tymi swoimi pomysłami o kazaniach dalej niż do tej pory… Rozumiesz, co mam na myśli? Zapadła cisza, aż w końcu Marek spytał, patrząc Pawłowi w oczy: – Czy to warunek? – Nie. Raczej pierwsza z dobrych rad – uciął krótko proboszcz. – Chcemy nadal służyć Panu w spokoju i bez zbędnych emocji i rewolucji – dodał, przeszywając Marka spojrzeniem. – A jeśli powiem, że to niemożliwe? – Wtedy ja powiem, że niemożliwe jest możliwe. – A więc jednak to warunek – stwierdził Marek. – Żeby nie użyć słowa szantaż… Paweł gwałtownie wstał. – Na miłość Boską! Jak śmiesz…! Marek zacisnął zęby. – Z całym szacunkiem, księże proboszczu. Po co ta gra słowna? – Ty nic nie rozumiesz! Zależy mi na takiej parafii, jaką stworzyłem. Przez wiele lat ją budowałem… Dbałem o spokój i starałem się chronić. – Podszedł do Marka. – I chcę ją chronić nadal… To jest mój obowiązek. Marek wstał. – Rozumiem, ale nasza wiara wymaga poświęceń. Dziś nie czas na spokój… Dziś trzeba walczyć o wiarę naszych parafian. Jak mamy to robić, skoro jesteśmy ignorantami? – Pokręcił głową zrezygnowany. – Może w takim razie powinien proboszcz porozmawiać z księdzem Ryszardem. Przy takim nastawieniu ja nie przyjmę probostwa. Proszę wybaczyć. Paweł pogroził mu palcem. – To jest szantaż! Marek próbował się uśmiechnąć. – Bynajmniej. Jedynie moja odpowiedź. Paweł opuścił głowę. – Jestem już na to za stary. – Z Bogiem– odpowiedział Marek, wychodząc. Był wzburzony zachowaniem proboszcza, który ewidentnie próbował go zaszantażować. Marek nie rozumiał jego postawy. Udał się do swojego pokoju, by ochłonąć i pozbierać myśli. Lecz nim tylko zdołał usiąść, usłyszał pukanie do drzwi. – Ksiądz proboszcz prosi do kancelarii – oznajmił cicho Antoni, wsuwając głowę do pokoju. Marek próbował się uśmiechnąć, lecz z trudem mu to wychodziło. – Chodźmy zatem. W kancelarii przebywali wszyscy księża. Gdy Antoni i Marek weszli do środka, wzrok wszystkich spoczął na tym drugim. – Drodzy bracia – odezwał się Paweł. Podszedł powoli do Marka i patrząc mu w oczy, powiedział: – Jak wiadomo, przechodzę na emeryturę. Chciałbym poinformować was, iż jako kandydata na mojego następcę wybrałem Marka. Po pomyślnie zdanym egzaminie przejmie on funkcję proboszcza w naszej parafii. Marek zastanawiał się, dlaczego Paweł pomimo sprzeczności podjął taką decyzję. Było tyle niewiadomych… Wszystko wydawało mu się owiane jakąś tajemnicą… Niezrozumiałe. Nie był w stanie tego jeszcze pojąć. 1 Słowa pochodzą z przemówienia Jana Pawła II w czasie audiencji generalnej 3 listopada 1996 r. 2 Rz 14, 7–8\nNa drodze prawdy Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-550-4 © Agnieszka Borys i Wydawnictwo Novae Res 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt bjakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Barbara Kaszubowska KOREKTA: Emilia Kapłan, Małgorzata Szymańska OKŁADKA: Wiola Pierzgalska KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\nAutor: Agnieszka Borys\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Na_drodze_prawdy-ebookRO/p145860i272352" target="_blank" title="Na drodze prawdy [Agnieszka Borys] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Na drodze prawdy [Agnieszka Borys] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


W niedzielę o godz. 14 Premier RP, Mateusz Morawiecki spotkał się z mieszkańcami Węgrowa.\nPodczas spotkania zorganizowanego przez Wicemarszałek Senatu RP, Marię Koc, premier Mateusz Morawiecki omówił tzw. „Piątkę Morawieckiego”, czyli program zmian, które realizował będzie rząd przez najbliższe lata.\nPremier dużo czasu poświęcił na tematy gospodarcze oraz związane ze służbą zdrowia. Mateusz Morawiecki zapowiedział obniżkę podatku CIT dla małych i średnich spółek z 15 do 9%. Na zmianę mogą liczyć także mikro przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą. Premier zapowiedział, że wprowadzone zostaną opłaty ZUS naliczane proporcjonalnie do przychodów. Zmiana ta dotyczyć ma firm osiągających miesięczne obroty do wysokości 2,5 minimalnych pensji w Polsce. Im mniejszy zarobek, tym mniejszy ZUS.\nZdaniem premiera, kluczowym obok programu 500+ będzie nowy program „Wyprawka”, który zakłada 300 złotych na początku roku szkolnego dla każdego ucznia rozpoczynającego naukę w szkole podstawowej i średniej.\nPremier rządu zapowiedział także wzmożone inwestycje w budowę dróg lokalnych. Wydatki na tę dziedzinę mają być znaczące (minimum 5 mld złotych). Jak podkreślił Morawiecki, istotnym elementem planów wydatkowych będą także osoby niepełnosprawne. Likwidację barier ma wspomóc program „Dostępność+”.\nPremier odpowiedział także na kilka pytań mieszkańców Węgrowa. Spotkanie zgromadziło dużą publikę, wielu osobom nie udało się wejść na salę Węgrowskiego Ośrodka Kultury, co determinowały względy bezpieczeństwa.\nOświadczenie Wicemarszałek Marii Koc\nBardzo serdecznie dziękujemy za wyjątkowo liczne przybycie na spotkanie z Panem Mateuszem Morawieckim, Prezesem Rady Ministrów RP. Pragniemy jednocześnie przeprosić wszystkich Państwa, którzy ze względu na przepisy dotyczące zasad bezpieczeństwa nie mogli dostać się na salę widowiskową. Nasze spotkanie zostało zorganizowane w największej możliwej sali, spełniającej wymogi Służby Ochrony Państwa jaka znajduje się w Węgrowie. Raz jeszcze dziękujemy za wysoką frekwencję, na którą zawsze możemy liczyć dzięki Państwu.\nWicemarszałek Senatu RP, Maria Koc\nWęgrów, 22 kwietnia 2018 roku


» Pasta konopna CBD Medihemp 50% 12g\nCena: 1 949,99 zł 1949.99\nNaturalna pasta z konopi pozyskiwana metodą ekstrakcji CO2.\nTemu zagadnieniu poświęciliśmy obszerne opracowanie na naszym blogu.\nPo szczegółowe informacje zapraszamy do wpisu:\nPasta CBD czy olej CBD? Co lepiej wybrać?\nW skrócie, pasta CBD, to bardzo silny preparat konopny, który jest bardziej skondensowaną formą popularnych olejków CBD.\nPasta CBD zawiera te same składniki co olej CBD, jednak ma zupełnie inną konsystencję oraz o wiele większą moc działania.\nJak sama nazwa wskazuje jest to ekstrakt konopny w formie pasty - gęstej, ciemnej mazi. Jest to żywiczna forma wyciągu z konopi - aromatyczna, lepka i kleista.\nPasta z CBD marki Medihemp została uzyskana nowoczesną metodą ekstrakcji CO2. Produkt wykonano z certyfikowanych kwiatów konopi siewnej. Wysokie stężenie CBD powoduje, że produkt występuje w bardzo gęstej konsystencji. Jest sprzedawany w strzykawce, która umożliwia precyzyjne dawkowanie pasty konopnej.\nPasta CBD wykazuje bardzo silne działanie, jest to produkt znacznie mocniej skondensowany niż inne preparaty zawierające CBD.\nJakie jest zastosowanie pasty CBD Medihemp?\nWłaściwości pasty CBD są bardzo szerokie. Pasta z konopi korzystnie oddziałuje na układ endokannabinoidowy, którego poprawna praca odpowiada za brak stanów zapalnych w organizmie, dobrą pracę układu nerwowego, ogólną odporność, dobry nastrój, regularny sen.\nZaburzona praca układu endokannbinoidowego skutkuje z kolei dolegliwościami takimi jak: choroby autoimmunologiczne, choroby układu nerwowego, nowotwory, padaczka, zaburzenia metaboliczne i wiele więcej. Pasta CBD Medihemp 30% zawiera bardzo wysokie stężenie kannabinoidów CBD oraz CBDa.\nCo zawiera pasta z konopi Medihemp 50% 12g?\nPasta konopna 12g zawiera:\n~6000 mg CBD/CBDa\nJak stosować pastę CBD Medihemp 50%?\nDawkowanie: Dokładne dawkowanie pasty z konopi CBD nie jest ustalone i zazwyczaj jest inne dla każdego organizmu. W celu ustalenia dokładnego dawkowania wymagana jest konsultacja ze specjalistą.\nUWAGA! Produkt potrafi być bardzo gęsty. Poleca się rozgrzać tubkę w ciepłej wodzie, aby ułatwić wyciśnięcie pasty konopnej ze strzykawki.\nPasta konopna nadaje się do jedzenia. Dawkuje się ją bezpośrednio na błony śluzowe jamy ustnej. Z powodzeniem może być dodawana także do koktajli i napojów.\nSposób przechowywania pasty CBD: Trzymać z dala od promieni słonecznych, ciepła i wilgoci. Po otwarciu przechowywać w lodówce.\nPasta z konopi Medihemp - opinie o produkcie\nPasta CBD Medihemp cieszy się dużym uznaniem wśród pacjentów borykających się z różnorodnymi dolegliwościami.\nOto wybrane opinie na temat produktu:\n,,Bardzo dobry produkt. Wygodne dawkowanie, szybkie działanie na organizm.’’\n,,Dobra jakość produktu. Polecam.’’\nDodatkowe informacje o paście konopnej Medihemp


Blask popiołów - mobi, epub mobi,epub, eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nBlask popiołów - mobi, epub Myśli o Wszechświecie dla wierzących w Boga\nBlask popiołów - mobi, epub, eBook\nBlask popiołów - mobi, epub, Myśli o Wszechświecie dla wierzących w Boga - opis produktu:\nPo wybuchu niektórych Supernowych pozostaje popiół w postaci jąder pierwiastków węgla, tlenu, azotu, wapnia i żelaza. Z tego kosmicznego popiołu po miliardach lat powstanie ŻYCIE. Tak powstaliśmy my, dzięki skrupulatnemu planowi STWÓRCY. Nasza świadomość jest JEGO ŚWIADOMOŚCIĄ. Dał nam możliwość uczestniczenia w Jego dziele STWORZENIA. Możemy z tej możliwości skorzystać. Jeżeli nie skorzystamy to wraz z nasza przestrzenią i czasem znikniemy na zawsze... O tym właśnie jest ta książka.\nBlask Popiołów jest przeznaczony dla każdego - można go czytać nawet przed snem. Sprawy uważane powszechnie za trudne - szczególna teoria względności, mechanika kwantowa, świadomość - przedstawiłem tak, aby Czytelnik mógł się do nich przyzwyczaić. Wracam do nich w książce kilkakrotnie - stąd może powstać wrażenie powtórzeń - ale są one potrzebne i zamierzone. Repetitio est mater studiorum. Wiem o tym jako nauczyciel nauczycieli i wieloletni wykładowca uniwersytecki w Polsce i za granicą.\neBook, multiformat: mobi, epub Blask popiołów - mobi, epub Myśli o Wszechświecie dla wierzących w Boga, pochodzi z wydawnictwa Novae Res Wydawnictwo Innowacyjne. Autorem książki jest Mirosław Kozłowski. Należy do gatunków: literatura popularno-naukowa.\nBlask popiołów - mobi, epub, Myśli o Wszechświecie dla wierzących w Boga\n-13% Blask popiołów - mobi, epub ebook


Wolne starty do elektronarzędzi szczotkowych!\n> Części do elektronarzędzi po typie>Wyłączniki, regulatory, rozruchy>Elementy rozruchowe>Miękki start wolny rozruch soft start SCHEMAT PODŁĄCZENIA 230 V 16A\nMiękki start wolny...\nElement rozruchowy do szlifierki...\nWolny start jest wysokiej jakości. W fotografiach jest schemat podłączenia!\nRezystor od wewnątrz zalewany jest żywicą, jak w soft startach wiodących marek. Zapobiega to dostawaniu się kurzu do środka a tym samym przekłada się na dłuższą żywotność soft startu.\nRozruch montować można w każdym elektronarzędziu z silnikiem szczotkowym!\nNumer langner-czesci.pl 45-CD330\nZastosowanie Elektronarzędzia i inne


Co warto zobaczyć na Malcie? - Nasza przygoda w listopadzie | Adrian Prędkiewicz\nCo warto zobaczyć na Malcie? – Nasza przygoda w listopadzie\nutworzone przez Adrian Prędkiewicz | Gru 24, 2019 | Podróże małe i duże | 1 komentarz\nRazem z Karolem zdecydowaliśmy zrobić sobie mały wypad na Maltę w listopadzie. Przekonała nas pogoda i temperatura wody w tym okresie w roku. Ucieczka od późnej jesieni w Polsce rozwijała przed sobą perspektywę porządnego odpoczynku i dobrej zabawy. Co warto zobaczyć na Malcie? Tradycyjnie postarałem się, żeby wyciągnąć z tej przygody jak najwięcej doświadczeń, więc poniżej kilka rekomendacji i historia naszego wyjazdu w porządku prawie chronologicznym.\nMalta w 5 dni – Planowanie wycieczki objazdowej\nPrzylot – Pierwszy dzień na Malcie\nŚroda, czyli dzień drugi – Zwiedzanie Valetty, czyli stolicy Malty\nCzwartek – Rejs jedną z obowiązkowych przygód na Malcie\nKoniec wycieczki – Sobotni lot do domu\nMoim zadaniem było zaplanowanie całego wyjazdu. Dowiedziałem się więc od znajomych, co warto zwiedzić na Malcie i z jakich atrakcji skorzystać na wyspach obok. Chcieliśmy, aby każdy hotel miał basen i był zlokalizowany w takim miejscu, abyśmy bez problemu dotarli w planowane miejsca. Niektórzy rezerwują cały wyjazd w jednym miejscu. Ja zdecydowałem się zarezerwować 3 różne hotele w różnych częściach wyspy, gdyż i tak byliśmy w podróży. Lepiej było oszacować, gdzie będziemy danego wieczoru niż za każdym razem wracać w to samo miejsce. Opowiem historię wyjazdu razem z naszymi przemyśleniami, decyzjami i atrakcjami, na jakie się zdecydowaliśmy.\nPrzylecieliśmy około godziny 18 we wtorek. Plan był taki, abyśmy z lotniska dotarli do hotelu w mieście Sliema, a następnie, po krótkim zorganizowaniu siebie i rzeczy spróbowali życia nocnego w mieście obok. St. Julian, bo o tym mieście mowa, było oddalone o 20 min drogi pieszo, więc właśnie ten środek transportu wybraliśmy.\nDrogę z lotniska do hotelu przebyliśmy z taksówkarzem, który nas oszukał w drodze. Wyjątkowo padał deszcz, więc Pan mimo, że się umówił z nami na 15 euro, uznał, że przyda mu się dodatkowe pięć. Stanął więc w połowie drogi i powiedział, że jest zbyt duży deszcz, kałuże i on pojedzie dalej ale za 20 euro. My więc przed wizją, że będziemy musieli wyjść i maszerować w ulewie daliśmy się naciągnąć. Ciekawa praktyka 🙂\nAutobusem jeździliśmy w dalsze trasy. Bilet kosztuje 1.50 euro za przejazd. Nie mieliśmy żadnych przesiadek, więc zazwyczaj w tej cenie przejeżdżaliśmy nawet całą wyspę.\nSt. Julian tętni życiem głównie w weekendy, lecz w tygodniu też można zauważyć tam względny ruch. Wpadliśmy do jednego baru z muzyką, która najbardziej nam odpowiadała po dwa drinki i dokończyliśmy wieczór rozmawiając o życiu. No i trochę zagadując się z obcymi.\nNastępnego dnia już tak nie padało, co było dla nas bardzo dobrą wiadomością, bo chwilę wcześniej zaczęliśmy się bać o nasz wyjazd. Dodatkowo zarezerwowaliśmy hotel, w którym miał być basen. Okazało się jednak, że basen jest w listopadzie zamknięty, bo to na dachu i niestety z niego nie skorzystamy. Radzę więc sprawdzić przed dokonaniem rezerwacji, czy w hotelu nie czeka Was podobna sytuacja.\nMimo wszystko, to była nasza pierwsza i ostatnia noc w tym hotelu (Sliema Marina Hotel).\nValetta, czyli stolica Malty – Miejsce, które bez względu na wszystko warto zwiedzić, jako jedno z pierwszych na wyspie. To jeden z najbardziej zagęszczonych pod względem zabytków obszarów na świecie, co widać na każdym kroku. Niecały kilometr kwadratowy przestrzeni skrywa wiele kościołów, ogrody, a także inne atrakcje turystyczne. Nie będziecie zawiedzeni, a spacer po całym mieście zajmuje kilka godzin. My zdecydowaliśmy się zjeść też coś z regionalnego menu w centrum Valetty. Mają bardzo dobre przystawki, które są raczej rzadko spotykane w innych miejscach w europie. Podobne do tych z Maroko.\nZapraszam wszystkich kompetentnych, profesjonalnych, zabawnych, skutecznych, doświadczonych, energicznych, ciekawych ludzi pasjnatów na prvv, dystans mile widziany, łączmy się 😅🤷🏻♂ #gospodarz #hej\nA post shared by Adrian Prędkiewicz (@adrian_predkiewicz) on Nov 14, 2019 at 1:18pm PST\nZwiedziliśmy też okolice Valetty i odpoczęliśmy, by chwilę później jechać do miasta Bugibba, które znajduje się po drugiej stronie wyspy. Tam czekały na nas świetne plaże, kolejne zabytki, spokojne centrum i oceanarium. Mieliśmy tam też port, którym płynęliśmy w czwartek po wyspach statkiem (Comino, Gozo), z którego mogliśmy również zjeżdżać do wody i podziwiać niesamowite widoki.\nAutobusy na Malcie akurat w naszym okresie zawsze były na czas i zabierały nas na pokład. Wcześniej słyszeliśmy, że czasem nie zabierają ze względu na przepełnienie ale nam się to nie zdarzyło.\nBugibba Perched Beach – Plaża blisko centrum miasta. Polecam zdecydowanie się tam zabrać, gdy tylko będziecie mieli okazję i parę chwil w tamtym rejonie. Wieczorem tak wpatrywałem się tam w fale myśląc, że prawie dwie godziny zeszły jak minuta! Widok i atmosfera także jest piękna, a to wszystko przy temperaturze wynoszącej ponad 20 stopni.\nBugibba Square – Miejsce, gdzie wieczorem dobrze jest wyjść na coś do jedzenia i picia. Spokojne, klimatyczne i z dużą ilością lokali z pysznym jedzeniem.\nPlanując swój wyjazd na Maltę pamiętajcie o rezerwacji dobrego rejsu. Dużo tracicie rezygnując z takiej atrakcji. Rejestrując rejs skorzystałem z aplikacji GetYourGuide i wybrałem wycieczkę całodniową statkiem z przystankami na wyspach Comino i Gozo. Cała przyjemność kosztowała nas niewiele ponad 100 złotych za osobę. To bardzo niska cena biorąc pod uwagę komfort, jaki zyskaliśmy. Mieliśmy nawet zjeżdżalnie, z której mogliśmy zjeżdżać do wody przy wyspach.\nBardzo lubię pływać statkiem, więc większość trasy spędziłem na samym przodzie obijając się razem z dziobem o fale. Malta to piękne miejsce, a widoki, które zobaczyć można z pokładu wyglądają jak żywcem wyrwane z tapet MacBooka. Klify, skały i natura tam robi wrażenie.\nJedni się śmieją (jak po prawej) inni robią sobie selfie (jak po lewej), a ja lecę po swoje i mam frajdę niesamowitą, oh god 🙉😂 #malta #łódź #pływanie #rejs #comino\nA post shared by Adrian Prędkiewicz (@adrian_predkiewicz) on Nov 14, 2019 at 1:02pm PST\nBłękitna Laguna – Obowiązkowy punkt podczas podróży. Znajduje się na Comino, gdzie warto zarezerwować sobie dłuższą chwilę na spacer po skałach. Wystarczy spojrzeć.\nGozo – Kolejna wyspa z dużą ilością zabytków i ciekawym centrum. Zwiedziliśmy dużo, lecz nie mieliśmy okazji, aby zanurkować, a na tym też nam zależało. Później trafiła się okazja ale o tym zaraz.\nTaki jestem tu w szoku przez cały czas. Chcę być taki w szoku przez cały dzień, każdego dnia, każdego roku no i przyznam, jak tak patrzę, dotychczas całkiem nieźle to wychodzi 🙉😅 #widok #uśmiech #optymizm\nA post shared by Adrian Prędkiewicz (@adrian_predkiewicz) on Nov 15, 2019 at 9:37am PST\nPodczas powrotu wieczorem mogliśmy ze statku podziwiać zachód słońca i odpocząć po całym dniu. Wieczór spędziliśmy na Bugibba Square i plaży obok, gdzie wpadł mi pomysł, aby porysować na piasku. Bawiliśmy się bardzo dobrze, a cisza, spokój i mili ludzie wokół tylko w tym pomagali. Miejsce okazało się doskonałe na przemyślenia, wysnuwanie wniosków i zbieranie inspiracji, nowych pomysłów.\nPiątek, czyli powrót do Sliema i impreza w St. Julian\nPiątek to dzień, w którym chcieliśmy wracać do miasta, w którym byliśmy pierwszą noc. Hotel w Bugibbie (zarezerwowaliśmy Oriana at the Topaz Hotel) miał już basen. Prawdą jest, że też znajdował się on na dachu i ostrzegali nas, że jest chłodny, szczególnie rano. Mnie to nie zniechęciło, więc w piątek rano pierwszą czynnością rano było dla mnie wejście na dach hotelu i kąpiel w wodzie, w której czułem się jak podczas morsowania. Nabrałem za to energii na cały dzień!\nOceanarium – Przed powrotem do Sliema’y postanowiliśmy zwiedzić jeszcze oceanarium. Polecam zwiedzić każdemu, kto ciekawy jest zwierząt i tego, jak wyglądają np. patyczaki (mnie to zdziwiło). Sam budynek jest jednak stosunkowo mały.\nJedna rzecz szczególnie nas martwiła na tym etapie podróży, a była to rezygnacja z nurkowania. To był jeden z obowiązkowych punktów do spróbowania podczas wyjazdu i fakt, że jeszcze tego nie zrobiliśmy trochę nas uwierał. Nie daliśmy więc za wygraną i znalazłem w Bugibbie szkołę nurkowania, gdzie mogli nas nauczyć.\nPoszliśmy tam i ze względu na to, że nie mieliśmy dużo czasu, chcieliśmy zacząć od zaraz. Mało brakowało, a by się nie udało, gdyż instruktorzy już kończyli pracę (było około 15 godziny). Szkoła znalazła jednak jednego francuza, który słysząc, że będzie pływał z zupełnym żółtodziobem (mną) zgodził się przyjechać, zabrać mnie na miejsce i popływać spędzając pod wodą ponad godzinę. Wcześniej przeszliśmy kurs teoretyczny, gdzie nauczyłem się technik obowiązujących pod wodą do regulacji ciśnienia i raportowania swojego samopoczucia.\nTeam w szkole składał się z osób z Polski. Wszyscy byli profesjonalistami, co bardzo mnie cieszyło i pozwoliło maksymalnie wykorzystać doświadczenie. Nurkowanie okazało się dla mnie jednym z ciekawszych sportów. Nazwałbym go jednym z ulubionych, gdyż wszystko opiera się jedynie na monitorowaniu własnego ciała, obserwacji i reagowania na bodźce ze spokojem. Spokój jest najważniejszy. Bardzo fascynował mnie fakt, że odcięty od wszystkich impulsów, które są na powietrzu, pod wodą czułem wyłącznie siebie. Każda reakcja mojego ciała na zmieniającą się głębokość, czy inne czynniki, była dla mnie widoczna.\nZakończyłem uzyskaniem potwierdzenia odbycia szkolenia, licznymi pochwałami i rozmową z innymi nurkami. Daję słowo, że to nie było moje ostatnie podejście!\nZaraz po nurkowaniu wróciliśmy do Sliema’y, gdyż planowaliśmy odłożyć rzeczy, odpocząć i iść na małą imprezę do St. Julian. Tak właśnie się stało. Najlepiej jest zobaczyć Peaceville (tam dzieje się najwięcej). Pokieruje Was hałas (tak mówili nam wszyscy, których pytaliśmy, gdzie jest to miejsce – mieli rację). Jest dużo klubów, więc bez względu na porę roku można znaleźć dobre miejsce do zabawy.\nSobota to dzień, w którym tylko się obudziliśmy, zjedliśmy śniadanie i pojechaliśmy Boltem na lotnisko. Aplikacja działa bez problemu na całej wyspie, a dla nas okazała się najłatwiejszym rozwiązaniem.\nKilka dodatkowych faktów o Malcie – Czego się dowiedzieliśmy?\nPolacy powiedzieli nam, że bardzo dużo znajduje się tam dużo obcokrajowców i obecna jest mafia. Podobno żaden lokal w centrach miast nie obywa się bez konieczności płacenia haraczy, lecz sami nie doświadczyliśmy niczego podejrzanego na żadnej z wysp.\nTradycyjnie bardzo dużo osób z naszego kraju – Polski jest pełno w całej europie. Wyjątku nie stanowi Malta, gdzie co chwila spotykaliśmy się z naszymi ludźmi 😉\nMam nadzieję, że teraz zorganizowanie wyjazdu na Maltę będzie dla Was łatwiejsze. Obecnie ze względu na małą odległość i niskie ceny to atrakcyjne miejsce na wyjazd. Dobrze jest jednak zarezerwować sobie tyle dni, aby bez problemu starczyło na doświadczenie wszystkich powyższych atrakcji. Ja byłem wyjazdem na Maltę oczarowany! Co jeszcze warto tam zwiedzić według Was? Piszcie w komentarzach! 🙂\nPodróż do Barcelony - Ile zobaczyliśmy przez 3 dni?\nchudyseusz dnia 14 lipca 2020 o godz. 1:14 pm\nhe he he , Mafia, taryfiarz kanciarz i nie ma basenu ….to są wakacje co się wspomina 😉


Para-państwo – Koszalin7.pl\nMarcin P. – nagle z piątku na sobotę okazał się przestępcą, któremu prokuratura postawiła zarzuty. Wcześniej, we wtorek prokurator oświadczał, że “z zebranego dotąd materiału nie wynika, ze popełniono przestępstwo”. Ba, przez kilka lat ta sama prokuratura nie reagowała na zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego, a sąd gospodarczy rejestrował kolejne spółki chociaż Marcin P. jako osoba skazana nie mógł ich zakładać, ani zasiadać w zarządzie.\nSam Marcin P. miał – jak się dopiero dzisiaj okazuje – 9 wyroków (w tym wyroki za oszustwa), z których 4 się już zatarły. Każdorazowo skazywany był w zawieszeniu, chociaż standardową procedurą jest badanie karalności delikwenta i w tym przypadku powinno nastąpić odwieszenie wyroku.\nJak się dziś okazuje “para-bank” Marcina P. (bank na niby) mógł działać bez przeszkód – całkowicie poza prawem, poza wszelką kontrolą, choć jego właściciel powinien był dawno siedzieć za kratkami.\nTymczasem obywatel, który naogląda się programu typu “Sędzia Anna Maria Wesołowska”, albo usłyszy w telewizji jak to surowo ściga się nauczycielkę z Lublina za pomyłkę w PIT-cie, albo babcię co ukradła kostkę masła – ma prawo przypuszczać, że wszystko jest pod nadzorem i ochroną państwa.\nNo bo jakże to? Jest prawo bankowe czy go nie ma? Jest prokuratura i skarbówka czy nie? Skoro politycy przyjmują od Marcina P. pieniądze, skoro oficjalnie w mediach krążą reklamy – znaczy – wszystko jest legalne. Nagle okazuje się że nie jest. I nie ma w istocie znaczenia czy to zwykła inercja i bałagan w instytucjach państwa, czy też ktoś, jakaś mafia zapewniła Marcinowi P. ochronę ze strony sądów, prokuratorów i inspektorów.\nEfekt jest taki sam: państwo polskie nie działa. Nie działa w interesie obywateli, nie funkcjonuje, nie jest państwem prawa – jest jakąś atrapą. “Para-bank” Plichty mógł działać tylko w “Para-państwie”. I bynajmniej nie w „Para-państwie Tuska” choroba polskiego państwa ma głębsze korzenie niż tylko nieudolne rządy PO. Chodzi o fundamentalną sprawę, o której nikt z dyskutujących nad tą konkretną sprawą się nie zająknie. O zagwarantowany konstytucyjnie brak nadzoru nad sądami, prokuraturą – a w konsekwencji także nad pozostałymi instytucjami kontrolnymi. Ludzie którzy opanowali instytucje wymiaru sprawiedliwości nie dość, że podlegają tylko sobie i swoim kolegom z branży, to jeszcze dostali przywilej dopuszczania nowych członków zawodowej gildii. Jak w takim razie ma to-to “co jest polskim wymiarem sprawiedliwości” działać?\nOczywiście najważniejszym organem państwa jest sejm i to waśnie sejm powinien dokonać zmian w funkcjonowaniu państwa. Najważniejszy organ państwa nie jest jednak do tego zdolny. Dotyka go ten sam kryzys. Jakość “sejmowego ludku” jest fatalna i raczej kabaretowa, ponadto posłowie dobierani przez prezesów partii wedle zasady BMW – “bierny-mierny- ale wierny” wiedzą, że ich polityczna przyszłość zależy od prezesa, a nie od wyborców – stąd poruszają się ściśle w ramach nakreślonych przez partyjny establishment.\nA zmiana systemu jest zbyt ambitnym planem dla każdej z partii czy raczej biorąc pod uwagę jakość tych organizacji – “para-partii”. Dochodzi do tego rozdrobnienie Sejmu, w której nigdy żadna para-partia nie ma większości zdolnej do przeprowadzenia zmian.\nDopiero wtedy Polska przestanie być “para-państwem”, państwem na niby.\nJanusz SANOCKI (ur. 1954) – dziennikarz, polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, samorządowiec, były burmistrz Nysy, uczestnik Ruchu Obywatelskiego Jednomandatowe Okręgi Wyborcze, autor książki “WoJOWnicy” (2005). 21 sierpnia 2008 rozpoczął protest głodowy przeciwko bezprawiu sądów, prokuratury i policji. Obecnie prowadzi akcję społeczną skupiającą stowarzyszenia obywateli walczących z bezprawiem sądów i prokuratur w komitety referendalne zmierzające do zmian ustrojowych w Polsce. Inicjator Kongresu Protestu.\n← Niepokorne święte\nPolityczny kapitalizm kompradorski →


Funny Nails: MIYOwe ŚRODY part 3\nNumer/Nazwa: 96/night flower\nKrycie: 2 ciemkie warstwy\nPędzelek: średniej grubości i długości\nTen maluszek wygrał bezapelacyjnie i to jego chcieliście zobaczyć.\nMa śliczną nazwę. Naprawdę uważam, że jest urocza :)\nLakier to czarna baza ze złotym drobno zmielonym brokatem. W buteleczce jest bardzo widoczny i po prostu zachwyca.\nNa paznokciach wciąż jest, ale już nie rzuca się tak w oczy. Dzięki niemu lakier nie jest płaski i nudny.\nDaaawno nie miałam na paznokciach czarnego lakieru, a czuję się z nim bardzo dobrze. :)\nNight flower niestety przy pierwszej warstwie troszkę smuży i widać prześwity.\nAle druga wszystko bardzo ładnie wyrównuje.\nSchnięcia nie sprawdzałam, tylko walnęłam Poshe - pomyliły mi się dni i myślałam, że wczoraj był poniedziałek! I dzisiaj na prędko malowałam paznokcie po pracy.\nNiestety lakier starł się na końcówkach i zdjęcia są troszkę gorsze. Do tego plączą się kłaczki po Lili, bo wcześniej walczyłam żeby obciąć jej pazurki (kiedy kot wskakuje na plecy za każdym razem jak się pochylisz, to naprawdę musisz pilnować tych pazurów...).\nDo tego dziad tak się błyszczał (Poshe), że odbijał wszystko co tylko się dało :/\nprawa dłoń/światło naturalne/przepraszam za starte końcówki :(\nZgodnie z umową, w kolejne środy pojawią się dwa pozostałe lakiery.\nJest mi głupio, bo przez własne gapiostwo nawaliłam z MOIM projektem.\nCiuś ciuś K.O.cie :(\nAutor: K.O.T. o 19:23\nEtykiety: brokatowy, czarny, MIYO, MIYOwe Środy\nmadziamadzia 10 kwietnia 2013 19:50\nCzekam w takim razie na zdjęcia w naturalnym świetle!:) W sztucznym prezentuje się wyśmienicie :)\nMANIA - ANI 10 kwietnia 2013 20:02\nPiękna czerń. Błyszcząca i elegancka :)\npat18s 10 kwietnia 2013 20:03\naalimkaa 10 kwietnia 2013 20:46\nPodoba mi się :) Ja jeszcze nigdy na paznokciach nie miałam czarnego lakieru :)\nK.O.T. 10 kwietnia 2013 21:58\nja bardzo lubię czerń, kiedyś nosiłam, żeby nie było widać ziemi za paznokciami (bo w kwiatach robiłam) :)\nale teraz mam tyle kolorów, że nie mam czasu :)\nAnonimowy 10 kwietnia 2013 21:08\nBardzo ładny kolor :) Masz sporą kolekcje lakierów :))\nRedRouge 10 kwietnia 2013 21:54\nLakiery tej firmy coraz bardziej mi się podobają, a niestety u siebie jak patrzyłam jest jeden punkt gdzieś na zadupiu gdzie będę go szukać 10godzin, oile wsześniej się nie zmęczę tak, że urodzę po drodze... Także póki co sobie je odpuszczam :p\nTen kolorek śliczny, uwielbiam czernie z tego typu dodatkami :)\nK.O.T. 10 kwietnia 2013 21:56\nu mnie też znalazłam je w jednym miejscu ale teraz w kartoniku posucha i mam tylko cichą nadzieję, że czekają na wiosenno-letnią kolekcję, bo umrę!\nZu 10 kwietnia 2013 23:41\nładny, ale liczyłam na to, że te drobinki będzie jakoś lepiej widać na paznokciach\nPaznokci Świat 11 kwietnia 2013 11:00\nSuper, podobnego lakieru szukam :)\nMroofa 11 kwietnia 2013 13:43\nŚliczny jest. Uwielbiam takie czarne bazy z brokatowymi cudeńkami. Połączenie czerń-złoto jest niezawodne\nNiunia ♥ 11 kwietnia 2013 15:26\nchociaż nie lubie czerni na swoich pazurkach, to u Ciebie potwornie mi sie podoba ten lakierek ;)


Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach, II Wydział Cywilny ds. Nieprocesowych ogłasza, że w dniu 2 czerwca 2017 r. zmarła Katarzyna Gloc (PESEL 75101511726), ostatnio stale zamieszkała w Katowicach przy ul. Radockiego 294/10. W tutejszym Sądzie w sprawie o sygn. akt II Ns 815/17 złożono wykaz inwentarza po wyżej wymienionej spadkodawczyni. Ze złożonym wykazem inwentarza może się zapoznać każdy, kto taką potrzebę dostatecznie uzasadni. Osoby wskazane w art. 637 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego mogą złożyć wniosek o sporządzenie spisu inwentarza.


Download with Facebook „Polskie internetowe grupy dyskusyjne – analiza j zykowa i charaktery- styka gatunku‖, finansowanego ze rodków na nauk w latach Teksty s bezpo rednim przedmiotem analiz, prowadz cych do pokazania gatunkowo ci grup dyskusyjnych – by- tów W grupach dyskusyjnych, podobnie jak w innych formach komunikacji sieciowej, warstw fizyczn stanowi komputery, urz Trza by je wszystkie wyj zyczyć (pl.hum.polszczyzna, 14.04.2010) < wyciąć język.\nCo do kabelka to też trzeba sprawdzić jak to jest z LCI - ja polecam VIAKEN.pl ale można gdzieś taniej znaleźć. Mogę Ci na pw podać kontakt do "majstra" co się zna na takich rzeczach i Ci pomoże.\n21 Sie 2012 Zaloguj się, aby dodać tę pozycję do listy życzeń, zacząć ją obserwować lub oznaczyć jako ignorowaną nagrodami rozgrywkę z CS i dostarczyć ją graczom na komputerach PC, jak również na konsole najnowszej generacji\nJak włączyć pismo odręczne w Gboard (Klawiaturze Google) Jak zainstalować LineageOS 14.1 w Galaxy S7 / S7 Edge (CyanogenMod) Jak zainstalować klawiaturę Xperia w każdym Androidzie (5.0 i nowsze) Jak usunąć 2009/01/24 Jak w PSP 1003 wgrać polski język? 2017-08-31 22:41:47 Można wgrać do telefonu X soft przeznaczonego dla telefonu Y? 2010-06-05 23:44:35 Czy można wgrać WI-FI do telefonu lg ku990i 2013-04-25 19:37:04 Instrukcja instalacji języka polskiego do programu JANOME DIGITIZER V5.0 Aby zainstalować język polski w programie JANOME DIGITIZER V5.0 należy wykonać następujące kroki: 1) Odnaleźć ikonę skrótu uruchamiającą Co do kabelka to też trzeba sprawdzić jak to jest z LCI - ja polecam VIAKEN.pl ale można gdzieś taniej znaleźć. Mogę Ci na pw podać kontakt do "majstra" co się zna na takich rzeczach i Ci pomoże. 2014/06/15\n2017/01/26 2015/11/04 Pokazujemy, jak to zrobić, a także jak doinstalować język polski, gdy nie wyświetla się on na liście dostępnych wersji językowych. Jeśli KODI w twoim urządzeniu jest w języku angielskim, to nic nie szkodzi – za pomocą ustawień programu możesz w bardzo prosty sposób przełączyć interfejs i układ klawiatury na polski język. 2019/03/27 2018/11/10 2018/03/23\nInstrukcja instalacji języka polskiego do programu JANOME DIGITIZER V5.0 Aby zainstalować język polski w programie JANOME DIGITIZER V5.0 należy wykonać następujące kroki: 1) Odnaleźć ikonę skrótu uruchamiającą Co do kabelka to też trzeba sprawdzić jak to jest z LCI - ja polecam VIAKEN.pl ale można gdzieś taniej znaleźć. Mogę Ci na pw podać kontakt do "majstra" co się zna na takich rzeczach i Ci pomoże. 2014/06/15 2018/09/27 2014/11/04 Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, wszelkie wnioski dotyczące wskazanych powyżej praw prosimy kierować na adres email: [email protected]\nPowróć do: Naprawa komputerów - spis porad oraz wskazówek Strona obejmuje zagadnienia: jak zmienić język klawiatury, zmiana języka klawiatury, jak zmienić na polski, dlaczego nie mam polskich liter, brak znaków diakrytycznych, problem z klawiaturą.\n2018/10/07 Tematy o polski jezyk, N3330 - polski jezyk, Polski jezyk do nokii 6150, Jak załadowac polski jezyk do C25?, Polski Jezyk w NOKIA 6610, C30 ver 1.11 - polski jezyk, polski jezyk do c55 pod freia.., jak wgrac polski jezyk w 3410 2019/03/11 Polski do sharp tm100. Czy istnieje i jak wgrać? czy istnieje i jak wgrac? pozdrawiam,niestety narazie niema,tez przeszukalem net'a-zmylil mnie koles z allegro dzieki za odp pozdrawiam (2) polski jezyk do se v640i - jak wgrać? Podobne tematy do alcatel PIXI 4-5 - Polski soft Alcatel Pixi 7 a modem huawei Witam. Posiadam tablet Pixi7 oraz modem Huawei z karta Aero2 oraz kartę play z nieograniczonym dostępem do internetu. Po podłączeniu (1) (1) Jak wgrać język polskii? 2012-10-20 17:47:57 Jak wgrać język polski do the Sims 3 bo niestety nie ma języka polskiego a spolszczenie nie dziła? 2011-07-05 16:42:43 Jak zaktualizować THE FOREST i jak wgrać lub zmienić na Lark FreeLine 70,6 - Jak ustawic polski jezyk Cześć. Powiedz na początek jaki masz android wtedy będę w stanie pokierować Cie jak zmienić język na polski. W większości systemów android jest język polski więc myślę, że nie\nKelebihan dan kekuranganターボダウンロードマネージャーuntuk pc\nSiege of Jadotville mp4ダウンロード\nInstrukcja instalacji języka polskiego do programu JANOME DIGITIZER V5.0 Aby zainstalować język polski w programie JANOME DIGITIZER V5.0 należy wykonać następujące kroki: 1) Odnaleźć ikonę skrótu uruchamiającą