Użytkownicy Online: Xcruciox\nRozdział 57 - "Nothing I've become"\n57. Nothing I've become\nSo hollow, hollow inside*\nHermiona przerwała pisanie i spojrzała w okno na padający gęsto śnieg. Miała wrażenie, że sypie coraz mocniej i chociaż nie widziała dalej niż na kilka metrów, to ogromne, zlepione ze sobą płaty śniegu, które bez przerwy wyłaniały się z mroku i uderzały w okno, wzbudzały w niej nieokreślony niepokój. Jakby w każdej chwili z tej ciemności mogło się wyłonić coś o wiele bardziej niebezpiecznego, a te gigantyczne płatki śniegu były czymś w rodzaju preludium. Zapowiedzią wojny, która wciąż wisiała nad zamkiem i w każdej chwili mogła go dosięgnąć swoimi zimnymi, zakrwawionymi palcami.\nPotrząsnęła głową i zamknęła oczy.\nNie, to tylko śnieg. Ostatnio jest zdecydowanie zbyt przewrażliwiona.\nSpojrzała na siedzącego obok Rona, który spał z głową na pergaminie. Ostatnie linijki tekstu były całkowicie rozmazane i już sobie wyobrażała, jak będzie wyglądał jego policzek, kiedy się obudzi. Na samą myśl o jego rozczochranych włosach i rumieńcu zawstydzenia na policzkach, kiedy nieudolnie będzie próbował zetrzeć z twarzy atrament, czuła ciepło w sercu. Zawsze był taki beztroski. Wydawało się, że nie istnieje nic, co mogłoby sprawić, by zaczął się martwić i mieć czarne myśli, które konsumowałyby go od środka. Tak jak ją. Jako jedyny potrafił sprawić, że czasami o nich zapominała i chociaż na chwilę przestawała zadręczać się problemami, które wydawały się nie mieć końca. Czasami odnosiła wrażenie, że przesadza, że nie powinna się tak przejmować, ale nie potrafiła przestać się martwić. Nie potrafiła ot tak machnąć ręką i powiedzieć sobie "jakoś to będzie". On to potrafił. Robił tak przez cały czas. Żył w swoim własnym świecie, w którym nie istniały problemy, a przynajmniej nie takie, których nie dałoby się rozwiązać po prostu czekając na to, aż rozwiążą się same. To był prawdziwy dar. Czasami łapała się na marzeniach o tym, że oddałaby połowę swojej wiedzy za taki dar. Ale wtedy on się do niej po prostu uśmiechał albo robił coś absolutnie głupiego i wiedziała, że "jakoś to będzie". Że skoro on jest taki beztroski, to na pewno nie jest tak źle, jak jej się wydaje i z pewnością mają przed sobą jeszcze długą przyszłość, nawet gdyby za chwilę do bram zamku miała zapukać wojna. I że Harry na pewno znajdzie jakiś sposób, aby pokonać Voldemorta...\nSpojrzała na wielki, wiszący na ścianie zegar. Wahadło kołysało się rytmicznie, porcjując czas na maleńkie, równe kawałeczki. Była prawie północ. Miał wrócić za chwilę. Ale ta chwila minęła już jakieś trzy godziny temu.\nStarała się nie niepokoić, ale nie potrafiła. Widziała, jak zachowywał się przez cały dzień. Nagle z całkowitego przygnębienia przeszedł w stan absolutnego... no właśnie, czego? Najpierw uśmiechał się do siebie, by za moment na jego twarzy pojawił się smutek. Wyglądał tak, jakby sam nie wiedział, gdzie się znajduje i co ma robić. Obserwowała go uważnie, kiedy podczas lekcji wpatrywał się w ścianę, uśmiechając się trochę nieprzytomnie i błądząc myślami gdzieś daleko. A najgorsze było to, że chyba domyślała się, gdzie nimi błądził...\nNie potrafiła przejść do porządku dziennego nad rewelacjami, które odkryła. Po prostu nie potrafiła. Sama myśl, że Harry, ten Harry, którego znała od dziecka, jest... boże, nawet trudno jej było o tym pomyśleć... jest zakochany w nauczycielu, którego nienawidził, odkąd tylko sięgała pamięcią... sama ta myśl przyprawiała ją o gęsią skórkę i coś ciężkiego osiadało jej na dnie żołądka. To było tak abstrakcyjne, tak nielogiczne... Jak mógł? Jak mógł się w nim zakochać? Przecież to jest Snape...\nNie, musi przestać. Znowu zaczyna myśleć jak Ron.\nTo już nawet nie chodziło o to, że Snape jest... Snape'em, że jest ich nauczycielem, że jest od Harry'ego ponad dwa razy starszy. Chodziło o to, że jest... niebezpieczny. Że może go skrzywdzić, wykorzystać do jakiegoś celu, może zrobić mu coś, co go zniszczy, może...\nPrzymknęła oczy, oparła się łokciami o stół i ukryła twarz w dłoniach, wzdychając głęboko.\nMoże, ale nie musi. Być może on również coś do Harry'ego czuje...\nKiedy tylko dowiedziała się prawdy, zaczęła uważnie obserwować Snape'a. Wiele spojrzeń, dziwnych zachowań, które wcześniej wydawały jej się niezrozumiałe, nareszcie nabrało sensu. Pamiętała je. I pamiętała, w jaki sposób Snape patrzył na Harry'ego, jak śledził go wzrokiem w każdej możliwej sytuacji, jakby nie potrafił się przed tym powstrzymać. Jakby miał w sobie jakąś wewnętrzną potrzebę, a potrzeba ta obejmowała obecność Harry'ego, jego bliskość. Teraz, kiedy wiedziała na co patrzeć, dostrzegała to wszystko. A kiedy przypadkowo mijali się na korytarzu... Snape wyglądał tak, jakby oberwał zaklęciem oszałamiającym. Patrzył tylko na Harry'ego, nie widział nikogo poza nim. Czasami miała wrażenie, że kiedy przechodził obok niego, jedynie siłą woli powstrzymywał się, aby go nie dotknąć, przyciągnąć do siebie, porwać. Ale zawsze tylko zaciskał dłonie w pięści i chował je w kieszenie swojej obszernej, czarnej szaty.\nTak nie zachowuje się ktoś, kto nienawidzi.\nI dokładnie to powiedziała Harry'emu w bibliotece. Nie mogła patrzeć na jego cierpienie. Nie mogła również patrzeć na jego zaślepienie, ale nie potrafiłaby odebrać mu nadziei. Ponieważ pamiętała, jaki Harry był szczęśliwy, kiedy wracał wieczorami do Pokoju Wspólnego. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie widziała takiego blasku w jego oczach. Wiedziała, że jest zakochany. Było to widoczne na pierwszy rzut oka. Był zakochany do szaleństwa. Ale nigdy nie spodziewałaby się, że obiektem jego uczuć i powodem takiego szczęścia... mógł być Snape. To po prostu przeczyło jedno drugiemu. I pomimo wszystkiego do tej pory nie potrafiła tego pojąć. Ponieważ co ten nieczuły, zamknięty w sobie człowiek mógł mu dać? Co takiego mógł mu zaoferować? Co sprawiło, że Harry całkowicie oszalał na jego punkcie? Co w nim takiego było?\nJej rozmyślania przerwał szelest odsuwającego się obrazu. Natychmiast spojrzała w stronę wejścia, ale zamiast Harry'ego ujrzała wchodzącą do Pokoju Wspólnego profesor McGonagall.\nWystarczyło jedno spojrzenie na twarz nauczycielki, by Hermionę ogarnęła zimna fala przerażenia.\nPodążającej pogrążonym w mroku korytarzem Hermionie wydawało się, że droga do skrzydła szpitalnego jest o wiele dłuższa niż zazwyczaj. Musiała się bardzo powstrzymywać, by nie wyprzedzić nauczycielki i po prostu nie puścić się biegiem. Ron i tak miał już problem z nadążeniem za nimi i ciągle musiał podbiegać, by dotrzymać im kroku. Żadne z nich się nie odzywało.\nZ kilku zdań, które przekazała im McGonagall, wynikało, że Harry kilkanaście minut temu został znaleziony przez Hagrida na błoniach koło zamku. Był przemarznięty i wyziębiony niemal do granic wytrzymałości. Prawie nie kontaktował, gdy Hagrid go stamtąd zabierał, a odkąd znalazł się w szpitalu, nie odezwał się do nikogo ani słowem. Przyznała się także do tego, iż zaczęła się nawet obawiać, że ktoś mógł rzucić na niego Imperiusa, ale wykonała test magii i nic takiego nie wykryła.\nSerce Hermiony biło coraz szybciej i mocniej w miarę, jak zbliżali się do szpitala, już widziała jego olbrzymie, stalowe drzwi... i nagle te drzwi otworzyły się i wybiegła z nich pani Pomfrey.\n- Och, Minerwo, jak to dobrze, że już jesteś! - wykrzyknęła spanikowana. - Nie wiem, co się stało! Wyszłam tylko na chwilę przygotować dla niego kilka lekarstw, a kiedy wróciłam, łóżko było puste. Potter zniknął!\nHermiona poczuła, jak serce opada jej aż do żołądka. Oczy profesor McGonagall rozszerzyły się.\n- Musimy natychmiast przeszukać zamek! Nie mógł odejść daleko w takim stanie! Jesteś pewna, że nie ma go w skrzydle?\nPomfrey energicznie pokiwała głową.\n- Przeszukałam wszystko, sprawdziłam każdy kąt. Nigdzie go nie ma.\nHermiona nigdy nie widziała jej tak przerażonej. Pielęgniarka znana była z tego, że potrafiła zachować zimną krew w każdej sytuacji. Złamania, dziwne deformacje, śmiertelne rany, skutki klątw... nic nie potrafiło wyprowadzić jej z równowagi, ale znikający nagle pacjent to była zupełnie inna sprawa. Tutaj jej wiedza i doświadczenie nie mogły się przydać na nic.\n- Musimy zawiadomić wszystkich nauczycieli, zwołać duchy i skrzaty. Trzeba go znaleźć i to jak najszybciej! Na bogów, przecież ledwie przytomny uczeń nie mógł ot tak zniknąć z zamku. Musi gdzieś być.\n- Ja wiem, gdzie jest! - krzyknęła nagle Hermiona. Obie kobiety spojrzały na nią z zaskoczeniem. - To znaczy... domyślam się. Chodź, Ron. - Złapała kompletnie zdezorientowanego chłopaka za rękę i zaczęła go ciągnąć. - Poszuk... - Urwała nagle, słysząc dziwny odgłos. Dochodzące z jednego z bocznych korytarzy regularne... plaskanie.\nCała czwórka odwróciła się w tamtą stronę. Odgłos przybliżał się i po chwili zza zakrętu korytarza wyłonił się... Harry. Szedł boso po kamiennej posadzce, ubrany w szpitalną piżamę ze spuszczoną głową i wzrokiem utkwionym w podłodze.\nHermiona niemal osunęła się na ziemię z ulgi, ale ulga była tylko chwilowa, bo kiedy podszedł bliżej, a na jego twarz padło światło umieszczonej na ścianie pochodni, jej żołądek wywrócił się.\nPonieważ to już nie był ten sam Harry, którego widziała zaledwie kilka godzin temu. Wyglądał tak, jakby w tym krótkim czasie samotnie przewędrował przez piekło. Jego twarz była blada i zapadnięta. Oczy podkrążone i pomimo tego, że nie mogła ich dostrzec, ponieważ skierowane były w dół, wydawały się całkowicie pozbawione wyrazu. Martwe.\n- Potter - wydusiła w końcu profesor McGonagall, kiedy Harry zrównał się z nimi. - Nie powinieneś wstawać i szwendać się samotnie po zamku w takim stanie. Wyraźnie kazaliśmy ci leżeć w łóżku.\n- Stary, wszyscy się o ciebie martwiliśmy - burknął Ron, wpatrując się w Harry'ego z mieszaniną strachu i ulgi.\n- Jak mogłeś napędzić nam takiego strachu? - powiedziała oburzona pani Pomfrey. - Znikać tak bez uprzedzenia! I w dodatku boso! Przecież podłoga jest lodowata! Prawie tam zamarzłeś, a teraz jeszcze...\n- Musiałem coś załatwić. - Harry powiedział to niezwykle cicho, ale takim głosem, że nawet Hermionę przeszły ciarki. Pani Pomfrey momentalnie ucichła.\nHarry przeszedł obok nich, nie zaszczycając ich nawet jednym spojrzeniem, po czym zniknął za drzwiami szpitala.\nHermiona przełknęła ślinę, chociaż miała wrażenie, że przełyka gwoździe. Wymieniła spojrzenia z profesor McGonagall i ruszyła za Harrym. Powoli weszła do szpitala, słysząc za sobą kroki Rona oraz profesor McGonagall i ciche mamrotanie pani Pomfrey, która wciąż nie potrafiła wyjść ze stanu pełnego niedowierzania oburzenia.\nHarry właśnie wchodził na łóżko. Położył się plecami do nich i przykrył kołdrą aż po samą brodę. Hermiona spojrzała na Rona, który w odpowiedzi wzruszył ramionami. Cóż, to by było na tyle, jeżeli chodzi o wsparcie z jego strony.\n- Zostańcie z nim - powiedziała szeptem profesor McGonagall - a ja pójdę po dyrektora. - Po tych słowach odwróciła się i skierowała do wyjścia.\n- A ja pójdę dokończyć przygotowywanie lekarstwa - oznajmiła pani Pomfrey, ruszając w stronę swojego gabinetu. - Tylko pilnujcie go, żeby znowu mi nie zniknął. - Rzuciła oburzone spojrzenie na leżącą na łóżku szczupłą postać i zniknęła za drzwiami po drugiej stronie sali.\nHermiona westchnęła i powoli podeszła do łóżka Harry'ego. Przysunęła sobie stojące pod ścianą krzesło i usiadła, układając ręce na kolanach i nie bardzo wiedząc, co zrobić. Ron stał za nią niczym żywy pomnik niepokoju i zdezorientowania. Miała tak wiele pytań, ale nie potrafiła wydusić z siebie słowa. Coś w Harrym się zmieniło. Bardzo wyraźnie to wyczuwała i obawiała się tej zmiany.\n- Jak się czujesz, stary? - Ron odezwał się pierwszy, wybawiając ją od przerywania tej ciężkiej, wiszącej w powietrzu ciszy, ponieważ wciąż nie wiedziała, co się w niej kryje.\n- Żyję, jak widzisz - odparł Harry. Jego głos był zimny. Znała go od sześciu lat, ale jeszcze nigdy nie słyszała takiego tonu. W dodatku miała wrażenie, że on wcale nie chce ich widzieć, że najchętniej wyrzuciłby stąd ich oboje.\n- Porozmawiaj z nami - odezwała się cicho. - Martwiliśmy się o ciebie. Profesor McGonagall powiedziała, że...\n- Nie prosiłem o to, żebyście się martwili. Sam sobie doskonale poradzę.\n- A co ma się dziać? - zapytał, odwracając się, podpierając na łokciach i spoglądając na nią.\nHermiona wstrzymała oddech. Oczy. Oczy Harry'ego... były zupełnie zimne. A twarz... tak pusta, jakby wyssano z niej wszelkie emocje. Jakby tam, na tym mrozie, na którym prawie zamarzł, jego serce również zamarzło. Wypełniło się lodem aż po same brzegi.\n- Jak to? Przecież widzę, że coś jest nie w porządku - powiedziała niemal płaczliwie. - Hagrid znalazł cię na błoniach. Prawie tam zamarzłeś i...\n- Nie bądź naiwna - przerwał jej Harry. - Nie mógłbym zamarznąć gdzieś na błoniach. Moje przeznaczenie jest zupełnie inne. Jestem przecież Wybrańcem. - Wypowiedział to słowo z taką pogardą w głosie, że Hermiona aż się skrzywiła. - Wszyscy na mnie chuchają i dmuchają, żebym mógł dożyć pojedynku z Voldemortem. Nie mogę teraz umrzeć. Jeszcze nie teraz.\n- Przestań wygadywać takie bzdury! - wtrącił się Ron. - Całkowicie ci już odbiło? Widzę, że na tym mrozie trochę przymroziło ci mózg. Jak możesz mówić takie rzeczy?\n- Mogę, ponieważ taka jest prawda - odpowiedział spokojnie Harry. - Kiedy już wypełnię tę wielką misję, do której się urodziłem, to może wtedy w końcu dacie mi wszyscy święty spokój...\n- Wiesz, jeżeli tak ci zależy na spokoju, to mogę dać ci go już teraz. - W głosie Rona pojawił się gniew.\n- Przestań, Ron - wtrąciła się Hermiona, próbując zatrzymać ten coraz szybciej staczający się powóz złości.\n- Nie przestanę, dopóki on nie przestanie traktować nas jak wrogów - warknął Gryfon.\n- Harry po prostu potrzebuje odpoczynku. - To było jedyne wyjaśnienie, które mogła mu w tej chwili zaoferować z nadzieją, że połknie haczyk i się uspokoi. Sama już tak bardzo drżała w środku z niepokoju, iż miała wrażenie, że jeszcze chwilę, a rozsypie się na kawałeczki.\nSpojrzała prosto w zmrużone, zielone oczy, które znała tak dobrze, a które teraz wydawały jej się kompletnie obce. Przełknęła ślinę.\n- Harry, profesor Dumbledore zaraz tu będzie. Może powinieneś z nim porozmawiać o... pewnych sprawach.\nKu jej zdziwieniu, wpatrzone w nią oczy stały się jeszcze bardziej lodowate.\n- Nigdy więcej nie mów o nim w mojej obecności. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego i jeżeli dowiem się, że do niego poszłaś i coś mu powiedziałaś... to przestaniesz dla mnie istnieć. Całkowicie.\n- Jak możesz tak się do niej odzywać? - wysyczał Ron, zanim ostrze tych słów zdążyło ugodzić ją w serce. - Zawsze byliśmy po twojej stronie, bez względu na wszystko, a teraz próbujesz nas szantażować tylko z tego powodu, że się o ciebie martwimy?\n- Już mówiłem, że was o to nie prosiłem - odpowiedział Harry, przenosząc spojrzenie na czerwonego ze złości Rona.\n- Świetnie! W takim razie nie...\n- Na bogów, co to za krzyki? - przerwała im pani Pomfrey, pojawiając się niczym duch z butelką eliksiru w dłoni. Obrzuciła gniewnym wzrokiem Rona i Hermionę. - Mieliście go tylko przypilnować, a nie zamęczyć. Chłopak potrzebuje wypoczynku. Gdybym wiedziała, że tak to się skończy, to już dawno bym was stąd wyrzuciła i poprosiła profesor McGonagall o posiedzenie przy nim. A teraz wynoście mi się stąd, ale już, jeżeli nie chcecie, żebym wam odebrała punkty.\nRon odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę drzwi, ale Hermiona miała wrażenie, że nie jest w stanie się poruszyć. Była zbyt wstrząśnięta i przerażona. Powoli jednak, piorunowana wzrokiem pielęgniarki, podniosła się z krzesła i ruszyła za Ronem.\nHarry... nie zachowywał się jak Harry. Coś się z nim stało. Coś bardzo złego. I to była wina Snape'a. Była tego tak pewna jak tego, w którym roku założono Hogwart. I miało to również coś wspólnego z Dumbledore'em, ponieważ Harry nagle całkowicie zmienił stosunek do dyrektora. A ona nie mogła o tym nikomu powiedzieć i czuła się tak... tak...\nUkradkiem otarła łzy, wlokąc się za Ronem przez pogrążone w ciemności korytarze zamku.\nHarry wymagał niemożliwego, żądając, by się o niego nie martwiła. Był jej najdroższym przyjacielem. Zawsze razem, nawet w najtrudniejszych chwilach. Nie może go opuścić, szczególnie teraz, kiedy najwyraźniej postanowił odepchnąć wszystkich, którym na nim zależało.\nAle jej nie uda mu się odepchnąć. Może sobie próbować do woli, ale cokolwiek by nie zrobił, nie uda mu się to.\nPrzez całą noc nie mogła zasnąć. Jej umysł zasnuwały ciężkie, czarne chmury myśli. Chyba jeszcze nigdy w życiu nie martwiła się o Harry'ego tak bardzo, jak teraz. Zawsze potrafiła zrozumieć jego zachowanie, ale tym razem było zupełnie inaczej. Zamienił się w kogoś obcego. Kogoś, kogo kompletnie nie znała.\nUdało jej się zdrzemnąć dopiero nad ranem. Z tego powodu wstała później niż zazwyczaj i kiedy zeszła do Pokoju Wspólnego, większość uczniów była już na nogach. Dlatego też siedzącego na kanapie przed kominkiem Harry'ego zauważyła dopiero wtedy, kiedy przeczesywała wzrokiem pokój w poszukiwaniu Rona.\nJej serce momentalnie opadło do żołądka. Ostrożnie podeszła do kanapy i okrążyła ją. Harry siedział bez ruchu, z łokciami opartymi na kolanach, splecionymi dłońmi i wzrokiem utkwionym w płomieniach. Światło ognia odbijające mu się w okularach było jedyną oznaką życia na jego twarzy, która teraz, w świetle dnia, wydawała się być jeszcze bardziej nieruchoma i pozbawiona wyrazu niż wcześniej.\nNiepewnie usiadła obok niego, kompletnie nie wiedząc, co powiedzieć i zrobić.\n- Nie powinieneś być jeszcze w szpitalu, Harry? - zapytała delikatnie.\n- Nie - było jedyną odpowiedzią, jaką uzyskała.\n- Pani Pomfrey pozwoliła ci wyjść?\n- Po prostu wstałem i wyszedłem. Nikt mi nie będzie mówił, co mam robić - powiedział Harry, nie odrywając wzroku od płomieni i nie spoglądając na Hermionę ani razu. Dopiero teraz zauważyła, jak bardzo podkrążone miał oczy. Wyglądało na to, że on również nie spał przez całą noc.\n- Jak się czujesz? - Wiedziała, że to było karkołomne pytanie, ale musiała je zadać.\nCo to miała być za odpowiedź?\n- Cześć wam!\nHermiona niemal podskoczyła, kiedy tuż obok niej pojawiła się uśmiechnięta twarz Ginny. Dziewczyna przeskoczyła przez oparcie i usiadła obok niej na kanapie.\n- Dlaczego macie takie smętne miny? Dzisiaj piątek, jeszcze tylko kilka godzin tortur i od jutra weekend, a to oznacza pierwszy trening Quidditcha! Nie mogę już się doczekać. A ty, Harry?\n- Nie będę już grał w drużynie - odparł spokojnie chłopak. Ginny spojrzała na niego z osłupieniem, ale po chwili roześmiała się.\n- To nie był dobry żart.\n- To wcale nie jest żart. - Harry odwrócił głowę i wbił w nią chłodne spojrzenie. - Mamy wojnę, a ja mam zadanie do wykonania. Wszyscy oczekują ode mnie tego, że pokonam Voldemorta, a nie tego, że wygram Puchar Quidditcha. Fruwanie na miotłach i gonienie za latającymi piłkami jest teraz najmniej ważne. Raczej nie pokonam Voldemorta, trafiając go Złotym Zniczem między oczy.\nOczy Ginny rozszerzyły się, a usta otworzyły, jakby usłyszała właśnie najgorsze bluźnierstwo w swoim życiu.\n- Harry źle się dzisiaj czuje - wtrąciła szybko Hermiona, widząc minę Ginny. Odwróciła do niej głowę i mimiką twarzy zasugerowała, że powinna odejść. Naprawdę nie chciała, aby wszyscy pomyśleli, że Harry oszalał, a dokładnie tak się zachowywał.\n- Część - burknął Ron, zatrzymując się za nimi.\n- Och, Ron. - Hermiona odwróciła się do niego z pełnym rozpaczy uśmiechem. - Nareszcie jesteś. Chodźmy na śniadanie. - Zerwała się z kanapy, ciągnąc za sobą wciąż zaszokowaną Ginny, ale Harry nie poruszył się. Po paru krokach Hermiona odwróciła się do niego. - Chodź, Harry.\nChłopak wstał powoli i zarzucił na ramię torbę.\n- Nie idę na śniadanie. Idę na lekcję.\n- Ale przecież lekcje zaczynają się dopiero za pół godziny.\nHarry spojrzał na nią obojętnym wzrokiem i oświadczył:\n- W takim razie będę pierwszy. - Po czym wyminął całą trójkę i spokojnym krokiem ruszył ku portretowi Grubej Damy.\nHermiona i Ron spojrzeli na siebie ponad głową Ginny, zawierając w tym spojrzeniu wszystko, co chcieli sobie przekazać. Całkowitą bezradność.\nHarry zachowywał się tak samo przez cały dzień. Milczał albo odpowiadał półsłówkami. Albo po prostu wpatrywał się w przestrzeń, tak jak teraz.\nPomimo że w Wielkiej Sali panował gwar, Harry zdawał się być z niego całkowicie wyłączony. Siedział bez ruchu nad pustym talerzem, wodząc wzrokiem po roześmianych, pogrążonych w rozmowie albo pałaszujących obiad uczniach. Wyglądał i zachowywał się jak robot. Jakby jego jedyną funkcją życiową było oddychanie. Jakby nie istniał.\nHermiona przyglądała mu się, czując coraz większy ciężar przygniatający jej serce. To i tak cud, że w ogóle przyszedł na obiad, chociaż nie tknął absolutnie niczego i w ogóle nie reagował na jej namowy. Ron siedział obok, jedząc w milczeniu obiad i przeglądając porannego Proroka, do którego ona nawet nie zajrzała, zbyt pochłonięta zamartwianiem się o Harry'ego.\n- Och, kolejny atak - powiedział pomiędzy jednym a drugim kęsem. - Na Merlina... - Przerwał jedzenie, wpatrując się szeroko otwartymi oczami w tekst. - Zabili dwadzieścia dwie osoby, w tym siedmioro dzieci...\nHermiona przerwała obserwowanie Harry'ego i przysunęła się do Rona, zszokowana tymi rewelacjami. Ale bardzo szybko pożałowała, że to zrobiła, ponieważ opisy sposobów, w jakie ci ludzie zostali zamordowani, odebrały jej cały apetyt i ścisnęły żołądek z obrzydzenia i przerażenia.\n- O boże... to okropne... odrażające...\n- Nie bądźcie śmieszni - odezwał się Harry. Oboje przerwali czytanie i spojrzeli na niego z zaskoczeniem. - Mamy wojnę. To normalne, że są ofiary. I będzie ich jeszcze więcej. - Powiedział to tak obojętnym tonem, jakby mówił o pogodzie i przekonywał ich do tego, iż nic nie poradzą na to, że pada. A tu przecież chodziło o ludzkie życie!\n- Uważasz, że to jest normalne? - W głosie Rona słychać było autentyczne niedowierzanie. - W takim razie może ci przeczytam, w jaki sposób ci parszywi Śmierciożercy zabili dwuletnią mugolkę?\n- Śmierciożercy to mordercy doskonali - odpowiedział spokojnie Harry. - Tak zostali wyszkoleni. Aby torturować, zadawać ból, ranić i zabijać bez mrugnięcia okiem. Nie mają uczuć. Nie wiedzą, co to litość. Voldemort nie zasila swoich szeregów głupcami. Są piekielnie inteligentni i będą dążyć do celu po trupach. Nie powstrzymasz ich. I nigdy nie uda ci się ich zmienić. Nigdy nie wzbudzisz w nich nawet iskierki litości.\nRon wydawał się być na granicy wybuchu.\n- Kompletnie ci odbiło? Mówisz, jakbyś ich podziwiał! Wcale nie zamierzam wzbudzać w nich litości! Gdybym mógł, to wszystkich bym pozabijał!\n- Zanim w ogóle zdążyłbyś podnieść różdżkę, to oni mieliby już zaplanowanych pięć ruchów naprzód. To mistrzowie zwodzenia i planowania. Zawsze będą kilka kroków przed tobą. - W głosie Harry'ego nie było nawet cienia emocji.\n- Mam to gdzieś! - Ron już niemal krzyczał. - Przecież nie możemy siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż wymordują wszystkich mugolaków. Musimy znaleźć jakiś sposób, żeby zrobić im to samo, co robią tym niewinnym ludziom!\n- I staniesz się taki sam jak oni. Każde morderstwo niszczy duszę. Pozbawia uczuć. Wysysa emocje. Oni zabijają bez przerwy, dlatego po pewnym czasie nie pozostaje w nich już nic. Przestają zauważać różnicę pomiędzy dobrem a złem i dlatego nie masz z nimi szans. Oni wykorzystają każdą twoją słabość. Ty masz uczucia, masz bliskich. Oni nie dbają o nikogo i o nic. I w tym tkwi ich przewaga. - Głos Harry'ego był tak samo zimny jak jego spojrzenie. -Wystarczy, że chociaż pomyślisz o ratowaniu kogokolwiek, wystarczy, że chociaż na chwilę się zawahasz, a oni od razu wykorzystają to przeciwko tobie. W czasie, gdy ty będziesz się obawiał o bliskich, oni zdążą wszystkich ich pozabijać. I ciebie również.\n- Ron, uspokój się! - Hermiona nie mogła już tego znieść. - Harry, proszę cię, przestań... - Jej słowa zostały przerwane przez skrzek czarnej sowy, która wylądowała nagle pomiędzy nimi. Miała nastroszone pióra, a do jej nóżki przywiązana była wiadomość.\nHermiona spojrzała na sowę z zaskoczeniem.\nPoczta? O tej porze?\nHarry błyskawicznie wysunął rękę i odwiązał liścik od nóżki sowy, która natychmiast wzbiła się w powietrze, skrzecząc przeraźliwie, jakby głośno chciała się na coś poskarżyć.\nHarry rozwinął liścik i szybko przebiegł po nim wzrokiem i chociaż wyraz jego twarzy się nie zmienił, to pojawiła się na niej dziwna bladość.\n- Co to? - zapytała Hermiona, obserwując go z rosnącym zaniepokojeniem. - Co się...? - Nie dokończyła jednak, gdyż Harry podniósł się i powoli, bez słowa opuścił Wielką Salę.\nAle niepokój wcale nie chciał opuścić serca Gryfonki, a teraz, po tym dziwnym wydarzeniu, wzmógł się jeszcze bardziej.\nNa szczęście Harry pojawił się na kolejnej lekcji.\nKosztowało ją to trochę wysiłku, ale w końcu wymogła na Ronie obietnicę, że będzie się starał znieść zachowanie Harry'ego. Wytłumaczyła mu, że Harry potrzebuje czasu, że stało się z nim coś złego i że potrzebuje teraz ich wsparcia, a nie dolewania oliwy do ognia. I przez resztę dnia Ron naprawdę starał się nie komentować zachowania przyjaciela, chociaż absolutnie go nie rozumiał i z pewnością było mu ciężko. Ale na pewno nie tak ciężko, jak jej, kiedy patrzyła na Harry'ego, wiedząc, że nie potrafi mu pomóc, że nie potrafi zrobić niczego, co wyrwałoby go z tego otępienia.\nObserwowała go bardzo uważnie, z każdą chwilą coraz uważniej, ponieważ wiedziała, że ostatnią lekcją dzisiejszego dnia są Eliksiry. A to oznaczało, że Harry spotka się ze Snape'em. Spotka się z osobą, która najprawdopodobniej była przyczyną jego stanu. Ale w miarę zbliżania się godziny, w której Eliksiry miały się rozpocząć, ani wyraz twarzy, ani zachowanie Harry'ego wcale się nie zmieniały. A powinien przecież okazywać jakieś zdenerwowanie, strach, złość, cokolwiek. Ale to Hermiona denerwowała się coraz bardziej, podczas gdy Harry... cóż... wyglądał, jakby go to kompletnie nie obchodziło.\nTeraz również, kiedy siedzieli w klasie, czekając na przyjście Snape'a, po prostu wpatrywał się w przestrzeń, a jego twarz była zupełnie pozbawiona jakichkolwiek emocji.\nW końcu klamka w drzwiach poruszyła się, a serce Hermiony podskoczyło do gardła, kiedy ciężkie wrota otworzyły się powoli, ukazując... profesor McGonagall.\nPo klasie przeszedł szmer pełnych niedowierzania szeptów. Uczniowie spoglądali na siebie, kompletnie zaskoczeni nagłym pojawieniem się opiekunki Gryfonów.\nNauczycielka podeszła do czarnego biurka Snape'a i uciszyła uczniów ruchem ręki.\n- Przykro mi, ale z powodu nieobecności profesora Snape'a dzisiejsza lekcja Eliksirów się nie odbędzie.\nSzum przybrał na sile. Uczniowie zaczęli szeptać pomiędzy sobą, nie potrafiąc uwierzyć, w to, co usłyszeli. Po raz pierwszy w historii Snape nie pojawił się na lekcji!\nHermiona szybko spojrzała na Harry'ego. Miał opuszczoną głowę i wzrok utkwiony w ciemnym blacie ławki. Wyglądał, jakby intensywnie nad czymś rozmyślał.\n- ALE to nie oznacza - McGonagall podniosła głos, aby przedrzeć się przez gwar, który wybuchł - że stracicie zajęcia. Napiszecie na poniedziałek długi na trzy stopy esej o Eliksirach Zwalczających Ból, szczegółowe informacje znajdziecie w swoich podręcznikach, strony od dwieście sześćdziesiątej piątej do dwieście osiemdziesiątej dziewiątej. A teraz...\n- Pani profesor... - Pansy podniosła rękę, przerywając wywód nauczycielki.\n- Tak? O co chodzi, panno Parkinson?\n- Co się stało z profesorem Snape'em?\nPrzez twarz McGonagall przesunął się cień.\n- Profesor Snape jest w tej chwili... niezdolny do prowadzenia zajęć.\nPo tych słowach w klasie rozległ się jeszcze większy szmer. Uczniowie wydawali się kompletnie zapomnieć o obecności nauczycielki, tak bardzo pochłonęły ich te rewelacje.\nHermiona ponownie spojrzała na Harry'ego. Chłopak wpatrywał się teraz w profesor McGonagall. Jego brwi były ściągnięte.\n- A TERAZ, jeżeli tylko pozwolicie mi dokończyć... - uczniowie uciszyli się na moment - ...to chciałabym ogłosić koniec zajęć. Możecie się spakować i opuścić klasę, ale pod warunkiem, że będziecie zachowywać się cicho i nie przeszkadzać pozostałym uczniom.\nRadość z powodu historycznego uniknięcia Eliksirów wydawała się wyprzeć wcześniejszy szok. Uczniowie zerwali się z krzeseł od razu, kiedy tylko za nauczycielką zamknęły się drzwi, i zaczęli pospiesznie się pakować. Do uszu Hermiony dolatywały strzępy ich rozmów:\n- Jak myślicie, co się stało ze Snape'em?\n- Może w końcu zatruł się własnym jadem?\n- A może zaplątał się w swoją pelerynę, kiedy schodził po schodach i połamał nogi?\n- Haha, dobre! Ja stawiam na to, że ktoś w końcu poszedł po rozum do głowy i wywalił go ze szkoły.\n- Nie, to by było zbyt piękne...\n- Pomarzyć zawsze można.\nKlasa powoli pustoszała.\nPogrążona we własnych myślach Hermiona kończyła się właśnie pakować, kiedy zobaczyła, jak Harry zdecydowanym ruchem zarzuca torbę na ramię i kieruje się do wyjścia. Szybko wrzuciła resztę przyborów do torby i pobiegła za nim, słysząc za sobą kroki podążającego za nią Rona. Kiedy w końcu się z nim zrównali, Harry gwałtownie skręcił.\n- Gdzie idziesz? - krzyknęła, zatrzymując się.\n- Muszę coś sprawdzić - odparł Harry, znikając w jednym z bocznych korytarzy.\nWahała się, czy nie pójść za nim, ale w końcu zrezygnowała. Harry najwyraźniej sobie tego nie życzył. Zresztą nie znała rozkładu lochów zbyt dobrze. Nie bywała tu za często. Odwróciła się z westchnieniem i spojrzała na Rona, który wpatrywał się w plecy oddalającego się przyjaciela.\n- Mówię ci, ktoś go podmienił. To nie jest Harry. To nie może być Harry - powiedział, zagryzając wargę. Hermiona podeszła do niego, objęła go ramionami za szyję i przytuliła się do niego.\n- Najwidoczniej nie znaliśmy go tak dobrze, jak nam się wydawało - wyszeptała, zaciskając powieki.\n- Jak myślisz, co się stało ze Snape'em? Pierwszy raz nie przyszedł na lekcję. Nie, żebym się nie cieszył, ale to wszystko jest jakieś... dziwne.\nHermiona milczała przez chwilę. Kiedy McGonagall im to powiedziała, oblał ją zimny pot. W zasadzie to nie miała pojęcia, co o tym myśleć, chociaż nieobecność Snape'a rzuciła pewne światło na całą sytuację. Może... może Harry zachowuje się w ten sposób nie przez Snape'a, ale z powodu tego, że... Snape'owi coś się stało. Coś bardzo złego. Chwilowo nie potrafiła znaleźć lepszego wytłumaczenia.\nOch, tak bardzo chciałaby poznać prawdę... może wtedy mogłaby... udałoby się jej... może gdyby zrozumiała, mogłaby mu jakoś pomóc?\n- Mam nadzieję, że nic złego - odpowiedziała cicho i westchnęła ciężko. Naprawdę miała taką nadzieję.\nKsiężyc świecił jeszcze wyjątkowo mocno, pomimo iż na wschodzie niebo zaczynało już zmieniać barwę, a aksamitna czerń powoli przeistaczała się w atramentowy granat. Tutaj, daleko na południu, zima była o wiele mniej sroga niż w północnej Szkocji i pozostawiła po sobie gdzieniegdzie jedynie kilka białych płacht - ostatnie ślady jej panowania.\nPomiędzy nimi prześlizgiwało się coś niewiarygodnie długiego. Promienie księżyca odbijały się w tysiącach łusek pokrywających grzbiet sunącej przez wilgotną, martwą trawę Nagini. Zmierzała w stronę ogromnej posiadłości, rozciągniętej na terenie zaniedbanego w tej chwili, choć jeszcze do niedawna z pewnością wspaniałego ogrodu.\nPrześliznęła się przez kikuty żywopłotów, ominęła brudny, wypełniony chwastami staw i skierowała się w stronę niewielkiej szczeliny u podstawy muru. Zanurzyła się w ciemnym tunelu, kierując się cały czas w dół, i po jakimś czasie wysunęła się z podobnej szczeliny znajdującej się w obszernej, pogrążonej w ciemności sali. Zaczęła pełznąć po nierównych, zimnych kamieniach, pozostawiając za sobą wilgotny ślad i w pewnym momencie w polu jej widzenia pojawiła się czarna, sięgająca ziemi szata. Zwolniła i otarła się o szatę niczym kot dopominający się o pieszczoty.\nDługa, upiornie blada dłoń dotknęła jej grzbietu, gładząc jej skórę.\n- Wróciłaś już z polowania, moja droga? - zapytał wysoki, zimny głos, posługując się jej własnym językiem.\nWąż zasyczał i owinął się wokół wyciągniętej ręki, wspinając się na ramiona swego pana.\nVoldemort wyprostował się i po raz kolejny pogładził Nagini.\n- Niepotrzebnie traciłaś siły. Kiedy z nim skończę, będziesz miała wspaniałą ucztę.\nJego wzrok przeniósł się w kierunku środka sali. Na kamiennej posadzce leżała odziana w czerń postać. Trudno było rozpoznać jakiś kształt pośród nasączonych krwią, obszernych szat, pociętych w tak wielu miejscach, że nie nadawałyby się w tej chwili do niczego. Rozcięcia odsłaniały bladą skórę, na której zaschnięte ślady krwi mieszały się z nowo otwartymi ranami. W niektórych miejscach skóra była czarna, jakby coś ją przypaliło. Pomiędzy kamiennymi płytami podłogi, na których leżała postać, płynęły strugi ciemnej posoki, łącząc się w rozległą kałużę.\nWydawało się, że nie oddycha. Że w tym zmaltretowanym ciele nie pozostało już niczego, co można by nazwać życiem.\nVoldemort uniósł różdżkę, szykując się do rzucenia kolejnej klątwy.\n- Musimy go ocucić. Nie możemy pozwolić, aby umierał w nieświadomości, prawda?\nW czerwonych oczach Voldemorta zapłonął lód, ale w momencie, kiedy otworzył usta, aby rzucić zaklęcie, w pomieszczeniu rozległo się głośne pukanie.\nVoldemort opuścił różdżkę i z wściekłością spojrzał na drzwi.\n- Wyraźnie rozkazałem, aby mi nie przeszkadzano! - wysyczał, kiedy drzwi otworzyły się ostrożnie i do pomieszczenia wsunął się Lucjusz Malfoy.\n- Wybacz mi, mój Panie - wycharczał, zginając się w ukłonie. - Ale to bardzo pilne. Właśnie przyszła wiadomość. Do ciebie, mój Panie. Nadawca napisał, że ma zostać dostarczona natychmiast, w przeciwnym razie wpadniesz w nieopisaną furię.\nVoldemort opuścił różdżkę i zmrużył oczy.\n- Daj mi to. - Wyciągnął rękę.\nLucjusz podszedł szybko i wręczył mu wiadomość, po czym wycofał się tyłem, zginając się w ukłonach. Przelotnie spojrzał na leżącą na podłodze postać, a w jego oczach rozbłysnął triumf i satysfakcja.\nKiedy drzwi się zatrzasnęły, Voldemort podniósł kopertę i przyjrzał jej się. Była zaadresowana na Lucjusza Malfoya, Malfoy's Manor, ale ogromnymi, wyróżniającymi się literami było napisane: Wyłącznie Do Rąk Czarnego Pana. Pod spodem mniejszymi literami wypisana była groźba, co może stać się z tym, kto nie dostarczy tej wiadomości natychmiast. Koperta była zalakowana. Voldemort obrócił ją w dłoni.\n- Widzisz to, Nagini? Kto miałby na tyle tupetu, aby wysłać do mnie list?\nW oczach Voldemorta połyskiwało autentyczne zaciekawienie. Złamał pieczęć, wyjął z koperty pergamin i rozwinął go. Przez kilka chwil jego oczy przesuwały się po tekście, a kiedy skończyły... na jego zimnym obliczu pojawił się triumf. Usta rozciągnęły się w przerażającym uśmiechu radości, a w oczach rozpalił się płomień zwycięstwa.\nSkierował swój wzrok na leżącą na podłodze postać.\n- Nie doceniłem cię, Severusie. - Opuścił dłoń z listem i powoli podszedł do nieprzytomnego mężczyzny. Popchnął go stopą, odwracając go na plecy. Zlepione krwią włosy przykleiły się do trupio-bladej, zapadniętej twarzy, zastygłej w wyrazie bólu. Pochylił się nad nim i przesunął końcem różdżki wzdłuż głębokiego rozcięcia na policzku. - Spisałeś się dossskonale. Dossskonale. Po raz kolejny udowodniłeś, że jesteś jednym z moich najlepszych sług.\nZatrzymał różdżkę nad jego sercem, przymknął powieki i zaczął inkantować długie, niezrozumiałe zaklęcia. Z jego różdżki spłynął żółtawy blask, przenikając zmaltretowane ciało i powoli zasklepiając otwarte wciąż rany. Płynąca po podłodze krew zaczęła się cofać i wnikać z powrotem w rozcięcia na skórze.\nTrwało to długo. Zakończyło się dopiero wraz z pierwszymi promieniami słońca pukającymi w okna Malfoy's Manor i oznajmiającymi, że oto nadszedł piątkowy poranek.\nCan you save me from the nothing I've become?*\n* "Faceless" by Red\nbrakpomyslu dnia wrzesień 26 2011 21:20:21\nAutentycznie krzyknęłam widząc, że nowy rozdział został już opublikowany, w całości. Po pierwsze: Cholernie mi się podobało, że większą część tekstu pisałyście z perspektywy Hermiony. Ona jest bardzo dobrym obserwatorem, więc ten ruch był jak najbardziej korzystny. Chętnie przeczytałabym coś z perspektywy jeszcze kilku innych osób.. ;) Po drugie: Reakcja Harry'ego jest idealna. Te jego zachowania, niczym jak u robota.. Wyobraziłam sobie takiego, prawie nieżywego Pottera i ten widok wcale nie był przyjemny. Innymi słowy: zachował się tak, jak to sobie wyobrażałam, choć z drugiej strony dosyć zaskakujące jest dla mnie, że się nie rozkleił. Jednak ogrom prawdy, jaki na niego padł.. Tzn tych wspomnień Snape'a, (które mam nadzieję są sfabrykowane:D), teraz to spowodowało, że wszyscy wg niego są tacy sami. Tacy.. Kłamliwi i egoistyczni. Dziewczyny.. Ten opis ciała mężczyzny torturowanego przez Voldemorta.. Ja tylko myślałam sobie, czytając to "Biedny, proszę, tylko nie Severus, tylko nie Severus" i bach! ;) Kochane, znowu nie jestem w stanie napisać nic konstruktywnego. Pozostaje Wam tylko czytać moje ochy i achy nad Waszą pracą, wybaczcie! :) Ps. Świetna piosenka! :))\nPozdrawiam Was gorąco i życzę duuużo czasu i mnóstwo Weny! :)\nmoran125 dnia wrzesień 26 2011 21:39:21\nBardzo mi się podoba opisywanie sytuacji z perspektywy Hermiony. Zachowanie Harry'ego znowu przypomina mi serię herbacianą, widzę bardzo oryginalne podejście do tematu (jakaś współpraca na lini Potter-Voldemort?). Jednocześnie jest to jeden z najbardziej zagadkowych i trzymających w napięciu rozdziałów. Z utęsknieniem czekam na kolejną część\nKamiira94 dnia wrzesień 26 2011 21:46:30\nRównież bardzo się cieszę, że nareszcie pojawił się opis odczuć Hermiony w stosunku do Harry'ego i Severusa. Chłopak zachowuje się dokładnie tak, jak sobie to wyobrażałam. Cyniczny, chłodny i wyniosły. A jego wypowiedź o śmierciożercach... absolutnie bezbłędna. I torturowany Severus. Aż serce mnie boli, jak sobie to wyobrażam. Powiem szczerze, że trochę się obawiam następnego rozdziału. A przecież i tak wyczekuję go jak nałogowiec.\nŻyczę Wam weny i czasu, którego Wam tak brakuje. I dzięki za dodanie do "Komentujących".\nYuriko-chan dnia wrzesień 26 2011 21:48:00\nzaczęło się. Obawiam się, że Harry nigdy nie wyrobiłby sobie takiej zimnej determinacji i nie odsunął swojej naiwności, gdyby nie Severus. Wciąż obstaje przy mojej wizji, że Severus wszystkich wychuja. Dumbledora, Voldemorta i jeszcze będzie miał Pottera dla siebie. Uważam, że stan w którym jest teraz Harry bardzo go zmieni. Nie będzie już dłużej taką rozmemłaną cipką, naiwnym dzieciakiem. bardzo tej zmiany potrzebuje, żeby Toma pokonać, a Sev doskonale to wiedział. Swoja drogą niezły tupet, napisać do Voldiego list xD Bardzo mi się stan Harrego podoba, może dlatego że sama dobrze go czuje, bo miałam taki okres w życiu. Ciesze się, że Hermiona wie. Ona mu sie przyda\nLena_Xxx dnia wrzesień 26 2011 22:32:51\nO Boże, on chce się oddać w ręce Voldemorta w zamian za Snape'a!!!! O kurcze, to teraz dopiero się rozkręci... Już to widzę- Harry wkracza, morduje Voldiego, ratuje Snape'a i żyją długo i szczęśliwie! No dobra, się rozmarzyłam xD Rozdział bardzo dobry, podobała mi się mozliwość obserwowania sytuacji z perspektywy Hermiony. W sumie marzył mi się najbardziej Drops, ale co tam, teraz chce Snape'a przede wszystkim\nAle teraz muszę napisać, że spisałyście się świetnie przy Harrym. Jest jak bohater jakiegoś horroru. Wrak człowieka, z głębokim przygnębieniem i beznamiętnością, tylko czekać aż obudzi się w nim psychopata. W każdym razie bardzo plastycznie wypadł w tym rozdziale- bohater z krwi i kości.\nWasza Hermiona również bardzo mi się podoba. Jest rozsądna, stanowcza, zdecydowana, ale przede wszystkim prawdziwie empatyczna. Taka przyjaciółka to skarb.\nZ niecierpliwością czekam na kolejny rozdział <Boże, ja umrę do tego czasu> Jesteście świetne!\nEphirath dnia wrzesień 26 2011 22:49:58\nMało się nie posikałam z radości, że nowy rozdział <3.\nA zadanie z polskiego leży odłogiem... Ugh, cudnie.\nTo jest koszmarne uczucie, jak widzisz coś i masz wrażenie, że zaraz coś się stanie, ale racjonalnie się hamujesz, ale i tak się boisz... Masło maślane, ale wiem o co chodzi XD\nA Ron jest taki uroczy... Po tym opisie nawet chyba zaczęłam go lubić :3.\nTo szukanie... Mam wrażenie, że to jest takie... Znów takie na zasadzie - musimy go znaleźć za wszelką cenę! To nasz Złoty Chłopiec. Kto się dla nas poświęci...? Albo jestem przewrażliwiona. Nie wiem.\nAle moment gdy Harry się znalazł... Jezu, kocham go takiego! <3 Jakkolwiek dziwne by to nie było ^^".\nHermiony dalej nie lubię. Znaczy jakoś tak... nie wiem, nie przemawia do mnie taka absolutna szlachetność, czystość i 'musimy pomóc naszemu przyjacielowi!'.\n"Raczej nie pokonam Voldemorta, trafiając go Złotym Zniczem między oczy." <-- Wyobraziłam to sobie. Po prostu epickie XD.\nA dalej... norma. Nie ogarniający Ron i Hermiona która próbuje zlepić koniec z końcem... i jej nie idzie XD.\nI Snape... Jezu, co to będzie, noo? ><"\nSzczerze to mam mętlik. Nie wiem co będzie z Harrym, z Severusem, z resztą ekipy (choć to najmniej mnie obchodzi)...\nPisałam komentarz równolegle czytając i mając nadzieję, że wtedy bardziej ogarnę. Nadzieja matką głupich xD.\nDalej nie lubię Rony i Hermiona...\n... ok, przepraszam, nie miałam serca tego skasować xD. Nie myślę już XD.\nChcę ciąg dalszy *^*.\nChannel dnia wrzesień 27 2011 00:42:25\n"Snape wyglądał tak, jakby oberwał zaklęciem oszałamiającym. Patrzył tylko na Harry'ego, nie widział nikogo poza nim." Tia, i myślał, że jeszcze trochę, że niedługo skończy się jego męka z dzieciakiem i wreszcie dokopie Czarnemu Panu tak, że nie będzie się nawet tego spodziewał. A, że i Pottera, jego nemezis przy okazji to zniszczy, to co za problem... Wiecie, gdyby ktoś wcześniej się mnie spyta, czy Snape darzy Harry'ego jakimś ciepłym uczuciem, bez dwóch zdań powiedziałabym TAK. Ale teraz jest zupełnie inaczej. Świetnie to uknułyście. Nawet się przyczepić nie można, bo wszystko jest pięknie ładnie wyjaśnione, pokazane.\n"Tak nie zachowuje się ktoś, kto nienawidzi." Dalej mam nadzieję, że jednak Severus kocha Gryfona, czy chociaż jest mu drogi. Ale myślodsiewnia nie kłamie, nie?\n"Ponieważ to już nie był ten sam Harry, którego widziała zaledwie kilka godzin temu." Tak, Harry ewoluował - pierwsza myśl jaka mi naszła. Hm, teraz co, chłopak będzie mroczny, zamknięty w sobie, antyspołeczny? No emo jak nic.\nDenerwuje mnie wyjątkowość bruneta. Jak ktoś inny ma depresję, to ok, da się leki, poleży, i wsio. A jak Harry sie dziwnie zachowuje, to nagle wielkie halo jest. Nie piję wcale do Waszego rozdziału. Mam tylko nadzieję, że nie zrobicie z niego niezaradnej sierotki na którą patrzy się pełnym współczucia wzrokiem.\nZ jednej strony rozumiem ten stan. Kurczę, został brutalnie zraniony. Snape to świnia (ale jaka!), że tak z nim pogrywał. Lecz nic nie poradzę, że nie lubię, gdy brunet jest taki jak w rozdziale. Działa mi na nerwy po prostu.\nOpis Śmierciożerców był rewelacyjny. Własnie tak sobie ich wyobrażałam, a nie takich, jacy byli w filmach czy w książkach. Z Waszego opisu widać, że słudzy Voldemorta to diabły wcielone, ludzie bez uczuć, kompasu moralnego. U JKR niestety tego nie widziałam. Dla mnie, to ona wykreowała przestraszonych ludzi, którzy zostali zmuszeni do tego, aby służyć Lordowi. I tylko si*kali w portki przed każdym spotkaniem z panem. Nie wiem, może takie wrażenie mam po filmach. Ale proszę Was, doróbcie im jaja, bo wydaje mi się, że zostały one im brutalnie odebrane.\nPatsy dnia wrzesień 27 2011 10:03:53\nNareszcie doczekałam się nowego rozdziału I to jakiego!\nZachowanie Harry'ego bardzo się zmieniło. Stał się zimny, twardy, doszło do niego to, co musi zrobić. To tak jakby Severus wraz ze swoim odejściem wyrwał mu serce z piersi. Bardzo podobała mi się narracja Hermiony, chociaż teraz pan Potter i przed nami ma kilka tajemnic. Mam nadzieję, że się to zmieni i wraz z następnym rozdziałem dowiemy się, jaka była treść listu, który otrzymał. Czyżby mała korespondencja z Voldemortem? Jestem baaaardzo ciekawa, co planuje Harry. Co było takiego w liście, że Voldemort dał spokój Severusowi. Chyba chłopak nie ma zamiaru oddać się dobrowolnie w ręce Czarnego Pana? Może go nie doceniamy i ma plan? Mam nadzieję, że tutaj nie będzie postępował lekkomyślnie. Plan jest potrzebny.\nPozdrawiam i życzę mnóstwo weny oraz dużo wolnego czasu! Czekam z niecierpliwością na więcej.\nsakk dnia wrzesień 27 2011 10:28:14\nJeej, to opowiadanie jest aktualnie moim ulubionym, najlepszym na jaki kiedykolwiek trafiłam. Nie tylko macie wspaniały pomysł, ale też zamieszczacie to wszystko w taki sposób, że niczego nie można być pewnym, a jednocześnie wszystko jest nadzwyczaj jasne. Czy jest w tym jakikolwiek sens? Mam nadzieję, że się go doszukacie, ponieważ nie potrafię pisać sensownie po przeczytaniu czegoś równie wspaniałego. Zauważyłam gdzieś chyba jeden brak spacji po myślniku, ale teraz już go nie znajdę. Poza tym żadnych błędów.\nBardzo podoba mi się to jak oddajecie stan psychiczny bohatera oraz opisujecie jego przeciwników. U Rowling wszyscy wydawali się takimi nieudolnymi głupcami, całkowicie bezsensownie oddanymi Voldemortowi, pełnymi strachu i irracjonalnego braku pomyślunku, którzy bez konkretnego planu rzucali się w wir walki, ostatecznie przegrywając z grupką nastolatków (część piąta chociażby), a Potter, choć niczego nie potrafił i niczego nie umiał, wygrał ze wszelkim złem, jednocześnie nie brudząc swoich rąk krwią i dalej będąc tym samym, beztroskim chłopcem, ciesząc się prawie cały czas pięknem świata. Zbyt cudowne, by mogło być prawdziwie. Ale u Was za to... U Was jest prawdopodobnie i to mi się podoba najbardziej. Nic nie jest przesadzone, nic nie jest zbyt... Po prostu zbyt. Ludzie są takimi, jakimi ich sobie wyobrażałam zawsze.\nRobi się coraz ciekawiej i z coraz większym zniecierpliwieniem czekam na ciąg dalszy! Mam wiele nadziei, że Snape jednak nie okaże się taką szują, za jaką aktualnie ma go Potter, ale coś czuję, że jakkolwiek nie skończycie tego opowiadania, i tak będzie mi się podobać, bo wszystko to będzie miało zapewne ręce, nogi i każdą pozostałą część ciała. ;]\nKurcze, budzicie tak niesamowity nastrój, że jednocześnie boję się kolejnych rozdziałów i wyczekuję ich z nieogarniętą wręcz ochotą dowiedzenia się "co dalej". Uzależniłyście mnie! I za to Was wielbię, bo niewiele opowiadań mnie uzależnia.\nŻyczę mnóstwa chęci, weny i czasu!\nPozdrawiam serdecznie, Sakk.\nrraarch dnia wrzesień 27 2011 11:46:30\nzdecydowanie popieram Yuriko Severus dostanie Pottera dla siebie, a Voldi i Dumbledore zostaną przez niego ochujani\nZachowanie Pottera było tak do niego nie podobne, że co chwila sobie musiałam przypominac, że on to on. to CDN mnie wkurzyło... czekałam na więcej .... np konfrontację Harrego z Severusem... hahaha wiem, wiem, że sobie dużo życze... ale wiecie jak to jest... z jednej strony chce się już przeczytac ten ostatni rozdział bo zżera człowieka ciekawośc... z drugiej nie chce się żeby historia dobiegła końca. Nie komentuje więc zbyt tego rozdziału, bo nie wiem co sądzic o niektórych momentach.... czekam na dalszy rozwój akcji\nsaurania1 dnia wrzesień 27 2011 11:54:51\nRany boskie,częstochowskie- to jest niesamowite! Przez cały rozdział byłam taka spięta, tak się denerwowałam. Ukazanie wydarzeń z perspektywy Hermiony jest strzałem w dziesiątkę, dzięki temu mamy bardziej obiektywny obraz sytuacji. Gdyby to Harry był narratorem mielibyśmy wyłożone jego uczucia i plany jak na tacy, a dzięki temu musimy sami wyciągnąć wnioski.\nNAPISAĆ LIST DO VOLDKA?!! Potter doznał twałego uszkodzenia mózgu Chłopak ma tupet . Czyżby sam rozpoczynał własną grę?Ma dość bycia pionkiem? Absolutne mistrzostwo jeśli chodzi o fabułę, oj w DI nie znajdzie się wiele sztampy.I.O.TO.CHODZI. Osobiście mam dosyć klasycznych i oklepanych rozwiązań. No i najważniejsze: Złoty Chłopiec wreszcie przestał wielbić Dumbledora. Alleluja!\ntinnu dnia wrzesień 27 2011 17:12:08\nJesteście mistrzyniami w pozostawianiu mnie w niedosycie. Tyle w tym rozdziale się wydarzyło, a mi mało... za mało akcji, za krótki rozdział i za mało Severusa ;p\nHarry jak zwykle pełen melodramatyzmu, a Ron to Ron duh Ciekawa forma narracji z punktu widzenia Hermiony, jak już wcześniej powiedziałam. Mam wrażenie, że ten rozdział to taki przetrzymywacz przed większą akcją. Znam tylko jedną osobę, która by mogła do Voldzia list napisać...\nNo to nie mogę doczekać się następnego rozdziału. czy będzie spotkanie Harrego z Voldemortem, a może jeszcze nie? hmmm Życzę weny, duuużo weny pozdrawiam,\nLilybet dnia wrzesień 27 2011 19:23:21\ni znów wszystko sie pogmatwało..arry jest przerażający troche mi sie kojarzy z tym harrym z serii herbacianej gdy był opetany przez furie. jestem i zadowolona i nie, bo rozdział fajny ale zdradza nie wiele, akcja ciagnie się tu dosyc wolno a ja wolalabym juz jakies konkrety;)Snape w kałuzy krwi wcale mnie nie wzrusza sam sobie na to zasłuzyl, jak dla mnie moze juz byc martwy ,praktycznie ulatwiło by to sprawy.Perspektywa Hermiony świetna,i znów kojarzy mi się z herbacianką (moze za duzo razy ją czytałam). Ciekawi mnie tylko czy harry rozmawial z dumbledorem i jezeli tak co mu powiedział, w koncu mcgonagall szła po dumbka ale czy doszło do spotkania wiedza tylko autorki. Jedyne co mi nie pasuje to Voldek leczący Snape, w mojej wyobraźćni on nawet nie zna takich zakleć leczniczych no bo i po co?\njusoks dnia wrzesień 27 2011 22:27:11\nZgadzam się z Yuriko-chan też tak myśle ale sie okaże\nCo do mojego komentarza do tekstu to serce mi bije mocno z podekscytowania do tej pory. Kurcze przemiana Harrego mną wstrząsneła stał sie taki...zimny i nieczuły całkowicie sie odciął. Hmm co do Seva jednak żal mi go było i sie bałam że Voldzio go wykończy. Dosyć ze sam sie kara i to mocno(bo nadal mam przeczucie że jednak coś czuje do Harrego bo jak by nie to by go juz dawno oddał wężowatemu) .Zastanawia mnie ten list gdy ten gad jest zadowolony to wiadomo ze to nic dobrego. Trochę mnie zaskoczyło to że Voldzio wyleczył Severusa no ale też zostawić tak go nie mógł jeżeli jest mu nadal potrzebny.\nJa chyba nie wytrzymam na CD zawsze po waszych rozdziałach mam nie dosyt mogłabym czytać na okrągło w kółko i w kółko aż do znudzenia\nPozdrawiam i dużo weny kochane:*\nlunatyk dnia wrzesień 28 2011 12:52:59\nMrr, przyjemna i odświeżająca zmiana. Miło popatrzeć na wszystko z punktu widzenia osoby postronnej. Hermiona jako dobra przyjaciółka martwi się i obserwuje. Zobaczenie wszystkiego pod czujnym okiem takiego obserwatora jest świetne. Przez cały czas byłam ciekawa jak ona może na to wszystko patrzeć.\nStrasznie żal mi Harry'ego. Wierzę, że to wszystko pomoże mu stać się silnym, skupionym i dojrzałym. W obliczu takiej wojny, na pewno mu się to przyda. Przykre jest tylko to, że znowu został skrzywdzony. Gorąco liczę na to, że mimo wszystko to doświadczenie nie zmieni go w negatywny sposób. Oczywistym jest, że nie pozostanie to bez echa, jednak szkoda by było gdyby chłopak stracił swoją wiarę i pogodę ducha.\nWspółczuję też jego przyjaciołom. Bardzo chcą mu pomóc, a on ich odpycha. Jest to zrozumiałe, jednakowoż oni nie znając pełnego obrazu sytuacji muszę czuć się naprawdę zagubieni. W końcu ich drogi Harry zmienił się tak bardzo w przeciągu zaledwie kilku chwil. Podobało mi się to jego surowe, bezlitosne podejście do sytuacji ze śmierciożercami. Wojna to nie czas na sentymenty i tu ma rację.\nPrzeraził mnie za to obraz skrzywdzonego, skatowanego Severusa. Mogę się tylko cieszyć, że miał w sobie na tyle siły by to przeżyć.\nOch, koniec rozdziału wskazuje, że prawdziwa akcja już tuż tuż. Nie mogę się doczekać. Kolejny raz nie zawiodłyście moich oczekiwań, a nawet przewyższyłyście je, za co wam bardzo dziękuję.\nPozdrawiam i życzę dużo weny oraz czasu. ;-)\nataraxia dnia wrzesień 28 2011 19:10:26\nHmm, trochę tej Hermiony było.\nPo przeczytaniu zastanawiam się po raz enty już o co chodzi z tym liścikiem...\nSeverus zawiódł Czarnego Pana, ten go torturuje, ale jednak dostaje sowę od Pottera z informacją? Może spotkają się na ostateczny pojedynek? Ah.. nasz Severus ślizgon jak zwykle wylizał się i jednak Lordzio nie jest zły... ciekawe ciekawe. Bardzo to lubię w tym fiku, tyle niedomówień, gdybania często zastanawiam się nad tym\nNo i zachowanie Harry'ego, szczerze nie podoba mi się! W sensie, jest niegrzeczny dla przyjaciół, niby teraz jak ktoś dał mu kopa w dupę to przejrzał jak wygląda świat, halooo wojna była ciągle a on szczeniak tego nie widział? W końcu nie jest zakochaną cipą! Może to właśnie Severus chciał zrobić? A może jest po prostu draniem...\nwiele wiele wiele wiele wiele wiele weny!\nzuleczek7 dnia wrzesień 28 2011 21:28:12\nSpodobal mi sie sposob przedstawienia sytuacji z punktu widzenia przyjaciol Harrego, w tym przypadku Hermiony. Wywoluje to u mnie pewnego rodzaju ciekawosc- co tez klebi sie w glowie chlopaka, jak sobie radzi z ta tragedia- bo mozemy w tym wypadku jedynie domyslac sie tego korzystajac ze spostrzezen i refleksji bohatera bedacego w zupelnie innej skorze. Sam ten pomysl mianowania na bohatera zupelnie inna postac w tym rozdziale, uwazam za swietny z tego wzgledu, ze na pewno niejednego czytelnika ciekawil punkt widzenia otaczajacych Harrego osob, ludzi obcujacym z nim kazdego dnia. Oczywiscie wiadomo, ze najlblizszym mu przyjaciolom nie jest obojetne jego przewrotne zachowanie, ale moze, nie mogac go zrozumiec, czuja sie tym poirytowani, zmartwieni badz zazenowani, ze nie sa w stanie uspokoic przyjaciela, a wrecz przeciwnie, stawiajac zadania przez Harrego rowiesnikom w postaci odczepienia sie, nie dociekania o co chodzi. W tym rozdziale jest wyjasnienie tej zagadki co pozwala odetchnac dociekliwym^^ Jednakze zabraklo mi tego naplywu adrenaliny czytajac ta porcje tekstu, a jak to bywalo w poprzednich rozdzialach, no ale wiadomo, na smietanke nalezy odrobine poczekac, wkoncu Harry dopiero co dowiedzial sie o zdradzie, a po drugie Snape tez musi wylizac sie z krzywd jakie na niego spadly z rak samego Volda, no a po trzecie^^ musimy choc w 1/100tnej sprobowac poczuc i zrozumiec jak silny moze byc bol po utracie milosci i calej nadziei w niej pokladanej.\nAngelsDream dnia wrzesień 29 2011 10:50:42\nTo mocny rozdział, który może popchnąć akcję w wielu różnych kierunkach. Nie wiem, jak bardzo zdecydowałyście się zmienić Pottera... Czy jedynie wyparł z siebie emocje, a może ma chęć zaprzeczać każdej wartości. Wierzyć mi się nie chce, by wpadł na pomysł zostania po prostu ofiarą. Przecież tym właśnie był w swojej ocenie przez całą relację z Severusem. Raczej, tak mi się wydaje, ma ochotę sobie i wszystkim coś udowodnić. Zna ryzyko, Snape bardzo dokładnie go przygotował: chciał czy nie chciał. Teraz to i tak nieważne. Liczę po cichu na to, że to cały plan Severusa. Że przewidział każdy, nawet najbardziej absurdalny bieg wydarzeń, że w jakimś stopniu ta lawina jest kontrolowana. Bardzo bym sobie tego życzyła. Nie mniej, niż tego, żeby już wiedzieć. Ciężko będzie wytrzymać. Inna sprawa, że narracja nakierowana na Hermionę pięknie stonowała prowadzenie postaci. Ron wiele zyskał w moich oczach, nie jest tylko rudym bucem. Jest przyjacielem, oparciem, ma swoje poglądy i się wyróżnia. Eh, cierpliwości, cierpliwości...\nkopciurek dnia wrzesień 30 2011 06:35:12\nNie będzie już dłużej taką rozmemłaną cipką, naiwnym dzieciakiem. bardzo tej zmiany potrzebuje, żeby Toma pokonać, a Sev doskonale to wiedział.\nPodoba mi się taka wizja <3\nKawerka dnia wrzesień 30 2011 22:37:41\nŻal mi Rona i Hermiony, zwłaszcza Hermiony. Jest dobrą przyjaciółką i o wiele lepszą postacią w DI niż w oryginale .\nA Harry jak to Harry znów strzela fochy i wyżywa się na przyjaciołach bo jest wściekły na Snape'a. Nie podoba mi się to.\nCiekawi mnie ten list do Voldemorta (oryginalny pomysł). Czyżby Harry napisał, że zamierza się do niego przyłączyć\nSię okaże...czekam na ciąg dalszy.\nSinfulMind dnia październik 02 2011 08:05:17\nCałkiem ciekawie się to rozwija. Jeżeli chodzi o fabułę to jest ona zdecydowanie jedną z Waszych mocniejszych stron. Styl... no cóż - pozostawia sobą wiele do życzenia, poza tym jest miejscami aż śmiesznie dramatyczny, ale idzie przymknąć na to oko, właśnie dzięki fabule, które wciąga.\nCiekawa jestem czy adresatem listu był Harry. I dlaczego Voldemort pozwolił Snape'owi żyć? Do czego może on mu się jeszcze przydać? Zapewne dowiemy się już wkrótce.\nTen nowy Harry w ogóle mi się nie podoba i mam nadzieję, że jego apatia nie potrwa zbyt długo. W ogóle, jeśli chodzi o Harry'ego, to bardzo się cieszę że nie zrobiłyście z niego na siłę superinteligentnego i potężnego chłopca, który do tej pory, jakimś cudem, ukrywał swoją błyskotliwość albo nagle ją odkrył. To ma sens kiedy zaczyna się opowiadanie od dzieciństwa bohatera a nie jako kontynuację kanonu. Chwała Wam za nie popełnienie tego błędu.\nCóż jeszcze mogę dodać. Rozdział dość krótki, ale i tak bardzo się cieszę, że wróciłyście do pisania, dlatego nie zamierzam narzekać. Lada chwila rozpocznie się rok akademicki i wszyscy będziemy zajęci. Ważne że w ogóle piszecie.\nPozdrawiam serdecznie i życzę owocnego Wena!\n- Sinful Mind\nkijana dnia październik 05 2011 22:30:39\nJa pierdziu co za rozdział!!!Poterr jako zimny typ!!!\nkurde, Mysłałam ,że do końca zostanie takim debilem jakim był dotychczas.Tą transformację może zawdzięczać Tylko Snapeowi.Ale dobrze ,że zmienił się.Dziwi mnie tylko to ,że Dumbledore nie zaprasza w ogóle do siebie na rozmowę Pottera.Na bank wie co się z nim dzieje.\nCo do Hermiony i ROna współczuję im trochę bo potter teraz odrzuca ich przyjaźń i nie są w stanie mu pomóc .\nbrzuch dnia październik 06 2011 21:58:44\nSama nie wiem, co pisać o tym rozdziale.\nZ jednej strony podoba mi się koncept Hermiony jako narratora. Ekscytujące na swój sposób jest nowe oblicze Harrego. Oziębłość, dystans, cynizm. Czemu nie!\nMam jednak mieszane uczucia, jeśli chodzi o szczegóły.\nNo bo wszystko to jakieś przerysowane się wydaje.\nNo bo ile razy nasz główny bohater może cudem unikać śmierci?\nOkazuje się, że przynajmniej trzy w przeciągu niecałego półrocza.\nA to jeszcze pewnie nie koniec, bo wielka konfrontacja z Voldemortem jeszcze przed nami.\nPrzemiana wewnętrzna - dobrze, ale całe zamieszanie z zamarzaniem na śniegu, czy to nie przesada? Najpierw wszyscy są przerażeni, a już następnego dnia Harry chodzi normalnie na zajęcia? Jakoś to nienaturalnie wypada.\nReakcja Hermiony na dziwne zachowanie Harrego jest naturalna, ale czy nie następuje za wcześnie? Czy jeden rzut oka, jedna rozmowa z Harrym może pozwolić na pełną ocenę? Czy nie powinno minąć więcej czasu, nim Hermiona i Ron zwrócą uwagę, że Harry się zmienił? Przemarźnięty człowiek może się dziwnie zachowywać, dopiero jeśli zachowanie takie sięutrzyma można być zaniepokojonym, czy zdenerwowanym. Z drugiej strony rozumiem, że goni was czas, bo pewnie macie już napięty kalendarz wydarzeń do opisania. Pewnie zmienię zdanie o tym rozdziale po przeczytaniu następnego :)\nWszystko to zresztą się stopniowo równoważy w dalszej części rozdziału.\nKońcówka - super. Jest nastrój, jest tajemnica. No i oczywiście czekamy na wyjaśnienie, co to za liściki Harry śle do swego śmiertelnego wroga.\nAune dnia październik 14 2011 20:40:44\nZawsze kiedy czytam jakieś opowiadania staram się rozpracowywać postacie zanim jeszcze przeczytam zakończenie , a teraz po prostu nie mogę ! Patrzę na Snape i nie potrafię go rozszyfrować , kiedy stał i patrzył na Harrego to próbowałam wyczytać coś między słowami że jednak mu zależy ale nie umiem, będę musiała chyba czekać do finału.\nNormalnie zmiana zachowania Harrego o 180 stopni . Stał się zimny , zamknięty w sobie , pyskuje do przyjaciół , mniam agnieszcze się podoba Lubię takiego Harrego i w końcu zbliża się najważniejsze starcie więc musi w końcu przestać być skamlającą kluską tylko trzeba być twardym A przez to że nie opisujecie teraz jego emocji i odczuć to przez to staje się taki męski .\nNie lubię Hermiony i chyba nigdy nie polubię jest dla mnie uperdliwa i wszędzie wypycha ten swój nochal , mam nadzieję że będzie pomagać Harremu a nie dawać dobre rady bo inaczej Pani dziękujemy\nMatko rozumiem przemiana Harrego ale wysyłanie listów do Voldemorta wow robi się ciekawie . Od razu wyobraziłam sobie treść : Drogi Voldemorcie jak twoje zdrowie u nas deszczowo wiem wiem na pewno tego nie napisał\nMam nadzieję że Severusowi nic nie będzie biedaczek całe życie na podłodze go poniewierają .\nZobaczymy co będzie dalej , jestem bardzo ciekawa i nie mogę się doczekać .\nWłaśnie zdałam sobie sprawę że jeszcze żadnego rozdziału nie skrytykowałam a nie tylko pisać że mi się wszystko podoba ale co ja zrobię ze kocham to opowiadanie i nie widzę nic w nim złego\nżyczę weny dziewczyny .\nSaint Snape dnia kwiecień 17 2013 10:25:19\nHarry still loves Severus if Minerva's announcement made him go look for him. How is Severus going to feel when he finds out Harry is going to sacrifice himself for him? Great stuff keeping me on the edge of my seat!\nLena_Xxx dnia kwiecień 23 2013 01:46:02\nSPOJLERY DO KOLEJNYCH ROZDZIAŁÓW\nHermiona to cudowna postać. Mam wręcz wrażenie, że doceniłam ją o wiele za późno. Jest prawdziwą przyjaciółką. Inną niż Luna, bo jest mniej oderwana od rzeczywistości, ale na pewno nie gorszą. Owszem, nie jest idealna- nie mieści jej się w głowie romans Snape'a i Harry'ego, nie umie go zrozumieć. Ale próbuje zrozumieć i jej na tym wyraźnie zależy, choć przecież ma własne sprawy. Mam wręcz wrażenie, że kiedy odkryła prawdę za drugim razem- będąc już z Ronem i zaznawszy zakochania, może nawet miłości- zachowała się dojrzalej. Była mniej przerażona. Może dlatego, że romans był już zakończony, ale później przecież nawet sama chciała, aby się zeszli. Może wyszło wam to intuicyjnie, może doszukuję się nie wiadomo czego, ale wydaje mi się, że wasza Hermiona rozwinęła się. Dojrzała. Zrozumiała, że dla każdego szczęście jest czymś innym. I przede wszystkim nie jest egoistką, naprawdę pragnie przede wszystkim szczęścia Harry'ego. Tak bardzo, że jest w stanie zaakceptować coś tak szokującego. Taki przyjaciel to prawdziwy skarb, szkoda że rzadki. Dlatego potwornie mi jej żal. Na swój sposób przywiązałam się do niej.\nTeraz, gdy czytam DI ponownie z perspektywy znajomości całej intrygi i dalszych losów bohaterów, dostrzegam coraz więcej, a sądziłam że to niemożliwe, bo DI czytam od początku już chyba 3, może 4 raz. Teraz też zauważam, choćby po opisie odczuć Hermiony, po tym sugestywnym stwierdzeniu wplecionym w jej myśli:\nŻe skoro on jest taki beztroski, to na pewno nie jest tak źle, jak jej się wydaje i z pewnością mają przed sobą jeszcze długą przyszłość, nawet gdyby za chwilę do bram zamku miała zapukać wojna.\nże od początku wiedziałyście co do najdrobniejszych szczegółów, co czeka każdego z waszych bohaterów. Jestem pod wrażeniem tego, jak dopracowałyście DI, to nie jest zwykłe opowiadanie, to jest dzieło. Boże, to książki, za które płacę, często nie są napisane tak dokładnie, tak mistrzowsko i tak przemyślanie, choć to przecież wy pokazujecie rozdziały na bieżąco, pozbawiając się szansy wprowadzenia zmiany czy usunięcia zgrzytów. Wciąż zachodzę w głowę, jak to zrobiłyście, że mimo braku tej szansy zgrzytów ani nieścisłości nie ma.\nWracając do rozdziału, nie wiem do końca jakim sposobem i w czym tkwi fenomen, ale potraficie tak wszystko opisać, że czytelnik czuje emocje, którymi targany jest bohater. Niemal namacalnie wyczuwa, widzi niepokój Hermiony, beztroskę a następnie zdezorientowanie przechodzące w złość Rona i zmrożone serce Harry'ego. Cały rozdział epatuje tym chłodem i niepokojem. Od pewnego czasu zaczęłam zwracać większą uwagę na wasze porównania, epitety, metafory i symbole. I przypuszczam, że to w waszym stylu pisania tkwi tajemnica, przynajmniej jej część. Dzięki temu wszystko jest tak intensywnie odczuwane w trakcie czytania i po. Rany, potrafię iść ulicą i nagle uśmiechnąć się do siebie na wspomnienie jakiegoś fragmentu DI czy też na myśl o waszym Snape'ie. I na myśl o takiej miłości, jaka łączy Severusa i Harry'ego. Ale istotne jest też to, że to nie jest mdła i nijaka narracja. Bawicie się słowem tak, że w jeden chwili jesteście w stanie wywołać u czytelnika skrajne emocje od niepokoju poprzez przygnębienie na euforii skończywszy.\nNo właśnie, opisy. Jesteście w tym genialne. Bardzo rzadko zdarza mi się mieć tak wyraźne obrazy przed oczami i to nie tylko bohaterów, ale i krajobrazów, szerszych widoków czy po prostu wnętrz (szczególnie wyraźnie mam zawsze przed oczami komnaty Snape'a, mogłabym je narysować. Gdybym umiała). Dlatego drugą rzeczą, która sprawia, że DI tak mocno oddziałuje na czytelnika, jest atmosfera. Wcześniej myślałam, że emocjonuję się tak przy czytaniu i wydaję te dziwne okrzyki, piski, wzruszam się do łez, łapię się za głowę czy zasłaniam usta, bo czytam snarry. A później uświadomiłam sobie, że nawet przy czytaniu snarry przecież aż tak się nie emocjonuję. Pomyśleć, że uświadomiłam sobie to dopiero za 3 czy 4 razem. I że wciąż emocjonuję się równie mocno. Ale tego to już nigdy nie zrozumiem, więc nawet nie będę się zastanawiać jakim cudem.\nUwielbiam też takie wstawki:\nCzasem zastanawiam się, czy macie świadomość, że niektóre wasze teksty są naprawdę zabawne i błyskotliwe, czy też to wychodzi naturalnie i bez przywiązywania do tego wagi. Kiedyś napisałyście, że walczycie o każde słowo i wszystko jest przemyślane. Ale kiedy czytam, narracja płynie tak naturalnie, że aż nie mogę sobie tego wyobrazić.\nW głowie tłucze mi się jeszcze pełno myśli na temat DI i tylko ich przybywa- chciałabym kiedyś ubrać je w słowa. Bo jestem wam wdzięczna, że postanowiłyście wykorzystać wasz talent, poświęcić czas oraz siły i nie poddać się. I, kurczę, za te zarwane noce, kiedy rano otwieram oczy dopiero po wypiciu kawy, ale czuję rozpierające mnie szczęście i ekscytację na myśl o czytaniu dalej- też jestem wdzięczna. I mam nadzieję, że wypełnia was duma z powodu DI, bo, jak nic, powinna!\nanula67 dnia czerwiec 12 2013 19:25:16\nNo to poczytałam sobie, bo bardzo dłuuuugo mnie tu nie było. Mogłabym napisać, że nadrobiłam wszystkie zaległości za jednym zamachem, ale mi się to nie udało za dużo ich było. Ale i tak trochę zarwałam ostatnich trzech nocek przez to opowiadanie. Ogólnie cały czas czyta się to opowiadanie fantastycznie. Naprawdę zazdroszczę Wam dziewczyny tej niesamowitej wyobraźni i pomysłów. Cały czas potraficie zaskoczyć, zrobić niesamowity zwrot akcji lub przerwać w najciekawszym momencie. I właśnie jedyną zaletą tego, że nadrabiałam zaległości było to, że nie musiałam czekać na dalsze części i jak na razie nie muszę czekać na dalsze części. Postaram się też poprawić w komentowaniu, chyba domyślacie się dlaczego\nMorsmorde dnia maj 17 2014 10:12:13\nJak zwykle zaskakujące zakończenie. Rozdział super, a ten dopisek o piątkowym poranku sprawił, że coś mi zaskoczyło i chyba zaczynam ogarniać o co w tym wszystkim chodzi... Jestem tylko ciekawa czy moje przypuszczenia sie sprawdzą... ;3 a 'propos: podoba mi się ten hmm... "nowy" Potter...:b\newelina250395 dnia luty 27 2015 21:12:23\nFantastyczny rozdział, pełen tajemnicy, nie wyjaśnionych spraw. Harry zamknął się w sobie, nie chce, aby ktoś go skrzywdził, To zapewne on napisał list do Voldemorta, już mu na niczym nie zależy, więc może wypełnić swój obowiązek, co jest bardzo przykre. Dlaczego tak odpycha przyjaciół? Przecież oni zawsze go wspierali.\nLexine dnia listopad 24 2017 18:08:09\nWiem, że miałam nie pisać już żadnych insynuacji na temat tego, co się dalej stanie, ale nie mogę się powstrzymać. Chodzi o te wspomnienia w myślodsiewni, po których obejrzeniu Harry załamał się psychicznie... Chodzi o to, że... Jakby to ująć? Moim zdaniem to były zmodyfikowane myśli i wspomnienia, które miały za zadanie oszukać Czarnego Pana. Albo Snape jest po prostu wrednym, wypranym z uczuć sukinsynem... Jednak coś do tej drugiej tezy mi nie pasuje... No bo jak wytłumaczyć zachowanie Severusa po wyjściu wściekłego Harry'ego z jego komnat? No niby tylko stał bezruchu, ale gdyby naprawdę chciał zaprowadzić Pottera do Voldemorta to chyba nie pozwoliłby mu wybiec, prawda? Czemu to jest takie trudne do rozwiązania? :/ Mam nadzieję, że to wszystko jakoś wytłumaczycie... Możecie nawet zrobić ze Snape kogoś, komu nie zależy na Harrym. Chcę się w końcu dowiedzieć prawdy, jakakolwiek by była. Już dłużej nie zniosę tego napięcia!\n3733533 Unikalnych wizyt


Afera w Bieździedzy. Krewka 17-latka pobiła 15-latkę. Okładała ją po głowie | Jasło Nasze Miasto\nAfera w Bieździedzy.…\nAfera w Bieździedzy. Krewka 17-latka pobiła 15-latkę. Okładała ją po głowie\nJakub Hap 24 listopada 2021, 18:13\nzdjęcie ilustracyjne / Dawid Łukasik\nUliczna przemoc w powiecie jasielskim nie jest na szczęście na porządku dziennym. Zwłaszcza z udziałem kobiet. Tym bardziej więc dziwić może to, co końcem października przytrafiło się młodej mieszkance gminy Kołaczyce. Pobiła ją inna nastolatka.\nW minionym tygodniu dotarła do nas informacja, że na terenie wsi Bieździedza rozegrały się zatrważające sceny. Kastet, krew, usiłowanie zabójstwa - brzmiało złowieszczo. By zweryfikować te rewelacje, zwróciliśmy się do rzecznika jasielskiej komendy.\n- Policjanci z Posterunku Policji w Kołaczycach prowadzą postępowanie przygotowawcze pod kątem zaistnienia przestępstwa określonego w art. 157 § 1 KK w sprawie naruszenia czynności narządów ciała 15-letniej mieszkanki gminy Kołaczyce. Do zdarzenia doszło 31 października br., w Bieździedzy. Pokrzywdzona, będąc z koleżanką na spacerze została zaatakowana przez 17-letnią dziewczynę. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że około godz. 19.30 do spacerujących nastolatek podjechał osobowy samochód, z którego wysiadła 17-letnia napastniczka. Zadała ona pokrzywdzonej kilka uderzeń w głowę i oddaliła się wspomnianym pojazdem. Pokrzywdzona doznała obrażeń głowy\n- wyjaśnia kom. Piotr Wojtunik.\nPolicjanci wystąpili do biegłego z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie ustalenia stopnia obrażeń ciała pokrzywdzonej. Przesłuchują świadków i gromadzą materiał dowodowy, by wyjaśnić dokładne okoliczności zdarzenia. Życiu 15-latki nie zagraża niebezpieczeństwo. Nie udało się nam ustalić, czy sprawczyni pobicia użyła niebezpiecznego narzędzia.\nWieść gminna niesie, że agresywna 17-latka mogła wyładować się na młodszej dziewczynie z powodów... sercowych. Czy obydwu nastolatkom wpadł w oko ten sam chłopak? Policjanci z pewnością nie wykluczają takiej ewentualności.\nZ raną głowy w środku nocy zatrzymywał samochody na ulicy Mickiewicza w Jaśle\nJasielscy policjanci wyjaśniają okoliczności zdarzenia do jakiego doszło w minioną niedzielę po godz. 2 w nocy. Funkcjonariusze otrzymali zgłoszenie, że...\n10 stycznia 2022, 10:40\npijany zatrzymywał pojazdy\nTragedia w noc sylwestrową. Nie żyje 87-letnia mieszkanka Jasła\nJasielscy policjanci pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Jaśle badają sprawę śmierci 87-letniej mieszkanki Jasła. W dniu 31 grudnia 2021 r. kobieta wpadła do...\ntragedia w noc sylwestrową\nSieklówka: potrącony 67-latek trafił do jasielskiego szpitala\nPolicjanci wyjaśniają okoliczności wypadku drogowego, w którym ucierpiał potrącony przez samochód mężczyzna. Kierujący osobowym nissanem potrącił 67-letniego...\n20 grudnia 2021, 9:54\npotrącenie w sieklówce\nRodzinny dramat w Osobnicy. 45-latek przyznał się do zabicia matki\nMieszkaniec Osobnicy Piotr K. zabił swoją 71-letnią matkę Helenę. Przyznał się do zbrodni popełnionej 10 grudnia wieczorem w domu rodzinnym. Nie wiadomo, co...\n13 grudnia 2021, 23:27\nzabójstwo w osobnicy\nPolicjanci Komendy Powiatowej Policji w Jaśle pod nadzorem prokuratury wyjaśniają okoliczności śmierci 71-letniej kobiety. Ciało zostało znalezione w jednym z...\n10 grudnia 2021, 23:48\nZarzecze: wybuch w garażu na prywatnej posesji [ZDJĘCIA]\nWczoraj (27 listopada) około godziny 23 do stanowiska kierowania Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej wpłynęło zgłoszenie o wybuchu w garażu domu...


Lindab Rainline - Stalowy system rynnowy :: infoArchitekta.pl\nLindab Rainline - Stalowy system rynnowy\nSystem rynnowy: Lindab Rainline - elementy systemu\nWpust rynnowy wsuwany (zastępuje dawny wpust rynnowy SOK)\nLindab Rainline to stal galwanizowana (275 g cynku na m²) powlekana dodatkowo specjalnie utwardzaną powłoką polimerową (Elite). Zastosowanie takiej technologii produkcji sprawia, że system jest bardzo wytrzymały, odporny na warunki atmosferyczne, wahania temperatur, uszkodzenia mechaniczne, dlatego na kompletny, oryginalny system (zamontowany ze wszystkimi oryginalnymi akcesoriami) udzielana jest pisemna 30-letnia gwarancja. Lindab Rainline to również bogata gama akcesoriów zaprojektowanych tak, by system spełniał najwyższe standardy funkcjonalności. Newralgiczne elementy systemu takie jak denka, klamry są wyposażone w specjalną uszczelkę z gumy EPDM, która gwarantuje szczelność połączeń.\nO wymiarach i średnicy użytych rynien decyduje wielkość całkowitej powierzchni dachu. Warto o tym pamiętać, bo im dach większy tym więcej wody będzie musiał odprowadzić zainstalowany system rynnowy. Należy więc skrupulatnie obliczyć powierzchnię dachu aby właściwie dopasować system zarówno pod kątem średnicy użytych rynien i rur jak również ilości dodatkowych akcesoriów.\nJeśli powierzchnia jest mniejsza niż 50 m2 stosuje się rynny o średnicy 100 mm i rury o średnicy 75 mm, jeśli powierzchnia połaci zawiera się w przedziale 50-100 m² stosujemy odpowiednio średnice 125 i 87 mm, jeśli zaś powierzchnia przekracza 100 m² odpowiednie będą rynny 150 mm lub 190 mm i rury 100/120 mm.


W zeszłym tygodniu nie zapowiadało się dobrze, ani u nas, ani u sąsiadów. Jednak w polskich zakładach cenniki drgnęły w górę. Trudno ocenić, czy to jedynie epizod, czy może korzystna fala, która popchnie cenniki w górę również w marcu. Pracownicy zakładów mówią o niedoborze surowca. Zachwianie sytuacji na światowym rynku wołowiny może spowodować koronawirus, który już trzęsie w posadach władze Argentyny, Chin, a za chwilę prawdopodobnie także Włoch, co pośrednio może wpłynąć na sytuację w Polsce. Trwają renegocjacje kontraktów w związku ze zbyt wysokimi cenami wołowiny trafiającej na chiński rynek.\nZapotrzebowanie na unijną wołowinę może wzrosnąć, jeżeli ceny będą konkurencyjne. Jednocześnie grypa ptaków u drobiu hodowlanego i ASF u trzody, a co za tym idzie wprowadzane kolejno zakazy importowe i towarzysząca temu dramatowi epidemia koronawirusa może spowodować jeszcze większe zachwianie na rynku mięsa niż dotychczas.\nUbiegłotygodniowa huśtawka u naszych największych odbiorców wołowiny wpłynęła dość korzystnie na ceny dla naszych rolników. Nie można mówić o spektakularnych podwyżkach, jednak w niektórych zakładach ceny drgnęły w górę. Żaden z zakładów z naszej listy nie obniżył cen, więc uznajmy to za dobry znak.\nW kilku zakładach podniesiono stawki za byki w wadze bitej ciepłej o 20-30 gr/kg, ale także lekko podniosły się ceny krów (20 gr/kg) i jałówek (20-30 gr/kg). Niestety podwyżek nie zanotowaliśmy w wadze żywej.\nWedług danych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi średnia cena byków na dzień 20.02.2020 r. wyniosła 12,69 zł/kg wbc, jałówek 12,99 zł/kg, a krów 10,34 kg. Niestety z uzyskanych przez naszą Redakcję informacji ceny byków i jałówek są niższe na rynku o conajmniej 30 gr/kg wbc.\nA co u naszych największych odbiorców? W porównaniu do ubiegłego tygodnia we Włoszech ceny byków spadły o 3,4%, krów natomiast o 4%, wzrosła za to cena jałówek o 4,1%. W Niemczech z kolei lekko wzrosła cena krów i byków (0,5-0,7%), ale spadła cena jałówek. W Hiszpanii nie było zmian cenników byków i jałówek, natomiast wzrosła cena krów (0,7%).\nHolenderscy i brytyjscy rolnicy mają powód do radości, bo na tamtejszych rynku notujemy same wzrosty od 2% do 5%. We Francji sytuacja nadal niekorzystna, ceny byków spadają, a krów i jałówek nadal są na niskim poziomie.\nW tym tygodniu za byka w klasie R otrzymamy średnio 12,31 zł/kg, za byka w klasie O 11,95 zł/kg wbc.\nZa jałówki w klasie R zakłady w tym tygodniu średnio oferują 12,68 zł/kg, a za klasę O 11,90 zł/kg.\nKrowy w klasie R skupy biorą średnio za 10,66 zł/kg, a w klasie O 10,56 zł/kg.


3 miesiące aresztu za sutenerstwo - Aktualności - Policja.pl\nOd dłuższego czasu do komendy policji dochodziły sygnały, że w jednym z hoteli na terenie gm. Pomiechówek uprawiana jest prostytucja. Nowodworscy kryminalni oraz policjanci z miejscowego posterunku wyjaśniając sprawę uzyskali informację, że w hotelu prawdopodobnie przetrzymywane są kobiety i zmuszane przez właściciela do prostytucji. Policjanci natychmiast udali się na miejsce, aby to sprawdzić. Właściciel hotelu był zdziwiony wizytą mundurowych i twierdził, że nie przetrzymuje żadnych osób wbrew ich woli. Jak się jednak okazało w trakcie czynności, w jednym z pomieszczeń funkcjonariusze odnaleźli roztrzęsione i zalęknione kobiety.\npozbawienie wolności, sutenerstwo


Naszą witrynę przegląda teraz 3206 gości\n2012/07/30 Biedronka - Promocja artykułów przemysłowych\nPrezentujemy aktualną ofertę artykułów przemysłowych dostępnych w sieci supermarketów Biedronka. W ofercie znajdziemy m.in:\nAkcesoria do włosów cena 4,99/zest. Poncho dziecięce cena 24,99/szt. Etui na aparat fotograficzny cena 14,99/szt. Figi damskie lub slipy męskie cena 3,99/szt. Komplet pościeli cena 39,99/kpl. Lokówko suszarka cena 29,99/zest. Kosmetyczka kuferek cena 44,99/szt. Akcesoria kuchenne cena 9,99/szt. Kubek dymny lub transparentny cena 1,99/szt. Ostrzałka do noży i nożyczek cena 16,99/szt.\nZapraszamy do sklepów Biedronka i życzymy udanych zakupów. Ilość produktów promocyjnych jest ograniczona.\nOferta promocyjna ważna od 30.07.2012 r. do 05.08.2012 r.\nPodobne promocje: Lidl Kaufland Aldi\n2012/07/28 Aldi - Najnowsze promocje\nAldi - aktualne promocje od 28 lipca 2012.\nNajnowsza oferta promocyjna artykułów przemysłowych marketów Aldi obowiązująca od 28 lipca 2012. W promocji znajdziemy m.in:\nKarta pamięci micoSDHC 16 GB z adapterem SD cena 27,99/szt. Piła kabłąkowa 3 w 1 cena 26,99/szt. Poduszka profilowana pod nogi 49,99/szt. Śrubokręt teleskopowy z lampką LED cena 16,99/szt. Zestaw kluczy imbusowych cena 12,99/zestaw Nożyce ogrodowe cena 14,99/szt. Uniwersalna taśma rzepowa cena 7,99/szt. Ściereczki nawilżone do pielęgnacji samochodu cena 8,99/30 szt. Olej silikonowy w sprayu cena 4,99/200ml Podkoszulek damskie cena 24,99/2 szt. Majtki damskie z koronką cena 13,99/2 pary Legginsy damskie cena 17,99/para Układanka CLICS cena 24,99 Zmywak antytłuszczowy cena 9,99/3 szt. Klipsy kuchenne cena 7,99/15 szt.\nOferta promocyjna ważna od 28.07.2012 do wyczerpania zapasów.\n2012/07/26 Kaufland - Nadchodzące promocje\nOferta promocyjna ważna od 26.07.2012 r. do 01.08.2012 r.\nWybrane promocje sieci Kaufland: Namiot cena 139,90 Materac dmuchany cena 29,99 Wanienka "Hippo" 39,99 Spryskiwacz impulsowy cena 49,99 Bujak "ślimak" cena 59,99 Nocnik "Hippo" cena 14,99 Pistolet na wodę cena 19,99 Stopki damskie lub męskie cena 11,99/7 par Nakładka sedesowa "Hippo" cena 19,99 Stołeczek "Hippo" cena 19,99 Garnek ze stali nierdzewnej cena 34,99/śr 18 cm poj. 2,8L Serwetki cena 2,99/40 szt.Dziecięce buty do wody cena 12,99 Pojemnik na kółkach wym. 80x40x17cm cena 24,99 Patelnia aluminiowa cena 29,99/24 cm Kubek z nakrętką cena 9,99 Pojemnik na kółkach wym. 60x40x32 cm cena 24,99 Szlafrok damski lub męski cena 39,99 Zegarek na rękę damski lub męski cena 19,99 Radio kuchenne podwieszane cena 39,99


IN-OUT design trendy 2010 :. infoArchitekta.pl\nData: 26.11.2010 16:41\n„Info-Inwest” zaprasza na kolejną imprezę z cyklu „In-Out Design Trendy 2010”, tym razem do Katowic! 1 grudnia, Galeria Szyb Wilson, ul. Oswobodzenia 1.\nTo już kolejna impreza przedstawiająca trendy i praktyczne rozwiązania w projektowaniu i aranżacji wnętrz a także przestrzeni zewnętrznych. Spotkanie skierowane jest do profesjonalistów – architektów, architektów wnętrz, wykonawców i inwestorów.\nPodczas warsztatów produktowych będzie można zapoznać się między innymi z zastosowaniem kamienia naturalnego w nowoczesnej architekturze.\nUczestnicy będą mogli również poznać nowości na rynku i światowe trendy meblarskie a także poznać zasadę 3 R, zobaczyć prezentacje firm MERIDA, ABB, Bonita, Tikkurila, CAD Projekt i innych.\nTwórczym aspektem wydarzenia, będzie spotkanie z niezwykłymi twórcami z grupy Wzorro i ich awangardowymi pracami. Grupa projektowa Wzorro to Marcin Krater, Kasia Pełka i Natalia Jakóbiec, absolwenci ASP w Katowicach. Inspiracją jest dla nich kultura i tradycja Śląska, architektura industrialna, bogata historia i rzemiosło.\nZapraszamy wszystkich 1 grudnia, Katowice – wstęp wolny – ilość miejsc ograniczona.\nSpotkanie rozpoczyna się o godz. 10.50\nProgram i formularz rejestracji:


Sześciominutowy, nocny fotostop. - OK-KOLEJ.pl - Pozytywna Galeria Kolejowa\nSześciominutowy, nocny fotostop.\n9 1033 5\nKrzakozaur 8.04.2016 | Kętrzyn\nW piątkowe popołudnie ekipa zlotowa podróżowała wspaniałym pociągiem Rybak ze Szczecina do Ełku. Po zmianie trakcji w Olsztynie na spalinową rozpoczął się dla nas najciekawszy odcinek trasy, piękne Mazury.\nGama pracowała bez zarzutów, a pierwszy dłuższy postój nastąpił w Kętrzynie. Nie namyślając się długo wyskoczyłem z naszego składu, pobiegłem do kierownika pociągu i zapytałem:\n-Kierowniku, da radę zafocić?\n- Fotografuj, tylko szybko, poczekamy.\nNajpierw sfotografowałem gamę, ale nagle od strony Ełku nadjechał szynobus.\n- Panie Kierowniku, a szynobus da radę?\n- A pewnie masz dwie minuty.\nSzybkie, ustawienia, samowyzwalacz na dwie sekundy, bieg do pociągu, skok do wagonu i gama z Rybakiem na haku opuściła tą malownicza stacyjkę.\nDodano: 27.04.2016 23:22\nBarnim\t 28.04.2016 08:17\nPierwszy koleżeński plusik leci;) +\nKrzakozaur\t 28.04.2016 23:07\nKolega podsunął mi pewien pomysł odnośnie tego zdjęcia jeśli chodzi o kolory, czy mógłbym podesłać nieco odczerwienioną wersję na maila Administracji i poprosić o podmianę?\nMateusz J.\t 28.04.2016 23:13\nŚlij, od tego jesteśmy.\nKrzakozaur\t 28.04.2016 23:34\nPoszła wersja poprawiona , dziękuje :D\nMateusz J.\t 29.04.2016 01:29\nJednak nie podmienię, wg mnie wersja do podmiany ma wyraźną zieloną dominantę. W takich warunkach jak powyżej musiałbyś raczej mocno zejść z temperaturą barwową w balansie bieli, a nie manipulować korektą zieleń-purpura, gdzie w zasadzie przez barwę światła lamp sodowych, zawsze i tak trzeba raczej kontrować barwy w purpurę. Pomarańczowe światło ma zawsze mniej lub bardziej zielonkawy odcień.\nOgólnie jako-tako poprawnie zbilansowane kolory przy lampach sodowych powinny wyglądać mniej więcej tak:\npawel guraj\t 29.04.2016 08:52\nBalans bieli przy lampach sodowych - ciężka sprawa, praktycznie zawsze automatyka aparatu źle złapie. Albo robimy kalibrację z białą kartką (wszystko wtedy wyjdzie nienaturalnie niebieskie) albo robimy w RAW i próbujemy złapać coś pomiędzy ręcznie szukając dobrego balansu.\nKorekta kolorów w JPG to niestety próba od razu skazana na niepowodzenie (niestety 8 bitów / kanał to stanowczo za mało na takie manewry).\nKrzakozaur\t 30.04.2016 01:23\nDzięki za rady, tam niestety nie miałem zbyt dużo czasu na kombinowanie, dlatego potem w obróbce starałem się poprawić kolory.\nOk, niech zosatnie.\nMelina\t 30.04.2016 04:43\nNo, pociąg opóźniłeś o 3 minuty w sumie, bo się gamy na dokładkę na koniec zachciało... A łysy w przedziale wierzgał :)\nCo do zdjęcia, to może się chłopie w końcu przekonasz do RAWów, przynajmniej nocnych na początek? Z obróbką się pomoże :)\nKrzakozaur\t 01.05.2016 00:03\nReasumując tę naszą dyskusję to chyba lepiej wygląda ta podmieniona wersja.\nMyślę, że powoli dojrzewam do RAW-ów, chociaż na ten moment jestem na warsztatach fotograficznych i przerabiam mocne punkty, następna lekcja to RAW-y :D\nExposure time: 1.3 sec(s)\nDate created: 08.04.2016 19:19:47


Ocieplenie stropu drewnianego - izolacje pianą PUR zimą? - natryskpianki.com.pl\nOcieplenie stropu drewnianego – izolacje pianą PUR zimą?\nprzez admin | 28 listopada, 2021\nOcieplenie stropu drewnianego to podstawowa kwestia, jeżeli nie chcemy narażać budżetu domowego na duże straty. Nieocieplony dach i poddasze to bowiem dwie podstawowe strefy, przez które ucieka najwięcej ciepła z całego domu. Mamy do wyboru trzy podstawowe materiały izolacyjne, z czego najczęściej polecanym do ocieplania stropów drewnianych jest zdecydowanie piana poliuretanowa. Natryskiwana za pomocą specjalnych maszyn do natrysku i precyzyjnych pistoletów, eliminuje ryzyko powstawania mostków cieplnych i zabezpiecza drewnianą konstrukcję przed wszelkimi szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi.\nDlaczego strop drewniany najlepiej ocieplić pianką PUR?\nOcieplenie stropu drewnianego pianką PUR to niezwykle trwałe i efektywne rozwiązanie izolacyjne. Piana nie zmienia swoich właściwości z biegiem lat, w przeciwieństwie do innych materiałów termoizolacyjnych. Wypełniając szczelnie wszystkie przestrzenie, tworzy dodatkową barierę akustyczną — wszystko za sprawą precyzyjnych narzędzi służących do natrysku, maszyn i pistoletów, które eliminują ryzyko powstania mostków termicznych. Dodatkowo, piana dzięki swym właściwościom, chroni drewnianą konstrukcję stropu przed wilgocią, gniciem oraz szkodnikami, które mogą uszkodzić drewno. Kiedy możemy zdecydować się na izolację poliuretanem i czy można wykonać izolację pianą PUR w zimie?\nOcieplenie stropu drewnianego — izolacja zimą\nOgromną zaletą piany PUR jest to, że z powodzeniem możemy wykonać izolacje w nowym, ale również starym budynku, przeprowadzając remont. Co w przypadku, kiedy termin wykonania izolacji wypada na okres zimowy? Poczekać do wiosny, czy można wykonać izolacje pianą PUR w zimie? Jeżeli decydujemy się na ocieplenie stropu drewnianego, należy pamiętać o jednej, podstawowej zasadzie — wilgotność drewna nie może być większa niż 12%. Każdy doświadczony pracownik, wykonujący izolację pianką, sprawdza najpierw wilgotność poszczególnych elementów drewna. Jeżeli jest za wysoka, można wykorzystać nagrzewnicę budowlaną lub specjalne osuszacze. Piana natryśnięta na odpowiednio osuszone drewno zabezpieczy je przed wilgocią i nieproszonymi gośćmi. Ocieplenie stropu drewnianego można wykonywać zimą. Należy jednak pamiętać, że ta pora roku charakteryzuje się dużą wilgotnością powietrza, dlatego temperatura powietrza podczas izolacji, nie powinna wynosić mniej niż 10 stopni. Jeżeli będzie chłodniej, nagrzewnice mogą okazać się niezbędne.\n← Jak przygotować poddasze pod izolacje pianką PUR? Czym ocieplić zielony dach ekstensywny? →


Sklep internetowy OmegaSport.com.pl, dostępny pod adresem www.OmegaSport.com.pl\nSiedziba firmy OmegaSport znajduje się pod adresem: 58-260 Bielawa, ul. Słoneczna 11/17\nJesteśmy zarejestrowani pod numerem NIP: 882-191-33-03.\nOmegaSport.com.pl prowadzi sprzedaż wysyłkową na terenie RP w zakresie sprzedaży odzieży sportowej, sprzętu sportowego, wszelkiego rodzaju trofeów. Informacje znajdujące się na stronach internetowych sklepu nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Klient składając zamówienie za pomocą mechanizmów dostępnych na internetowych stronach sklepu, składa ofertę kupna określonego towaru na warunkach podanych w opisie produktu. Moment zawarcia umowy kupna-sprzedaży następuje podczas pisemnego potwierdzenia odbioru towaru przez klienta na liście przewozowym przesyłki.\nWszystkie produkty oferowane w OmegaSport.com.pl są fabrycznie nowe, wolne od wad fizycznych i prawnych, oraz zostały legalnie wprowadzone na rynek polski.\nPoprzez formularz zamówieniowy dostępny na stronie internetowej www.OmegaSport.com.pl (24h na dobę, 7 dni w tygodniu)\nZa pośrednictwem poczty elektronicznej na adres info@omegasport.com.pl (24h na dobę, 7 dni w tygodniu)\nTelefonicznie pod numerem +48 693 384 466 (w dni powszednie w godz. od 8:00 do 18:00)\nPo złożeniu przez Użytkownika zamówienia w OmegaSport.com.pl, otrzyma on odpowiedź (mailem lub telefonicznie) potwierdzającą przyjęte zamówienie i jednocześnie zostanie poproszony o potwierdzenie złożonego zamówienia. Brak potwierdzenia przyjęcia zamówienia ze strony OmegaSport.com.pl oznacza, iż zamówienie to mogło nie zostać przyjęte do realizacji.\n§ 4 Minimalny kwota zamówienia to 250 zł (netto) - Zamówienie za niższą kwotę realizowane po wcześniejszym kontakcie z administratorem sklepu pod numerem 693 -384- 466\nPłatności za towar zamówiony w OmegaSport.com.pl można dokonywać:\nPrzelewem na numer konta MBANK: 74 1140 2004 0000 3202 7651 1983\nPłatnościami internetowymi Przelewy24.pl, zintegrowanymi z systemem sklepu.\nOmegaSport.com.pl nie ponosi odpowiedzialności finansowej za niedostarczenie przesyłki z powodu błędnie podanego adresu. Wówczas, kupujący zobowiązany jest do ponownego uiszczenia opłaty za przesyłkę. W przeciwnym wypadku, umowę uważa się za nieważną, a środki pieniężne, pomniejszone o koszty wysyłki podlegają zwrotowi.\nPrzy jednorazowych zakupach, których wartość przekracza 1800,- PLN brutto koszty dostawy zamówionych towarów i/lub usług pokrywane są przez OmegaSport.com.pl\nZamówiony towar wysyłany jest w ciągu 2-16 dni po udokumentowanym wpływie należnych środków. Zamówienia docierają do adresata w ciągu 2-31 dni, za pośrednictwem firm kurierskich. OmegaSport.com.pl nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne opóźnienia ze strony firm kurierskich.\nWszystkie towary zakupione w OmegaSport.com.pl objęte są gwarancją producenta na zasadach ogólnych takich jak w tradycyjnych sklepach. W przypadku wystąpienia wady, która nie powstała w wyniku niewłaściwego użytkowania lub nie jest uszkodzeniem mechanicznym, należy złożyć reklamację.\nReklamowany towar należy przysłać na własny koszt na adres sklepu (ul.Słoneczna 11/17, 58-260 Bielawa) dołączając kopię dowodu zakupu wraz z dokładnym opisem usterki. Towar ten zostanie przekazany do działu reklamacji celem rozpatrzenia (maksymalnie w ciągu 14 dni od otrzymania przesyłki).\nW razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości związanymi z regulaminem oraz zasadami funkcjonowania naszego sklepu prosimy o kontakt: +48 693384466 lub info@OmegaSport.com.pl


jacob – Strona 45 – Zespół Szkół nr 1 w Żorach\nIII miejsce Julii Krzekotowskiej i Wiktorii Kałus\nAktualności, Osiągnięcia uczniówPrzez jacob 8 czerwca 2016\n25.05.2016 r. odbyły się Mistrzostwa Żor w Siatkówce Plażowej Dziewcząt Szkól Ponadgimnazjalnych. Zawody były rozgrywane w systemie brazylijskim. Naszą szkołę reprezentowały: Julia Krzekotowska kl. 1 d ,Wiktoria Kałus kl. 2 c, Oliwia Zalewa kl. 2 d, Nikola Ardanowska kl. 2 a oraz rezerwowa Anna Gałuszka kl. 2 b. Julia Krzekotowska i Wiktoria Kałus po morderczej…\nAktualności, Osiągnięcia uczniówPrzez jacob 5 czerwca 2016\nChłopcy mistrzami!!! Dziewczęta wicemistrzyniami Śląska!!! Agnieszka Winkler, Zosia Zdeb, Werka Samol, Michał Kopeć, Rafał Witoszek i Mateusz Gwóźdź fantastycznie reprezentowali naszą szkołą na finale wojewódzkim zawodów „Sprawni jak żołnierze” Dziewczyny zajęły II miejsce przegrywając mistrzostwo dosłownie o włos. Chłopcy zaś nie mieli sobie równych i zajmując pierwsze miejsce zyskali sobie prawo reprezentowania województwa śląskiego w…\nAktualnościPrzez jacob 31 maja 2016\n31 maja odbyły się Mistrzostwa w Siatkówce Plażowej Chłopców Szkół Ponadgimnazjalnych. Zawody były rozgrywane w systemie brazylijskim. Po kilku z rzędu rozgrywanych meczach w żarze lejącego się nieba nasza szkoła uplasowała się na IV miejscu. Team, który nas godnie reprezentował przedstawia się następująco: Kamil Gabryś z kl. IBLO, Michał Truszkowski z kl. IBLO, Mateusz Gwóźdź z…\nAktualności, Osiągnięcia uczniówPrzez jacob 31 maja 2016\nW Międzynarodowym Konkursie Kangur Matematyczny 2016 bardzo dobry wynik uzyskała Agnieszka Piontek, a wyróżnienie otrzymał Szymon Kieczka. Serdecznie gratulujemy!\nJulia Błażyca – 3BG, Weronika Koperwas- 1CG, Julia Niżnik – 2CG, Piontek Agnieszka i Marta Helis – 3DG zostały finalistkami Rejonowego Konkursu SUDOKU dla Uczniów Gimnazjów organizowanego przez Gimnazjum Sportowe nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi im. Adama Mickiewicza w Rybniku. Gratulujemy!\nDZIEŃ SPORTU 2016!\nAktualnościPrzez jacob 30 maja 2016\nDZIEŃ SPORTU 2016! W piątek 27 maja w naszej szkole odbył się Dzień Sportu „Biegaj z Miarką”. W konkurencjach rozgrywanych na boisku szkolnym największą ilość punktów zdobyła klasa IID liceum i to ona otrzymuje dofinansowanie na wybrany przez siebie cel. Wyniki biegów indywidualnych rozgrywanych w lesie Dębina przedstawiają się następująco: Na dystansie 8 kilometrów: I…\nAktualnościPrzez jacob 22 maja 2016\nGłosujcie na projekt klasy 1c! www.anp.kj.org.pl – jesteśmy na 17 pozycji do 1 miejsca pozostało niewiele i czasu też mamy niewiele! Wystarczy wejść stronę ANP, zagłosować na nasz projekt ( można na każdy element osobno ). Pod tym linkiem możecie zobaczyć wasze koleżanki z obecnej 2c, które w zeszłym roku reprezentowały naszą szkołę na ANP…\nAktualnościPrzez jacob 17 maja 2016\nWe wtorek 24 maja o godz. 16.30 młodzież naszej szkoły zaprasza swoich rodziców na KONCERT „DLA MAMY”. Wystąpią gitarzyści, tancerze flamenco, wokaliści, chórzyści i mistrzowie słowa. Zapraszamy na ciekawy i jedyny w swoim rodzaju repertuar, który wraz z zapachem kawy z pewnością trafi do serc. ZAPRASZAMY !\nAktualnościPrzez jacob 12 maja 2016\nTo wspólna inicjatywa Ministerstwa Spraw Zagranicznych (MSZ), Ministerstwa Edukacji Narodowej (MEN) oraz Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Klasy prawne będą uczestniczyć w cyklu zajęć opracowanych przez MSZ, Kancelarię Prezydenta RP i Ośrodka Rozwoju Edukacji. Przygotowane materiały są elementem działań informacyjnych rządu promujących Szczyt NATO w Warszawie, który odbędzie się w lipcu br. Ich celem jest podniesienie wiedzy o…\nGłosuj na projekt 1c – Miarka wraca do Żor\nhttp://anp.kj.org.pl/szkoly/ii-liceum-ogolnoksztalcace-im-karola-miarki-w-zorach/ to link do strony projektu, na który możecie oddać głos ( na każdy element z osobna – a jest ich trzy) poprzez email lub facebook. Każdy głos jest na wagę złota, dzięki nim możemy wygrać projekt Akademia Nowoczesnego Patriotyzmu.


EVENT PHOTOGRAPHY: ŚLUB DARII I PRZEMKA | Thought-o-Graphy\nEVENT PHOTOGRAPHY: ŚLUB DARII I PRZEMKA\nJanuary 18, 2019 Mikołaj Tesla\nJanuary 18, 2019 In EVENTY, PHOTOSHOOT\nJedne z pierwszych zdjęć eventowych, które robiłem zeszłego lata. Fajnie było przetestować swoje umiejętności, ale naturalnie nie miało sensu robić całej imprezy, w końcu mieli swojego fotografa. Dla mnie była to po prostu okazja, żeby przetestować sam sposób pracy na takiej imprezie, co w przyszłości bardzo się przydało.\nW trakcie eventów pracuje się zupełnie inaczej, niż w przypadku zdjęć portretowych. Przede wszystkim dużo szybciej. Trzeba być bardzo czujnym i obserwować, gdzie dzieje się coś ciekawego. Jednocześnie mieć świadomość otoczenia, żeby wiedzieć, gdzie stać, aby złapać dobre ujęcie. A tych w trakcie śubu na pewno udało się trochę złapać.\nWnioski z tego doświadczenia były na pewno cenne. O ile w przypadku zdjęć portretowych można liczyć na to, że ktoś się zatrzyma, popatrzy – o tyle w przypadku fotografii eventowej – zwykle trzeba po prostu być we właściwym miejscu i czasie. Nikt drugi raz nie pokroi tortu, nie zdmuchnie świeczek, nie rzuci kwiatkami przy wychodzeniu przed bramę, itd.\nDlatego oprócz umiejętności szybkiego przemieszczania się, potrzebny jest też odpowiedni obiektyw. Mając stałą ogniskową – czyli upraszczając, nie ma możliwości przybliżania i oddalania obrazu – w zasadzie biega się po imprezie jak wariat. A to trochę mija się z celem, ponieważ fotograf powinien być w miarę możliwości w miarę neutralny dla samej imprezy.\nOpcje są w tej sytuacji różne, ale zwykle wygląda to tak, że:\nPrzepinanie obiektywu zajmuje koło minuty.\nDwa aparaty to spory wydatek, a przede wszystkim 2 razy większy ciężar i więcej baterii (w trakcie długiej imprezy to naprawdę da się odczuć w ciele).\nJedyną sensowną opcją jest obiektyw ze zmienną ogniskową.\nI wtedy w zasadzie wchodzi w grę umiejętność szybkiej zmiany ogniskowej oraz szybkiego ostrzenia. Także powiedzmy sobie szczerze, dobre zdjęcia wymagają szybkich palców i naprawdę dobrego rozumienia, jak działa aparat i co się czym w nim robi.\nTakże, kiedy ktoś woli, żeby imprezę focił mu wujek czy kuzyn, którzy kupili sobie aparat i robią amatorsko fotki na grillu – to musi się liczyć z tym, że te zdjęcia nie będą tak dobre, jak z ręki profesjonalisty. No chyba, że ktoś ma akurat takiego kuzyna, jak ma Przemek, czyli mnie.\nNo i na deser – jedno ważne doświadczenie, w zasadzie te fotki, które zrobiłem – zdążyłem wyselekcjonować i przerobić jeszcze w trakcie wesela. Jak wspominałem, była to tylko część imprezy i fociłem może ze 2 godziny – ale zobaczyłem, że rzeczywiście da się to tak zorganizować, żeby nie trzeba było czekać miesiącami na gotowe zdjęcia. A chyba z tym jest najczęściej problem u fotografów.\nNo cóż, ze mną takich problemów nie ma, co udowodniły kolejne produkcje.\nPHOTOSHOOT: Paulina Jelicik


Biedronka Mysłowice gazetka promocyjna, aktualna oferta » 06-04-2020 « - Ding.pl\nBiedronka gazetki promocyjne: Mysłowice\nSklepy Biedronka w Mysłowice\nBiedronkaMysłowice ul. Piastów Śląskich 19\nBiedronkaMysłowice ul. Laryska 87\nBiedronkaMysłowice ul. Armii Krajowej 38\nBiedronkaMysłowice ul. Oświęcimska 13\nBiedronkaMysłowice ul. Wielka Skotnica 31\nBiedronkaMysłowice ul. Mikołowska 42D\nBiedronkaMysłowice ul. Katowicka 64a\nBiedronkaMysłowice ul. Powstańców 6\nBiedronkaMysłowice ul. Brzęczkowicka 2


W czym Ci pomożemy - Zakład pogrzebowy Quo-Vadis\nPrzejmujemy na siebie wszelkie formalności\nWiemy jak ciężki to będzie dla Was czas, dlatego dołożymy wszystkich starań aby organizacja pogrzebu przebiegła w możliwie jak najłagodniejszy dla Was sposób. Potrzebujemy tylko wymagane dokumenty, o których przeczytasz TUTAJ .\nCałą resztą formalności zajmiemy się my, od wypełnienia formularza o zasiłek, przez pośredictwo z administracją cmentarza, na zdobyciu aktu zgonu kończąc.\nZadzwoń na całodobowy numer\nZadbamy o oprawę myzuczną i różaniec\nPogrzeb to nie tylko formalności, to także oprawa samej uroczystości oraz modlitwa.\nWiara uczy nas, że w trudnych chwilach człowiek znajduje pomoc i łaskę od Boga. Pamiętamy o tym i pomożemy Wam w zorganizowaniu różańca, w kaplicy cmentarnej lub w domu zmarłego. Ostatnia modlitwa odmawiana jest pół godziny przed pogrzebem. Zapewnimy Wam osobę, która umiejętnie go poprowadzi.\nW ramach oprawy muzycznej oferujemy trąbkę - gra na tym instrumencie towarzyszy wielu doniosłym uroczystościom, dlatego wspaniale podkreśli dostojność tej chwili.\nZajmiemy się oprawą kwiatową\nNasza firma posiada własną kwiaciarnię - Magia Kwiatów.\nDzięki temu jesteśmy w stanie zaoferować bardzo konkurencyjną cenę usług, przy jednoczesnym zachowaniu najwyższego poziomu oprawy. Na lokalnym rynku jesteśmy znani z jakości naszych kompozycji\nKliknij i sprawdź ofertę naszej kwiaciarni\nPomożemy w kontaktach z administracją cmentarza\nJeśli zmarły nie ma miejsca pochówku, bądź nie wiesz czy takie miejsce istnieje - zajmiemy się tym za Ciebie. Mamy możliwość wykupu miejsca na cmentarzu, sprawdzenia czy takie miejsce istnieje. Obsługujemy wszystkie cmentarze na terenie Dębicy i okolic.\nZ nami nie będziecie czuć się zagubieni. Zajmiemy się wszystkimi formalnościami, potrafimy zorganizować każdy element pogrzebu. W razie jakichkolwiek wątpliwości służymy radą w każdym momencie naszej opieki nad Wami. W ramach nagłych przypadków mamy także całodobowy telefon kontaktowy, jesteśmy gotowi aby wspomóc Was w każdej sytuacji.\nPogrzeb za zasiłek ZUS\nW większości przypadków, pogrzeb wraz z oprawą kwiatową i muzyczną, wszystkimi formalnościami i przewozem, trumną lub urną - jesteśmy w stanie przygotować w kwocie jaką otrzymacie w ramach zasiłku pogrzebowego ZUS.\nŻadnych ukrytych kosztów czy nadmiarowych faktur.