W świecie Żyrafy: Klub Oddychających Mam\nAutor: Monika o 22:52\nBezdzietny psycholog może być oddychającą mamą? Bo mi się podoba :) Powodzenia.\nA dzietny (nawet dwa razy) ale jednak mężczyzna? Chętnie bym pooddychał od czasu do czasu, choć przyznaję, że z innej szkoły jestem ale coś jednak drgnęło, a może dzięki klubowi nie przestanie drgać.\nOby nie przestało - taką mamy nadzieję:)Zapraszamy i cieszymy się,że nie będą tutaj same Mamy.\ndzietna mama-psycholog też się nadaje? ;)\nchyba trzeba zmienić nazwę na Klub Oddychających Rodziców, coby nie dyskryminować mężczyzn ;)\nChcę oddychać z Wami.Potrzebuję wspólnoty oddechów by. Moniko, Ewelino, odpowiedziałyście na moje pragnienie. Dziękuję dziewczyny\nDobra, zobaczymy czy coś dostanę i czy to będzie świeże. Jetem mamą samotnie wychowującą chłopca, który czasami doprowadza mnie do szewskiej pasji. Coraz częściej też myślę, że wogóle go nie rozumiem. Nie wiem już co mam z nim począć. Dzisiaj naprzykład ugotowałam jego ulubiona danie a on powiedział, że nie jest głody i poszedł się bawić. No i o co tu chodzi?\nja się duszę jak słyszę słowo "grzeczny".\noddycham, gdy daję dziecku prawo do wyrażania emocji, nawet jeśli nie zawsze je rozumiem.\nja "oddycham" od 1.09 b.r. w dni pon-piatek, kiedy to w drodze powrotnej z przedszkola, mój pierworodny wydziera się w niebogłosy, prawdopodobnie w ten sposób odreagowując i karząc mnie za to, że musi tam chodzić;)\nidziemy sobie te 15 minut, on sobie krzyczy, a ja prowadzę wózek z córką i w środku często jestem zagotowana, ale staram sie tego nie okazywać. niewatpliwie zwracamy tym marszem uwagę przechodniów i nie obywa się bez komentarzy, które wszyscy ignorujemy:)\nCzy dobrze rozumiem idea istnienia Klubu Oddychających Mam. Jeśli będę się "dusić", jeśli zacznie mi brakować powietrza to mogę tu wszystko wyrzucić a ktoś, Monika, Ewelina albo jakaś inna mama (lub tata, no albo bezdzietny psycholog - witam Panie Jacku. Fajnie, ze Pan tu jest bo lubię czytać Pana blog) pomogą mi złapać powietrze, bo napiszą coś co mnie wesprze. Czy dobrze rozumiem?\nDuszę sie zamknięta we własnychi cudzych konwenansach. Z jednej strony staram sie dzieciom dawać potrzebna im swobodę, agle mam ochotę krzyczeć, bić, dusić i wystawić za drzwi kiedy sie pruja, kiedy w koło jest "mamomamomamo!", kiedy ns każda kulturalna prośbę słyszę krzyk "nie chcę! Jestem zła!"\nKasia Fiołek 13/9/11\nI ja też, ja też. Dzięki.\nMarta Be 13/9/11\nGosia z Młodzieżą :) 13/9/11\nPodczytuję bloga od pewnego czasu, jednak dopiero ten wpis zmotywował mnie do tego, żeby się odezwać :)\nTeż chciałabym pooddychać. Jeszcze nie do końca, jednak coraz częściej udaje mi się. Mam nadzieję, że dzięki Wam będę w stanie oddychać coraz częściej :)\nZapisuję się do Klubu z wielką nadzieją, że może wreszcie nauczę się oddychać.\nJestem mamą dwóch chłopców w wieku 3,5 roku. Często brakuje mi cierpliwości, a otoczenie "mądrych doradców" nie pozwala zaufać intuicji.\nWiem, że to nie jest macierzyństwo, które chcę przeżywać. Choć coraz częściej myślę, że ja już po prostu inaczej nie potrafię, że nie ma we mnie tyle siły, aby to wszystko przezwyciężyć.\nLektura tego bloga, wlała we mnie maleńką nadzieję. Dziś biorę się za lekturę Rosenberga.\nDziękuję, że jesteście, Żyrafy :)\ni ja chcę oddychać (podwójna mama)\nKolejna klubowiczka-dzietna-prawie-psycholożka. :P Bardzo fajna inicjatywa, i pewnie nie raz się przyda.\nPoczułam, jakby ta inicjatywa była odpowiedzią na moją potrzebę, którą starałam się wyrazić :-)\nOczywiście, że i ja chcę oddychać :-)\nTak,rzeczywiście taką też mamy nadzieję,że bez obaw będziemy wszyscy mogli tutaj wyrzucić całą swoją bezsilność,rozpacz,gniew czy frustrację bez obaw przed krytyką,osądem,odrzuceniem,bez obawy,że zostaniemy przyparci do muru lawiną dobrych-czasem nikomu niepotrzebnych - rad:)w zamian za to chcemy dzielić się empatią,zrozumieniem i byciem w konkretnym, żywym doświadczeniu każdego kto tu zajrzy.\nWitajcie. Wszyscy bez wyjątku :) Jak Wam się dziś oddycha? Mnie, dzięki także Wam, głęboko i spokojnie.\n@Maga o zmianie nazwy pomyślimy jak Panowie zaczną protestować. Na razie i Jarkowi, i Anonimowmu podoba się przynależnośc do KOM :)\n@Kamilo, tak właśnie będzie. Mam nadzieję, że zawsze będzie tu ktoś, kto ma wystarczajaco dużo tlenu, by się podzielić z innymi. Przestrzenią dla nas, Oddychajacych Mam będą komentarze. Kiedy pojawią się nowe posty będzie tu można wejść klikajac na link Klubu w zakłądce "TU NAS SPOTKASZ". Może z czasem trzeba będzie pomyśleć o jakimś innym miejscu. Zobaczymy.\n@Maciejko, Ty i Mama, z która mam mailowy kontakt stałyście się dla mnie inspiracją . dziękuję Wam.\nTeraz zmykam. Idę po Zo do przedszkola. Wrócę tu w nocy albo tuż przed świtem (to mój czas)\nJeśli pojawicie się i będzie w Was gotowość wsparcia tych, którzy o wsparcie proszą pisząc o swoich trunościach, to zachęcam. Wzbogacanie życia innych i własnego daje radość.\n@witaj Anonimowa (samotna mamo, a może bliższe byłoby ci określenie samodzielna mama, nie wiem co Ty na to?)\nAnonimowa, kiedy piszesz, że nie rozumiesz swojego synka, to czy czujesz smutek, frustrację, a czasem być może i gniew, bo chciałabyś z Małym mieć bliską relację? bo zależy ci na prawdziwym kontakcie z nim? bo troszczysz się o niego? bo chciałabyś zaspokajać jego potrzeby (dlatego np. przyrządzasz jego ulubione danie)? czy to jest to?\nMyślę, że w reakcji twojego synka na obiad rzeczywiście chodzi o potrzebę zabawy. Małe dzieci wszystko, co robią traktują jako zabawę. I nawet jeśli był głodny, to potrzeba zabawy była dla niego priorytetem.\nAnonimowa Mamo, oddychająca od poniedziałku do piątku:)\nKiedy piszesz, że gotujesz się w środku, gdy Twój syn krzyczy w drodze powrotnej z przedszkola, czujesz złość, bo chciałabyś spokoju, relaksu w postaci przyjemnego spaceru do domu? Czy może bezsilność, bo potrzebujesz pomocy, by móc też jej udzielić synkowi?\nA może czujesz niepewność, bo potrzebujesz jasności, by lepiej zrozumieć swojego przedszkolaka – dlaczego krzyczy? W poniedziałek, wtorek, środę itd.\nDomyślam się, kiedy piszesz, że Mały każe Cię swoim krzykiem za pozostawienie go w przedszkolu, że masz też jakieś poczucie winy z tego powodu, że zostawiasz go tam, choć on tego nie chce i dla Ciebie jest to również trudne?\nA może krzyk Małego nie jest karą, a wołaniem o bliskość, której nie miał podczas godzin spędzonych z dala od Ciebie? Wołaniem o kontakt, o uwagę, którą zapewne dzielisz na niego i jego siostrę, a on chciałby mieć całą Ciebie tylko dla siebie? Jak to dla Ciebie brzmi?\nI oczywiście jeszcze te spojrzenia i komentarze przechodniów, które nie są pomocne, a wywołują jedynie kolejne przygnębiające uczucia… Wyobrażam sobie, jak musi Ci być trudno…jak dużo wysiłku wkładasz w to, by oddychać…\nM. kiedy masz ochotę „krzyczeć, bić, dusić i wystawić za drzwi” czujesz bezsilność, bo zależy Ci na współdziałaniu, bo potrzebujesz pomocy? Czujesz zmęczenie, bo potrzebujesz też odpoczynku?\nCzy może jest to jeszcze coś innego?\nSAMODZIELNA MAMA. Czemu ja o sobie mówię samotna? Przecież nie jestem sama na tym świecie. Widzisz, znowu te społeczne przyzwyczajenia i oceny. Dobrze, ze od nich udusić się nie można, co najwyżej poddusić :) Dzięki Moniko.\nWiesz, masz rację choć dziwnie brzmi to jak to napisałaś. Ale to o to chodzi. Jak mu robię jego ulubioną zupę to dlatego, że chcę zrobić dla niego coś miłego (my tak mamy, my samotni, tzn samodzielni rodzice) a ponadto chce żeby coś zjadł bo w pzredszkolu tylko skubie.\nCo do zabawy to trafiłaś w 10. wczoraj tego nie dostzregłam ale dzisiaj się sytuacja powtórzyła i to mnie oświeciło. Mój syn lubi sie bawić, pewnie tak jak każde dziecko. Wczoraj i dziś było tak smao. najpierw powiedział, ze nie jest głodny, poszedł do pokoju a po 30 minutach wrócił i powiedizął jestem głodny i zjadł podwójną porcję. Tylko, ze wcozraj ryknęłam: nie jestem służącą nie będe podawać ci obiadu kiedy ty się namyślisz. Jaka głupia jestem. dziś nie ryknęłam. Dziś oddychałam.\nEwelino - raczej wszystko na raz.\nMoje dziewczyny mają 3 lata i rok. Jestem w trzeciej ciąży. Zwyczajnie, po ludzku, chciałabym współpracy. Szanuję emocje. Szanuję potrzebę decydowania o sobie samej i walkę o swoje kompetencje. Nasze dzieci mają pełne prawo mówić "nie", staramy sie ich nie wychowywać w ten ogólnie przyjęty sposób. Żadnego "powiedz proszę" czy "przywitaj sie z panią". Blw, mama zawsze dostępna itd. Jednak krew mnie zalewa jak starsza na tekst np. chodź ujemy zęby to bedziemy mogły wyjść na dwór zaczyna sie pruc (choc mycie samo w sobie niew jest dla problemem). Ostatnio niemal nca wszystko reaguje krzykiem, ze jest zła. Siostra ją naśladuje oczywiście. A ja mam ochotę uciec z domu. Tak, jda też czasami krzyczę, bo niew wyrabiam, ale świadomie ostatnio sie kontroluję i zdarza sie to coraz rzadziej. Do tego mam ochotę zamordować kiedy starsza ZAWSZE musi zabrać siostrze zabawkę, zawsze przeszkodzić w etym co mloda robi, zawsze być przed nią. A potem lament bo młoda zachowuje sie tak samo. Zero współpracy. I moja bezsilność.\nno ja dopiero teraz mam czas.. Ale wiadomo,ze sie zapisuje i oddycham z ulga,ze bede mogla gdzies zajrzec..jak oddychanie nie wystarczy :)\nA moze moje doswiadczenie komus pomoze?? Bo w koncu 13 lat oddychania w roznych warunkach mam za soba juz.\nJa również chciałabym dołączyć. Fantastyczna idea. Wreszcie będzie miejsce na rozwiewanie wszelkich wątpliwości, których w mojej macierzyńskiej podróży, mnóstwo :)\npozdrawiam ciepło i dziękuję,że jesteście\nCzuję się cokolwiek onieśmielona przy takiej ilości psychologów, bom spoza branży;) ale chętnie dołączę do Klubu;)\nAnia z Owijalni 13/9/11\nChcę oddychać z Wami . Przede wszystkim świadomie - tylko świadomy oddech to świadome Życie :) A im jesteśmy starsi , tym częściej nasz "oddech" staje się płytki i znika dziecięca jego swoboda . Trzeba przeciwdziałać ! :)\nAnonimowa mamo synka - świeżo upieczonego przedszkolaka - synowie często mają tak, że na powrót nieobecnej mamy najpierw zwykle reagują złością, agresją, a potem pragnieniem bliskości. dziewczynki częściej od razu reagują bliskością, przytuleniem.\nsamodzielna mamo - rodzicielstwo w pojedynkę nie jest łatwe... do niedawna sama bylam właśnie taka pojedyncza w tej roli. i z jednej strony jest tak, ze nie tylko my-samodzielni chcemy sprawiać dzieciom przyjemności :) ale faktycznie jest też tak, że mamy w sobie więcej skłonności do wynagradzania dzieciom nieobecności drugiego rodzina.\nM. - odnośnie Twojego ZAWSZE... "zawsze" i "nigdy" jest cholernie dołujące. ale sedno tkwi w tym, że nigdy nie jest zawsze, tylko nie zawsze to widzimy. przypuszczam, ze pewnie jest wiele sytuacji, kiedy dziewczyny współpracują ze sobą, tylko że wtedy jest cicho, a jak się kłócą, to jest głośno, a to wtedy jest dostrzegalne... może warto pobawić się w tropiciela takich sytuacji, kiedy one potrafią się fajnie bawić?\ntyle co mi przyszło do głowy :)\nMago - rzeczywiście to "zawsze" użyłam niefortunnie i raczej na użytek tutaj. Jak razem współpracują to też cicho nie jest, bo wtedy są piski radości ;))) I my te momenty zauważamy. Głośno o nich mówimy. Smiejemy się z nimi, albo doceniamy inicjatywę Starszej,bo to ona najczęściej te zabawy inicjuje. Ale wierz mi, że jeśli tylko nadarzy się okazja to pójdzie i młodej zabawkę zabierze. Oczywiście przy tym tłumacząc. Scenka z dziś. Młoda siedzi i bawi się kredkami, próbuje rysować. Starsza zajęta w drugim pokoju. Po chwili starsza podchodzi, zabiera młodej kredki mówiąc "Wybacz, ale muszę już iść do domu" (była w domu, to tekst z placu zabaw ;-) ). I zabrała co do jednej. Nie po to by porysować. Po to by zabrać. I tego nie pojmuję. I wkurza mnie to. Pewnie reaguje źle, bo używam swojej przewagi na spokojnie mówiąc Starszej, że ma młodszej oddać kredki. Nie jedną. Jecną czy dwie może zostawić sobie. Reszta wraca do "właściciela".\nja sobie pomyslalam,ze jak tu sie zrobi ciasno to mozecie zalozyc takiego bloga w ktorym jest duzo uczestnikow (czyli osob z mozliwoscia pisania postow) i wtedy ktos kto chce cos powiedziec o swoim oddychaniu albo problemie z tymze moze napisac posta a reszta moze go w komentarzach wesprzec albo cos doradzic etc. takie posty by mialy etykiety i wtedy by bylo wiadomo jak sobie odetchnac jak dzieko krzyczy cala droge z przedszkola a jak jak musismy odetchnac gleboko gdy ktos nasze dziecko/nas krytykuje..\nŁał, tym razem trafiłam do ciebie drogą okrężną, via Facebook. Ale tu się zaczęło roić od psychologów, aż ciasno.\nNiniejszym sama mianuję siebie weteranką KOM, bo wpadam tu do ciebie na oddychanie, od kiedy zagościłam pierwszy raz.\nTo mówiłam ja, Mamusia Dziubeluni, stała czytelniczka.\n@Justmaga, fajny pomysł ale ja nie chciałabym opuszczać blogu żeby łapać oddech. Tak jak Dziwobaba jestem tu prawie od początku i łapię oddech przy każdym poście Moniki.\n@Maga - "synowie często mają tak, że na powrót nieobecnej mamy najpierw zwykle reagują złością, agresją, a potem pragnieniem bliskości. dziewczynki częściej od razu reagują bliskością, przytuleniem" to chyba zbyt uproszczona obserwacja. Znam dziewczynki które w takich sytuacjach płaczą i chłopców, którzy się przytulają. Uogólnienia wyrzucamy do kosza!\n@M. podejrzewanie dzieci o złośliwość podcina im skrzydła. Może to potrzeba bycia zauważoną każde twojej starszej córce w ten sposób się zachowywać. Czy wtedy nie dostaje więcej uwagi niż w innych momentach (bo jest młodsza). Poza tym trudno jest być starsza siostrą bo wymaga się od niej opiekowania się młodszymi, dzielenia się z nimi, ustępowania. Wiem coś o tym, jestem tą starszą :)\nNo tak, starszemu trudniej choć nas Starszy jest bardzo uczynnym bratem. Nie robi histerii kiedy musi ustąpić ale po tym, co tu przeczytałem zaczynam się zastanawiać czy to rzeczywiście jest pragnienie mojego syna czy tylko "dobre wychowanie". Wychowywaliśmy Starszego w posłuszeństwie, dyscyplinie i służeniu innym. Teraz wychowujemy kolejne dziecko i nie wiem czy to, co daliśmy Starszemu chcemy przekazać i jemu. Od kliku dni co wieczór siadamy z żoną by o tym rozmawiać i okazuje się, że moja żona nie była nigdy tak w 100% przekonana do metod które stosujemy naszym domu. Wczoraj mi podziękowała, ze znlazełm Twoj blog Moniko. No cóz, to i ja dziękuję.\nA może po prostu załóżcie forum (choć wiem, że to więcej pracy dla Was)? Będzie więcej porządku w wątkach? Gdyż pewnie komentarzy w końcu będzie niezliczona ilość (tyle ile rodzicielskich problemów) i nie sposób będzie się odnaleźć. Przemyślcie dziewczyny, gdyż chyba trafiłyście w sedno :)\nBea - napisałam, że chłopcy mają tak "często" i że "zwykle" tak reagują, a nie że "wszyscy" tacy są i "zawsze" tak mają. ale psycholodzy zauważyli pewną prawidłowość. to nie jest uogólnienie, przyczepianie etykietek. szukanie pewnych prawidłowości pozwala lepiej zrozumieć ludzi, stawiać diagnozy,a diagnozowanie umożliwia udzielanie pomocy. przy jednoczesnym akceptowaniu tego, zę każdy człowiek jest indywidualny, przy ciagłym weryfikowaniu tego, co się widzi, uważności i unikaniu ślepego przywiązywania się do etykiet.\nmożna by powiedzieć, ze w świecie żyrafy też stosujemy uogólnienia - że każde dziecko ma potrzebę wyrażania siebie na swój sposób, że małe dzieci wszystko traktują jak zabawę, jak pisała Monika.\nja zauważam wśród dzieci, które znam (dotyczy to dzieci około 2 lata i więcej), że faktycznie tak jest, ze częściej chłopiec najpierw reaguje krzykiem i płaczem, oraz złością, "karząc" rodzica za nieobecność, a potem przytuleniem, a dziewczynki idą bardziej w płacz, smutek i pragnienie bliskości. trudno mi ignorować obserwacje, wyniki badań, trudno nie korzystać z tej wiedzy. ważne, by nie zamykać się w jej ramach i nie traktować jako jedynej i swiętej prawdy, prawdy ostatecznej, bo to uważam jest błędne.\n@Jusmaga, @Mamosfero, pomyślimy o jakimś miejscu. Nie dziś, nie za tydzień ale sprawdzimy czy taka dodatkowa przestrzeń jest rzeczywiście potrzebna. Forum to jest myśl. dziś jeszcze nie umiem administrować forum ale kto wie, czego się nauczę w najbliższym czasie :)\n@Anonimowy kiedy napisałeś, że prowadzicie z żoną wieczorne rozmowy, by odpowiadać na potrzeby swoich dzieci to zwyczajnie mnie wzruszyłeś. Wzbogacanie życia, troska o dzieci, tworzenie wspólnoty, wspieranie się nawzajem - to potrzeby, które legły u podstaw blogu.\n@Maga, ok. takie wyjaśnienie jest dla mnie ok. Dzięki. Szczególnie ważny jest dla mnie ostatni akapit.\nJa też chcę sobie z wami pooddychać, chociaż się nie duszę ... tak mi się wydaje ... ale może oddycham za płytko, a dzięki Żyrafie pooddycham pełną piersią :).\nWitam wszystkich Oddychających!!! Przyłączam się do Was z radością, dziękując Monice i Ewelinie za to miejsce.\nNie jestem psychologiem :)\nDzięki Monice już nie biję mojego 10latka tylko...oddycham,oddycham i próbuję rozmawiać. I choć to bardzo dla mnie jeszcze trudne okazało się możliwe i skuteczniejsze!!!\nFiliżanka Codzienności 14/9/11\nJestem tu pierwszy raz, a od razu wpadam na taką wspaniałą inicjatywę :) Sama jestem mamą dwóch szalonych dziewczyn, więc chętnie z Wami pooddycham. Moniko i Ewelino cudowny pomysł! :)\nZ pewnością będę tu często zaglądać.\nPozdrawiam Was ciepło i zapraszam do mnie\nCzytam z ogromnym zainteresowaniem. I moje odkrycia na dziś:\n- sama przeżywałam "krzyczące" powroty mojego Syna z przedszkola i nie miałam pomysłu skąd się to bierze. I chyba macie rację - to był rodzaj jego reakcji na rozłąkę, bo wiem, że ze mną jest mocno związany. A moje serce wciąż pytało: dlaczego? Dlaczego on złości się, krzyczy, kiedy wreszcie jesteśmy razem. Czemu niszczy większość popołudnia? I nakręcało to wiele moich negatywnych uczuć.\n- Związane z powyższym, i z problemem M. (moim także - czyli robienie przykrości młodszemu rodzeństwu) - dzieci nie robią na złość, coś się pod tym musi kryć, będę szukać.\nA może macie pomysł, jak reagować bez przemocy i uwzględniając potrzeby starszego i młodszego, na przykładowe (podane przez M.) zabieranie WSZYSTKICH kredek młodszemu rodzeństwu, bo one W TEJ CHWILI są niezbędne?\nWidze tu pewną nadinterpretację. Przed myśl mi nie przeszło ze dzieci są złośliwe. Zabiera zeby zabrać, bo nie potrzebuje w tej chwili, ale ma ku temu ukryty powód.Ja to wiem. I nie reaguję krzykiem czy przemocą, ale wewnętrznie sie gotuję. I chciałabym zacząć oddychać i się nie gotować. U nas to nie jest kwestia przykuwania uwagi bo tej mają obie dużo. Starsza nawet więcej. Dla mnie to jest potrzeba bycia najważniejszą. Siła rzeczy starsze dziecko jest zdetronizowane i nie ma szans żeby wróciło top co było, ze mama i tata tylko dla niej. To jest dla dziecka trudne i pewnie taka ma metodę ną radzenie sobie z tym. My bez złości tłumaczymy ze z żadne z dzieci nie jest ważniejsze, że cała trójka jest dla nas wyjątkowa i aze miłość sie mnoży, nie dzieli.\nPrzywiązujemy ogromną wagę do tego by niet przypisywać dzieciom ról. Sterza niew musi opiekować sie młodszą, bo to nasza rola. Onca ma byc odpowiedzialna za samą siebie. Niew musi ustępować, bo młodszemu trzeba.To jedna z gorszych rzeczy i gotuję sie jak to słyszę gdzieś. Każda ma swoje prawa i przywileje. A dzielnie się. Hmmm....nie zmuszamy. Jednak tłumaczymy, że dobrze jest sie dzielić. Ja dziele się telefonem jak starsza chce pograć, tata dzieli sie obiadem, siostra rowerem czy piłka. Jeśli nadal nie chce to nikt jej nie zmusza. Młodszą obowiązują te same zasady. Niew ma równych i równiejszych.\nCo do reagowania. Niew wiem czy robie dobrze, ale tłumaczę, proponuje inna zabawę. Zamiast zabierania proponuje porozmawiać z siostrą. Często okazuje sie, że jak starsza porozmawiai poprosi mloda to ta chętnie daje. Jeśli okazuje sie, że jednak te kredki teraz i natychmiast to proponuje by sie nimi podzieliły, a często siadam z nimi i rysuję. To wystarcza. Jeśli tylko stan mojego zagotowania pozwala to mówię, że je kocham.\nWiecie, ja w teorii to jestem dobra. Tylko to co dzieje sie w moim wnętrzu w danym momencie, nawet jeśli tego nie okazuje, nie pozwala mi na pełen oddech.\n:-)))) Ja też staram się tak robić. Nie mówię by ustąpił, bo jest starszy, że ma się opiekować itp.\nI również mam wrażenie, że najwięcej uwagi poświęcam Najstarszemu.\nNo ale i we mnie taka sytuacja wzbudza silne emocje i niestety mam wrażenie, że mój 5-ciolatek ma jakąś satysfakcję (uśmiecha się), gdy 2,5-latek płacze, bo starszy mu coś zabrał z ręki. Ten uśmiech powoduje, że się gotuję i nie wiem jak wybrnąć z sytuacji bez "nakazów".\nO dziwo młodszy nigdy nie zabiera, a prosi starszego, a tamten albo da albo nie. A starszy gdy poprosi młodszego to dostaje zawsze. No ale zazwyczaj nie prosi, a zabiera z ręki, z uśmiechem.\nTak, ten uśmiech satysfakcji doprowadza mnie do szału! Jakby dziecko próbowało udowadniać sobie, że jest lepsze. Przed porodami dużo pracowałam z innymi dziećmi i zawsze właśnie to obserwowałam w relacjach starszy-młodszy.\nAle wiesz...przypomniało mi się jak w jednej rodzinie młodszy w koncu przyłożył starszemu, zaczął się bronić. I zyskał respekt ;)\nU mnie młodsza kiedyś w swojej obronie ugryzła starszą. Mina starszej - bezcenna. Wtedy skończyło się np. zadawanie siostrze bólu!\nMoze za jakiś czas nasze młodsze dzieci znajdą sposób na poradzenie sobie ze starszym rodzeństwem?\nBo mozna próbować rozumieć starszaka itd ale kochamy oboje dzieci i serce sie kroi, i pojawia sie niezgoda, na sprawianie młodszemu przykrości.\nNie napisałam jeszcze jak u nas zwykle ta sytuacja wygląda.\nNajstarszy zabrał coś z ręki średniemu.\n- Spróbuj go poprosić zamiast zabierać. On zazwyczaj ci daje.\n- Łaaaaaa na pewno mi nie da!\n- Spróbuj, zobaczysz, że ci da.\n- Łaaaa nie da.\nJeszcze wiele tego "łaaaaa" i po jakiś 15 min. prosi.\nMłodszy daje i wszystko niby jest ok.\nAle ja jestem ugotowana ;-)\n@Niedzielko, to przede wszystkim Twoja zasługa.\n@Małgorzato, @MamoEli witajcie. Zapraszamy do Wspólnego Oddychania.\n@M, @Maciejko, z zainteresowaniem przeczytałam Waszą rozmowę. Chciałabym dorzucić do niej swoje 3 grosze. Znalazłam to na fejsie i pomyślałam o Was i o sobie, o wszystkich tych rodzicach, którzy żyją w bliskości ze swoimi dziećmi, dostrzegają ich potrzeby, pomagają nazywać uczucia; o wszystkich tych, którzy mają dość empatii by wspierać swoje dzieci, a jednak czasem opadają z sił i reagują przemocowo.\nDla Was, dla mnie, i dla innych rodziców myśl Agi (empatycznego psychologa :) ):\n"One (dzieci) nie próbują utrudnić ci życia. One tylko próbują ci pokazać, jakie to wszystko jest trudne dla nich."\nWpisów rzeczywiście coraz więcej, co jest i motywujące dla mnie i budujące. Dziękuję za zaufanie i przyjęcie zaproszenia do wzajemnego wspierania się, dziękuję za otwartość.\nCzytam kilka razy o Waszych Starszakach Maciejko i M. i jedyne co przychodzi mi do głowy, kiedy piszecie,że zabierają młodszym zabawki tylko po to,żeby zabrać, to myślę sobie, jak silna jest ich potrzeba decydowania o swoich rzeczach( nawet jeśli były kupione z myślą,że mają być wspólne,) A może właśnie przez to,że rzeczy są wspólne potrzeba własności nie jest zaspokojona, może chcą mieć rzeczy tylko własne, swoje?(nie piszecie, jak to u Was wygląda).\nCieszą mnie słowa o tym,że nie zmuszacie swoich dzieci do dzielenia się,że zostawiacie im wolność, choć wyobrażam sobie,że nie jest to łatwe dla Was. M., Maciejko, kiedy "się gotujesz" w podobnej sytuacji, to chcesz chronić swoje młodsze dziecko, chcesz się zatroszczyć i o jedno, i o drugie - starszego nie nakłaniając do dzielenia się , a młodszemu zaoszczędzić smutku i płaczu? Czy dobrze rozumiem Waszą irytację?\nŚwietny pomysł. Też pragnę oddychać z Wami i dołączyć do klubu :)\nNasi rodzice też traktowali nas tak samo. Żeby nie wyróżniać. To miało być sprawiedliwie. Ale nie było. Dzieci są różne i mają różne potrzeby. Uparte traktowanie po równo, było jakieś takie nie w porządku. Tak to pamiętam.\nJa jestem tą starszą.\nU nas wygląda to tak, że są rzeczy własne i wspólne. Tak jak ja mam ukochany kubek, z którego nikt pić nie może, tak jak mój mąż ma ukochane słuchawki, na które wolno tylko patrzeć ;-) tak nasze dzieci mają swoje rzeczy, o których decydują. Rozumiem trudność w dzieleniu się, bo przecież wszystko było tylko Starszej, aż tu nagle przyszedł mały ktoś i nie tylko trzeba było pierś mamy dzielić (przez 9 miesięcy karmiłam je równocześnie), ale rzeczy okazują się wspólne. Nawet jeśli z nich się już wyrosło. Swiadomie kupujemy Starszej rzeczy, które są tylko jej i Młodszej też. Myk polega na tym, że Starsza równie chętnie decyduje o swoich rzeczach jak i o siostry. Czasem dochodzi do, w moim poczuciu, paranoi. Dziewczyny dostały dwa plastikowe krzesła do swojego pokoju, w róznych kolorach. Wybrały, podzieliły się i super. Ale teraz się okazuje, że jak Młodsza próbuje usiąść na krześle Starszej to ta jej spod pupy zabiera. A na krześle Siostry siada bez żenady i pytania o cokolwiek.Oj wtedy oboje z mężem się zjeżyliśmy (pomijam już, że Młoda miała rok i było to dla niej po prostu niebezpieczne) i pojechaliśmy z gadką, że przesada we wszystkim nie jest dobra, liczy się zdrowy umiar i rozsądek, ze tak naprawdę wszystkie krzesła w domu są nasze, ale nie zganiamy z nich Starszaczki i inne bla bla bla... Wiadomo - efekt przynioslo to mierny :/\nDlaczego mnie to irytuje? Bo nie ma we mnie zgody, żeby Młoda była permanentnie "ofiarą". Chciałabym żeby kiedyś Starsza miała w Młodszej towarzysza zabaw, a nie wroga, który będzie, wzorem siostry, wszystko zabierał i wyrywał.\nMłodej też nie wolno robić takich rzeczy. Nie wolno wyrywać, trzeba negocjować.\nU nas jest o tyle trudniej, że Mała jest mała (15 m-cy). Mowi już sporo ze zrozumieniem (moje, daj, nie, chodź, już, mamo, tato itd) ale nadal komunikacja jest mocno utrudniona.\nCzasem mówię Starszej "słuchaj, dasz siostrze, ona popatrzy i zaraz Ci odda". Starsza daje albo nie, jak chce. Choć nie wiem czy to nie jest rozmowa przemocowa.\n@Ewo - mnie chodziło o coś innego. Chodziło mi o to, że są stałe granice, których nikomu nie wolno przekraczać. Np. nie bijemy. Mama nie bije, tata nie bije, nie bijemy się wzajemnie i nie lejemy kota.\nJak napisałam, każde z naszych dzieci ma swoje prawa i przywileje wynikające z wieku, potrzeb, uwarunkowań charakteru itd. Staramy się je traktować indywidualnie. Ale jeśli starszej siostrze nie wolno wyrywać zabawek, to młodszej też nie. Jeśli młoda może wychlapywać wodę z wanny to starsza też.\nAle starsza może np. oglądać Bolka i Lolka, a młodsza nie. A młoda brać do buzi zabawki, bo taki wiek, a Starsza jest uświadomiona, że z tego już wyrosła.\nW tym sensie mi chodziło o brak równych i równiejszych.\nJeśli ja mogę sobie zjeść lody po obiedze, albo zdecydować, że dziś obiadu nie jem, to nie zabraniam tego moim dzieciom i pozwalam na samodecydowanie\nPisałyśmy jednocześnie i nie dałam rady się ustosunkować ;-)\nPo pierwsze dziękuję za Twoje wpisy. Dała mi wiele wsparcia ta "wspólnota myśli i doświadczeń". I przepięknie piszesz o założeniach wychowawczych matki co najmniej dwójki dzieci (ja jeszcze mam trzecie, ale ono nie wchodzi obecnie w konflikty, bo ma 4 m-ce). Mam podobne przemyślenia i staram się wprowadzać je w życie, lecz tak trafnie nie potrafiłam tego ująć.\nA co do obserwacji relacji starszy-młodszy, ja nie miałam wcześniej do czynienia z innymi dziećmi. Chyba że w piaskownicy, gdy z moim Najstarszym jeszcze maluchem chodziłam, i tam faktycznie zauważałam satysfakcję z poszturchnięcia, zabrania zabawki przez starsze dzieci. A teraz mnie samej we własnym domu przyszło to obserwować.\nDziękuję za złotą myśl. Jak najbardziej jest do mnie :-) I sposób w jaki się do mnie zwracasz mówi mi: "akceptuję cię Maciejko" - dziękuję :-)\nJeśli chodzi o własność u nas w domu. Większość zabawek jest uważane za wspólne i leżą na ogólnie dostępnych półkach, choć chłopcy pamiętają co który kiedy dostał, ale raczej nie ma o nie kłótni - z serii "to moje!", ale występuje właśnie to wydzieranie czegoś młodszemu. Zabawka, którą bawi się młodszy staje się nagle niezbędna.\nNajstarszy ma też kilka zabawek którymi tylko on się bawi i one są w miejscu niedostępnym dla Średniego. Gdy Najstarszy się nimi bawi, to Młodszy patrzy z wyrazem twarzy, że też by chciał, ale respektuje jego własność i nie przypominam sobie jakiejś większej kłótni o te zabawki. Bardziej chodzi o te z rodzaju wspólnych. Średni dotąd nie miał zbyt wielu własnych zabawek, a te które dostawał trafiały bez pretensji z jego strony do wspólnych. Niedawno dopiero odkrył własność i np. sam sobie wybrał koparę i ta kopara jest traktowana jako jego, bardzo jej pilnuje. A Najstarszy mu jej zazdrości (choć sam sobie wybrał wtedy robota) i początkowo chciał mu ją zabierać, ale jakoś doszliśmy do porozumienia i obecnie pyta się, czy może pobawić się koparą.\nZ tego przydługiego opisu wynika, że kłótnie są o zabawki wspólne.\nWłasność Najmłodszego-niemowlaka jest nienaruszona. Pooglądają i mu oddają, zabawiają itp.\nZaczęliśmy obserwowac naszego Starszego Syna pod kontem tych potrzeb i uczuć (czytaj: wyrazu twarzy czyli najlepszego zwierciadła uczuć). No cóż, dzisiaj żona powiedziała: My chyba naprawdę w złą stronę poszliśmy z tym wychowaniem, a potem opowiedziała mi jak to Syn podzielił się (wcześniej się skrzywiwszy) z rodzeństwem. Kiedy żona zapytała go czy miał ochotę to zrobić powiedział: mama, przecież to nie chodzi o to, co ja chcę ale o to co jest dobre. A dobrze jest się dzielić. Prawda? Żona się rozpłakała. Fatalnie się czuję bo to ja naciskałem na taki model. I co teraz?\nKochana Maciejko! (mogę tak?)\nMam w stosunku do Ciebie te same odczucia i cieszę się, że siętu znalazłyśmy obie.\nU nas trzecie w drodze, 4 miesiąc ciązy. Obecnie jest wspólne całowanie brzucha, ale już drżę na myśl co będzie jak wszystkie moje dzieci będą w wieku "dyskusyjnym", np. 2-4-6...drżyjcie narody!\nA może będę już zaprawiona w bojach?\nMoniko! Też dziękuję za te akceptację.\n@Anonimowy! NIGDY nie jest za późno, naprawdę. Myślę, że gdy dacie synowi "wolną rękę" do bycia takim jakim jest, wytłumaczycie, że się myliliśxie, że checie żeby mówił o tym co chce, to powoli, powoli wyjdziecie tam gdzie będziecie wszyscy oddychac.\nCzy mam rację Specjaliści?\nNaprawdę myślicie że przeproszenie dziecka za metody wychowawcze to dobry pomysł? Obawiam się, ze mój Syn nie zrozumie o co chodzi bo przeciez nie był bity, nie krzyczeliśmy na niego, nie stosowaliśmy wobec niego żadnej przemocy.\nBogaty Misza 15/9/11\nMiło popatrzeć na ten kocioł wychowawczy, jak widzę ile trudu rodzice wkładają w wychowanie to serce rośnie. Nawet info o ujemnym przyroście naturalnym już tak nie martwi, widać stawiamy w kraju na jakość.\nDziękuje Moniko za zorganizowanie przestrzeni dla tego kociołka.\nKiedy przeczytałam przytoczone słowa Waszego syna, po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak bardzo nasze dzieci są wrażliwe i jak skłonne do współpracy z rodzicami, nawet za cenę własnego szczęścia.\nZ drugiej strony słowa Twojej żony o tym,że poszliście złą drogą, przejmują mnie smutkiem, bo domyślam się,że i Was to odkrycie przygnębiło. Ale chcę Wam powiedzieć,że jestem głęboko przekonana,że robiliście wszystko, co uważaliście za dobre dla Waszego syna w tamtym czasie, że Wasze starania były przepojone troską i miłością tak, jak teraz, kiedy szukacie drogi wyjścia z tego zaułku. Myśl o tym jest chyba dobrym punktem wyjścia do zmian, bo przeszłości cofnąć się nie da, możecie za to ubogacić Waszą teraźniejszość.\nZgadzam się,że tłumaczenie synowi błędów wychowawczych może być dla niego niezrozumiałe, ale powiedzenie,o faktach wydaje mi się być uczciwe.Dostrzegliście przecież,że spełniając Wsze prośby np. o dzieleniu się nie zawsze jest szczęśliwy, a wy chcecie się o niego zatroszczyć i chcecie słuchać,czego chce także i on. Dostrzegliście,że dzielenie się jest fajne wtedy, gdy to on chce się podzielić,że owszem myliliście się do tej pory( uwaga! tu trzeba zrezygnować z nieomylności i autorytetu rodzica,choć nie twierdzę,że u Was funkconuje podobny wzorzec, dzięki czemu dziecko widzi w nas człowieka:)Może to go zaskoczy, a może ucieszy i przyniesie ulgę, że nie musi zawsze sprostać Waszym życzeniom i oczekiwaniom, że może powiedzieć Tak lub Nie i Wy to będziecie od dziś szanować:)\nPozdrawiam i bardzo się cieszę Anonimowy,że jesteś tu z nami.\nChętnie i ja się przyłączę do Oddychających Mam, ale przede wszystkim do mam świadomych, starających się być lepszymi matkami, a przez to i lepszymi ludźmi :-)\nOdnośnie 6 punktu czyli manipulacji dzieckiem: moja własna matka, a babcia moich synów, kiedyś jawnie zamanipulowała moim starszym synkiem. Coś chciał, o coś prosił (już nie pamiętam o co) ona nie chciała mu tego dać i nagle wypowiada takie zdanie: "A ja by chciała gwiazdkę z nieba". Akurat niedaleko Kacperka leżał pojemnik na świeczki w kształcie gwiazdy, wziął go, podał babci i powiedział "Masz", na co babcia lekko skonfudowana: "Ale ja chciałam gwiazdkę z nieba", a Kacperek słodkim, smutnym głosikiem "Nie mam takiej". Babcię zatkało, a ja czułam z jednej strony satysfakcję, a z drugiej złość na siebie, że nie zareagowałam na jawną manipulację. Wobec obcej osoby nie miałabym z tym problemu, a tu zupełnie zamarłam i czekałam na ciąg dalszy zamiast ochronić moje dziecko przed manipulacją :-(\nDag, ale chyba na dobre wyszło. Dziecko miało szansę samo sobie poradzić i zrobiło to koncertowo :)\nAnonimowy - ja jeszcze raz do Ciebie:)bo jakimś trafem kilka zdań mi się zgubiło niestety.\nCzy kiedy piszesz,że czujesz się fatalnie, to czujesz ból, bo chcesz wspierać swoje dzieci, chcesz szczerości i bezpieczeństwa dla nich i dla całej Waszej rodziny? i kiedy zadajesz pytanie" i co teraz?"to chciałbyś jakichś wskazówek, przemyśleń moich/naszych ( co tez napisałam wcześniej), bo potrzebujesz pomocy, jasności? Czy jest Ci to bliskie w jakimś stopniu?\n@Dag, nigdy nie wątpiłam, że dzieci są kompetentne :) i empatyczne. Twój Syn dał babci to, co mógł jej dać by sprawić jej radość. Warto do tego wrócić w trakcie jakiejś rozmowy z babcią, bo być może umknęło jej to, że jej wnuczek odpowiedział na jej potrzebę.\n@Anonimowy, zgadzam się. Powiedzenie do Syna: "słuchaj, jeśli nie masz ochoty podzielić się zabawką to powiedz to bratu. myślę, że zmuszanie Cię do dzielenia się to nie był dobry pomysł" da mu przestrzeń na wyrażanie siebie (wzruszyło mnie zdanie Twojego syna wypowiedziane do żony). To jest w moim przekonaniu przyznanie się do błędu i przeproszenie dziecka\n@Ewelino dziękuję Ci za obecność, uważność i gotowość dzielenia się, bo to zaspokaja moją potrzebę wsparcia i wspólnoty.\nMamy takich znajomych, małżeństwo z jednym, niespełna 2-letnim dzieckiem.\nW sumie świeża znajomość, zapowiadała się nieźle. Aż do momentu kiedy weszło na temat wychowywania. No więć moje dziewczyny są źle wychowane i nigdy nie wpoje im wartośći bo:\n- nie robią tego co chcą rodzice, wtedy kiedy oni chcą i dlatego, że chcą.\n- nie chcą się dzielić ulubionymi zabawkami\n- nie chcą się witać z ciocią i wujkiem w przewidziany przez ciocię i wujka sposób (podanie ręki, uśmiech i pewnie jeszcze dygnięcie)\n- nie śpią we własnych łózkach, a młodsza, o zgrozo!, nadal (?!) budzi się w nocy\n- nie jedzą kaszy jaglanej (az mam ochotę zakrzyknąć "Kasza jaglana podstawą dobrego wychowania!")\n- nie zjadają z talerza do końca.\nDo tego ja jestem złą matką, bo:\n- usprawiedliwiam złe zachowania moich dzieci (złe czyli takie jak powyżej)\n- przyzwalam na kłamstwo (sic!) (choć w moim poczuciu okazuję dziecku bezwzględne zaufanie)\n- nie daję kaszy jaglanej (ta kasza to chyba naprawdę jakaś podstawa...)\nI w ogóle co to ma znaczyć, że moje dziecko, które ma jeszcze na talerzu pomidora i rzodkiewkę zamiast to zjeść to woła o ogórka. A ja daję. Koniec świata.\nPo każdym spotkaniu czuję, że muszę się odtoksycznić. Nie podoba mi się robienie z moich dzieci potworów i ciągłe, natrętne i usilne udowadnianie mi, że ich metody wychowawcze to...I nieustanne porównywanie naszych dzieci. I te komentarze "cóż...jesli Twoja córka nie chce się ze mną witać..."\nMam ochotę krzyczeć "Nie, nie chce! Uszanuj to do cholery!!!"\nA jakoś tak musiałam z siebie wywalić. Wy zrozumiecie.\nA ja bym chciała wszystkim oddychającym mamom polecić książkę "Buddyzm dla współczesnej mamy". Jest o oddychaniu. I o złości. O sposobach radzenia sobie z nią i o jej konsekwencjach. O przepraszaniu dzieci. O niepokoju o nich. O uważnym rodzicielstwie.\n@M. rozumiem Twój gniew. Chcesz mieć prawo do towarzyszenia dzieciom w ich rozwoju, w taki sposób jaki i Tobie, i dziewczynkom jest bliski. Chcesz też zaufania dla Twojej drogi, może nawet szacunku dla siebie jako mamy.\nTrudne są relacje, w których ktoś wie lepiej ode mnie czego moje dzieci potrzebują. Bolesne jest porównywanie naszych dzieci do tych "lepiej wychowanych", doradzanie nam pod szyldem "troski o dzieci", roztaczanie przed nami wizji przyszłości, w której nasze dzieci nie będą dziękować, przepraszać i prosić. Oj trudne to relacje.\nWczoraj z Eweliną rozmawiałyśmy o tym, jak to jest możliwe, że dorośli dają sobie prawo do nie mówienia dzień dobry nielubianej sąsiadce, a dzieci zmuszają do witania się i żegnania z każdym. Jak to jest, że dziecko musi podziękować za rysunek, który dla niego zrobiła przedszkolna koleżanka, bo inaczej słyszy oskarżenie. Jak to jest?\nDziewczyny zakładajcie to forum!\nMoniko, czy doszedł do Ciebie mój mail w sprawie forum?\nDuszę się codziennie... bo inaczej nie umiem, bo rządzą mną przyzwyczajenia i schematy, bo nikt nie nauczył mnie oddychać. Zasypiam z wyrzutami sumienia, że znów nie byłam dobrą mamą dla swoich synów. Więc jeśli jeszcze można się przyłączyć, to ja bardzo chętnie...\n@Olu zapraszamy. Świadomość duszenia się jest tu mile widziana, bo to pierwszy krok do prawdziwego, głębokiego Oddechu. A wyrzuty sumienia? Poczucie winy? Nie raz je miewam ale już znam ich mechanizm (niszcząca siła) i dlatego nie myślę o sobie, że jestem złą mamą. Szukam potrzeb, które niezaspokojone "ryknęły" na moje dziecko. I zawsze znajduję. A jak już wiem, o co mi chodzi, to łatwiej nie "ryczeć".\nPrzyzwyczajenia, schematy, wzorce, zwykle wyniesione z rodzinnego domu, choć prastare nie są wieczne. Słowo.\nOj jak bardzo taki klub byłby mi potrzebny - wszędzie dookoła mam ludzi, którzy wyznają te "zasady wychowawcze" (dziecko ma być grzeczne, ale nie wiadomo, co to znaczy; synek płacze w wózku, znaczy wymusza, biorę go na ręce, znaczy - daję sobą manipulować, śpi z nami, jeszcze się udusi, a nasz związek się rozpadnie), strasznie trudno mi z tym walczyć, często wybieram metodę unikania odpowiedzi, ale jak synek będzie starszy (na razie ma 5 miesięcy), będę musiała w końcu zacząć go bronić. Siły mi trzeba.\nJul, myślę,że tu właśnie jest miejsce, gdzie wszyscy możemy się wspierać. Zapraszamy:)\nJak dobrze, ze jestescie! Chetnie sie przylacze, bo potrzebuje oddychac. Mam dwojke dzieci - dwuletnia coreczke i polrocznego synka. Chce im dac wszystko, co najlepsze, chce ich wychowac tak, by byly szczesliwe i by ludzie byli z nimi szczesliwi. Ale czesto mam z tym trudnosc, bo jestem z natury wybuchowa osoba. Na dodatek coreczka przechodzi bunt dwulatka i okres adaptacyjny w przedszkolu, co sie odbija najbardzie na mnie, bo po powrocie MUSI byc ze mna non stop.\n@Moniko, dziekuje za cytat. Powiesze sobie zaraz obok mojej drugiej mantry ;-)\n@ms, zapraszmay do wspólnego oddychania.\n@Ewo, dziękuję Ci za inspiracje i motywacje. Forum ruszy już niebawem. Tam będzie i wiecej miejsca na Oddychanie i więcej porządku :)\n@Ewelino, słyszałaś? Ruszamy!\nSłyszę i już się cieszę:)\nOj z tym forum to jak najszybciej!!! Mi oddechu zaczyna dopiero brakować czasem, ale moja Zoś ma dopiero 1,5 roku:) Ale mam tak dużo pytań i czasem naprawdę potrzebuję otuchy, wsparcia, a tak mało spotykam ludzi co traktują małe dziecko jako pełno wartościowego człowieka a nie lalkę która ma robić co je się karze, przez co tak nie wile ludzi rozumie i mnie i moje podejscie, więc forum konieczne!! :) Kasia\nTo nie dokladnie o oddychanie, ale tyle tu madrych rodzicow i nie;-) mam nadzieje, ze podpowiecie, bo zglupialam.\nSytuacja z wczoraj - odbieram coreczke z przedszkola i sie dowiaduje, ze kolega ugryzl ja w policzek (miala dosyc wyrazne slady jeszcze). Wg opisu pani - a nie mam powodow by jej nie wierzyc - dzieci siedzialy obok siebie sluchajac bajki i nagle chlopiec ugryzl moja coreczke (ma troche ponad 2 lata).\nPo wyjsciu z przedszkola zapytalam ja o to i potwierdzila, ze ja ugryzl i ja bolalo. Mam wrazenie, ze posmutniala troche po moim pytaniu, ale glowy nie dam. Powiedzialam jej, ze chlopiec zrobil bardzo zle, ze nie mozna innym zadawac bolu (robic kuku), ze nikt nie moze jej sprawiac bolu i jakby chcial, to ma mowic stanowcze nie, moze odsunac osobe, ale zeby jej nie bila, a w razie czego niech powie pani.\nI nie wiem, czy dobrze jej powiedzialam... Bo pozniej moja wlasna mama stwierdzila, ze nie powinnam mowic, by nie bila, bo musi umiec sie bronic. Na to ja, ze ok obronic owszem, ale nie bic (staram sie jej wpoic, ze bicie jest zawsze zle). Nie wiem tez, czy dobrze wylecialam z ta pania, bo nei chce corki skarzepyty, ale z drugiej str wole by sie do kogos 'odwolala' nic tlukla w odwecie.\nDzis rano jeszcze raz jej powtorzylismy z mezem, ze nikt nie moze jej sprawiac bolu. Poradzicie cos? Dobrze zrobilam, cos poprawic w komunikacie (tzn rozmawialam zrozumialym dla neij jezykiem oczywiscie).\nPrzepraszam, za brak polskich liter, pisze z obcej klawiatury.\n@ms, powiedziałaś Córce to, co podpowiadało Ci matczyne serce. Chcesz żeby była bezpieczna więc nie ma w Tobie zgody na wyrządzanie jej krzywdy (fizycznej i emocjonalnej), to oczywiste.\nTo, co jest dla mnie trudne w Twojej historii do zaakceptowania to powiedzenie, że Chłopiec "zrobiło bardzo źle". Jasne, że zrobiło coś, na co nie ma zgody ani w innych dzieciach, ani w dorosłych. Ale jestem przekonana, że zrobiło to nie po to, by zadać ból ale z jakiegoś innego powodu. Może dla zabawy. Może dla zdobycia nowego doświadczenia. A może z ciekawości. To, co dzieci robią najczęściej robią, by być zauważonym. Może więc potrzebował zwrócić na siebie uwagę Twojej córki albo Pani. Naprawdę jestem przekonana, że nie zrobił tego ponieważ chciał kogoś skrzywdzić.\nTo, czego uczę się w NVC to nie wyręczać dzieci. Nie mówić im, co jest dobre, a co złe, co wypada robić, a czego należy się wystrzegać,bo w ten sposób nie wspieram ich rozwoju. To, co mogę dać moje córce to pytanie: "co możesz zrobić, gdy ktoś będzie cię chciał uderzyć lub zabrać zabawkę", "co czułaś gdy Jaś cię popchnął". Skupiam się na niej, nie na tym drugim dziecku.\nTo, co powiedzieliście córeczce dziś rano w moim odczuciu jest ok. Przecież nikt nie może jej sprawiać bólu. Ona też nie może sprawiać bólu innym (intuicja Cię nie zawiodła)\np.s. jak brzmi ten cytat, który już u Ciebie wisi?\nDziecko, które mówi dorosłemu (mamie, babci, pani w przedszkolu, nauczycielce itd), że ktoś go uderzył, kopnął, uszczypał troszczy się o swoje bezpieczeństwo. To nie jest "skarżypyta".\n@Moniko, dziękuję Ci za komentarz. Chyba nieodpowiednio dobrałam słowo - w żadnym wypadku nie chciałam ocenić tego chłopca jako osoby, ale jego zachowanie pt 'ugryzienie koleżanki'. Już podczas rozmowy z panią uderzyła mnie własna myśl, że nie wiem, dlaczego on to zrobił i nie myślę o nim źle. Musze się jeszcze przestawić na nowy sposób myślenia i prowadzenia rozmowy z córeczką - ciężka praca przede mną ;-)\nMoja dotychczasowa mantra to za Kingą Cherek zapożyczenie z Biblii:\nMama jest cierpliwa.\nMama nie unosi się gniewem.\nMama nie pamięta złego.\nMama wszystko przetrzyma.\nMiłość mamy nigdy nie ustaje.\nW gorszych momentach sobie czytam albo nucę pod nosem.\nForum? Już niedługo?\nAleż Wy jesteście skuteczne i szybkie, Dziewczyny :-)\nWitajcie, mam problem. Byłam dziś z moją prawie 3-latką w przedszkolu (państwowym), to był nasz pierwszy dzień. Z weszła do sali a ja zostałam na korytarzu, powiedziałam, że kiedy będzie chciała może do mnie przyjść a ja tam będę. Bawiła się ok 10-15 min, później poczuła tęsknotę, zapłakała, przyszła do mnie, ja ją utuliłam i wróciła do dzieci. Było kilka takich sytuacji. Pani powiedziała mi, że albo ją zostawiam i wychodzę do domu albo wychodzimy razem z Z. Dlaczego nie mogę zostać na korytarzu dopóki moje dziecko nie zaadaptuje się w nowym miejscu i dlaczego nie mogę dać mu poczucia bezpieczeństwa. Mam ją zostawić płaczącą, bo tak robi większość rodziców???? Jej się tam bardzo podoba, chce tam chodzić ale nie jest jeszcze gotowa na długi rozstanie, nie przeszkadzam pani w zajęciach bo jestem na korytarzu! Dziecko może do mnie podejść, dostać poczucie bezpieczeństwa i wrócić do zabawy. Myślę, że za 3, może 4 miesiące na tyle dobrze pozna nowe miejsce i ludzi, będzie wiedziała czego może się spodziewać i wtedy zdecydujemy, czy zostaje sama na np 3-4 godz czy zaczynamy przedszkole za rok. Dlaczego nie mogę dać czasu dziecku na adaptację tylko mam je zostawić samo mimo, że to dla niego obcy ludzie i miejsce???\nDodam jeszcze, że moje dziecko jest bardzo wrażliwe. W przedszkolnej łazience dzieci się przepychały i zepchnęły ją do rogu/konta pomieszczenia. Zaczęła płakać: "Ja ich nie odepchnę bo nie mam tak dużo siły".\nNa podwórku chciała przejść po drabinkach (niskich, chodziła po nich w czasie dni adaptacyjnych), pani ją zdjęła; "Nie wchodź tam, bo spadniesz!" a ona zaczęła płakać: Ja nie spadnę, ja potrafię po tym chodzić! Pani: Tu trzeba słuchać pani, my nie pozwalamy tu dzieciom chodzić!\nTo idealny czas i miejsce w moim życiu, aby dołączyć do Oddychających Mam i Tat :) Bardzo chętnie się przyłączę. Moja Zuzia często reaguje płaczem...choć od niedawna zaczęłyśmy nad sobą pracować i jest lepiej. Stajemy się szczęśliwsze:))) Ja nie krzyczę, Zuzia robi małpie figle i jest cudownie :)) Zuzia ma 5 lat, a ja od dwóch ograniczałam jej swobodę. Koniec z tym. Uczę się być lepszą mamą.\nSłyszę Twoją troskę i pragnienie towarzyszenia córeczce w nowych trudnych dla niej doświadczeniach.\nSłyszę też, że szanujesz przestrzeń Małej i jej prawo do decydowania, do samodzielności, z jaką uważnością się w nią wsłuchujesz i serce mi rośnie:)\nSłyszę też Twój smutek i ból z powodu reakcji pani przedszkolanki, bo potrzebujesz współpracy i wsparcia?Szacunku i zrozumienia, chcesz być brana pod uwagę jako matka i chcesz, by brano pod uwagę Twoją córkę, jej indywidualność i wrażliwość?\nBoisz się, bo chcesz, by Przedszkole było miejscem przyjaznym dla Ciebie, a zwłaszcza dla Twojej Małej, by tam mogła wzbogacać swoje życie?\nPytasz, dlaczego nie możesz zostać z Małą w przedszkolu na korytarzu?\nO co chodzi tej pani? Może ona czuje irytację, bo potrzebuje zaufania,że potrafi zatroszczyć się o twoją córkę? Może doświadczenie jej podpowiada,że dzieciom trudniej się zaadoptować w przedszkolu, jeśli rodzice im zbyt długo towarzyszą? Może też chce się zatroszczyć o wszystkie dzieci,nie robić wyjątków - bo dlaczego na korytarzu może być mama jednej dziewczynki, a nie wszystkich dzieci? I może chce też, byś zaufała i swojej córce, jej kompetencjom,że znajdzie sposób, by odnaleźć się w nowej grupie?\nDoświadczenie pierwszych dni przedszkolnych jest niebywale trudne - ja przeżywałam to w ubiegłym roku, ale właśnie zaskoczyła mnie kompetencja mojej córki, zamartwiałam się, jak sobie poradzi i projektowałam moje lęki na nią, a ona 4 dnia już była przeszczęśliwa,że zostaje w przedszkolu. Myślę też,że strategia, którą wybraliśmy z mężem, by to on ją zaprowadzał, była dla wszystkich dużym ułatwieniem.\nHmmmm mam doświadczenie w adaptacji mojego dziecka w warunkach przedszkolnych. Przez poprzedni rok raz w tygodniu mąż chodził z Z do przedszkola prywatnego na 2,5 godz zajęć które prowadziła pani psycholog dziecięcy. Mieliśmy też rozmowę z panią na temat zachowania i adaptacji w grupie naszej córki. Potwierdziła nasze spostrzeżenia i wyjaśniła wiele wątpliwości. Nigdy nie należy pozostawiać dziecka w obcym dla niego miejscu ( bez jego zgody, płaczącego), bez okresu adaptacji, może ona trwać 4 dni a może 4 miesiące. Rodzice mają prawo po określonym czasie zdecydować, czy dziecko jest już gotowe do pozostania samo w grupie i pozostawić je tam lub spróbować za rok jeszcze raz.\nZ punktu widzenia prawa oświatowego, nie ma żadnego zapisu zabraniającego rodzicowi bądź innemu opiekunowi prawnemu dziecka pozostania z nim w budynku przedszkola. Każdy rodzic ma prawo pozostać w sali z dzieckiem jeśli nauczyciel prowadzący wyrazi zgodę, oczywiście nie wolno przerywać i komentować zajęć w czasie ich trwania. Nie wszyscy rodzice z tego prawa korzystają, myślę, że nie wielu docieka dlaczego nie wolno im zostać.\nBędąc ten jeden dzień na korytarzu, słysząc co dzieje się w sali upewniłam się, że moje dziecko potrzebuje czasu na ośmielenie się, poznanie nowych otaczających je osób oraz dużo poczucia bezpieczeństwa z mojej strony.\nWidziałam te smutne, zapłakane dzieci, których nie miał kto przytulić i pocieszyć. Dostawały informację, że nie trzeba płakać bo są duże, przecież dobrze wiedzą,że ktoś po nie przyjdzie itd a nawet żeby znów nie zaczynały bo przecież niedawno dopiero przestały płakać. Brrr\nI ja chciałabym zacząć oddychać pełną piersią. Na razie od czasu do czasu łapię oddech, zaledwie.\nOd kiedy dowiedziałam się, że jest coś takiego jak NVC, wszędzie spotykam swojego i nie swojego szakala, codziennie, wiele razy dziennie. Jestem tym zdumiona, przerażona i czuję się jak w klatce, z której nie potrafię wyjść.\nchoroba na smierc 25/9/11\nJa też chciałabym dołączyć do klubu. Będę aktywna na tyle, na ile mi czas pozwoli ;)\nCzytałam wątpliwości w kwestii nazwy i chciałabym zapytać jak Wy uważacie: poprawność polityczna swoją drogą, ale czy nie sądzicie, że mężczyźni trochę sami się eliminują i w tym całym rodzicielstwie jest ich trochę mniej?... Czy może po prostu mężczyzn dotyczą inne aspekty rodzicielstwa? Jak myślicie?\nPozdrawiam Cię, Moniko :) I dodam, że pytam trochę o to dlatego, że po wczorajszych warsztatach znów zastanawialiśmy się z moim chłopakiem jak to jest, że to kolejne wydarzenie, na którym same mamy były.\nA może to jest tak,że mamy eliminują tatusiów, bo czasem, idąc za stereotypami mocno zakorzenionymi, wciąż jesteśmy przekonane,że lepiej to zrobimy od tatusiów:) "to" czyli tzw. "wychowywanie":)\nMój mąż niechętnie uczestniczy w tego rodzaju zajęciach, bo nie jest typem gaduły, niezbyt komfortowo czuje się wśród obcych - na dodatek rozgadanych kobiet:, woli praktykę od teorii, więc ja pokazuję, czego się nauczyłam(lub nie:) na konkretnych naszych, życiowych przykładach i wreszcie on w czasie warsztatów opiekuję się naszą Córką.\nNie wiem, jak inni tatusiowie, ale nie mierzyłabym wszystkich jedna miąrką:)\n@Choroba na śmierć,\nmyśle, że dzisiaj coraz więcej młodych ojców aktywnie uczestniczy w życiu swoich dzieci. Prawdą oczywiście jest, że częściej z tej rodzicielskiej bliskości rezygnują ojcowie niż matki, ale tak jak pisze Ewelina nie wsadzajmy wszystkich do jednego worka. Rola mamy i taty w życiu dziecka jest zupełnie różna. Tata ma inną rolę do odegrania niż mama. Mam nadzieję, że dla wszystkich jest to jasne. Tata (tak jak mama) jest niezastąpiony i pewnie dlatego dla nas kobiet takie ważne jest, by ojciec naszego dziecka brał czynny udział w jego życiu. Mój mąż bierze, choć na warsztaty jeszcze nie da się namówić, bo:\n1. ilość kobiet na m2 go przerażą,\n2. nasze babskie gadanie uważa ża marnowanie czasu :) "konkrety, konkrety proszę"\n3. ktoś musi zająć się Zo jak ja jestem na warsztatch (ukłon w stronę męża Eweliny)\n4. no i koronny argument - ktoś musi zarabiać na te warsztaty :):):)\nTez chce byc Oddychajaca Mama!!!!\nPomóżcie, od czego zacząć?\nMam masakryczny mętlik w głowie, świat mi się wywrócił do góry nogami i przeżywam jakiś mega ból egzystencjalny.\nObejrzałam ostatnio Basics of non violent communication na youtube (prowadzi M.Rosenberg)\ni nie mogę spać spokojnie.\nPatrzę na świat przez pryzmat tego wykładu i doświadczam fizycznego bólu z powodu sposobu w jaki rozmawiam z moim mężem, z powodu sposobu w jaki traktujemy nasze dzieci i z powodu tego, że nie umiem nic z tym zrobić. Czuję się jakby wkopana w ziemię, nie mogę ruszyć z miejsca, ugrzęzłam.\nGeneralnie mam wrażenie, że lepiej było jak nic o NVC nie wiedziałam, przynajmniej miałam poczucie, że pewne rzeczy robię dobrze.\nPowiedzcie od czego zacząć? Jak uczyć się być żyrafą? Kto w Warszawie organizuje godne polecenia kursy? Może wiecie gdzie zdobyć tę książkę "Porozumienie bez przemocy"?\nBardzo mnie cieszy - choć to może absurdalnie brzmi - Twój ból egzystencjalny, Twoje pragnienie poznania języka żyrafy, rozumiem,że potrzebujesz zmiany i nowej, bogatszej jakości Waszych relacji. To mi daje nadzieje,że nasz świat dzięki takim ludziom, jak Ty może się zmienić:)\nKsiążki Marshala zapewne można zamówić w Empiku lub znaleźć na allegro. Tu kilka wskazówek http://zwierciadlo.pl/2011/psychologia/zrozumiec-siebie/porozumienie-bez-przemocy. Polecamy też książkę Zofi Żuczkowskiej " Wychowanie bez klaspa" i u niej też warsztaty, prowadzone przez Karstena Schacht - Petersena - tu informacje i zapisy www.jezyk-serca.pl.\nPamiętaj proszę,że to co robiłaś do tej pory, jak budowałaś relacje z bliskim zapewne wypływało z Twojej miłości i przekonania,że to jest najlepsza znana Ci droga. Teraz - także z miłości- szukasz nowych rozwiązań.\nMój pierwszy krok w NVC to nazywanie uczuć i potrzeb nie tylko swoich, ale i najbliższych - wtedy już tylko o krok od porozumienia serc:)\nW razie wszelkich wątpliwości - pytaj, chętnie będziemy się dzielić naszą wiedzą i umiejętnościami.\n@JF na stronie www.jezyk-serca.pl znajdziesz informację o warsztatach dla par (pracownia dialogu) i dla siebie (roczny kurs NVC). Obie z Eweliną jesteśmy po rocznym kursie i polecamy choć nie są to tanie warsztaty.\nZofia Cyran-Żuczkowska prowadzi także warsztaty dla rodziców w swoim przedszkolu. Chyba pierwszym w Polsce w 100% nvc. Przedszkole nazywa się Ogród Dzieci i znajdziesz je na facebooku.\nBardzo się ciesze, że świat wywrócił Ci sie do góry nogami :)\nchoroba na smierc 27/9/11\nDziewczyny, naprawdę staram się być daleka od mierzenia wszystkich jedną miarką. Widzę wokół całe spektrum różnych postaw ojcowskich, ale dziwi mnie jeden paradoks: to w większości kobiety czytają książki, uczestniczą w warsztatach itd., a mężczyźni... zdają się na intuicję ;) Biorą dziecko na wycieczkę czy uczą jeździć na rowerku i mam wrażenie, że nikt nie pisze o tym podręczników. Co o tym myślicie?\n@Choroba na śmierć, myślę, że to o czym piszesz ma kilka przyczyn. Po pierwsze żyjemy w kulturze, w której dziecko przypisane jest matce. Po drugie mocno zakorzeniony jest u nas obraz Matki Polki, której mąż zarabia na utrzymanie rodziny. Po trzecie - teraz jest popyt na książki o prawdziwym mężczyźnie i jego męskości.\nO ojcostwie znam jedną fajną książkę.\nbardzo dziękuję za odpowiedź. Ucieszyła mnie wiadomość o tej pracowni dialogu.\nKsiążkę dopadłam na allegro :))\nMam już pomysł od czego zacząć, to mnie uspokaja.\nCzy jest to możliwe, byście udostępniły listę uczuć i potrzeb, o których mówi M.Rosenberg? Czy może jest coś takiego w książce? Kiedyś, gdzieś miałam wypisane uczucia, ale nie mogę tych notatek znaleźć.\n@JF listę potrzeb znajdziesz w książce Rosenberga. Jeśli napiszesz do mnie na maila to prześlę Ci listę uczuć i potrzeb, i takie dodatkowe zestawienie uczuć i potrzeb wyrażanych dziecięcym językiem.\nWitam, ja też poproszę listę na mojego maila katarzyna.petit@wp.pl\nPozdrawiam i zapisuję się do klubu :)\n@Anonimowa Katarzyno :) czy lista dotarła?\nTo ja się zapisuję i idę czytać dalej.\npo pierwsze - dotarłam do oddychających mam dopiero dziś, grzebiąc w sieci, choc o wychowaniu myślę non stop. czyta się długo ten wątek, czy powstało/powstanie forum, prostsze w formie?\npo drugie - dziękuję za to co zostało juz napisane. widzę, że oddychałam płytko, że za rzadko zagryzałam zęby, i dlatego takie wsparcie bardzo mi potrzebne. książkę o żytrafie - zamówiłam.\ncieszę się jednak, że to co mówi mi intuicja jest przez tak wiele mam współodczuwane.\nszkoda, ze ja tak mało pewna siebie....\nto dajcie znać co z tym forum...\n@e.wu, forum powstaje. nie tak szybko, jak miało powstać ale coś robimy. za mało jednak czasu, za mało energii, za mało ludzi...ech...życie. Cierpliwości.\nDZIEWCZYNY, forum będzie. Kiedy? Chciałabym znać odpowiedź na to pytanie.\njeśli można dołączyć to chętnie bo czasami naprawdę potrzeba wsparcia\nmama i dwójka\n"Generalnie mam wrażenie, że lepiej było jak nic o NVC nie wiedziałam, przynajmniej miałam poczucie, że pewne rzeczy robię dobrze."\nJF, czuję dokładnie tak samo. Jedynym wyjściem z tej niekomfortowej sytuacji jest pogłębienie swojej wiedzy o nvs. A zatem, Ewelino, oficjalnie zapisuję się do Klubu:)\nAniu, bardzo się cieszę,że do nas dołączyłaś:)\nKiedy ponad rok temu wracałyśmy z Moniką z pierwszego Family Camp-u, miałam dokładnie te same odczucia. Co więcej, myślałam sobie,że jeśli nie będę potrafiła żyć z NVC i wrócę do "starych metod", to chyba oszaleję, mając w świadomości myśl i doświadczenie,że możliwa jest inna droga.Daleka zarówo od dyscypliny, jedynej i słusznej władzy rodzicielskiej, jak i od całkowitej, niczym nieskrępowanej swobody dziecka, które "wchodzi mi na głowę".\nMijały dni i tygodnie, doświadczenia z FC blakły, wracały stare metody z powodu bezsilności czasem, a czasem z powodu niepewności, ale moje serce nasiąkło jęzkiem empatii i wciąż się do niego wyrywało - na szczęście, a przede wszystkim miłość do córki i męża, motywowała mnie i nadal motywuje do pracy nad sobą i swoimi nawykami.\nNiewątpliwą i niezastąpioną pomocą były i są rozmowy z Moniką(baaaardzo Ci jestem wdzięczna), roczna szkoła NVC i chyba przełomowy(zwłaszcza w relacji z mężem) tegoroczny Family Camp.\nA od jakiegoś czasu wsparciem jest blog Moniki i nasz Klub.\nZatem jeszcze raz wszystkich zapraszam do dzielenia się doświadczeniami, które mogą okazać się budujące dla każdej/każdego z nas.Do szukania wsparcia, bo moje doświadczenie pokazuje, jak jest ono pomocne, a czasem nawet decydujące w trudnych momentach.\nKOM, ja wysiadam.\nPo prostu mnie to przerasta.\nMoje dziewczyny są mega kolczaste i charakterne. Dzień kiedy obie mają dobry humor zaliczam do nielicznych, zawsze coś i głęboko i zdecydowanie przeżywana nawet najmniejsza emocja.\nMłoda tak potrafi rozpaczać gdy mówię "dziękuje kochanie, to miło, że chcesz mi dać pieroga, ale nie chce, mam swoje" że traci dech.\nMoja starsza już dwa razy mnie uderzyła. My nie bijemy dzieci. Nie oglądają telewizji. Skąd u nich do cholery te przemocowe zachowania?\nTeraz wszystkie trzy jesteśmy chore już od niemal tygodnia co u nas jest jakimś nowum, bo my nie chorujemy.Wszystkim już wali zdrowo na głowę, mnie szczególnie. Do tego stopnia, że wczoraj, kiedy moja 3latka zakładała bez mojej wiedzy moje ubrania i poprosiłam ją żeby przestała, a ona w odpowiedzi mnie walnęła poinformowałam ją, że może się spakowac i wyprowadzić do babci. Ze ja wysiadam, mam dość, nikt mnie bić nie będzie. Ze nie mam na to sił. Mała w ryk, ze ona chce zostać.\nNa to ja, że ok, ale są zasady, których wszyscy musimy przestrzegac. Jedną z nich jest to, że nie bijemy.Później zrobiłam rzecz jeszcze gorszą, bo jak młoda zawołała "mamo! chce się przytulić!" to odpowiedziałam "Teraz nie chce, muszę pooddychac. Za chwilę" Wyszłam do kuchni, oddychałam i po kilku chwilach wróciłam. Mała płakała (jak przez cały incydent) ale bez rozpaczy, przytuliłyśmy się.\nPowiedziałam jej, że wiele złego się tu wydarzyło, że obie źle postąpiłyśmy, że przepraszam za to co powiedziałam, ale nie zniosę tego bicia po prostu.\nMłodsza w tym czasie zanosiła się śmiechem...\nCzasem myślę, że inni mają rację. Żelazna dyscyplina, posłuszeństwo....\nJest mi strasznie trudno z moimi dziećmi. Czasem mam wrażenie, że lubie je wyłącznie jak śpią :-/\nMatko, jak ja wychowam trzecie?!?!?!\nMoj mąż, który jest z nami akurat wtedy był w Kościele. Nie było go godzinę! I przez godzinę potrafię tak narozrabiać :(\nA najbardziej mnie wkurza, że ja taka świetna w teorii jestem! Normalnie nie idzie mnie zagiąć. I co? I jajko.\nCzuję się jak hipokrytka :/\nM. Słyszę Twój krzyk rozpaczy, gniewu, bezsilności, bo potrzebujesz spokoju, bezpieczeństwa, odpoczynku, współpracy? Czego najbardziej?\n"Moja starsza już dwa razy mnie uderzyła. My nie bijemy dzieci. Nie oglądają telewizji. Skąd u nich do cholery te przemocowe zachowania?"\nMyślę sobie,że dzieci nie biją po to,żeby zadać ból fizyczny, ale po to, by rozładować swoje trudne emocje. W tym wypadku Twój zakaz córka odebrała, jako zamach na jej wolność i możliwość decydowania o tym, czym może się bawić, kiedy i jak długo. Spróbuj to przełożyć na swoją "zabawę" np. czytanie wciągającej książki lub oglądanie ulubionego serialu i sytuację, gdy ktoś bez ogródek brutalnie Ci przerywa tę chwilę przyjemności. Co czujesz?\n"poinformowałam ją, że może się spakowac i wyprowadzić do babci. Ze ja wysiadam, mam dość, nikt mnie bić nie będzie. Ze nie mam na to sił."\nSłyszę Twoje zmęczenie i chyba nawet furię? Twój ból i poczucie beznadziei, bo chcesz kontaktu i więzi z córkami, a tu jedna z nich podnosi na Ciebie rękę? W odpowiedzi na cios córki wymierzasz jej inny, ale też nie po to, by zadać ból, prawda? Czy, wypowiadając zdanie o przeprowadzce do babci, chciałaś obronić bezpieczeństwo, chciałaś szacunku, chciałaś mieć możliwość decydowania o zasadach Waszego domu, czyli chciałaś wolności? Jeśli ta ostatnia potrzeba jest Twoją, to zwróć proszę uwagę,że ona pokrywa się też z potrzebą Twojej córki w tej samej sytuacji, tyle,że każda z Was inaczej o nią "zawalczyła".\nM. mimo,że wyrzuciłaś z siebie całą swoją frustrację, Twoja córka nie mogła Cię usłyszeć, bo jej potrzeba nie była zaspokojona(zabawy i decydowania), a wtedy nie ma mowy,żeby dziecko nas ułyszało. W ogóle dzieci (bodajże do 6 roku życia) nie słyszą potrzeb rodziców. Ale wizja oddzielenia od Ciebie, dotknęła jeszcze silniejszej potrzeby - bliskości, miłości i kontaktu, co pokazuje prośba córki o przytulenie:) Masz naprawdę świetną instruktorkę w domu - Małą Żyrafkę:)\nNie wiem, czy "rzecz gorsza"czyli moment na oddychanie rzeczywiście jest rzeczą gorszą. Może taką by była, gdybyś nie powiedziała córce, co zamierzasz zrobić, gdybyś nie uprzedziła jej,że wrócisz za chwilę. Ty to zrobiłaś - zatroszczyłaś się o nią, potem o siebie, by znów w pełni móc zatroszczyć się o nią.Sama piszesz,że córka płakała, ale nie był szloch pełen rozpaczy.\n"Czuję się, jak hipokrytka" Czy czujesz ból, bo chcesz wzbogacać życie swoich najbliższych? Czujesz smutek, bo potrzebujesz harmonii, spójności?\nMarshall Rosenberg pisze o tym,że jeśli to wstyd i poczucie winy popychają nas do zmiany w swoim życiu, to nie jest ona w pełni radosna i wolna.Poczucie winy jest pewnego rodzaju odmianą nienawiści wobec samego siebie.Tylko zmiana podyktowana czystym pragnieniem wzbogacania życia innych może być pełna, wolna,bo przecież wstyd czy poczucie winy to uczucia destrukcyjnie wpływające na poczucie naszej własnej wartości i miłości do samego siebie. Co Ty na to?\nDla mnie to jest odkrywcze. Samej trudno mi niejednokrotnie wyzwolić się z poczucia winy, ale przemawia do mnie argument,że warto zmieniać swoje życie np. z powodu miłości, a nie dlatego, by nie czuć się winnym czy zawstydzonym, albo osądzonym.\nDziękuję Ci za zaufanie, za to, że napisałaś do nas, podtrzymując naszą wspólnotę.\nMuszę sobie to wszystko przemyśleć.\nPróbuję czytać Rossenberga ale ciąża, choroba i nadmiar obowiązków różnych powoduja, że ja po prostu nie rozumiem co czytam :(


jak przekonać rodziców? - Forum GWINI\nTak jak już pisałem wcześniej (przy przywitaniu) moja mama nie pozwala mi przyłączyć się do jakieś grupy...\nUważa, że to głupie... macie jakiś pomysł by przekonać ją, że moja pasja jest naprawdę ciekawa i na coś mi się przyda w życiu? Z góry dziękuję, bo naprawdę mi na tym zależy, żeby moja rodzina akceptowała to co kocham... ziooom...\nSob 11:58, 21 Cze 2008\na co z akordeonem?\nSob 14:56, 21 Cze 2008\nSob 18:37, 21 Cze 2008\nzagrasz fellla to pozwolą\nNo ile można grać na akordeonie?!\nMam już trochę tego dosyć.. no chciałbym przestać, ale mama mi mówi, że jak nie będę grać na akordeonie to ona kupi mi organki..\nŚro 14:33, 16 Lip 2008\njak dla mnie to powinienes sie stac emo wyciagnac zyletke ktora nosisz na szyi i sie pociac... ewentualnie mozesz spasc z dachu bunkru napisac sobie na czole kropka zlamac noge i... przejsc do derro\nŚro 22:12, 16 Lip 2008


Strona:Volumina legum T. 7.djvu/036 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Volumina legum T. 7.djvu/036\nna drugiey zaś kadencyi, ma się sądzić w Bielsku Powiat Płocki z Bielskim, w Płońsku Raciązki z Płońskim, a Sierpski sam zawsze.\nTakże na instancyą Posłow tegoż Woiewodztwa Płockiego, postanawiamy ad normam innych Woiewodztw w Powiecie Raciązkim Urzędnikow, począwszy od Chorążego, aż do Skarbnika, ktorzy to Urzędnicy mieć będą mieysce po Urzędnikach Ziemi Zawskrzyńskiey.\nUstawa Ziemstwa Radomskiego w Woiewodztwie Sandomirskim.\nŻe dla obszerności Woiewodztwa Sandomirskiego, sześć Powiatow y Ziemię Stężycką w sobie zamykaiącego, iedno Ziemstwo Sandomirskie zdawna prawem y zwyczaiem innych Woiewodztw ustanowione, ani kadencyom Roczkow swoich konstytucyą anni 1658 dla każdego Powiatu opisanym wystarczyć, ani obywatelom tamtym w czynieniu sprawiedliwości zupełnie dogodzić mogło, nawet do obrania kandydatow do pomienionych Urzędow Ziemskich dla wielości osob zdolnych y ku osiągnieniu dignitarstwa tego sposobnych przyiść im trudno, iako wakuiące dotąd od tylu lat świadczy Ziemstwo Sandomirskie; przeto uprzątaiąc te przeszkody, na usilne żądania Woiewodztwa tegoż, na tylu Seymach y teraz przez Posłow swoich, do zkonfederowanych Rzeczypospolitey Stanow wniesione, zostawiwszy Ziemstwo pierwsze Sandomirskie w swoiey władzy y powadze, wraz z kadencyami wspomnioną konstytucyą anni 1658 opiasnemi, co do Powiatow Sandomirskiego, Wiślickiego, y Pilźnickiego. Drugie Ziemstwo Radomskie, co do Powiatow Radomskiego, Opoczyńskiego, y Chęcińskiego, postanawiamy. Oraz kadencye Sądow pomienionych w każdym Powiecie po dwa tygodnie trwać maiących pro feria secunda, et quidem pierwszą w Radomiu post festum Conversionis S. Pauli Apostoli, drugą w Opocznie, post Dominicam Cantate, trzecią w Chęcinach post festum S. Martini Pontificis, corocznie y na zawsze naznaczamy. Mieysce zaś Seymiku Electionis Ziemstwa tego Radomskiego, w mieście Radomiu dla wyżey wyrażonych Powiatow, Ziemstwo to obierać sobie maiących, po szczęśliwey da Bog Koronacyi Nayiaśnieyszego przyszłego Krola IMci w niedziel cztery za wydaniem uniwersałow Wielmoż. Woiewody Sandomirskiego, lub następuiącego Senatora tegoż Woiewodztwa determinuiemy. A Ziemstwo to Radomskie ze wszystkiemi prerogatywami innym Ziemstwom służącemi in perpetuum mieć chcemy. Ziemstwo zaś Stężyckie circa suam antiquitatem et authoritatem, co do swoiey tylko Ziemi Stężyckiey konserwuiemy.\nAlternata Sądow Grodzkich, Powiatow Wiślickiego y Pilźnińskiego.\nLubo Grod Nowomieyski zdawna Nowy Korczyn rzeczony, sprawy dwoch Powiatow Wiślickiego y Pilźnińskiego dotąd pod iedną sądzić kadencyą, że iednak obywatele Powiatu Pilźnińskiego, to dla wielkich z gor, Wisły, Wisłoki y innych rzek wylewow, to dla odległości mieysca, tak na Sądy pomienione, iako y na inne termina, częstokroć do Nowego Misata doiachać nie mogli, a przez to nie małą szkodę y upadek w sprawach swoich ponosić musieli; więc dogadzaiąc tak sprawiedliwey potrzebie, aby iedna kadencya dla Powiatu Wiślickiego w Nowym Mieście, druga dla Powiatu Pilźnińskiego w Pilźnie, przez iedenże Grod Nowo-Mieyski alternatim sądzona była, non immiscendo spraw Powiatu Wiślickiego, do Pilźnińskiego, ani e converso, praesenti lege stanowiemy.\nDo pilnowania zaś xiąg w Pilźnie będących y przyimowania manifestow, relacyi, plenipotencyi, oblat, zapisow, kompromissow, niemniey wydawanie extraktami assygnacyi na sol suchedniową rekwiruiącym, pozwalamy Powiatowi Pilźnickiemu, Urodzonego Kleczyńskiego Komornika Ziemskiego iuż poprzysiężonego stanowiemy. Zaś post fata, aut ascensum onego, ad suscipiendas relationes, manifestationes, plenipotentias y wyżey wyrażonych assygnacyi Powiat Pilźniński innego na Seymiku boni ordinis pluralitate obierać sobie będzie powinien.\nRospisy na kondescensyach.\nA że się nie dawno rospisy po kondescensyach zagęściły, więc kosztom stron zabiegaiąc stanowiemy, iż ktoryby się Sędzia niesprawiedliwie rozpisał na kondescensyi, y iego sentencya w Trybunale była skassowana, takowy siedzeniem wieży przez niedziel dwie, et simplici vadio capiteneali, nie referuiąc się do strony, karany być powinien, strona zaś cujus favore uczyniony będzie rozpis, poenis contraventionis et refusioni litis expensarum mere juridicarum sine moderamine per partem comprobandarum, subjacebit.\nOstrzeżenie Kommissyi Granicznych w Podolu bez Senatora.\nPonieważ dla odległości kraiu Podolskiego zachodzą wielkie trudności w sprowadzeniu Senatora na Kommissye Graniczne, a przeto retardacya w rozgraniczeniu częstokroć bywa; zaczym dogadzaiąc desideriis tegoż Woiewodztwa, przykładem konstytucyi anni 1613 titulo: Rozgraniczenie, Woiewodztwu Bracławskiemu służącey, wszelkie Kommissye Graniczne w tymże Woiewodztwie Podolskim, etiam bez Senatora odprawiać na zawsze pozwalamy.\nObiaśnienie processu Woiewodztwa Bracławskiego.\nIako konstytucya anni 1581 Starostę Bracław-


Narzeczeni w kuchni.pl: października 2014\nAutor: Narzeczeni o 19:53 4 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: Narzeczeni o 14:28 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPo przeczytaniu tytułu tego posta nasuwa się stwierdzenie: Banał! Mleko, mąka, jajka - co w tym odkrywczego? Przecież większość z nas robi ciasto naleśnikowe "na oko" i też jest smacznie. Podobna była i nasza reakcja na przepis znaleziony u Doroty. A ponieważ wszystkie składniki mieliśmy pod ręką, kilka minut później cieszyliśmy się smakiem tych WYŚMIENITYCH naleśników. Sekret tkwi chyba w śmietanie kremówce i skórce z cytryny, których nigdy nie dodawaliśmy. Naleśniki są cieniutkie, kremowe i niezwykle delikatne, dosłownie rozpływają się w ustach! A w połączeniu z powidłami śliwkowymi to już obłęd! Ale nie wierzcie nam na słowo - koniecznie przekonajcie się sami! U nas już trzeci raz w ciągu dwóch dni ;)\nPolecamy również wersję z serkiem waniliowym i musem truskawkowym:)\n- 15 g drobnego cukru do wypieków\n- 100 ml śmietany kremówki 30% lub 36%\n- kilka kropel esencji waniliowej, pomarańczowej lub odrobina otartej skórki z cytryny / u nas skórka z cytryny /\n- 20 g stopionego masła (lub oleju rzepakowego) do smarowania patelni / u nas roztopione masło /\nMąkę, cukier i sól wsypać do miski, wymieszać. Dodać jajka, 100 ml mleka, ciągle mieszając trzepaczką. Dolewać resztę mleka i kremówkę, wymieszać do otrzymania gładkiego ciasta. Odstawić ciasto w ciepłe miejsce na godzinę czasu.\nPrzed przystąpieniem do smażenia dodać esencję / u nas skórka otarta z cytryny /. Rozgrzaną patelnię (22 cm średnicy) posmarować za pomocą pędzelka odrobiną roztopionego masła. Nalewać cienką warstwę ciasta i smażyć około 1 minuty, na średniej mocy palnika. Gdy cała powierzchnia naleśnika pokryje się pęcherzykami powietrza, odwrócić naleśnik i smażyć kolejne 30 - 40 sekund, do zrumienienia. Przełożyć na talerz.\nPodawać z dowolnym słodkim nadzieniem / u nas strzałem w dziesiątkę okazały się powidła śliwkowe ;) /. Polecamy również wersję z serkiem waniliowym i musem truskawkowym.\n* patelnia powinna być dobrze rozgrzana, zanim przystąpimy do smażenia\n* ciasto ma rzadszą konsystencję od klasycznego ciasta naleśnikowego, naleśniki trzeba delikatnie przewracać na druga stronę, aby się rozerwały, najlepiej sprawdzi się szeroka łopatka\nAutor: Narzeczeni o 13:57 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Naleśniki / Placuszki\nPozostając w klimacie drożdżowych wypieków, zapraszamy na pyszne bułeczki z serem, które zyskały rangę "babcinych", co dla nas oznacza Najlepszych, bo przypominających ukochane smaki z dzieciństwa.... O niebo lepsze od kupnych i z taką ilością nadzienia, jaka nam się tylko zamarzy / czyt. DUŻO sera ;) / To tylko jeden z wielu argumentów przemawiających za upieczeniem własnych drożdżówek - sami regulujemy ilość nadzienia, więc możemy "użyć sobie" do woli / nie to, co w sklepowych - farszu jak na lekarstwo ;) / A ten zapach unoszący się w całym mieszkaniu.... A więc do dzieła! Przepis z książki Kulinarne ABC\n- 220 ml ciepłego mleka / nie może być gorące! /\n- 500 g maki pszennej + 2 duże łyżki / opcjonalnie /\n- 80 g masła, miękkiego, w kawałkach\n- 500 g twarogu, pokruszonego\n- 100 g gęstej śmietany 12 % / u nas jogurt naturalny typu greckiego /\nDo miski wkruszyć drożdże, dodać podgrzane mleko, cukier, wymieszać, odstawić pod przykryciem na kilka minut. Dodać mąkę, pokrojone na kawałki masło, jajko, sól i wyrobić na gładkie ciasto / można skorzystać z miksera z końcówkami do ciasta /. Jeżeli ciasto zbyt mocno się klei, należy dodać 2 duże łyżki mąki i wyrabiać dalej. Blachę wyłożyć papierem do pieczenia, odstawić. Ciasto wyłożyć na oprószoną mąką stolnicę, krótko zagnieść, uformować wałek, podzielić go na 14 części, z każdej uformować placuszki o średnicy 8-10 cm, ułożyć na przygotowanej blasze, przykryć ściereczką, pozostawić do wyrośnięcia w ciepłym miejscu na ok. 30 min.\nDo misy blendera wlać jajko, dodać cukier i cukier waniliowy, utrzeć na puszystą masę. Dodać twaróg, śmietanę / jogurt, zmiksować na gładką masę.\nRozgrzać piekarnik do 200 st. C. W placuszkach uformować zagłębienia, wypełnić je masą serową, ciasto wokół nadzienia posmarować białkiem, piec ok. 20 min.\nAutor: Narzeczeni o 11:56 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Narzeczeni o 14:30 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAleż u nas dziś "kurczakowo"! ;) Na obiad robiliśmy prezentowanego już kiedyś kurczaka w cieście francuskim a ponieważ porcja mięsa była dość spora, został nam kawałek do zagospodarowania. Tak przygotowany kurczak świetnie smakuje z sałatką, więc w kilka chwil powstała taka oto kolorowa i bardzo smaczna wariacja:\n/ podajemy przykładowe proporcje, bo jak to sałatka - daje szerokie pole do eksperymentowania ze składnikami i proporcjami ;) /\n- oliwa z oliwek lub olej + ulubione przyprawy do zamarynowania mięsa\n- 1/2 świeżej papryki / u nas czerwona /\n- 3 plastry sera feta\n- 1 łyżeczka musztardy / u nas sarepska /\nMięso pokroić na małe kawałki, wymieszać z oliwą/olejem i przyprawami, odstawić pod przykryciem do lodówki. Szpinak umyć i osuszyć, jeśli liście są duże, można porwać na mniejsze kawałki. Ser pokroić w kostkę, dodać pokrojone pomidorki, paprykę. Mięso krótko podsmażyć, ostudzone dodać do sałatki. Wymieszać składniki na sos, na końcu cienką strużką wlać oliwę i mieszać do uzyskania jednolitej konsystencji. Sałatkę polać sosem bezpośrednio przed podaniem, ewentualnie doprawić ziołami.\nAutor: Narzeczeni o 18:21 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Dla zapracowanych, Drobiowe, Przekąski, Sałatki i surówki


Marmara Guesthouse, Stambuł, Turcja. Zarezerwuj już Teraz! HostelBookers\nPrzyjedź i zostań z nami w naszym niewielkim pensjonacie w sercu starego miasta i przywitaj się z tradycyjną turecką rodziną! Więcej informacji\nGrupa 15 lub więcej osób podróżująca do Stambuł? Skontaktuj się z nami bezpośrednio Przyjedź i zostań z nami w naszym niewielkim pensjonacie w sercu starego miasta i przywitaj się z tradycyjną turecką rodziną! Więcej informacji\nStopieńStandard Informacje na temat Marmara Guesthouse\nPochodzą i noclegi u nas w małych naszych guest house w sercu starego miasta i poczucie z zadowoleniem przez tradycyjnych tureckiego rodzinę!\nTradycyjne śniadanie turecki (you will love Moja mama domowej dżemów) mogą korzystać z oglądaniu zobacz mewy lub spróbować tradycyjnych kawy turecki ekscytujące widok Bosfor i Morza Marmara i widoki St. Sophia w naszym pięknym tarasem 2. Szczególnie pora nocna czy czujesz Wielkie na tarasie egzotycznych atmosferze starożytnym miastem. Mamy jednego wymienionego tarasem i dwóch taras wolnym powietrzu, a każdy z nich ma wspaniałe widoki na morzu Marmara i St. Sophia.\nLokalizacja hotelu jest bardzo zbliżone do sercu starego miasta, pkt Grand Bazaar, jak również do wszystkich rodzajów transportu publicznego położony (2 — 3 minut) Blue Mosque, St.Sophia Museum, Topkapi Palace i (15 minut). Oferujemy pojedynczego, bliźniak, podwójne, potrójne i pomieszczeń do czterech osób z prywatnych urządzeń. Nasze pokoje mają duże okna, pokoje na wyższych piętrach o Morza Marmara (15 EUR dodatkowych na osobę) do Azji i Księżniczka Wyspy lub z balkonem. Wszystkie pokoje posiadają klimatyzację, łazienką i wszystkie pokoje mają centralne ogrzewanie. Wszystkie pokoje są pokoje dla niepalących.\nNależy pamiętać, że dostarczamy Krzesełka Dla naszych Gości z lotniska Ataturk i port lotniczy Sabiha. Kosztuje 25 Euro dla wszystkich lotniska Ataturk; kosztuje 60 EUR za wszystkie lotniska Sabiha. Potrzebujemy szczegółów dotyczących Państwa lotu do spotykać się z Tobą w porcie lotniczym.\nMożliwa jest wymiana książek z nami; Mamy ponad 100 książek w bibliotece.\nMarmara Pensjonat posiada biblioteki, internet, usługi pralnicze i piękna dachu Tarasy. Śniadanie jest tradycyjnym turecki typu wolna gorącymi napojami i Moja mama Ręczna robota dżemy. Śniadanie serwowane jest w naszym tarasie cały rok i oferuje panoramiczny widok St.Sophia Museum, Morza Marmara do Azji i Księżniczka Wyspy. Mamy internet dla naszych Gości, a także bezprzewodowe połączenie internetowe przez cały dom gościnny.\nKlienci mogą anulować rezerwację za darmo najpóźniej na 3 dni przed przyjazdem. Następnie obiekt noclegowy nałoży opłatę w wysokości do maksymalnie kosztu jednej nocy rezerwacji, z wyjątkiem gdy określono inaczej w warunkach miejsca zakwaterowania. Wpłacone kaucje są bezzwrotne. Wyświetl wszystkie hosteli w Stambuł


Tam zima jest w lipcu | Gazeta Współczesna\nTam zima jest w…\nTam zima jest w lipcu\nHelena Wysocka [email protected] 19 listopada 2011, 22:15\n– Wody Oceanu Południowego są niezwykle czyste – mówi Tomasz Janecki (z prawej). – Widać pływające w nim wieloryby. Nie są groźne. Najgorsze są lamparty morskie. Dorosły lampart waży około 300 kilogramów. W starciu z nim człowiek nie ma szans.\nTomasz Janecki z podsuwalskiej wsi Krzywe przez 40 miesięcy mieszkał na Antarktydzie\nAle teraz jest przyjemnie, ponieważ na Antarktydzie właśnie rozpoczyna się wiosna - śmieje się Tomasz Janecki, który na lodowcu pracował przez 40 miesięcy. - A to oznacza, że wkrótce będzie cieplutko.\nTemperatura wzrośnie do... zera.\nTomasz Janecki ma 41 lat. Jest hydrologiem. Pasjonuje się fotografią, lubi nurkować i wędkować. Od września mieszka w niewielkiej, podsuwalskiej wsi Krzywe. Wcześniej przez kilka lat pracował w Zakładzie Biologii Antarktyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Wówczas uczestniczył w sześciu wyprawach antarktycznych.\n- Na wyspie Króla Jerzego spędziłem też dwie zimy - precyzuje. - To było niesamowite przeżycie. Co tu dużo mówić, zakochałem się w Antarktydzie. Chciałbym tam jeszcze wrócić. Usiąść na lodowcu, albo zanurzyć się w lodowatej wodzie oceanu...\nStatek przypływa tylko raz w roku\nPolska stacja badawcza jest jedną z jedenastu istniejących na wyspie i została zbudowana w 1977 r. To parę ustawionych przy nabrzeżu, na betonowych słupach, zbudowanych z kontenerów parterowych obiektów. W głównym budynku mieszka kilkunastu polarników. W pozostałych są laboratoria, hale ze sprzętem, elektrownia i zbiorniki z paliwem. Wszystko to, czego naukowcy potrzebują do życia i pracy dostarczane jest na pokładzie statku. Ten przypływa tylko raz w roku.\n- Bo od kwietnia do października zatoka jest zamarznięta - dodaje polarnik. - Poza tym, na wyspę jest bardzo daleko. Rejs z portu w Gdyni trwa około 50 dni. To bardzo kosztowna wyprawa.\nNa stacji pracują polscy mechanicy, elektrycy, lekarz i kucharz. Ten ostatni dba, aby posiłki były jak najbardziej treściwe. To jeden z warunków, by przetrwać mroźne dni. Ci, których gustom nie jest w stanie sprostać, w każdej chwili mogą sięgnąć do lodówki. Znajdują się w nich bowiem duże, roczne zapasy.\nNa pierwszą wyprawę Janecki wybrał się w 1997 r. Od razu poszedł na głęboką wodę. Zdecydował, że pozostanie tam całą zimę.\n- Przed wyjazdem dużo czytałem na temat tego kontynentu, oglądałem sporo filmów - mówi naukowiec. - Ale to, co zobaczyłem przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Proszę sobie wyobrazić: krystalicznie czysta woda, wieloryby, góry lodowe... Tego nie można opowiedzieć.\nAle był też kryzys. Naukowca złamał nie chłód, ale tęsknota za rodziną. Podczas pierwszej wyprawy z Polską można było kontaktować się tylko za pomocą łączności radiowej. Naukowcy mieli limity. W miesiącu mogli rozmawiać z rodziną tylko kilkanaście minut. Jeśli chcieli dłużej, musieli słono płacić.\nNikogo nie było na to stać.\n- To się zmieniło - dodaje polarnik. - Dziś jest stałe łącze, internet. Mam kontakt z kolegami, którzy aktualnie pracują na wyspie. Wiem, jaka jest tam pogoda, co się wydarzyło.\nWyspa Króla Jerzego w 98 procentach pokryta jest lodowcem. Nie ma tam zwierząt lądowych. Tylko raz w roku, na miesiąc, góra dwa, z wody wychodzą pingwiny. Na czas rozrodu.\n- Świetne widowisko - dodaje rozmówca. - Około siedmiuset metrów od stacji koczuje ponad cztery tysiące pingwinów. Można do nich podejść na odległość kilku metrów, zrobić zdjęcia. Wprawdzie zwierzęta nie boją się ludzi, ale zachowują dystans.\nZdarza się jednak też tak, że pingwiny spacerują po... dachu stacji. Wtedy w pokojach polarników słychać tupot nóg.\n- Zimą spada dużo śniegu, tworzą się nawet 4-metrowe zaspy, które umożliwiają wejście na dach stacji - opowiada polarnik. - Pingwiny z takich podjazdów chętnie korzystają.\nNa Antarktydzie obowiązuje zasada: człowiek jest gościem. Dlatego musi schodzić z drogi wszystkim zwierzętom. Kiedy na szlak, po którym jeżdżą skutery, wytoczy się słoń morski trzeba czekać, aż dojdzie do celu. Albo ominąć go wielkim łukiem. Za potrącenie go albo zabicie grozi wysoka kara.\nNowy rok witają dwa razy\nNa Antarktydzie wiosna zaczyna się w listopadzie. Wtedy temperatury wzrastają do minus 5 stopni C, a nawet do zera. W lipcu i sierpniu natomiast jest najzimniej. Wówczas termometry wskazują minus 32 stopnie. Taka temperatura potrafi utrzymać się przez tydzień, góra dwa. Później wzrasta nawet o dziesięć stopni.\n- Noc świętojańska jest najdłuższą na tym kontynencie - mówi. - Ciemno jest przez dziewiętnaście godzin.\nZa to na początku grudnia, przez dwa tygodnie widno jest non stop.\nNa lodowcu wszystko kręci się wokół przyrody. Naukowcy nie martwią się rachunkami, czy kolejkami na poczcie. Muszą za to ciągle mieć na uwadze kierunek i siłę wiatru, który bywa wyjątkowo porywisty. Zdarza się więc, że budzą się w domu, z którego poniosło dach.\n- Generalnie jest tam bezpiecznie - opowiada Janecki. - Trzeba tylko uważać na szczeliny w lodowcu.\nZimą nie ma problemu, ponieważ wyspę pokrywa gruba warstwa śniegu, po którym można bezpiecznie jeździć skuterami i robić badania. Latem też jest dobrze. Szczeliny widać bowiem z daleka. Najgorzej jest wiosną i jesienią, kiedy lodowiec pokrywa cienka warstwa topniejącego śniegu. Wtedy nic nie widać. Najlepiej więc trzymać się znanych szlaków. Zdarzyło się już tak, że polarnik wraz ze skuterem wpadł do szczeliny. Nie udało się go uratować.\nW oceanie natomiast trzeba uważać na morskie lamparty. Te ogromne, ważące nawet 300 kilogramów zwierzęta potrafią zniszczyć ponton i zaatakować człowieka.\n- Ale za to można bezpiecznie pływać wśród delfinów - polarnik uśmiecha się do wspomnień.\nPolscy naukowcy, pracujący na stacji, nowy rok witają dwa razy. To skutek różnicy czasu. Najpierw o godz. 20 świętują naszego sylwestra. Wchodzą wtedy do oceanu w kombinezonach i pod wodą wypijają butelkę szampana. Taka jest tradycja. Cztery godziny później kąpią się w zatoce. Do lodowatej wody wchodzą tylko w kąpielówkach. Można tak wytrzymać najdłużej minutę.\n- Na wyspie obchodziliśmy wszystkie polskie święta - śmieje się rozmówca. - Nawet Dzień Kobiet, czy Dzień Matki, chociaż wśród nas nie było pań. Po co? Ot tak, chcieliśmy podtrzymać tradycję.\nAle najważniejsze święto na Antarktydzie to Środek Zimy, który przypada 23 czerwca. Wtedy na stacje napływają życzenia ze wszystkich stron świata. Nawet od prezydenta Stanów Zjednoczonych.\nZ ostatniej wyprawy Janecki wrócił w kwietniu ubiegłego roku. Wtedy postanowił, że osiedli się na Suwalszczyźnie.\n- Często tutaj przyjeżdżałem, spędzałem wakacje - tłumaczy. - Ten region bardzo mi się podoba.\nPolarnik pracuje w Wigierskim Parku Narodowym. 18 listopada w Muzeum Wigier w Starym Folwarku będzie opowiadał o swoich antarktycznych wyprawach. Początek o godz. 17. s


Dobre praktyki EFS 2014 - Granty Na Badania\nDo 15 października 2014 r. można przesyłać zgłoszenia w ramach VIII edycji konkursu Dobre praktyki EFS. Konkurs adresowany jest do beneficjentów realizujących projekty współfinansowane ze środków PO KL oraz IP/IP2 będących stronami umów o dofinansowanie projektów współfinansowanych ze środków PO KL.\nwskazanie przykładów modelowych projektów realizowanych w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, wyróżniających się pod względem efektów realizacji, trwałości wyników oraz stopnia osiągnięcia wymiernych korzyści grupy docelowej z otrzymanego wsparcia.\nZgodnie z regulaminem konkursu Dobre praktyki EFS spośród nadesłanych projektów jury dokona oceny i przyzna nagrody maksymalnie trzem projektom, w ramach zgłoszeń nadesłanych przez beneficjentów oraz maksymalnie trzem projektom, w ramach zgłoszeń nadesłanych przez IP/IP2. Organizator zastrzega możliwość przyznania wyróżnień specjalnych. O liczbie przyznanych wyróżnień specjalnych decyduje organizator.\nNagrodą w konkursie jest otrzymanie tytułu „Najlepsza inwestycja w człowieka”, statuetka, dyplom oraz udział dwóch reprezentantów każdego laureata konkursu w wyjeździe studyjnym do jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, realizującego wsparcie z Europejskiego Funduszu Społecznego. W przypadku laureatów konkursu zgłoszonych przez IP/IP2, nagrodę w postaci udziału w wyjeździe studyjnym otrzymuje również opiekun projektu z ramienia IP/IP2.\nProjekty, którym zostanie przyznane wyróżnienie specjalne otrzymują tytuł „Najlepsza inwestycja w człowieka”, statuetkę oraz dyplom.\nStrona internetowa konkursu Dobre praktyki EFS 2014


Strona główna > Wypowiedzi > Ile samobójstw dzieci zakończyło się w zeszłym roku zgonem?\n11.03.2021 godz. 13:55\nZgodnie ze statystkami Policji w 2020 roku wśród dzieci odnotowano 107 prób samobójczych, które skończyły się zgonem.\nJak wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli, polski system lecznictwa psychiatrycznego dzieci i młodzieży nie zapewnia powszechnej i kompleksowej opieki zdrowotnej.\nNIK przywołuje zdanie krajowego konsultanta w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży, który uważa, że w Polsce brakuje około 300 specjalistów.\nPandemia COVID-19 w opinii ekspertów odbije się na zdrowiu psychofizycznym oraz samopoczuciu osób nieletnich. Pierwsze badania potwierdzają, że samopoczucie wśród uczniów jest gorsze niż przed pandemią.\nWypowiedź Katarzyny Lubnauer została opublikowana na Twitterze w kontekście ostatnich doniesień na temat brytyjskiej rodziny królewskiej. Amerykańska prezenterka telewizyjna Oprah Winfrey przeprowadziła z Meghan Markle i księciem Harrym wywiad, który został wyemitowany w niedzielę przez stację CBS (w Polsce wywiad można było obejrzeć na TVN24 w poniedziałkowy wieczór). W rozmowie Meghan Markle opowiadała m.in. swoich problemach psychicznych, które miały wynikać z braku wsparcia rodziny królewskiej, a także o tym, że miała myśli samobójcze i nie mogła uzyskać pomocy ze strony środowiska Pałacu Buckingham. Aktualnie książę Harry i Meghan Markle nie przebywają już na dworze królewskim i prowadzą niezależne życie.\nKatarzyna Lubnauer w opublikowanym wpisie stwierdziła, że debatę publiczną w ostatnich dniach zdominowała kwestia potencjalnej depresji księżnej Meghan. Posłanka przy okazji starała się zwrócić uwagę i nagłośnić problemy związane z depresją w Polsce, takie jak liczba popełnianych samobójstw przez dzieci czy niedostateczny poziom opieki psychiatrycznej.\nSamobójstwa osób poniżej 18. roku życia\nWedług statystyk Policji w 2020 roku w Polsce w wyniku próby samobójczej zginęło 5 165 osób (aby dostrzec skalę problemu, warto porównać tę wartość z liczbą osób, które straciły życie w wypadkach samochodowych – 2 473). Jeśli chodzi o dzieci, próbę samobójczą zakończoną zgonem podjęło 106 osób w wieku 13-18 lat. W grupie wiekowej 0-6 lat nie odnotowano żadnego przypadku śmiertelnego, z kolei w grupie 7-12 lat wystąpił w zeszłym roku jeden przypadek próby samobójczej zakończonej śmiercią. Łącznie w zeszłym roku 107 nieletnich odebrało sobie życie.\nMimo że przywołane liczby są alarmujące, należy pamiętać również o tych przypadkach, które mogły nie zostać zgłoszone. Według specjalistów rzeczywista liczba zgonów wynikających z samobójstw może być znacznie większa, dlatego że w dokumentacji medycznej w niektórych przypadkach znajduje się bezpośrednia przyczyna zgonu, bez wzmianki o samobójstwie.\nZa mało lekarzy?\nWe wrześniu 2020 roku Najwyższa Izba Kontroli (NIK) opublikowała raport dotyczący dostępności lecznictwa psychiatrycznego dla dzieci i młodzieży w Polsce. Jak zaznacza organ kontrolny, minister zdrowia nie określił wskaźników minimalnej liczby lekarzy psychiatrów dzieci i młodzieży, która zaspokoiłaby potrzeby. Nie został również stworzony model uwzględniający zmiany demograficzne, na podstawie którego można byłoby prognozować liczbę potrzebnych specjalistów w przyszłości.\nNIK przytacza również zdanie konsultanta krajowego w dziedzinie psychiatrii i młodzieży, który wskazuje na brak około 300 lekarzy. Przypomnijmy, że na koniec 2019 roku w Polsce zawód w specjalizacji wykonywało 445 lekarzy. W 2020 roku liczba ta wzrosła do 465.\nProblematyczną kwestią jest także struktura wiekowa lekarzy – w 2019 roku 32 proc. specjalistów miało powyżej 55 lat. NIK zwraca również uwagę na nierównomierne rozłożenie i rozmieszczenie w skali kraju kadry lekarskiej. Co więcej, w pięciu województwach nie funkcjonował żaden oddział psychiatryczny.\nDodatkowym czynnikiem ryzyka, jeśli chodzi o zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży, jest pandemia COVID-19 i związany z nią lockdown, który ogranicza kontakty z rówieśnikami oraz aktywność fizyczną. Zdaniem ekspertów Polskiej Akademii Nauk (PAN), mimo że dzieci nie są szczególnie narażone na ciężki przebieg choroby spowodowanej tym wirusem, pandemia prawdopodobnie odbije się na nich w znacznym stopniu ze względu na negatywne efekty psychologiczne oraz utrudnioną edukację.\nWedług badań stres związany z pandemią dotyka w większym stopniu osoby młode, do czego przyczyniają się zmiany w życiu rodzinnym, utrudniony kontakt z grupą rówieśników, a także inne zmiany w codziennym funkcjonowaniu odbierające poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Jeśli chodzi o młodzież w okresie dojrzewania, negatywnie na ich psychice odbija się ograniczenie prywatności związane z izolacją, a także strach przed tym, że pandemia przeszkodzi im w realizacji marzeń i planów. Zagrożeniem jest również przemoc w sieci, gdzie aktualnie przeniosła się większość życia, zarówno pod kątem edukacyjnym, jak i prywatnym. Według ekspertów PAN:\n„Doświadczanie przez osoby młode różnych form stresu, tak jak to się dzieje w pandemii, może prowadzić do pojawienia się lub nasilenia szeregu chorób psychicznych, jak depresja lub zaburzenia psychotyczne. U niektórych może prowadzić do zaburzeń zachowania, jak samobójstwa i samookaleczenia, zaburzenia jedzenia, snu, lub przemoc wobec innych. Doznawanie pośrednio bądź bezpośrednio aktów przemocy psychicznej i fizycznej we wczesnym wieku może trwale upośledzić rozwój zdolności poznawczych, emocjonalnych i społecznych. Sprzyja także rozwojowi w przyszłości zaburzeń psychosomatycznych i psychiatrycznych, uzależnień czy myśli samobójczych”.\nOpinie naukowców potwierdzają wyniki badania zamieszczone w raporcie autorstwa naukowców z kilku polskich uniwersytetów, zatytułowanym „Zdalne nauczanie a adaptacja do warunków społecznych w czasie epidemii koronawirusa”. Z publikacji wynika, że samopoczucie psychiczne oraz fizyczne uczniów jest gorsze niż przed pandemią. U 10 proc. badanych zaobserwowano symptomy stanów depresyjnych.\nZdaniem specjalistów PAN należy wypracować rozwiązania, które umożliwią wsparcie dzieci i młodzieży zarówno w trakcie pandemii, jak i kilka lat po jej zakończeniu. Dlatego rodzice, nauczyciele oraz specjaliści zdrowia psychicznego powinni skupić się na obserwacji:\nczynników zwiększających stres, związanych z COVID-19 (np. narażenie na zakażenie, zakażeni członkowie rodziny, utrata bliskich, kwarantanna),\nskutków ubocznych stresu pandemicznego (np. straty ekonomiczne, rozpad rodzin, zmiana planów życiowych),\nskutków psychospołecznych (np. depresja, lęk, bezsenność, nadużywanie substancji psychoaktywnych, przemoc domowa),\nKwestię priorytetową stanowi wzmocnienie systemu psychiatrii dzieci i młodzieży. W opinii PAN dzieci i ich rodzice powinni mieć zapewniony stały dostęp do opieki psychiatrycznej. Niestety w Polsce lecznictwo psychiatryczne dzieci i młodzieży nie jest wystarczająco dostępne, o czym mowa we wspomnianym już raporcie NIK.\nPoza rządowym programem wsparcia również specjaliści zajmujący się zdrowiem psychicznym podejmują działania związane z tym problemem. Polskie Towarzystwo Psychologiczne utworzyło publicznie dostępną listę swoich członków, u których można uzyskać nieodpłatną pomoc psychologiczną w trudnym okresie pandemii. Bezpłatne wsparcie dla osób w kryzysie psychicznym oferuje również stowarzyszenie Psychologowie dla Społeczeństwa.\nZ kolei Instytut Terapii Poznawczo-Behawioralnej opublikował na swojej stronie porady dotyczące postępowania w przypadku, kiedy przypuszczamy, że ktoś, kogo znamy, może mieć myśli samobójcze.


Podwójny cios w szkodniki warzyw!\nNiezawodna broń w walce ze szkodnikami pomidora i oberżyny\nWybierz błyskawiczne i długotrwałe działanie dzięki połączeniu 2 substancji czynnych. Lambda-cyhalotryna natychmiast uśmierca szkodniki. Acetamipryd działa długo, zwalczając szkodniki nalatujące na plantacje po zabiegu.\nInazuma 130 WG to bardzo wysoka skuteczność niezależnie od pogody oraz w szerokim zakresie temperatur – działa już od 5°C.\nUderz w szkodniki mocą 2 substancji czynnych\nPołączenie dwóch uzupełniających się substancji czynnych – lambda cyhalotryny i acetamiprydu – w wygodnej i nowoczesnej formulacji granulatu zapewnia natychmiastową śmierć szkodników i długotrwałą ochronę plantacji.\nInazuma 130 WG działa wielokierunkowo (powierzchniowo, wgłębnie, systemicznie), dzięki czemu nie ma konieczności powtarzania zabiegu.\nZwalcz szkodniki pomidora i oberżyny z Inazuma 130 WG\nNajlepsza ochrona insektycydowa warzyw już od początku wiosennej wegetacji\nInazuma 130 WG posiada szereg wyjątkowych cech, które sprawiają, że środek ten znakomicie sprawdza się w zabiegach przeciwko takim szkodnikom jak: wciornastek tytoniowiec, zmieniki czy mszyce.\nBroń na wrogów pomidora i oberżyny\nWciornastek tytoniowiec – wyłączny w polskich uprawach przenosiciel wirusa brązowej plamistości pomidora; żeruje na liściach, wysysając soki z tkanek roślin, co prowadzi do ich słabego rozwoju a nawet zamierania.\nZmieniki – pluskwiaki wysysające soki z liści, młodych pędów i kwiatów; ich aktywność skutkuje zamieraniem pąków kwiatowych, kwiatów i zawiązków owoców, co prowadzi do obniżenia wielkości i jakości plonu; są ponadto nosicielami groźnych chorób wirusowych i bakteryjnych.\nMszyce – szkodniki występujące w wielu uprawach warzywnych, żerujące w okresie kwitnienia lub na początku zawiązywania owoców w szczytowych częściach rośliny, które mogą ulec deformacji; są wektorami groźnych chorób wirusowych.\nBłyskawiczne działanie na najgroźniejsze szkodniki upraw warzywnych!