turcja alanya - Podroze.gazeta.pl\nAlanya jest wielkim kurortem - latem do tego liczącego ok. 90 tys. mieszkańców miasta przyjeżdża ponad 60 tys. turystów - w ciągu wybrzeży Morza Egejskiego i Śródziemnego i na niej na mapie kończy się łańcuch wspaniałych, zarazem jednak niemiłosiernie zatłoczonych plaż. Nie oznacza to, że dalej na\nwątku - Dlaczego Turcy to oszuści i złodzieje? Turcja opinie - Alanya Alanya to popularny kurort Turcji. Dzięki ładnemu portowi, piaszczystym plażom i przyjemnej atmosferze uchodzi za jedno z najlepszych miejsc na wakacje w Turcji. Alanya to jednak kurort gwarny, głośny i w sezonie zatłoczony\nsię samochód, który można wypożyczyć w jednej z licznych w Kuşadas? firm oferujących wynajem pojazdów, jak np. Galileo Tours, Y?ld?r?m Cad. (niedaleko skrzyżowania z Barbaros Bayrettin Cad., obok restauracyjki Ali Usta). Oczywiście, jak to w Turcji, należy się nieco potargować. Turcja. Alanya - turystyczna\nzałożymy obóz na jednodniowy wypad w góry Bey Da?lar?, a konkretnie na zdobycie Tahtal Da?? (osiągnięcie celu podczas jednego dnia będzie możliwe tylko wtedy, gdy pojedziemy tam własnym lub wypożyczonym samochodem albo taksówką). Turcja. Alanya - turystyczna mekka Tanie loty do Turcji Hotele w Turcji\nTurcja. Zwiedzamy Selçuk i Efez\n) i liczyła 103 m dugości oraz 50 m szerokości, czyli była w swej podstawie ponad trzy razy większa od ateńskiego Partenonu. Liczba kolumn przekraczała 100, a ich wysokość sięgała 19 m. Turcja. Alanya - turystyczna mekka Tanie loty do Turcji Hotele w Turcji Muzeum Efeskie (Efes Müzesi) najlepiej zwiedzić\nTurcja - Alanya - Hotel Santana\nWitam Kto był z Jet Turistic w Turcji - Alanya ?? Jakie wrazenia i wspomienia ?? pozd\nTurcja - Alanya!!!\nZa tydzień wyjeżdżam do Turcji - ALanya - Hotel Elysee jakoś tak, na pewno przy plaży Kleopatra. Powiedzcie, na co trzeba się nastawić, jakie ceny, ludzie. Może ktoś zna ten hotel.\nzamierzam pojechać w maju do Turcji (Alanya).Muszę wybrać pomiędzy dwoma hotelami pomóżcie : hotel Eftalia Resort czy hotel Rheme Capitol Beach. Oba wydają się fajne, biorąc pod uwagę opisy katalogowe Triady - czy wiecie coś na ich temat ze swojej praktyki podrózników? pozdrawiam i dziękuję za pomoc\nTurcja Alanya Hotel Polaris\nTurcja ALANYA Hotel Polaris ***All inc. cena 1399 zł 7 dni samolotem z opłatami lotniskowymi Zainteresowanym wyślę ofertę na maila proszę pisać\nTurcja -Alanya 7 dni od 06.09.\nKto się wybiera do Turcji-Alanya 06.09 na 7 dni. Nie chcę dopłacać do jedynki. Wylot z W-wy, mam 27 lat, osoba bezkonfliktowa, znam Alanyę dobrze i trochę turecki:-) Pozdrawiam wszystkich kochających Turcję..\nTurcja-Alanya od 1.08 na dwa tygodnie\nWybieramy sie do Turcji-Alanya od 1 sierpnia zastanawiamys sie nad wyborem hotelu miedzy Kleopatra Beste a Gunes Sun Time.Może ktos był lub leci i może pomógłby w wyborze.\nWyjazd w maju/czerwcu do Turcji - Alanya\nSzukam osób na wyjazd w maju bądź czerwcu najlepiej do Turcji - Alanya na tydzień ale jestem otwarta na inne propozycje. Dlaczego Turcja?.... jeszcze tam nie byłam, w tym okresie powinno już ciepło, jest stosunkowo niedrogo, można pozwiedzać jak i poimprezować. Koszt ok 1400 zł all Myślałam też o\nTURCJA Alanya w Maju, dobry pomysł?\nWitam, zapewne zostanie mi zarzucone, ze powielam wątki, ale bardzo proszę o odpowiedź. Planuje wyjechać 9 maja 2012 r. do Turcji (Alanya). Niestety czytając wiele wątków i forum spotkałam się z opiniami, że pogoda w maju w Turcji potrafi być kapryśna. Uwielbiam jak jest bardzo cieplo i mozna się\nRe: Turcja-Alanya-Sierpień 2009\nHej.My (tzn ja z zona ) planujemy wyjazd do Turcji- Alanya w drugiej polowie sierpnia wyloty sa okolo 26.Chcemy jechac na dwa tygodnie.Troche zwiedzania i odpoczynku.Jesli jest ktos zainteresowany to prosze pisac na\nRe: pogoda turcja alanya aktualnosci\nTu masz najświeższe wiadomości-


26-09-09, 00:54 #1\nDziweczyny gdzie chciałybyście pojechać w podróż życia? Mi od zawsze marzy się Wielki Kanion, ale ciągle nie mam odwagi (i trochę też możliwości), aby samej wybrać się w podróż do Ameryki. Już nie raz myślałam, aby przyłaczyć sie do znajomych, którzy wyjeżdżają przy pomocy Camp America. Dzięki tej organizacji mogłabym tam legalnie pracować i przy okazji zwiedzać, ale ciągle sie waham A Wy, o którym zakątku świata marzycie.\n28-09-09, 07:54 #2\nChyba uprawiasz jakąś kryptoreklamę:mrgreen:\nJa w tym roku odwiedziłam Petersburg i powalilo mnie na kolana-polecam wszystkim.\n19-10-09, 10:56 #3\nHmm. W tej chwili najbardziej marzy mi się Jamajka. To jest dopiero egzotyka A do tej pory za podróż życia (chociaż zwiedziłam całą Europę) uznaję swoją wycieczkę do Paryża Cudowne miejsce, bajkowa architektura, piękny język, żyć nie umierać. I doskonały hotel przy Polach Elizejskich. Polecam w tej kwestii spam, bo rezerwacja za ich pośrednictwem jest tańsza niż bezpośrednio w hotelu. A hoteli mają w bazie tyle, że naprawdę można przebierać. W Paryżu zwłaszcza\n09-11-09, 11:53 #4\nJa chciałabym sie wybrać do Australii zobaczyć swieta górę Aborygenów\n09-11-09, 12:44 #5\nFinlandia! im zimniej, tym lepiej\n12-11-09, 11:21 #6\nMnie się marzy Australia, żeby tak pojechać na miesiąc co najmniej.\n28-12-09, 12:04 #7\nPanie daj mi możliwość zobaczenia Jordanii.\n21-01-10, 21:08 #8\nA mnie sie marzyl tybet i bede tam w maju. Trzeba tylko chciec. Prawdopodobnie pojade na camp america w tym roku, ale raczej taki wyjazd wiaze sie przede wszystkim z praca. Wlasnie zaraz siadam i wypelniam aplikacje.Aczkolwiek fajnie by bylo gdyby mi sie udalo wyjechac do usa, nigdy tam nie bylam. Mysle ze wiekszosc z nas ma jednak mozliwosci, ale jest wygodniej i latwiej zatopic sie marzeniach niz je realizowac.\n25-01-10, 19:17 #9\nTybet - niezły cel. Co do spełniania marzeń to sama wiara tego nie umożliwia tylko pieniądze.\n18-03-10, 22:21 #10\nA ja pojechałabym sobie do Jeleniej zrobić zdjęcia.\nZ dłuższych wycieczek to... przed siebie. Samochodem z zapasem gotówki i czasu. Bez celu i bez ograniczeń.\nOstatni post / autor: 19-09-07, 14:13


Słowo Życia-grudzień 2017>\nWspółczesny świat podstępnie skłania do banalizowania postaci Chrystusa. Niektórzy postrzegają Go jako fundatora jednej z wielu religii, wybitnego filozofa, niezrównanego mędrca, człowieka miłosiernego i natchnionego. Używają różnych tytułów mających oddać Mu hołd, jednak pomijają to, co zasadnicze: Jezus jest Odkupicielem i prawdziwym Bogiem, dokonującym rzeczy nowej (por. Iz 43, 19). Poczucie własnej wartości, pozytywne myślenie, rozwój osobisty oraz to wszystko, co współczesna cywilizacja promuje, jako wielce dobroczynne dla człowieka, stanowi zasłonę dymną skrywającą niewyobrażalny impas, w jakim utknęła ludzkość. Zostaliśmy stworzeni do miłości, a jesteśmy niewolnikami grzechu. Będziemy oponować: Czy ciągle trzeba mówić o grzechu? Czy nie jest to jakaś obsesja? Przywołajmy zatem wersety, jakie liturgia Kościoła zaleca medytować w pierwszą niedzielę Adwentu:\n„Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne. Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli\nprzeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie\nnasze dobre czyny, jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze\nwiny poniosły nas jak wicher. (Iz 63, 16b; 64, 4b-5).\nOlśniewające światło Słowa Bożego ujawnia wszelkie złudzenia dotyczące ludzkiej natury i pozwala odkryć, że jesteśmy pogrążeni w ciemnościach. Wypełniamy dzieła miłosierdzia, jednak te dobre uczynki są zawsze skażone naszą grzesznością. Popełnione błędy mają nad nami władzę, to znaczy że u podstaw tych przewin leży kruchość ludzkiej woli. Nie można liczyć na nią, aby móc się podźwignąć. Konieczna jest pomoc z zewnątrz, pochodząca od człowieka, który nie jest skażony żadnym grzechem; człowieka, który jest Bogiem. Adwent powoduje, że w głębi naszych ciemności z mocą odradza się głębokie pragnienie Zbawiciela.\n„Dusza moja pożąda Ciebie w nocy”\nDobre przygotowanie do przyjęcia Dzieciątka Jezus wymaga ożywienia świadomości własnej grzeszności oraz konieczności dostąpienia zbawienia. Ogień pragnienia zacznie wówczas oczyszczać oczy duszy, objawiając, że pośród nocy pulsuje pragnienie Boga, aby człowiek żył Jego łaską.\nJak tylko zaczęłam unikać okazji i więcej oddawać się modlitwie wewnętrznej, Pan też począł łask swych mi użyczać. Rzekłbyś, czekał tylko i z upragnieniem wyglądał tej chwili, kiedy ja je przyjąć zechcę. (Św. Teresa z Awila, Księga mojego życia, 23, 2).\nPełne pokory świadectwo św. Teresy wskazuje, że wezwanie do życia można usłyszeć czuwając, czyli odwracając się zdecydowanie od okazji do upadku i praktykując modlitwę serca. Ta wewnętrzna droga prowadząca do miłowania i bycia miłowanym, pozwala również odkryć zgubny brak pragnienia bycia kochanym. Gdybyśmy mieli odwagę prawdziwie tego pragnąć, wówczas nie trwalibyśmy tak uparcie w grzechach, a nasze pokuta nie byłaby równie mierna.\nOwo pragnienie bycia kochanym trudno pojąć, gdyż w gruncie rzeczy zarówno samo pragnienie jak i miłość są nam obce. Pragnienie jest czymś znanym, a zarazem nieuchwytnym, łatwo je pomylić z potrzebą i wolą, którym zawsze towarzyszy. Różni się jednak od nich, gdyż można pragnąć tego, czego nie potrzebujemy i właściwie nie chcemy. Praktycznie rzec biorąc często zastępujemy miłość pożądaniem, zauroczeniem a nawet poświęceniem. Pragnienie bycia kochanym powinno być dla nas ważne, gdyż upodabnia nas do Boga.\nNależy wyjaśnić pewne pojęcia. Bóg ze swej natury jest miłością. On potrafi tylko kochać. Może tylko kochać. Miłuje człowieka miłością nieskończoną, Boską. Bóg kocha i pragnie być kochany, gdyż jest miłością. Święty Bernard wskazuje:\nOjciec czeka na was, pragnie was, nie tylko z powodu nieskończonej miłości, jaką ukochał człowieka – Jednorodzony Syn, który jest w sercu łonie Ojca sam o tym zaświadczył: „Ojciec was miłuje” [J 16, 27] – ale On pragnie was również ze względu na Siebie samego; prorok mówi: „Nie z waszego powodu to czynię, domu Izraela, ale dla świętego imienia mojego” [Ez 36, 22]. (O Judo i Jerozolimo, Drugie kazanie (V Nat II).\nJednak człowiek na to pragnienie nie odpowiedział. Św. Teresa z Avila wyraża to w sposób dobitny:\nWola Boża żąda prawdy, wola nasza kocha się w kłamstwie. Wola Boża chce, byśmy dążyli do rzeczy wiecznych, wola nasza nurza się w rzeczach znikomych. Wola Boża pobudza nas do pożądań wielkich i wzniosłych, wola nasza skłania się ku żądzom niskim i przyziemnym. Wola Boża wymaga, byśmy przywiązywali się do tego, co niezmienne i nieomylne, wola nasza kocha się w tym co niepewne i zwodnicze. (Droga doskonałości, 42, 4).\nTen dramat w pełni objawia się na Golgocie. Bóg nie jest kochany, a Jego pragnienie bycia miłowanym pozostaje bez odpowiedzi i staje się cierpieniem. Podobne doświadczenie jest również naszym udziałem: nie jesteśmy kochani tak, jak pragniemy. To rozczarowanie często wykorzystuje kusiciel, a my nie potrafimy się mu przeciwstawić. Dlatego, aby uniknąć cierpienia, serce człowieka rezygnuje z pragnienia bycia kochanym, i zamyka się. Zadowala się substytutami: chciwością, która popycha do zawłaszczania tego, co nie jest mu dane; uwodzeniem, które udaje wspólnotę w relacji opartej na dominacji; poświęceniem, które za przysługę oczekuje wdzięczności. Zatem kradzież, dominacja i wdzięczność w naszych chorych sercach zastępują miłość. Ten, kto rezygnuje z pragnienia bycia kochanym, pozbawia się miłości i błądzi. Nieszczęście człowieka polega więc na tym, że zawiedzione ludzką miłością serce nie wierzy w miłość Boga. Nie wierzy w nią na tyle, by móc jej zaufać. Nie ufa jej, gdyż jej nie rozumie. A nie rozumie miłości, ponieważ jej nie praktykuje. Nie żyje miłością, bo zrezygnowało z pragnienia bycia kochanym. Aby uniknąć zawodu miłosnego, serce przyzwyczaja się do bycia podziwianym, a nie do bycia kochanym; do bycia przedmiotem szczególnych względów, a nie przedmiotem wyjątkowej miłości; do bycia oczarowanym, a nie kochanym. W ten sposób dusza powoli pogrąża się w odmętach rozpaczy. Prawdą jest przecież, że pragnienie bycia kochanym wzrasta w sercu, które kocha i że powinniśmy pragnąć bezinteresownej miłości. Jednak pośród tej głębokiej nocy, delikatna gwiazda Betlejemska budzi nieugaszone pragnienie bycia miłowanym:\nPrzytulając się – podobnie jak wielka mała Teresa – jednocześnie do żłóbka i do krzyża, dusza zaczyna dostrzegać, że owo pragnienie bycia kochanym przeżywane jest w jedności z miłością, która nie jest kochana. Cierpienie nie jest już więc przeszkodą, ale źródłem głębokiej radości z podobieństwa do Oblubieńca i picia z kielicha, którego On jeden zna gorycz. Kochać tego, kto zawłaszcza, znęca się i kupczy miłością, nie oczekując jej w zamian. Kochać tego, kto nie kocha, aby móc ofiarować mu niezaspokojone pragnienie miłości. Właśnie to czyni Dzieciątko Jezus przychodząc do nas w ubóstwie i żebrząc o naszą miłość. Św. Teresa z Lisieux była tego świadoma:\nJezus nie potrzebuje naszych dzieł, lecz jedynie miłości. Gdyż ten sam Bóg, który oświadcza, że nie musi nam wcale mówić, czy jest głodny, nie wahał się żebrać u Samarytanki o trochę wody. Był spragniony... Lecz mówiąc „daj m pić”, Stworzyciel domagał się właśnie miłości od swego biednego stworzenia. Był spragniony miłości. (Dzieje duszy, B 1v).\nNiechaj ten piękny werset z księgi Izajasza towarzyszy nam w czasie długiej nocy adwentowej i objawi jego ukrytą wymowę: to sam Bóg szepcze w żłóbku wprost do naszego serca:\n„Dusza moja pożąda Ciebie w nocy”.


Schizofrenia - Przyczyny, objawy i leczenie - Klinika Zdrowia Psychicznego dr n.med. Paweł Pawełczak w Sochaczewie\nStrona główna » Schizofrenia – Przyczyny, objawy i leczenie\nSchizofrenia jest skomplikowanym problemem natury psychicznej, mającym duże znaczenie społeczne. Nadal jest to problem dla wielu uchodzący za wstydliwy. Czym jest schizofrenia i jak sobie z nią poradzić?\nNie ma prostej definicji schizofrenii. Utarł się stereotyp o rozszczepionej osobowości, co nie jest do końca trafne od strony medycznej. W schizofrenii obserwujemy zaburzenia funkcjonowania i rozpad osobowości człowieka. Pacjent chorujący na schizofrenię często prezentuję zaburzoną oceną własnej osoby i otoczenia. Choroba dotyka około 1% społeczeństwa, ale konsekwencje choroby dotykają również bliskich pacjenta i generują ogromne koszty społeczne. A skoro o zachorowaniu mowa, po czym można ją stwierdzić?\nSchizofrenia najczęściej daje o sobie znać na wczesnym etapie dorosłości. Wśród podstawowych objawów schorzenia wymieniamy:\n– Ambiwalencję ( występowanie równoczęśnie dówch przeciwstawnych myśli)\n– Zaburzenia afektu ( ubogość mimiki, spłycenie emocjonalne)\n– Autyzm (wycofanie i brak potrzby kontaktów społecznych)\n– Zaburzenia funkcji poznawczych ( trudności w koncentracji, zaburzenia pamięci)\n– Omamy i urojenia ( wrażenia słyszenia głosów, szeptów, podpowiedzi, komentarzy, nieprawidłowe sądy, dziwaczne wypowiedzi)\nSchizofrenię można podzielić się na kilka rodzajów, w zależności od dominujących objawów i przebiegu. W praktyce obraz i przebieg schizofrenii jest często zmienny i trudno jest jednoznacznie wskazać typ choroby u danego pacjenta. Możemy odróżnić:\n– Schizofrenię rezydualną – Stabilny przebieg z utrzymującymi się przewlekle objawami chorobowymi\n– Schizofrenia katatoniczna – Chory cechuje się napadami milczenia, zahamowania, niekiedy osłupienia.\n– Schizofrenia paranoidalna – Choroba z przewagą omamów i urojeń.\n– Schizofrenia hebefreniczna – Najbardziej nieprzewidywalna odmiana z chaotycznym zachowaniem.\n– Schizofrenia prosta – Choroba zaczną się często niepostrzeżenie doprowadzając jednak do załamania linii życia.\n– Schizofrenia niezróżnicowana – Łączy w sobie różne objawy z wcześniej opisanych rodzajów bez wyraźnej przewagi któregoś z nich .\nSchizofrenia jest przedmiotem badań od wielu lat. Naukowcy do tej pory nie potrafią wskazać jednoznacznych przyczyń odpowiedzialnych za wystąpienia chorobowy. Podejrzewa się, że do wystąpienia choroby konieczne jest zaistnienie kilku niekorzystnych czynników z poniżej wymienionych\nSchizofrenia jest chorobą, która ma najczęściej charakter przewlekły. Na szczęście czasy gdy psychiatria zajmowała się tylko izolacją chorych na schizofrenię dawno minęły. Obecnie posiadamy szereg nowoczesnych leków, dzięki którym chorzy, którzy doświadczyli psychozy mogą wrócić do prawidłowego funkcjonowania. Niezwykle ważne jest regularne przyjmowanie leków pod kontrolą specjalisty psychiatry, tak aby objawy chorobowe mogły być w jak największym stopniu kontrolowane. Leczenie schizofrenii powinno być kompleksowe i obejmować:\n– Terapię farmakologiczną np. podawanie leków przeciwpsychotycznych\nNowoczesne leczenie schizofrenii powinno dążyć aby pacjent uzyskał pomoc bez długotrwałej izolacji ze swojego środowiska, powinno być oparte głównie o regularne leczenie ambulatoryjne z ograniczeniem do minimum ryzyka hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym.\nNa terenie naszej przychodni zajmujemy się leczeniem schizofrenii. Zapraszamy do skontaktowania się z naszą placówką, jeżeli są Państwo chorzy na schizofrenię lub podejrzewają ją u siebie lub kogoś bliskiego. Specjalizujemy się również w leczeniu innych schorzeń, więcej o naszych usługach psychiatrycznych.


KONKURS POWIATOWY ROLNIK ROKU\nInformuję, że z inicjatywy Zarządu Powiatu Konińskiego rozpoczyna się XVIII edycja konkursu pn. „Powiatowy Rolnik Roku”. Celem konkursu jest wyróżnienie najbardziej przedsiębiorczych rolników naszego powiatu, którzy przystosowują swoje gospodarstwa do nowej rzeczywistości i dają podstawy do promocji rolnictwa. Termin zgłaszania kandydatur do Starostwa Powiatowego w Koninie upływa 31 lipca.\nSzczegółowe informacje pod numerem telefonu 63-248-55-00 wew.23 lub w siedzibie Urzędu Gminy Grodziec, ul. Główna 17, 62-580 Grodziec, pokój nr 10.\nW tym tygodniu 11225\nW tym miesiącu 20028


przez euphoria » 21 mar 2012, o 17:56\nHm, nieładnie trochu, że narzekam, a potem w pierwszej kolejności nie ma mojego komentarza, ale jestem masakrycznie przeziębiona i wczoraj przy życiu w zasadzie trzymała mnie tylko wieść o aktualizacji. Do niej też dożyłam\nRobi się coraz ciekawiej, tym bardziej, że zaplątana jest w to polityka, tajemnica, magia i najwyraźniej Draco. Mam dziwne wrażenie, że ktoś się albo posłużył Malfoyem, albo ten jest zmuszony do wykonywania zadań ze względu na szantaż.\nNie wiem co dokładnie mam sobie myśleć, więc tym bardziej się ekscytuję i mam nadzieję, że już niedługo dowiem się całej prawdy.\nRozrzewniły mnie słowa, które przypomniał Harry'emu Draco, o tym, że sam na jego procesie powiedział, że młody Malfoy nie jest mordercą. To jest prawdziwe i tak rzeczywiste, że niemal bolesne.\nTym bardziej ciekawi mnie cała sytuacja.\nBardzo podobają mi się nawiązania do wojny i jej następstw; jak blizny Lavender i zmiany, które zaszły po tym jak większość odniosła jak nie takie to inne rany może mniej widoczne, ale w pewien sposób bardziej dotkliwe.\nPodobnie jak rozmowa McGonagall i Harry'ego.\nWiem, że krótko i beznadziejnie, ale zasmarkałam klawiaturę\nprzez Miss Black » 22 mar 2012, o 22:59\nEj, to było super. Tu jest tyle kanonicznego humoru i ciepła, że aż czuję się rozgrzana od środka. Harry jest kochany, a przypominam, że nie cierpię go od dzieciństwa. To jego "sądzę, że strasznie bym się nudził" zwaliło mnie z nóg. Zupełnie jak "ależ ja jestem wybrańcem" i "kocham magię", gdy w czwartym tomie odkrył czarodziejskie namioty. Poza tym naprawdę wykazuje się rozsądkiem i nie oskarża Malfoya bez podstaw, a nawet mówi samej McGonagall, że należy mu POMÓC! I te Ronowskie "nie, wcale nie masz obsesji"! Bardzo mi się ten tekst podoba, muszę Wam powiedzieć. I jeszcze to zagranie z pudełkami na zaklęciach! No, cudo po prostu. Ja to się tym tekstem delektuję, bo to takie w stylu Rowling obłaskawić coś łaskotkami. I ten Ron syczący do wieczka! Jakbym wróciła do domu po bardzo długiej podróży. Strasznie jestem ciekawa jak to się potoczy dalej i stawiam kolejnego fikcyjnego galeona, że Draco już wie, że leci na Pottera, ale wciąż próbuje to wyprzeć ze świadomości. Nie wiem, jak wytrzymam do kolejnego rozdziału!\nWeny dziewczyny! Dobra robota.\nprzez Akame » 23 mar 2012, o 12:58\nBoru, to jest naprawdę bardzo kanoniczne. Od początku wiedziałam, że to Harry wpadnie na to, jak otworzyć pudełko i że Hermiona będzie się dąsać. Ona po prostu ma genetycznie zakodowane - mam być najlepsza - i cokolwiek innego jest ponad to. Bardzo mi się podobało, gdy Flitwick ją usadził. Lubię Granger bardzo, ale czasami... czasami mam ochotę, aby ktoś jej pokazał, że jednak nie jest wszechwiedząca\nJestem zua, że zadzwonił dzwonek i Harry przerwał rozmowę z Draco. Qrde! A może by mu powiedział? Ehh... I dalej wiem, że nic nie wiem.\nZastanawiam się nad tym, kto rzucił klątwę na schody i czy chodziło mu o Malfoya. Najwyraźniej tak. Pytanie, czy to dziecko śmierciożercy, czy może ktoś, komu nie podoba się to, że Draco jest na wolności. Niestety, nijak to się ma do ataku na Krukona, który przecież nigdy nie służył Czarnemu Panu, więc wątpię, aby ta droga była jedyną słuszną i rozwiązania trzeba szukać gdzieś indziej.\nRozmowa z McGonagall naprawdę ciekawa, chociaż i tutaj więcej się nagmatwało niż wyjaśniło.\nNiecierpliwie czekam na kolejną część... jeszcze tydzień! =="\nPozdrawiam obydwie tłumaczki i ich bety :*\nprzez MargotX » 26 mar 2012, o 21:36\nSzkoda, że Harry'emu nie udało się jednak porozmawiać z Draconem dłużej, może by zdobył jakieś informacje. Choć z drugiej strony, nie wiadomo, czy starczyłoby mu cierpliwości, bo gdyby rzucił coś bezmyślnie, mogłoby się to zakończyć kolejną spektakularną kłótnią. Miałam mu trochę za złe, że powiedział o wszystkim Minerwie, ale w ostatecznym rozrachunku zachował się naprawdę świetnie. Cieszę się, że nie doprowadził do wyrzucenia Draco z Hogwartu, ale podejrzewam, że dyrektorka nie wyciągnie żadnych informacji z Malfoya. Stawiam raczej na Harry'ego, bo on na pewno nie odpuści, to pewne jak dwa razy dwa, inaczej nie byłby sobą Tu zdecydowanie Potter mi się podoba, jak do tej pory. Zachowuje swoje kanoniczne cechy i na dodatek całkiem niegłupio myśli\nHa, ale miałam radochę, że utarł nosa Hermionie, i to nie za pomocą cudzego podręcznika\nZastanawiam się teraz intensywnie czy rzeczywiście to Draco był celem ataku złoczyńcy, czy był inny motyw i jaki. Na odpowiedź pewnie przyjdzie jeszcze nieco poczekać...\nAle za to już niedługo kolejna część :*, na którą się cieszę. Pozdrawiam\nprzez karmelowa » 30 mar 2012, o 22:36\nJa wiem, że Malfoy jest tchórzem. No wiem, wiem. Ale czy on NAPRAWDĘ musi się non-stop czerwienić?\nCałość jednak jest super. Czekam na kolejne rozdziały. Mam nadzieję, że tłumaczenie pójdzie szybko xP\nprzez Bang Bang » 30 mar 2012, o 23:41\nYeah! Zdążyłam przed nowym rozdziałem! Strasznie się cieszę, ponieważ obiecałam sobie komentować każdy odcinek, a mój leń jest okropny i... Ale przejdźmy do właściwej części mojej wypowiedzi. Pod poprzednim rozdziałem wyrażałam nadzieję na to, że Harry wyrósł już ze skłonności do obsesji na punkcie pewnego pana- niestety albo może stety wydoroślał, ale nie aż tak bardzo. I dobrze, bo jeszcze miałoby to negatywny wpływ na Drarry w tym fanfiction! Kocham tutejszego Harry'ego, zachwycam się jego kanonicznością, co jest trochę dziwne, bo w większości książek mnie wkurzał, ale z drugiej strony, jak to mówią:"Doceniasz coś, dopiero po stracie", więc może moje uwielbienie spowodowane jest jakąś dziwną mieszanką tęsknoty za kanonem i sama nie wiem czego. Biedny Tommy, oczywiście w ogóle nie biorę pod uwagę ewentualności, że za tym przerażającym incydentem stoi Draco, ale kurcze... Mam nadzieję, że wyzdrowieje (chociaż, jeśli wierzyć Malfoy'owi, mała wredna menda z niego była). Szkoda, że konfrontacja Harry/Draco nie była trochę dłuższa, ale z drugiej strony bardzo podoba mi się pewien kontrast, tzn. akcja toczy się w miarę szybko, natomiast relacja między głównymi bohaterami rozwija się (dla odmiany) wolno, stopniowo, przez co jest bardziej wiarygodna, bo przecież dawni wrogowie (?) nie rzucą się sobie od razu w ramiona (nie to, żebym miała coś przeciwko xD). Yyy... Znowu mój komentarz jest chaotyczny- ech.\nHmmm... Ciekawe, co też Hermiona robiła w męskiej łazience i cóż, za sprytne ucięcie tematu .\nKocham Rona i Hermionę! Naprawdę chyba powinnam przystopować z tymi wyznaniami, ale przecież love is all around me.\nAuror Potter ma bardzo lotny umysł i ogólnie błyszczy geniuszem (Pudełko! Albo olać pudełko, wewnątrz był lizak! Szkoda, że nie czekolada ), ale w pewnych momentach i tak ma jakieś zaćmienia, np. nie wziął pod uwagę, że Draco może się w stosunku do niego tak dziwnie zachowywać z trochę innych pobudek. Hmmm... Może dla osoby, która na co dzień nie obcuje ze slaszem, one nie są takie oczywiste, więc Harry jest całkowicie usprawiedliwiony .\nPrzepraszam za marną jakość tego komentarza, rozdział genialny i czekam na ciąg dalszy! Pozdrawiam .\nprzez Kaczalka » 31 mar 2012, o 20:42\nŚlicznie dziękujemy za wszystkie miłe komentarze i zapraszamy na kolejny rozdział. Wrzucam dzień wcześniej, bo i tak leży gotowy, a straszna tu cisza. Może czytelnicy poczują się choć trochę zmobilizowani\nWielkie buziaki dla Aev i Donnie za betę.\nSekretna radość Harry’ego nie trwała długo. Jego nierealny plan złapania błąkającego się po zamku śmierciożercy nie był jedynym problemem, jaki niosła ze sobą rzeczywistość.\nW sobotnie popołudnie — wbrew rozsądkowi — wybrał się z Ronem i Hermioną do klasy zaklęć. Panika już opanowała szkołę i obawiał się, że to, co miał zamiar zrobić, tylko ją spotęguje. Jednak z drugiej strony całkiem prawdopodobne, że uczniowie nie popadali w histerię bez powodu, więc, jak twierdziła Hermiona, lepiej dmuchać na zimne.\nWszystko zaczęło się w środę. Demelza Robins, która miała spotkać się po północy ze swoim chłopakiem, Puchonem z szóstej klasy, została zaatakowana przez zamaskowaną i zakapturzoną postać. Na szczęście Demelza została jedynie ogłuszona, ale po tym, jak opowiedziała swoją przygodę, zaczęły się prawdziwe kłopoty. Nagle kilka innych osób również przyznało, że widzieli kogoś w płaszczu i kapturze, wałęsającego się po całym zamku. Dwóch uczniów powiedziało, że dostrzegli go we wtorek po południu w pobliżu miejsca, gdzie zaatakowano Demelzę. W czwartek Jimmy Peaks wyznał, że zobaczył tajemniczą postać na schodach. Tych samych schodach, na których ktoś próbował zamordować Harry’ego Pottera, zaznaczył Jimmy szybko. A potem kolejna Puchonka upierała się, że widziała tę osobę trochę wcześniej, kiedy wracała do swojego pokoju wspólnego, i napastnik nie dość, że wyciągnął różdżkę, by ją przekląć, to jeszcze bez żadnych wątpliwości z jego ust wypływała krew.\nW piątek Seamus Finnigan nazwał zamaskowanego osobnika puchońskim wampirem i choć większość uczniów się śmiała, kilku wyglądało na przerażonych.\nTym akurat Harry szczególnie się nie martwił, bo zaczynało brzmieć jak żart, jednak nie zamierzał problemu całkowicie lekceważyć. Hermiona zwróciła uwagę na fakt, iż mimo że jest mało prawdopodobne, by śmierciożerca włamał się do Hogwartu tylko po to, aby czaić się nocami w korytarzach i straszyć Puchonów, to jednak tajemniczą postać widywano najczęściej właśnie w puchońskiej części podziemi i, przy okazji, w pobliżu kuchni. Co było zrozumiałe, gdyż ktoś, kto przebywał w zamku potajemnie, z pewnością musiał jakoś zdobywać pożywienie. I ten pomysł nie przekonywał Harry’ego, ale niestety nie miał innej możliwości odkrycia prawdy poza czatowaniem całą noc w pobliżu wejścia do kuchni. Co go pewnie nie ominie, chociaż McGonagall zorganizowała już patrolowanie zamku przez nauczycieli, uczuliła Argusa Filcha, by miał oko na pokój wspólny Puchonów oraz zleciła skrzatom ustawienie strażników. Oczywiście nie zamierzała ryzykować. Skrytykowała nawet portrety i nakazała im, żeby bardziej uważały, co się dzieje wokół. To jednak chyba nie było najlepszym pomysłem. Od czasu ukończenia wojny portrety zachowywały się wyjątkowo paranoicznie i mroczne postaci widziały wszędzie.\n— Cholerna mapa — powiedział Ron, kiedy zbliżali się do klasy zaklęć. Powtarzał to często, a Harry za każdym razem czuł ukłucie smutku. Jego zaufana Mapa Huncwotów, która w obecnej sytuacji byłaby bardziej niż przydatna, najwyraźniej się popsuła. Trudno było ją w ogóle aktywować, a nawet gdy się udało i na pergaminie pojawiał się plan Hogwartu, odwzorowanie okazywało się niekompletne i niedokładne. Zniknęły całe fragmenty zamku, a kropki z nazwiskami uczniów pojawiały się rzadko albo wcale.\nRon zasugerował, że ktoś ją przeklął, skoro w zeszłą niedzielę, kiedy Harry użył jej, aby znaleźć Malfoya po incydencie na schodach, działała całkiem poprawnie.\n— Glizdogon wiedział o mapie — oświadczył. — Pewnie powiedział któremuś ze swoich kumpli, a oni zadbali, żebyś nie mógł zobaczyć, jak się włamują do zamku. — Harry jednak nie miał pojęcia, w jaki sposób byłoby to możliwe, skoro mapa cały czas leżała schowana na dnie jego kufra w gryfońskiej wieży. Lub czemu ktoś zamiast zniszczyć lub ukraść, jedynie ją uszkodził. — Można oszaleć! — wykrzyknął Ron, po czym roześmiał się i przyznał, że potrzebują nowej teorii.\nWyjaśnienie Hermiony zabrzmiało bardziej prawdopodobnie. Hogwart uległ poważnym uszkodzeniom. Runęły całe jego fragmenty i trzeba je było odbudować.\n— Być może mapa jest zdezorientowana i powinna zostać... uaktualniona.\nJednak z takiego wyjaśnienia Harry również nie był do końca zadowolony, bo nadal nie tłumaczyło, czemu mapa działała dobrze w niedzielę. Chociaż musiał przyznać, że może niczego nie zauważył, bo koncentrował się tylko na kropce z podpisem „Malfoy”. Możliwe, że już wtedy nie działała prawidłowo. Jednak w przeszłości sama doskonale się aktualizowała: zawsze pokazywała bieżący rozkład zamku, biorąc pod uwagę wszystkie pomieszczenia i schody, które w międzyczasie się przemieściły.\n— Ale to nie to samo — upierała się Hermiona. — Mapa zna tylko to, o czym wiedzieli Huncwoci. Nie ma pojęcia o zmianach, jakie nastąpiły po wojnie.\nW końcu Harry się poddał i zaniósł mapę do profesora Flitwicka, czym go autentycznie zachwycił. Flitwick obiecał, że spróbuje ją naprawić i nikomu o niej nie wspomni, chociaż nadmienił, że prawdopodobnie łatwiej byłoby stworzyć nową mapę niż zreperować uszkodzoną. Oczywiście Harry zdecydowanie wolał swoją starą mapę, jednak z wielką chęcią przyjął to, co mu zaoferowano. Zaproponował Flitwickowi, by porozmawiał z George’em Weasleyem, skoro to on razem z bratem wpadli na to, jak ją uaktywnić. Przez chwilę obawiał się, że profesor poczuje się znieważony sugestią, iż potrzebuje pomocy, ale okazało się, że maleńki nauczyciel przyjął pomysł z wielką radością.\n— Obaj bliźniacy byli bardzo utalentowani — powiedział ze smutkiem.\nUtrata mapy stanowiła dla Harry’ego cios. Jeszcze nigdy nie czuł się tak ślepy. Liczył na to, że pomoże mu znaleźć Malfoya, co okazało się zadaniem niełatwym, bo Ślizgon notorycznie go unikał. Teraz pozostała mu już tylko jedna możliwość, czyli musi złapać Malfoya, związać go, zaciągnąć w jakieś ustronne miejsce i wyciągnąć z niego wszystko, co wiedział. Myśl okazała się na tyle przyjemna, że Harry rozważał ją przez kilka minut, ale w końcu uznał, że takie postępowanie pasowało właśnie do Malfoya, a on nie chciał zniżać się do jego poziomu. McGonagall przesłuchała go zgodnie z obietnicą, ale Malfoy wyznał jedynie, że Harry go nęka i jeśli nie przestanie, to złoży oficjalną skargę.\nOgólnie rzecz biorąc Harry nie dowiedział się ani nie osiągnął niczego. Tommy Wright nadal przebywał w skrzydle szpitalnym, nie wykazując poprawy nawet po tym, jak uzdrowiciele ze Świętego Munga zaaplikowali mu całą serię eliksirów. Jedyną pociechę stanowiło to, że jego stan również się nie pogorszył, choć pani Pomfrey ciągle powtarzała, że najlepszym lekarstwem dla Tommy’ego byłoby znalezienie osoby, która rzuciła klątwę.\nHarry zatrzymał się przed klasą tak nagle, że Hermiona niemal na niego wpadła.\n— To okropny pomysł — powiedział żałosnym tonem. — A co, jeśli nie osiągnę niczego poza jeszcze większą paniką?\n— Już o tym rozmawialiśmy, Harry — odezwała się Hermiona. — Jeden z uczniów został przeklęty. To nie kaprys, a niezbędny środek ostrożności. Szczerze mówiąc, powinniśmy to zrobić zaraz po powrocie do szkoły. Sam mówiłeś, że walka jeszcze się nie skończyła, skoro śmierciożercy ciągle przebywają na wolności. — Harry spojrzał na nią i jego mina musiała dać jej do zrozumienia, że takie zapewnienia nie wystarczą, bo zaraz dodała: — Nie możesz czekać, aż Flitwick naprawi mapę, bo mapa pomoże tylko tobie.\nHarry spojrzał na drzwi do klasy, westchnął i złapał za klamkę. Może nikt nie przyszedł.\nNiestety, w środku przebywało tylu uczniów, że zamarł z zaskoczenia i wszedł dopiero, gdy Ron lekko go popchnął. Spojrzał na znajome twarze. Był tu każdy, kto należał kiedyś do Gwardii Dumbledore’a i nadal uczył się w Hogwarcie, z wyjątkiem Zachariasza Smitha, co było do przewidzenia. No i Dennisa Creeveya, któremu rodzice nie pozwolili wrócić po śmierci Colina w bitwie. Ale cała reszta się stawiła, co do tego Harry nie miał wątpliwości. Namówił Hermionę, by użyli zaczarowanych galeonów, zamiast przesyłać informację o spotkaniu sowami lub przekazywać ją ustnie, w duchu mając nadzieję, że nikt nie zauważy aktywności monety, skoro nie było już potrzeby działania w podziemiu. W ten sposób zamierzał zgrabnie zniweczyć plany przyjaciółki. Przyszło mu do głowy, że może jednak Hermiona wysłała każdemu liścik bez jego wiedzy. Pojawiła się nawet Lavender, co świadczyło, że nie unika towarzystwa aż tak desperacko, chociaż, jak zauważył, usiadła z dala od Parvati i jej chłopaka, Anthony’ego Goldsteina. Parvati na szczęście dzisiaj nie płakała, a wręcz przeciwnie, wyglądała na całkiem zadowoloną.\nRon i Hermiona znaleźli parę wolnych krzeseł i dołączyli do reszty uczniów, zostawiając Harry’ego przy biurku nauczycielskim. Zdrajcy, pomyślał Harry ze złością, zmusił się jednak do uśmiechu.\n— Dziękuję wam za przybycie — powiedział.\n— Chodzi o puchońskiego wampira? — odezwał się Seamus natychmiast, na co cała sala zareagowała śmiechem i pytaniami w stylu: „Czy ktoś został przeklęty?”, „Czy ktoś znowu próbował cię zabić?”, „Czy Sam-Wiesz-Kto powrócił?”.\nRon i Hermiona milczeli, patrząc na niego wyczekująco. Harry skrzywił się, wyciągnął różdżkę i machnął ręką, na co głośny huk przetoczył się echem po klasie. Wszyscy w jednej chwili zamilkli.\nNie przepraszaj, bo znowu zaczną, skarcił się Harry w myślach.\n— Przepraszam — powiedział jednak. — Voldemort umarł i już nie wróci. I jestem przekonany, że w Hogwarcie nie ma wampira.\n— Mówiłam ci, że to nie wampir — powiedziała Susan Bones do Erniego McMillana, jakby słowa Harry’ego przesądzały sprawę. Ron parsknął śmiechem.\n— Coś się jednak dzieje — odezwał się Dean Thomas. — Nie wezwałeś nas tutaj, żebyśmy wymienili się przepisami kulinarnymi.\n— Uwielbiam wymianę przepisów — dodała Luna. — Chociaż nie miałabym nic przeciwko nauczeniu się, jak wbijać kołki w wampiry.\n— Co?! — krzyknęła Lavender niespodziewanie, wyglądając na bardzo zaniepokojoną. Harry wolałby, żeby jej tu nie było. Rozmowa o śmierciożercach i intruzach z pewnością zdenerwuje ją jeszcze bardziej. Zaraz jednak przypomniał sobie, że to Gryfonka. Poradzi sobie, pomyślał.\n— Nie będziemy wbijać żadnych kołków — powiedział. — Wampiry mają swoje prawa, pamiętasz? Ale jeśli Dean chce podzielić się z wami przepisem na ciasto, mnie to nie przeszkadza. — Kilka osób się roześmiało, a Dean zrobił w jego stronę krzywą minę. — Jednak masz rację — Harry zwrócił się do Deana. — Coś się dzieje. — Teraz wszyscy patrzyli na niego w milczeniu. — Ktoś rzucił na Tommy’ego Wrighta czarnomagiczną klątwę i najwyraźniej próbował mnie zabić. — Teraz ostrożnie, zdecydował. Nie wspomni nawet o Malfoyu. Sugerowanie dużej grupie uczniów, że Malfoy może mieć z tym coś wspólnego, w niczym nie pomoże. Ktoś mógłby się na nim zemścić, a tego Harry z pewnością sobie nie życzył. Podzielił się wątpliwościami z Ronem i Hermioną, ale nie zamierzał robić tego z innymi. — McGonagall sądzi, że żaden uczeń nie byłby w stanie tego dokonać. Uważamy, że do zamku dostał się śmierciożerca.\nParvati gwałtownie wciągnęła powietrze.\n— To gorsze niż wampir — skomentował Neville.\n— Racja — zgodził się z nim Harry. — Nie wiemy, jakie są ich zamiary...\n— Chcą dopaść ciebie! — wykrzyknął Seamus.\n— Być może. Ale Tommy też mógł stanowić ich prawdziwy cel. Jego dziadek jest ważnym członkiem Wizengamotu i wielkim wrogiem śmierciożerców, może w ten sposób chcieli się na nim zemścić. Nie mamy pewności. Wiemy jednak, że skoro ktoś raz dostał się do zamku, potrafi zrobić to ponownie.\n— Chyba bardziej podobał mi się pomysł z wymianą przepisów — odezwała się cicho Hanna.\nNeville spojrzał na Harry’ego z niepokojem.\n— Mówisz poważnie, prawda?\n— Tak — potwierdził Harry. — Ale to nie wszystko. — Nie znosił samej myśli, że musi przekazać im coś, co nie było niczym więcej niż plotką, zasłyszaną zeszłej nocy w drodze od Aberfortha Dumbledore’a. — Podobno... Carrowów widziano wczoraj w pobliżu Hogsmeade.\nZapadła ogłuszająca cisza. Wszyscy dobrze pamiętali przerażające rodzeństwo, a ból, jakiego od nich doświadczyli w zeszłym roku, na wielu wciąż sprowadzał koszmary.\n— A ją sądziłem, że wszyscy panikują bez powodu — odezwał się Neville wcale nie szeptem.\n— To tylko plotka — dodał szybko Harry. Chociaż bardzo niepokojąca. — Pewien czarodziej twierdził, że widział ich oboje, ale ludzie często wymyślają różne historie, kiedy za dużo wypiją. — Po tych słowach niektórzy z uczniów zdawali się mniej bladzi. — A co do panikowania bez powodu... to faktycznie problem. Ludzie nie tyle panikują, co po prostu plotkują. Nikt nie traktuje sprawy serio. W całej tej sytuacji najbardziej zaskoczyło mnie, ile osób spaceruje po Hogwarcie po północy. I to po tym, jak rozeszły się pogłoski, że Voldemort powrócił, żeby mnie dopaść, a wampir na kogoś poluje. Najwyraźniej żadne z tych zagrożeń nie powstrzymało uczniów przed nocnymi wędrówkami.\n— Cóż, a wiesz chociaż, czemu tak się dzieje? — zapytała Parvati.\n— Wojna się skończyła, stary — powiedział Seamus z uśmiechem. — Miłość wisi w powietrzu.\n— Racja. — Czyli uczniowie łażą po zamku, żeby się obściskiwać w ustronnych zakątkach, w których gromadzili się Voldemort, śmierciożercy i wampiry. — Ale niebezpieczeństwo nadal istnieje. Każdy zdaje się myśleć, że kłopoty są już za nami, niestety to nieprawda. Wystarczy spojrzeć na Tommy’ego Wrighta.\n— Czyli polujemy na śmierciożerców — wyszczerzył się Neville. — Wchodzę w to.\nWszyscy zebrani mruknęli na zgodę, po czym w klasie rozległy się okrzyki „Ja też!”.\n— Nie — sprzeciwił się Harry, choć był zadowolony z takiego entuzjazmu. — Zwołałem was tutaj, żeby poprosić o tropienie uczniów, nie śmierciożerców.\n— Brzmi na zadanie o wiele trudniejsze.\nHarry nie mógł powstrzymać śmiechu.\n— Tak, z pewnością takie będzie.\n— Poczekaj! — odezwała się Hanna nerwowo. — O co ci dokładnie chodzi?\n— Chodzi mi o to, że musicie mi pomóc utrzymać uczniów w swoich kwaterach po ciszy nocnej. Najwyraźniej teraz prefekci nie biorą swoich obowiązków na poważnie.\n— A jak mamy to zrobić?\nNeville wyglądał na o wiele mniej odważnego, niż kiedy zasugerował polowanie na śmierciożerców. Harry całkowicie się z nim zgadzał.\n— Założyć dodatkowe zabezpieczenia na drzwi do pokoi wspólnych — powiedział. — Sprawdzać dormitoria i liczyć uczniów. Jest nas tu całkiem sporo. Wystarczy mieć oko na współdomowników, musimy tylko pamiętać, ile jest osób na każdym roku. Jeśli podzielimy ich między sobą...\n— Czekaj! — powtórzyła Hanna, tym razem nieco histerycznie. — Ale... powiedzmy, że tak zrobimy. Nałożymy zaklęcia, policzymy uczniów, a potem okaże się, że kogoś brakuje. I co wtedy?\n— Dołączysz do grupy i pójdziesz ich szukać. — Słowa te sprawiły, że zebrani spojrzeli na niego z niedowierzaniem.\n— A gdy ich już znajdziemy? Mamy ich siłą zaciągnąć z powrotem?\n— Jeśli zajdzie taka potrzeba.\n— Czyli chcesz — zaczął Seamus powoli, jakby mówił do małego dziecka — żebyśmy skradali się po nocach, szukali zakochanych, a potem zaciągali ich do dormitoriów? No niech mnie! Równie dobrze możemy się nazywać Gwardią Strażników Cnoty.\nCała klasa wybuchnęła śmiechem, sam Harry również z trudem zachował powagę.\n— Skoro tak wolisz — powiedział. Ginny uniosła rękę. — Tak?\nŚmiech powoli zaczął cichnąć.\n— Będę szczęśliwa, mogąc dopaść każdego ucznia i zaciągnąć go tam, gdzie chcesz — zapewniła Ginny. — Ale... hmm, sami będziemy wychodzili po ciszy nocnej, co nie jest dozwolone. To znaczy, my nie mamy żadnej władzy. Inni nie będą nas słuchać. Nie jesteśmy prefektami, uznają nas za zwykłych... łobuzów. I złożą na nas skargę.\n— Racja! — przyznał Seamus. Wyraźnie nie był zadowolony z planu Harry’ego.\n— Wszystko, co wam dzisiaj powiedziałem, McGonagall przekaże jutro prefektom. Omówiłem to z nią. Bardziej rygorystyczne przepisy były jej pomysłem, ja tylko zaproponowałem nas jako dodatkowe zabezpieczenie. — Harry uśmiechnął się.\n— A ona się zgodziła? — zapytał Neville w tym samym czasie, gdy Hanna powiedziała:\n— Cóż, mogłeś o tym wspomnieć wcześniej. — Wymieniła z Neville’em spojrzenia i uśmiechy.\n— Jutro to potwierdzi — zapewnił Harry. — Sądzę, że byłem dość przekonujący.\n— Przemyśl to jeszcze raz. — Seamus wciąż wyglądał, jakby miał wątpliwości. Najwyraźniej rola strażnika cnoty wcale mu nie odpowiadała.\n— Słuchajcie — powiedział Harry. — Przysporzy nam to kłopotów i nie zyskamy na popularności. Do tego istnieje spora szansa, że człowiek, który przeklął Tommy’ego, wyniósł się już z zamku i nigdy nie wróci. A Carrowowie... kto wie, czy naprawdę byli w Hogsmeade? Ale jeśli istnieje najmniejsze ryzyko, że ucierpi kolejny uczeń? Nie sądzicie, że warto się poświęcić? Ochroniliście Hogwart raz, możecie to zrobić ponownie. Pewnego dnia pozwolimy sobie na odpoczynek, ale jeszcze nie teraz. Wygląda na to, że spoczęliśmy na laurach zbyt szybko.\nAnthony Goldstein podniósł rękę i uśmiechnął się do Harry’ego. Parvati spojrzała na niego z niewytłumaczalną irytacją.\n— Dostaniemy przywileje prefektów, tak? Jesteśmy teraz nimi oficjalnie? Ja nie widzę w tym niczego złego.\n— No tak, ale przecież nie możemy tak po prostu wędrować po zamku i przeklinać przypadkowe osoby — odezwała się Parvati, zanim Harry zdążył odpowiedzieć.\nAnthony zaraz zapewnił, że nie to miał na myśli.\n— Oczywiście, że nie! — krzyknął Harry. — Dostaniecie pozwolenie, aby przebywać poza pokojami wspólnymi do dwudziestej trzeciej, ale nie w pojedynkę. Musicie mieć partnerów. Będziecie mogli składać raporty na nieposłusznych uczniów, odbierać punkty i karać szlabanami. To daje władzę, ale nie wolno wam używać siły. W razie problemów należy znaleźć profesora, żeby sam się tym zajął.\n— Strażnicy cnoty i do tego kapusie — mruknął Seamus.\n— Wcale nie musisz do nas dołączać — powiedział Harry ze złością.\n— Przecież nie twierdzę, że nie chcę — odpowiedział Seamus szybko. — Po prostu mi się to nie podoba.\n— Cóż, mnie też nie. — Harry spojrzał na Anthony’ego. — Proszę, pamiętajcie, że mamy chronić uczniów. Oczywiście, jeśli się zgadzacie. — Gdy nikt się nie odezwał, dodał: — To było pytanie. — Ron i Hermiona unieśli ręce, a reszta poszła w ich ślady. Harry odetchnął z ulgą. — Świetnie! Teraz możemy opracować plan. I Hermiona chciała nałożyć dodatkowe zaklęcie na galeony.\nHermiona pospiesznie wyciągnęła kawałek pergaminu i różdżkę.\n— To prawda — powiedziała. — Dajcie mi swoje monety. Zaklęcie sprawi, że będziemy mogli wysyłać wiadomości do konkretnych osób, a nie tylko do całej grupy. Już wyrysowałam schemat, przydzielający nam poszczególnych uczniów. Na przykład ktoś będzie połączony z chłopcami z pierwszego i drugiego roku, a ktoś inny...\n— Przepraszam, Hermiono — przerwał jej Neville — ale chciałbym zapytać... — Spojrzał na Harry’ego. — Co z Malfoyem?\n— No cóż, wszyscy widzieli, jak kłócił się z Tommym, a potem...\n— Draco Malfoy nie ma z tym nic wspólnego — powiedział Harry stanowczo. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebował, to żeby wszyscy zwrócili się przeciwko Malfoyowi i zaczęli go nękać. — Był razem ze mną, kiedy schody się przemieściły. Sam prawie zginął. Co mi przypomniało... — Harry zamierzał zmienić temat tak szybko jak to możliwe. — Musimy chronić również Ślizgonów. Chronić, nie szukać okazji do odebrania punktów.\nZ wyjątkiem Luny i Ginny wszyscy z zebranych przebywali w Hogwarcie w celu przygotowania się do owutemów i dlatego nie mogli ani zdobywać, ani tracić punktów, ale to wcale nie znaczyło, że było im obojętne, kto wygra puchar domów.\nKilka osób wyglądało na oburzonych, jakby poczuli się urażeni uwagą Harry’ego, a może byli zawiedzeni? To mogło stanowić problem.\n— Ale skąd wiemy, że oni się zgodzą? — zapytała Parvati. — To znaczy, przecież nie ma tu żadnego z nich.\nHarry zauważył, że Lavender spojrzała na nią ze złością. Chłopak Parvati, Anthony, również zdawał się niezadowolony z jej troski o Ślizgonów.\n— Mają swoich prefektów — przypomniał im Harry. — Musi im to wystarczyć. — Na razie.\nReszta spotkania przebiegła spokojnie. Hermiona zanudziła ich niemal na śmierć swoimi wykresami. Ktoś poskarżył się, że Tommy został przeklęty w biały dzień, a Harry zwrócił uwagę, że z powodu meczu szkoła była wtedy prawie pusta, ale zgodził się, że i w ciągu dnia powinni mieć oko na ewentualnych maruderów.\nPomimo tego, że czuł się zadowolony, iż jego przyjaciele zgodzili się strzec zamku, Harry nie mógł przestać zastanawiać się nad wątpliwościami Seamusa. To było takie niesprawiedliwe, że musieli pozbawić uczniów tej odrobiny szczęścia i nadzorować ich wolny czas, ale wszyscy zachowywali się tak nieostrożnie.\nJak ty kiedyś, przypomniał mu wewnętrzny głosik. Co oczywiście było prawdą, ale sama myśl o pierwszoklasiście próbującym złapać śmierciożercę lub wytropić bazyliszka czy kuszącym los w jakikolwiek inny sposób, napawała go przerażeniem. On na ich miejscu znienawidziłby armię starszych uczniów łażących za nim krok w krok i starających się go powstrzymać. I znienawidziłby ich jeszcze bardziej, gdyby go powstrzymywali przed całowaniem jego dziewczyny.\nAle to nie on podejmował decyzje. Nie był osobą ponoszącą odpowiedzialność, nieważne jak lubił wmawiać sobie, że jest inaczej. Teraz jednak... Wracając, możesz sprawić, by mniej dusz zostało okaleczonych, mniej rodzin rozdartych. Jeśli uważasz, że jest to powód, dla którego warto wrócić, musimy się na razie pożegnać. Tak mu powiedział Dumbledore. Że Harry ma wybór. I Harry go dokonał. Wrócił, pokonał Voldemorta i uratował życie wielu ludziom. Teraz nie mógł przestać. I dlatego wrócił ponownie. To bardzo ważne, by walczyć, by ciągle walczyć, by nie ustawać w walce, bo tylko wtedy zło można powstrzymać, choć nigdy nie da się go całkowicie wyplenić. A Harry miał zamiar właśnie to robić. Gdyby po tym wszystkim, co się wydarzyło, kolejny uczeń Hogwartu stracił życie, równie dobrze mógłby pozostać na stacji King’s Cross.\nGodzinę później razem z Ronem i Hermioną szedł w stronę gryfońskiej wieży. Neville pozostawał w tyle, rozmawiając z Hanną, ale zaraz do nich dołączył. Hermiona uśmiechnęła się do niego promiennie, kiedy ich dogonił.\n— Ktoś tu wygląda na szczęśliwego.\nNeville zakaszlał, zażenowany.\n— Tak, no cóż. — I zaraz dodał szeptem: — Ona jest naprawdę niesamowita. Czy wiesz, że kiedyś znalazłem fruwokwiat... z niebieskimi płatkami!... na moim nocnym stoliku? Szukałem takiego od wieków. One są bardzo rzadkie! To Hanna musiała go przysłać. Ona zaprzecza, ale nikomu innemu o tym nie mówiłem. — Zmarszczył brwi, patrząc przed siebie. — Och, jest Lavender. To moja partnerka. Lepiej ją złapię i umówię się na wieczorny patrol. — Zrobił kilka kroków do przodu, ale nagle się zatrzymał. — Harry — powiedział z powagą. — Nie pozwolimy, żeby komukolwiek stała się krzywda.\n— Ee... w porządku. Dziękuję.\nNeville kiwnął głową, klepnął Harry’ego w plecy i pobiegł.\n— Merlinie, ktoś jest tu nadmiernie podekscytowany — skomentowała Hermiona.\nHarry przytaknął, patrząc na plecy oddalającego się Neville’a. Miłość naprawdę wisiała w powietrzu.\nKilka kolejnych dni upłynęło zaskakująco spokojnie. Carrowowie nie włamali się do zamku, nikt ich ponownie nie widział, nie pojawił się też puchoński wampir. A przynajmniej żadna z plotek o wampirze nie wydawała się szczególnie wiarygodna. Kiedy ktoś twierdził, że dostrzegł w zamku ciemną postać o zakrwawionych ustach, Harry natychmiast go uciszał.\nGwardia Dumbledore’a miała niewielki kłopot z odnajdywaniem wędrujących po nocach uczniów, którzy z kolei nie opierali się, gdy eskortowano ich z powrotem do pokoi wspólnych. Hermiona szybko zauważyła, że mieli więcej szczęścia niż prefekci. Neville okazał się szczególnie zaradny i odnajdował osoby ukryte w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach. Harry czuł się stosunkowo usatysfakcjonowany. Gwardia traktowała sprawę poważnie, a kiedy McGonagall przy niedzielnym obiedzie nakazała wszystkim ostrożność, większość uczniów również.\nJedyny problem stanowili Ślizgoni. Zanim Gwardia Dumbledore’a rozpoczęła pierwsze patrole, wydawali się jak gdyby przygaszeni, ale potem wyraźnie zaczęli celowo sabotować jej pracę. Ślizgońscy prefekci patrolowali korytarze i twierdzili, że nikogo nie widzieli, po czym członkowie Gwardii znajdowali wielu z nich poza pokojem wspólnym po ciszy nocnej. Wracali do siebie bez sprzeciwów, ale kwadrans później te same osoby pojawiały się w innym zakątku zamku, zmuszając tym członków Gwardii, by ponownie odprowadzili ich do lochów.\nCo ciekawe, nikt nigdy nie złapał w takiej sytuacji Draco Malfoya. Jeśli Ślizgoni postanowili sprawić Gwardii jak najwięcej problemów, Malfoy w tym nie uczestniczył.\nHarry podejrzewał, że także Harper, szukający Slytherinu, nie należy do grupy sabotującej. Gdy tylko doszedł do siebie po wypadku, trzymał się raczej na uboczu. Czasami tylko wydawał się całkowicie zagubiony, patrzył tępo przed siebie i pojawiał się w zupełnie przypadkowych miejscach. Pewnego razu uczniowie znaleźli go w pokoju wspólnym Gryfonów i nikt, nawet on sam, nie potrafił wyjaśnić, jak się tam dostał. Kilka osób uważało, że Harper tylko udaje dezorientację, a tak naprawdę ma zamiar wymordować ich we śnie. Jego rodzice, jak twierdził Seamus, byli przecież mrocznymi czarodziejami i zwolennikami Voldemorta. Harry nie miał pojęcia, czy tkwi w tym jakaś prawda, jednak nawet prefekci Ślizgonów wydawali się zirytowani zachowaniem Harpera i zaczęli zgłaszać jego zniknięcia. Pani Pomfrey poinformowała ich, że jego mózg uległ uszkodzeniu, ale z czasem wszystko wróci do normy.\nSlytherin lawinowo tracił punkty, lecz Harry miał nadzieję, że szybko się poddadzą. Przyszedł mu go głowy inny sposób, żeby powstrzymać ich złośliwe zachowanie, jednak bał się o nim wspomnieć.\nW czwartek rano śnieg niespodziewanie pokrył hogwarckie błonia, podnosząc każdego na duchu, choć zbliżający się mecz Hufflepuff kontra Raveclaw wielu spędzał sen z powiek. Ktoś rzucił zaklęcie na Jane Bradshaw, puchońską szukającą, i zamienił jej nogi w galaretę. Dziewczyna nadal dochodziła do siebie w skrzydle szpitalnym. Nauczyciele obawiali się, że to omen i mecz skoczy się równie krwawo jak poprzedni.\nHanna rozpłakała się, gdy usłyszała o Jane, twierdząc, że nie udało jej się uchronić Puchonów tak, jak obiecała. Harry i Neville próbowali ją pocieszyć i tłumaczyli, że gdyby chcieli powstrzymać uczniów od przeklinania się nawzajem, musieliby odebrać im różdżki.\nJednak po tym incydencie Harry przyznał, że jeśli śmierciożerca dostałby się do zamku i chciał kogoś przekląć, z łatwością odniósłby sukces. Pocieszał się tylko myślą, że żaden śmierciożerca nie byłby na tyle odważny, by skrzywdzić kogoś w biały dzień, kiedy zamek roi się od innych uczniów i nauczycieli. Z drugiej strony uczniowie mieli ten luksus, że po rzuceniu zaklęcia mogli się wmieszać w tłum.\nW piątek wieczorem Harry siedział samotnie na jednym z miękkich foteli przy kominku. Ron i Hermiona poszli uczyć się do biblioteki, co oznaczało, że właśnie gdzieś się całują, bo Ron wyglądał na zbyt wesołego, kiedy mu machał na pożegnanie. Harry skorzystał z okazji, by gapić się bezmyślnie w swoje wypracowanie z eliksirów i użalać się nad swą całkowitą niechęcią do tego przedmiotu. Kiedy drzwi do pokoju wspólnego uchyliły się, uniósł wzrok, licząc, że coś odwróci jego uwagę. Do środka weszła Ginny i uśmiechnęła się na jego widok.\n— Nie masz lekcji? — zapytał Harry, kiedy usiadła w fotelu obok.\n— Okropny krwotok z nosa — odparła z dramatycznym westchnieniem. — Musiałam biec do skrzydła szpitalnego.\nHarry zachichotał. Produkty braci Weasleyów nadal były równie popularne jak użyteczne.\nGinny popatrzyła na jego esej.\n— Fuj! Eliksiry. Właśnie z nich uciekłam. — Wstała. — Lepiej pójdę i zrobię coś pożytecznego. Drzemka brzmi całkiem miło.\nHarry zagryzł dolną wargę, każąc sam sobie milczeć, i Ginny już się obracała, kiedy się odezwał:\n— Zaczekaj! — Ginny spojrzała na niego z pogodną miną. — Ee... ja tylko... — zaczął, ale szybko stracił odwagę. — Pomyślałem, że może moglibyśmy zagrać razem w quidditcha. Strasznie mi się nudzi — powiedział zamiast tego, o co naprawdę chciał zapytać.\nJeśli Ginny była zaskoczona, niczym tego nie okazała.\n— Lepiej nie. Będzie problem, jeśli ktoś mnie zobaczy.\n— No tak, masz rację.\n— Następnym razem. — Uśmiechnęła się i zrobiła krok w stronę schodów.\nGinny ponownie się zatrzymała i zagryzła wargę.\n— Czy z nami... — Harry wziął się w garść. — Wszystko w porządku?\n— Oczywiście, że tak — odparła po chwili wahania.\nHarry’emu trudno było jej uwierzyć.\n— Unikałaś mnie. Od miesięcy. — Starał się, by w jego głosie nie zabrzmiało oskarżenie. Przecież to on wszystko zakończył. Ginny miała prawo go unikać, ale wiedza ta w niczym nie pomagała. Tęsknił za nią. Tęsknił za sposobem, w jaki pocieszała go łagodnymi słowami albo trzepała w ramię i patrzyła ze złością, kiedy zachowywał się jak idiota.\nGinny wsunęła ręce do kieszeni i kopała wykładzinę, bardzo przypominając teraz Rona. Po chwili z westchnieniem z powrotem usiadła w fotelu.\n— Między nami wszystko jest w porządku, Harry. Albo będzie. Po prostu... — Spojrzała na niego uważnie. — To koniec, wiem. Już się z tym pogodziłam. Tym razem na dobre. — Ściszyła głos. — Tylko łatwiej mi o tym pamiętać, kiedy przebywam z dala od ciebie.\nŻołądek Harry’ego skręcił się w supeł.\n— Och... oczywiście. — Chciał wszystko naprawić, ale w przeszłości już próbował i nie zadziałało. Jego związek z Ginny rozpalił się jak płomień, a on sam wiązał z nim tyle nadziei. Ale potem jakimś dziwnym sposobem płomień zgasł. Okazało się, że w gruby koc można się zawinąć, żeby poczuć się miło i bezpiecznie, ale nigdy nie da on wystarczająco dużo ciepła. Nie było ognia, który wywołałby na jego policzkach rumieniec i posłał dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Wmawiał sobie, że to wystarczy, że to lepsze niż nic, ale potem zrozumiał, że Ginny zasłużyła na coś lepszego. Ona także zasłużyła na ogień.\nOczywiście mówienie do Ginny w ten sposób było błędem. Zwłaszcza ta część, gdzie porównywał ją do koca. Podobnie jak kawałek o tym, że zasłużyła na coś lepszego. „Jeśli chcesz ze mną zerwać, Harry, to ze mną zerwij”, powiedziała wtedy. „Ale nie waż się mówić, że to dla mojego dobra. Sama zdecyduję, co jest dla mnie dobre.” Tygodnie po ich zerwaniu okazały się okropne. Teraz przynajmniej z nim rozmawiała i traktowała go uprzejmie, mimo że z rezerwą. Tyle powinno mu wystarczyć. To więcej, niż się spodziewał.\nNagle Ginny uderzyła go w kolano. Tak mocno, że Harry obawiał się, że przetrąciła mu rzepkę. Spojrzał na nią ze zdziwieniem.\n— Kurcze, Harry! Ćwiczysz codziennie w lustrze tę minę zbitego psa? No dobrze, chodźmy zagrać.\n— Ee, nie trzeba, naprawdę. — Harry potarł kolano. — Pomyślałem... nieważne.\nSkrzyżowała ramiona na piersi i tupnęła z irytacją.\n— Nie. Sam mnie poprosiłeś, więc teraz zagramy w quidditcha. Możesz stać na bramce, a ja będę rzucała w ciebie kaflem.\n— Chyba rzucała do obręczy. Kaflem do obręczy.\nHarry skrzywił się i wstał. Ginny wspaniale celowała, więc jeśli skieruje kafel w jego głowę, będzie z nim kiepsko. Co i tak było lepsze niż gapienie się na wypracowanie z eliksirów.\nZabrali peleryny i miotły i wyszli z pokoju wspólnego. Rozmawiali o quidditchu i jutrzejszym meczu, tak że Harry szybko zapomniał o ponurych myślach.\nChichocząc wyszli na chłodne powietrze. Harry nie mógł przestać zastanawiać się, co Malfoy robił na zewnątrz. Oczywiście latał, ale ciekawe, czemu był sam. Chociaż ostatnio często przebywał bez towarzystwa.\nBłonia wyglądały pięknie, nieskazitelnie białe i spokojne, z falami nietkniętego śniegu pokrywającego skały i pożółkłą trawę. Wznosząc się na miotle, Harry zapomniał o Malfoyu, przeklętych uczniach i śmierciożercach. Postanowił, że będzie to robił częściej. Z góry wszystko zdawało się mniejsze: zamek, jezioro, jego zmartwienia.\nSpędzili całe popołudnie, grając i ścigając się nad boiskiem. Harry’emu udało się nie oberwać kaflem w głowę, ale Ginny strzeliła za dużo goli jak na jego gust, a w pewnej niezręcznej chwili, gdy poskarżył się na zimno, zaproponowała mu użycie koca i uderzyła w pierś tak mocno, że całe powietrze uszło z jego płuc. Jednak kiedy wracali do zamku, wyczerpani i zmarznięci, Ginny wyglądała na szczęśliwą i zrelaksowaną.\nPrzegapili kolację, lecz Hermiona przywitała ich w pokoju wspólnym kanapkami.\n— Poszliśmy do kuchni — wyjaśniła. — A ja skorzystałam z okazji i wypytałam skrzaty, czy nie rzuciło im się w oczy coś dziwnego, na przykład, że ktoś podkrada żywność.\n— Myślałam, że puchoński wampir zapadł się pod ziemię — powiedziała Ginny.\n— No cóż, sądziłam, że nie zaszkodzi spróbować.\n— I? — ponaglił Harry.\n— Jeśli nawet, skrzaty niczego nie zauważyły. Ale coś do powiedzenia jednak miały. — Hermiona zagryzła wargę i spojrzała na Rona.\n— Och, po prostu to z siebie wyduś.\n— No... hmm, nie jestem pewna, co to znaczy, ale... oświadczyły, że zwykle mają problem z utrzymaniem czystości w klasach, a zwłaszcza w sali z trofeami, ponieważ Irytek często tam bywa i robi wielki bałagan. Ale ostatnio przestał. Więc ja, to znaczy my, wypytaliśmy kilku uczniów i duchy, i... okazało się, że już od jakiegoś czasu nikt nie widział Irytka. Co w jego przypadku jest nietypowe. Wygląda na to, że... zniknął.\n— Irytek? — Harry zmarszczył brwi. — Co chcesz powiedzieć? Że ktoś go porwał? Unicestwił? Nikt nie potrafił się go pozbyć. Nawet Dumbledore.\n— Wiem — odparła Hermiona. — Jednak w przypadku, gdy Gwardia patroluje zamek każdego wieczoru, ktoś powinien go zauważyć. Albo inne duchy! Sir Nicolas zawsze miał go na oku, Krwawy Baron również, ale też go nie widzieli.\n— To... — Harry nie był pewien, co o tym sądzić. Irytek stanowił nieodłączny element Hogwartu. Był niezniszczalny. Denerwujący i wręcz nie do zniesienia, ale zawsze lojalny w stosunku do szkoły. Walczył razem z nimi w bitwie. — Niepokojące.\n— Tak sądzisz? — Ron skrzywił się. — Muszę przyznać, że nigdy go za bardzo nie lubiłem.\n— Cóż, jak wszyscy, ale to bez sensu — powiedziała Hermiona. — Mieszkał tutaj od powstania zamku. Jak mógł tak po prostu zniknąć?\n— Pewnie się znajdzie — zasugerowała Ginny. — Może ktoś ukradł mu czapkę i jest obrażony.\n— Może — powtórzył Harry.\nJednak tej nocy nie mógł zasnąć. Stracili tak wiele znajomych rzeczy. Pokój Życzeń, Mapę Huncwotów, a teraz Irytka. Obrócił się w łóżku i rozmyślał, dopóki nie pogrążył się w niespokojnym śnie.\nprzez Evey » 31 mar 2012, o 21:34\nCzytam tłumaczenie od pierwszego rozdziału, wybaczcie więc, że komentuję tak późno.\nCzytając ten tekst, czuję się trochę jak przy książce. Jest napisany w podobny sposób, nie mówiąc już o charakterach postaci. Podoba mi się to, że tekst skupia się na Harrym. Nie chodzi mi o samego Pottera/Malfoya, ale że reszta postaci jest traktowana jakby z oddali, a Harry bardzo wyraźnie wysuwa się na pierwszy plan. Jego pewność odnośnie Draco też jest całkiem całkiem. Akcja rozwija się w ciekawym kierunku, a sam drarrowy motyw chyba bardzo powoli, bo na razie to tylko mini obsesję można zauważyć. Ciekawa jestem tylko, kiedy wreszcie dojdzie do jakiejś konfrontacji. Ostatnio zaczytywałam się w tekstach raczej post-hogwarckich, jako że oferowały sobą większe możliwości rozwoju, ale przyznam, że pomysł na ten fik wydaje się bardzo sensowny i interesujący. Miły odpoczynek od ociekającego seksem Big Dicka\nOstatni rozdział wydał mi się krótki, przeczytałam go szybciutko, ale raczej cierpliwie będę czekać na kolejne przetłumaczone rozdziały.\nHmm, Harry i Ginny, cieszy mnie to, że ten wątek został sprawnie zakończony jeszcze przed początkiem akcji tekstu, a pozostałości po nim są bardzo realistyczne. Trudno mi jak na razie komentować, bo dotychczas nie działo się dużo. Mam nadzieję, że wszystko rozwinie się w jeszcze ciekawszym kierunku.\nCzekam więc na kolejne rozdziały i życzę niekończącego się zapału\nprzez Havoc » 31 mar 2012, o 21:55\nGrr... a pierwszy raz od wieków naprawdę się wciągnęłam. Nie patrzyłam, ile jeszcze mi zostało, nie czekałam na pojawienie się Malfoya (a przynajmniej udawałam przed sobą, że wcale nie czekam) i nagle... bach, koniec. Co za potworność po prostu. I jeszcze ten moment, kiedy nie byłam pewna, że z Ginny wszystko skończone... Brr.\nWrzucam dzień wcześniej, bo i tak leży gotowy, a straszna tu cisza. Może czytelnicy poczują się choć trochę zmobilizowani\nNo bez przesady, karmelowa i Bang Bang skomentowały dopiero co; już nie wspominając o wielu innych osobach. Można wręcz powiedzieć, że mamy wyż intelektualny (jak to mawia mój wykładowca od filozofii, kiedy w ogóle zabieramy głos).\nprzez euphoria » 31 mar 2012, o 22:03\nHm, trochę mi się zbierało do tego komentarza, ale to przez przygotowania świąteczne, którym w końcu się poddałam.\nRozdziały w bardzo przyjemny sposób wprowadził pewien rodzaj napięcia, który bardzo lubię. To ta niewiadoma, uczucie, że coś przeoczyłeś i przez to nie rozwiążesz zbyt szybko zagadki. Choć masz wszystkie odpowiedzi przed nosem, bez klucza nie dasz sobie rady.\nZ niecierpliwością czekam na zaistnienie drarry tutaj - scena z Ginny utwierdziła mnie, że zdążamy ku dobremu\nBardzo ciekawi mnie co koniec końców stało się z Irytkiem. Rozważyłam już chyba wszystkie możliwości - począwszy od egzorcyzmów, a skończywszy na tym, że duch dostał ciało i jest tajemniczym zagrożeniem.\nCzekam niecierpliwie na rozwinięcie się sytuacji i akcji, powstrzymując się ostatkami dobrego wychowania, by nie czytać po angielsku\nDziękuję za kawałek dobrego tekstu\nNie macać! Nie macać! To molestowanie!\nOstatnio edytowano 8 kwi 2012, o 07:36 przez euphoria, łącznie edytowano 1 raz\nprzez AvATar7SeVen » 2 kwi 2012, o 18:07\nZ reguły tego nie robię, ale byłem tak kjurjus, i to opowiadanie było takie kjurjus, że nie mogłem się powstrzymać i przeczytałem w oryginale do końca. Spokojna głowa, nie będę spojlerował. Chciałem tylko powiedzieć, że rozwiązanie zagadki było bardzo ciekawe i w ogóle bym nie pomyślał, choć niby były pewne... przesłanki. Tak. A że ja lubię przygodówki wszelakie, to mi się podobało.\nA dalej postaram się odnosić tylko do przetłumaczonych fragmencików.\nMalfoy jest cudownie inny, kanoniczny, to pewien rodzaj świeżości, że mamy małe ad fontes i zerwanie z przedstawieniem go jako marmurowego posągu - we wszelkich możliwych dosłownych i przenośnych znaczeniach. Jest tak słodziutko zagubiony, nieszczęśliwy, trochę się użala nad sobą, no ALE, wycofany, ale przede wszystkim - w swojej drarrowości wrażliwy i delikatny, że można to z początku przegapić, ale ja od razu wiedziałem, co się święci, i wyłapałem wszelkie oznaki zręcznie zaszyte w narracji.\nTo, co mi się szczególnie podoba, to ta swojskość i lekkość, która cholernie przypomina mi pierwsze tomy sagi, zresztą nie tylko mi - wyrażenie "ósma część" pasuje tutaj po prostu wyśmienicie. Nic się nie dłuży, i choć opisy same w sobie złem nie są, to myślę, że z moim zasobem słownictwo po angielskiemu bym sobie z nimi nie poradził bez zaglądania do słownika - dlatego tutaj było świetnie. Idealnie trafione. Napisałbym więcej, ale zacznę się odnosić do reszty, a wtedy nie miałbym po co tu przychodzić, a Merlin wie, że przychodzić chcę.\nTłumaczenie bardzo dobre, no ale niczego innego się nie spodziewaliśmy\nprzez ruffe » 3 kwi 2012, o 00:33\nTak cholernie mi się podoba, że muszę się przyznać... Przeczytałam całość po angielsku.\nJestem pod tak ogromnym wrażeniem, że każdy mój rozpaczliwy komentarz wychwalający geniusz autora i tłumaczek będzie zbyt chaotyczny do przeczytania.\nprzez Elizabeth_Bathory » 4 kwi 2012, o 18:59\nDziś dorobiłam się wena komentarzowego, więc skomentuję i to cudo.\nPo pierwsze: Dlaczego ja zauważyłam wasze nowe tłumaczenie dopiero teraz? hęęę? Już wiem. Dlatego, że jestem ślepa. Ale teraz tak serio.\nOpowiadanie jest świetne. I nie będę jak w przypadku Związanych czytać oryginału. Nie. Postanowiłam. A czemu? Bo w Waszym wykonaniu to jakoś mi się lepiej czyta. Dobra, wiem, przesadzam z cukrem, ale ja jakoś tak mam dzisiaj (a co, święta idą!). Fabuła bardzo mi się podoba. Bohaterowie są kanoniczni, momentami do bólu. Ale jak to dalej pójdzie to (nie zajrzę, nie zajrzę do oryginału) nie mam pojęcia, a jestem bardzo ciekawa. Przede wszystkim tego jak Potter z Malfoy'em dojdą do olśnienia, tudzież ewentualnie uświadomią sobie pewne fakty. Ale nie będę uprzedzać.\nNo i jeszcze jedna rzecz: kryminał. Zagadka do rozwiązania z namiętnym romansem w tle. A to jest to co takie tygrysy jak ja lubią najbardziej.\nWięc kończę już ten mój naprawdę mało konstruktywny komentarz, który raczej powinien być opatrzony mianem "bełkot nawiedzonej miłośniczki tłumaczeń Aevenien i Kaczalki". Dlatego dziewczyny życzę wam ogromnej ilości Wena, duuuużo cierpliwości i żeby wam zdania same się tłumaczyły. To tyle ode mnie.\nP.S. Ale, że dlaczego muszę czekać do 20-go? przecież to za ponad 2 tygodnie??!!\nP.P.S. No dobra, wiem, tłumaczenie zajmuje trochę czasu (nie zwracajcie na mnie uwagi...)\nprzez moaner » 7 kwi 2012, o 20:37\nPo przeczytaniu trzech pierwszych rozdziałów miałam wrażenie, że rzeczywiście czytam ósmy tom. Tak to dotychczas odbieram i to oczywiście proszę wziąć za komplement. Styl jest naprawdę bardzo dobry i mogę jedynie przyklaskiwać tłumaczkom za kawał naprawdę dobrej roboty. Podoba mi się cała ta tajemnica, dziwne zachowanie Dracona, te problemy, które wszak po śmierci Volda powinny zniknąć. Cieszę się, że został ukazany świat po wojnie. Wszyscy sobie przecież wyobrażamy, że to taka utopia, zero problemów i tak dalej. Dlatego tym bardziej przypadł mi do gustu ten tekst, bo widać, że mimo pokonania największego bydlaka w historii bydlaków, Harry nadal musi borykać się z problemami i odgrywać rolę naczelnego herosa. Po przeczytaniu pierwszej części powtarzałam sobie w myślach: ,,Wspomnij w komentarzu o kanoniczności, o kanoniczności, tylko nie zapomnij!" I prawie bym zapomniała. Więc mówię: kocham, gdy bohaterowie pozostają sobą, jeśli autorowi udaje się zachować kanoniczność i nie ma żadnych zgrzytów. Tutaj to wszystko mamy podane na tacy. A te wzmianki o skutkach wojny.. Najbardziej utkwiła mi w pamięci postać Lavender. Jestem nią zaintrygowana i powiem szczerze, że mam nadzieję, iż odegra w tej historii jakąś rolę.\nDziewczyny, gratuluję tłumaczenia i życzę mnóstwa czasu i weny! Pozdrawiam serdecznie.\nprzez Ter » 8 kwi 2012, o 02:19\nOstatnio edytowano 31 maja 2015, o 23:21 przez Ter, łącznie edytowano 1 raz


Zakład Pogrzebowy Niebo Piła - wizytówka w Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Firmy wg branż Usługi\t Zakład Pogrzebowy Niebo Piła\n(67) 349 17 18\n507 390 507\nZakład Pogrzebowy NIEBO, powstał w Pile w 2016 roku. Szkolenia pozwoliły stworzyć Zakład Pogrzebowy NIEBO, dla którego najważniejsza jest Rodzina, pogrążona w smutku i żałobie oraz trudnej sytuacji życiowej, aby bliską mu osobę pochować z należytym szacunkiem.\nGwarantujemy Państwu nie tylko uczciwą i profesjonalną organizację uroczystości pogrzebowej, ale także odpowiednie podeście do Rodziny i pomoc w tych trudnych i smutnych dla Państwa momentach. Kliknij tutaj i sprawdź co napisały o nas Rodziny korzystające z usług zakładu pogrzebowego NIEBO.\nPo pierwsze „Szacunek przede wszystkim” – dla osoby zmarłej, jak i fachową pomoc, radę rodzinie pogrążonej w żałobie.\nPo drugie „Perfekcyjna oprawa ceremonii pogrzebowej”– zaspokoimy potrzeby każdego Klienta. Ludzie pracujący w Zakładzie Pogrzebowym NIEBO w Pile, to energiczni, młodzi, ale zarazem doświadczeni i profesjonalni specjaliści w branży funeralnej. Bo przecież to od tych młodych, eleganckich mężczyzn i ich taktu, zależy w pełni zrozumienie pogrążonej w smutku Rodziny.\nPo trzecie „Konkurencyjne ceny”. Nie ma dla nas rzeczy niemożliwych, a te możliwe pozostają w zasięgu zwykłego, ludzkiego zrozumienia.\nzakład pogrzebowy ujście\nzakład pogrzebowy kaczory


Niezbędny wózek narzędziowy do warsztatu - Actifdesign\nOsoby pracujące w warsztatach w domu lub pracy zawodowej wiedzą, jak ważna jest odpowiednia ergonomia, oraz planowanie pracy przy użyciu narzędzi i mebli warsztatowych. Jednym z najważniejszych elementów tego typu są specjalistyczne wózki warsztatowe, które są wykorzystywane przede wszystkim w warsztatach samochodowych. Mogą one jednak pełnić wiele funkcji i pomagać w naprawie elementów, podczas których potrzebujemy wielu narzędzi pod ręką. Wózki do warsztatu są zatem popularne ze względu na to, że mogą być przesuwane i przemieszczane za pomocą kółek.\nDobrej klasy wózki do warsztatu na kółkach\nWózek do warsztatu musi być nie tylko bardzo dobrze zaprojektowany, ale także wykonany z mocnej stali, która spowoduje, że będzie on odporny na wszelkiego rodzaju zniszczenia, do których może dojść podczas przeprowadzania wielu prac w warsztacie. Wózki są więc wyposażane nie tylko w mocną konstrukcję ramową, ale także w bardzo solidnie wykonane szuflady i drzwiczki. Wiele typów wózków do warsztatu może pełnić także rolę funkcjonalnych blatów, na których możemy układać niezbędne nam narzędzia. Warsztatowy wózek narzędziowy jest zatem niezwykle popularnym elementem, który może służyć polepszeniu wygody naprawiania samochodów, motocykli i innych pojazdów. Jednak wózki warsztatowe są zarezerwowane nie tylko dla branży motoryzacyjnej. Ich wszechstronna konstrukcja pozwala na szybkie naprawienie wielu elementów. Wiele wózków może służyć jako mebel warsztatowy, w którym trzymamy najbardziej potrzebne narzędzia. Są one w dużej mierze pogrupowane w szufladach, układane na blacie, ale także mogą być umieszczane na specjalnych hakach, które są dodawane do wózków o wielu zastosowaniach. Na hakach możemy umieszczać klucze, narzędzia czy elementy konstrukcji, które akurat naprawiamy. Wiele wózków do warsztatu może być projektowanych z myślą o tym, ażeby jak najlepiej pasowały do potrzeb danego warsztatu. Z tego powodu wielu mechaników i osób pracujących w nich może wybierać odpowiednie rodzaje wózków warsztatowych, które są wyposażane w drzwi, szuflady czy specjalne wnęki.\nWózek warsztatowy to element, od którego zależy powodzenie przeprowadzania wielu napraw. Bez tego elementu warsztatowego, przeprowadzanie napraw i innych czynności trwałoby o wiele dłużej, lub stałoby się całkowicie niemożliwe. Wiele typów wózków do warsztatu pełni wszechstronne role, co sprawia, że mogą one mieć wpływ nie tylko na szybkość wykonywania pracy, ale także na to, jaki porządek i ład panuje w danym warsztacie.


Właściciel owiec z Nieborowa bohaterem Magazynu Ekspresu Reporterów - Lowiczanin.info\nWłaściciel owiec z Nieborowa bohaterem Magazynu Ekspresu Reporterów\nAutor: Agnieszka Wojcieszek 7 maja 2019 Kategoria: Okolice Łowicza\nDziś (7 maja) o godzinie 21.50 telewizyjna “Dwójka” wyemituje odcinek “Magazynu Ekspresu Reporterów”, którego bohaterem będzie Paweł Ostaszewski – mieszkaniec gminy Nieborów, właściciel stada owiec, które zostało zaatakowane i dotkliwie pogryzione przez psy z sąsiedniej gminy.\nO sprawie szczegółowo pisaliśmy na łamach “Nowego Łowiczanina” pod koniec września ubiegłego roku – tuż po serii napaści na owce.\nJak wówczas informowaliśmy, w wyniku pogryzienia przez psy 20 owiec zostało rannych, a kilka innych znaleziono martwych. Winą za zdarzenie w wyniku którego zwierzęta ucierpiały, mieszkaniec Nieborowa obarcza psy, przebywające na terenie dużego gospodarstwa w sąsiedniej miejscowości – w Łasiecznikach w gminie Bolimów. Właściciel gospodarstwa twierdzi jednak, że psy nie należą do niego.\nKilka owiec znaleziono martwych, inne zostały dotkliwie pogryzione. Niektórym weterynarze założyli aż 500 szwów.\nKonflikt mieszkańców sąsiadujących gmin stanie się tematem kolejnego odcinka “Magazynu Ekspresu Reporterów”. Program wyemitowany zostanie już dziś wieczorem.


Prof. Antoni Dudek: Kaczyński złapał oddech na majówkę. Byle dojechać do ósmego maja, bo wtedy rządzący mają ogłosić Nowy Ład | Dziennik Bałtycki\nAleksandra Kiełczykowska 1 maja 2021, 15:39\nProf. Antoni Dudek: Kaczyński złapał oddech na majówkę. Byle dojechać do ósmego maja, bo wtedy rządzący mają ogłosić Nowy Ład fot bartek syta/ polska press\nCo pan myśli o ostatnim ruchu Lewicy, która porozumiała się z rządem w sprawie poparcia Funduszu Odbudowy. Czy jest to zdrada opozycji czy może mistrzowskie posunięcie?\nNie, wie pani, zdrada to jest w małżeństwie, kiedy ślubuje się komuś wierność aż po deskę grobową. Natomiast w polityce można co najwyżej mówić o złamaniu ustaleń, jeśli się je wcześniej przyjęło. To znaczy, gdyby opozycja wcześniej zbudowała jakiś porozumiewawczy front w tej sprawie, dogadała się, że nie będzie w niej prowadzić żadnych rozmów inaczej niż tylko wspólnie z obozem rządowym, to można by powiedzieć, że Lewica coś złamała. Natomiast takich ustaleń z tego, co wiem, nie było. Jest tylko rozczarowanie Platformy Obywatelskiej i okolic Platformy tym, że Lewica postanowiła pograć o opozycyjny elektorat. Z badań wynikało, że generalnie większości opozycyjnego elektoratu uważa, iż trzeba zawiesić te wszystkie homeryckie boje, które na co dzień opozycja toczy z PiS-em, bo tu chodzi o takie pieniądze, więc absolutnie trzeba się dogadać. W ten oto sposób Lewica, oczywiście obiektywnie rzecz biorąc, zrobiła prezent prezesowi Kaczyńskiemu - to nie ulega wątpliwości. Jednak oburzanie się na coś takiego w polityce wydaje mi się socjotechniką tak naprawdę. To jest gra, w której, jeśli drużyna powiedzmy opozycyjna nie gra w sposób skoordynowany, to traci bramki. Teraz drużynie prezesa Kaczyńskiego udało się strzelić kolejnego gola.\nCo stało za decyzją Lewicy, jak pan myśli?\nMoim zdaniem za tą decyzją stało to, że Lewica chciała się jakoś odróżnić od Platformy. Platforma zaczęła się przesuwać na lewo, Lewica poczuła się zagrożona tym, że Platforma krok po kroczku spychana z centrum przez Hołownię, przejmie większą część elektoratu Lewicy. No i Lewica postanowiła zrobić, co zrobiła, ponieważ zobaczyła badania, a z nich, o czym już wspomniałem, wynika, że większość wyborców opozycyjnych mówi, iż trzeba się w sprawie Funduszu Odbudowy dogadać i zaakceptować go. Więc Lewica postanowiła zrealizować te oczekiwania opozycyjnych wyborców i zyskać ich poparcie. Bo teraz wychodzi na to, że jest skuteczniejsza niż Platforma, bo Platforma zawsze jest tylko „na nie”, a oni postawili warunki, rząd je przyjął, a więc okazali się sprawniejsi od Platformy jako opozycja. Czy ta narracja okaże się trwała, czas pokaże, zobaczymy w kolejnych sondażach. Natomiast jedno jest pewne: na dziś na pewno wygranym tego wszystkiego jest prezes Kaczyński, bo opozycja się pokłóciła i te kłótnie, które teraz rozgorzały odwracają uwagę od impasu w Zjednoczonej Prawicy.\nTen impas trwa już zresztą od dłuższego czasu, prawda?\nTak naprawdę poza słynnym spotkaniem gdzieś tam na Podkarpaciu w niedzielę nic więcej nie wiemy. Nie wiemy, czy obóz rządzący w jakiejkolwiek z licznych spraw, które go dzieli, dogadał się. Chyba się nie dogadał, bo jakby się dogadał, to by to ogłosił. Ale sam fakt, że koalicjanci Zjednoczonej Prawicy się spotkali, to jakiś sygnał, że w obozie władzy rzekomo panuje pełna spójność, że Zjednoczona Prawica zaczęła się konsolidować, a tymczasem opozycja się podzieliła. Więc to jest taka gra na odwrócenie uwagi. Tutaj, można powiedzieć, Kaczyński odniósł drugi sukces, bo pierwszym jest to, że będzie miał pewność, iż Fundusz Odbudowy zostanie ratyfikowany w pierwszym, a nie drugim czy trzecim głosowaniu. I tak to w tej chwili wygląda. Opozycja, ponieważ nie działała w sposób skoordynowany straciła bramkę, a drużyna rządzących zyskała. Mecz trwa dalej.\nNo właśnie. Przede wszystkim posłowie Koalicji Obywatelskiej podnoszą, że Lewica stała się faktycznym koalicjantem obozu rządzącego i będzie teraz ponosiła odpowiedzialność za wszystkie decyzje, które będzie podejmował rząd. Pan się z takim postawieniem sprawy zgadza?\nPowiem w ten sposób: jeśli posłowie Koalicji Obywatelskiej, czy w ogóle opozycji dalej będą tak mówić, to oczywiście mogą wykrakać. Niech się raczej chwilę zastanowią nad tym, czy razem z Hołownią, kiedy spojrzeć na obecne sondaże, będą mieli w następnym Sejmie większość, czy przypadkiem nie będzie tak, iż będą potrzebowali jednak posłów Lewicy, żeby zbudować koalicję większościową. Jeśli będą teraz Lewicę cały czas wyzywać od agentów Kaczyńskiego i kolaborantów, to może rzeczywiście ktoś dojdzie tam do wniosku, że skoro już ich tak obrażają, to może z tym Kaczyńskim trzeba zacząć rozmawiać. Do czego zmierzam, jeśli się patrzy na sondaże, to coraz bardziej widać, że jeśli się coś radykalnie w nich nie zmieni, to w następnym Sejmie nikt nie będzie miał trwałej większości. Będzie największy klub PiS-u i dużo klubów opozycyjnych. Albo PiS-owi uda się kogoś wyłuskać i wtedy, rzeczywiście, powstanie koalicja na przykład, hipotetycznie oczywiście, lewicowo-pisowska, albo się nie uda. Bardzo wiele będzie zależało od tego, jak dużo w tej chwili padnie złych słów i różnych ataków wewnątrz obozu opozycji. Więc mówienie dzisiaj, że Lewica jest koalicjantem Kaczyńskiego, to demagogia. Oni się po prostu dogadali z prezesem Prawa i Sprawiedliwości w jednej, konkretnej sprawie, koalicji na razie z Kaczyńskim nie zawarli, ale kto wie, może zawrą kiedyś taką koalicję. Zwłaszcza, jeśli strona liberalna będzie teraz cały czas o tym mówiła, że oni oto są koalicjantami PiS-u. Czasem to są tak zwane samosprawdzające się prognozy, czy samorealizujące się prognozy.\nPojawia się pytanie o wyborców Lewicy. Uważa pan, że Lewica podejmując taką decyzję, a nie inną, straci swoich wyborców?\nTo jest najciekawsze pytanie, bo z badań by wynikało, że nie. Mieliśmy badania, rozmawialiśmy już o nich, które były opublikowane, sam byłem nimi zaskoczony, ale wynikało z nich, że zdecydowana większość ludzi deklarujących się jako wyborcy opozycyjni mówiła: „Tak, trzeba się dogadać za wszelką cenę z PiS-em. Trzeba poprzeć ten plan odbudowy, bo to jest ważniejsze.” Byłem zaskoczony tym wynikiem. Oczywiście może się okazać, że jednak te badania nie były dokładne, że jednak wyborcy opozycyjni zmienią zdanie i Lewica zostanie sondażowo ukarana za to, co zrobiła. Mówiąc szczerze, nie sądzę, aby tak się stało, bo jak czytam różne wypowiedzi, także w przestrzeni internetowej, to widzę jak wyraźny jest pewien podział. Wyborcy opozycyjni są generalnie podzieleni na, umownie ich nazwijmy, lewicowych i liberalnych. To nie jest tak, że cały obóz antypisowski jest jednolity. On jest bardzo zróżnicowany. W związku z tym u jednych, oczywiście, Lewica straciła, ale ona tak naprawdę być może nigdy nie była przez nich wysoko oceniana, a u innych przeciwnie. Przez tę, powiedziałbym, wspólną antypisowską retorykę, którą uprawiał i obóz liberalny i lewicowy, wydaje się, że to właściwie z grubsza ci sami ludzie, że oni tak samo rozumują. Nie, to nie jest tak, między tymi obozami jest tak naprawdę ogromna różnica. Ci wyborcy oczywiście byli w stanie zagłosować w drugiej turze na Trzaskowskiego - i ci lewicowi i ci liberalni - ale normalnie oni głosują jednak na inne partie polityczne. W związku z tym nie wydaje mi się, żeby ta retoryka Platformy o zdradzie, te wszystkie wielkie słowa, które już padły i pewnie jeszcze padną, sprawiły, iż opozycyjni wyborcy uciekną od Lewicy i uznają ją za koalicjanta PiS. Nie, to wydaję mi się w tej chwili mało prawdopodobne.\nW jakiej sytuacji ogólnie stawia to opozycję? Bo na początku Koalicja Obywatelska i ludowcy podnosili, że należy poprzeć Fundusz Odbudowy, ale pod pewnymi warunkami. Teraz zmienili zdanie.\nZmienili, nie zmienili. Tak naprawdę, na czym polega problem opozycji? Na tym, że ona nie jest w stanie zbudować żadnego porządnego kanału komunikacyjnego. Gdyby się taki kanał komunikacyjny pojawił, to opozycja powinna się najpierw zebrać w swoim gronie, uzgodnić wszystkie warunki odnośnie przyjęcia Funduszu Odbudowy, bo przecież nie było między poszczególnymi partiami opozycyjnymi jakichś fundamentalnych różnic w tej kwestii. Różnice dotyczą jakichś szczegółów. Nie było tak, że Platforma chciała większość tych pieniędzy przeznaczyć na rozwój np. linii metra w wielkich miastach, a Lewica chciała głównie budować mieszkania. Tak nie było. Tak naprawdę opozycja nigdy tego nie wyartykułowała, ale myślę, że spokojnie by się dogadała. Dogadawszy się powinni byli wysłać sygnał Prawu i Sprawiedliwości: „Słuchacie, jesteśmy gotowi do rozmów. Tak, mamy tu naszą wspólną listę warunków i przedstawimy je.” Wtedy nagle by się okazało, że cała opozycja odniosła sukces, bo PiS zostałby przyciśnięty do ściany.\nI nie byłoby spotkania z Lewicą?\nNie byłoby spotkania z Lewicą, gdyby nie fronda Ziobry, ale gdyby opozycja szła razem, PiS musiałby pewnie jej warunki zaakceptować. Być może nie od razu by się na nie zgodził, parę godzin by posiedział, ale zapewne doszłoby do porozumienia. Byłby to sukces całej opozycji. A tak opozycja się podzieliła. Porównuję tę sytuację do meczu, opozycja straciła właśnie bramkę, ale mecz trwa dalej. Tak naprawdę będą jeszcze kolejne bramki. Dzisiaj mniejszą bramkę strzelił prezes Banaś, który wprawdzie nie jest w drużynie opozycyjnej, ale de facto jest takim piratem, który wdziera się na boisko, albo takim piłkarzem, który dowiaduje się, że za chwilę go zdejmą z boiska, w związku z tym puszcza samobójczego gola strzela. Banaś to taki zawodnik, który mści się na własnej drużynie za to, że go chcą wyrzucić z tej drużyny i strzela w tej chwili samobójczego gola.\nMariusz Banaś zaszkodzi PiS-owi?\nHistoria Banasia może nie jest tej rangi, co spór wokół Funduszu Odbudowy, ale jest poważna. Pokazuje, że prezes NIK-u będzie w tej chwili głównym przeciwnikiem rządu pisowskiego. Już od jakiegoś czasu zapowiadało się, że tak będzie, ale myślę, że teraz ta sytuacja tylko się nasili. To jest gra, to jest proces dynamiczny. Każdy niemal dzień, albo każdy tydzień przynosi nowe wydarzenia. Więc nie wydarzyło się nic, powiedziałbym, przełomowego poza jednym. Poza tym, że rzeczywiście opozycja miała szansę mocno pogłębić kryzys obozu władzy - gdyby w pierwszym głosowaniu nad Funduszem Odbudowy nie było większości, gdyby się nie dogadali i ziobryści nie poparliby Funduszu Odbudowy, to Kaczyński musiałby jeszcze bardziej prosić opozycję o wsparcie. No i najprawdopodobniej wyrzucić Ziobrę z rządu, bo zapowiedział, że go wyrzuci, jeżeli Fundusz Odbudowy nie przejdzie. Natomiast oczywiście doszłoby do kolejnego głosowania. Stworzono też taką atmosferę, że jest tylko jedno głosowanie i że jak w tym głosowaniu Fundusz Odbudowy nie przejdzie, to wszystko przepadnie.\nNie. Przypominam wszystkim, że kiedyś mieliśmy Traktat o Unii Europejskiej obecnie obowiązujący. I było referendum w Irlandii, w którym odrzucono ten traktat. Traktat miał runąć, po czym okazało się, że jednak przeprowadzono po pewnym czasie drugie referendum w Irlandii i traktat przeszedł. Skoro można było zrobić dwa referenda, to można zrobić w Sejmie dwa głosowania. A zbudowano taką atmosferę, że co to będzie, jak Fundusz Odbudowy nie przejdzie, że stracimy miliardy! Oczywiście żebyśmy ich nie stracili. Zresztą przytomnie o tym mówił Donald Tusk. Tylko, że, jak powiadam, tu zabrakło ze strony liderów opozycji takiego poczucia, że w ich interesie jest jednak pewna wspólna gra, koordynacja działań.\nMyśli pan, że PiS dotrzyma tego porozumieniem z Lewicą i postulatów, na które się zgodził?\nDotrzyma i nie dotrzyma. W małżeństwie ślubuje się wierność, ale po drodze róże rzeczy się zdarzają, prawda? Inaczej mówiąc, PiS będzie oczywiście próbował jakoś tam swoje po cichu załatwić. Tak naprawdę kluczem jest komitet monitorujący. PiS chciał zbudować więcej niż 70 tysięcy mieszkań, więc on chętnie je zbuduje i przedstawi, jako swój sukces. Głównym problemem jest to, kto, które konkretnie regiony, które samorządy dostaną najwięcej pieniędzy, bo wiadomo, że w ten sposób buduje się wpływy polityczne. I tak naprawdę komitet monitorujący powinien pilnować, żeby nie było tak, iż miażdżącą większość środków dostaną tylko samorządy pisowskie, albo te, które są potencjalnie do pozyskania - czyli takie regiony, w których na przykład PiS o włos przegrał w ostatnich wyborach.\nMoże pojawić się takie przekonanie, że jak tam popłyną pieniądze, to będzie można wygrać w najbliższych wyborach?\nDokładnie. A do takiego przysłowiowego Gdańska czy Warszawy, gdzie wiadomo, że PiS jest spalony, nie ma co dawać ani grosza. Tak naprawdę okaże się, jak ten komitet monitorujący będzie działał i tu, można z góry powiedzieć, PiS będzie próbował coś zrobić. Na pewno będzie chciał oszukać, bo taka jest natura polityków, że ci nieustannie chcą kogoś oszukać, ograć. Natomiast: czy im się to uda, czas pokaże. Nie potrafię ocenić w szczegółach, jak ten komitet będzie funkcjonował, jak będzie powoływany. I to jest słuszny argument, który politycy Lewicy podnosili, że to nie są pieniądze na najbliższe dwa lata, tylko to są pieniądze na mniej więcej siedem lat. I ponieważ Lewica zakłada, że PiS straci władzę za dwa lata najdalej w wyborach, no ten komitet tak naprawdę może sytuację odwrócić.\nWtedy pieniądze popłyną gdzie indziej?\nGdybyśmy założyli, że, rzeczywiście, w 2023 roku PiS przegrywa, powstaje nowy rząd niepisowski, to w tym momencie PiS staje się opozycją i jeżeli ten komitet monitorujący nie będzie, że tak powiem, oparty na jakimś parytecie, to sytuacja się odwróci - wtedy druga strona zabierze pieniądze pisowskim samorządom. W interesie PiS-u jest, tylko oni często o tym zapominają, aby rozdzielić te pieniądze sprawiedliwie. PiS się zachowuje w wielu sprawach tak, jakby wierzył, że będzie wiecznie rządzić. Dlatego stworzył mnóstwo mechanizmów umożliwiających na przykład różnego rodzaju czystki kadrowe, które za jakiś czas, być może za dwa i pół roku zostaną wykorzystane przeciwko PiS-owi. Dlatego nie potrafię na to pytanie odpowiedzieć, nie wiem, czy PiS oszuka czy nie oszuka, na pewno będzie próbował, ale czy mu się uda – nie wiem.\nWydaje się, że problem w obozie władzy został zażegnany. To może nie być koniec konfliktów pomiędzy koalicjantami, czy jednak cały czas będą tarcia w Zjednoczonej Prawicy?\nAbsolutnie kryzys nie został zażegnany. To jest trochę tak jakby, znowu powtórzę sytuację z małżeństwa, bardzo mocno skłóceni małżonkowie, którzy nie odzywają się do siebie od wielu tygodni, w końcu powiedzieli sobie rano: „Dzień dobry”. Pani uważa, że na tej podstawie można wnioskować, iż wszystko się poprawiło? No nie, nie poprawiło się, bo żadna ze spraw, która sprawiła, że przez wiele tygodni ci ludzie ze sobą nie rozmawiali, nie została rozwiązana, a przynajmniej nic o tym nie wiemy. Tu jest akurat trójkącik, a nie para, bo mamy problem z Gowinem, który ma trzech buntowników w rządzie tzn. byłych członków swojej partii, którzy rzekomo jego partię reprezentują w rządzie, podczas gdy on ich z tej partii wyrzucił. To jest dla niego absolutnie sytuacja nie do przyjęcia.\nMamy też Solidarną Polskę, która nie zawsze zgadza się z prezesem Kaczyńskim, prawda?\nWłaśnie. Z drugiej strony mamy Ziobrę, który ma z kolei wyrzuconego z rządu wiceministra Kowalskiego, a w to miejsce żadnego nowego wiceministra przecież z Solidarnej Polski nie powołano. Ani gowinowców ani ziobrystów nie pokazuje rządowa telewizja, chociaż powinna. A po drodze są jeszcze tak fundamentalne sprawy, jak na przykład wspomniany Fundusz Odbudowy, którego Ziobro absolutnie nie poprze, czy na przykład ostatnia sprawa OFE, którą Ziobro zrzucił z posiedzenia rządu. A to jest jeden z flagowych projektów premiera Morawieckiego - likwidacja OFE, Ziobro też go zablokował. Takich tematów, w których koalicjanci się kompletnie nie dogadali, jest więcej, a przynajmniej nic nie wiemy, aby się dogadali. Jedyne, co na razie udało im się osiągnąć to taki efekt, jak z tym „Dzień dobry”: spotkali się i powiedzieli, że się znowu spotkają - to jedyny konkret. Nic się nie odbudowało, obóz rządzący tylko zyskał na czasie, a dzięki historii z Lewicą i Funduszem Odbudowy nagle media się przeorientowały i będą się przez chwilę zajmować awanturą w opozycji. Kaczyński złapał oddech na majówkę. Byle dojechać do ósmego maja, bo wtedy rządzący mają ogłosić Nowy Ład i wszyscy się będą zajmować tymi wagonami kiełbasy, które PiS będzie rozdawał - a to podniesie kwotę wolną od podatku, a to ogłosi mnóstwo innych rzeczy, które w tym Nowym Ładzie mają być zawarte. One będą takim paliwem, na którym PiS zamierza dojechać do następnych wyborów parlamentarnych, nawet być może za dwa i pół roku.\nMateriał oryginalny: Prof. Antoni Dudek: Kaczyński złapał oddech na majówkę. Byle dojechać do ósmego maja, bo wtedy rządzący mają ogłosić Nowy Ład - Polska Times\nGość 02.05.2021 10:29:17\n1 maja, 23:47, Gość:\nNic nowego ten wywiad nie wnosi. Antoni Dudek to taki troll z tytułem profesora, który dywaguje na poziomie kolesi spod budki z piwem.\nNic dziwnego , że ma stały "etat" w tefałszenie\nkasienka 02.05.2021 09:04:39\ndokładnie tak jest jak napisales...\nGość 01.05.2021 23:47:49\nGość 01.05.2021 19:06:03\nJednym słowem Jarosław Kaczyński opozycję wystrychnął na dudka


Wzorzec zbrodni - Warren Ellis - opinia o książce (233080) - Lubimyczytać.pl\nWzorzec zbrodni /\n6,21 (206 ocen\ti\t89 opinii) Zobacz oceny\nAgnieszka Brodzik, literatura brytyjska, literatura angielska, dochodzenie\nTylko szaleniec może stawić czoła szaleńcowi To miała być zwykła akcja nowojorskiej policji. Kiedy jednak ginie partner Johna Tallowa, a on sam odkrywa niepokojącą kolekcję broni w mieszkaniu 3A w starej kamienicy przy Pearl Street, otwiera się puszka Pandory... Każdy pistolet i każdy karabin jest inny, nie ma dwóch takich samych egzemplarzy. Z każdej broni zabito jedną osobę, a z braku...\nTo miała być zwykła akcja nowojorskiej policji. Kiedy jednak ginie partner Johna Tallowa, a on sam odkrywa niepokojącą kolekcję broni w mieszkaniu 3A w starej kamienicy przy Pearl Street, otwiera się puszka Pandory...\nKażdy pistolet i każdy karabin jest inny, nie ma dwóch takich samych egzemplarzy. Z każdej broni zabito jedną osobę, a z braku dowodów kolejne sprawy szybko umarzano. Teraz wszystkie zostają momentalnie wznowione, a zadanie ich rozwikłania spada na Tallowa, głównego sprawcę chaosu.\nWarren Ellis znany mi był jako twórca niebanalnych scenariuszy komiksowych, który miał rewolucyjne podejście do superbohaterskich opowieści. Autor runu do Hellblazera doskonale radzi sobie również w estetyce harboiled. John Tallow to kuzyn Marlowe’a i innych twardzieli-detektywów, których wizerunki ukształtowały kolejne powieści i filmy spod znaku noir, pozbawiony jednak tej charakterystycznej dawki cynizmu i popękanego życiorysu. Ellis osadza Wzorzec zbrodni we współczesnym Nowym Jorku, mieście brudnym, zepsutym, gdzie stare indiańskie legendy są wciąż żywe. Warto zwrócić uwagę na drobiazgowy opis samego miasta, które można by zwiedzać z książką w ręku.\nAutor zgrabnie prowadzi czytelnika przez sieć intryg, pokazuje mylne tropy, dawkuje informacje, by w finale wszystko sprytnie połączyć i przedstawić satysfakcjonujące rozwiązanie zagadki, z pozoru, nie do rozwiązania. Lekko denerwować mogą niekiedy zbiegi okoliczności i szczęśliwe przypadki, ale to jedynie drobne rysy, które nie wpływają na ocenę całości. Prowadzona dwutorowo narracja (z perspektywy detektywa i ściganego przez niego mordercy) uatrakcyjnia lekturę, podobnie jak wplecenie w intrygę wątków indiańskiej magii, a niezwykle lekki styl Ellisa sprawia, że kolejne strony połyka się w zastraszającym tempie. Nie rozczarowują również postaci – Tallow, mimo swych licznych wad, to wiarygodny obraz detektywa w starym stylu, którego trudno nie polubić, a partnerująca mu w śledztwie dwójka ekscentrycznych naukowców CSU potrafi sprawić, że usta czytelnika wykrzywią się w uśmiechu rozbawienia.\nWzorzec zbrodni Warrena Ellisa to lekko napisana i satysfakcjonująca lektura. Pisarz nie boi się korzystać z bogatego dorobku gatunkowego ani stosować własnych, intrygujących pomysłów. Naturalne dialogi, porywający styl i trzymająca w napięciu intryga to główne atuty tego ponurego, klimatycznego kryminału. Wieść gminna niesie, że wersja telewizyjna jest już w drodze, oby twórcy adaptacji nie poszli na łatwiznę, bo przygody Johna Tallowa to doskonały materiał na serial.


pless.pl: Szkolenie: turystycznie przez powiat - Pszczyna\nSzkolenie: turystycznie przez powiat\nPromowanie turystyki rowerowej, poznanie walorów Ziemi Pszczyńskiej, integracja społeczności lokalnej, rozwijanie zainteresowań dziedzictwem kulturowym oraz zwiększenie wiedzy na temat świadczenia usług turystycznych to główne cele dwudniowego szkolenia "Poznajemy zakątki powiatu pszczyńskiego. Praktyczne wykorzystanie atrakcji turystycznych powiatu pszczyńskiego".\nSzkolenie warsztatowe odbędzie się 15 maja w godzinach 16.00-18.00 w Starostwie Powiatowym w Pszczynie. Uczestnikom zostanie przedstawiona prezentacja dotycząca atrakcji turystycznych powiatu pszczyńskiego na trasach rowerowych. Zgromadzeni będą także analizować mapy zawierające trasy rowerowe, zasady poruszenia się grupą w terenie oraz regulamin wycieczek rowerowych.\nNatomiast 16 maja w godzinach 10.00-14.00 uczestnicy udadzą się na wycieczkę terenową pieszo-rowerową trasą: Pszczyna - Kobiór ("Babczyna Dolina", ścieżka ekologiczna) - Radostowice - Czarków - Pszczyna (park).\nPodpisany formularz zgłoszeniowy należy dostarczyć osobiście do biura LGD, przesłać pocztą bądź drogą e-mailową na adres: projekty@lgdziemiapszczynska.pl (zeskanowany formularz z podpisem) do 8 maja do godziny 16.00. Z uwagi na ograniczoną liczbę miejsc (30) decyduje data i godzina wpływu. Udział w szkoleniu jest bezpłatny.\nPobierz Formularz zgłoszeniowy - szkolenie "Turystycznie przez powiat"\nBM / pless.pl, źródło: LGD Ziemia Pszczyńska\n6 sierpnia, 15:00 - 22:00


Jessica Simpson przy ołtarzu - Kozaczek.pl\nsobota 10-05-08, czytany: 6884 razy, autor: Hot C Jessica Simpson przy ołtarzu\njessica simpson ashlee simpson ślub związek\nJessica Simpson / ©PR Photos Co prawda pojawiły się plotki, jakoby Jessica Simpson zaręczyła się z Tonym Romo w odpowiedzi na zaręczyny siostry. Jednak były to doniesienia niczym nie potwierdzone. A mimo to piosenkarka wkrótce stanie przy ołtarzu. Podczas występu dla amerykańskich żołnierzy w bazie w Camp Pendleton w Kalifornii, Jessica pochwaliła się publiczności, że Ashlee poprosiła ją, by została jej druhną. Gwiazda znana jest z długiego języka, media mają więc nadzieję, że prędzej czy później powie coś na temat ciąży Ashlee. Serwis Entertainment Tonight twierdzi tymczasem, że dotarł do szczegółów ślubu Ashlee. Według reporterów portalu ceremonia ma odbyć się nie 16, a 17 maja w prywatnej posiadłości w Los Angeles. Na weselu ma się zjawić 120 gości. Polecane wideo\nTrenerka Seleny Gomez zdradziła, jak gwiazda schudła 7 kilogramówKanye West zadał ogromny CIOS Kylie Jenner!\tMusisz to wiedzieć o stylu dzieci Blake LivelyTyga i Kylie Jenner kłócili się o NIEGO. Ich awanturę podsłuchał ogrodnikJessica Biel ma dziwny nawyk. Co robi w łazience?Selena Gomez przyłapała The Weeknd na czymś, czego nie powinien robić Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »W doborowym towarz...jessica simpsonjessica simpsonJessica\nTo, co zrobiła w samolocie Jessica Simpson woła o pomstę do nieba Została wybuczana!\tczytano: 9949 razy\nSą świadkowie! Mąż zdradza Jessicę Simpson Z NIANIĄ!\tKolejny skandal z udziałem niani.\tczytano: 15666 razy\nFani Jessiki Simpson oburzeni jej wpisem na Instagramie\tKomentarz obok zdjęcia córeczki okazał się bardzo niestosowny.\tczytano: 26094 razy\nInternet śmieje się z palców Jessiki Simpson (FOTO)\tWam też jest do śmiechu?\tczytano: 15938 razy\nJessica Simposon nie chce już swoich piersi\tMarzy o nowych.\tczytano: 10665 razy


Technologia XP - QUADROSTOM\n> Periodontologia>Narzędzia American Eagle >Technologia XP\nDążenia American Eagle do zrewolucjonizowania przemysłu dentystycznego zaowocowały Technologią XP pozwalającą na całkowitą eliminację ponownego wyostrzania instrumentów. XP Technologia oferuje idealna rozwiązanie dla zwiększenia wydajności i rentowności. Najczęstszy problem związany z użyciem instrumentów ręcznych: re-ostrzenie został wyeliminow...\nDążenia American Eagle do zrewolucjonizowania przemysłu dentystycznego zaowocowały Technologią XP pozwalającą na całkowitą eliminację ponownego wyostrzania instrumentów. XP Technologia oferuje idealna rozwiązanie dla zwiększenia wydajności i rentowności. Najczęstszy problem związany z użyciem instrumentów ręcznych: re-ostrzenie został wyeliminowany.\nProducent: American Eagle Instruments Inc.6575 Butler Creek Rd.Missoula, MT 59808 USA\nTwardość: 89 RC\nW przypadku technologii XP na powierzchnię narzędzia wykonanego ze stali szlachetnej, nanoszony jest techniką nano, super twardy stop. Dzięki tej opatentowanej metodzie uzyskania powierzchni jest znacznie trwalsza i bardziej odporna na ścieranie. Tradycyjne narzędzia wykonywane ze stali szlachetnej lub stali węglowej osiągają na skali Rockwella stopień twardości od 58 do 63. Dzięki technologii XP osiągana jest twardość rzędu 89 RC! Narzędzia XP są znacznie trwalsze!\n15.000 pociągnięć - największe obciążęnie\nNiezależne badania uznają technologię XP za rewolucujny postęp w branży dentystycznej. Dr Phillip A. Watson z Uniwersytetu Toronto wykazał, że trwałość narzędzi wykonywanych w oparciu o technologię XP jest znacząco wyższa niż dotychczas wykonywanych narzędzi.\nKirety Access Gracey...\nKirety Deep Pocket...\nQuik-Tip Deep Pocket...