Czerwony Korsarz [James Fenimore Cooper] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00133 002947 22422333 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_0263 Data wydania:\nJames Fenimore Cooper CZERWONY KORSARZ Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI ROZDZIAŁ TRZECI ROZDZIAŁ CZWARTY ROZDZIAŁ PIĄTY ROZDZIAŁ SZÓSTY ROZDZIAŁ SIÓDMY ROZDZIAŁ ÓSMY ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ DZIESIĄTY ROZDZIAŁ JEDENASTY ROZDZIAŁ DWUNASTY ROZDZIAŁ TRZYNASTY ROZDZIAŁ CZTERNASTY ROZDZIAŁ PIĘTNASTY ROZDZIAŁ SZESNASTY ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY ROZDZIAŁ OSIEMNASTY ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI\nCZERWONY KORSARZ James Fenimore Cooper ROZDZIAŁ PIERWSZY Grzbiety falistych wzgórz Rhode Island ukoronowane były odwiecznymi lasami. Małe doliny tej wyspy okrywała bujna zieleń. Skromne, ale czyste i wygodne domki wiejskie, otoczone kępami drzew, tonęły w powodzi kwiatów. Ten piękny i żyzny zakątek jego mieszkańcy nazywali „ogrodem Ameryki". Zgadzali się z nimi dostatni plantatorzy, którzy tu właśnie szukali wytchnienia od spiekoty i niezdrowego klimatu Południa. Położone w południowej części Rhode Island, na zachodnim brzegu tej uroczej wyspy, stare portowe miasto Newport w pierwszych dniach października roku 1759 doznawało — jak wszystkie amerykańskie osiedla — mieszanych uczuć smutku i radości. Opłakiwano śmierć znakomitego generała Wolfe'a, radowano się zwycięstwem, które generał przypłacił życiem. Zdobyte zostało Quebec, potężna kanadyjska twierdza. Krwawa, okrutna wojna kolonialna między Francją i Anglią dobiegała zwycięskiego dla korony angielskiej końca. Francja utraciła ostatnie swe posiadłości na kontynencie amerykańskim. Olbrzymimi obszarami lądu między Zatoką Hudsona a hiszpańskimi koloniami na południu zawładnęła Anglia. Pokój zapanował w brytyjskich koloniach. Ciszę miała przerwać dopiero burza rewolucji amerykańskiej, w kilkanaście lat później. Jesiennego dnia, w którym zaczyna się nasza opowieść, zacni mieszkańcy Newport i okolicy obchodzili zwycięstwo angielskiego oręża. Rankiem odezwały się dzwony kościelne i zagrzmiała miejska armata. Ludzie wylegli na ulice. Okolicznościowy mówca przemówił do tłumów. Słońce chyliło się już ku zachodowi nad niezmierzoną pierwotną puszczą, okrywającą kontynent, kiedy uczestnicy patriotycznych manifestacji zaczęli rozchodzić się do domów. Przybyli z okolicy koloniści wybierali się w drogę powrotną, aby uniknąć zbędnych kosztów noclegu. Słowem, wszyscy wracali do trzeźwej prozy codziennego życia. W Newport znów odezwały się młoty, siekiery i piły. Na pół otwarte okiennice wystaw niejednego sklepu świadczyły, że w duszach kupców chęć zysku przytłumiła nieco głos obywatelskiego zapału. Właściciele trzech oberż w mieście pokazali się przed swymi zakładami wypatrując gości wśród odjeżdżających prowincjałów, choć wiadomo było, że są to ludzie, którzy chętniej sprzedadzą coś w mieście, niż wydadzą zarobiony grosz. W sieci ugrzęzło tylko paru hałaśliwych i głupkowatych marynarzy ze statków stojących w porcie oraz gromadka stałych bywalców, natomiast wszelkie przyjazne ukłony, pytania o zdrowie małżonek i dzieci, nawet jawne zaproszenia na szklaneczkę okazały się daremną fatygą. Na drogach prowadzących w głąb wyspy wyjeżdżający z miasta zbierali się, by wspólnie omówić wrażenia pamiętnego dnia. Robotnicy budujący nowy statek w porcie zeszli się w tym samym celu na pokładzie. W dość lichym domku na skraju miasta, nad brzegiem zatoki, mieścił się warsztat krawiecki. Popołudnie przypominało wiosenny ranek, łagodny wietrzyk marszczył tu i ówdzie gładką powierzchnię portowego basenu. Zacny krawiec siedział przy otwartym oknie i kończył szyć ubranie. Przed domem rozparł się wygodnie wysoki i krzepki młodzieniec ze wsi. Czekał na nowy garnitur, w którym chciał się pokazać najbliższej niedzieli w parafialnym kościele. — Kiedy w czasie dzisiejszych uroczystości słuchałem patriotycznej mowy, nabrałem wielkiej ochoty do wojaczki — powiedział krawiec. — Chętnie bym poszedł walczyć pod królewskimi sztandarami, możesz mi wierzyć, mój drogi Pardy. Młody wieśniak odwrócił się w stronę walecznego krawca z nieco złośliwym błyskiem w oku. — Drogi panie Homespun — powiedział. — Jest teraz jedno wolne miejsce dla ambitnego człowieka. Miłościwie nam panujący monarcha stracił niedawno najwaleczniejszego z generałów. — Ba! — odparł dzielny mistrz igły, który niewątpliwie minął się z powołaniem. — Widoki są piękne, ale dla takich młodych zuchów jak ty. Mnie już niewiele życia zostało i na stare lata nie ruszę się z tego miejsca. — Wobec tego nie będzie pan nosił generalskiego munduru. Cała pociecha w tym, że wojna już się kończy. Wszyscy mówią, że Francuzi ledwie zipią i nastanie pokój, bo nie będziemy mieli kogo bić. — Tym lepiej, tym lepiej, mój chłopcze. Widziałem w życiu tyle straszliwych wojen, że wiem, co znaczy błogosławieństwo pokoju. Przeżyłem pięć długich i krwawych wojen i Bogu dziękować wyszedłem z nich nawet nie draśnięty. — Pięć wojen? To się pan musiał dobrze uwijać. I pewnie, jak to żołnierz, kawał świata pan widział? — Owszem, sporo się nawędrowałem. Dwa razy odbyłem podróż lądem do Bostonu, a raz żaglowcem aż do Nowego Jorku. Bardzo to niebezpieczne były przedsięwzięcia. Ufam, że dziś, kiedy już wojnę mamy za sobą, miłościwie nam panujący monarcha zechce zwrócić uwagę na piratów, grasujących tutaj- na wodach przybrzeżnych i każe któremuś ze swych mężnych kapitanów marynarki wojennej rozprawić się z tymi zbirami tak, jak sobie na to zasłużyli. Byłby to radosny widok dla moich starych oczu, gdyby królewski okręt przyholował do naszego portu osławionego „Czerwonego Korsarza". — Czy kapitan tego statku jest rzeczywiście wielkim łotrem? — Nie tylko on! Otoczył się zgrają krwawych i bezecnych zbirów i nawet najmłodsi chłopcy na jego statku to złodziejskie nasienie. Serce się kraje, jak człowiek słyszy o niegodziwych postępkach, jakich się dopuszczają na morzach królewskich. — Nieraz słyszałem o tym Korsarzu , ale prawdę mówiąc piąte przez dziesiąte. — A skądże byś mógł, mój chłopcze, mieszkając w głębi lądu wiedzieć o tym, co się dzieje na wodach oceanu? Co innego my tutaj, w portowym mieście, tak często odwiedzanym przez marynarzy. Ale komu w drogę, temu czas, Pardy. Zbliża się wieczór, masz dziesięć mil drogi do domu. — Droga jest łatwa i bezpieczna — odrzekł młodzieniec. Zostałby nawet do północy, byle tylko posłuchać mrożących krew w żyłach opowieści o morskich rozbójnikach i po powrocie do rodzinnej wsi powtórzyć je gromadce ciekawych. — Czy to prawda — zapytał — że Czerwony Korsarz sieje postrach na morzu i że od dawna wymyka się z rąk sprawiedliwości? — Wymyka się, powiadasz, mój synu. Najdzielniejsi spośród marynarzy pływających po niezmierzonym oceanie woleliby zostać na lądzie, niż ujrzeć żagle statku przeklętego Korsarza. Nie brak na świecie ludzi walczących dla sławy, ale nikt nie chce spotkać się z nieprzyjacielem, który atakuje z krawą flagą na maszcie i gotów jest wszystkich, obcych i swoich, wysadzić w powietrze, gdy tylko osłabnie wspierająca go w boju ręka szatana. — Jeśli jest taki niebezpieczny, dlaczego nie wyśle się okrętu strzegącego wybrzeża, żeby ujął Korsarza. Łotr stanąłby wtedy w porcie pod szubienicą. Sam bym się zgłosił, gdybym usłyszał, że biją w bęben i wzywają ochotników do służby na tym okręcie. — Tak może mówić tylko ten, co nigdy nie powąchał prochu. Cepy i widły nie pomogą na tych, co się diabłu zaprzedali. Nieraz już bywało, że nocą lub o zachodzie słońca fregaty królewskie otoczyły Korsarza. Zdawało się, że tym razem nie ujdzie dybów, a gdy nadszedł ranek, ani śladu po nim nie było. Znikał, jakby nieczyste siły maczały w tym palce. Sam nadał sobie imię Czerwonego Korsarza. Tak też ludzie nazywają jego statek. — Czy nazwał się Czerwonym Korsarzem, bo lubi pławić się w ludzkiej krwi? — Niechybnie. Jak się naprawdę nazywa jego. statek, tego nikt nie wie. Kto bowiem raz wstąpił na pokład statku Czerwonego Korsarza, ten już się więcej na lądzie nie pokazał. Mówię, rzecz prosta, o uczciwych marynarzach i nieszczęsnych pasażerach. Z tego, co słychać, jest to statek rozmiarem i kształtem przypominający slup z królewskiej floty, podobnie też wyposażony. Ale zdołał umknąć niejednej potężnej fregacie. Ludzie opowiadają sobie na ucho, bo żaden wierny poddany jego królewskiej mości nie śmiałby głośno powtórzyć tej gorszącej historii, że raz „Czerwony Korsarz" przez całą godzinę był pod ogniem pięćdziesięciu armat angielskiego okrętu wojennego i na oczach wszystkich poszedł na dno jak kamień. Ale kiedyśmy w mieście ściskali sobie ręce i radowali się, że łotrów spotkała zasłużona kara, zawinął do portu statek z Indii Zachodnich, ograbiony przez Czerwonego Korsarza rankiem, po nocy, której wraz z całą swą zgrają miał raz na zawsze rozstać się z tym światem. I jeszcze gorzej bywało: podczas gdy okręt królewski leżał na burcie w portowym basenie i łatał dziury w kadłubie powstałe od kul Korsarza, statek tego gałgana kręcił się koło wybrzeża, cały i zdrów, jak w dniu, kiedy nowo narodzony wyszedł ze stoczni. — Po prostu wierzyć się nie chce — oświadczył młody wieśniak, na którym opowiadanie krawca zrobiło duże wrażenie.. — A może ten statek jest nie z tego świata? — Różnie się o tym mówi. Mój dobry znajomy spędził cały tydzień w podróży morskiej i zaprzyjaźnił się z jednym marynarzem, który opowiadał mu, jak pewnego razu na statku handlowym, podczas sztormu, spotkali się z „Czerwonym Korsarzem" na odległość nie większą niż sto stóp. Mieli szczęście, że Wszechmocny potężną swą dłonią wzburzył morskie fale i Korsarz musiał ratować swój stateczek przed katastrofą. I tylko dlatego ów marynarz mógł bezpiecznie przyjrzeć się „Czerwonemu Korsarzowi" i jego kapitanowi. Opowiadał więc, że Korsarz jest to rosły chłop, o włosach koloru słońca we mgle i takim spojrzeniu, że nikt by się nie odważył drugi raz popatrzeć mu w oczy. Widział go, jak ja ciebie teraz widzę, mój chłopcze. Bo ten zbir stał na pokładzie i ręką wielkości poły surduta dawał znak kapitanowi handlowego statku, by się trzymał w przyzwoitej odległości, groziło im bowiem zderzenie. — Ten kapitan musiał być zuchem nie lada, jeśli śmiał tak się zbliżyć do statku krwawego zbira. — Zapewniam cię, Pardy, że stało się to wbrew jego woli. Ale noc była ciemna jak smoła... . . — Jak smoła! — przerwał tamten. — To jakim cudem marynarz mógł coś widzieć? — Któż to wie? — odparł krawiec. — Faktem jest jednak, że widział. Więcej ci powiem. Ów marynarz dobrze się przyjrzał statkowi Korsarza, aby mógł go rozpoznać, gdyby kiedyś jeszcze raz się z nim spotkał.. Był to długi, czarny statek, głęboko zanurzony w wodzie, jak wąż w trawie, już samym swoim wyglądem nic dobrego nie wróżący i o zgoła zbrodniczej sylwetce. A poza tym ludzie mówią, że płynie szybciej niż chmury na niebie i jest mu całkiem obojętne, w którą stronę wieje wiatr, a szybkość tego okrętu jest równie groźna dla ściganych, jak okrucieństwo jego załogi. Z wszystkiego, com słyszał o „Czerwonym Korsarzu", bardzo on przypomina ten statek niewolniczy, który w zeszłym tygodniu stanął na redzie naszego portu. Mówiąc to krawiec wskazał ręką w stronę redy, gdzie istotnie widać było jakiś statek. Młody wiejski strojniś długo wpatrywał się w jego sylwetkę. Zacny krawiec skończył tymczasem szyć ubranie, odłożył je i wyjrzał przez okno. — Wiesz, Pardy — powiedział — że dziwne myśli i najgorsze podejrzenia przychodzą mi do głowy. Jak słychać, ten statek zawinął do portu, by nabrać wody i załadować drzewo. Już tydzień stoi na redzie i ani jednego patyka nie wzięli z lądu, a rumu „Jamaica" na pewno zatankowali dziesięć razy więcej niż słodkiej wody. Co więcej, stanął tak, że z baterii nadbrzeżnej tylko jedno działo może go dosięgnąć. Gdyby to był bojaźliwy statek handlowy, tak by się, rzecz prosta, ustawił, aby w razie napaści przez piratów ci bezczelni zbóje znaleźli się w ogniu całej naszej artylerii. — A to co za jedni? — spytał Pardy wskazując głową na mężczyzn stojących na brzegu niedaleko domu krawca. — Marynarze z tego statku czy tutejsi? — Oho! — zawołał krawiec. — Na pewno nie tutejsi! Muszę dobrze im się przyjrzeć, bo czasy nie są wcale bezpieczne. Po czym dzielny krawczyna, choć kulał na jedną nogę od urodzenia, wybiegł żwawo na ulicę. Wobec tego, że mamy przedstawić czytelnikowi osoby, które okażą się w dalszym ciągu powieści znacznie ważniejsze od krawca, odłożymy tę ceremonię na początek następnego rozdziału.\nROZDZIAŁ DRUGI Nieznajomych było trzech. Nie mogli być mieszkańcami miasta, skoro nie znał ich krawiec, który o każdym mieszkańcu wyspy w promieniu dziesięciu mil wiedział wszystko, poczynając od nazwiska, a kończąc na skrzętnie ukrywanych tajemnicach rodzinnych. Zanim wybiegł na ulicę, zdążył szepnąć na ucho swemu klientowi: — Nietutejsi i bardzo podejrzanie wyglądają. Wypada więc opisać, jak wyglądali, aby czytelnik nie był zdany na opinię krawca, człowieka, jak się o tym przekonaliśmy, nader skłonnego do podejrzeń. Z trójki wyróżniał się mężczyzna lat około dwudziestu sześciu. Jego ogorzałe oblicze, koloru ciemnej oliwki, tryskało zdrowiem. Rysy twarzy miał męskie i szlachetne, choć niezbyt regularne, nos duży, brwi sterczące, usta śmiałe. Kiedy ciekawy krawiec podszedł bliżej, nieznajomy mówił coś do siebie, w tajemniczym uśmiechu odsłaniając zęby jaśniejące bielą na tle ogorzałej twarzy. Spod gęstej, 'kędzierzawej, czarnej jak kruk czupryny wyzierały szare, żywe i raczej łagodne . oczy. Młody człowiek był mocnej i bardzo zręcznej budowy. Mimo że miał na sobie strój prostego marynarza, co prawda schludny i świetnie dopasowany, było w jego postawie coś onieśmielającego, gdy oparty o nabrzeżny słupek stał wpatrzony w statek niewolniczy na redzie. Mistrz igły nie odważył się zagadnąć nieznajomego i zwrócił wzrok na jego towarzyszy. Jeden z nich był białym, drugi Murzynem, obaj w kwiecie wieku. Ich wygląd świadczył dobitnie, że kawał życia spędzili w ciężkim klimacie i przetrwali wiele srogich burz. Mieli na sobie odzież prostych marynarzy, mocno podniszczoną i usmarowaną smołą. Biały był niedużym, krępym mężczyzną o potężnych, spalonych przez słońce na brąz plecach, muskularnych ramionach, wielkiej głowie, niskim, zarośniętym czole, spod którego wyzierały małe, uparte oczy, o tępym, chwilami groźnym spojrzeniu. Nos miał perkaty, usta duże, żarłoczne, zęby bielutkie, podbródek szeroki i mocny. Siedział z założonymi rękami na pustej beczce, przyglądał się uważnie statkowi na redzie i co jakiś czas wypowiadał o nim fachowe uwagi znajdując w Murzynie chętnego słuchacza. Murzyn był nie mniejszym od białego siłaczem, ale przewyższał go wzrostem i bardziej proporcjonalną budową. Rysy twarzy miał szlachetniejsze, niż to bywa u czarnych, oczy łagodne i wesołe. Włosy lekko przyprószyła mu siwizna. Siedział na kamieniu, podrzucał kamyki i zręcznie je łapał. Podwinięty rękaw płóciennej bluzy odsłaniał rękę tak muskularną, że mogła służyć za model artyście rzeźbiącemu ramię Herkulesa. Ciekawy krawiec podszedł z tyłu na palcach i nadstawił uszu. — Muszą powiedzieć, mój Afrykański — mówił biały marynarz żując tytoń — że zupełnie nie rozumiem kapitana tego statku. W pół godziny mógłby zawinąć do portu, bezpiecznego jak staw koło młyna. A on stoi na redzie, wystawia statek na niebezpieczeństwo i nie wiadomo po co morduje marynarzy, którzy łodziami mają kawał drogi do lądu. Marynarz nazywał swego kolegę „Afrykański" albo „Scypio", zależnie od humoru. Murzynowi nadano imię Scypio Afrykański, w owych czasach bowiem w Ameryce imiona rzymskich sławnych ludzi cieszyły się dużym powodzeniem. — Powiem panu, panie Dick — odparł Murzyn — dlaczego on nie wszedł do portu. Wieje tu wiatr z północnego zachodu. Przy takim wietrze niełatwo się wydostać z portu. Widocznie kapitanowi zależy na tym, żeby mógł szybko wypłynąć na pełne morze. Dlatego stanął tam, gdzie wiatr mu sprzyja. — Murzyn ma rację! — zawołał młody mężczyzna, który widocznie słuchał rozmowy marynarzy. — Kapitan z pewnością wie, że o tej porze roku wieją tu wiatry zachodnie. A poza tym sami widziecie, że trzyma całe ożaglowanie w pogotowiu choć załogę ma liczną, co łatwo poznać po tym, jak zostały zwinięte żagle. Czy rzucił kotwicę, czy tylko lina trzyma statek na uwięzi? Jak się wam zdaje? — Miałby źle w głowie, gdyby nie rzucił kotwicy — odrzekł Dick. — Statek trzymany na cumie tańczyłby jak ten źrebak na długim powrozie przywiązany do drzewa, którego widzieliśmy w drodze z Bostonu. — Rzucił tylko dryfkotwę — oświadczył Scypio nie przestając podrzucać kamyków. — Niech mi pan wierzy, panie Harry, że jak tylko zechce, to od razu skoczy na pełne morze. A ją bym chciał zobaczyć Dicka, jak galopuje na tym źrebaku przywiązanym do drzewa! Mówiąc to Murzyn aż się trząsł ze śmiechu. Obrażony Dick wymamrotał parę soczystych przekleństw pod adresem kolegi. Harry odczekał, aż czarny marynarz się uciszy. — Tak, Scypionie — powiedział. — Przy odrobinie wiatru kapitan tego statku w ciągu dziesięciu minut może się znaleźć poza zasięgiem artylerii nadbrzeżnej. — Widzę, że pan dobrze się zna na tych sprawach — odezwał się za plecami Harry'ego jakiś obcy głos. Harry gwałtownie się obrócił i ujrzał nieznajomego mężczyznę, który podszedł do nich przez nikogo nie zauważony. Mógł mieć około trzydziestu pięciu lat, był ledwie średniego wzrostu, wyglądał na silnego. Cerę miał białą, niemal kobiecą, ale opalenizna poniżej czoła i orli nos przydawały mu męskości. Jasne włosy opadały na skronie bujnymi lokami. Regularne, ładne usta były nieco odęte. W spokojnych niebieskich oczach pojawiały się chwilami niepokojące błyski. Cylinder, lekko przechylony na głowie, nadawał jego twarzy wygląd hulaki. Ubrany był w jasnozielony surdut do jazdy konnej i bryczesy z koźlej skóry: długie buty z ostrogami dopełniały stroju. W ręce trzymał szpicrutę, którą wywijał w powietrzu nic sobie nie robiąc ze zdziwienia, jakie wywołało jego pojawienie się tutaj. — Mówię, że musi pan dobrze się znać na tych sprawach — powtórzył nieznajomy. — Bo wypowiada się pan z wielką pewnością siebie. — Czy wydaje się panu dziwne — odparł Harry — że ktoś zna zawód, w którym pracuje całe życie? — Hm, trochę dziwne wydaje mi się, że ktoś swą ciężką fizyczną pracę szumnie nazywa zawodem. Jakże wobec tego nazwać pracę tych, którzy, jak na przykład ja, ukończyli wyższe studia i uprawiają zawód prawnika? — Za pozwoleniem. Jestem marynarzem i trzymam się z daleka od uczonych prawników pańskiego pokroju — odparł Harry i z niesmakiem odwrócił się plecami do nieznajomego. — Chłopak ma charakter — mruknął tamten do siebie i znacząco się uśmiechnął. — Mój przyjacielu, nie spierajmy się o słowa. Wyznam szczerze, iż nie mam pojęcia o morskich sprawach i chętnie bym się poduczył u kogoś tak biegłego jak pan w tym zawodzie. Jestem tylko skromnym adwokatem w królewskiej służbie i przybyłem tu w pewnej misji... — Życzę powodzenia — uciął rozmowę młody marynarz i dodał: — Na pewno wysoko pan zajedzie, jeśli pana przedtem..,. Ugryzł się w język, zadarł głowę wysoko i odszedł. Dwaj marynarze podążyli za nim. Nieznajomy obserwował ich otrzepując szpicrutą buty z kurzu. — Jeżeli pana przedtem nie powieszą — dokończył za młodego marynarza. — To zabawne — dodał półgłosem — że ten smarkacz wróży mi szubienicę. Co powiedziawszy chciał pójść za trzema marynarzami, gdy nagle ktoś z tyłu położył mu poufale rękę na ramieniu. — Jedno słówko na ucho, szanowny panie — zaczął krawiec, bo to on zatrzymał nieznajomego. — Powiadasz pan, że jesteś na służbie miłościwie nam panującego króla. Nieznajomy jednym bystrym spojrzeniem otaksował krawca i odparł: — Więcej powiem: cieszę się jego osobistym zaufaniem. — Wielki to dla mnie zaszczyt rozmawiać z osobą cieszącą się względami naszego monarchy. Kulawy krawiec szybko przygładził mocno przerzedzone włosy i nisko się nieznajomemu pokłonił. — Dziękuję ci, przyjacielu, w imieniu króla — odrzekł tamten z wielką powagą. — Jestem niezmiernie rad — powiedział krawiec — że spotkałem kogoś, kto będzie mógł przekazać bezpośrednio do uszu miłościwie nam panującego pewną wiadomość ode mnie. — Nie krępuj się, przyjacielu — zachęcił nieznajomy z książęcą łaskawością i lekką nutą zniecierpliwienia. — Na królewskim dworze też chętnie dajemy posłuch naszym poddanym. — Nad wyraz cenię sobie pańską życzliwość. Czy widzi pan ten statek na redzie? — A jakże. I zdaje mi się, że jest to przedmiot ogólnego zainteresowania mieszkańców miasta. — Stanowczo przecenia pan moich rodaków. Statek stoi tam od wielu dni i nikomu nie wydał się podejrzany. Tylko ja zwietrzyłem, że coś tu jest grubo nie w porządku. — No, no! — mruknął królewski wysłannik. — A co pan podejrzewa? — Go? Może się mylę. Niech mi Bóg wybaczy, gdyby moje podejrzenia okazały się niesłuszne. Sam wiele wycierpiałem wiernie służąc królowi. Brałem udział w pięciu krwawych wojnach... — Tak. Ale chciałbym jak najprędzej usłyszeć, co mam przekazać królowi. Powiedz, drogi przyjacielu, jaka troska leży ci na sercu. — Jestem starym wojakiem... — To widać — przerwał mu nieznajomy. — Ale czas mnie nagli. Powiedzże, przyjacielu, co masz do powiedzenia o tym statku. — Jestem krawcem znanym w całej okolicy, mam na utrzymaniu liczną rodzinę. Żaden marynarz z tego statku nie obstalował u mnie munduru. Wszyscy szyli u młodego partacza, który nie tylko nie ma fachu w rękach, ale jeszcze mnie obgaduje. Gdyby ci marynarze byli uczciwymi chłopcami, popieraliby solidnego krawca i ojca dzieciom. Dla mnie więc jest jasne jak słońce, że to hołota, a statek należy do tego łotra spod ciemnej gwiazdy, Czerwonego Korsarza. — Czerwonego Korsarza!? — zawołał nieznajomy. — To rzeczywiście bardzo ważna wiadomość. — Mam nadzieję, że przekaże ją pan królowi. . Królewski zausznik położył krawcowi rękę na ramieniu i oświadczył: — Spełniłeś, mój przyjacielu, obowiązek wiernego poddanego naszego władcy. Wiadomo, że wyznaczono wysoką nagrodę za ujęcie każdego, choćby najpośledniejszego członka załogi „Czerwonego Korsarza", a kto odda w ręce kata całą tę szajkę, będzie bogatym człowiekiem. Król tak się ucieszy, że nawet szlachectwo nadać może za tę przysługę. — Szlachectwo! — powtórzył olśniony mistrz igły. — Jak panu na imię? — spytał królewski wysłannik. — Hektor. — A nazwisko? — Homespun. — Sir Hektor Homespun, to bardzo ładnie by brzmiało. Ale jeśli pan chce zdobyć majątek i zaszczyty, konieczne jest zachowanie ścisłej tajemnicy. Musimy być niezwykle ostrożni. Czy z nikim nie podzielił się pan swymi spostrzeżeniami? — Słowa żywej duszy nie pisnąłem. — Doskonale. Spotkamy się dzisiaj o jedenastej wieczór tam — widzi pan? — gdzie brzeg zbliża się do redy. Dokonamy stamtąd ostatecznych obserwacji. A jutro rano powiadomimy kogo należy. Teraz musimy się rozstać. Nie byłoby dobrze, gdyby nas obu ktoś tu zobaczył. „Milczenie" oto nasze hasło, „królewska łaska" — to odzew. — Do zobaczenia, łaskawy panie — powiedział krawiec i skłonił się do ziemi. Nieznajomy dotknął kapelusza i pokiwał mu ręką. — Do widzenia —odparł. I wolnym krokiem odszedł.\nROZDZIAŁ TRZECI Nieznajomy skręcił w główną ulicę miasta. Szedł szybko, z obojętną miną, ale każdemu przechodniowi, jakiego mijał, bystro się przyglądał. Zlekceważył gościnne zaproszenie właścicieli dwóch najlepszych gospod w mieście i śmiało wszedł do oberży, gdzie się zbierało nie najlepsze portowe towarzystwo. W barze było pełno. Gdy wszedł, gwarprzycichł na chwilę, nieznajomy bowiem nie wyglądał na bywalca tego rodzaju lokali. Ale kiedy usiadł na ławie i zamówił trunek, przestano zwracać na niego uwagą. Na drugim końcu długiej wąskiej izby siedział jakiś osobnik i nie dopuszczając innych do głosu opowiadał swoje przygody. — To jest bosman ze statku niewolniczego, który stoi u nas na redzie — szepnął nieznajomemu właściciel oberży podając mu szklaneczkę grogu. — Wiele pływał ,po świecie i napatrzył się przedziwnych rzeczy, tomy można by o tym napisać. Stary Boreasz, tak go ludzie nazywają, ale naprawdę zwie się Jack Nightingale. Nieznajomy przyjrzał się bosmanowi. Był to olbrzym. Połowę jego ponurej gęby, naznaczonej wielką szramą, zakrywały ogromne wąsy. Strój marynarza uwydatniał proporcjonalną budowę. Długi łańcuch ze starego srebra i gwizdek, również srebrny, jeszcze bardziej zwracały uwagę na tę malowniczą postać. Syn oceanu nie raczył nawet spojrzeć w stronę nowo przybyłego i basem przypominającym głos byka ciągnął swoją opowieść: — Jak już mówiłem, brzeg Gwinei był tutaj, a wiatr wiał stamtąd. Nie podobał mi się ten wiatr, bo dął jak opętany, nagle przycichał i po chwili znów się gwałtownie zrywał. Poszedłem więc w stronę rufy, żeby wypowiedzieć swoje zdanie, gdyby kapitan chciał się mnie poradzić. Stało się, jak przewidziałem. „Panie Nightingale — pyta kapitan, człowiek bardzo dobrze wychowany — co pan myśli o tej podobnej do szmaty chmurze na północnym zachodzie?" „Ano — odpowiadam bez namysłu — jeżeli pan kapitan nie zadecyduje inaczej... — przybasowałem mu trochę, choć przy mnie kapitan był młodym, niedoświadczonym szpicem — ...radziłbym zwinąć trzy bramsle i zrefować grotżagiel. Nic nas nie nagli, a Gwinea będzie jutro dokładnie w tym samym miejscu co dziś wieczór. A na szkwały grotżagiel będzie w sam raz..." — Grotżagiel też trzeba było zwinąć! — przerwał bosmanowi stanowczy głos zza jego pleców. — Cóż to za nieuk się odezwał? — groźnie spytał Nightingale. — Odezwał się Ryszard Fid, ten, co niejeden raz opłynął Afrykę od przylądka Bon do Przylądka Dobrej Nadziei! — zawołał Dick. I wszyscy zobaczyli, jak w stronę wściekłego bosmana przeciska się przez tłum krępy marynarz. — Tak, bracie! — wołał Dick. — Czy jestem nieukiem, czy znam się na rzeczy, nigdy bym mojemu kapitanowi nie radził zostawić tyle żagli, jeśli wiatr może uderzyć z rufy. To śmiałe wyzwanie rzucone bosmanowi wywołało nieopisaną wrzawę. Wszyscy krzyczeli, a najgłośniej słychać było basy dwóch głównych przeciwników. Niewiele brakowało, by obaj atleci wzięli się za łby i siła rozstrzygnęła spór. Ale wreszcie jakoś się uspokoili. — Jesteś, bracie, dzielnym marynarzem — podjął bosman. — A w gębie na pewno najmocniejszym. Ale mnie nie będziesz uczył. Jeżeli jest tu ktoś, co ma morskie wykształcenie, niech zabierze głos w imię prawdy. — Proszę bardzo — odparł Fid. Sięgnął ręką, złapał Scypiona za kołnierz, wyciągnął go na środek i postawił przed bosmanem. — Oto człowiek, który zrobił o jeden afrykański rejs więcej niż ja, bo się urodził na Czarnym Lądzie. Powiedz, Scypionie, jakie żagle zwinąłbyś na statku u brzegu twej ojczyzny, gdyby nadciągała burza? — Wcale bym nie zwijał — odparł Murzyn — tylko wiał co siły w żaglach. Dziecko to wie... — Panowie — przerwał mu bosman rozglądając się wokół z wielką powagą. —Powiedzcie sami, czy godzi się, aby czarnuch mądrzył się w obecności białych? Zgodny pomruk zebranych zaświadczył, że bosman trafił im do przekonania. Scypio uznał się za niepożądanego gościa i bez słowa, z rękami skrzyżowanymi na piersi, opuścił oberżę, nie zważając na głośne protesty Fida. W tej sytuacji Fid, pozbawiony sojusznika, napchał sobie usta potężną porcją tytoniu, brzydko zaklął i też wyszedł na ulicę. Bosman został sam na placu boju. Dumny z odniesionego zwycięstwa, zwrócił się do zebranych: — Panowie! Nie wiem, kim jest ten marynarz, co musiał wziąć nogi za pas, nie lubię też sam się chwalić. Jedno nie ulega najmniejszej wątpliwości: że od Bostonu po Indie Zachodnie nie ma marynarza, który by mi dorównał. Bas mówcy nagle zamilkł. Bosman utkwił wzrok w oczach nieznajomego, który właśnie wstał z ławki i podszedł bliżej. — Może — podjął po chwili — ten dżentelmen zna się na morskich sprawach i zechce rozstrzygnąć nasz spór. — Na wyższych uczelniach nie studiuje się nawigacji, ale z tego, co tu słyszałem, wydaje mi się, że w opisanej sytuacji należałoby wiać co siły w żaglach. Po tych słowach nieznajomy rzucił na stół należność za grog i wyszedł. Nightingale podjął swą opowieść, ale czy był zmęczony, czy może z innych powodów, znacznie spuścił z tonu i szybko skończył. Dopił grogu i chwiejnym krokiem udał się na brzeg, skąd łódź zabrała go na pokład statku, do tej pory wytrwale obserwowanego przez niestrudzonego krawca. Tymczasem Fid dogonił Scypiona i wymyślał mu za to, że stchórzył. Nieznajomy szedł za nimi. Minęli podmiejskie domki i zniknęli mu z oczu na zakręcie drogi. Adwokat przyśpieszył kroku i po chwili znów ich zobaczył. Siedzieli pod przydrożnym płotem i z wielkim apetytem posilali się z torby Fida. Zdążyli już się pogodzić. Podszedł do nich i powiedział: — Moi drodzy, boję się, że nic nie zostawicie dla waszego kolegi i pójdzie spać o pustym żołądku. — Poczęstuj się, bracie — odrzekł Fid i wyciągnął torbę do adwokata. — Nie zrozumieliśmy się. Mówiłem o tym, z którym widziałem was w przystani. — Poszedł obejrzeć tę latarnię morską — powiedział Fid i wskazał palcem. Adwokat popatrzył w tamtą stronę i zobaczył młodego marynarza u stóp walącej się wieży. Rzucił im garść miedziaków na lepszą kolację — jak powiedział — przeskoczył płot i podszedł do wieży. — Nigdy bym nie przypuszczał — zagadnął młodego marynarza — że pan się interesuje takimi zabytkami. Myślałem, że bardziej ciekawi pana ten statek na redzie. Stąd dobrze go widać. — Pan jest bardzo domyślny — chłodno odparł Harry. — Nic w tym dziwnego, że marynarz bez pracy przygląda się pięknemu statkowi. Może chciałby się na ten statek zaciągnąć? — Kapitan byłby ostatnim kpem, gdyby nie przyjął takiego marynarza. Zdaje mi się jednak, że pan jest nazbyt wykształcony, aby mógł zająć podrzędne stanowisko. Harry roześmiał się. Pochlebstwo trafiło do celu. Przestał zezem patrzyć na nieznajomego. — Jak pan myśli? — spytał. — Do czego mogła służyć ta wieża? — Wejdźmy, to zobaczymy. Mówiąc to adwokat wspiął się po zmurszałej drabinie i przez otwór w podłodze wszedł na pierwsze piętro wieży. Harry, po krótkim wahaniu, zręcznie wdrapał się na górę. — Łatwo nam poszło — powiedział adwokat. — Przepraszam, zapomniałem pańskiego nazwiska. — Różnie się nazywałem, zależnie od okoliczności. W tej chwili mogę się przyznać do nazwiska Wilder. Ale nie odpowiedział pan na moje pytanie. — Do czego służyła ta wieża? Jej obecne przeznaczenie jest jasne. Stoi po to, żeby dwóch lekkoduchów mogło sobie swobodnie porozmawiać pod jej dachem. A przedtem mieścił się tu młyn, to nie ulega wątpliwości. Wyobrażam sobie, jaki ruch i gwar panował w tym pustym i głuchym dziś miejscu. Chociaż... Słyszy pan? Podszedł na palcach do małego otworu w ścianie i wyjrzał ostrożnie. Cofnął się i dał znak Wilderowi, żeby nic nie mówił. Wyraźnie słyszeli miły i dźwięczny głos, do którego dołączyły się inne głosy, także kobiece. Dwaj mężczyźni na górze, bez słowa porozumienia, zajęli dogodne pozycje obserwacyjne. Sami niewidoczni, wyglądali przez otwory w murze pilnie nadstawiając uszu. Z przykrością musimy uprzedzić czytelnika, że dwaj młodzi mężczyźni, którzy odegrają ważną rolę w dalszym ciągu naszego opowiadania, będą na początku następnego rodziału podsłuchiwali rozmowę kilku dam — co jest rzeczą niezgodną z zasadami dobrego wychowania.\nROZDZIAŁ CZWARTY Cztery kobiety przystanęły koło wieży. Jedna z nich była damą w podeszłym wieku, druga po czterdziestce, trzecia właśnie wchodziła w świat. Czwarta miała jakieś dwadzieścia pięć wiosen i w owych czasach, w tym kraju nie mogła być niczym innym jak sługą, słowem — była Murzynką. — Moje dziecko — mówiła stara dama do najmłodszej — pozdrów ode mnie serdecznie twego ojca i przypomnij mu, że przyrzekł przysłać cię tutaj jeszcze raz, zanim rozstaniemy się na zawsze. Dziewczyna podniosła oczy błyszczące od łez. W jej głosie zabrzmiała taka słodycz, że obu podsłuchującym aż serca zabiły z wrażenia. — Droga ciociu — powiedziała. — Zrobię wszystko, żeby tatuś przyjechał tu ze mną na wiosnę. — Poczciwa pani Wyllys — odparła ciotka spoglądając na trzecią niewiastę — na pewno ci w tym pomoże. Generał Grayson tyle jej zawdzięcza, że jej prośby też będą się liczyły. . — Ojciec niczego jej nie odmówi! — zawołała dziewczyna. Najwyraźniej chciała naprawić wrażenie, jakie sprawiał protekcjonalny ton ciotki. — Z tak potężnym sojusznikiem jak pani Wyllys nasze przymierze będzie niezwyciężone — oświadczyła uparta staruszka ani o jotę nie zmieniając tonu. — Tym bardziej, że klimat tej wyspy doskonale służy Gertrudzie — zapewniła pani Wyllys. Powiedziała to z godnością, ale i z wielkim szacunkiem dla leciwej damy — jak przystało guwernantce jej bratanicy. — Zwycięstwo jest już w naszych rękach, jak mawiał świętej pamięci mój mąż, admirał de Lacey — zawyrokowała staruszka. — Wyznawał on zasadę, że aby do czegoś dojść, trzeba tylko chcieć. Do czego dzięki tej zasadzie doszedł w życiu, o tym wszyscy doskonale wiemy. — Najlepiej by było, gdyby tatuś sprzedał swoje plantacje w Karolinie i osiedlił się tutaj na stałe — wtrąciła Gertruda. — Nie takie to łatwe, moje dziecko — odparła pani de Lacey. — Bardzo bym tego chciała, ale nie nalegam na brata. Najlepiej by było, gdybyśmy wszyscy wrócili do Anglii. Wiele zależy od tego, co poczniemy z naszym skarbem po tej stronie oceanu. Mówiąc to pani de Lacey spojrzała wymownie na bratanicę. Ale Gertruda nie domyśliła się, że to o niej mowa. Wskazała palcem piękny statek stojący w porcie i powiedziała: — A więc w tym więzieniu pani Wyllys i ja spędzimy cały miesiąc! — Nie znosisz morza, moja droga — odparła pani Wyllys — i dlatego przesadzasz. Podróż stąd do Karoliny trwa krócej niż miesiąc. — Ale po drodze trzeba minąć ten straszny Przylądek Henlopen z mieliznami i wrakami rozbitych statków z jednej strony, a Prądem Zatokowym z drugiej! — zawołała Gertruda. — Przecież statki bezpiecznie się tamtędy przeprawiają co dzień, jeśli nie co godzinę — próbowała ją uspokoić pani Wyllys. I zwracając się do pani de Lacey spytała: — Pani chyba często wraz z mężem podróżowała okrętem z Karoliny do Newport? — Nigdy — sucho odparła wdowa po admirale. — Morze mi nie służyło i dlatego zawsze podróżowałam lądem. Jednakże jako żona admirała poznałam wszelkie tajemnice morza i okrętów, pływających pojedynczo i w szyku bojowym. Pani o tym nie ma zielonego pojęcia! Guwernantka nieznacznie się uśmiechnęła. Z góry wieży dał się słyszeć jakby chichot wiatru, a w rzeczywistości był to stłumiony śmiech. — Co to? — spytała Gertruda. — Widocznie szczury jeszcze nie wyniosły się z młyna — spokojnie odparła pani Wyllys. — Musimy, droga Gertrudo, przygotować się do podróży.' — Tak — zgodziła się pani do Lacey. Za jej przewodem guwernantka, Gertruda i czarna służąca podążyły w stronę miasta. Na wieży dwaj mężczyźni śmiali się serdecznie. — Szczury jeszcze się stąd nie wyniosły — powiedział marynarz. — Jakie? Morskie czy lądowe? — spytał adwokat. — Jeden lądowy. Znów zaczęli się śmiać. Pierwszy spoważniał adwokat. — Trzeba przyznać, że panna Gertruda jest osóbką rzadko spotykanej urody — powiedział. Wilder przestał się śmiać. Przez chwilę obaj milczeli. Nagle adwokat podszedł do okna, wskazał statek na redzie i spytał: — Czy ten statek już przestał pana interesować? — Bardzo mnie interesuje. — Nie miałby pan ochoty wstąpić na jego pokład? — Sam? Nie znam kapitana ani nikogo z załogi. — Marynarze na pewno z otwartymi ramionami przyjmą kolegę. Wilder zmierzył adwokata długim spojrzeniem, zanim się odezwał: — Dlaczego się pan tak dopytuje? — Bo nigdy jeszcze tchórz nie zdobył serca pięknej kobiety, a nieśmiały marynarz nie dostał się na statek. Podobno pan szuka pracy. Gdybym był admirałem, zrobiłbym pana kapitanem okrętu flagowego. Może jestem zbyt wylewny wobec człowieka, którego zupełnie nie znam. Udzieliłem panu jednak rady jako adwokat i to bezinteresownie. — Myślę, że pańska rada jest tym cenniejsza. — Sąd o tym pozostawiam panu. Adwokat podszedł do drabiny, odwrócił się do niej tyłem, postawił nogę na pierwszym szczeblu. — Odpływam rufą do przodu — powiedział schodząc. — Żegnaj, przyjacielu, i nie zapomnij szczurów z ruin wieży w Newport. Gdy zszedł na dół, kopnął drabinę. Przewróciła się na ziemię. Adwokat spojrzał w górę, pomachał ręką Wilderowi i odszedł żwawym krokiem. Uwięziony w wieży młody marynarz, gdy ochłonął ze zdumienia, zaczął się zastanawiać, co począć. Skok groził złamaniem nogi. Wyjrzał przez otwór w murze. Adwokata nie było już widać. Fid i Scypio właśnie skończyli się posilać. Pokrzepiony na ciele marynarz odczuł bardziej wzniosłą potrzebę pouczenia czarnego kolegi, jak należy się zachować w towarzystwie. — Widzisz, mój Afrykański — wywodził — w towarzystwie trzeba mocno trzymać ster w rękach i nie wolno od razu odpływać pod pełnymi żaglami, jak to się tobie dzisiaj zdarzyło. Na mój rozum ten cały bosman lepiej sobie radzi w barze niż na wzburzonych falach oceanu. Jak ja zacząłem dmuchać w jego rufę, tyś powinien był zrefować mu żagle. I wielki wstyd by go spotkał na oczach wszystkich. Cóż to? Słyszysz? Zdaje się, że ktoś zarzyna wieprzka. — O, Boże! — zawołał Murzyn. — To pan Harry wyciąga szyję z tej latarni morskiej i krzyczy, jakby siedział w dziurawej łodzi na pełnym morzu. — Rzeczywiście, pięknie śpiewa! Tę uwagę wypowiedział Fid już w biegu. Obaj co sił w nogach gnali w stronę wieży. Harry kazał im podnieść drabinę. Gdy znalazł się na ziemi, zapytał, czy nie widzieli adwokata. — Tego w długich butach? — spytał Fid. — Właśnie. — Rozwinął żagle i za tą stodołą wziął kurs na południowy wschód. — Za mną! — zakomenderował Harry. Pościg nie dał jednak żadnych rezultatów. Choć poszukiwania trwały do późnego wieczoru, niczego się nie dowiedzieli. Ludzie widzieli nieznajomego, dziwił ich jego strój, postawa, śmiałe i badawcze spojrzenie. Ale co się z nim stało, lego nikt nie umiał powiedzieć. Nieznajomy zniknął z miasta w sposób równie zagadkowy, jak się w nim znalazł.\nROZDZIAŁ PIĄTY Zacni mieszkańcy miasta Newport wcześnie się kładli spać. O godzinie dziesiątej bramy wszystkich domów były zamknięte. Właściciel gospody „Pod Urwaną Kotwicą", gdzie Dick Fid i bosman Nigh-tingale o mało nie wzięli się za łby, zamykał swój zakład już o godzinie ósmej. Dość powiedzieć, że o dziesiątej wieczór — kiedy zaczyna się ten rozdział naszej powieści — miasto wyglądało jak wymarłe. Stróżów nocnych nie było, z tego prostego powodu, że nikt nie czyhał na dobytek obywateli miasta. Gdy więc o tak późnej jak na Newport porze Wilder i jego dwaj towarzysze wyszli na ulicę, nie zobaczyli żywej duszy. Widocznie dobrze znali cel nocnej wycieczki, bo pustymi, ciemnymi ulicami zmierzali prosto do portu. Prowadził Wilder, za nim kroczył Dick Fid, pochód zamykał Scypio Afrykański. Przy brzegu kołysało się kilka łodzi. Wilder kazał swym kompanom wziąć jedną łódź i podpłynąć do miejsca, w którym mógł wygodnie wsiąść. Po chwili przybiły do brzegu dwie łodzie. W jednej siedział Dick, w drugiej Scypio. — Cóż to znaczy? — spytał Wilder. — Jedna łódź nie wystarczy? Coś się wam poplątało. — Nic się nikomu nie poplątało — odrzekł Dick odkładając wiosło. — Afrykański siedzi w wynajętej przez pana łódce. Ale to stary grat, na co już raz zwróciłem panu uwagę. Wybrałem więc coś znacznie lepszego. — Doigrasz się kiedyś, gałganie, że cię przepędzę gdzie pieprz rośnie — ze złością powiedział Wilder. — Zabierają tę łódź, zostaw ją tam, gdzie była, i dobrze przycumuj. — Gdzie pieprz rośnie! — powtórzył Fid. — Ładnie. A cóż byście, pan, panie Harry i Afrykański robili beze mnie? Od ilu to lat pływamy w trójkę? — Czasem się zrywa przyjaźń, która trwała dwadzieścia lat. — Wybaczy pan, ale niech mnie piekło pochłonie, jeśli to prawda. Taki Afrykański jest tylko czarnuchem. Od dwudziestu czterech lat patrzę na jego zasmoloną gębę i zdążyłem się do niej przyzwyczaić. Dziś jego buźka podoba mi się jak każda inna. Nie mówiąc już o tym, że w ciemną noc na morzu nie widać koloru skóry. A pan, panie Harry, jeszcze mi się nie znudził i nie rozstaniemy się z powodu jakiegoś głupstwa. — Wobec tego wyrzeknij się zwyczaju naruszania cudzej własności. — Ja się nikogo ani niczego tak łatwo nie wyrzekam... Niecierpliwy gest przerwał Fidowi, który jeszcze trochę pomruczał i wykonał polecenie Harry'ego. Po chwili wszyscy trzej siedzieli w wynajętej łódce. Harry kazał im płynąć w stronę portu i wiosłować jak najciszej. Statek, którym pani Wyllys i urocza Gertruda miały odpłynąć na drugi dzień rano do dalekiej Karoliny (o czym Wilder wiedział z podsłuchanej rozmowy), odbił od nabrzeża i rzucił kotwicę w basenie portowym. Kiedy mijali ten statek, Wilder w bladym 'blasku gwiazd przyjrzał mu się uważnie. Po chwili statek zmienił się w bezkształtną ciemną masę. Wilder przechylił głowę w bok i pogrążył się w zadumie. Nawet gadatliwy Fid nie śmiał przerwać ciszy. Po długiej chwili Wilder ocknął się i nagle powiedział: — To duży statek. W razie pościgu nieprędko dałby się dogonić. — Pewnie — skwapliwie przytwierdził Fid. — Przy pomyślnym wietrze i pod pełnymi żaglami będzie tak gnał, że nawet królewska fregata musiałaby dobrze się uwijać, gdyby chciała się do niego dobrać... — Chłopcy — przerwał mu Wilder. — Nadeszła pora, byście się dowiedzieli, jakie są moje zamiary. Ponad dwadzieścia lat pływamy w trójkę. Byłem małym dzieckiem, kiedyś ty, Fid, przyniósł mnie do kapitana twego statku. Zawdzięczam ci nie tylko życie. Dzięki twej pomocy jestem oficerem marynarki. Tylko śmierć może nas rozdzielić. Ale trzeba wam wiedzieć, że chcę się zdecydować na krok bardzo niebezpieczny. Trudno byłoby mi rozstać się z wami, bo może nigdy więcej byśmy się nie zobaczyli. Niemniej, jeśli chcecie mi towarzyszyć, muszę was uprzedzić, że to przedsięwzięcie możemy wszyscy przypłacić życiem. — Czy szykuje się jakaś dłuższa podróż lądem? — spytał Fid. — Nie, wszystko odbędzie się na morzu. — No to daj pan księgę swojego statku i pokaż, gdzie mam wymalować dwie skrzyżowane kotwice. Jak pan wie, to jest mój podpis i znaczy to samo co Ryszard Fid. — Może jednak, gdy się dowiesz... — Nic nie chcę wiedzieć. Nie pierwsza to nasza wspólna wyprawa. A ty, Afrykański, co powiesz? Zabierasz się z nami czy mamy cię wysadzić na ląd? — Ja wszędzie pójdę za panem Harrym — krótko odparł Murzyn. — Ani słowa więcej! — zakonkludował Fid. —Mów pan teraz, co mamy zrobić. — Zostaliście uprzedzeni o niebezpieczeństwie, jakie nam grozi. A teraz proszę wiosłować w stronę tego statku na redzie. Gdy się zbliżyli do celu, Wilder kazał im odłożyć wiosła. Chciał bowiem, kiedy łódź będzie wolno dryfowała w stronę statku, dokładnie mu się przyjrzeć, zanim odważy się wejść na pokład. — Na pewno są przygotowani na gorące przyjęcie każdego gościa — szepnął Harry. — Rączę, że znaczna część załogi śpi przy działach i że czuwa wzmocniona nocna wachta — odparł Fid. — Szsz, coś się tam dzieje na pokładzie. — No pewnie. Kucharz rąbie drzewo, a kapitan kazał podać sobie whisky na dobranoc... Krzyk ze statku zagłuszył słowa Fida. Był to krzyk tak straszny, jakby jakiś potwór morski wynurzył się z głębiny i ryknął przeraźliwie. Nasi trzej marynarze domyślili się, że miał to być okrzyk „ahoj!" Widocznie już ich zauważono. Mimo że w pewnej odległości za nimi słychać było plusk wioseł drugiej łodzi, Wilder odpowiedział na okrzyk. — Co u diabła! — zawołał ten sam głos ze statku. — Ja cię nie znam. Gdzie jesteś? — Tutaj, koło lewej burty, w cieniu — odparł Wilder. — I co tam robisz? — Rozbijam bałwany rufą — odrzekł Wilder po krótkim namyśle. — Jakiegoś idiotę przyniosła tu fala — mruknął tamten. — Daj no pukawkę, zaraz grzeczniej będzie śpiewał. — Stać! — odezwał się spokojny, ale stanowczy głos z drugiej strony statku. — Wszystko w porządku. Niech podpłyną do burty. Pierwszy głos kazał im podpłynąć. Wilder dopiero teraz uświadomił sobie, że na statku czekali pewnie na tę drugą łódź i że pośpieszył się z odpowiedzią. Ale nie można już było się wycofać, a poza tym nie po to tutaj przybył, by w ostatniej chwili uciekać. — Rozbijam bałwany rufą — mruczał Fid. — Nie była to najgrzeczniejsza odpowiedź. Swoją drogą nie powinni się o to obrazić. Gdyby jednak doszło z tego powodu do nieporozumienia, może pan liczyć na moje poparcie. Wilder wszedł na pokład wśród głuchej i przejmującej dreszczem ciszy. Noc była ciemna, ale tu i ówdzie mrugały gwiazdy i doświadczone oko marynarza mogło w ich blasku coś niecoś zobaczyć. Wilder szybko się rozejrzał. Poza mężczyzną w obszernym płaszczu, najprawdopodobniej oficerem, na pokładzie nie widać było żywej duszy. Baterie dział szczerzyły lufy po obu stronach statku. Wildera zdziwiło, że nie widać nocnej wachty. — Dziwi pana pewnie, że o tak późnej porze składam wizytę — powiedział. — Czekaliśmy na pana wcześniej, to prawda — padła sucha odpowiedź. — Czekali panowie? — Oczywiście. Widziałem, jak pan, wraz ze swymi towarzyszami, którzy siedzą teraz w łodzi, przez pół dnia obserwował nasz statek z nabrzeża i starej wieży. Ta ciekawość mogła znaczyć tylko jedno: że się pan tutaj wybiera. — I odgadł pan moje zamiary? — spytał Wilder czując, że obleciał go dreszcz. Tamten roześmiał się. — Słuchaj, kolego — powiedział. — Jesteś marynarzem, to widać. I myślałeś, że nie mamy lunet? — Musicie, panowie, mieć poważne powody do tak bacznej obserwacji nieznajomych na lądzie. — Hm, może czekamy na ładunek z głębi lądu... Myślę jednak, że wybrał się pan tutaj w ciemną noc nie po to, by sprawdzić wykaz naszego ładunku. Chce pan zobaczyć się z kapitanem? — Myślałem, że to pan. — Jeszcze tak wysoko nie awansowałem. Powiedz, kolego, płynąc tutaj minąłeś po drodze statek? — Tak. — Piękny stateczek. Słyszałem, że jest gotów do drogi. — Wygląda na to. Sądząc z zanurzenia, jest już załadowany. — Czym? — nagle spytał oficer. — Tym, co figuruje w wykazie ładunku, tak mi się zdaje. Pański statek jest jeszcze lekki. Jeżeli macie wziąć ładunek w tym, porcie, postoicie tu jeszcze ładnych parę dni. — Hm. Nie sądzę, żebyśmy zostali daleko w tyle za tamtym statkiem... Oficer, jakby za dużo powiedział, szybko dodał: — Na takich, jak ten, statkach niewolniczych, nie wozi się innego ładunku, jak pan wie, poza kajdanami i zapasem ryżu dla Murzynów, a resztę balastu stanowią działa i żarcie dla ich pysków. — Czy zawsze statki niewolnicze są tak mocno uzbrojone? — Różnie to bywa. Prawdę mówiąc, na afrykańskim brzegu siła idzie przed prawem. Dlatego właściciele naszego statku pewnie uważają, że nie powinno nam brakować na pokładzie dział i amunicji. — To chyba dali wam także artylerzystów? — A właśnie o tym zapomnieli. Znów dał się słyszeć ten sam dziki okrzyk, który chwilę przedtem powitał łódź Wildera zbliżającą się do statku. Z ciemności padła krótka odpowiedź, ale cicha, jakby ostrożna. Oficer, z którym Wilder odbył rozmowę, dość zresztą dwuznaczną, trochę się zmieszał. Zrobił gest, jakby chciał zaprowadzić gościa do kapitana, ale tuż przy burcie zachlupotała woda, widocznie łódź już podpłynęła do statku. Dał więc znak Wilderowi, żeby zaczekał, a sam podbiegł do trapu. Dzięki temu młody marynarz mógł się swobodnie rozejrzeć po statku i zobaczyć, co się dzieje. W głębokiej ciszy pięciu albo sześciu marynarzy atletycznej budowy wspięło się na pokład. Szeptem porozumieli się krótko z oficerem, który najwidoczniej wysłuchał meldunku i wydał rozkazy. Ze szczytu grotmasztu spuszczono linę, po krótkiej chwili ładunek przywieziony przez łódź zawisł w powietrzu i wolno, ostrożnie został opuszczony na pokład. Chociaż takie wydarzenie nie było czymś niezwykłym na statku stojącym na redzie, podejrzliwy Wilder wytężył wzrok. Czarna bryła ładunku, kiedy zawisła w powietrzu, przybrała jakby ludzkie kształty. Gdy w chwilę potem wylądowała na pokładzie, marynarze otoczyli ją i długo naradzali się po cichu, aż wreszcie dźwignęli ładunek i zniknęli z nim za masztami, łodziami i działami stłoczonymi na dziobie statku. Wilder zauważył też, że wśród ciemności zalegających pokład pojawiły się czarne plamy, podobne z kształtu do ludzkich głów. Było ich około tuzina. Mogły to być bloki takielunku huśtające się w powietrzu, ale pojawiły się i zniknęły niemal równocześnie. Upewniło go to w przekonaniu, że ciekawość sprowadziła na pokład marynarzy ukrytych dotąd w głębi statku. Wrócił oficer, z którym rozmawiał przed chwilą. — Wie pan, jak trudno jest ściągnąć marynarzy z lądu, gdy statek ma odpłynąć — wyjaśnił. — Macie panowie dość prosty sposób wciągania ich na pokład — odparł Wilder. — Ma pan świetny wzrok. Ten chłopak się zbuntował. Ale niebardzo, bo człowiek, który nie może mówić, siedzieć ani stać na własnych nogach, nie jest zdolny do buntu. Po prostu urżnął się jak bela. Roześmiał się, zadowolony, że tak dowcipnie wyjaśnił sprawę człowieka w worku. — Ale pan stoi tyle czasu na pokładzie, a kapitan czeka na pana w swojej kajucie. Proszę za mną. — Zaraz — odparł Wilder. — Czy nie wypadałoby uprzedzić kapitana, że chcę mu się przedstawić? — Kapitan już wie. Cokolwiek zdarzy się na pokładzie, kapitan pierwszy się o tym dowiaduje. Proszę za mną. Zatrzymali się przed drzwiami do kapitańskiej kajuty. — Proszę zastukać dwa razy. Jeśli odpowie, może pan wejść. Wilder zrobił, jak mu przykazał oficer. Pierwszego stukania nie usłyszano albo je zlekceważono. Dopiero gdy zastukał nieco mocniej, ze środka ktoś odpowiedział: — Wejść! Wilder otwarł drzwi i znalazł się w silnym świetle lampy — naprzeciw rzekomego adwokata w zielonym surducie.\nROZDZIAŁ SZÓSTY W kajucie kapitana z sufitu zwisała lampa z ciężkiego srebra. Przystosowana do jej obecnego przeznaczenia, zdradzała kształtem i kunsztowną robotą, że kiedyś wisiała przed kościelnym ołtarzem. Na pięknym, stylowym stole z mahoniu stały wielkie srebrne świeczniki, również kościelne. Pod ścianami ustawiono sofę nakrytąaksamitną kapą i kanapę obitą niebieskim jedwabiem. Obydwa te meble, wraz z licznymi poduszkami, świadczyły, że nawet azjatyckie kraje przyczyniły się do zbytkownego urządzenia kapitańskiej kajuty. Poza tym było tam mnóstwo kryształów, luster, srebrnych naczyń, draperii, a każdy z tych przedmiotów był innego pochodzenia. Słowem, o doborze decydowała wartość rzeczy, może kaprys właściciela, a nie chęć zestrojenia ich w zgodną całość. Co zaś najdziwniejsze, obszerna kajuta mieściła ponadto cztery działa oraz cały arsenał broni: pistolety, pałasze, krótkie piki, siekiery — tak umieszczone, aby w każdej chwili można było po nie sięgnąć. Stojak z muszkietami otaczał maszt. Drzwi były wzmocnione potężnymi belkami, które najwidoczniej służyły do ich zabarykadowania. Wszystko to świadczyło, że kajuta mogła się stać czymś w rodzaju twierdzy wewnątrz statku. W tym przekonaniu umocnił Wildera luk w podłodze, niewątpliwie prowadzący do kajut oficerskich i magazynu broni. Gdy Wilder wszedł, nieznajomy w zielonym surducie wstał i popatrzył na niego z zadowoloną, nieco ironiczną, miną. Przez chwilę stali bez słowa, aż wreszcie rzekomy adwokat przerwał kłopotliwe milczenie. — Czy można wiedzieć, czemu zawdzięcza ten statek pańską wizytę? — spytał. .— Zaproszeniu kapitana — z niemniejszą pewnością siebie odparł Wilder. — Czy osobnik podający się za kapitana okazał panu kapitański patent? Słyszałem, że bez patentu nie można być dowódcą statku. — A co się mówi na ten temat w wyższych uczelniach? — Widzę, że trzeba mi było przyjąć pana w kapitańskim mundurze — z uśmiechem odparł nieznajomy. — W naszym, jak pan to nazywa, zawodzie — jest coś takiego, że marynarz od razu pozna marynarza, bez względu na to, w co się przebrał. Tak, panie Wilder — siadając wskazał gościowi krzesło — jestem, tak jak pan, marynarzem, i kapitanem tego pięknego statku. Zdaje się, że ten statek bardzo się panu spodobał. Muszę dodać, że zrobił pan na mnie jak najlepsze wrażenie, i chciałem zacieśnić naszą znajomość. Szuka pan pracy? — W tak burzliwych czasach bezczynność nie przynosi nikomu zaszczytu. — Niewątpliwie zanim się pan tu zjawił, zasięgnął pan informacji co do charakteru tego statku. Prawda? — Mówią w Newport, że jest to statek niewolniczy. — Tak mówią? Ci plotkarze z małych miasteczek wszystko wiedzą. Gdyby istniały dziś czarownice, pierwszą mógłby być oberżysta, drugą miejscowy lekarz, trzecią pleban. O czwarte miejsce spierałby się golibroda z krawcem. Roderick! Kapitan lekko uderzył w chiński gong, który zwisał z belki sufitu, w zasięgu jego ręki. Z dołu wbiegł po schodkach chłopak. — Czy łódź już wróciła? — spytał kapitan. — Tak. — I jak im poszło? — Generał jest w swojej kajucie, panie kapitanie, i może złożyć panu raport. — Niech przyjdzie do mnie. Chłopiec zniknął w luku jak wąż, który się chowa w szczelinie ziemi, albo jak lis, dający nura do swej jamy. W kajucie zapanowała niczym nie zakłócona cisza. Kapitan podparł głowę ręką i pogrążył się w zamyśleniu — zdawać się mogło, że zupełnie zapomniał o gościu. Dopiero pojawienie się trzeciej osoby przerwało milczenie. Sztywny, nieruchomy korpus mężczyzny wolno wynurzył się z luku, podobnie jak w teatrze widma ukazują się spod ziemi. — Na rozkaz, panie kapitanie — wybełkotała postać w luku ledwie poruszając wargami. Wilder zadrżał z wrażenia. Istotnie, postać mogła zadziwić. Sądząc z twarzy, czerwonej i zoranej bruzdami, był to mężczyzna lat około pięćdziesięciu. Czaszkę miał łysą, tylko naokoło uszu rosły bujne kępy szpakowatych włosów, lśniących od pomady. Długą szyję otaczał czarny kołnierz. To, co było widać, ramiona, pierś i ręce, świadczyło, że mężczyzna jest raczej wysokiego wzrostu. Odziany był w strój na pół wojskowy, na pół błazeński. Kapitan podniósł głowę i zawołał: — A, Generał! Jest pan na posterunku. Dotarł pan do lądu? — Tak jest. — Znalazł miejsce i osobę? — Tak. — I co pan zrobił? — Wykonałem rozkaz. — To świetnie. Jest pan wzorowym wykonawcą rozkazów, Generale. I za to mam słabość do pana. Czy ta osoba protestowała? — Miał zakneblowane usta. — Jest to niezawodny sposób na krzykaczy. Jak zwykle, Generale, zasłużył pan na pochwałę. — Wobec tego proszę o nagrodę. — Ale jaką? Nadałem panu najwyższy stopień, jaki mogłem nadać. Może pan jeszcze dostać tytuł szlachecki. — Ba! Moi ludzie nie mają mundurów! — Dostaną. Mundury gwardii królewskiej zbledną w blasku, jaki będzie bił od pańskich chłopaków. Dobranoc, Generale. Generał zniknął tak samo, jak się pojawił. Kapitał uznał, że dziwna rozmowa, której Wilder był świadkiem, wymaga wyjaśnienia. — Widzi pan — powiedział — mój przyjaciel dowodzi oddziałem piechoty morskiej, jakbyśmy powiedzieli, gdyby to był okręt wojenny. Awansując szczebel po szczeblu, od stopnia szeregowca, dosłużył się szlif generalskich. Pewnie od razu pan spostrzegł, że to żołdak. — Przyznam, że nie wygląda na marynarza. Czy wszystkie statki niewolnicze są tak mocno uzbrojone? — Chciałby pan dowiedzieć się o nas czegoś więcej, zanim dobijemy interesu? — z uśmiechem odparł kapitan. Otwarł stojącą na stole kasetkę, wyjął z niej pergamin i z obojętną miną podał go Wilderowi. — Ten dokument stwierdza — powiedział patrząc spod oka na gościa — że wykonując nasze pokojowe zadania mamy prawo walczyć w imieniu króla. — Ale ten dokument został wystawiony na bryg . — A, rzeczywiście. Pomyliłem się. O, ten dokument bardziej panu trafi do przekonania. — Tutaj jest mowa o statku „Siedem Sióstr". A poza tym ma pan więcej niż dziesięć dział i większego kalibru! — Ach! Pedant z kolegi, jakby pan był adwokatem, a ja ciemnym marynarzem. Chyba słyszał pan o tym, że wszelkie dokumenty mogą być rozciągliwie rozumiane — oschle wyjaśnił kapitan i rzucił pergamin na stos dokumentów. Wstał i zaczął szybkim krokiem przemierzać kajutę. — Nie muszę chyba uprzedzać pana, panie Wilder — oświadczył — że nasz zawód jest niebezpieczny. Niektórzy nawet mówią, że nielegalny. Ale nie będziemy się nad tym rozwodzili, bo nie lubię pustych słów. Pan przybył tu w określonym celu, prawda? — Szukam pracy. — Na pewno dobrze się pan przedtem zastanowił i doskonale wie, o co chodzi. Nie traćmy więc czasu, mówmy wprost, jak przystało marynarzom. Od razu muszę wyznać, że jest mi pan potrzebny. Jeszcze miesiąc temu kajutę pierwszego oficera na tym statku zajmował pewien dzielny i zdolny człowiek, starszy, ale może nie lepszy od pana. Ale już biedaka rybki zjadły. — Utopił się? — Gdzie tam! Zginął w potyczce z królewskim okrętem. — Królewskim okrętem!? — Poza naszym Jerzym II są jeszcze inni królowie. Może tamten okręt płynął pod duńską banderą? Dość na tym, że zginął oficer, który mógł objąć po mnie stanowisko kapitana. Łatwiej przyjdzie mi umrzeć, jeśli będę miał pewność, że zostawiam dowództwo w godnych rękach. — Sądzę, że właściciele statku mianowali pańskiego następcę na wypadek, gdyby panu zdarzyło się coś złego. — Właściciele statku są na tyle rozsądni, że się do tych spraw nie wtrącają. — I zdaje się, na wszystko panu pozwalają. Widzę, że bander ma pan pod dostatkiem. Czy właściciele statku pozwalają panu pływać pod każdą banderą, jaka panu wpadnie w oko? Ich spojrzenia się spotkały. Kapitan wyjął z na pół otwartej skrzyni flagę i rozwinął ją na podłodze. — Oto lilia francuska — powiedział. — Trochę zbrudzona przez nazbyt częste używanie. Tu ma pan — wyciągnął drugą flagę — Holendra, człek to prosty, rzeczowy, pospolity. Nie przepadam za tą flagą. A oto zarozumiały mieszczuch, wolne miasto Hamburg. Tutaj widzi pan turecki półksiężyc. A oto jest złoty, wspaniały Hiszpan i zaraz po nim idzie, mniej już wspaniały, Portugalczyk. Ten krucyfiks, który pan tam widzi, pochodzi właśnie z portugalskiej kolonii, Brazylii. Wilder odwrócił się i spojrzał na krucyfiks wiszący na ścianie. Zauważył, że kapitan znów bacznie mu się przygląda. Uśmiechnął się, bo przyszło mu na myśl, że kapitan przygotował w swej kajucie wystawę różnych bogactw specjalnie dla niego. Widocznie chciał go olśnić tym przepychem. Kapitan odrzucił na bok z tuzin zwiniętych flag, które nie wydały mu się godne uwagi. — O! Oto klucze do królestwa niebieskiego! — zawołał. — Pod tą banderą najlepiej byłoby umrzeć. Właśnie z nią na maszcie spotkałem się pewnego razu burta w burtę z jednym groźnym korsarzem, z Algieru. — Jak to!? Walczył pan pod sztandarem Kościoła? — Z czysto religijnych pobudek, śmiem twierdzić. Wiedziałem, że muzułmanin bardzo się zdziwi, gdy na jego widok nie padniemy na kolana i nie oddamy się pod opiekę niebios. Poczęstowaliśmy go salwą, a potem drugą. I nabrał pewności, że sam Allach życzy sobie, by się poddał. Gdyśmy skoczyli na (pokład jego okrętu, musiał uważać, że przyszła kryska na Mahometa i jego dzieci. Przyznaję, że sam go zachęciłem do walki, pokazując mu na maszcie pokojowe klucze do królestwa niebieskiego. Wiedziałem bowiem, iż tępa pogańska duszyczka złakomi się na chrześcijańskie bezbronne skarby na moim statku. — Ale kiedy przyznał się do błędu, puścił go pan wolno? — Hm, owszem, i pobłogosławiłem mu na dalszą drogę. Trochę z nim pohandlowałem. Gdyśmy się rozstawali, siedział na pokładzie i palił fajkę. Morze było wzburzone, maszty leżały, przez jakieś sześć dziur w kadłubie lała się woda szybciej, niż marynarze pompowali. Ale ten poganin był szczęśliwy, bo wiedział, że to jest zrządzenie Allacha. — Przed chwilą odrzucił pan jakieś flagi. Co to było? — Angielskie. Jest ich wiele, jakby wszyscy poddam jednego króla nie mogli pływać pod tą samą banderą. Proszę, to jest flaga Lorda Pierwszego Admirała, a to świętego Jerzego, indyjska, o, sztandar królewski. — Sztandar królewski! — Czemu nie? Czy kapitan nie jest królem na statku? Podniosłem go na oczach pewnego admirała. — Tego już nie rozumiem! — zawołał młody marynarz ze zgrozą, jakby usłyszał o świętokradztwie. — Lubię drażnić tych łajdaków — z uśmiechem odparł kapitan. — Są wobec mnie bezsilni. Nieraz próbowali dać mi nauczkę, ale im się to nie udało. — Której bandery używa pan najczęściej? — spytał Wilder po chwili milczenia. — Na morzu jestem kapryśny jak dziewczyna przy wyborze wstążek. Czasem w ciągu jednego dnia dwanaście razy zmieniam banderę. Potem wchodzi porządny statek handlowy do portu i kapitan opowiada, że spotkał Holendra, a drugi kapitan, człek równie rzetelny, mówi, że był to Duńczyk. I obaj mają rację. Co innego jednak, kiedy dochodzi do bitwy na morzu. Czasem ulegam kaprysom, ale jest jedna bandera, do której najbardziej się przywiązałem. — Jaka? Kapitan położył rękę na zwiniętej fladze, zajrzał Wilderowi głęboko w oczy i nagłym ruchem ją rozwinął. — Oto ona — powiedział. — Ależ to jest korsarska bandera! — Tak, czerwona! Wolę ją niż czarną flagę z trupią czaszką, którą można straszyć dzieci. Moja bandera nikogo nie straszy. Mówi tylko: „Oto kolor krwi, oto cena, za którą można mnie kupić", — Panie Wilder — dodał kapitan z wielką powagą. — Chyba dobrze się rozumiemy. Teraz nie muszę panu mówić, kim jestem. — Rzeczywiście, wiem już wszystko. Jest pan... — Czerwonym Korsarzem — dokończył kapitan widząc, że Wilder się zawahał. — I mam nadzieję, że ta rozmowa jest początkiem naszej serdecznej i trwałej przyjaźni. Nie umiem powiedzieć, dlaczego od pierwszego wejrzenia tak bardzo mi się pan spodobał. W każdym razie przyjmuję pana z otwartymi ramionami. Wilder wybierając się na ten statek musiał domyślać się, z kim będzie miał do czynienia, a jednak to, co teraz usłyszał, bardzo go zmieszało. Sława Czerwonego Korsarza, jego niezwykła odwaga i postępki, okrutne i szlachetne na przemian, o których tyle się nasłuchał, sprawiły, że choć był na wszystko przygotowany, nie bardzo wiedział, co począć. W końcu jednak powiedział: — Trafnie ocenił pan moje zamiary. Przyznaję, że szukałem właśnie tego statku. Przyjmuję pańską propozycję. Postaram się jak najlepiej wykonywać swe obowiązki na stanowisku, jakie mi, pan wyznaczy. — Jest pan moim zastępcą. Jutro rano ogłoszę to załodze. Jeśli się na panu nie zawiodę, w razie mej śmierci przejmie pan dowództwo statku. Moje zaufanie może wydać się panu czymś dziwnym. Ale nie mogę tak jak król angielski ogłaszać zaciągu na ten statek przy biciu w bęben na ulicach metropolii. A poza tym nie znałbym się na ludziach, gdyby mojej szczerości i zaufania nie odpłacił pan serdecznym przywiązaniem. — Może pan na mnie liczyć! — zawołał Wilder w nagłym przypływie wzruszenia. Korsarz nieznacznie się uśmiechnął. — Aby nie uważał pan swego kapitana za człowieka zbyt pochopnego, zmuszę wyznać, że spotkaliśmy się wcześniej, niż się panu zdaje. — To niemożliwe! — Nie minęła jeszcze doba, jak był pan w Bostonie... — Owszem, ale... — Zaraz przypomni pan sobie więcej. Z nadmierną ciekawością wypytywał pan w Bostonie pewnego idiotę, który opowiadał, żeśmy' ograbili go z żywności i żagli. Bezczelny kłamca! Niech nie wchodzi mi w drogę, bo dostanie taką nauczkę, że odechce mu się zmyślać. Czy mu się zdaje, że dla takiej zdobyczy chciałoby mi się wychodzić na morze? — A więc to wszystko nieprawda? — Tak samo jak wiele innych rzeczy, które pan o mnie słyszał. Proszę dobrze mi się przypatrzyć. Gdzie są rogi, gdzie mam diable kopyto? Czy czuje pan zapach siarki? Ale dosyć tych głupstw. Faktem jest, że mi się pan spodobał. Świeżo upieczony korsarz skinął głową, trochę zmieszany tym komplementem. — Skoro się dogadaliśmy — powiedział — nie będę teraz zabierał panu czasu i pożegnam się, a do służby zgłoszę się jutro rano. — Pożegnam się? — powtórzył Czerwony Korsarz i nagle przestał spacerować po kajucie. Spojrzał przenikliwie na Wildera. — Moi oficerowie nie opuszczają statku na noc — oświadczył. — Marynarz winien kochać swój okręt i nigdy tnie nocować na lądzie, chyba że okoliczności do tego go zmuszą. — Bądźmy szczerzy — szybko odparł Wilder. — Jeżeli potrzebny jest panu na statku niewolnik, gotów jestem zaraz zerwać naszą umowę. — Hm. Podziwiam pański temperament więcej niż pańską rozwagę. Znajdzie pan we mnie oddanego przyjaciela, któremu niemiłe będą rozstania, nawet na krótko. Na statku jest wszystko. Najbardziej wyszukane potrawy i trunki, książki do czytania, dzieła sztuki, bogactwo. — Bez wolności wszystko to nic nie jest warte —' chłodno odparł Wilder.. — O jakiej wolności pan mówi? Nie sądzę, abyś mój młodzieńcze, chciał nadużywać zaufania, jakim cię obdarzyłem. Może zbyt pochopnie. — Muszę wrócić na ląd. Choćby po to, by się upewnić, że nie jestem niewolnikiem i cieszę się pańskim zaufaniem. — To jest szlachetny odruch albo niecny podstęp — odparł po chwili namysłu Korsarz. — Chcę wierzyć w pańskie szlachetne pobudki. Proszę mi przyrzec, że w czasie pobytu w Newport nikomu nie powie pan o tym, czego się pan tu dowiedział. — Gotów jestem przysiąc. — Na ten krzyż z diamentami? — Korsarz parsknął śmiechem. — Nie, mój panie. Przysięgi składają ci, którzy nie umieją dotrzymać zwykłego słowa. Wystarczy mi pańskie przyrzeczenie. — Przyrzekam, że nikomu w Newport nie powiem, czym jest ten statek... — Ani słowa więcej. To wystarczy. Za godzinę odpłynie pan na ląd. Przedtem zapozna się pan z warunkami umowy i podpisze ją. Roderick! Korsarz trącił palcem gong. Z kajuty na dole wbiegł po schodkach ten sam chłopak co przedtem. — Roderick! To jest mój pierwszy oficer i mój przyjaciel. Czy zjadłby pan coś, poruczniku? Roderick poda panu wszystko, na co tylko miałby pan ochotę. — Dziękuję, nie jestem głodny. — W takim razie zechce pan pójść za tym chłopcem. Zaprowadzi pana do jadalni na dole i da panu regulamin. W ciągu godziny przeczyta go pan dokładnie. Wtedy znów się zobaczymy. Roderick, poświeć panu porucznikowi. Chociaż pan, panie Wilder, umie zejść i bez drabiny. Gdyby było inaczej, nie miałbym przyjemności spotkać się z panem tutaj. Wilder przypomniał sobie wieżę i zmarszczył czoło. Korsarz zrobił krok w jego stronę. — Bardzo pana przepraszam za tamto. Choć uważałem pana już wtedy za swojego człowieka, zwykła ostrożność nakazywała mi odejść bez niczyjej asysty... Wilder odwrócił się do Korsarza i zrobił gest, który oznaczał, że nie żywi do niego urazy. Uśmiechnęli się obaj. Wilder zszedł po trapie za chłopcem.\nROZDZIAŁ SIÓDMY Czerwony Korsarz został sam. Odczekał chwilę i znów lekko stuknął palcem w gong. Zjawił się chłopiec. — Roderick. — Słucham. — Dałeś mu regulamin? — Tak jest. — Czyta? — Tak, czyta. — To dobrze. Chciałbym pomówić z Generałem. A ty pewnie już jesteś zmęczony. Dobranoc. Poproś Generała na naradę i idź spać. Dobranoc. Roderick ukłonił się i zszedł na dół. Generał zjawił się w podobny jak przedtem sposób, tylko tym razem ukazał się w całej swej postaci. Był wysoki, trzymał się prosto, w ruchach, nie pozbawionych wdzięku, trochę przypominał marionetkę. Sztywno, po wojskowemu skłonił się Korsarzowi i bez słowa usiadł na krześle. Korsarz lekko skinął mu głową i przez dłuższą chwilę milczał, jakby pogrążył się w zamyśleniu. Wreszcie powiedział. — Generale, kampania nie jest jeszcze skończona. — Cóż nam zostało? — spytał Generał. — Bitwa wygrana, nieprzyjaciel wzięty do niewoli. — Tak, wykonał pan. chwalebnie swoje zadanie, ale ja mam jeszcze dosyć dużo roboty. Widział pan tego młodzika w mesie? — Tak jest. — Jak się panu spodobał? — Marynarz jak marynarz. — To znaczy nie spodobał się panu. — Lubię dyscyplinę. — Zmieni pan o nim zdanie, jak go pan ujrzy na pokładzie. Zresztą zobaczymy. Chciałem pana jeszcze o coś poprosić. — Późno się zrobiło. — Chciałem poprosić, ale wydam panu rozkaz. — Tak jest. — Musimy być bardzo ostrożni, bo, jak pan wie... — Czekam na rozkaz! Korsarz zacisnął zęby, pogardliwy uśmiech pojawił się na jego ustach. — W skifie przy burcie statku znajdzie pan dwóch marynarzy. Jeden jest biały, drugi Murzyn. Sprowadzi ich pan do którejś z kajut na dziobie i spije do nieprzytomności. — Rozkaz. Generał wstał i wielkimi krokami pomaszerował w stronę drzwi. — Jeszcze słowo! — zawołał Korsarz. — Kim pan się posłuży? — Nightingale to najmocniejsza głowa na statku, jeśli nie liczyć mojej. — Nightingale już sobie nie pożałował. Posłałem go na ląd, żeby się rozejrzał za marynarzami bez pracy, którzy mieliby ochotę zaciągnąć się na ten statek. I spotkałem go w gospodzie. Obracał jęzorem jak adwokat, który od obu stron wziął pieniądze. Na dobitkę pokłócił się z marynarzem, który mógł się nam nadać, i nie jest wykluczone, że doszło między nimi do bójki. — W takim razie sam ruszę do boju — oświadczył Generał. Korsarz przyjaźnie skinął głową. — Generale — powiedział — trzeba jeszcze coś zrobić z jeńcem. — Jeńca też mam ululać? — Broń Boże! Niech go tu przyprowadzą. — Rozkaz! — służbiście krzyknął Generał i wyszedł. W minutę później dwóch barczystych marynarzy wniosło jakąś ludzką postać. Posadzili ją na krześle i bez słowa wyszli. — Witam, zacny panie Hektorze Homespun! — z uśmiechem powiedział Korsarz. Wystraszony krawiec wodził błędnym wzrokiem po otaczających go bogactwach i groźnych narzędziach wojny i raz po raz spoglądał spod oka na gospodarza. — Witam, mówię, panie Hektorze Homespun — powtórzył Korsarz. Krawiec nagle odzyskał mowę i płaczliwym głosem zawołał: — Niechaj Bóg Wszechmocny zlituje się nad nieszczęsnym ojcem siedmiorga dzieci! Nie obłowisz się, waleczny piracie, na uczciwym rzemieślniku, który od rana do nocy ciężko pracuje, skulony nad swoim warsztatem... — Oto słowa niegodne żołnierza, co bił się na pięciu krwawych wojnach i za wierność monarsze czeka na szlachecki tytuł — przerwał mu Korsarz. Wziął ze stołu szpicrutę i lekko poklepując nią krawca po ramieniu, jakby był czarnoksiężnikiem i chciał go w ten sposób odczarować, mówił dalej: — Głowa do góry, wierny królowi obywatelu! Los się do ciebie uśmiechnął. Zaledwie parę godzin temu skarżyłeś się, że nie masz klientów z tego statku. Teraz będziesz mógł obszyć całą załogę. — Och, zacny i wspaniałomyślny korsarzu! — zawołał Homespun odzyskując płynność wymowy, z której był znany w mieście i okolicy. — Jestem nieszczęsnym człowiekiem, ugrzązłem po szyję w nędzy. Moje życie było jednym pasmem udręki i ciężkich doświadczeń. Pięć krwawych wojen... — Dosyć. Marynarz musi mieć co włożyć na siebie, tak jak pleban nie obejdzie się bez sutanny. Za każdy ruch igły będziesz sowicie opłacony. Patrz! Dotknął palcem sprężyny ukrytej szuflady, która natychmiast się otwarła. Oczom krawca ukazał się stos złotych monet z całego świata. — Jak widzisz, stać nas na to, by opłacić tych, którzy wiernie nam służą — dodał. Osłupiały krawiec przez chwilę pożerał wzrokiem bogactwa, po czym zapytał? — Co omam zrobić, wielki marynarzu, bym mógł uszczknąć tych bogactw? — To, co robisz codziennie na lądzie, mój przyjacielu. Kroić i szyć. Może z czasem zobaczymy, czy masz talent do szycia kostiumów na bale maskowe. — Jest to wymysł szatana, który sprowadza ludzi na grzeszną drogę światowych uciech! — zawołał krawiec. — Muszę, zacny kapitanie, pamiętać o mej żonie, Desire. Stara to kobieta i trudna w pożyciu, ale przecież moja prawowita małżonka i matka dzieciom. — Niczego jej nie zbraknie. Otwarliśmy tutaj przytułek dla nieszczęśliwych mężów. Ci, którzy nie mają nic do gadania w domu, na tym statku szukają schronienia. Pan będzie siódmym takim mężem. Opiekujemy się ich rodzinami w nam tylko znany sposób. I wszyscy są zadowoleni, Nie jest to zresztą jedyna nasza akcja dobroczynna. — Gdybym, mój czcigodny dobrodzieju, mógł uzyskać skromną zaliczkę, żona by się uspokoiła. Znam ją aż nadto dobrze i wiem, że będzie tak długo szukała, aż mnie odnajdzie. A przedtem narobi okropnego krzyku w całym mieście. Korsarz nie obawiał się, aby obrotny język pani majstrowej mógł zakłócić spokój na statku. Ale był w doskonałym humorze i chciał pomóc ofierze pięciu wojen. Wziął więc garść monet z szuflady i wyciągnął rękę do Homespuna. — Jeżeli zgodzi się pan pracować na statku i złoży przysięgę, płacę z góry. — Nie wódź mnie na pokuszenie! — wybełkotał krawiec. — Bohaterski korsarzu, strasznie się boję karzącej ręki sprawiedliwości! Gdyby się panu zdarzyło nieszczęście, gdyby, dajmy na to, zrobiła panu krzywdę królewska fregata albo burza wyrzuciła statek na brzeg, wtedy i ja jako członek załogi mógłbym ogromnie na tym ucierpieć. Ale jestem gotów świadczyć panu usługi niby pod przymusem, a właściwie za cichą zgodą. Liczę na pańską wspaniałomyślność i udział w pańskich, na pewno legalnych, zarobkach. — A to krętacz! Na pewno jeszcze żadnemu klientowi nie oddał jak należy resztek materiału — mruknął Korsarz i uderzył w gong tak, że usłyszano go zapewne na całym statku. W pięciu drzwiach kajuty ukazało się pięć głów marynarzy. Jeden z nich zapytał czego kapitan sobie życzy. — Zabrać go do hamaka! — padł krótki rozkaz. Krawiec zamarł ze strachu. Pięć par rąk chwyciło go i uniosło w górę. — Chwileczkę! — zawołał Homespun. — Jedno słowo. Możemy się dogadać tak, żeby wilk był syty i owca cała! Panie komandorze! Gdy umrę, chciałbym zostawić po sobie uczciwe imię, ale chcę także dożyć spokojnej starości... — Brać go! — huknął Korsarz. Homespun zniknął, jak na skinienie czarodziejskiej różdżki. Czerwony Korsarz znów został sam. W kajucie było tak cicho jak w pustym kościele. Widocznie na statku panowała surowa dyscyplina, choć jego załoga składała się na pewno z awanturników wszelkiej ma- ści. Co prawda, czasem z głębi statku dobiegał stłumiony głos pijanego marynarza próbującego śpiewać, co sprawiało wrażenie, jakby ktoś uczył się grać na myśliwskim rogu. Ale po chwili i te odgłosy zamilkły i statek pogrążył się w głębokiej ciszy. Korsarz usłyszał, że ktoś po ciemku szuka ręką klamki z drugiej strony drzwi. Wszedł Generał. Od razu można było poznać, że dzielny wojak spełnił rozkaz, i to z niemałym osobistym poświęceniem. Korsarz wstał i zażądał raportu. — Biały jest tak pijany, że leży na pokładzie i oburącz trzyma się masztu — zameldował Generał. — Ale Murzyn to albo czarownik, albo ma łeb z żelaza. — Mam nadzieję, że to pana nie zniechęciło. — Wolałbym pić z górą lodową. Trzymałem się, jak długo mogłem. Korsarz zmierzył Generała spojrzeniem i stwierdził, że istotnie jego podwładny ledwie się trzyma na nogach. — Doskonale — powiedział. — Pójdziemy teraz spać. Generał wyprostował się i miarowym krokiem pomaszerował w stronę schodków, co się nie obyło jednak bez paru potknięć i gwałtownych odchyleń od obranego kursu. Korsarz udał, że nic nie widzi, i Generał zszedł po schodkach w przekonaniu, że nie przyniósł ujmy swej wysokiej randze. Korsarz spojrzał na zegarek. Odczekał, aż Generał uporał się ze schodkami, po czym sam też zszedł na dół. Pomieszczenia na niższym pokładzie statku, choć mniej okazałe niż kajuta kapitana, były bardzo schludne i wygodne. Z tyłu mieściły się kajuty służby, z których było przejście do mesy oficerskiej. Po obu jej stronach znajdowały się sypialnie kapitana i pierwszego oficera, a dalej, bliżej przodu, kajuty pozostałych oficerów. Przylegało do nich pomieszczenie dla straży pod dowództwem Generała, które stanowiło barierę między załogą a dowództwem statku. Rozkład pomieszczeń „Czerwonego Korsarza" niewiele się różnił od wnętrza wojennego okrętu tego samego typu, tylko że ściany oddzielające kajuty od części statku zajmowanej przez załogę były znacznie grubsze niż zwykle, a poza tym kapitan miał pod ręką haubicę do wewnętrznego, jak to mówią lekarze, użytku. Niezwykle mocne drzwi można było w każdej chwili zabarykadować. Z belek zwisały i stały pod ścianami' muszkiety, garłacze, pistolety, pałasze, krótkie piki — w takiej ilości, że nie mogły służyć tylko dla ozdoby. Wszystko to wskazywało, że oficerowie statku w razie buntu załogi jej liczebnej przewadze mogli przeciwstawić potężną siłę oręża. W mesie oficerskiej, zwanej również salonem, Korsarz zastał świeżo mianowanego pierwszego oficera. Wilder siedział w kącie i pilnie czytał regulamin okrętowy. — Pewnie nasze prawa wydają się panu dosyć surowe — zagadnął poufałym tonem. Wilder wstał na znak szacunku dla przełożonego. — Nie mam nic przeciw dyscyplinie — odparł — jeżeli nie pozostaje na papierze. Ale tak surowego regulaminu nie spotkałem nawet... — Gdzie? — spytał Korsarz widząc, że Wilder się zawahał. — Nawet w królewskiej marynarce — młody porucznik lekko się przy tym zaczerwienił. — Nie wiem, czy to się panu spodoba, że służyłem na królewskich okrętach. — Ja w tej samej służbie uczyłem się marynarskiego rzemiosła. — Na jakim okręcie? — Na niejednym — chłodno odparł Korsarz. — Wracając zaś do regulaminu, kapitan, fetory nie może odwołać się do żadnego sądu na lądzie ani liczyć na pomoc bratniej fregaty, musi skupiać w swych rękach całą władzę. — Istotnie, nic nie ogranicza pańskiej władzy na tym statku — przyznał Wilder uśmiechając się nieco ironicznie. — Mam nadzieję, że nie będzie pan miał okazji stwierdzić, że nadużywam tej nieograniczonej władzy— odparł Korsarz udając, że nie zauważył uśmiechu Wildera. — Ale poznał pan już regulamin, proszę wracać na ląd. Młody porucznik podziękował skinieniem głowy. Kapitan przeprosił za to, że z uwagi na spóźnioną porę i względy ostrożności nie może wysłać go na ląd z honorami przysługującymi pierwszemu oficerowi. — Skif stoi przy burcie i pańscy dwaj marynarze szybko odwiozą pana na ląd. Żebym nie zapomniał: czy oni też są objęci, naszą umową? — Od dzieciństwa nie rozstawałem się z nimi. — Dosyć osobliwa to przyjaźń jak na człowieka pańskiego stanu. — Owszem — spokojnie odparł Wilder. — Ale wszyscy trzej jesteśmy marynarzami, co zaciera różnice jakie mogą nas dzielić. Skorzys- tam z okazji i powiem im, że będą służyć pod pańskimi rozkazami. Wilder wyszedł na pokład. Korsarz podążył jego śladem i nie zauważony stanął w cieniu miasztu. Pogoda się nie zmieniła. Było cicho i ciemno. Po pokładzie spacerował ten sam osobnik w płaszczu, który przedtem przyjął Wildera. Do niego też zwrócił się nasz młody porucznik oświadczając, że chce wrócić na ląd. Tamten wysłuchał go z szacunkiem, co świadczyło, że już wie o nominacji. —. Pan wie — odparł — że nikt, bez względu na rangę, nie ma prawa opuścić statku o tej porze bez zgody kapitana. Odpowiedź była uprzejma, ale stanowcza. — Wiem o tym — powiedział Wilder. — I oświadczam panu, że mam zezwolenie kapitana. Popłynę moją łodzią. Osobnik w płaszczu dostrzegł koło masztu kapitana, który musiał słyszeć ich rozmowę. Wobec tego, że kapitan nie zaprzeczył słowom Wildera ani nie dał znaku, że należy go zatrzymać, oficer wskazał Wilderowi miejsce, gdzie mógł znaleźć łódź. Wilder podszedł do burty. — Zniknęli! — krzyknął i cofnął się, zdumiony tym odkryciem. — Czy łotry uciekli? — spytał ten w płaszczu. — Nie uciekli, mój panie, i nie są łotrami. Na pewno znajdują się na statku i muszą się odnaleźć! Osobnik w płaszczu zaczekał chwilę, żeby sprawdzić, co na ostry ton młodego człowieka powie kapitan. Ale kapitan milczał. Wobec czego osobnik powiedział: — Pójdę ich poszukać. I zniknął w mroku. Z cienia wynurzyła się sylwetka Korsarza. — Piękny statek, prawda? — zapytał. — Nazwałem 'go „Delfin". Pruje fale podobnie jak delfin i jest nie mniej kolorowy niż ta ryba. — Czy zbudowano go na pańskie zamówienie? — Mało jest statków poniżej sześciuset ton wyporności zawijających do portów po tej stronie Atlantyku, o których nie mógłbym powiedzieć, że zostały zbudowane po to, abym ja się na nich bogacił. Korsarz uśmiechnął się i mówił dalej: — Ten statek został wybudowany dla Jego Królewskiej Mości. Potem jednak zmienił właścicieli i nastąpił też pewien zwrot w jego życiu. Jak i dlaczego to się stało — za dużo by mówić. Dokonałem pewnych ulepszeń i teraz statek doskonale się nadaje do zadań, jakim służy. — Z tego by wynikało, że czasem zawija pan do portów. — Jak będzie pan miał czas, może zainteresuje pana mój tajny dziennik — wymijająco odparł Korsarz. — A co pan robi, jak statek zostanie uszkodzony w czasie burzy lub ucierpi w bitwie na morzu? — Jakoś sobie radzimy. Wilder zrozumiał, że Korsarz nie darzy go jeszcze pełnym zaufaniem, i zamilkł. Wrócił oficer. Przyprowadził tylko Murzyna. W paru słowach wyjaśnił, w jakim stanie znajduje się Fid. Wilder nie podejrzewał podstępu. — Zna pan marynarzy, panie kapitanie — powiedział. — Mam więc nadzieję, że mu pan wybaczy. Dick Fid jest świetnym marynarzem, ale bardzo lubi towarzystwo i z każdym chętnie wypije. — Całe szczęście, że jeden pański wioślarz dobrze się trzyma na nogach — beztroskim tonem odparł Korsarz. — Sam sobie poradzę. Nie chciałbym, żeby moi chłopcy się rozłączyli. Jeśli pan kapitan "pozwoli, Murzyn przenocuje na statku. — Jak pan woli. Po ostatniej potyczce mamy dość wolnych hamaków. Wilder kazał Scypionowi zaopiekować się Dickiem. Gdy odpływał łodzią, ujrzał na pokładzie sylwetkę kapitana. Najwidoczniej Czerwonego Korsarza żywo interesował każdy ruch świeżo upieczonego pierwszego oficera.\nROZDZIAŁ ÓSMY Ledwie słońce wynurzyło się z wód oceanu, mieszkańcy Newport otwarli drzwi i okna domów, wyszli na ulice, pozdrawiali się, pytali o zdrowie, zabierali się do codziennych zajęć w sklepach i warsztatach. Jeden z pierwszych otwarł podwoje swego zakładu właściciel gospody „Pod Urwaną Kotwicą". Czekał na pierwszego gościa, który wstąpi, by otrząsnąć się ze snu i wzmocnić organizm jakimś zdrowotnym trunkiem. Wkrótce bystre oko oberżysty dostrzegło na ulicy nie znanego mu młodego marynarza. — Ładny dzień się zapowiada, prawda? — zagadnął. — Pan nietutejszy? — Jestem w Newport od wczoraj. — Pewnie chciałby się pan zaciągnąć na statek. Nie pan jeden. Kręci się u nas wielu szukających pracy marynarzy. Niech pan spróbuje szczęścia w Bostonie. — Byłem tam przedwczoraj. Nie wie pan, kiedy ma odpłynąć ten statek, co stoi w porcie? — „Karolina"? Jak tylko wiatr powieje, od razu rozwinie żagle. Statek ten raz do roku odbywa kurs z Bristolu do kolonii. Zatrzymuje się w naszym porcie, wyładowuje towar, bierze drzewo i wodę, i albo wraca do Anglii, albo płynie do Karoliny, jak mu tam wypadnie. — Czy ten statek jest dobrze uzbrojony? — Naturalnie. Ma parę, że tak powiem, buldogów, które mogą obszczekać napastnika. Judy! Ej, Judy! — krzyknął oberżysta na młodą Murzynkę, która kręciła się koło domu. — Skocz no na 'jednej nodze do Homespuna i zastukaj mocno do okna sypialni. Musiał zaspać dzisiaj, bo się dotąd nie pokazał, a zwykle już o siódmej rano wypija u mnie jedną gorzką na wzmocnienie serca. Służąca wykonała polecenie pracodawcy. Z głębi domu krawca dał się słyszeć przenikliwy głos jego małżonki, Desire, po czym okno się otwarło i ukazało się zaspane i gniewne jej oblicze. — Na co ty sobie pozwalasz?! — krzyczała, przekonana, że to mąż wraca po libacji, która trwała do białego rana. — Jak śmiesz budzić mnie i Bogu ducha winne dzieci? Gdzieś się włóczył? Ładny przykład dajesz młodzieży! Słysząc te okrzyki żona oberżysty wyjrzała przez okno. — Przynieś no prędko czarną książkę! — nakazał jej mąż. — Zdaje się, że krawiec się gdzieś zapodział. No tak — mówił patrząc w książkę i zezując w stronę żony. — Diabeł cię skusił i dałaś temu kuternodze pić na krydę, jest mi winien siedemnaście i pół szylinga. Taka strata przez babską lekkomyślność! — Czy naprawdę sądzi pan, że krawiec już nie wróci do domu? — spytał marynarz. — Ba! Jak się prowadzi gospodę, to się niejedno wie. Żona Homespuna ma taki charakter, że biedak nie miał łatwego życia. Boję się, że mógł uciec albo coś złego sobie zrobić. Napije się pan? :— Niech pan da czegoś dobrego. — Czy zje pan u nas kolację? — nalewając spytał oberżysta. — Być może. Wszystko zależy od tego, czy znajdę pracę na jakimś statku. — W takim razie radziłbym panu zamieszkać u mnie. Spotykają się tutaj wszyscy marynarze, a ja sam mogę panu powiedzieć więcej niż ktokolwiek inny. Pytał pan o „Karolinę". Na jej pokładzie odpływa do Karoliny panna Gertruda Grayson, córka generała. Towarzyszy jej w drodze niejaka pani Wyllys, guwernantka. Czekają na odjazd w domu pani de Lacey, siostry generała, wdowy po admirale. Jej dom od razu pan pozna, bo rosną przed nim wspaniałe wiązy. Gertruda, panna niezwykłej urody, odziedziczy majątek po ojcu i ciotce. Kto się z nią ożeni, będzie miał żonę nie tylko piękną, ale i majętną. Marynarz zamienił jeszcze parę słów z chętnym do rozmowy właścicielem gospody, powiedział, że pewnie jeszcze wróci, i szybko odszedł. Czytelnik zapewne domyślił się już, że marynarz nie jest osobą mu nie znaną. Istotnie, był to Wilder. Szedł pod górę, łagodnym wzniesieniem, na którym zostało zbudowane miasto. Gdy znalazł się na przedmieściu, ujrzał dom w cieniu majestatycznych wiązów oddzielających go od ulicy. Dla pewności spytał jakiegoś przechodnia, czy to jest dom pani de Lacey, i uzyskał potwierdzającą odpowiedź. Słońce wzniosło się już dość wysoko, zapowiadał się piękny jesienny dzień. Z południa wiał łagodny wietrzyk. Wilder przystawał co chwilę i spoglądał z góry na statki w porcie. Gdy zbliżył się do domu pani de Lacey, z altany ukrytej wśród wiązów usłyszał znajome głosy. Na dźwięk jednego z nich serce zabiło mu mocniej — był to słodki głos Gertrudy. Jesień przerzedziła już zieleń okrywającą altanę i Wilder bez trudu rozpoznał trzy panie, którym poprzedniego dnia dobrze się przyjrzał ze starej wieży. Rozmawiały z jakimś starym marynarzem siedzącym na przydrożnym kamieniu. Najwidoczniej wypytywały wilka morskiego o pogodę, bo Gertruda na widok Wildera powiedziała — Mamy jeszcze jednego marynarza, który może zechce rozstrzygnąć nasze wątpliwości. — Właśnie— dodała pani Wyllys. — Przepraszam pana, co pan sądzi o dzisiejszej pogodzie? Czy sprzyja żegludze? Wilder długo nie mógł oderwać wzroku od Gertrudy, której policzki okryły się rumieńcami. Wreszcie spojrzał na panią Wyllys i odpowiedział na pytanie. — Pogodzie nigdy nie można ufać. Kto wybierając się w podróż morską liczy na piękną pogodę, może doznać przykrego zawodu. — Te panie — wyjaśniła pani de Lacey z właściwą sobie godną miną — wybierają się do Karoliny na statku, który widzi p,an w porcie. Czy pan miałby zaufanie do tego okrętu? — Nie bardzo. — Przecież to świetny i bardzo szybki żaglowiec! Rejs z Anglii do Newport odbył w nieprawdopodobnie krótkim czasie. W siedem tygodni! Pozwoli pan, że zapytam jeszcze o zdanie starego marynarza. Co sądzisz, dobry człowieku, o tym statku? Przy tak wysokim grotmaszcie musi być doskonałym żaglowcem. Wilder zagryzł wargi, żeby nie parsknąć śmiechem. Wdowa po admirale wspomniała o grotmaszcie z tak mądrą miną, jakby odziedziczyła po mężu całą morską wiedzę. Stary marynarz wstał i popatrzył na statek. — To jest, proszę pani dobrodziejki, taki statek, że przyjemność patrzeć — zawyrokował. — I bezpieczny, za to ręczę. Może nie jest to błyskawica, ale guzdrał też się nie będzie na morzu. — No więc mamy dwa sprzeczne zdania! — zawołała pani do Lacey. — Za bezpieczeństwo na tym statku nigdy bym nie ręczył! — stanowczo stwierdził Wilder. — Uważa pan, że grozi nam niebezpieczeństwo? — spytała Gertruda. — Tak. Gdybym miał matkę lub siostrę, nie pozwoliłbym jej wsiąść na ten statek. Proszę mi wierzyć na słowo, że żadnemu statkowi, który tej jesieni wypłynął z któregokolwiek portu w koloniach nie groziło takie niebezpieczeństwo, na jakie narażona jest „Karolina". — Bardzo mnie dziwi to, co pan mówi — powiedziała pani Wyllys.— Zapewniono nas, że jest to statek bardzo wygodny i bezpieczny. Czy można wiedzieć, na czym pan opiera swoje zdanie? — To bardzo proste. Statek ma zbyt słaby dziób, za szeroką rufę, burty proste jak ściany kościoła, zanurzenie za małe, całe ożaglowanie za blisko rufy, wskutek czego w każdej chwili może się zakręcić jak fryga i popłynąć rufą do przodu. Wilder powiedział to z wielkim przekonaniem. Panie mało zrozumiały, ale jedno było dla nich jasne: na tym statku podróżnym grozi poważne niebezpieczeństwo, a może nawet czyha na nich śmierć. — To są karygodne błędy konstrukcji statku! — zawołała pani de Lacey, która uparcie grała rolę osoby znającej się na rzeczy. — Nie mogę zrozumieć, dlaczego nas o tym nie uprzedzono. Nie pozwolę niej bratanicy odpłynąć na tym wraku! — Może jednak niebezpieczeństwo zostało wyolbrzymione — powiedziała pani Wyllys. — A co pan o tym sądzi? — zwróciła się do starego marynarza. — Klnę się Bogiem, łaskawa pani, że młody człowiek szuka dziury w całym. Może jestem głupi, ale nie rozumiem, czego on chce. — I nie widzi pan powodu do obaw? — nastawała pani Wyllys. — Sam bym chętnie zaciągnął się na ten piękny trójmasztowiec. — A pod czyją komendą pan pływał? — spytał Wilder. — Pod komendą, proszę pana, samego nieustraszonego admirała de Lacey. Pamiętam jak dziś, że pod jego rozkazami często rufą pruliśmy fale. Trzeba było widzieć, jak pięknie nasz admirał wykonywał ten manewr. — Rufą do przodu! To pan znał mojego męża! — zawołała pani de Lacey. — A więc mam zaszczyt mówić z wdową po świętej pamięci admirale! Wielka to radość dla starego marynarza! Szesnaście lat pływałem pod jego rozkazami. Musiał pani o mnie opowiadać. Bob Bunt moje nazwisko. — Na pewno, na pewno. Lubił wspominać wiernych mu marynarzy. — Niechaj mu Bóg to wynagrodzi. Admirał był człowiekiem wielkiego serca. — Czy jesteś pewny, przyjacielu, że mój mąż często pływał rufą do przodu? — Jak pragnę zbawienia duszy. Sam przykładałem do tego ręki. Pani de Lacey z wielce godną miną zwróciła się do Wildera. — Jesteśmy bardzo wdzięczne za radę, ale sądzę, że pan trochę przesadził. — Daję pani słowo honoru — odparł Wilder głosem drżącym ze wzruszenia — że osobom, które wejdą na pokład tego statku, grozi naprawdę wielkie niebezpieczeństwo. — Wierzę w pańską szczerość, ale moim zdaniem jest pan w błędzie. Jeszcze raz dziękuję za dobre chęci. A pana — pani de Lacey zwróciła się do starego marynarza — poproszę do domu. Pogawędzimy trochę. Skinęła głową Wilderowi i wyszła z altany. Za nią podążyły pani Wyllys i Gertruda.. Choć twarz Gertrudy przesłaniał wielki kapelusz, Wilder zauważył, że ukradkiem spojrzała w jego stronę. Koniec wersji demonstracyjnej.\nROZDZIAŁ OSIEMNASTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGINiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECINiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ TRZYDZIESTYNiedostępny w wersji demonstracyjnej\nROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGINiedostępny w wersji demonstracyjnej\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czerwony_Korsarz-ebookRO/p13874i35616" target="_blank" title="Czerwony Korsarz [James Fenimore Cooper] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czerwony Korsarz [James Fenimore Cooper] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>