Włosy na emigracji...: grudnia 2013\nUlubiency mijajacego 2013 roku, oraz zyczenia: Szczesliwego Nowego Roku :)\nwiele z Was pokazala juz swoich ulubiencow mijajacego roku 2013, wiec i ja postanowilam w tym przedostatnim dniu sie zreflektowac i przedstawic Wam “moje” male odkrycia ;)\nJesli chodzi o kosmetyki, znalazlam kilka perelek, ale postanowilam wyroznic tylko jeden produkt. Dlaczego tylko jeden? Poniewaz sporo ich bylo, a ten konkretny przyczynil sie do tego, ze moja skora glowy nieco odpoczela J Mowa oczywiscie o szamponie. Niby taka zwyczajna rzecz, a jednak bardzo wazna w pielegnacji wrazliwych skalpow i mysle, ze ma ogromne znaczenie to, zeby trafic na myjadlo, ktore nam calkowicie odpowiada.\nWszem i wobec pragne zatem oglosic, ze moim bezdyskusyjnym ulubiencem 2013 zostal szampon Age Energy z bio kofeina i owocami goji, firmy Logona J, ktory idealnie wspolgra z mocznikiem, ale o tym nizej ;)\nTeraz czas na liste ulubiencow moze nie bezposrednio kosmetycznych, jednak w duzym stopniu, i dla mnie wrecz niezastopionych w codziennej pielegnacji wlosow. Kolejnosc bedzie przypadkowa, no moze prawie ;)\n1. Oczywiscie siemie lniane- jestem 6 x na TAK J!\nJak juz nieraz pisalam, w tych niepozornych ziarenkach tkwi sila ;)! W pielegnacji czupryny uzywam go na wiele sposobow, TUTAJ opisywalam swoj ulubiony ;)\n2. Rownie wazne dla mnie odkrycie 2013, to henna do wlosow firmy Khadi.\nUzywam jej juz ok. pol roku i wiem, ze nieszybko sprobuje jakiejkolwiek innej farby ;) Byc moze sam proces koloryzacji nie jest tak przyjemny, jak w przypadku farb drogeryjnych, jednak efekt koncowy jaki udaje mi sie uzyskac, jest wart kazdego “poswiecenia” J Poza tym, dla mnie rownie wazna sprawa jest fakt, ze henna lagodzi na kilka dobrych dni moj skalp... Wiecej o hennowaniu i sposobie, dzieki ktoremu unikniemy przesuszenia wlosow pisalam juz w TYM poscie.\n3. No i czas na kolejnego ulubienca. Pewnie nie bedzie dla Was zaskoczeniam, jak do tej listy dolacza... drozdze :D ?\nMoje achy i ochy na ich temat wystarczajaco juz opisalam w TYCH postach ;) Wspomne tylko raz jeszcze, ze jest to jak dotychczasz jedyny “suplement”, dzieki ktoremu moje wlosy rosna jak szalone (jak na ich mozliwosci ;)).\nMysle, ze tutaj juz moglabym zakonczyc te liste, jednak chcialam przedstawic jeszcze kilku “reprezentantow”, ktorych dzialanie odkrylam stosunkowo niedawno, ale wiem, ze zostana ze mna na dluzej i jestem z ich odkrycia rownie mocno zadowolona J\n4. Mleczko pszczele w glicerynie.\nTen polprodukt, o ktorym pisalam TUTAJ uwazam za genialnosc duzego formatu. Jego wlasciwosci nawilzajace i wygladzajace sprawdzaja sie na moich klaczkach idealnie. Dodany do jakiejkolwiek maski, robi z niej dobrze dzialajacy kosmetyk.\n5. Plukanka z wykorzystaniem octu jablkowego ;)\nPewnie Was tym zaskocze, zwlaszcza ze nie ustaja moje zachwyty nad siemieniem lnianym, wiec i plukanka z wykorzystaniem wywaru lnianego. Jedna i druga ma swoje zalety. Do octowej rowniez przekonalam sie stosunkowo niedawno, ale potrafie docenic jej dzialania na mojej czuprynie, czyli domkniete luski, wlosy bardziej wygladzane i lsniace. Przygotowuje ja w proporcjach: 1 litr ostudzonej, przegotowanej wody + 1 lyzka octu jablkowego.\n6. Ostatni “nieboraczek”, ale mam wrazenie, ze w przyszlym roku moze znalezc sie w pierwszej trojce “bohaterow”, kolejny polprodukt- mieniacy sie cudownie swiecacymi drobinkami w swietle, mocznk.\nZapomnialam Wam wspomniec przy okazji TEGO posta, ze to iz od jakiegos czasu stan mojego skalpu ulegl poprawie, jest nie tylko zasluga zmiany szamponu, ale rowniez wlasnie i mocznika J Zaczelam dodawac go w proporcji “szczypta” do myjadla i rzeczywiscie od tego momentu skora glowy jest przede wszystkim bardziej nawilzona. Swedzenie wprawdzie nie ustalo zupelnie, ale poprawa jest znaczna.\nNa koniec mojego malego podsumowania, pragne Wam zlozyc zyczenia:\nSzampanskiej zabawy sylwestrowej, oraz dobrego startu w nowy, 2014 rok. Oby nadchodzacy rok byl jeszcze lepszy niz poprzedni i przyniosl wiele sukcesow na gruncie prywatnym, zawodowym i blogowym ;) Przede wszystkim jednak, zycze wszystkim duzo zdrowka J!\nAutor: Ewa Bl o 20:18 28 komentarzy:\nEtykiety: Recenzje, Ulubiency roku\nAutor: Ewa Bl o 21:34 27 komentarzy:\nmija juz kolejny, trzeci i ostatni przed przerwa, miesiac picia napoju drozdzowego, wiec czas na podsumowanie ;)\nJak przygotowywalam drozdze, w jakiej formie je pilam, oraz jaki przyrost dzieki nim osiagnelam, pisalam juz TUTAJ, wiec zainteresowanych odsylam do poprzedniego posta z tej serii.\nPisalyscie mi w komentarzach, ze szkoda iz nie dodalam zdjec, na ktorych widac by bylo efekty, wiec szybciutko 27.11. sie zreflektowalam, zrobilam fote wlosow i na dzisiaj przygotowalam takie miesieczne porownanie J Mam nadzieje, ze dzieki temu, przekonam te z Was, ktore sie jeszcze nie zdecydowaly do raczenia sie tym zdrowym i “pysznym” (przynajmniej dla mnie ;)), napojem ;)\nJak minal grudzien ;)?\nW grudniu moj codzienny, wieczorny kubek opuscilam dotychczas tylko 1 raz (drozdze dziwnie sie spienily i wolalam nie ryzykowac ;)), wiec wynik zadowalajacy. Mniej wiecej od polowy miesiaca zwiekszylam ich ilosc. Wczesniej byla to jedna kostka- 42 gr., zaczelam dokladac drozdzy troche wiecej, zeby porcja miala ok. 50 gr. Dodatkowo, rowniez od polowy miesiaca regularnie raczylam sie apteczna herbatka pokrzywowa, ktorej smak ogolnie bardzo lubie ;) Poza tym, w dalszym ciagu przyjmowalam zelazo w tabletkach, choc tutaj z systematycznoscia bywalo roznie i czesto zapominalam o wieczornej dawce.\nCzas na konkrety ;)\nCera w grudniu ulegla pogorszeniu, nie bylo wprawdzie wysypu, jednak odczuwalam suchosc, na co pewnie niemaly wplyw miala zmieniajaca sie, jak w kalejdoskopie pogoda za oknem ( jutro podobno ma byc u nas 16 stopni ;)). Ze stanu paznokci i wlosow bylam ogolnie zadowolona. Baby hairs sa :)\nCo do przyrostu, nie jestem w stanie dokladnie go okreslic, poniewaz dzien mierzenia zbiegl sie z Wigilia i zwyczajnie wtedy, jak rowniez w Swieta, nie mialam na to czasu. Obecnie precyzyjny pomiar nie mialby sensu, bo juz kilka dni od tej daty minelo, wiec i moze jakis milimetricik mi podrosl ;) Mam natomiast pewnosc, patrzac na punkty na ciele (taka moja pieprzykowa metoda mierzenia ;)), ze wlosy znowu urosly co najmniej 2 cm., o ile nie wiecej JJJ\nW dwa miesiace po scieciu (24.10., ok. 5 cm.), mam wrazenie, ze tylko z pol centymetra brakuje mi do dlugosci pazdziernikowej J\nJak juz pisalam w aktualizacji- KLIK, mialam nie podcinac wiecej przerzedzen i walczyc o przyrost, jednak te “drozdzowe centymetry” w listopadzie i grudniu tak latwo i szybko “przyszly”, ze prawdopodobnie (o ile mi sie nie odwidzi ;)) w styczniu znowu je zetne, poniewaz niestety sytuacja z rzadzizna koncow sie powtorzyla L\nWlosy nadal wylatuja na maksa, nie radze sobie z tym zupelnie. Zewnetrznie wszystko, co klade na skalp- czy jest to olej, czy wcierka, balsam, itd. powoduje jego zwiekszone swedzenie, a czesto i wypadanie (nie wiem, czy z palma sabalowa, na ktora czekam niecierpliwie nie bedzie tak samo). Wewnetrznie, robie co moge (prawidlowe odzywianie, leczenie hormonalne, suplementacja zelazem), ale pomalu trace nadzieje, ze sytuacja, ktora wplywa u mnie na taki stan (niedoczynnosc tarczycy), kiedys sie unormuje L\nNiewazne, w kazdym razie, mam nadzieje, ze jesli znowu podetne wlosy, uda mi sie je wyrownac z kolejna warstwa cieniowania i wizualnie troche zagescic dol, pytanie tylko na ile tym razem? :/\nCzas na efekty, zapraszam do analizy zdjec ;)\nPo lewej zdjecie wlosow wykonane dnia 27.11, po prawej 26.12.\nOba zdjecia sa wykonane z tej samej perspektywy (mam wrazenie, ze wreszcie to opanowalam ;)), jedynie co do ich przyciecia nie mialam pewnosci. Ich jakos zostawia wiele do zyczenia, ale przeciez nie o to tutaj chodzi ;)\nW styczniu robie miesieczna przerwe od drozdzy- podobno trzeba, choc i spotkalam sie z opiniami, ze to bzdura. W lutym mam zamiar do nich wrocic ;) Na nowy rok, zaplanowalam suplementacje Calcium Pantothenicum i jestem bardzo ciekawa, jak te tabletki sie u mnie spisza, a za drozdzami na pewno bede mocno tesknic ;)\nJak u Was w tym miesiacu z przyrostem?\nEDIT: Ze wzgledu na duze zainteresowanie postem, dodaje kolejne zdjecie porownawcze ;)\nPorownanie zdjeciowe: Wlosy z poprzedniej aktualizacji (04.12)- KLIK, oraz z aktualizacji drozdzowej(27.12).\nDopiero to porownanie uswiadomilo mi, jak szybki i duzy przyrost osiagnelam po kuracji drozdzowej, zobaczcie same. Jak latwo mozna obliczyc, roznica miedzy zdjeciami wynosi tylko 23 dni! Jestem pewna, ze nigdy wczesniej nie udalo mi sie w tak krotkim czasie uzyskac podobnego efektu J\nAutor: Ewa Bl o 17:03 60 komentarzy:\nEtykiety: Moje wlosy (zdjecia), Picie drozdzy, przyspieszamy porost, Suplementy, Walka z wypadaniem\nSwieta, Swieta i prawie po Swietach :) Post z serii przezyjmy to jeszcze raz, i ja sie pochwale ;)\nco prawda wigilijny wieczor juz dawno za nami, jednak przez kolejne 2 dni mialam wrazenie, ze “Mikolaj” postanowil w tym roku obdarowywac mnie w kazdy kolejny swiateczny dzien ;) Codziennie przychodzil ktos z rodziny, wiec upominkom nie bylo konca ;) To mile J\nW wiekszosci dostalam ubrania, jednak nie bede Was zanudzac widokiem spodni, czy swetra ;) Pochwale sie tylko tymi bardziej “kosmetyczno- wlosowymi” prezentami, oraz pieknym, przywiezionym az z Innsbrucka “kocim” swiecznikiem ;)\n“Mikolaj” wprawdzie nie czyta na biezaco mojego bloga, jednak ja wszem i wobec rozglaszalam, co mi sie marzy, wiec nie mial w tym roku trudnosci z wyborem podarunkow dla mnie ;) Niestety kilka kosmetykow Natura Siberica z serii rokitnikowej dotrze do “Niego” dopiero w styczniu, wiec czekam z niecierpliwoscia na kolejna, tym razem juz bardziej przed urodzinowa niespodzianke ;)\nJak tam u Was mijaja Swieta? Pewnie, jak i ja, juz na jedzenie srednio macie ochote patrzec ;)? Zadowolone z upominkow J?\nAutor: Ewa Bl o 19:50 33 komentarze:\nEtykiety: Prezenty swiateczne\nZyczenia swiateczne. Adwentowego czasu wspomnien czar...\nprzygotowania do Swiat jeszcze w trakcie, jednak przynajmniej choinka juz ubrana, a prezenty popakowane ;)\nMoja Corka "walczy" z choinka ;)\nChoinka przystrojona, prezenty popakowane ;)\nW przerwie miedzy sprzataniem, a gotowaniem, pragne Wam zlozyc zyczenia swiateczne:\nZdrowych, radosnych Swiat Bozego Narodzenia, pelnych wiary, nadziei i milosci, spedzonych w gronie najblizszych przy koledach i blasku przystrojonej choinki.\nZapraszam rowniez na serie “Chwile w obiektywie”- tym razem tylko z grudnia ;) Cztery tygodnie Adwentu, odwiedzone 4 jarmarki swiateczne.\n1. Rheda- Wiedenbrück. Uroczy, kameralny jarmark, na zdjeciu widac piekna, 100 letnia karuzele.\n2. Lippstadt (nasze miasto).\n1. Rynek. Kalendarz adwentowy w oknach ratusza. 11.12.13 szkola do ktorej chodzi moja Corka otwierala okno.\n3. Ewangelicki Kosciol na rynku.\n4. Wystep Dziewczyn z zespolu szkolnego na schodach ratusza- moja Corka gra na gitarze ,)\n3. Münster. Tutaj juz "troche" wiekszy tlum. Kamienice w identyczny sposob, przepieknie ozdobione swiatelkami. Wieczorem efekt niesamowity :)\n4. Soest. Moj ulubiony jarmark- swietna atmosfera, magie Swiat czuc na kazdym kroku ;)\nJak u Was przygotowania do Swiat? Walczycie jeszcze dzielnie, czy juz na spokojnie odliczacie godziny do Wigilii ;)?\nAutor: Ewa Bl o 13:40 42 komentarze:\nOto Polska wlasnie. Ludzie listy pisza, ...a paczek wyslac nie moga ;/\ndzisiaj bedzie wyjatkowo nie bezposrednio wlosowo, ale temat, ktory chce poruszyc jest dla mnie bardzo wazny i ciekawa jestem, czy i Wy- glownie Dziewczyny na emigracji, mialyscie podobne jak ja doswiadczenie z zamowieniami w PL.\nNie lubie zamawiac produktow z Polski, bo dochodza dodatkowe koszty wysylki (zwlaszcza jesli ktos oferuje Ci tylko wysylke paczka za ponad 50 zl.:/), jednak czasami nie mam wyboru i chcac kupic cos, czego nie moge dostac w Niemczech, decyduje sie na taki krok. Tak bylo miedzy innymi w przypadku emulsji na sucha skore glowy Emolium (choc jak sie pozniej przekonalam, odpowiednikiem tej firmy jest Eucerin, ktory w swoim asortymencie rowniez posiada takowa emulsje). Zeby sciagnac to cacko z PL musialam sie napisac niemalo listow, najpierw z zapytaniem, a pozniej z prosba o wysylke za granice.\nZaczelam od Allegro. Po okolo 5 negatywnych odpowiedziach, zrezygnowalam z poszukiwan na tym portalu. Tutaj przyszlo moje pierwsze zdziwienie- w koncu sama kiedys czesto sprzedalam na aukcjach i zdarzylo mi sie nadawac paczke wlasnie do Niemiec, w czym nie widzialam zadnego problemu, bo i gdzie tu problem???\nSkoro na Allegro nikt nie byl na tyle mily zeby mi pomoc, przenioslam sie w poszukiwaniach na internetowe strony wysylkowe. Na szczescie dosc szybko trafilam na apteke Slonik, ktora nie dosc, ze ma juz u siebie podana oferte i cennik wysylek zagranicznych, to wysyla je po najnizszych mozliwych kosztach, przwidzianych na stronie Poczty Polskiej. Dodatkowo paczka dotarla do mnie mega blyskawicznie, bo juz na 3 dzien od zamowienia.\nObrazek grafika Google.\nI co, mozna? Oczywiscie, ze mozna- jak sie chce!\nPomijajac, co tu jest do chcienia? Paczka, czy list zostaja nadane w taki sam sposob, jak na Polske, z ta tylko roznica, ze nalezy wpisac kraj docelowy Niemcy, badz inny, a za przesylke (jej cene mozna w 5 min. sprawdzic na oficjalnej stronie poczty), tak czy owak place ja, wczesniej robiac przelew, wiec tego podejscia niektorych sprzedajacych nie jestem w stanie pojac zupelnie, a jedynie moge okreslic je mianem “ciemnogrodu” :/\nPo pozytywnej przygodzie z apteka Slonik sadzilam, ze juz nie czekaja mnie wiecej niespodzianki, jesli chodzi o sprowadzenie czegos z PL. Jak latwo mozna sie domyslic, grubo sie pomylilam...\nPo postach u Eve nt. Jej metod walki z wypadaniem wlosow- KLIK, zatlila sie we mnie nowa nadzieja. Pomyslalam, ze moze i u mnie warto wyprobowac wcierke z palmy sabalowej. Jak sie okazalo, zdobycie owocow owej palmy jest niesamnowicie trudne, a na stronie Ebaya sa one dostepne jedynie w Anglii z opcja platnosci PayPal. Nie korzystam z tej formy oplat, wiec musialam szukac gdzie indziej.\nWertujac neta trafilam na sklep, gdzie oferowane sa ampulki przeciw wypadaniu wlosow z zawartoscia owej palmy. Koszt jednej z nich to 14,50 zl., wiec dosc spory. Najpierw chcialam natychmiast zamawiac cala kuracje, pozniej jednak przyszlo olsnienie, ze prawdopodobnie moj oporny skalp nie bedzie dobrze tolerowal palmowych wyciagow w obecnosci innych skladnikow (np. ewentualnego alkoholu), wiec postanowilam, ze wezme ze 2 sztuki na probe. Wolalam zaplacic dwa razy za przesylke, niz kupic wieksza ilosc, z ktora byc moze nie mialabym co pozniej zrobic. Oczywiscie, na stronie sklepu nie bylo podanej opcji wysylki za granice. Napisalam wiec milego maila z prosba o mozliwosc takiej wysylki, oraz z zapytaniem, jaki bylby jej ewentualny koszt (Slonik- 0- 400gr. przesylka ekonomiczna 16,30, priorytetowa 20,60). Odpowiedz jaka otrzymalam przeszla moje najsmielsze oczekiwania i stwierdzilam, ze szybciej ja osobiscie palmy dostane, niz uda mi sie to palme sprowadzic do DE :/\nOtoz Pan ze sklepu odpisal mi, ze mozliwe jest jedynie wyslanie calego opakowania- KLIK, a koszty ustalimy po wyrazeniu przeze mnie zainteresowania kupnem.\nNo coz, nie bede tego dalej komentowac, bo zwyczajnie brak mi slow. Wspolczuje szczerze klientom tego sklepu, ja na pewno jednym z nich nie zostane. Propozycje Pana pozostawilam bez odpowiedzi.\nNie chcialam jednak dac za wygrana i szukalam dalej. No i znalazlam owoce palmy na stronie Zielarni. Oczywiscie, jak i poprzednio, w zakladce informacje/ zamowienia, brak cennika przesylek miedzynarodowych. Pomyslalam z nadzieja, ze moze jak dojdzie juz do podsumowania koszyka, koszty takiej wysylki bedzie mozna ewentualnie naliczyc.\nTaaa, naliczylam sobie- chyba bruzdy na czole ze zdumienia :/\nKolejny wiec raz powtorzylam procedure. Napisalam do sklepu czy jest mozliwosc wysylki do Niemiec- odpowiedz negatywna, “prosze zlozyc zamowienie na rodzine w PL”. Napisalam ponownie, tym razem z prosba- w koncu to dla mnie podwojne koszty wysylki i podwojny czas oczekiwania na nieszczesna palme. Tym razem odpowiedzi nie otrzymalam wogole.\nNie pozostalo mi nic innego, jak rzeczywiscie zlozyc zamowienie z adresem do wysylki we Wroclawiu i szczerze, gdyby nie to, ze bardzo mi na tej palmie zalezy (bo w koncu chodzi o zatrzymanie moich wlosow na glowie ;)), wystosowalabym firmie odpowiednie podziekowania za “ludzkie” podejscie do klienta i nie zawracalabym sobie glowy (tracac przy okazji czas i nerwy), kontaktem z tak “obrotnymi” sklepami wysylkowymi.\nCo jak co, ale myslalam, ze niektore sklepy internetowe sa bardziej zorganizowane. W koncu to w ich interesie lezy, zeby przyciagnac klientow i uzyskac dochod ze sprzedazy. Nie sadze rowniez, ze bylam pierwsza osoba, ktora dopytywala sie o mozliwosc wyslania przedmiotu kupna za granice Polski...\nP.s. Nazbieralo mi sie troche zaleglosci w Waszych postach. Przez kilka dni mialam ciezki okres- pierwsze zawody milosne mojej trzynastolatki ;)\nAutor: Ewa Bl o 13:33 24 komentarze:\nEtykiety: Walka z wypadaniem, Zamowienia\nAutor: Ewa Bl o 14:21 36 komentarzy:\nO szamponie Neutralnym Natura Siberica raz jeszcze... Zmiana skladu, odpowiedz ze sklepu.\nw TYM poscie pisalam Wam o moim rozczarowaniu w zwiazku z zakupem szamponu NS. Wczesniej wyszukalam sobie w internecie informacje na jego temat, oraz to, jak sie przedstawia skladowo i zamowilam go na stronie sklepu KALINA, sugerujac sie recenzja Dziewczyny, ktora rowniez u nich zamawiala to myjadlo. Liczylam na to, ze dostane identyczny kosmetyk.\nMoje zdziwienie bylo wielkie, kiedy okazalo sie, ze szampon rozni sie nie tylko wygladem, bo po glebszej analizie stwierdzilam, ze i skladem ;/\nJak pozniej wyniklo z komentarzy pod postem, doliczylysmy sie z Dziewczynami, ze sa az 4 rozne wersje tego myjadla!\nZirytowalo mnie to troche, bo delikatnie mowiac “zglupialam”. Zamawiajac dany kosmetyk, liczylam na to, ze dostane wersje, ktora sobie upatrzylam, a otrzymalam cos zupelnie innego. Faktem jest, ze sklep Kalina niestety nie podawal wowczas skladow pod sprzedawanymi produktami, jednak na zdjeciu byl przedstawiony szampon, ktory chcialam dostac, a dotarl do mnie taki, ktory wyglada zupelnie inaczej (angielskojezyczne napisy).\nSklep ogolnie kojarze bardzo dobrze i bardzo jestem Im wdzieczna za przysluge w zwiazku z zamowieniem, jednak musze przyznac, ze delikatnie mowiac mnie ta roznica wkurzyla, wiec napisalam do Kaliny z prosba o wyjasnienie calej sytuacji.\nMa Pani rację, błędem jest, że nie poinformowaliśmy o zmianie składów szamponów i odżywek firmy Natura Syberica. W lipcu tego roku weszły w życie nowe przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej, a dotyczące importu kosmetyków. Natura Syberica musiała przygotować w związku z tym nową dokumentację i przeprowadzić tzw. notyfikację produktów. Postanowiła, że na rynek europejski będą produkowane kosmetyki w opakowaniach z angielskojęzycznymi opisami i niestety, ale kosmetykom zmieniono przy tym "kosmetycznie" składy. SZKODA!!! Mamy teraz to co mamy. Swoją negatywną opinię wysłaliśmy już do producenta i być może w przyszłości coś się zmieni. Pewnie nie szybko, bo na nową dokumentację i notyfikację NS wydała ponad milion euro. Reasumując: nie ma innych legalnie sprowadzonych kosmetyków Natura Siberica , spełniających wymogi EU, niż te, które sprzedajemy. Te, które Pani od nas otrzymała. Składy aktualnie produkowanych kosmetyków zgłoszonych do sprzedaży w EU zostaną podane na naszej stronie jeszcze w tym tygodniu. My też tęsknimy za starymi składami.\nCoz, nie pozostaje nam nic innego, jak nie kupywac juz „w ciemno“ rosyjskich kosmetykow. Ciasteczko rowniez TUTAJ pisala o zmianach, wiec jak widac problem jest na wieksza skale i juz raczej nie mozna przy zakupie sugerowac sie jedynie recenzjami na blogach.\nUklony w strone sklepu KALINA, ze obecnie juz podaja sklady kosmetyczne pod kazdym produktem J Ja natomiast nie planuje juz nigdy robic zamowienia na stronie, gdzie takich informacji nie ma, przynajmniej jesli chodzi o rosyjskie kosmetyki... ;)\nAutor: Ewa Bl o 15:32 31 komentarzy:\nSposob na wygladzenie wlosow znanym klasykiem i nowym, ulubionym polproduktem- maska Gloria + mleczko pszczele w glcerynie ;)\nmimo, ze moje wlosy sa w duzo lepszej formie niz jeszcze pol roku temu, mysle ze nie szybko beda wygladac zupelnie zdrowo- pewnie dopoki calkowicie nie zetne rozjasnianej latami czesci. Ich wygladzenie stanowi dla mnie nie lada wyzwanie ;) Pozostawione same sobie po myciu, potrafia lekko sie skrecic/falowac, jednak po nocy z tej “skreto- fali” nie ma juz nic, a kazde pasmo zyje swoim, nieogarnietym zyciem ;)\nMam nadzieje, ze nie zrazi Was lazienkowe tlo, ale jest tam obecnie najlepsze swiatlo ;)\nOgolnie lubia sie puszcyc, choc ten etap ciezkiego puchu mamy juz raczej za soba, nigdy nie byly lejace i wiem, ze nie beda. Po myciu wygladaja jakby je piorun trafil. Spora czesc bejbikow odstaje przy glowie, a ze na lepetyne nie nakladam odzywki, nie moge tego szalu opanowac ;) Dopiero nastepnego dnia wydaja sie byc- o ile laskawie sie uda, ladnie dociazone.\nNa zdjeciu widac, ze picie drozdzy (pisalam o tym TUTAJ), przynosi jeszcze inne efekty ;)\nPo nocnym rogu, wlosy przez jakis czas pieknie sie faluja, jednak im mocniej sa dociazone, tym szybciej te fale przeksztalcaja sie w powyginane na wszystkie strony nie wiadomo co ;)\nDlatego wlasnie ciesze sie, ze znalazlam sposob na ich “ wyprostowanie”, kiedy chce zeby danego dnia ladnie sie prezentowaly, czy szykuje sie do aktualizacji, zeby moc ocenic ich faktyczna dlugosc ;)\nMaska Gloria byla jedna z pierwszych, jakie kupilam wraz z poczatkami wlosomaniactwa. Zamowilam ja na Ebayu, niestety nie pamietam za jaka cene. Dopiero niedawno udalo mi sie ja zdenkowac i z pewnoscia kupie nastepne opakowanie tego kosmetyku. Przez wiele m-cy nie moglam sie do niej przekonac. Byla zbyt lekka dla moich zniszczonych, niepielegnowanych wczesniej wlosow. Sama w sobie niewiele robila, sprawdzala sie ewentualnie po dodaniu do niej kilku kropli olejku migdalowego, czy jojoba. Bylam zadowolona, jednak nie byl to efekt, ktorym bym sie zachwycala ;)\nPo powrocie z PL, zaopoatrzona w polprodukty zaczelam kombinowac ;) Nie udalo mi sie jesszcze wielu z nich przetestowac, ale z kilku, najbardziej zachwycilo mnie mleczko pszczele w glicerynie (swietnie wygladza i nawilza wlosy). Dodane od 8-10 kropli do kazdej innej porcji maski swietnie sie sprawdza, jednak z maska Gloria, jak dla mnie wspolgra idealnie J\nJuz przy splukiwaniu czuc pozytywna roznice na wlosach. Moze nie sa one jakies mega nablyszczone, jednak fajnie dociazone i przede wszystkim wygladzone, a o takim efekcie czasami wlasnie marze ;)\nNie bede sie jednak rozpisywac, pewnie kazda Wlosomaniaczka zna ta maske, a jak nie zna, to szczerze polecam sprobowac tego kultowca ;) Dla porownaniu, nizej dodaje zdjecie wlosow pozostawionych bez zadnej stylizacji po myciu i z ostatniej aktualizacji wlosowej, gdzie wczesniej moje wlosy potraktowalam wlasnie tym kosmetykiem ;) Mysle, ze obecnie, Gloria jest jedna z moich ulubionych, sprawdzonych masek J\nJakie sa Wasze ulubione sposoby na wygladzenie wlosow J?\nAutor: Ewa Bl o 16:14 43 komentarze:\nEtykiety: Gloria, Moje wlosy (zdjecia), Polprodukty, Recenzje, Wygladzenie wlosow\nNa tropie idealu ;)- szampon Babydream, Hipp, Facelle, Natura Siberica, Bübchen, Logona.\ndobor odpowiedniego szamponu do wlosow stanowil dla mnie nie lada problem. Oczywiscie zalezalo mi glownie na tym, zeby dany szampon byl jak najbardziej delikatny dla mojej wrazliwej skory glowy, a przy okazji nie przesuszal i tak juz dosc mocno wysuszonych po latach rozjasniania wlosow.\nJak wiele Wlosomaniaczek, zaczelam od oslawionego Babydreama, jednak po czasie stwierdzilam, ze nie pasuje mi on tak do konca ;)\nPozniej dolaczyl rownie slynny Hipp, ale niestety oba szampony nie spelnily moich oczekiwan- wlosy po ich uzyciu byly mocno splatane i sztywne.\nDodatkowo dzieki ktoremus z nich, nabawilam sie na glowie czegos na ksztalt bialego, sypkiego pylu. Sprobowalam jeszcze z plynem do kapieli Babydream für Mama, ale tutaj przyszlo kolejne rozczarowanie, a raczej uczulenie, plyn natomiast sprawdzil sie wysmienicie w roli zelu pod prysznic ;)\nOstatnia nadzieja z drogeryjnych, polecanych w blogosferze delikatnych myjadel, byl plyn do higieny imtymnej Facelle. Szybko jednak zrezygnowalam z tego kosmetyku- swedzenie skalpu bylo zbyt uciazliwe.\nZaczely sie wiec poszukiwania innego szamponu, ktory by spelnial moje oczekiwania, a przy tym nie wywolywal podraznienia na, jak sie okazalo, mocno wrazliwym i wybrednym skalpie. Wczesniej przez lata nie wpadlam na to, ze wiele rzeczy wywoluje u mnie uczulenia. Z powodzeniem stosowalam szampony z SLS-sami, konczylo sie to, “co najwyzej” cieknacymi, ropnymi strupkami na glowie i wzmozonym wypadaniem, ale kto by sie tym wtedy przejmowal- o zgrozo :/\nTeraz juz wiem, ze wiekszosc problemow z moim skalpem mialo miedzy innymi zwiazek z wyborem nieodpowiednich szamponow. Poza tym, przekonalam sie na wlasnej glowie, ze ziola potrafia skuteczniej uczulac, niz drogeryjne kosmetyki ;)\nJuz jakis czas temu trafilam stacjonarnie na sklep z naturalnymi kosmetykami i tak dowiedzialam sie o ekologicznych szamponach firmy Logona. Ceny niestety byly dosc wysokie, jednak mialam tak dosc BD, ktorego mimo wszystko nadal uzywalam, ze bylo mi juz wszystko jedno ile zaplace za nowe myjadlo (ok. 8 Euro), byleby skutecznie przynioslo skalpowi ukojenie ;)\nJako pierwszy kupilam szampon pielegnacyjny, pokrzywowy. Moje rozczarowanie bylo spore, kiedy okazalo sie, ze mimo swojej delikatnosci, wlosy po jego uzyciu w zasadzie nie roznily sie bardzo od tego, kiedy uzywalam do ich mycia BD ;/\nKolejnym z firmy Logona, byl szampon Sensitiv do wrazliwej skory glowy. Mialam nadzieje, ze skoro jego przeznaczeniem jest pielegnacja wrazliwych skalpow, to i w moim przypadku sprawdzi sie lepiej niz poprzednicy. Dzialanie ogolne bylo super- swietnie pieniacy sie szampon, ktorego nie potrzeba wiele uzyc, zeby umyc wlosy i skore glowy, przy czym bezproblemowo radzi sobie z domyciem olei. Poza tym, wreszcie skonczyl sie moj problem ze splatanymi, sztywnymi wlosami.\nNiestety minusem dzialajacym na jego niekorzysc byl fakt, ze wlosy zauwazalnie szybciej sie przetluszczaly.\nNajwiekszym jednak problemem okazalo sie to, ze szampon musialam po kilku uzyciach odstawic, bo zbyt silnie mnie w jego skladzie cos uczulalo L\nPo nieudanej przygodzie z Logona, kolejny raz wrocilam do BD, a skora glowy miala sie coraz gorzej...\nPrzed wyjazdem do PL, postanowilam wyszukac dla siebie czegos delikatnego wsrod rosyjskich szamponow. Wybor padl na szampon Neutralny Natura Siberica. Wiedzialam, ze wiele osob pisalo, iz potrafi on rownie skutecznie podraznic i ostrzegalo przed rumiankiem w skladzie, jednak sadzilam, ze rumianek mi niestraszny- w koncu od m-cy z powodzeniem (poza bialym pylem i swedzeniem- ot taki zwyczajny skutek uboczny ;)) uzywalam BD, a i raz, czy dwa wykonana plukanka rumiankowa, nie zrobila mi wiekszej krzywdy. Jak juz pisalam TUTAJ, przy okazji recenzji tego myjadla, moja przygoda z nim skonczyla sie rownie szybko, jak sie zaczela ;( Powod oczywiscie blahy- uciazliwe, chyba do tej pory najwyzszej skali, swedzenie skalpu.\nOt i tyle bylo z moich delikatnych myjadel, a ja potulnie, kolejny raz siegnelam po BD, jednak tym razem nie na dlugo- skalp byl juz w naprawde fatalnej formie. Przesuszenie, swedzenie, budzenie sie po nocach z rekami czochrajacymi glowe, do tego wypadanie wlosow tak czy inaczej, a w najgorszych momentach swedzenia pasmami. Tego bylo mi juz za wiele i ciesze sie, ze rozwiazanie problemu i znalezienie zastepcy BD przyszlo dosc szybko i przypadkowo.\nEdeka, to niemiecki, bardzo fajny market, w ktorym codziennie robie zakupy- mam go w zasadzie pod nosem ;) Asortyment super, znajdziemy tam wszystko, a mimo tego sklep nie nalezy do olbrzymich.\nStoisko z kosmetykami pielegnacyjnymi dla dzieci, mijalam wiec kazdego dnia i wlasnie w Edece kupilam nieszczesnego- dla mnie, Hipp-a. Nigdy wiecej nie przyszlo mi do glowy, zeby sprobowac innego, dostepnego tam szamponu (mimo wszystko chcialam znalezc delikatny, ale nie z serii dzieciecej) , jednak bylam juz tak zdesperowana, ze wzielam na probe- zdajac sobie sprawe z ewentualnej, ponownej straty pieniedzy, szampon Sensitiv firmy Bübchen- kolejny dla wrazliwcow ;)\nJakiez bylo moje zdziwienie i ulga, kiedy po myciu czupryny, pierwszy raz od tygodni nie obudzilo mnie uciazliwe swedzenie ;) Myjadla wiec z powodzeniem uzywalam przez kilka dni. Bez problemu radzilo sobie ze zmyciem olei, czy masek. Wlosy nie byly jakies super gladkie czy nawilzone, objetosci tez im nie dodawalo, jednak w mojej ocenie, ten szampon spisywal sie o wiele lepiej niz Babydream, a kosztuje niewiele wiecej, bo ok. 2 Euro.\nMysle, ze dla osob, ktore maja do niego dostep moze byc fajna alternatywa dla BD.\nW tym czasie postanowilam rowniez odstawic wszystko, co mialoby ladowac na skalpie, co by niepotrzebnie dodatkowo go nie podrazniac.\nOczywiscie nie bylabym soba, gdybym wytrzymala przy szamponie dzieciecym ;) Pewnego dnia przypadkowo, ponownie odwiedzilam moj ulubiony sklep z naturalnymi kosmetykami, zatrzymalam sie przy szamponach Logona i w rece wpadl mi kolejny z nich, ktoremu nie potrafilam sie oprzec- pewnie dlatego, ze skora glowy pomalu wracala do normy ;)\nMowa tutaj o Age Energy Szampon z bio kofeina i owocami goji.\nKofeine na moim skalpie dobrze kojarze, podobnie, jak owoce goji, wiec wstapila we mnie nowa nadzieja ;) Tym razem bylam madrzejsza (rychlo w czas) i wzielam probkowa wersje myjadla (75 ml.), za ktora zaplacilam 2,25 Euro. Napisze o nim tylko tyle- jest dobrze, a nawet bardzo dobrze (odpukac!). Denkuje wlasnie pierwsza buteleczke, a druga zostala juz zakupiona (z kupnem wersji pelnowymiarowej tym razem chcialam jeszcze poczekac) J Z recenzja tego szamponu wstrzymam sie jakis czas, zeby miec 100 % pewnosc ;)\nJak to wyglada u Was, znalazlyscie juz swoje ulubione, delikatne szampony?\nAutor: Ewa Bl o 21:27 49 komentarzy:


Autobus Angol - Collipulli | Najtańsze autobusy - Busbud\nZnajdź najtańsze bilety autobusowe z miejscowości Angol do miejscowości Collipulli\nAutobusy relacji Angol-Collipulli\nZ fimą Busbud porównanie i zamawianie biletów autobusowych z Angol do Collipulli jest niezwykle proste.Przeglądaj bogatą ofertę cen biletów, rozkładów, aby znaleźć najlepszą opcję.\nUmożliwamy znalezienie oferty przejazdu z Angol do Collipulli najsolidniejszych firm autobusowych obsługujących tę trasę.\nNiezależnie od tego, czy szukasz tanich biletów czy przejazdu luksusowego z Angol do Collipulli, pomożemy Ci znaleźć opcję najlepiej dopasowaną do Twojego budżetu.\nJeśli jedziesz autobusem do Collipulli, możesz wysiąść w O´carrol, Terminal de Autobuses de Collipulli, Collipulli lub Terminal Tur Bus.\nAngol do Collipulli — mapa trasy\nCzęsto zadawane pytania dotyczące Twojej podróży z Angol do Collipulli\nSkąd odjeżdżają i gdzie mają przystanek końcowy autobusy na trasie Angol – Collipulli?\nAutobusy na trasie Angol – Collipulli odjeżdżają z dworca Terminal Buses Rancel de Angol lub Angol, a przyjeżdżają na dworzec O´carrol, Terminal de Autobuses de Collipulli, Collipulli.\nPorozmawiaj z lokalnymi mieszkańcami na przystanku autobusowym podczas podróży z Angol do Collipulli. Nowe miasto najlepiej poznaje się w rozmowie z ludźmi.\nRozpocznij zwiedzanie z chwilą, gdy autobus opuści przystanek. Jeśli jedziesz autobusem nocnym z Angol do Collipulli, rozsiądź się wygodnie i zacznij liczyć gwiazdy.\nAutobusy oszczędzają energię. Przewóz pasażera autokarem przez 100 km zabiera tylko 0,6-0,9 l benzyny. Taka podróż pociągiem dużych prędkości kosztuje 2,6 l, samolotem – 6,6 l, a samochodem zasilanym gazem – 7,6 l. Wybór podróży autbusem z Angol do Collipulli jest więc opcją najbardziej korzystną dla środowiska.\nStwórz własną ścieżkę dźwiękową dopasowaną do jazdy autobusem – idealne rozwiązanie w czasie podróży z Angol do Collipulli.\nJeśli szukasz autobusu powrotnego, sprawdź autobusy z miejscowości Collipulli do miejscowości Angol.\nAutobus z Angol do Tijeral\nAutobus z Angol do Valparaíso\nPopularne autobusy łączące Collipulli\nAutobusy odjeżdżające z Collipulli\nAutobus z Collipulli do Santiago de Chile\nAutobus z Collipulli do Los Angeles\nAutobus z Collipulli do Concepción\nAutobus z Collipulli do Pucon\nAutobus z Collipulli do Chillan\nAutobus z Collipulli do Victoria\nAutobus z Collipulli do Osorno Province\nAutobusy jadące do Collipulli\nAutobus z Santiago de Chile do Collipulli\nAutobus z Concepción do Collipulli\nAutobus z Victoria do Collipulli\nAutobus z Puerto Montt do Collipulli\nAutobus z Chillan do Collipulli\nAutobus z Pucon do Collipulli\nAutobusy z Angol do Collipulli


Konferencje koalicji antyhitlerowskiej 1939-1945 - Portal historyczny dla KAŻDEGO\nPaństwo niemieckie od września 1939 r. cały czas brnęło do przodu, atakując kolejne państwa. Należało zatrzymać tę siłę, lecz jeden kraj nie mógł tego uczynić. Należało zebrać odpowiednie siły. I taki był cel koalicji antyhitlerowskiej.\nI. Lata 1939–1941\nPo spektakularnych zwycięstwach III Rzeszy w 1939 i 1940 roku, największą szansę w zastopowaniu hitlerowskiej machiny wojennej państwa zachodnie upatrywały w konflikcie radziecko-niemieckim, który wydawał się tylko kwestią czasu. Niemniej w dwóch pierwszych latach wojny stosunki dyplomatyczne aliantów zachodnich z ZSRR były co najmniej chłodne. Za przykład może tutaj posłużyć stanowisko rządów Francji, Polski i Stanów Zjednoczonych wobec wojny zimowej w Finlandii. Przedstawiciele tych państw (głównie Francji i Polski) domagali się zdecydowanych działań przeciwko Związkowi Radzickiemu, m.in. wysłania francusko-brytyjsko-polskiego korpusu ekspedycyjnego do Finlandii i zbombardowania wraz z Iranem szybów naftowych w rejonie Baku. Przeciwnikami radykalizacji polityki wobec ZSRR byli tylko Brytyjczycy, którzy cały czas liczyli się z perspektywiczną potrzebą współpracy z Sowietami.\nDo końca 1940 roku otwartą pozostawała kwestia przystąpienia ZSRR do państw „osi”. 12 i 13 listopada 1940 roku w trakcie pobytu misji dyplomatycznej ZSRR w Berlinie, na czele z Wiaczesławem Mołotowem, zarówno minister spraw zagranicznych Rzeszy – Joachim von Ribbentrop – jak i sam Hitler usiłowali przekonać rozmówców radzieckich do ściślejszej współpracy tych dwóch państw. Jednak do takiego porozumienia nie doszło. Niepowodzenie rokowań berlińskich przesądziło ostatecznie sprawę tzw. operacji Barbarossa, czyli ataku III Rzeszy na Związek Radziecki. Odpowiednie dokumenty w sprawie tego przedsięwzięcia Hitler podpisał 18 grudnia 1940 roku.\nJuż na rok przed niemiecką agresją na ZSRR w rozmowie z gen. Sikorskim Winston Churchill stwierdził: „Hitler na przyszłą wiosnę, choćby dla znalezienia zajęcia dla swych olbrzymich armii, których nie będzie chciał i mógł odesłać do domów, połakomi się na zaatakowanie Moskwy”. To przekonanie decydowało o ciągłym informowaniu przez Brytyjczyków strony radzieckiej o ruchach Wehrmachtu w pobliżu granicy Związku Radzieckiego. Wszystkie raporty z Londynu Stalin traktował jak prowokację, mającą pogorszyć stosunki na linii Moskwa – Berlin.\nII. Początki współpracy\nAgresja niemiecka na ZSRR 22 czerwca 1941 roku zburzyła układ sił, który ukształtował się w pierwszych dwóch latach wojny. Postawiła problem skoordynowania polityki radzieckiej z polityką walczącej z Niemcami Wielkiej Brytanii i niechętnych III Rzeszy, lecz będących nadal poza teatrem wojny – Stanów Zjednoczonych. Tylko połączony potencjał tych trzech mocarstw mógł przeciwstawić się hitlerowskiemu molochowi wojskowo-gospodarczemu, mającemu oparcie w przemyśle, surowcach i taniej sile roboczej zniewolonych narodów.\nJuż 22 czerwca wieczorem Wielka Brytania określiła swoje stanowisko w kwestii konfliktu radziecko-niemieckiego. W przemówieniu radiowym premier Winston Churchill zadeklarował w imieniu kierowanego przez siebie Gabinetu Wojennego poparcie polityczne, wojskowe i gospodarcze dla ZSRR. Było to równoznaczne z zaoferowaniem sojuszu wojennego. Na konferencji prasowej 24 czerwca prezydent Stanów Zjednoczonych Franklin Delano Roosevelt złożył podobną do brytyjskiej ofertę daleko idącej pomocy dla Związku Radzieckiego. Za tę decyzję zaważyło przekonanie, że w krótkim czasie wojnę ZSRR wypowie także Japonia, groźny przeciwnik Stanów Zjednoczonych w walce o wpływy na Pacyfiku i Dalekim Wschodzie. Chęć do współpracy Stalin wyraził w swoim przemówieniu wygłoszonym 3 lipca 1941 roku.\nPierwsze kontakty robocze między stroną brytyjską i radziecką nawiązały się 6 lipca w Londynie, gdzie przyleciała radziecka misja wojskowo-gospodarcza na czele z Filipem Golikowem. Podczas tego spotkania omawiano możliwości skoordynowania działań wojskowych oraz określono zakres zaoferowanej przez premiera Churchilla pomocy. Rozmowy przyniosły częściowe porozumienia, m.in. w sprawie dostawy do ZSRR 200 myśliwców typu „Tomahawk”, a przede wszystkim przyczyniły się do zmniejszenia wzajemnej nieufności i „przetarcia szlaku”.\nZ Londynu misja Golikowa udała się do Waszyngtonu, gdzie zetknęła się z ogromnymi trudnościami, wynikającymi ze stanowiska zarówno kół wojskowych, jak i Departamentu Stanu USA. Wynikało to z bardzo popularnej wśród rządzących polityki izolacjonizmu, przeciwko której występował prezydent Roosevelt. Dopiero depesze przebywającego w Moskwie doradcy Roosevelta, Harrego Hopkinsa, zmieniły nieco stosunek rządu USA do Związku Radzieckiego i pozwoliły w przyszłości na skoordynowanie polityki wszystkich trzech mocarstw.\nFaktyczna współpraca na linii Moskwa – Londyn – Waszyngton rozpoczęła się na przełomie września i października 1941 roku, wraz z sukcesem obradującej w stolicy ZSRR konferencji gospodarczej. Podpisany 1 października protokół końcowy zawierał zobowiązanie dostarczenia przez aliantów m.in. 400 samolotów, 500 czołgów, samochodów, aluminium, cyny, ołowiu i sortów mundurowych co miesiąc. Zdaniem wszystkich stron konferencji rozmowy zakończyły się całkowitym sukcesem i dobrze rokowały na przyszłą współpracę.\nBardzo ważnym aktem współpracy była tzw. Karta Atlantycka podpisana przez Roosevelta i Churchilla 14 sierpnia 1941 roku. Dotyczyła ona zasad zorganizowania stosunków międzynarodowych w powojennym świecie oraz poniekąd formułowała cele wojny. Karta była dokumentem pełniącym rolę fundamentu, na której miała powstać koalicja antyfaszystowska. Zawarte w Karcie Atlantyckiej zasady przyjęli za podstawę współpracy wojennej przedstawiciele państw rodzącej się koalicji – ZSRR, Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Czechosłowacji, Belgii, Grecji, Holandii, Norwegii, Polski, Jugosławii, Luksemburga i Wolnej Francji na konferencji w Londynie 24 września 1941 roku.\nIII. Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny\nUSS „California” tonie podczas ataku na Pearl Harbor\n7 grudnia 1941 roku atakiem na Pearl Harbor rozpoczęła się wojna japońsko-amerykańska. 11 grudnia wojnę Stanom Zjednoczonym wypowiedziały Niemcy i Włochy.\nW celu skoordynowania w nowej sytuacji działań zbrojnych Wielkiej Brytanii i USA w dniach 22 grudnia 1941 – 14 stycznia 1942 roku obradowała w Waszyngtonie konferencja o kryptonimie Arcadia z udziałem Roosevelta i Churchilla. Miała ona znaczenie przede wszystkim dla spraw z zakresu anglo-amerykańskiego współdziałania wojskowo-gospodarczego, jednakże przeszła do historii głównie z innego względu. Mianowicie w trakcie jej trwania podpisana została 1 stycznia 1942 roku słynna Deklaracja Narodów Zjednoczonych. Sygnatariusze jej – występujące odtąd jako Narody Zjednoczone – zobowiązali się użyć wszystkich swych sił i zasobów, wojskowych oraz gospodarczych, do walki przeciw państwom faszystowskim, jak też zobowiązali się, iż nie zawrą z nimi separatystycznego pokoju. Podpisy pod Deklaracją złożyli przywódcy Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, ZSRR i Chin oraz przedstawiciele 22 państw sojuszniczych, w tym ambasador Rzeczypospolitej w Waszyngtonie – Jan Ciechanowski. Deklaracja Narodów Zjednoczonych stworzyła formalną płaszczyznę wojskowego sojuszu antyfaszystowskiego, bardziej wiążącą niż Karta Atlantycka i postanowienia londyńskiej konferencji międzysojuszniczej.\nOkres od czerwca 1941 do jesieni 1943 roku był okresem zacieśniania się sojuszu wojskowego Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego – aż do fazy, którą teoretycy wojskowi nazywają ścisłą koalicją wojenną.\nOczywiście pomiędzy Wielką Trójką dochodziło również do napięć. Podstawową kwestią dla Stalina było otwarcie drugiego frontu w Europie, co alianci zachodni obiecywali już od 1941 roku. Sprawa była na tyle poważna, że w dniach od 12 do 15 sierpnia 1942 roku w Moskwie przebywał sam Winston Churchill, próbując uspokoić Generalissimusa. Co prawda w 1942 roku nie został otwarty drugi front w Europie, niemniej sytuacja w teatrze wojny uległa zmianie. 22 października rozpoczęło się brytyjskie natarcie w Egipcie, a 8 listopada połączone wojska anglo-amerykańskie wylądowały w Afryce Północnej. Prawdziwym przełomem w wojnie i jej punktem zwrotnym stała się bitwa stalingradzka tocząca się od 17 lipca 1942 do 2 lutego 1943 roku. Zwycięstwo Armii Czerwonej nad Wołgą wpłynęło na polepszenie stosunków między ZSRR a państwami koalicji antyfaszystowskiej, które dotąd zajmowały w stosunku do Moskwy postawę zdecydowanie niechętną (Holandia, Australia, Kuba, Luksemburg, Meksyk, Urugwaj, Kolumbia).\nW dniach 14–23 stycznia 1943 roku spotkali się w Casablance Roosevelt i Churchill, by omówić całokształt sytuacji strategicznej. Premier brytyjski dość łatwo przeforsował swoją koncepcję działań na kontynencie europejskim, zgodnie z którą, po zakończeniu kampanii afrykańskiej, Anglosasi mieli przeprowadzić inwazję na Sycylię. Lądowanie we Włoszech miało być wstępem do operacji bałkańskiej, która miała nie dopuścić do wkroczenia Armii Czerwonej na tereny Europy Środkowo-Wschodniej i Południowej. Sceptyczni wobec tej koncepcji pozostawali dowódcy amerykańscy i to dawało dyplomacji radzieckiej możliwość manewru, który wymusiłby na zachodnich aliantach desant w północnej bądź południowej Francji.\nWiosną 1943 roku do kwestii drugiego frontu doszła tzw. sprawa katyńska, z powodu której Związek Radziecki zerwał stosunki z rządem RP w Londynie. Odtąd sprawa polska zajmie w stosunkach między Wielką Trójką stałe miejsce i stanie się czynnikiem stale je antagonizującym.\nPod koniec lipca 1943 roku sytuacja europejska uległa dalszej poprawie na korzyść państw koalicji antyfaszystowskiej. Na tle ogólnego rozgoryczenia społeczeństwa włoskiego, wiążącego się z przebiegiem wojny, Wielka Rada Faszystowska odsunęła Benito Mussoliniego od władzy. 3 września wojska sojusznicze wylądowały w południowych Włoszech. Na kontynencie europejskim powstał nowy front. 13 października rząd włoski przystąpił do koalicji antyfaszystowskiej, wypowiadając wojnę III Rzeszy. Przejście Włoch na stronę koalicji i przesuwanie się frontu niemiecko-radzieckiego na zachód wytworzyło konieczność zwołania konferencji ZSRR, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii na odpowiednio wysokim szczeblu.\nIV. Moskwa i Teheran\n1. Konferencja w Moskwie\nMoskiewska konferencja ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Trójki obradowała w dniach 19–30 października 1943 roku. Poszczególnymi delegacjami kierowali: sekretarz stanu USA – Cordell Hull, brytyjski minister spraw zagranicznych Anthony Eden i ludowy komisarz spraw zagranicznych ZSRR Wiaczesław Mołotow. Konferencję moskiewską uważa się za jedno z najefektywniejszych spotkań międzynarodowych lat drugiej wojny światowej. W bogatym dorobku tych rozmów szczególnej wagi dokumentami były cztery tzw. deklaracje moskiewskie: Deklaracja Czterech Mocarstw dotycząca powszechnego bezpieczeństwa, Deklaracja w sprawie Włoch, Deklaracja w sprawie Austrii oraz Deklaracja w sprawie odpowiedzialności hitlerowców za popełnione przestępstwa. Dyskutowano również cały szereg innych kwestii, m.in. zasadność tworzenia w powojennej Europie federacji państw, problemy powojennej współpracy gospodarczej, kwestię przywrócenia stosunków dyplomatycznych między rządem radzieckim a rządem polskim na uchodźstwie oraz szereg problemów natury wojskowej i polityczno-wojskowej. Ważne rozmowy dotyczyły kwestii niemieckiej, gdzie strona radziecka nie poparła anglo-amerykańskiej koncepcji podziału Niemiec na szereg państewek. Kwestie pomocy dla Narodów Zjednoczonych ze strony Szwecji oraz wejście do wojny Turcji postanowiono poruszyć w innym terminie.\nNie udało się w Moskwie stronie radzieckiej uzyskać od Anglosasów terminu rozpoczęcia operacji Overlord. Nie wpłynęło to jednak na ogólną, i z perspektywy historycznej wysoką, ocenę obrad ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Trójki.\nNa konferencji moskiewskiej ustalono również przybliżony termin spotkania przywódców Wielkiej Trójki. Uzgodniono, że wspólna narada Stalina, Roosevelta i Churchilla odbędzie się w stolicy Iranu – Teheranie, na przełomie listopada i grudnia 1943 roku.\nII. Konferencja w Teheranie\nKonferencja w Teheranie trwająca od 28 listopada do 1 grudnia 1943 roku była spotkaniem nietypowym – forum luźnej wymiany poglądów, bez ustalonego porządku obrad, których przebiegu uczestnicy zobowiązali się wzajemnie nie ujawniać w przyszłości. Ujawnienie stenogramów z rozmów nastąpiło dopiero 10 lat po zakończeniu wojny.\nNie ulega wątpliwości, że najważniejszą sprawą poruszaną na konferencji w Teheranie był drugi front w Europie. Rosjanie nie przyjmowali do zrozumienia argumentów, że alianci zachodni nie prowadzą wojny tylko na terenie Europy i uważali, że najważniejszy jest teatr działań wojennych na Starym Kontynencie. Podczas rozmów Roosevelt stwierdził, że termin przerzucenia wojsk alianckich za kanał La Manche można by w przybliżeniu określić na maj 1944 roku.\nW kwestii operacji Overlord podobne stanowisko zajmowali przywódcy USA i ZSRR, jednak premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill uważał, że zanim dojdzie do inwazji wojsk sprzymierzonych w północnej Francji, należy najpierw zająć Rzym i zabezpieczyć front we Włoszech. Oprócz tego proponował przeprowadzenie kilku desantów wyprzedzających w rejonie Morza Adriatyckiego. Premier Churchill kwestionował również główne znaczenie operacji Overlord dla wojny w Europie oraz termin jej realizacji.\nSzefowi rządu Wielkiej Brytanii chodziło oczywiście o wbicie się klinem w kontynent europejski, by nie dopuścić Amii Czerwonej do Austrii i Rumunii, a nawet, jeśli byłoby to możliwe, i na Węgry. Zarazem prezydent Roosevelt podkreślił, że krew żołnierzy amerykańskich jest dla niego cenniejsza niż powojenne kalkulacje Churchilla, który musi to wreszcie zrozumieć. Takie stanowisko Amerykanów praktycznie przekreśliło sens dalszego uporu premiera Wielkiej Brytanii, jednak spór trwał jeszcze przez jakiś czas.\nNa drugim posiedzeniu plenarnym Stalin stwierdził, że lądowanie aliantów w Północnej Francji jest już faktem przesądzonym i lepiej by było, gdyby przywódcy Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii skupili się na przygotowaniach do jego realizacji, wyznaczając w pierwszej kolejności dowódcę połączonych sił desantowych.\nW końcu na posiedzeniu połączonych sztabów brytyjskiego i amerykańskiego z udziałem Churchilla i Roosevelta zdecydowano, że „Operację Overlord wyznacza się na maj 1944 roku i przeprowadzi ją przy wsparciu desantu w południowej Francji”.\nInne sprawy nie wywołały już takich emocji, zajęły też proporcjonalnie mniej miejsca. Wśród nich wyodrębnić można kwestię powojennego losu Niemiec i łączącą się z nią sprawę przestępców wojennych, kwestię turecką oraz sprawę polską.\nPodczas konferencji w Teheranie nie było najmniejszych wątpliwości co do tego, że kapitulacja Niemiec winna być kapitulacją bezwarunkową, a Niemcy muszą zostać poddane znacznie skuteczniejszym ograniczeniom, niż te, które zastosowano po pierwszej wojnie światowej. Stalin opowiadał się – poza ograniczeniami gospodarczymi – za zajęciem przez sojuszników ważnych punktów strategicznych wokół Niemiec, co miałoby działać obezwładniająco na agresywność tego państwa. Amerykanie i Brytyjczycy proponowali podział Niemiec na szereg mniejszych czy większych państw, których administrację przejęłyby Narody Zjednoczone. Ostatecznie całą sprawę trzej szefowie rządów zdecydowali się przekazać na niższy szczebel – ministrom spraw zagranicznych, którzy wypracowaliby jednolitą koncepcję.\nW Teheranie poruszona została kwestia przyłączenia się Turcji do wojny. Sprawa ta nie była nowa, jednakże rząd turecki do wojny przystąpić nie chciał. Ankara przez większą cześć wojny starała się utrzymać równowagę w stosunkach z państwami „osi” i sprzymierzonymi. Dopiero w sierpniu 1944 roku rząd turecki zdecydował się zerwać stosunki dyplomatyczne z III Rzeszą. Wojnę wypowiedział dopiero pół roku później, 23 lutego 1945 roku, gdy wszystko już było jasne. Był to akt czysto polityczny, formalna konieczność dla uzyskania zaproszenia na konferencję Narodów Zjednoczonych do San Francisco.\nOstatniego dnia obrad, tj. 1 grudnia 1943 roku, poruszono w Teheranie sprawę polską. Amerykanie i Brytyjczycy starali się skłonić Stalina do powtórnego nawiązania stosunków dyplomatycznych z rządem polskim w Londynie. Oprócz tego Churchill stwierdził, że w interesie powszechnego bezpieczeństwa, jak też bezpieczeństwa zachodnich granic Związku Radzieckiego, Polskę należałoby przesunąć w kierunku zachodnim. Włączając się do dyskusji Stalin stwierdził, iż dobre stosunki z Polską są warunkiem bezpieczeństwa ZSRR. Jednocześnie zaznaczył, że dostrzega różnice pomiędzy Polską a polskim rządem na uchodźstwie, przez co władze ZSRR nie mogą wierzyć gabinetowi Stanisława Mikołajczyka, który rozwija w kraju propagandę antyradziecką. Podczas przemówienia Stalina padło jeszcze kilka innych ciężkich zarzutów przeciwko polskiemu rządowi w Londynie, jednak Anglosasi nie podjęli dyskusji nad nimi. Całą kwestię Polski sprowadzono do jej powojennych granic. Zdecydowano, że tereny zajęte jesienią 1939 roku przez Armię Czerwoną muszą pozostać przy ZSRR, a wschodnią granicę Polski poprowadzi się według opracowanej tuż po I wojnie światowej linii Curzona. Rozgorzała również dyskusja w kwestii Lwowa i Polaków zamieszkujących tereny na wschód od wspomnianej linii. W tej sprawie Stalin stwierdził, że na życzenie osób narodowości polskiej, które znajdą się na wschód od linii Curzona, będzie można dokonać ich przesiedlenia. Ostatecznie przyjęto zaproponowaną przez Churchilla formułę: „W zasadzie zgodzono się, że siedziba państwa i narodu polskiego powinna się znajdować między tak zwaną linią Curzona i linią rzeki Odry, w włączeniem do Polski Prus Wschodnich oraz prowincji opolskiej. Jednakże ostatecznie wytyczenie granicy wymaga dokładniejszego przestudiowania oraz ewentualnego przesiedlenia ludności w niektórych miejscach”. Tak postawiona sprawa definitywnie przekreślała szansę dyskusji na temat wschodniej granicy Polski z 1939 roku.\nKonferencja teherańska zakończyła się pełnym sukcesem Wielkiej Trójki, której mimo pewnych perturbacji udało się uzgodnić stanowiska w najważniejszych sprawach współpracy wojskowej oraz w kwestii wyglądu powojennego świata. Oczywiście zarysowały się i różnice, ale było ich znacznie mniej, niż przewidywano. Podpisana na zakończenie obrad Deklaracji Trzech Mocarstw stanowiła, zarówno z punktu widzenia umacniania współdziałania wojennego, jak i przyszłej pokojowej współpracy, dokument o poważnym znaczeniu, przypieczętowujący osiągnięte w Moskwie stadium współpracy.\nW pierwszej połowie 1944 roku stosunki dyplomatyczne Wielkiej Trójki ograniczały się w zasadzie tylko do skąpej korespondencji. Powodem tego były intensywne przygotowania aliantów do operacji Overlord, w szczególności w kwestii odwrócenia uwagi Niemców od Normandii.\nZ trzytygodniowym opóźnieniem w stosunku do uzgodnień teherańskich, 6 czerwca 1944 roku, sprzymierzone armie rozpoczęły lądowanie na wybrzeżu normandzkim. Tym samym powstał drugi front – przedmiot bez mała trzyletnich rozgrywek dyplomatycznych pomiędzy Moskwą a Londynem i Waszyngtonem. Niemal jednocześnie z inwazją w północnej Francji rozpoczęła się wielka ofensywa radziecka na froncie wschodnim.\nBłyskawicznie kurczyła się strefa wpływów hitlerowskich Niemiec. W celu skoordynowania pomyślnie rozwijających się na różnych frontach operacji ofensywnych zrodziła się koncepcja zorganizowania ponownego spotkania szefów rządów Wielkiej Trójki. Z inicjatywą w tej kwestii wystąpił prezydent Roosevelt w swojej depeszy do Stalina z 19 lipca 1944 roku. Pozostawała jeszcze kwestia miejsca i terminu tego spotkania. Jednak zanim doszło do uzgodnienia dogodnej dla wszystkich trzech przywódców daty, trwała seria pertraktacji dwustronnych. Najbardziej aktywnym dyplomatą był Churchill, który konferował w październiku 1944 roku z prezydentem Rooseveltem w Quebec, a następnie udał się do Moskwy, chcąc osobiście wybadać plany Stalina. W Quebec udało się premierowi Wielkiej Brytanii pogrzebać amerykańską koncepcję polityki wobec powojennych Niemiec, czyli przekształcenie ich terytorium w „pole kartoflane”. Ponadto podczas tego spotkania podjęto istotną dla dalszego rozwoju sytuacji wojennej w Europie decyzję o skoncentrowaniu działań wojsk sprzymierzonych „na lewym skrzydle”, tzn. w Europie Północno-Zachodniej. Od końca 1944 roku aliantom zachodnim zależało także na wciągnięciu ZSRR w wojnę z Japonią. Również sprawa polska urosła w tym czasie do rangi głównego problemu Wielkiej Trójki, w pewnym sensie zdominowała nawet zagadnienia niemieckie. W Moskwie Churchill rozmawiał ze Stalinem głównie o Bałkanach i Polsce. Zdecydowano, że należy dołożyć maksimum wysiłków w celu zlikwidowania wojsk Niemieckich na Bałkanach. Obaj przywódcy zgodzili się również w kwestii zachowania integralności federacji jugosłowiańskiej, co miałoby uniknąć wojny domowej w tym kraju. W kwestii polskiej bez większych sporów zgodzono się na zaproszenie do Moskwy samych zainteresowanych, by Mikołajczyk i przedstawiciele PKWN mogli wreszcie zasiąść przy wspólnym stole i spróbować uzgodnić stanowiska w podstawowych dla przyszłości kraju kwestiach.\nW połowie grudnia 1944 roku doszło na froncie zachodnioeuropejskim do wydarzenia, które miało zaważyć na klimacie obrad w Jałcie. Niemcy przeprowadzili wtedy zaskakującą dla aliantów kontrofensywę w Ardenach, czyli regionie, który teoretycznie nie nadawał się do tego typu operacji. Co prawda głębokość niemieckiego klina nie przekroczyła 60 km, ale miał on niezwykle ważny efekt psychologiczny. W związku z zaistniałą sytuacją Churchill zwrócił się 6 stycznia 1945 roku do Stalina z dramatyczną prośbą o odciążenie frontu zachodnioeuropejskiego przez przyśpieszenie ofensywy Armii Czerwonej na linii Wisły.\nWracając do kwestii miejsca i czasu drugiego spotkania „na szczycie” Wielkiej Trójki. Ostateczna decyzja w tej sprawie zapadła pod koniec grudnia 1944 roku w Moskwie, w rozmowach Mołotowa z Harrimanem. Postanowiono, że trzej przywódcy spotkają się na Krymie w pierwszych dniach lutego 1945 roku.\n3 lutego 1945 na lotnisku Saki koło Symferopola wylądowały samoloty z delegacjami amerykańską i brytyjską. Miejscem obrad był pałac „Livadia” w Jałcie. Oficjalne obrady rozpoczęły się 4 lutego 1945 roku. Podobnie jak w Teheranie, w Jałcie nie było wcześniej ustalonego porządku konferencji. Na Krymie, w znacznie szerszym zakresie podjęto zagadnienia ładu powojennego, przede wszystkim w Europie.\nDrugiego dnia konferencji (5 lutego) dominował temat przyszłości Niemiec, tj. tymczasowych stref okupacji, zagadnienie rozczłonkowania Rzeszy na szereg niezależnych organizmów państwowych, kwestia celowości tworzenia centralnej administracji niemieckiej, konkretne treści bezwarunkowej kapitulacji, zasadność reparacji niemieckich za szkody wyrządzone w trakcie działań wojennych i rabunkowej eksploatacji okupacyjnej.\nJeżeli chodzi o kwestię tymczasowych stref okupacyjnych, rozmowę zdominowała sprawa Francji. Przywódcy Wielkiej Trójki dyskutowali o tym, czy państwo generała de Gaulle’a ma wziąć udział w zarządzaniu i kontroli sojuszniczej Niemiec. Ostatecznie w dokumentach końcowych konferencji znalazł się zwrot mówiący, że Francja będzie mogła uczestniczyć w okupacji Rzeszy, jeśli wyrazi taką chęć.\nZa rozczłonkowaniem Niemiec na szereg słabych i niezależnych państewek opowiadali się Brytyjczycy i Amerykanie. W Jałcie podjęto decyzję o powołaniu specjalnego komitetu do sprawy podziału Niemiec, którego zadaniem miało być wypracowanie wspólnego stanowiska mocarstw, w celu przedłożenia go konferencji pokojowej.\nNa Krymie po raz pierwszy podjęto zagadnienie reparacji. Temat ten zaproponował Iwan Majski, pełniący stanowisko ludowego komisarza spraw zagranicznych ZSRR ds. reparacji. Zaproponował on zadośćuczynienie w postaci jednorazowej konfiskaty części majątku narodowego i rocznych spłat towarowych w okresie powojennym. Majski zdecydowanie sprzeciwił się spłatom pieniężnym. W ramach pierwszej części spłat zakładał konfiskatę około 80% niemieckiego przemysłu ciężkiego, w tym 100% przemysłu zbrojeniowego. Druga cześć spłat reparacyjnych byłaby rozbita na 10 rat rocznych. Churchill podzielił pogląd o konieczności obciążenia Niemiec reparacjami, choć kwestię ich wyegzekwowania ocenił znacznie bardziej pesymistycznie. Zdaniem Roosevelta, w Niemczech należało pozostawić jedynie taki potencjał przemysłowy, by ludność nie umierała z głodu. W konkluzji za podstawę dalszych rozważań przyjęto sumę reparacji niemieckich w zaproponowanej przez Majskiego wysokości 20 mld dolarów. Konkretyzacją zagadnienia miała zając się trójstronna Komisja Reparacyjna z siedzibą w Moskwie.\nSzczególnej wagi dokumentem była uchwalona według projektu przedstawionego przez delegację Stanów Zjednoczonych Deklaracja o wyzwolonej Europie, która dotyczyła dwóch głównych zagadnień: jaka Europa wyłoni się po zakończeniu wojny i jaka w kreowaniu jej oblicza ma być rola Wielkiej Trójki. Deklaracja stanowiła zobowiązanie wzajemnego kierowania się w decyzjach dotyczących przyszłości politycznej, gospodarczej i społecznej państw kontynentu zasadami demokratycznymi, z poszanowaniem prawa narodów do samostanowienia. Oprócz Deklaracji o wyzwolonej Europie uchwalono również Deklarację w sprawie pokoju, która przedłużała współpracę sojuszniczą na okres powojenny.\nW Jałcie kwestia polska odegrała podobną rolę, jak sprawa operacji Overlord w Teheranie. Przewijając się od pierwszego do ostatniego dnia obrad, wywołała najwięcej konfliktów. Armia Czerwona zimą 1945 roku sforsowała Wisłę i była bliska zajęcia całości ziem II Rzeczypospolitej. Kwestia ta, podobnie, jak istnienie dwóch polskich centrów politycznych – PKWN i rządu w Londynie bardzo komplikowała dojście do kompromisu między Wielką Trójką. Od początku Amerykanie i Brytyjczycy widzieli powojenne państwo polskie z wschodnią granicą na linii Curzona z rekompensatą na zachodzie. Opowiadali się również za połączeniem rządu londyńskiego z PKWN. Warto zaznaczyć, że prezydent Roosevelt usiłował targować się o Lwów. Spowodowane to było przede wszystkim kwestią polonii amerykańskiej, na głosy której Roosevelt liczył w nadchodzących wyborach. Stalin uznał, że linia Curzona jest najsprawiedliwszym rozgraniczeniem polsko-radzieckim. Jak widać w kwestii granic powojennej Polski nie było wśród przywódców większych konfliktów. Najwięcej nieścisłości pojawiło się podczas rozmów na temat polskiego rządu. Alianci zachodni nie uznawali PKWN za prawomocne władze polskie i domagali się powołania nowych władz polskich złożonych z przedstawicieli emigracji i kraju. Stalin bez ustanku bronił rządu lubelskiego, ale Churchill oświadczył, że uzna każdy rząd polski, o ile będzie on wyłoniony na podstawie powszechnego głosowania. Na plenum 9 lutego ostatecznie zdecydowano przyjąć kompromisową formułę Roosevelta, mówiącą, że przyszły rząd polski winien rekrutować się z przedstawicieli obecnego Rządu Tymczasowego oraz czołowych polityków polskich z kraju i zagranicy.\nKonferencja jałtańska przeszła do historii jako ważniejsze spotkanie dyplomatyczne lat drugiej wojny światowej, które realny układ sił pomiędzy Wschodem a Zachodem, ukształtowany pod koniec wojny, prolongowało na następne dziesięciolecia. Wiele jest interpretacji spotkania Wielkiej Trójki na Krymie. Chyba bardzo trafnym jest ukuty na Zachodzie aforyzm, mówiący, iż Waszyngton i Londyn wygrały wojnę, ale przegrały pokój, co oczywiście należy czytać: przegrały swoją koncepcję umocnienia się w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej, izolowania Moskwy od decyzji dotyczących przyszłości tych regionów, jak też definitywnie utraciły szansę podporządkowania sobie Chin. Można również stwierdzić, że w Jałcie dyplomacja radziecka świeciła dni swego największego triumfu. Zdołała ona, umiejętnie wykorzystując różnice zdań między Anglosasami, narzucić Zachodowi swoją koncepcję ładu europejskiego i światowego. Po dziś dzień decyzje podjęte w Jałcie i taktyka zastosowana tam przez poszczególne delegacje budzą wciąż żywe emocje. Aż do upadku komunizmu Jałta kształtowała Europę, tak jak organizowała ją w 1945 roku. Jej skutki widać jednak i dzisiaj, patrząc choćby na granice Polski.\n1. Ostanie miesiące wojny\nJuż podczas konferencji Wielkiej Trójki w Jałcie sytuacja III Rzeszy była fatalna. Dwa miesiące później rozpoczęła się tzw. operacja berlińska, prowadzona przez Armię Czerwoną, której celem było zdobycie Berlina i doprowadzenie do bezwarunkowej kapitulacji hitlerowskich Niemiec. Kilka dni przed jej rozpoczęciem zmarł prezydent Stanów Zjednoczonych Franklin D. Roosevelt. Hitler i jego najbliżsi towarzysze mieli nadzieję, że śmierć jednego z przywódców Wielkiej Trójki doprowadzi do załamania stosunków między mocarstwami. Do takiego obrotu zdarzeń nie doszło, jednak następca Roosevelta – Harry Truman – prowadził bardziej zdecydowaną politykę w stosunku do ZSRR. Do pierwszego spotkania nowego prezydenta z przedstawicielem władz radzieckich doszło w ostatniej dekadzie kwietnia 1945, kiedy w Waszyngtonie przebywał Mołotow. Podczas pierwszej rozmowy dyskutowano o przystąpieniu ZSRR do wojny z Japonią oraz o kredycie, który Stany Zjednoczone miały udzielić swojemu sojusznikowi. Atmosfera podczas tej rozmowy nie wróżyła zmiany na gorsze na linii Waszyngton – Moskwa. Sytuacja zmieniła się podczas drugiego spotkania Trumana z Mołotowem, na którym prezydent USA oskarżył ZSRR o niewypełnianie zobowiązań jałtańskich. Truman zaznaczył również, że kluczem do dobrych stosunków amerykańsko-radzieckich jest sprawa polska. Pod koniec rozmowy Mołotow powiedział prezydentowi, że jeszcze nikt nie rozmawiał z nim w taki sposób. Podczas pierwszego spotkania prezydenta elekta z przedstawicielem władz radzieckich nie osiągnięto porozumienia w żadnej sprawie.\nTak więc na przełomie kwietnia i maja 1945 roku rozdźwięki w łonie Wielkiej Trójki, możliwe do zaobserwowania już od 1943 roku, spotęgowały się.\n7 maja w Remis doszło do podpisania aktu bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy w obecności przedstawicieli dowództwa wojsk anglosaskich. Aktu z Remis rząd radziecki nie przyjął do wiadomości, uznając go za próbę pomniejszenia przez aliantów zachodnich wkładu ZSRR w ostateczne zwycięstwo. W nocy z 8 na 9 maja w Berlinie odbyła się powtórzona ceremonia podpisania aktu kapitulacyjnego, już w obecności marszałka Georgija Żukowa.\nInicjatywa ponownego spotkania szefów rządów Wielkiej Trójki wyszła od premiera Churchilla, a zawierał ją list do prezydenta Trumana, wysłany wkrótce po objęciu przezeń urzędu po Roosevelcie. Warto zaznaczyć, że podczas korespondencji między tymi dwoma przywódcami, pod datą 12 maja, po raz pierwszy Churchill użył określenia „żelazna kurtyna”.\nZanim przywódcy Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego spotkali się, doszło do bardzo ważnej wizyty przedstawiciela prezydenta Trumana – Harrego Hopkinsa w Moskwie. 26 maja rozpoczęła się dwutygodniowa tura pertraktacyjna, w której ze strony radzieckiej brali udział Stalin i Mołotow, a ze strony amerykańskiej Hopkins oraz ambasador Harriman. Najbardziej rzucającym się w oczy rezultatem misji Hopkinsa było porozumienie w sprawie polskiej, stanowiący od miesięcy główny czynnik dekomponujący Wielką Trójkę. Podczas tej wizyty uzgodniono również w przybliżeniu datę rozpoczęcia konferencji Wielkiej Trójki na połowę lipca 1945 roku. Na propozycję Stalina na miejsce spotkania szefów rządów ZSRR, USA i Wielkiej Brytanii wyznaczono Berlin, ale ze względu na skalę zniszczeń stolicy III Rzeszy, postanowiono przeprowadzić obrady w przyległym do niej Poczdamie.\n2. Konferencja poczdamska\nKonferencja w Poczdamie rozpoczęła się 17 lipca o godzinie 17.00. Na propozycję Stalina stałym przewodniczącym obrad wybrano Trumana, co było zgodne z dotychczasową procedurą powierzania tej funkcji szefowi delegacji Stanów Zjednoczonych. Jako przewodniczący Truman zaproponował przedyskutowanie następujących spraw: zasadność stworzenia specjalnej rady w składzie ministrów spraw zagranicznych Wielkiej Trójki w celu uzgodnienia problematyki rokowań pokojowych; omówienie i zatwierdzenie zasad, na których winna opierać się kontrola sojusznicza w okupowanych Niemczech; rozpatrzenie stanu wykonania postanowień jałtańskich, w szczególności Deklaracji o wyzwolonej Europie; rozpatrzenie przyjęcia do ONZ Włoch. Do tego rejestru Churchill dodał kwestię polską, proponując zarazem, by porządek obrad konferencji traktować jako otwarty i uzupełnić go w miarę potrzeb, zgodnie z pojawiającymi się nowymi problemami. Stalin ponadto zaproponował poruszenie kwestii podziału zdobycznej floty niemieckiej, reparacji oraz przywrócenia stosunków dyplomatycznych z byłymi satelitami „osi”. Zgodził się z pilnością omówienia sprawy polskiej, ale w kontekście faktu ustanowienia w Polsce Rządu Jedności Narodowej i niezbędności w związku z tym likwidacji gabinetu w Londynie.\nW kwestii powojennych Niemiec trzej przywódcy doszli do porozumienia co do celów okupacji i form ich zrealizowania. Zawierał je dokument o nazwie Zasady polityczne i gospodarcze mające służyć za podstawę do traktowania Niemiec w początkowym okresie kontroli. Zgodnie z nimi Niemcy miały zostać całkowicie rozbrojone i zdemilitaryzowane, zakazana miała być produkcja na cele wojskowe i ustanowiona kontrola nad przemysłem niemieckim. Całe terytorium kraju objęto reżimem tymczasowej okupacji, realizowanym w ramach czterech stref: radzieckiej, amerykańskiej, brytyjskiej i francuskiej. Również Berlin został podzielony na cztery sektory okupacyjne.\nW sprawie reparacji wojennych postanowiono, że będą one ściągane w poszczególnych strefach okupacyjnych. Cześć reparacji miał pokrywać majątek niemiecki zajęty poza granicami III Rzeszy. Ze swojej puli reparacyjnej strona radziecka zobowiązała się pokryć pretensje reparacyjne Polski, określone jako 15% tej puli, która przypadnie ZSRR. Z zagadnieniem reparacji łączyła się kwestia zajęcia przez sojuszników niemieckiej floty wojennej i handlowej. Uzgodniono, że cała niemiecka wojenna flota nawodna zostanie podzielona w równy sposób pomiędzy trzy mocarstwa. Według tej samej zasady (trzech równych części) miała zostać podzielona niemiecka flota handlowa.\nInną kontrowersyjną sprawą w Poczdamie było ukaranie niemieckich przestępców wojennych. Wielka Trójka oznajmiła, że nie później niż miesiąc po zakończeniu obrad podana zostanie do publicznej wiadomości pierwsza lista przestępców wojennych pociąganych do odpowiedzialności sądowej.\nWielka Trójka podjęła także w Poczdamie sprawę dalszego losu Austrii. Porozumienie o podziale tego kraju na strefy okupacyjne udało się osiągnąć w Europejskiej Komisji Doradczej 19 lipca 1945 roku. 22 lipca na szóstym posiedzeniu plenarnym konferencji Stalin oświadczył, że rozpoczęto akcję wycofywania oddziałów radzieckich z tej części Austrii, którą okupować miały wojska aliantów zachodnich. Tym komunikatem Stalin znacznie polepszył atmosferę panującą na konferencji. Oprócz tego obradujący uznali odrębność Austrii.\nPodział Okupowanych Niemiec 1945-1949\nPodobnie jak na poprzednich spotkaniach szefów rządów Wielkiej Trójki, także w Poczdamie kwestia polska stała się jednym z centralnych problemów obrad. Dla Churchilla była wręcz pretekstem do zwołania nowego „szczytu”.\nPorozumienie w kwestii polskiej granicy zachodniej udało się osiągnąć dopiero na ostatnim posiedzeniu plenarnym konferencji, tj. 31 lipca. Decyzja o przekazaniu Polsce byłych ziem niemieckich na wschód od linii Odry i Nysy Łużyckiej, z wyłączeniem części Prus Wschodnich z Królewcem, znalazła się w rozdziale IX uchwał konferencji poczdamskiej. Podkreślono również, że tereny leżące na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej powinny znajdować się pod zarządem państwa polskiego i pod tym względem nie powinny być uważane za cześć radzieckiej strefy okupacyjnej Niemiec. Podjęto również decyzję o masowych przesiedleniach ludności niemieckiej pozostałej na terenach powojennej Polski, Czechosłowacji i Węgier.\nWielka Trójka podjęła w Poczdamie szereg ważnych decyzji w kwestiach terytorialnych oraz wypowiedziała się w wielu innych sprawach szczegółowych dotyczących przyszłości kontynentu. Suma tych postanowień nie tworzyła sytemu na wzór wersalski, co zrozumiałe, jako że „szczyt” poczdamski nie był konferencją pokojową, a jedynie naradą poświęconą wypracowaniu wspólnego stanowiska mocarstw w sprawach organizacji Europy i świata powojennego.\nDülffer J., Jałta, 4 lutego 1945. Druga wojna światowa i dwubiegunowy podział świata, Warszawa 2000.\nFenby J., Alianci. Stalin, Roosevelt. Churchill. Tajne rozgrywki zwycięzców II wojny światowej, Kraków 2007.\nKrząstek T., Sytuacja militarna aliantów na frontach wojny z Niemcami hitlerowskimi na przełomie lat 1944/1945, [w:] Jałta. Szkice i polemiki, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 9-30.\nM. M. Drozdowski, Reakcja prezydenta Władysława Raczkiewicza na układy jałtańskie, [w:] Jałta. Szkice i polemiki, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 141-152.\nMadajczyk C., Jak potraktować mocarstwa Osi po zwycięstwie?, [w:] II wojna światowa i jej następstwa, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 167-178.\nMaterski W., Teheran, Jałta, San Francisco, Poczdam, Warszawa 1987.\nSchramm T., Europa w świecie po II wojnie światowej, [w:] II wojna światowa i jej następstwa, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 197-201.\nSierpowski S., Geneza i międzynarodowe znaczenie II wojny światowej, [w:] II wojna światowa i jej następstwa, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 63-77.\nZamojski J. E., Francja a konferencja jałtańska, [w:] Jałta. Szkice i polemiki, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 115-130.\nZblewski Z., Koordynacja działań Wielkiej Koalicji. Konferencja moskiewska i Teheran, [w:] Historia polityczna świata XX wieku, pod red. Marka Bankowicza, s. 517-530.\nZblewski Z., Od Jałty do Poczdamu. Zakończenie wojny w Europie. Kształtowanie się wizji powojennego świata, [w:] Historia polityczna świata XX wieku, pod red. Marka Bankowicza, s. 547-558.\n W. Materski, Teheran, Jałta, San Francisco, Poczdam, Warszawa 1987, s. 20.\n J. Dülffer, Jałta, 4 lutego 1945. Druga wojna światowa i dwubiegunowy podział świata, Warszawa 2000, s. 91-111.\n W. Materski, op. cit., s. 34-37.\n S. Sierpowski, Geneza i międzynarodowe znaczenie II wojny światowej, [w:] II wojna światowa i jej następstwa, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 72-73.\n Ibidem, s. 70-74.\n W. Materski, op. cit., s. 54-57.\n Z. Zblewski, Koordynacja działań Wielkiej Koalicji. Konferencja moskiewska i Teheran, [w:] Historia polityczna świata XX wieku, pod red. Marka Bankowicza, s. 517-521.\n W. Materski, op. cit., 62-73.\n J. Fenby, Alianci. Stalin, Roosevelt. Churchill. Tajne rozgrywki zwycięzców II wojny światowej, Kraków\n2007, s. 339-384.\n T. Krząstek, Sytuacja militarna aliantów na frontach wojny z Niemcami hitlerowskimi na przełomie lat 1944/1945, [w:] Jałta. Szkice i polemiki, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 9-30.\n W. Materski, op. cit., s. 130-131.\n J. E. Zamojski, Francja a konferencja jałtańska, [w:] Jałta…, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 115-130.\n C. Madajczyk, Jak potraktować mocarstwa Osi po zwycięstwie?, [w:] II wojna światowa…, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 70-74.\n W. Materski, op. cit., s. 136-138.\n M. M. Drozdowski, Reakcja prezydenta Władysława Raczkiewicza na układy jałtańskie, [w:] Jałta…, pod red. Mariana Marka Drozdowskiego, Warszawa 1996, s. 141-152.\n W. Materski, op. cit., s. 158-161.\n W. Materski, op. cit., s. 195-199.\n Ibidem, s. 202-214.\n C. Madajczyk, Jak potraktować mocarstwa Osi po zwycięstwie, [w:] II wojna światowa…, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 167-178. T. Schramm, Europa w świecie po II wojnie światowej, [w:] II wojna światowa…, pod red. Antoniego Czubińskiego, Poznań 1996, s. 197-201. Z. Zblewski, Od Jałty do Poczdamu. Zakończenie wojny w Europie. Kształtowanie się wizji powojennego świata, [w:] Historia polityczna świata XX wieku, pod red. Marka Bankowicza, s. 556-558. J. Fenby, Alianci. Stalin, Roosevelt. Churchill. Tajne rozgrywki zwycięzców II wojny światowej, Kraków 2007, s. 583-607.\nos czasu | o-historii.pl | 14 lipca 2014 | Autor: Dawid Rogoziński II wojna światowa koalicje antyhitlerowskie konferencja jałtańska konferencja poczdamska konferencja teherańska\nLetnia ofensywa Tuchaczewskiego (wojna polsko-bolszewicka)


Lublin pożegnał tragicznie zmarłego w katastrofie posła Edwarda Wojtasa | eKAI.pl\nLubelska Lublin pożegnał tragicznie zmarłego w katastrofie posła Edwarda Wojtasa\n24 kwietnia 2010 | 16:57 | mj Ⓒ Ⓟ\nMetropolita lubelski, opisując zmarłego, powiedział, że jego filozofię życiową dobrze oddają słowa życzeń wielkanocnych, jakie zamieścił na swoim blogu, gdzie życzył „spokoju ducha, wiary w Boga i ludzi, umiejętności dostrzegania piękna tego świata”. – Spokój ducha płynący z zakorzenienia w wierze w Boga i w ludzi, umiejętność dostrzegania piękna tego świata, to nie są cechy, które byłyby wysoko notowane w rozgardiaszu politycznych przekrzykiwań, to nie są cechy, które przyciągają tych szukających efektownych formuł, by kogoś rzucić na kolana. Ale w tym jest cały Edward i jego osobowość, znaczona troską o świadectwo pokoju, zakorzeniona w otwarciu na Bożą i ludzką rzeczywistość i pełna optymizmu, że piękno jest nie mniej realne niż ból i brzydota – powiedział.\nPodkreślił, że słowa te Edward Wojtas realizował „w swoim życiu, swoim świadectwie dobroci, swoim rzeczowym, konkretnym, przyjacielskim podejściem”. – Obok konkretnych rozwiązanych problemów, które obejmujemy pamięcią, czymś bardzo ważnym jest to, że potrafił uczyć pokoju ducha wolnego od profilaktycznych lęków – dodał metropolita.\nAbp Życiński zauważył, że przywoływanie świadectwa życia zmarłych jest jednocześnie zobowiązaniem dla żyjących. – Trumny naszych bliskich, gdy z szacunkiem chylimy głowę, dostrzegając, ile w nich było dobra, stanowią dla nas zobowiązanie, byśmy kontynuowali to dobro, szukając wartości, jakie jednoczą – powiedział. Przywołał słowa Cypriana Norwida z listu do Władysława Zamoyskiego: „jeśli ktoś chciałby dzielić i zastrzec sobie wyłączność na patriotyzm, ten z ojczyzny czyni sektę i kończy jako fanatyk”.\n– Ci, którzy zginęli, wychodzili z różnych formacji, reprezentowali różne partie, ale pamięć o dramacie Katynia, świadomość polskich bolesnych dziejów zjednoczyła ich podczas lotu, była ponadpartyjną wartością, bez której niemożliwy jest autentyczny patriotyzm – podkreślił. – Pamiętając o tym, co Norwid pisał, prośmy Boga, abyśmy po przeżyciu tych rozstań, wzbogaceni duchowo modlitewną wspólnotą, potrafili dostrzegać w polskich realiach przede wszystkim to, co łączy. Żeby ktoś nie chciał używać pogrzebów instrumentalnie jako elementu kampanii przedwyborczej, bo to byłoby zbezczeszczenie śmierci tych, którym należy się szacunek, w obliczu rozstania z którymi należy zachować powagę i wielkie wyciszenie – dodał.\nAbp Życiński zauważył, że budowanie postawy jedności wymaga przede wszystkim wyczucia i taktu. – Przy trumnach nie należy opowiadać sensacji. W domu pogrzebowym nie zakłada się biura detektywów ani nie usiłuje się wyważać strategii. W pewnych sytuacjach modlitwa, milczenie jest najpiękniejszym wyrazem solidarności ze zmarłym, którego żegnamy. My również pragniemy tę postawę okazywać jako świadectwo stylu, którego uczył Edward Wojtas – mówił. – Zamiast szukać sensacji jednoczmy się w modlitwie, jednoczmy się z braćmi, którzy przeżywają ból. Szukajmy tej jedności także w przełamywaniu pewnych uprzedzeń, w burzeniu pewnych murów w skali międzynarodowej – dodał.\nZmarłego posła pożegnała w imieniu marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego, prezesa PSL Waldemara Pawlaka oraz koleżanek i kolegów z parlamentu Ewa Kierzkowska, wicemarszałek Sejmu RP. – Nasz kolega Edward Wojtas był człowiekiem absolutnie wyjątkowym, dla którego słowa Bóg, honor i ojczyzna nie były pustymi słowami, on każdego dnia swoją pracą potrafił je wypełnić treścią, prawdziwym patriotyzmem, prawdziwym solidaryzmem – mówiła ze wzruszeniem. – Zostawił nam wszystkim piękne drogowskazy – dodała i podkreśliła, że zmarły swoją pracę traktował jako służbę Polsce i Polakom.\n„Człowiekiem niezwykle uczynnym i pracowitym” nazwała Edwarda Wojtasa Genowefa Tokarska, wojewoda lubelski. – Przyszliśmy dziś, by swoją modlitwą i żałobą powiedzieć ci, kim dla nas byłeś. Twoja skarbnica człowieczeństwa była ogromna, niewyczerpalna, jednakowa dla wszystkich potrzebujących, zarówno dla tych Lublina, jak całej Lubelszczyzny – mówiła. – Zawsze rzeczowy, konkretny w działaniu, znający doskonale uwarunkowania Lubelszczyzny, potrzeby tej ziemi i jej mieszkańców. Zostawiłeś po sobie wiele dobra, przysposobionego dla nas wszystkich – dodała.\nZmarłego pożegnali także poseł Franciszek Jerzy Stefaniuk i prorektor KUL ks. prof. Stanisław Zięba.\nPo Eucharystii kondukt żałobny wyruszył ulicami miasta na cmentarz przy ul. Lipowej, gdzie spoczął zmarły. W oczekiwaniu na procesję poczty sztandarowe zajęły cały lubelski deptak. Na uroczystości przybyli rolnicy, górnicy, pracownicy szpitali, policjanci, żołnierze, strażacy, rektorzy uczelni wyższych, ludowcy z całego kraju ze sztandarami.\nEdward Wojtas miał 55 lat. Skończył studia ekonomiczne w Lublinie, w czasie kariery zawodowej był dyrektorem Wydziału Zdrowia i dyrektorem generalnym Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie, marszałkiem województwa lubelskiego, posłem Ziemi Lubelskiej z ramienia PSL.\nZginął pod Smoleńskiem w katastrofie samolotu prezydenckiego, pozostawił żonę Alinę i córki Małgorzatę i Monikę. Został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.\nTrumna z ciałem posła dotarła do Lublina po północy 24 kwietnia i została wystawiona w Sali Kolumnowej Urzędu Wojewódzkiego.


Instrukcja obsługi AIWA Z-L100 - 18 opinii o AIWA Z-L100 Obejrzyj testy, próby i porównania z AIWA Z-L100\nDiplotop – porównanie produktów - gromadzi opinie i testy użytkowników AIWA Z-L100Dzięki nieocenionej bazie danych, 18 opinii o AIWA Z-L100, Diplotop porównuje AIWA Z-L100 z jego konkurentami, aby wybrać najlepszy produkt.\nPobierz przewodnik lub podręcznik użytkownika dla AIWA Z-L100.\nWszystkie numery referencyjne AIWA\nNajpopularniejsze produkty AIWA\nOpinia o AIWA Z-L100\nNabywcy uważają, że AIWA Z-L100 jest trudny w użyciu.Użytkownicy uważają, że jest solidny., Ale użytkownicy nie są zgodni w tej kwestii. Jeśli masz wątpliwości lub potrzebujesz pomocy, forum Diplofix pomoże Ci wybrać między AIWA Z-L100 i innymi produktami.\nPrzeciętny użytkownik jest usatysfakcjonowany wydajnością produktu., Ale użytkownicy mają bardzo różne zdania. Produkt jest uważany za wartościowy dzięki swojej cenie Unikniesz niemiłych niespodzianek, jeżeli obejrzysz instrukcję dla AIWA Z-L100 przed zakupem.\nCzy Z-L100 jest łatwy w użyciu?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że AIWA Z-L100 jest bardzo łatwy w obsłudze.\nPrzeciętny wynik wynosi 6.17, a średnia różnica 3.13.\nCzy Z-L100 jest bardzo wydajny?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że AIWA Z-L100 jest w swojej kategorii na najwyższym poziomie technicznym, oferuje najwyższą jakość lub możliwości.\nPrzeciętny wynik wynosi 6.56, a średnia różnica 2.85.\nCzy Z-L100 jest solidny i wytrzymały?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że uważasz AIWA Z-L100 jako produkt bardzo solidny, który będziesz mógł używać długo zanim się uszkodzi.\nPrzeciętny wynik wynosi 6.5, a średnia różnica 2.85.\nCzy Z-L100 ma dobry stosunek ceny do jakości?\nPrzeciętny wynik wynosi 6.94, a średnia różnica 2.93.


Montaż pomp ciepła Legnica | Zlecenia, Oferty, Wyceny - Muratordom.pl\nMontaż pomp ciepła w Legnicy\n32 Zlecenia - Montaż Pomp Ciepła Legnica\nDla Klienta, który napisał - Zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m²,..., znalezienie taniego montażu pompy ciepła może być skomplikowane, ale pracownicy Twojej firmy będą na pewno w stanie mu pomóc w znalezieniu odpowi...\nMasz zamiar przyjąć zlecenie na montowanie pompy ciepła, a nie znalazłeś Klienta? Odpowiedź na ogłoszenie o treści Zlecenie na pompę ciepła, bud. 80m² to świetny wybór. Podejmij decyzję od razu - zadzwoń i otrzymaj ofertę współpra...\nŚwiadcząc usługi montażu pompy ciepła od kilkunastu lat, głównie na obszarze miejscowości Kamienna Góra, ale także pobliskich powiatów możesz złożyć ofertę w odpowiedzi na to zlecenie. Tylko krok dzieli Cię od uzyskania świetnego ...\nTen Klient pragnąc dotrzeć do montażu pompy ciepła powinien natknąć się na Twoją Ofertę, która jest najwyższej próby. Po prostu przeczytaj dokładnie zapytanie - Szukam inwestora z niewielkim kapitałem do otwarcia.... Wykonaj jeden...\nTen Klient szukając montażu pompy ciepła powinien namierzyć Twoją Firmę, która nie ma sobie równych. Wystarczy, że poznasz szczegóły zlecenia - Zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. 201-300m²,.... Umów się na rozmowę już teraz...\nUsługi montażu pompy ciepła w Twoim wykonaniu to prawdziwy majstersztyk? Jako najlepszy partner do współpracy nawiąż współpracę po zapoznaniu się ze zleceniem o treści - Zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. 201-300m²,.... Zac...\nStarasz się odnaleźć Zlecającego jako sprawdzony profesjonalista z zakresu wyjątkowego montowania pompy ciepła z Oławy. Pomóż Klientowi wprowadzić w życie plany poznając szczegóły jego zapytania, które brzmi - Ekologiczne źródła e...\nDla Zlecającego, który napisał - Zapotrzebowanie na zakup i montaż poiwietrznej pompy..., wybranie dobrej instalacji pompy ciepła może być trudne, jednak pracownicy Twojej firmy będą na sto procent w stanie mu pomóc w znalezieniu ...\nTen Klient, który wciąż nie znalazł instalacji pompy ciepła, mimo że próbuje znaleźć od wielu dni, napisał nam zlecenie o treści - Zapotrzebowanie na powietrzną pompę ciepła, bud. 120m²,.... To właśnie Twoja oferta może być wybawi...\nZrealizuj usługę najwyższej klasy montowania pompy ciepła o treści "Zapotrzebowanie na powietrzną pompę ciepła, bud....", jako ekspert z miejscowości Poznań. Zyskaj klientów swoimi kompetencjami i rzetelnością. Pokaż, że na tereni...