Belgia nasz dom.: września 2019\nCiągle uczymy się żyć od nowa.\nPoczątki macierzyństwa - jak pewnie dla większości rodziców - były dla mnie bardzo trudne. Sytuacji nie poprawiał fakt, że mieszkałam z rodzicami, a matka za bardzo nie pochwalała mojego podejścia do macierzyństwa i dzieci, bo różniło się znacznie od jej poglądów...\nA ja od początku chciałam dać moim własnym dzieciom to wszystko, czego mnie brakowało. Przede wszystkim ciepło, czułość, bliskość, zrozumienie, bezwarunkową akceptację i bezgraniczną matczyną miłość. Chciałam też - jak chyba większość matek i ojców - by moje dzieci miały lepsze warunki do życia, niż ja sama miałam, by miały lepszy start i większe możliwości, by nie musiały pracować w dzieciństwie, by miały zawsze wakacje, by mogły się uczyć tego na co miały by ochotę, by mogły uprawiać dowolny sport, grać na dowolnym instrumencie, by miały zawsze ładne ubrania, zadbane zęby, by mogły pójść czasem do fryzjera, kosmetyczki, lekarza, na basen, narty, kina i robić te wszystkie fajne rzeczy, jakie robią ludzie na całym świecie.\nCóż, marzenia są - jak to mówią - za darmo. O wiele gorzej jest z ich realizacją.\nPoczątki mojego macierzyństwa były trudne, żeby nie powiedzieć koszmarne. Wszystko szło nie tak.\nDawca spermy nie sprawdził się w roli ojca i został skreślony z naszego życia. Dzieci zatem musiały wychowywać się przez kilka lat bez taty. Shit!\nW domu było za dużo ludzi, a za mało pieniędzy, ciepła i wzajemnego zrozumienia. Shit!\nPracowałam dużo, zarabiałam mało. Shit!\nWszystko to było jednym wielkim gównem, a ja w związku z tym okazałam się gównianą matką.\nNie raz, nie dwa i nie dziesięć żałowałam w tamtym czasie, że w ogóle się narodziłam, nie raz i nie dwa myślałam, by z tym gównem skończyć raz na zawsze, ostatecznie, by zabrać Co Moje i odejść w nieistnienie.\nW końcu zabrałam Co Moje i odeszłam... Tak zwyczajnie po prostu w inne miejsce.\nDałam dzieciom troskliwego ojca, a sobie kochającego partnera. Tyle że wszyscy musieliśmy się nauczyć żyć od nowa w nowych okolicznościach. On musiał nauczyć się być mężem i ojcem. Ja musiałam nauczyć sie być żoną i prawdziwą panią domu, której nie krytykują na każdym kroku. Dzieci musiały się nauczyć o wiele, wiele więcej, ale o tym już było na tym blogu nie raz...\nCholernie trudno jest zaczynać wszystko od nowa, szczególnie gdy się nie ma wystarczających środków do życia... SHIT!\nWyemigrowaliśmy, by zacząć jeszcze raz wszystko od nowa, od zera, a tylko z byczym bagażem doświadczeń i trójką dzieci. To dopiero był shit! O tym jest cały ten blog i kto czyta ten wie, jaką jazdę zafundowaliśmy sobie i naszym dzieciom.\nAle wreszcie mamy dom. Prawdziwy DOM. Nie chodzi tylko o to 200m kwadratowych, w których zamieszkujemy, choć ten budynek, te przytulne pokoje urządzone wedle własnego widzmisie, do których nikt się nie wtrynia to bardzo, ale to bardzo ważna rzecz w DOMU.\nMamy jednak siebie i mamy normalne warunki do życia.\nPo kilku latach ciężkiej harówy i starań w końcu wyszliśmy finansowo w miarę na prostą.\nPo 10 latach bycia razem, dzielenia kłopotów, radości, smutków i trosk, po wielu wygranych i przegranych bitwach z losem, po 10 latach ciągłego dopasowywania się do siebie, wielu nieporozumień, wzajemnych ustępst, kroków w przód i w tył, w końcu zaczęliśmy czuć się wszyscy ze sobą dobrze.\nMusicie wiedzieć, że życie w rodzinie pozszywanej z różnych kawałków wcale nie jest łatwe. Bycie biologicznym rodzicem (czy dzieckiem) już nie jest bułeczką z masełkiem, a co dopiero bycie czyimś rodzicem czy dzieckiem niebiologicznym. Te wszystkie nasze wzajemne relacje są pieruńsko skomplikowane a emocje z tym związaane czasem ciężkie do udźwignięcia.\nZgrzytów jednak jest coraz mniej i teraz już wszystko mogło by całkiem zgrabnie i spokojnie zacząć jechać do przodu w stronę marzeń opisanych na początku tego wpisu i wszystkich innych...\nWtedy objawiła się choroba i temu podobne gówno i znowu wypierdoliło cały nasz świat do góry nogami, a nawet gorzej, bo chwilami to ja nawet nie wiem gdzie są nogi, a gdzie głowa, gdzie góra a gdzie dół. Shit!\nZnowu musimy się uczyć żyć od nowa. Teraz w tym samym miejscu i w tym samym składzie, tylko w innych, nowych, specjalnych, niecodziennych, wyjątkowych, nieznanych i nie do końca zrozumianych okolicznościach.\nChoroba, nawet taka zwyczajna kilkudniowa, potrafi nieźle namieszać w życiu, a co dopiero coś co ciągnie się miesiącami, latami...\nMądrole od psychiatrii i psychologii mówią, że trzeba się nauczyć z tym żyć. Ha! Nauczyć się żyć, gdy życie wydaje się być całkowicie pozbawione sensu. Łatwizna! Nauczyć się żyć z bólem i strachem. Pikuś!\nSiostra mówi, że to wszystko moja wina i cokolwiek się moim dzieciom przydarzy, to zawsze będzie moja wina. Dobrze mieć wsparcie w rodzinie. Wszystko się wtedy staje łatwiejsze.\nNa szczęście nasz DOM jest tutaj, a tutaj wśród Belgów spotykamy o wiele więcej zrozumienia i dostajemy mnóstwo wsparcia na każdym kroku. To bardzo ważne.\nTak czy owak tylko my sami możemy przeżyć nasze życie, ale teraz musimy porozkładać wszystko na czynniki pierwsze i każdą część dostosować do aktualnych okoliczności. Aktualne okoliczności zmuszają nas do wyryfikacji naszych dotychczasowych niepisanych regulaminów i zasad rodzinnych.\nTeraz mamy chaos w tej kwestii. Bo zasady domowe buduje się latami łącząc swoje poglądy i zasady z zasadami ogólnospołecznymi i szkolnymi oraz dostosowując to wszystko do możliwości swojego dziecka. W każdym domu obowiązują inne zasady i każdy rodzic ma inne wymagania. Te zasady ciągle ewoluują, bo dziecko dorasta, zmienia się i nasze poglądy też się zmieniają. Zwykle te zmiany są powolne, stopniowe, drobne... Jednak czasem przychodzi taki moment w życiu, że wszystko drastycznie się zmienia, a nasz misternie skonstruoway system zasad, praw i obowiązków przestaje działać i zaczyna się walić....\nMój się zawalił i nie mogę się w tym odnaleźć.\nJak dziecko złamie nogę i siedzi w gipsie to nikt mu nie każe wyprowadzać psa ani dojeżdżać do szkoły rowerem.\nGdy dziecko ma grypę, nikt nie wysyła go do szkoły.\nGdy ma alergię na kurz, matka nie każe mu trzepać dywanów.\nTego typu rzeczy są dla każdego oczywiste i nikt tego nie rozkmninia.\nA co jeśli dziecko ma depresję? A co jeśli dziecko ma problemy sensoryczne, gdy jest nadwrażliwe?\nWtedy nie wiadomo, czy kazać mu trzepac dywany, jeździć na rowerze i wysyłać do szkoły, bo każde z tych zajęć jest dla niego potencjalnie niebezpieczne i szkodliwe, ale żadna ustawa nie przewiduje takiej sytuacji. Prawo mówi, że dziecko musi chodzić do szkoły. Ja chcę, żeby moje dzieci chodziły do szkoły, bo uważam, że to ważne w dzisiejszym świecie. Moje dzieci też chcą się uczyć. Uważają, że to ważne. Jednak nie chcę by moje dziecko cierpiało z tego powodu, a jak idzie do szkoły, to potem cierpi. Nie wiemy, co z tymi sprzecznymi faktami zrobić. Nikt nie wie na razie. Szukamy rozwiązań i próbujemy jakoś przetrwać do tego czasu... W ogóle przetrwać i nie zwariować całkiem.\nNie wiem też jak reagować w codziennych sytuacjach. Nie wiadomo kiedy można zwrócić uwagę, nie wiadomo czego powinno się wymagać, nie wiadomo co można a czego nie wolno robić albo mówić w danej sytuacji. Uczę się tego, ale to nie łatwe, bo każdy dzień jest inny od drugiego.\nA jak reagować na wiadomości na temat potencjalnych planów odebrania sobie życia? Mam pełną świadomość, że wszystko może się zdarzyć, ale czy od razu powinnam dzwonić po policję oraz do dyrektora szkoły, czy też negocjować z dzieckiem, a może zwyczajnie olać takie wiadomości?\nNie robię żadnych z tych rzeczy.\nZa pierwszym i drugim razem rozważałam poważnie opcję pierwszą, ale uznałam, że to najgorsze co mogłabym zrobić mojemu Dziecku. Pewnie już nigdy nie odzyskałabym zaufania.\nDrugą wypróbowałam i już wiem, że to pomysł z dupy. Skutek odwrotny do zamierzonego.\nNie lekceważę NIGDY, bo to MOJA CÓRKA i jest na tyle do mnie podobna, że wiem iż jest w stanie to zrobić, gdy zechce. Tylko że ja nie chcę, by ona chciała, bo wszystkie moje dzieci są fantastyczne, superowe i czadowe i wszystkich ich potrzebuję do szczęścia, nawet jak czasem są upierdliwe.\nNa razie nie mam właściwej odpowiedzi ani właściwej reakcji na takie wiadomości. Nie wiem nawet czy takowe istnieją. Testuję moją i jej cierpliwość, doskonalę nasze poczucie humoru i uparcie próbuję przekazać choć ociupinkę mojego optymizmu.\nUczymy się żyć od nowa.\nA co, gdy po kilkunastu latach się okazuje, że problemy Twojego dziecka, które starałeś się pokonać mogą być spowodowane spektrum autyzmu czy innym zaburzeniem, które Twoje dziecko być może ma od urodzenia czy od pierwszych miesięcy? Co, gdy okazuje się, że coś przegapiłeś, czegoś nie zrozumiałeś, czegoś nie wiedziałeś i żyłeś w tej niewiedzy...? Ano nic. Po prostu musisz nauczyć się żyć od nowa w nowych okolicznościach.\nUczę się wszystkiego. Uczę się moich dzieci i od moich dzieci. Uczę się macierzyństwa. Ciągle od ponad 17 lat uczę się być matką i końca tej nauki nie widać. Czytam, pytam, obserwuję, zmieniam się i dostosowuję. Studiuję w swoim domowym zaciszu psychologię, medycynę, pedagogikę i nauki społeczne, bo jestem matką. Matki muszą dużo wiedzieć i ciągle sie uczyć. Ojcowie zresztą też.\nGdy połowa szkoły przyjedzie pociągiem, który miał spore opóźnienie xD\nW tym tygodniu dostałam e-mail z jednej szkół, który wysłano do wszystkich rodziców dojeżdżających dzieci. To był dość długi list, który leciał mniej więcej w ten deseń:\n"Ten list otrzymują uczniowie i rodzice wszytkich uczniów dojeżdżających pociągami do szkoły. Dziś wszyscy spóźniliście się na lekcje i tłumaczyliście się, że pociąg miał opóźnienie. Jednakże przypomnę tutaj, że w tym roku lekcje zaczynają się kwadrans później niż w poprzednim, kiedy to też ciągle wszyscy tłumaczyli się opóźnieniami pociągu. Teraz macie 15 minut zapasu a i tak nadal wszyscy ciągle się spóźniają, z czego wnioskujemy, że teraz wybieracie późniejszy pociąg. Tak dalej być nie może. Spóźniając się na lekcje przeszkadzacie swoim kolegom i nauczycielom. Przyjeżdżajacie tym samym pociągiem, co w zeszłym roku i nie będziecie się spóźniać. Wobec spóźnialskich będą wyciągane konsekwencje zgodnie z regulaminem".\nPo tej tyradzie od razu się domyśliłam, że ktoś musiał się wkurzyć i nie myliłam się. Wieczorem wróciła Najstarsza i zapytana o list mówi:\n- Tak, pociąg spóźnił się 15 minut, a jedna dziewczyna z 7 klasy Mody kłóciła się jak głupia z nauczycielami i pyskowała.\nDodam tutaj, że w wielu szkołach w Belgii za 3 spóźnienia zostaje się po lekcjach za karę i nikogo nie obchodzi, czy to z powodu zaspania, spóźnionego pociągu, awarii autobusu, czy kapcia w rowerze ani nawet podniesionego mostu.\nMłoda zaraz bowiem dodała swoją cegiełkę do tej historii, mówiąc że zaraz w pierwszym dniu podczas oprowadzania po nowej szkole zostali poinformowani, iż podniesiony most nie jest bynajmniej usprawiedliwieniem dla spóźnenia na lekcje. Trzeba zawsze wystarczająco wcześnie wyjść, by zdążyć do budy, nawet jak most będzie podniesiony.\nA ten most zwodzony mają tuż pod szkołą, a co chwilę tam coś przepływa i czasem płynie bardzo, bardzo, bardzo powoli albo płynie kilka jednostek po kolei, a wtenczas trzeba stać, stać i stać zanim cię przepuszczą na drugi brzeg.\nTak że nie ma to tamto.\nChociaż ja chyba nigdy nie zapomnę usprawiedliwienia moich klasowych koleżanek, które mieszkały dwa kroki od szkoły...\n- ...no bo zaspałam, panie profesorze.\n- Na jedenastą....?!!!!!\nA u was czym usprawiedliwia się w szkole spóźnienie?\nWrzesień i co dalej?\nWakacje dawno minęły. Pora zatem zapisać kolejną kartkę w pamiętniku.\nTen wrzesień rozpoczął się dość nerwowo i tak trwa sobie przynosząc kolejne dni pełne niepewności, pytań bez odpowiedzi, oczekiwania na niewiadomoco, szukania nowych pomysłów i rozwiązań...\nSzpital Uniwersytecki w Brukseli\nZakończyły się badania Najstarszej w Szpitalu Uniwersyteckim, które kosztowały ponad 2 tysiące euro, ale nie zakończyły się konkretną diagnozą. Może spektrum autyzmu, może jakaś psychoza, a może coś neurologicznego... Czyli wiemy tyle samo, co przed badaniami. Spoko. Czekamy zatem na wizytę u neurologa.Wielce prawdopodonie zdecydujemy się na sześciotygodniowy pobyt Córki w szpitalu na obserwacji. Jednak to nie jest takie hop siup. Nie mamy póki co pojęcia, jakie są koszty takiego pobytu i ile ewentualnie można dostać zwrotu z ubezpieczenia i czy będzie nas stać na to. Poza tym jest bardzo długa lista oczekujących i oczekiwanie na przyjęcie do szpitala trwać może nawet pół roku... Teraz czekamy na pierwszą z dwóch wizyt wprowadzających, by poznać wszystkie możliwe szczegóły.\nPostanowiliśmy też w końcu poddać tym samym, czy tam podobnym badaniom Drugie Dziecko, bo bez konkretnej diagnozy nie ruszymy z miejsca i za cholerę nie uda się pokonać depresji ani skończyć szkoły. Nie da się też normalnie żyć.\nNa dzień dzisiejszy jest niecukierkowo - nadwrażliwość połączona z nawracającymi stanami depresejnymi nie pozwala Młodej normalnie funkcjonować w szkole i wszędzie indziej poza domem, a i tu w domu jest czasem koszmarnie. Młoda weźmie prysznic, to choruje pół godziny albo i dłużej. Chce zmienić swoją pościel - czuje się bardziej niż niekomfortowo, bo płótno drażni jej skórę. Próba wytrzepania dywanu kończy się okropnym pieczeniem i maksymalnym zaczerwienieniem dłoni. Szczekannie psa, przejeżdżające samochody, telewizor u sąsiadki, śmiejące się dzieci, odkurzacz i pierdyliard innych dźwięków doprowadza ją do szału i powoduje ból głowy.\nDo tego co chwilę na coś wpada albo z czegoś spada i się przerwaca na rowerze. Z nią też wybieramy się - zgodnie z zaleceniem psychiatry - do neurologa. Wybrałam skierowanie od lekarza rodzinnego i umówiłam nas na wizytę w jednym z okolicznych szpitali. Okazuje się, że na spotkanie z neurologiem trzeba czekać miesiąc.\nA potem zaczniemy badania od strony psychicznej, bo już jesteśmy umówieni na pierwszą wizytę w Szpitalu Uniwersyteckim\nCzekamy też na kolejną wizytę u ortodonty, bo 15 urodziny tuż tuż, a mleczaki jak siedziały, tak sidzą w paszczy i trzeba je będzie najwyraźniej powyrywać... Jednak o tym zdecyduje ortodonta. Dlaczego ważne są 15 urodziny? A no dlatego, że po 15 urodzinach nie dostanie się żadnego zwrotu z ubezpieczenia za aparat na zęby, a - jak powszechnie wiadomo - to nie są tanie rzeczy. Dlatego ważne, by ortodonta zalecił aparat, a znachorolog od ubezpieczyciela to zalcenie zatwierdził przed 15 urodzinami. Na wizytę u ortodonty tym razem musimy czekać miesiąc (ale poprzednim razem było trochę dłużej). Poza tym trzeba się pogodzić z tym, że wizyty wypadają w dniu nauki szkolnej i - jak piszą w internetach - jeśli uczeń nie chce opószczać lekcji, to lepiej by zapomniał o ortodoncie. Tak że tak. Oczywiście ortodonta, jak i każdy inny lekarz bez problemu wypisuje zwolnienie z lekcji. Tyle, że w Belgii opuszczanie lekcji to spore komplikacje, bo już po jednym dniu mogą się pojawić duże zaległości, szczególnie jeśli idzie o testy. Trzeba wam wiedzieć, że tutaj można pisać i 7 testów dziennie, a te mogą być każdego dnia. Każdy test trzeba napisać - jak nie wtedy co był wyznaczony, to potem innego dnia na długiej przerwie albo po lekcjach. Trzeba też nadrobić wszystko inne. Wiele podręczników jest do uzupełnienia i to się robi na lekcjach, a jak się nie przyjdzie na lekcje, to nie ma się z czego w domu uczyć. Oczywiście klasowi koledzy mogą podesłać skany mejlem, a część rzeczy można znaleźć na smartschool, ale to dodatkowa robota. Jednym słowem nie ma łatwo. Młoda opuszcza sporo zajęć przez chorobę. W tym roku jest tyle łatwiej, że powtarza rok i to na łatwiejszym poziomie i zwykłe przedmioty jak matma, historia, religia to dla niej tylko powtórzenie. Jednak przedmioty techniczne, których jest połowa wymagają obecności na lekcji. No i testy. Te też wymagają obnecności... Nic to, musimy znpowu coś wymyślić...\nDobrze, że Młody póki co ma problem tylko ze zwykłą alergią i zyrtec przepisany przez rodzinnego narazie mu wystarcza. Choć nie, z Młodym też jest pewien problem medyczny do rozwiązania, ale o tym napiszę za jakiś czas...\nU nas na wsiosce...\nU nas starych w sumie wszystko po staremu. Przynajmniej u mnie. U Małżonka w sumie też już się wszystko ustabilizowało. Ba, nawet udało mu się już wyrobić opinię bardzo dobrego pracownika, zdobyć zaufanie szefa i dostać kolejna podwyżkę. Więc nie ma co biadolić. Choć zachrzan jest i u mnie, i u niego, zatem ciągle musimy chodzić spać z kurami, by baterie się zdążały do 5 rano naładowywać.\nCo do szkoły ogólnie to Najmłodsze i Najstarsze są nawet zadowolone, że wakacje się skończyły i że mogą chodzić do szkoły. No, oczywiście czasem nie chce się zadka z wyrka rano zwlekać albo wychodzić z domu, gdy pada deszcz, ale ogólnie nastroje są dobre.\nU Młodej start okazał się dość trudny. Ostatnio nawet sobie żartowała, że powinnam zadzwonić do dyrektora i powiedzieć, że coś z tą ich szkołą jest nie tak, bo w poprzednich stany depresyjne zaczynały się dopiero po kilku miesiącach dokuczania przez klasowych kolegów lub po samobójstwach rówieśników, a tu od razu hehe. Ja jednak mam nadzieję, że skoro na dzień dobry były problemy to teraz już może być tylko lepiej...\nMłoda ciągle nie jest pewna, czy fotografia to jest to, co chce w życiu robić, jednak ogólne opinie na temat szkoły po tych kilku dniach raczej są dosyć pozytywne.\nW zeszłym tygodniu byłyśmy w sklepie fotograficznym polecanym przez szkołę i udało nam się kupić używany aparat z obiektywem, torbą i kartą pamięci za 400€. Po wypłacie dokupimy statyw i przenośny dysk. Na początek wystarczy. Jak będzie szło dobrze, to kupi się coś lepszego. Ceny sprzętu zalecanego przez szkołę zaczynają się od 1500€, ale wychowawczynie powiedziały, że można na początek kupić używany, to tak zrobiliśmy. Młoda jest wyraźnie zadowolona z zakupu.\nSprzęt muszą przynosić do szkoły 2 razy w tygodniu. W jeden dzien mają tylko fotografię. Wtedy będą rano chodzić na miasto albo miejskimi rowerami zasuwać na wioski i cykać zdjęcia, a potem będą je obrabiać w Lightroomie. Kurczaki, sama bym chciała chodzić do takiej szkoły. Młodej chyba też się podoba, no ale, niestety, jak człowiek nie ma zdrowia to i najfajniejsze rzeczy nie sprawiają radości a najłatwiejsze zadania mogą być ponad siły...\nDziś wieczorem wybieram się w Młodą zobaczyć, co tam u naszego ulubionego klauna Pennywise'a. Dobrze, że u nas ten film ("It. Chapter 2") jest od 12 lat, bo Młoda już się bała że nie wpuszczą jej do kina hehe. Mnie tylko przeraża trochę, że ten film trwa prawie 3 godziny i że kończy się o północy... Brrr. Jak ja tam wysiedzę?!! Oby było warto.\nA w kinie w tym roku jeszcze sporo fajnych filmów. Ja z małżonkiem chcemy obejrzeć Rambo, Gemini man i Rodzinę Adamsów oraz Doktor Sleep. No, na ten ostatni chce też Młoda iść, bo Lśnienie też jej się podobało. Może i na Rodzinę Adamsów razem pójdziemy...\nDziewczyny i ja bez wątpienia obejrzymy kolejną część Jumanji, bo to się nigdy nie nudzi.\nPoza tym Najstarsza czeka na Star Wars, a obie dziewczyny chcą też obejrzeć Meleficent. Fajnie, że mamy blisko kino i że bilety są tanie.\nDlaczego powinnam się wstydzić mojego bloga i tego kim jestem?\nNie dawno dowiedziałam się, że gdzieś tam daleko daleko za pięcioma kałużami, za pięcioma jaskiniami wstydzą się ponoć moich - jak to określono - "beznadziejnych blogów".\nNie udało mi się jednak wymyśleć sensownego powodu, dla którego jacyć oni, czy ktokolwiek inny na świecie miałby się wstydzić tego, że JA sobie piszę jakiegoś bloga. Nijak mi się to kupy nie trzyma, ani siku tym bardziej.\nJeśli cokolwiek na tym blogu jest nie tak, to ciągle jest to MÓJ blog i jeśli ktoś się by ewentualnie miał wstydzic to JA sama, a nie jakieś przypadkowe osoby. Ja mam ponad 40 lat, czyli jestem dawno dorosła i nikt z moich dawnych ani aktualnych sąsiadów, opiekunów, nauczycieli, znajomych, czy rodziny a nawet zwierząt czy roślin nie odpowiada za moje czyny.\nNikt nie ma za bardzo wpływu (choć wiem, że niektórzy bardzo by chcieli) na to, co JA robię, co JA mówię, co JA piszę, ani tym bardziej że JA "mam głupio w głowie". No, na to ostatnie to już nawet ja sama nie mam wpływu. Powiem więcej, JA SAMA uważam się za osobę w miarę inteligentną, oczytaną, potrafiącą samodzielnie myśleć i samodzielnie o sobie decydować, czy się to komuś podoba, czy nie.\nOdkąd piszę ten mój pamiętnik, otrzymałam kilkadzisesiąt e-maili, prywantych wiadomości w mediach społecznościowych i kilkaset komentarzy. Na palcach jednej ręki (no dobra, może dwóch) jestem w stanie zliczyć te, w których ktoś coś krytykował albo wspominał, że mu się nie podoba to czy tamto (np że używam takich wulgarnych słów jak "podpaska" buachacha). Wszystkie pozostałe były pozytywne i bardzo motywujące. Wiele osób zwyczajnie po prostu mi dziękuje, że mogło u mnie znaleźć kilka przydatnych informacji na temat życia w Belgii albo motywację do walki ze swoimi problemami. Więc sorry, ale nie zgadzam się, że moje "blogi są beznadziejne". Fakt, że ten czy ów nie potrafi czytać ze zrozumieniem (czy w ogóle czytać) nie świadczy o tym, że coś jest beznadziejne tylko zwyczajnie nie stosowne dla tej osoby. Wtedy trzeba znaleźć coś na łatwiejszym poziomie albo zwyczajnie pozostać przy tureckich serialach. Ot, cała filozofia.\nSporo moich przemyśleń pojawiło się też w druku, co - wydaje mi się - świadczy na moją korzyść. Może i dla niektórych to jest obciachowe, iż ktoś drukuje teksty tej dziwnej przygłupawej Magdy. Rozumiem, ale to ciągle nie jest powód, by się za mnie wstydzić.\nDlaczego jeszcze mogą się tam mnie wstydzić? Hm...\nMoże dlatego, że ośmielam się przyznawać, iż chodzimy DO PSYCHIATRY, PSYCHOLOGA czy choćby DO GINEKOLOGA?! Może dla niektórych to ciągle powód do wstydu? Czytam internety to wiem, że NIESTETY w wielu miejscach tak jest, bo w Polsce - jak nie dawno czytałam "dzieci nie mają depresji, one po prostu za mało biegają, a za dużo przy komputerach siedzą i im się w dupach przewraca". Ech.\nNo właśnie DEPRESJA, WSZY, STOSOWANIE ANTYKONCEPCJI, SEKS itp. W moim kraju nie jest to powód do wstydu. Serio, tutaj o tym można normalnie rozmawiać jeden z drugim, czy mówić w ogóle, ale TAM to nie wiem... Kiedyś, gdy tam mieszkałam, było to wstydliwe. Więc może o to chodzi, że o tym mówię...?\nMoże ONI wstydzą się dlatego, że używam wulgaryzmów. To akurat mogło by być sensownym wytłumaczeniem, gdyby nie fakt, że to JA przeklinam, więc jedyną osobą jaka by się mogła tego wstydzić jestem JA SAMA...\nMoże zatem wstydzą się tego, że opowiadam tutaj o naszych problemach i o tym jak sobie z nimi radzimy każdego dnia, o tym jak pokonujemy swoje słabości, czy że w ogóle jakieś słabości mamy i że jest ich tak dużo...? O tak, to może być powód, bo przecież w niektórych miejcach ciągle obowiązuje maksyma Dulskich, że "brudy pierze się we własnym domu", że nie wolno absolutnie nikomu pod żadnym pozorem opowiadać, że ma się problemy, nigdy nie wolno mówić o tym, jak na prawdę wygląda życie rodziny i relacje pomiędzy jej poszczególnymi członkami, że trzeba udawać, że wszystko jest zawsze cacy i że ogólnie nie jest się tym, kim się jest...\nZmartwię was jednak. Ja NIE wstydzę się mojego bloga. Jestem z niego dumna i cieszę się, że dziś, dzięki zdobyczom techniki i nauki mogę dzielić się z innymi ludźmi swoimi spostrzeżeniami i przemyśleniami na tematy różne. Cieszę się też, że dzięki tej pisaninie poznałam wielu interesujących ludzi z różnych części Polski, Belgii i całej reszty świata. Nawet jeśli ci ludzie tylko na chwilę zaistnieli w moim życiu, nawet jeśli z niktórymi nie badzo mogłam się na dłuższą metę dogadać to i tak było warto ich poznać, bo każdy czegoś nowego mnie nauczył i każdy jakiś ślad po sobie zostawił.\nNie wstydzę się też opowiadać tutaj o naszych problemach, emocjach, uczuciach, chorobach, które udało nam się pokonać albo z którymi walczymy w danej chwili.\nJestem dumna z tego, że się nie poddałam (choć było wiele chwil zwątpienia) pomimo tych wszystkich przeciwności losu, które na swojej drodze spotykam każdego dnia.\nNie wstydzę się przyznawać do błędów i porażek, bo to znaczy że JA - w przeciwnieństwie do niektórych - WIDZĘ WŁASNE BŁĘDY, POMYŁKI ŻYCIOWE I SŁABOŚCI. Widzę i staram się moje błędy naprawiać a ze słabościami walczyć. Co prawda z różnym skutkiem, ale przynajmniej próbuję...\nNie wstydzę się też tego, że nie utknęłam w miejscu, tylko ciągle się uczę życia (także a może zwłaszcza na błędach), że czytam, że myślę, że dyskutuję z różnymi ludźmi na tematy różne, że się ciągle rozwijam, że pracuję nad sobą i staram się być każdego dnia kimś lepszym niż wczoraj byłam.\nNie wstydzę się też bynajmniej (choć niektórzy sugerują, że powinnam) ani nie żałuję tego, że się odważyłam kiedyś zrobić coś ze swoim nudnym, popspolitym i smutnym życiem, że zaczęłam działać i że znalazłam sobie faceta, który przygarnął mnie pod swój dach razem z moimi córkami, mimo że przyszłyśmy do niego z przysłowiową gołą dupą, nie mając niczego, bo wszystko cokolwiek kupiłam pracując 14 lat, musiałam zostawić w moim domu rodzinnym z takiego czy innego powodu.\nTego MOJEGO FACETA nie wstydzę się tym bardziej. Wyobraźcie sobie, iż jestem na tyle chamska i bezczelna że nie wstydzę się nawet tego, że on nie tylko pracuje ciężko po 8 godzin dziennie codziennie, a do tego jeszcze sprząta, gotuje, pierze, składa pranie, zajmuje się dziećmi i zwierzętami, kosi trawnik. Nie wstyd mi nawet, że on czyta mnóstwo książek i jest inteligenty i że też się ciągle rozwija i naprawia błędy, które też zdarza mu się popełniać. Nie wstyd mi też za niego, gdy szef go chwali. Nie wstydzę się tego, serio.\nNie wstydzę się też tego, że sama pracuję, odkąd zdałam maturę (matury też się zreszta nie wstydzę) i sama zarabiam na swoje utrzymanie, a nie żyję jak pasożyt na czyjś koszt. Nie, nie wstydzę się tego, a wręcz jestem z tego dumna.\nNie wstyd mi też, że jestem matką i to matką, która popełnia błędy, bo błędów nie popełnia tylko ten, kto nic nie robi. Nie wstydzę się też - w przeciwieństwie do niektórych - rozmawiać ze swoimi dziećmi i partnerem o wszystkim. Także o popełnionych przeze mnie błędach. Ja nie mam z tym problemu ani moje dzieci nie mają z tym problemu, ani mój partner nie ma z tym problemu, by przyznać się, że coś się zrobiło źle. Nikt z naszej Piątki nie ma problemu z przyznaniem się do winy ani z wyrażeniem skruchy, ani z przeproszeniem kochanych osób za zło, które się im wyrządziło swoimi czynami czy słowami, nawet jeśli to było niechcący czy z niewiedzy. Nie wstydzimy się tego ani nie wstydzimy się o tym mówić głośno.\nNie wstydzę się też tego, że po wielu latach tkwienia w miejscu udało mi się wyrwać z domu rodzinnego, z tej małej wioski, a potem w ogóle z Polski i uciec do świata, który o wiele bardziej odpowiada moim potrzebom i spełnia moje oczekiwania.\nNie wstydzę się nawet tego, że nie tęsknię i że nie ciągnie mnie tam, gdzie nie jestem specjalnie mile widziana. Choć raczej nie zapomnę, że kiedyś pożeganano nas słowami: "Pamiętaj, powrotu nie ma". Przyjęłam to na klatę i zaakceptowałam ...w sumie wychodziłam z myślą, że już nie wrócę, ale dobra okej. Niedawno mi jeszcze dla pewności wszelkiej przypomniano o tym pisemnie, że "TAM już spaliłam mosty" hehe.\nA wracając do tematu. Wiem i przyznaję się bez bicia, że jestem osobą z kategorii TRUDNE. Zawsze taka byłam, tyle że kiedyś miałam powody, by tańczyć jak mi grali, by robić co mi kazano, by przyznawać się do błędów, których nie popełniłam, przytakiwać wszystkim i przed wszystkimi się korzyć, bo byłam zależna od wielu osób i byłam cykorem, tchórzem, cipolągiem i bałam się własnego cienia ani nie wierzyłam w siebie.\nI tak, TO JEST TO, CZEGO SIĘ NA PRAWDĘ WSTYDZĘ!\nWstydzę się tego, jaka BYŁAM - tej nieśmiałości, braku odwagi, zdecydowania, wiary we własne siły. Wstydzę się tego, że nie potrafiłam walczyć o swoje, że nie potrafiłam mówić nie, że dawałam się wszystkim wokół wykorzystywać i sobą manipulować. Wstydzę się, że tak późno zaczęłam o siebie i swoje dzieci walczyć, że latami twkiłam jak jakiś ciul w miejscu użalając się nad sobą.\nDziś jednak jestem inną osobą, lepszą wersją siebie i TEGO JUŻ SIĘ NIE WSTYDZĘ! Nie, moi drodzy, ja nie zamierzam się wtydzić tego, że naprawiam błędy, że się zmieniam, że ewoluuję, że się rozwijam, że walczę ze swoimi wadami, demonami i niedociągnięciami, bo są to zawsze zmiany na lepsze. Ale hola hola NA MOJE lepsze, a nie wasze czy ich. Ja rozumiem doskonale, że taki ciołek którym się można wysługiwać i z którego można czerpać korzyści to fajna i badzo przydatna rzecz w otoczeniu i jak nagle taki ciołek się nagle zbuntuje, postawi albo zwyczajnie wam nawieje to maść na ból dupy może być przydatna, ale to wasza dupa, nie moja...\nMówicie, że "jak wyjado zagranice, to z pana robi sie cham". Ja bym zaryzykowała stwierdzenie, że jest zupełnie odwrotnie, ale to już, zdaje się, kwestia punktu siedzenia...\nNie mam w Polsce nic, nic też stamtąd nie zabrałam. Nikt mi niczego nie dał. Myślę, że przez ponad 30 lat spłaciłam swój dług wdzieczności wobec rodziny pracując uczciwie i dzieląc się swoimi skromnymi zarobkami, pomagając w domu i gospodarstwie. Dziś mieszkam ze swoją nową rodziną w innych realiach, w zupełnie innym świecie, którego moja dawna rodzina i znajomi nie są w stanie zrozumieć, dlatego kompletnie się od siebie oddaliliśmy (choć nie wiem, czy kiedykolwiek byliśmy blisko). No i dobrze! Nie wstydzę się tego, bo nie widzę ku temu powodów. Jest mi z tym dobrze i wkurza mnie okropnie, gdy ktoś próbuje mi wmówić, że powinnam czuć się winna i powinam się wstydzić tego kim jestem, jak żyję, co myślę... i co piszę na swoim blogu.\nA bloga pisze się po to, by podzielić się z innymi swoimi przemyśleniami, emocjami, uczuciami.\nCóż, mając blogera wśród znajomych, trzeba się liczyć z tym, że można o sobie na jego blogu przeczytać. Co prawda mój blog jest z natury optymistyczny i pozytywny, zatem jeśli kogoś na nim opisuje, to raczej od dobrej strony, ale bywa i tak, że coś mnie wyjątjkowo mierzi i/lub wkurza, a wtenczas nie ma zmiłuj dla nikogo...\nJeśli nie stanęliście blogerowi na drodze, nie wkurzyliście go, nie zaszliście mu za skórę raczej możecie spać spokojnie i nie powiniście się wstydzić.\nJeśli jednak coś odpitalacie, to strzeżcie się...\nbo mam bloga\nZa co kocham mój kraj. Wyliczanka pozytywna.\nZa co kocham mój kraj* ?\n)* Mój kraj, to kraj w którym aktualnie mieszkam. Mój kraj to Belgia.\nDzisiaj wpis typowo łikendowy,czyli lekki, łatwy i przyjemny nie wymagający specjalnie myślenia, bo rok szkolny się zaczął, a z nim jak zwykle pierdyliard problemów, o których dziś myśleć nie zamierzam.\nMój kraj kocham przede wszystkim za to, że mogę tu mieszkać, godnie żyć i uczciwie pracować otrzymując za to uczciwe wynagrodzenie i należyty szacunek.\nALE TEŻ ZA WIELE INNYCH RZECZY.\n(w poniższej wyliczance nie ma żadnej chronologii ani stopnia wartości. Kolejność jest zupełnie przypadkowa)\nZa to że mogę być kim chcę i nosić to co chcę, i nikt tego głupio nie komentuje.\nZa to, że kiedy jadę czy idę ulicą, przypadkowo spotkani ludzie się do mnie szczerze uśmiechają, a wielu często zupełnie obcych mówi "Dzień Dobry".\nZa to że w szkole - także katolickiej - dziecko zapytane o wyznanie może śmiało powiedzieć "ateizm" i nikt nawet się nie zdziwi.\nZa to że mogę pracować, kiedy tylko pracować chcę i zarobić uczciwie.\nZa to że nikt mnie nie ocenia po tym, ile zarabiam, czy jaki wykonuję zawód.\nZa to że ludzie nie narzekają wiecznie na wszystko.\nZa to że mogłam w podstawówce wybrać dla dziecka etykę zamiast religii bez żadnych przykrych konsekwencji dla tego dziecka.\nZa to że obcy ludzie są dla mnie mili i każdy podaje pomocną dłoń.\nZa to że mogłam tu poznać osobiście Belgów, Francuzów, Marokańczyków, Tajlandczyków, Kongijczyków, Hiszpanów, Portugalczyków i wiele innych narodowości, że mogę na żywo usłyszeć najróżniejsze języki.\nZa to że mogłam poznać z bliska inne kultury.\nZa to że ludzie swobodnie mówią o tym, że ich dziecko czy znajomy ma partnera tej samej płci, że bycie gejem, lesbijką jest tu czymś normalnym o czym się normalnie mówi.\nZa to, że ludzie nie chowają się za firanką by z ukrycia śledzić poczynania sąsiadów czy przypadkowych przechodniów tylko siedzą w otwartym oknie albo na krzesłach przed domami i zwyczajnie otwarcie się ludziom przyglądają a czasem nawet zagajają.\nZa to że mam dostęp do świetnych lekarzy, dentystów, psychiatrów, kinezyterapeutów.\nZa to że rowerowanie do pracy (nawet jak się w garażu ma 3 wypasione bryki) jest tu czymś oczywistym i normalnym.\nI za rozbudowaną i doskonale oznaczoną sieć ścieżek rowerowych.\nZa kulturę na drogach.\nZa atmosferę i szacunek w pracy.\nZa to że nikt nikomu niczego nie zazdrości.\nZa to że szkoła i edukacja jest ważna dla wszystkich a nauczyciele cieszą się szacunkiem i poważaniem.\nZa to że większość kobiet pracuje i może sie rozwijać.\nZa zadbanych, aktywnych i chodzących systematycznie do restauracji, kina, wyjeżdżjących na wakacje emerytów.\nZa wiele możliwości zorganizowania sobie i dzieciom czasu wolnego za przystępną cenę.\nZa brak zimy.\nZa piękne miasta i wioski.\nZa czystość na wsi.\nZa liczne, przystępne i przyjazne restauracje oraz dobre belgijskie potrawy.\nZa to, że pije się tu duże ilości alkoholu a mimo to nie widuje się pijanych ani pijących (nie licząc Polaków i Rumunów przy sklepach i w krzakach) poza knajpami i imprezami.\nZa miłych i przyjaznych urzędników, kasjerów, konduktorów, policjantów itd.\nZa to że obcy ludzie stali się dla mnie bardzo bliscy i zastepują mi rodzinę dając każdego dnia mnóstwo ciepła, wsparcia i zrozumienia, a także pomagając na każdym kroku.\nZa to, że znalazłam tu swoje miejsce i że jestem tu szczęśliwa, o wiele szczęśliwsza niż w ojczyźnie, choć i tu los nie szczędzi solidnych kopniaków...\nNa zakończenie dodam uczciwie, że mam też całkiem zacną listę z tym, co mnie w moim kraju wkurza, ale na razie nie zamierzam jej publikować, bo dziś szklanka jest do połowy pełna :-)\nA wy za co kochacie swoje kraje?\nGdy połowa szkoły przyjedzie pociągiem, który miał...\nDlaczego powinnam się wstydzić mojego bloga i tego...


Ika | 2013-11-08\nIntrygująca – tak w jednym słowie mogę opisać „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Książka ta wywołała tyle kontrowersji, że sama postanowiłam dowiedzieć się o co tyle szumu. A jakie są moje odczucia? Hm.. Otóż początek nie był najlepszy- słaby styl, częste powtórzenia wręcz drażniły mnie, a w momencie kiedy dowiedziałam się jaki temat porusza miałam ochotę rozstać się z nią na dobre (to nie moja bajka). A jednak lekkość, prostota i swoboda z jaką została napisana książka, z jednej strony napięcie z drugiej humor, wciągająca fabuła i ciekawy klimat jaki stworzyła autorka , powodowały, że z zapartym tchem śledziłam dalsze losy bohaterów. Podobał mi się również aspekt psychologiczny jaki porusza. Takim sposobem, w miarę upływu stron , książka „Pięćdziesiąt twarzy Greya” wręcz bardzo przypadła mi do gustu i prawdę mówiąc nie mogę się doczekać kiedy przeczytam tom drugi, bo niestety po pierwszym pozostał spory niedosyt- mam wrażenie jakby się nie zakończyła, że wystarczyłoby przerzucić kartkę a tam rozpocznie się nowy rozdział, gdzie zapisane są dalsze przygody Anastasi Steel i Christiana Greya.


Zniżka VOXLINK Pulpit 96 W 8 Portów USB Ładowarka Wielu port Charging Station Dock z Podstawą Dla iphone ipad Huawei Telefon | SHAVUOS\nVOXLINK Pulpit 96 W 8 Portów USB Ładowarka Wielu port Charging Station Dock z Podstawą Dla iphone ipad Huawei Telefon\nSprzedawca VOXLINK official store\nCennik US $73.85piece\nTaniej US $25.85piece35% off\nCertyfikat jakości FCC,CE,CCC\nKompatybilny marka Blackberry,Lg,Nokia,Uniwersalny,Htc,Samsung,Motorola\nNazwa marki VOXLINK\nVOXLINK Pulpit 96 W 8 Portów USB Ładowarka Wielofunkcyjny USB Charging Station Dock z Podstawą Holder For Mobile telefon Tablet PC\n8 PORTY USB CHARGING STATION\nThank państwu za korzystania z naszych produktów, proszę przeczytać tę\nużytkownik przeczytać instrukcję przed użyciem go po raz pierwszy.\njeśli masz jakiekolwiek pytania, proszę skontaktować się z nami pod adresem:\nobsługuje wszystkie Inteligentny Telefon/Tablet Ładowania\nzdjęcia i opis produktu:\n*zdejmowany uchwyt,cłatwo regulować odległość i przenoszenia\n*opłata 8 urządzeń na jednym outlet, Each port maksymalnego prądu 2. 4A\n*zbudowany w inteligentne ładowaniechipset,naładować urządzenie z najlepszych parametrów\n*każdy interfejs ma ochrona przeciwprzepięciowa\n*przy pełnym obciążeniu, ma również bardzo niska temperatura pracy\n*wyjście:DC5V/19.2A Max (całkowita Pojemność Wyjścia)\n*rozmiar produktu:L188* W138* H28mm\n*wielkość opakowania:L205* W205* H50mm\n1wyjąć przewód zasilający i posiadaczy od dławnica\n2podłącz jeden koniec kabla zasilającego do produktu.\n3w zależności od liczby wymaganej wsparcia, i grubość urządzenia, instalacja uchwyt\n4drugi koniec kabla zasilającego jest włożona do gniazda zasilania.\n5włączyć przełącznik zasilania, wskaźnik świeci się\n6ładowanie urządzenia przez kabel USB do ładowania\n1proszę sprawdzić, czy napięcie zasilania jest między 100-240 V przed użyciem.\n2ten produkt nie może pracować w warunkach wysokiej temperatury i wilgotności otoczenia.\n3jeśli produkt jest w kłopoty, proszę natychmiast przestać go używać.\n4nie arbitralnie wymiany części\n5należy trzymać z dala od dzieci\n5 )USŁUGA CZAS TRANZYTU jest provided przewoźnikiem i wyklucza weekendy i święta. tranzytu czasy mogą się różnić, szczególnie w okresie wakacyjnym.\n3 )zwrócimy PEŁNĄ KWOTĘ ZWYCIĘSKIEJ OFERTY, po otrzymaniu towaru w jego pierwotnego stanu, opakowania ze wszystkich elementów i akcesoriów zawartych, PO ZARÓWNO Kupujący i Sprzedający anulować transakcję z aliexpress. LUB, możesz zdecydować się na wymianę.\n4 )będziemy ponosić wszystkie koszty wysyłki, jeśli produkt (y) jest (są), nie jak w reklamie.\n1 )12 miesięcy ograniczonej Gwarancji producenta dla wadliwych elementów (z wyłączeniem elementów uszkodzonych i/lub nadużywać po otrzymaniu). akcesoria pochodzą z 3-month gwarancji.\n2 )uszkodzone elementy MUSZĄ BYĆ zgłaszane i zwrócone w okresie gwarancyjnym (i w oryginalnym opakowaniu, jeśli to możliwe). musisz nam powiedzieć, co wada i dać nam swój numer zamówienia. MY NIE NAPRAWIĆ LUB WYMIENIĆ ELEMENTY Z UPŁYNĄŁ GWARANCJI.


Prosty T-shirt Tactical TopCool firmy Helikon z pozoru przypomina zwykłą koszulkę z krótkim rękawem. Jest jednak uszyty z lekkiej, oddychającej tkaniny poliestrowej. Materiał z technologią TopCool, wysokofunkcjonalnymi włóknami umożliwia szybkie odprowadzanie wilgoci i wysychanie. Koszulka ma lekko dopasowany, anatomiczny krój. TS-TTS-TC-21\nProsty T-shirt Tactical TopCool firmy Helikon z pozoru przypomina zwykłą koszulkę z krótkim rękawem. Jest jednak uszyty z lekkiej, oddychającej tkaniny poliestrowej. Materiał z technologią TopCool, wysokofunkcjonalnymi włóknami umożliwia szybkie odprowadzanie wilgoci i wysychanie. Koszulka ma lekko dopasowany, anatomiczny krój. TS-TTS-TC-11\nKlasyczny T-shirt No Touch firmy Helikon został wykonany z wysokogatunkowej 100% czesanej bawełny. Gramatura tkaniny wynosi 165 g/m². Pozwala to na zachowanie lekkości przy jednoczesnej wytrzymałości i rozciągliwości. Koszulka z krótkim rękawem ma przy szyi okrągły elastyczny ściągacz. Dzięki niemu jej zakładanie i noszenie jest bardziej komfortowe....\nHelikon-Tex T-SHIRT SLIM - Czarny\nWyświetla 1-26 of 26 produktów


poważne aczkolwiek proste pytanie\nAutor Wątek: poważne aczkolwiek proste pytanie (Przeczytany 1013 razy)\n« dnia: 27 Sierpień, 2020, 08:04 »\nSkoro pismo zapowiadało przyjście i śmierć Mesjasza - to co by było gdyby Żydzi uznali Jezusa ?\nOdp: poważne aczkolwiek proste pytanie\n« Odpowiedź #1 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:08 »\nwszyscy Żydzi, co do jednego, bez ani jednego wyjątku?\njeśli chociaż jeden lub dwóch nie uznałoby Jezusa, to mogliby zabić go osobiście (albo we współpracy z Rzymianami)\njeśli wszyscy to wtedy np. Jezusa mógłby zabić jakiś Rzymianin albo inny poganin\n« Odpowiedź #2 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:10 »\nCo by było gdyby? Pewnie nic, ale zawsze można wodze fantazji skierować na Żydów w 1 wieku. Mamy kilkanaście różnych zwalczających się ugrupowań Żydowskich. Zeloci, sykariusze i każda grupa bardziej fanatyczna od innej. Niby główny wróg to Rzymianie, ale wyżywają się nie na najeźdźcy tylko na najbiedniejszych krajanach. Każą im się określać po czyjej stronie są. I tutaj pojawia się Jezus że swoją wizją pokojowego życia. Pomoc biednym, troska o zdrowie. To przyciąga tłumy. Ludzie chcą słuchać o fajnym świecie bo dookoła raczej masakra. Tak im się podoba że aż chcą go obwołać królem. I on się zgadza. I co się dzieje? No prefekt się wkurza bo nie po to mianował Heroda na swoje popychle, żeby mu tutaj jakiś nowy wchodził w rolę. Lud chce jednak Jezusa. Rybę da, chlebek do tego. Heroda usuwamy, Jezus zostaje królem Żydów. I teraz najciekawsze, co to zmienia. Jezus jest w stanie przekonać cezara do pokojowego świata? Nie umiał przecież gadać z Piłatem, mimo że ten był po jego stronie. Piłat lud w sumie miał gdzieś, bo jak mu zaszli za skórę to im w świątyni rzymskie posągi postawil. Prefekt buntem ludu się nie przejmował bo wysłał wojsko przebrane po cywilnemu, zmieszawszy się w tlum, zmasakrowali go.\nTakże nie wiem czy więcej nie dała śmierć i martyrologia Jezusa i chrześcijan niż zrobieniem go królem...\n« Ostatnia zmiana: 27 Sierpień, 2020, 12:12 wysłana przez Siedemtwarzy »\n« Odpowiedź #3 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:25 »\nRozszerzę problem - jeżeli żydzi , faryzeusze uzanją i popierają Jezusa. Nie chcą go zabić. Nie mówi o szaleńcach i głupcach.\nKto go zabije by złożyć ofiarę ?\n« Odpowiedź #4 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:28 »\nCytat: Marek Aureliusz w 27 Sierpień, 2020, 12:25\nktokolwiek - pierwszy lepszy psychol; idzie jakiś świr widzi np. śpiącego Jezusa, wprawnym ruchem rozwala mu głowę, ew dusi czy co tam sobie w swojej świrniętej głowie wymyśli\nefekt: śmierć Mesjasza\n« Odpowiedź #5 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:32 »\nHistorycy są zawsze przeciwni rozważaniu co by było gdyby było inaczej...\nNp. gdyby Ruscy nie wtargnęli do nas w 1939, albo gdyby Hitler nie zaatakował ZSRR...\n« Odpowiedź #6 dnia: 27 Sierpień, 2020, 12:40 »\npo pierwsze: myślę, że Jezus od początku _chciał_ swojej śmierci męczeńskiej\nświadomie wybierał 12 apostołów w tym Judasza pochodzącego z miasta Kariot\nświadomie tak prowadził rozmowę z Piłatem aby NIE zostać uwolnionym\npo drugie: "jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził"\njakby Jezusa poparli faryzeusze, to saduceusze byliby przeciw i na odwrót\na jakby obie te grupy go poparły, to przeciw byliby zeloci albo inne ugrupowanie\npoza tym, jakby nawet wszystkie grupy żydowskie go poparły, to Rzymianie założyliby kolejną grupę antyjezusową\n« Odpowiedź #7 dnia: 27 Sierpień, 2020, 13:14 »\nWidzicie problem polega na tym, że skoro mieli go zabić żydzi to żydzi nie są tymi złymi tylko spełnili wolę Bożą, zatem nie można ich karać za to co musieli zrobić.\nDlaczego zatem zostali odrzuceni skoro zrobili co do nich należało?\n« Odpowiedź #8 dnia: 27 Sierpień, 2020, 13:24 »\nCytat: Marek Aureliusz w 27 Sierpień, 2020, 13:14\nIdentycznie usprawiedliwiają Judasza, bo przez niego miało się dokonać, to co się dokonało. On też Żyd zresztą.\n« Odpowiedź #9 dnia: 27 Sierpień, 2020, 13:35 »\nMarek, najprostsza odpowiedź jest taka, że takie dylematy powstają jak do historii jaka gdzieś dziala się w odległej przeszłości, probuje się dopisać jakąś moc sprawcza, która tym kierowała.\n« Odpowiedź #10 dnia: 27 Sierpień, 2020, 13:42 »\ndlaczego? ano dlatego że tak sobie wymyślił Jahwe a jego krytykować nie wolno\nporównaj sobie spis ludności w czasach Dawida: wg jednej księgi szatan a wg innej księgi Jahwe nakłania Dawida do dokonania spisu ludności a później ten sam Jahwe kara za to Dawida i naród (nie ma w tym ani sensu ani sprawiedliwości ale jest mit czy inaczej legenda która "wyjaśnia" dlaczego w czasach Dawida miała miejsce epidemia nieznanej choroby która zdziesiątkowała wojsko Dawida)\ngdyby Biblia NIE była w naszym kręgu kulturowym księgą świętą, to tak jak mówimy o mitach Greków i Rzymian mówilibyśmy o mitologii hebrajskiej (i wtedy byłoby łatwiej o tym pisać)\nw mitologii hebrajskiej nazywanej Biblią mamy o wiele więcej takich niekonsekwentnych mitów\nnp. roztargniony Jahwe stwarza światło ale po kilku dniach przypomina sobie że jeszcze nie stworzył ani słońca ani księżyca\nnp. niegodny czyn popełnia Cham syn Noego ale karę ponosi Kannaan wnuk Noego (dlaczego? "bo tak i już", gdyż taki mit jest potrzebny ze starożytnych względów geopolitycznych)\npo prostu w tamtych czasach pisała tylko elita, stąd przed "zatwierdzeniem" księgi Mojżesz nie dał jej nikomu do przejrzenia, ale "z beztroską gimnazjalisty uruchamiającego po raz pierwszy w życiu sieć internetową" puścił rękopis w obieg, nie zdając sobie sprawy że za kilka tysięcy lat Sebastian z Markiem będą dyskutować w internecie na temat niedoskonałości księgi rodzaju\nwracając do Jezusa i mitów na jego temat (nazywanych przez chrześcijan "proroctwami"): po śmierci Jezusa wszystko sobie przeinterpretowano w taki sposób "aby pasowało"\nskoro wbrew Pismom Jezus nie pochodził z Betlejem ale z Nazaretu to stworzono legendę że urodził się akurat w Betlejem (w tamtych czasach nie było nr PESEL ani nawet USC więc każdy kit można było sprzedać, równie dobrze przyjąłby się mit o narodzeniu w Bagdadzie);\nbajeczka "taka sobie" i nieco bezsensowna (trzech króli olewa na kilka miesięcy zarządzanie trzema państwami "bo mają kaprys pójść na spacer") ale czytelnicy "i tak o to nie zapytają"\nskoro Jezus umarł to "jest oczywiste" że miał umrzeć\nskoro elita żydowska odrzuciła Jezusa to "jest oczywiste" że elita miała go odrzucić\nskoro "zmartwychwstał" po dwóch dniach zamiast po trzech, to "po swojemu" liczymy raz dwa trzy tak aby pasowało do zmartwychwstania w niedzielę (jakby "zmartwychwstał" w poniedziałek to byśmy nie kombinowali, a jakby "zmartwychwstał" we wtorek to wyjaśnialibyśmy że chodzi o "minimum 72h" i też by nam pasowało, a w przypadku środy czwartku piątku lub soboty akcentowalibyśmy słówko "_po_" tłumacząc że np piąty dzień przypada "po" trzech dniach czyli "później niż za 3 dni", itd. itp.)\nwszystko można przeinterpretować i dostosować po fakcie do znanej już nam historii\n« Ostatnia zmiana: 27 Sierpień, 2020, 13:52 wysłana przez Sebastian »\n« Odpowiedź #11 dnia: 27 Sierpień, 2020, 14:03 »\nCytat: Sebastian w 27 Sierpień, 2020, 13:42\nno właśnie dochodzimy w ten sposób do sedna, tej kwesti i zasadności Chrześcijaństwa\n« Odpowiedź #12 dnia: 27 Sierpień, 2020, 17:20 »\nCytat: Marek Aureliusz w 27 Sierpień, 2020, 14:03\nz czysto psychologicznego pkt widzenia ateizm jest poglądem elitarnym i nie każdemu sie spodoba:\n- ludzie lubią mieć złudzenia (i w ramach łudzenia samego siebie nazywać te złudzenia: nadzieją)\n- ludzie nie chcą pogodzić sie ze śmiercią (lubią wierzyć że będą żyć nadal lub zmarchwiwstawać)\n- wiara zapewnia towarzystwo innych wierzących\n« Odpowiedź #13 dnia: 27 Sierpień, 2020, 18:59 »\nZ tego co wiem, to Sporo Zydow poszlo za Jesusem.\nCo, ktorzy go zabili/wydali to byli przede wszystkim religijni Zydzi przekonani o wlasnej wyzszosci, osadzajacy innych i uzywajacy Pism by potwierdzic swoja lepszosc bad innymi.\nPo prostu religijni ludzie w wiekszosci (rozrozniam duchowosc od religijnosci) sa niezwykle odporni na zmiany. Maly wylom w ich sposobie myslenia spowodowalby zalamanie ich swiatopogladu, dlatego Jesus musial umrzec. (Aby ich swiat ozostal nienaruszony).\nI jak to mowil klasyk najwieksza zgroza ewangelii jest to ze to religijni ludzie zabili Mesjasza.\nJestem przekonana, ze religijni ludzie naszych czasow zrobiliby to Samo (Zreszta robia to zwalczajac wszelkie innosci, nie zauwazajac, ze Jesus byl otwarty na to co szokujace I pogardzane(w tamtych czasach np nierzadnice) a wykluczajace, agresywne zachowanie charakgeryzowaly faryzeuszy...\nI sie kolo zamyka. To Samo od wiekow. Historia lubi sie powtarzac.\n« Odpowiedź #14 dnia: 27 Sierpień, 2020, 19:16 »\nTo już rozkminiono, ale nie pamiętam który to był filozof, możliwe że Leibniz. I wersja brzmi tak, że przeznaczenia nie ma, ale za to Bóg zna przyszłe postępki wolnej woli. Innymi słowy: zostali ukarani za to co wiedział że zrobią, ale zarazem nie za to co na nich wymusił, zaplanował.\nTaki trochę Raport Mniejszości - jak oglądałeś ten film to zrozumiesz regułę.\n« Ostatnia zmiana: 27 Sierpień, 2020, 19:18 wysłana przez Ekskluzywna Inkluzywność »


7,03 (397 ocen\ti\t67 opinii) Zobacz oceny\nKto by pomyślał, że będę kiedyś czytał takie grube książki? Na pewno nie ja. No ale jeśli owa książka opatrzona jest brandem Kazika Staszewskiego, to pewne bariery można przełamać. Wywiad rzeka to jak dla mnie bardzo dobra forma autobiografii. Rafał Książek zrobił to porządnie. Muzyczną sympatię do Kazikowych projektów mam od 20 lat, czyli od wczesnych nastoletnich lat (moich, nie Kazika). O Kaziku wiedziałem nie za wiele, nie bardzo też mnie to jakoś interesowało. Ta książka, to (jak mi się wydaje) bardzo szczera opowieść o sobie samym, bez przypału, czasem o wstydliwych aspektach życia. Jesteśmy prowadzenie przez życie Kazika Staszewskiego od jego dzieciństwa do czasu około teraźniejszych, opisując wszystkie ważne wydarzenia. Teraz wiem dużo więcej, chyba nawet więcej niż powinienem. Książkę czyta się fajnie, bywa zabawnie, a całość poprzeplatana jest ciekawymi zdjęciami.


Lars Hildebrandt - author - Forum\nProfile for epelify\n1 year 3 months ago\t#4074 by efuvuva\nWłaściciele nieruchomości odpowiedzialni są do nawiązania transakcji z nazwą zapełniającą się wywozem śmieci. Umowę taką zawiera się w stolicy firmy, wielokrotnie w przedsiębiorstwie obsługi klienta. Przy zawarciu transakcje chciane są certyfikaty stwierdzające reguła do posiadania nieruchomością, z jakiej będą usuwane odpady. Klienci instytucjonalni powinni przedstawić formularze rejestracyjne przedsiębiorstwa czy organizacji.\nUmowa zwykle uczona istnieje na czas nieokreślony. Okres rozwiązania umowy ma 1 miesiąc. Umowa określa zarówno zobowiązania firmy osiągającej się wywozem śmieci, kiedy a cele właściciela nieruchomości stosującego z jej pomocy.\nFirma daje http://travellersinhostel.pl działka w kosze (kontenery) do łączenia odpadów. Systematycznie, z częstotliwością ustaloną w transakcji, wywozi odpady komunalne umieszczane w pojemnikach (kontenerach). W razie zużycia pojemników (kontenerów) realizuje ich wymiany lub remontu.\nWłaściciel nieruchomości odpowiedzialny jest do postawienia pojemników (kontenerów) w środowiskach utwardzonych i podania powołanego do nich kontaktu — do 10 – 15 m z miejsca dojazdu samochodu śmieciarki.\nZabronione jest zatrudnianie w koszach pozostających na pas nieruchomości odpadów odmiennych niż komunalne, np. gruzu budowlanego, drewna, złomu, gorącego popiołu.\nWywóz kamieni, gruzu, gałęzi, ziemi, odpadów z platformy lub remontu, szkła okiennego oraz braków wielkogabarytowych jest opowiadany jako swoiste zadanie oraz rozliczany razem z bieżącym w jednostce cennikiem.


KSM Radom - Trzy autokary w drodze na Lednicę !\nIdź i Kochaj! To hasło tegorocznego spotkania młodych na polach Lednickich.\nKSM Diecezji Radomskiej mocno wziął sobie do serca te słowa organizując wyjazd na Lednice.\nW tym roku udało nam się zebrać 3 autokary. Między innymi młodzież z KSM Mniszek, KSM Gózd, KSM Wolanów, KSM Kozia Góra, młodzież i sympatycy KSM oraz wszyscy którym spotkania Lednickie są bliskie.\nWyruszyliśmy w nocy z Piątku na Sobotę, tak aby na Polach Lednickich być jak najwcześniej.\nOd godz 8:30 czuwaliśmy na Polach w sektorze A.\nCeremonię Otwarcia rozpoczęła procesja, która przy armatnim wystrzale Bractwa Kurkowego, biciu lednickiego dzwonu i śpiewie Bogurodzicy przeszła Drogą III Tysiąclecia pod Bramę Rybę. Na jej czele niesiono krzyż ŚDM. Ponadto figurę Matki Bożej Fatimskiej i relikwie św. Wojciecha, Pięciu Braci Męczenników, świętych dominikańskich i bł. Bogumiła, jednego z pierwszych arcybiskupów gnieźnieńskich.\nPrzed oficjalnym rozpoczęciem spotkania Drogą III Tysiąclecia przeszła także procesja lednickich orłów, a w niej reprezentanci KSM DR. Młodzież wysłuchała ponadto krótkiej konferencji o. Pawła Krupy OP, który nawiązując do hasła czuwania podkreślił, że to właśnie miłość jest kluczem do świętości. Jak co roku na Polach Lednickich nie brakowało też tańców i śpiewu. Mieliśmy również możliwość skorzystać z sakramentu pokuty i pojednania.\nW trzeciej części spotkania pielgrzymi przeżyli Misterium Odwagi - na krótką chwilę wszyscy odwrócili się w stronę repliki krzyża z Giewontu, a światła zgasły. Zwrócili się w kierunku krzyża, pozwalając mu zabrać wszystko, co wprowadza podziały i mury.\nPrzed północą Pola Lednickie się wyciszyły i rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu przygotowująca nas do aktu wyboru Chrystusa. Jak co roku symbolem tej deklaracji było przejście przez Bramę Rybę, które zakończyło lednickie spotkanie już w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.\n"Cały świat może wam powiedzieć, że jesteście bez sensu, że jesteście niepotrzebni, żeście się znaleźli na tym świecie przypadkowo. Cały świat wam może to powiedzieć, tylko nie Bóg. Bóg za każdym razem mówi: chcę cię, kocham cię, potrzebuję cię. Każde uderzenie tętna w żyłach, mówi mi o tym, że Bóg mnie chce. Mówi mi o tym, że mnie kocha. Ta noc jest po to, żeby się otworzyć na to doświadczenie miłości Boga."\nIdź i Kochaj,


Scythe Orochi - Duży może więcej?\nStrona 6 - Podsumowanie\nDla kogo zatem adresowany może być produkt, jakim jest Scythe Orochi?\nTo doskonały cooler dla szukających ciszy użytkowników komputerów, którzy posiadają procesory nie przekraczające emisji termicznej na poziomie 65 TDP. Tutaj można pokusić się o całkowicie pasywny sposób ich chłodzenia, a nawet jeśli zdecydujemy się na zastosowanie oryginalnego wentylatora, to poziom hałasu wzrośnie nieznacznie a za to temperatura spadnie na pewno.\nCzy overclockerzy mogą zainteresować się tym monstrum? Moim zdaniem nie, chyba że zainwestują dodatkowo w wysokoobrotowe wentylatory, które będą w stanie odebrać ta masę ciepła, którą są w tanie przetransportować rewelacyjnie sprawdzające się w tym modelu ciepłowody. Dla mocnych procesorów, bądź silnie podkręconych, znacznie lepiej będzie się spisywał model Infinity. Dlaczego? Tego nie wiem, ale przypuszczam, że może powodować to trochę odmienna konstrukcja radiatora. Mimo, że Orochi jest w stanie przetransportować może więcej ciepła do radiatora, to kiepsko schładzany, gorący radiator (spora jego część jest poza zasięgiem przepływu powietrza, generowanego przez obracające się śmigło), osłabia efekt wymiany gazowej.\nJej głównym atutem jest różnica temperatur. Czym ona jest większa, tym szybciej zachodzi proces przemiany cieczy w gaz i na odwrót. Jeśli drugi koniec HeatPipe będzie również gorący, w rurkach znajdować się będą tylko rozgrzane opary i w zasadzie proces transportowania ciepła zostanie dość znacznie ograniczony. To jest moja teoria, oparta na zasadzie wymuszania dobrej wymiany termicznej za pomocą płytek Peltiera. W chłodzeniu powietrzem z użyciem rurek gazowych, może być zatem podobnie.\nMoże bardziej pomocne byłoby zwiększenie ilości aluminiowych finów, których w Orochi ma 38 (z tego 3 połówki), natomiast Infinity ma ich 29 całych płatów i aż 58 połówek, co daje łącznie kolejne 29 całości, jednocześnie nie hamując zbytnio przepływu powietrza (stąd ta specyficzna, "połówkowa" budowa). Jeśli połączyć to z wyższymi, referencyjnymi obrotami wentylatora (1200 RPM), daje bardzo wysoką wydajność przy umiarkowanym poziomie hałasu.\nScythe Orochi to mistrz w wychładzaniu procesora po stresie. W zasadzie zaraz po wyłączeniu (3 do 4 sekund) aplikacji ORTHOS, temperatura z ponad 60 stopni spadała do 50, by po kolejnych 10-15 sekundach ustabilizować się w granicach 45 stopni. To pokazuje możliwości transportowe ciepła tak wielu rurek gazowych.\nJeśli ktoś z was chce wyciszyć swój komputer, ale nie posiada mocno podkręconego procesora, to Orochi spełni jego oczekiwania. Maniacy wyznający mantrę 0 dBA znajdą w tej Godzilli bratnią duszę, niezależnie czy skorzystają z seryjnego wentylatora, czy nie. Również miłośnicy energooszczędnych rozwiązań i ekologii mogą piać z zachwytu nad tym produktem. Jednak jeśli posiadając już w swoim komputerze Scythe Infinity, myślisz że wielki Orochi będzie jeszcze wydajniejszy, to możesz się zdziwić.\nNie jest to również produkt dla tych, którzy lubią grzebać w czeluściach obudowy. Wielkość radiatora tego coolera, idealnie ograniczy możliwość poruszania się w jej górnych rejonach. To raczej sprzęt dla tych, którzy uznają zasadę zamontuj i zapomnij o tym ...\nZanim zdecydujesz się na wydanie niebagatelnej ceny (ceny sklepów internetowych) od 190 do 230 złotych, zastanów się, czy Scytche Orochi wejdzie do Twojej obudowy i czy nie lepiej będzie w Twoim wypadku skorzystać z tańszego, ale i w zasadzie wydajniejszego rozwiązania, jakim jest Scythe Infinity/Mugen (cena od 130 do 160 złotych).\nMówi się, że duży może więcej, ale chyba nie w tym przypadku ...\n- możliwość efektywnej pracy w trybie pasywnym\n- bardzo cichy (w zasadzie niesłyszalny) oryginalny wentylator\n- przy płytach dla układów AMD montaż na oryginalnych koszykach (bez potrzeby demontażu płyty głównej)\n- wielkość radiatora utrudnia dostęp do osprzętu w obudowie\n- wymaga bardzo szerokiej obudowy (minimum 20 cm - montaż wiatraka z boku / powyżej 24 cm montaż wiatraka na "grzbiecie" radiatora)\n- bardzo trudny montaż oryginalnego wentylatora w bocznym położeniu (gdy cooler jest zamontowany już na płycie)\nDziękuję sobie, że szlag mnie nie trafił przy zabawie z wentylatorem podczas testów :)\n3. Wygląd 2\n4. Montaż ...


Wyposażenie gastronomii » Blog Archive » Sledzie wedzone z cytryna\nŚledzie wędzone z cytryną . Śledzie przekrajać wzdłuż, usunąć wnętrzności, dokładnie oczyścić jamę brzuszną, odciąć łeb, zdjąć skórę. Skrajać filety, przekrawając wzdłuż, wybrać ości. Filety pokrajać w poprzek w równe kawałki, ułożyć na półmisku, skropić sokiem z jednej cytryny. Obraną cebulę opłukać, pokrajać w drobną kostkę, wymieszać z sokiem wyciśniętym z drugiej cytryny, dodać sól i cukier do smaku, wymieszać z oliwą. Ułożone na półmisku śledzie obsypać cebulą, udekorować zielonymi listkami pietruszki. Podawać z pieczywem. Filety z wędzonego śledzia Wędzone śledzie obrać ze skóry, odciąć głowy, oczyścić jamę brzuszną. Skrajać filety, ułożyć na podłużnym półmisku, pokrajać na równe dzwonka. Obraną cebulę opłukać, drobno posiekać, oprószyć solą i cukrem, skropić sokiem z cytryny, wymieszać z oliwą. Przygotowaną cebulę ułożyć paskami wokół śledzia. Posypać posiekanym szczypiorkie m. Półmisek można ozdobić listkami zielonej sałaty. Podawać z pieczywem i sałatkami lub surówkami. Niekiedy dostępne są w sprzedaży śledzie wędzone przesolone. Należy wówczas filety moczyć ok. 1 godz. w mleku. [patrz też: śledzie w zalewie octowej siostry anieli, makaron do lasagne gotować czy nie, pizza z radości ]\nPowiązane tematy z artykułem: makaron do lasagne gotować czy nie pizza z radości śledzie w zalewie octowej siostry anieli


"Adam, usłyszałem ją"! Poruszające nagranie ratowników z Nanga Parbat (WIDEO) - Polsat Sport\n"Adam, usłyszałem ją"! Poruszające nagranie ratowników z Nanga Parbat (WIDEO)\n28.01.2018, 21:28 Inne\nAdam Bielecki, Denis Urubko oraz wspierający ich Jarosław Botor i Piotr Tomala zostali ogólnoświatowymi bohaterami po skutecznej akcji ratunkowej na Nanga Parbat. Himalaiści w fatalnych warunkach dotarli do Francuzki Elisabeth Revol, aby zabrać ją w bezpieczne miejsce. Na profilu Urubki możemy obejrzeć krótkie nagranie z chwili, gdy ratownicy zobaczyli Francuzkę po raz pierwszy.\nElisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz próbowali zdobyć ośmiotysięcznik Nanga Parbat, jednak po nieudanym ataku szczytowym musieli walczyć o życie. Ekipa ratownicza złożona z Adama Bieleckiego, Denisa Urubko oraz asekurujących Jarosława Botora i Piotra Tomalę zdołała uratować Francuzkę w fatalnych warunkach atmosferycznych, jednak nie udało im się dotrzeć do Polaka, który znajdował się wyżej.\nRevol miała odmarznięte stopy i dłonie, co uniemożliwiało jej powrót. Heroiczna wyprawa ratownicza Bieleckiego i Urubko pozwoliła zabrać ją w bezpieczne miejsce i przetransportować do szpitala. Internet obiegło już zdjęcie prezentujące całą trójkę u podstawy ściany Diamir. Himalaiści nie mieli szans uratować Mackiewicza.\nNa jednym z profili rosyjskiego alpinisty pojawiło się krótkie nagranie prezentujące moment dotarcia do Revol. Ze względu na porę dnia nie możemy zobaczyć na nim zbyt wiele, jednak doskonale słyszymy głos ciężko oddychającego Urubki:\n- Elizabeth, miło cię widzieć! Adam, mam ją!\nADAM BIELECKIDENIS URUBKOELISABETH REVOLINNENANGA PARBATPOZOSTAŁE\nCzytaj więcej: Prezes PZA: Postawa ratowników na Nanga Parbat godna podziwu i uznania\nCzytaj więcej: Wybitny polski himalaista: Akcja ratunkowa na Nanga Parbat to mistrzostwo świata\nCzytaj więcej: Zdjęcie polskiego ratownika spod Nanga Parbat przejdzie do historii! "Udało się niemożliwe"


O wyrobie luf armatnich - Historia sztuki wojennej i broni - FORUM.HISTORIA.org.pl - Forum historyczne\nO wyrobie luf armatnich\nPrzez jancet, 27 Październik w Historia sztuki wojennej i broni\nW dniu 6.09.2017 o 8:08 PM, secesjonista napisał:\nOd średniowiecza po schyłek XIX wieku działa odlewano ze spiżu. Ów spiż miał wiele wariantów, ale wspólną ich cechą była dominacja miedzi. A jak chyba powszechnie wiadomo - stopy miedzi, wystawione na działanie czynników atmosferycznych, wytwarzają na ich powierzchni warstwę związków miedzi, pasywującą (czyli hamującą) dalszą korozję. Te związki mają zwykle kolor zielony.\nPod koniec XIX wieku do produkcji luf artyleryjskich zaczęto stosować stal (dokładnie rzecz biorąc stosowanie stali zaczęło się dużo wcześniej, tylko że wtedy ówczesna stal miała gorsze właściwości, niż spiż, więc korzystano z niej jedynie do wytwarzania dział rzadko używanych).\nNie mam bladego pojęcia, czy w wojnie burskiej Brytyjczycy używali dział spiżowych, które w sposób naturalny przybierały zieloną barwę, czy też dział stalowych, pomalowanych na zielono.\nNatomiast jestem przekonany, że wcześniej luf artyleryjskich nie trzeba było malować na zielono, by były zielone.\nKoncept z kolorem moim zdaniem słuszny, tylko że było wprost przeciwnie z używalnością. Działa ze spiżu były rarytasem. Standard nowożytny to działa z żeliwa.\nW dniu 27.10.2017 o 10:17 PM, Tomasz N napisał:\nNo - wg mojej wiedzy się mylisz. Dokładniej - w artylerii polowej standard to spiż, w artylerii wałowej - żeliwo. Żeliwo było wówczas znacząco gorsze, od spiżu. Gorzej się lało - w odlewie powstawały mikrousterki. Nie przeszkadzało to przy kilkunastu lub kilkudziesięciu strzałach z danej lufy - a tyle zwykle oddawano z dział wałowych, ale działa polowe musiały mieć większą żywotność.\nDlatego też dzwony kościelne nie są odlewane z żeliwa.\nOczywiście mówię o przedłużonej epoce napoleońskiej - tak cca do wojny krymskiej.\nWystarczy zajrzeć do dokumentów z 1830 roku, opublikowanych przez Pawłowskiego, tom I, czy do "Pamiętnika" Kołaczkowskiego. Można tam znaleźć precyzyjne informacje, w których mamy wykaz luf armatnich w arsenałach Warszawy, Modlina i Zamościa. Jeśli lufy były lane z żeliwa, wyraźnie to zaznaczano. I te nie trafiły do baterii artylerii polowej, tylko na wały.\nOczywiście w początkach XX wieku lufy armatnie były stalowe (nie żeliwne ni spiżowe), choć z okresu I wojny światowej mamy wciąż szereg informacji o konfiskowaniu dzwonów, by je przetopić na armaty. Stal to materiał bardzo zróżnicowany, nie wykluczałbym, że jej rodzaje, wykorzystywane do produkcji luf armatnich, wymagają znaczącego dodatku miedzi, ołowiu i cyny.\nSpotkałem się z informacją na temat artylerii francuskiej z epoki napoleońskiej, że nowe lufy armatnie jednak malowano na zielono, bo jeszcze nie zaśniedziały, błyszczały - co ułatwiało nieprzyjacielowi ich lokalizację. A także z informacją, że w artylerii gwardii carskiej czyszczono lufy ze śniedzi, bo miały błyszczeć na paradach. Ponieważ były to informacje jednostkowe, to podchodzę do nich z pewną dozą nieufności.\nNo - wg mojej wiedzy się mylisz. Dokładniej - w artylerii polowej standard to spiż, w artylerii wałowej - żeliwo. Żeliwo było wówczas znacząco gorsze, od spiżu. Gorzej się lało - w odlewie powstawały mikrousterki. Nie przeszkadzało to przy kilkunastu lub kilkudziesięciu strzałach z danej lufy - a tyle zwykle oddawano z dział wałowych, ale działa polowe musiały mieć większą żywotność.(...)\nJancecie jest tylko jeden kłopot. Piszemy o artylerii Napoleona i jego sojuszników, czy o angielskiej ? Bo techniki odlewnicze żelaza w Anglii stały na wyższym poziomie odpowiednio wcześniej niż na kontynencie. Czy to niejaki Wilkinson nie dostał patentu na wytaczarkę do luf w poprzednim stuleciu ?\nW dniu 29.10.2017 o 11:01 PM, Tomasz N napisał:\nJa o spiżu wspomniałem przy okazji dyskusji o malowaniu luf artyleryjskich na zielono w okresie wojen burskich.\nW tej wzmiance chodziło mi o używanie tego materiału w 1. poł. XIX wieku w zasadzie przez wszystkie armie europejskie - opierałem się głównie na rosyjskiej, choć w owej wojnie używano też dział francuskiej, pruskiej, a nawet tureckiej proweniencji. Z tą turecką artylerią to pewna niespodzianka, bo w tej ponoć już od w XVI-XVII wieku do produkcji luf, także artyleryjskich, stosowana stal, konkretnie damast skuwany. Informacje za Wimmerem albo Horst de Bataglia, bliżej nie podam, bo wtedy nie stać mnie było na kupowanie książek, wypożyczałem z biblioteki. Więc może te trzyfuntówki Dwernickiego były z damasceńskiej stali?\nNic nie czytałem o tym, by artyleria polowa armii brytyjskiej różniła się od artylerii kontynentalnej, choć kto wie. Z tym, że spiż był standardem dla artylerii polowej. Działa wałowe, a chyba także nabrzeżne i okrętowe, były żelazne (być może te odlewy żeliwne jakoś uszlachetniano, ale przed określeniem "stalowe" jakoś się wzdrygam). Więc może i polowe tak robili? Nie wiem nic o tym, choć warto pamiętać, że brytyjska armia lądowa była raczej niewielka (twierdzenie że to Waterloo przesądziło o klęsce Napoleona jest brytyjskim mitem), a artyleria w tej armii nie była bronią wybitnie poważaną.\nWracając do 1. połowy XIX wieku to technologia wytłaczania luf kojarzy mi się raczej z produkcją luf broni strzeleckiej, niż artyleryjskiej. Przedtem lufy wiercono (czyli najpierw wykonywano odlew, a potem otwór rozwiercano do pożądanej średnicy), co też było nie lada wyzwaniem technologicznym. Technologia wiercenia nie mogła jednak być stosowana do broni gwintowanej z przyczyn raczej oczywistych. Sam odlew był za mało precyzyjny, stąd rozkwit - bardzo trudnych - technologii wytłaczania. Ale to już połowa XIX wieku dla broni strzeleckiej i sporo później dla broni artyleryjskiej.\nO samym Wilkinsonie i jego patencie nie będę nawet udawał, że coś wiem. Więc chętnie zapoznam się z Twoją wiedzą.\nOdlewy to raczej błyszczeć nie będą. Trzeba by je najpierw spolerować.\nPoza tym 2 kilometry to zdecydowanie za duży dystans dla ówczesnych armat.\nJak dla mnie to naciągana teoria.\nW dniu 1.11.2017 o 3:02 AM, gregski napisał:\nNie mam pojęcia, jak wyglądają odlewy ze spiżu. Ołowiane błyszczą jak lustro. Moja babka prowadziła zakład, produkujący ołowiane żołnierzyki. Ojciec tam pracował i pokazywał mi surowe odlewy wiele lat po ich wykonaniu. Błyszczące.\nTo już zupełnie OT, więc nie będę szukać szczegółowych informacji, ale - przynajmniej z dział pozycyjnych zdarzało się strzelać na takie odległości. Raczej "rzucać granaty", niż strzelać kulą żelazną pełnolaną.\nAle mi chodziło po prostu o rozpoznanie stanowisk przeciwnika. Co się dzieje, gdy masa piechoty atakuje, mając na skrzydle silną baterię artylerii npla, okazało się np. pod Pruską Iławą w 1807. Więc odróżnienie stanowisk artylerii od piechoty było nader ważne.\nołowiane żołnierzyki. [...] surowe odlewy wiele lat po ich wykonaniu. Błyszczące.\nŻołnierzyki to chyba jednak nieco inny rodzaj odlewu.\nAlbo raczej, formy odlewniczej.\nChyba istotniejszym pytaniem jest: czy istniały działa ołowiane, bo tylko wtedy wpis o błyszczących ołowianych odlewach ma tutaj sens.\nChyba istotniejszym pytaniem jest:\nJeżeli w taką formę wlejesz ołów, mosiądz, brąz czy inny metal to po wyjęciu będzie on błyszczący. Forma jest wyszlifowana i produkt będzie gładki.\nJeżeli wlejesz jakikolwiek metal do takiej formy to nie wyjdzie nigdy coś gładkiego i błyszczącego.\nOjciec tam pracował i pokazywał mi surowe odlewy wiele lat po ich wykonaniu.\nA to dziwne bo wedle mojej wiedzy ołów na powierzchni bardzo szybko sie utlenia i robi się matowy.\nRaczej "rzucać granaty", niż strzelać kulą żelazną pełnolaną.\nDla takiej "dwunastofuntówki" z czasów napoleońskich zasięg przy strzelaniu pełną kulą określano na około 1200 metrów.\nPoza tym strzelano wtedy prochem czarnym. Po pierwszej salwie całe maskowanie diabli wezmą bo kłęby dymu zdradzą pozycję armat.\nW dniu 31.10.2017 o 10:12 PM, jancet napisał:\nWracając do 1. połowy XIX wieku to technologia wytłaczania luf kojarzy mi się raczej z produkcją luf broni strzeleckiej, niż artyleryjskiej. Przedtem lufy wiercono (czyli najpierw wykonywano odlew, a potem otwór rozwiercano do pożądanej średnicy), co też było nie lada wyzwaniem technologicznym.\nZ tym odlewem to chyba coś nie tak. Nie wiem czy dobrze pamiętam (może ktoś coś) ale pierwsze piece w których można było otrzymać temperaturę potrzebną do stopienia stali to druga połowa XIX wieku. Pobieżnie rzuciłem okiem i zdaje się że to 1864 rok. To chyba umożliwiało kontrolowaną rafinację, czyli oczyszczanie stali z niepożądanych substancji i dopiero można było otrzymać należytą wysokogatunkową stal do produkcji armat. Zdaje się że zaczęto o tym myśleć dopiero po 1870 roku.\nZ tym odlewem to chyba coś nie tak. Nie wiem czy dobrze pamiętam (może ktoś coś) ale pierwsze piece w których można było otrzymać temperaturę potrzebną do stopienia stali to druga połowa XIX wieku.\nDokładnie. Ale żeliwo odlewano dużo wcześniej.\nCo do pytania Janceta. Postęp w silnikach parowych ( Watt) wiązał się właśnie z wykorzystaniem tokarki do luf Wilkinsona do produkcji cylindrów z żeliwa. A to działo się już sto lat wcześniej.\nZ tą turecką artylerią to pewna niespodzianka, bo w tej ponoć już od w XVI-XVII wieku do produkcji luf, także artyleryjskich, stosowana stal, konkretnie damast skuwany. Informacje za Wimmerem albo Horst de Bataglia, bliżej nie podam, bo wtedy nie stać mnie było na kupowanie książek, wypożyczałem z biblioteki. Więc może te trzyfuntówki Dwernickiego były z damasceńskiej stali?\nTrochę sobie pokojarzyłem.\nTurcy pewnie mieli bliżej do stali damasceńskiej niż Europejczycy a zdaje się że przed XVIII wiekiem tylko ze stali wootz z indyjskich złóż ( a zatem damasceńskiej) można było było otrzymać stal w tyglu. Problem polegał na tym że tylko w małych ilościach (ok. 1kg?) zatem nie można było z jednej wlewki wytoczyć lufy i trzeba było te wlewki skuwać. Stąd pewnie nazwa damast skuwany. Na pewno jakość takiej lufy nie dorównywała lufie wytoczonej z jednej wlewki ale jak na te czasy było to chyba jakieś osiągnięcie techniczne. Pewnie były lepsze od spiżowych. Tych Turków to się chyba stanowczo nie docenia.\nLufy z kutego żelaza były znane nie tylko Turkom. Właściwie robili je wszyscy od późnego średniowiecza. I to nie musiał być damast. Szalona Małgośka czy Mons Meg były wykonane właśnie taką techniką.\nEdytowane 3 Listopad przez Tomasz N


Ostatnia Noc - Linda Howard - opinia o książce (128097) - Lubimyczytać.pl\nOstatnia Noc /\nTłumaczenie:\tLena Hupper\n5,89 (36 ocen\ti\t4 opinie) Zobacz oceny\nBlake Remington uwielbiał ryzyko, i zapłacił za to wysoką cenę. Po wypadku w górach przeszedł serię operacji. Lekarze wierzą jednak, że wkrótce zacznie chodzić, musi tylko ściśle współpracować ze swoją rehabilitantką. Diana należy do najlepszych w zawodzie. Jej umiejętności i optymizm pomogły już wielu pacjentom, pomagają również Blake’owi. Niestety radość z udanej terapii mąci fakt, że...\nźródło opisu: http://harlequin.pl/ksiazki/ostatnia-noc\nźródło okładki: http://harlequin.pl/ksiazki/ostatnia-noc\nMadea | 2012-12-07\nŚwietny , co prawda nie lubuję w romansach , ale tan jest super!!!


Thanksgiving Day - co to za święto?\n22.11.2017 | CIEKAWOSTKI\nThanksgiving Day- co to za święto?\nŚwięto Dziękczynienia to jedno z najważniejszych amerykańskich świąt, obchodzone jest w każdy czwarty czwartek listopada. Jest to święto kultywujące więzi rodzinne, a także niezwykła okazja do wyrażania wdzięczności za wszystko co nas dobrego spotkało w życiu.\nKiedy nastała kolejna jesień, a pielgrzymi zakończyli swoje pierwsze, niezwykle udane żniwa, gubernator William Bradford zarządził uroczystą ucztę. Prócz mieszkańców Plymouth, zaprosił także Indian z plemienia Wampanoag, aby wspólnie uczcić pokaźne zbiory. Choć dokładne menu trzydniowej uczty nie jest znane, dokumenty histoycze sugerują, że na stole pojawił się indyk. Ponad dwieście lat później, prezydent Abraham Lincoln ogłosił Święto Dziękczynienia świętem narodowym, obchodzonym co roku w czwarty czwartek listopada. W tym roku przypadają 23 listopada.\nMenu współczesnych kolacji zapewne odbiegają od tego, czym raczyli się pierwsi pielgrzymi ze statku Mayflower, ale nadal ważną rolę odgrywają w nim dania z lokalnych składników, np. kukurydzy i słodkich ziemniaków. Jednak niekwestionowaną gwiazdą stołu jest indyk. Tradycyjnie, indyka podaje się pieczonego w całości, a jako dodatki najczęściej serwuje się sos z żurawin i puree ze słodkich ziemniaków.\nŚwięto Dziękczynienia jest tuż obok Bożego Narodzenia najważniejszym świętem w Stanach Zjednoczonych, który ma charakter świecko-religijny. Amerykanie tradycyjnie spotykają się wówczas w kameralnym gronie na uroczystych obiadach, na których nie może zabraknąć oczywiście w/w indyka. Wspólnym posiłek jest “główną atrakcją” świętowania, po posiłku amerykańskie rodziny bardzo często zasiadają wspólnie przed telewizorem i oglądają ulubiony serial lub świąteczny film. Ponieważ święto jest dniem wolnym od pracy i zawsze obchodzone jest w ostatni czwartek listopada, Amerykanie już w środę masowo wyjeżdżają na długi weekend do mieszkających w różnych zakątkach Stanów rodzin.\nUczestnicy naszego programu High School USA, czyli uczniowie spędzający rok szkolny lub semestr w USA, ze względu na termin, co roku mają okazję uczestniczyć w Thanksgiving Day. W amerykańskich szkołach, poza lekcjami przypominającymi o historii i znaczeniu Świeta Dziękczynienia organizowane są przedstawienia z udziałem uczniów, zbiórki charytatywne na rzecz bardziej potrzebujących, lub akcje wolontariatu – np. przygotowywanie posiłków dla bezdomnych. Wszystko to w charakterze – „dziękuję za to co mam i chcę się tym dzielić z innymi”.\nZ amerykańskimi obchodami Święta Dziękczynienia wiąże się również niezwykle interesujący zwyczaj zasługujący na więcej niż tylko wspomnienie – „Turkey Pardoning Ceremony”, czyli akt łaski względem wybranego wcześniej indyka. Coroczną prezydencką tradycję ułaskawiania indyków oficjalnie rozpoczął prezydent George Bush w 1989 roku. Pomimo to jej początków historycy doszukują się już w 1863r., kiedy prezydent Abraham Lincoln na prośbę swego synka Tada oszczędził bożonarodzeniowego indyka. Ciekawe jak w tej roli wypadnie prezydent Trump.\nPonieważ przygotowanie perfekcyjnego indyka to sprawdzian bycia prawdziwym Amerykaninem, jeden z największych hodowców tych ptaków – firma Butterball – od ponad 35 lat prowadzi darmową linię telefoniczną czynną 24h/7 Butterball Turkey Talk-Line. Darmowa infolinia ma na celu uchronić zagubionych i zestresowanych kucharzy amatorów przed kulinarnymi niepowodzeniami. Podobno odbiera się tam ponad 100 tysięcy telefonów rocznie!\nPo zjedzeniu indyka wyjmowany jest z niego mostek – wishbone, czyli „kość życzeń”. Dwie osoby z rodziny wypowiadają w myślach swoje życzenie, ciągnąc za kość w swoja stronę. Na spełnienie marzenia może liczyć ten, komu zostanie w ręku większą część;)\nOd 1924 r. w godzinach porannych na Manhattanie w Nowym Jorku rozpoczyna się dziękczynna parada Macy’s. Znana jest głównie z dużych balonów, które przedstawiają głównie postaci z kreskówek. Najczęściej w historii parady był nią pies Snoopy. Ponad 44 mln osób ogląda ten spektakl w telewizji, a kilka milionów obserwuje go osobiście. Podobne imprezy np America’s Thanksgiving Parade w Detroit, oraz inne, trochę mniej popularne, odbywają się tego dnia w całych Stanych Zjednoczonych.\nDzień Dziękczynienia jest obchodzony również w Kanadzie, w drugi poniedziałek października. Święto jest związane z angielskim odkrywcą Martinem Frobisherem, założycielem jednej z kanadyjskich osad.\nPiątek po Święcie Dziękczynienia (nazywanym „Black Friday”) jest ulubionym i długo wyczekiwanym dniem roku dla zakupoholików. To wtedy zaczynają się wielkie wyprzedaże w sklepach. Rzeczy można kupić o kilkadziesiąt procent taniej. W tym dniu sklepy otwierają się nawet o 4 nad ranem i czynne są do późnych godzin nocnych. Mimo to kolejki ciągną się kilometrami.\nKoniec celebracji związanych ze Świętem Dziękczynienia jest początkiem przygotowań do spendu związanego ze Świętami Bożego Narodzenia.\n5 rzeczy, których warto nauczyć się od Amerykanów!


Box: Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety - FlashScore.pl\nSuper Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety 2019\nSA÷16¬~ZA÷SUPER LIGHTWEIGHT - KOBIETY: WBC/WBA Titles (Świat)¬ZEE÷xANeLNLS¬ZB÷3473164¬ZC÷tjC7hKL6¬ZD÷p¬ZE÷0¬ZF÷2¬ZH÷9069_xANeLNLS¬ZJ÷2¬ZL÷/boks/super-lightweight-kobiety/wbc-wba-titles/¬OAJ÷¬ZX÷1895763.000WBC/WBA Titl014Titles00100000WBC/WBA Titl022Świat)¬ZHS÷5763¬ZCC÷0¬ZAF÷Super Lightweight - Kobiety¬~AA÷vcWvTibR¬AD÷1571002200¬ADE÷1571002200¬AB÷3¬CR÷3¬AC÷3¬CX÷McCaskill J. (Usa)¬RW÷0¬AX÷0¬BX÷-1¬WQ÷¬WM÷MCC¬IA÷93¬IC÷10¬AE÷McCaskill J. (Usa)¬JA÷dCvnRahe¬WU÷mccaskill-jessica¬AS÷1¬AZ÷1¬GRA÷0¬AG÷points/10¬OA÷GUY8RZU0-nJG0H1GM.png¬WN÷FAR¬AF÷Farias E. A. (Arg)¬JB÷jZwjQJ71¬WV÷farias-erica-anabella¬GRB÷0¬AH÷points/10¬OB÷l8KHOHhT-0fE3dRzd.png¬~\nPOMOC: Jesteś na stronie Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety 2019 wyniki Boks/Super Lightweight - Kobiety sekcja wyników. FlashScore.pl oferuje Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety 2019 wyniki, Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety 2019 kolejności i szczegóły walk. Oprócz wyników Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety możesz śledzić na FlashScore.pl ponad 5000 zawodów z 30 dyscyplin sportowych ze świata. Po prostu kliknij na nazwę sportu w górnym menu lub na nazwę kraju po lewej stronie i wybierz swoje zawody. Serwis wyników Super Lightweight - WBC/WBA Titles Kobiety 2019 działa w czasie rzeczywistym i jest odświeżany na bieżąco.


Budowlane poradziły sobie z Pałacem W ostatnim meczu rundy zasadniczej siatkarki Pałacu przegrały w Łodzi z Budowlanymi 0:3. Bydgoszczanki zagrają o 11. miejsce w Orlen Lidze.\tSiatkówka\t·\nWczoraj 08:48\tCzarna passa Łuczniczki trwa. Dzisiaj przegrała z Czarnymi\tSiatkarze Łuczniczki kontynuują passę porażek. Dzisiaj przegrali 1:3 z Czarnymi Radom.\n25 marca 2017 21:11\tPorażka Pałacu z Tauronem MKS-em Dąbrowa Górnicza\tW 25. kolejce rozgrywek Orlen Ligi siatkarki Pałacu przegrały w Łuczniczce z Tauronem MKS Dąbrowa Górnicza 0:3.\tSiatkówka\t·\n19 marca 2017 18:36\t· 1\nŁuczniczka przegrała kolejny raz. 1:3 z Cuprum\tW meczu 28. kolejki rozgrywek w PlusLidze Łuczniczka przegrała w Lubinie z Cuprum 1:3.\tSiatkówka\t·\n18 marca 2017 20:01\tPałac urwał punkt Impelowi\tW meczu 24. kolejki Orlen Ligi Pałac przegrał we Wrocławiu z Impelem po pięciosetowej walce.\tSiatkówka\t·\n12 marca 2017 20:29\tTreflowi Gdańsk Łuczniczka urwała punkt\tW meczu 27. kolejki PlusLigi Łuczniczka przegrała we własnej hali z Lotosem Treflem Gdańsk po tie-breaku.\tSiatkówka\t·\n11 marca 2017 20:07\tŁuczniczka w Bełchatowie wiele nie pograła\tSiatkarze Łuczniczki przegrali w Bełchatowie ze Skrą 0:3. Bydgoszczanie nie zdobyli w całym meczu nawet połowy punktów co rywale.\tSiatkówka\t·\nPałac osłabł i przegrał derby po raz drugi\tSiatkarki Pałacu przegrywają mecz za meczem. Dzisiaj w derbowym pojedynku legły w Łuczniczce 1:3 Budowlanym Toruń.\tSiatkówka\t·\n4 marca 2017 21:17\tŁuczniczka w PlusLidze coraz gorzej. Dzisiaj przegała z Espadonem\tW 25. kolejce PlusLigi siatkarze Łuczniczki przegrali we własnej hali 1:3 z Espadonem Szczecin. Siatkówka\t·\n3 marca 2017 23:18\tPałac przegrywa siódmy raz z rzędu\tSiatkarki Pałacu przegrały dzisiaj 1:3 w Bielsku-Białej z BKS-em.\tSiatkówka\t·\n26 lutego 2017 22:07\t«\nSport Bydgoszcz\t·\tWywiady Bydgoszcz\t·\tPropozycje Bydgoszcz\t·\tTurystyka Bydgoszcz\t·\tKultura Bydgoszcz\t·\tUrodzeni w Bydgoszczy\t·\tImprezy\t·\tZwiązani z Bydgoszczą\t·\tWydarzenia\t·\tPolonia\tTematy\nPoznański Chór Kameralny\t· zaduszki jazzowe\t· Robert Talarczyk Bydgoszcz\t· bartosz dębowski\t· ucho baranowskiego\t· Bydgoskie Obiekty Sportowe\t· promocja Bydgoszczy\t· sport\t· Yegor Zabelov\t· dzień przyjaźni polsko-węgierskiej Bydgoszcz\tKatalog\nArtykuły BHP Bydgoszcz\t·\tHipoterapia\t·\tTapety, fototapety Bydgoszcz\t·\tUrzędy celne Bydgoszcz\t·\tWideofilmowanie\t·\tDomy kultury\t·\tHurtownie spożywcze Bydgoszcz\t·\tKomisy i Giełdy\t·\tSzklarz\t·\tKwiaciarnie\tFirmy\nDan-Pol\t·\tInstal-Projekt\t·\t"Poczta Polska" Urząd Pocztowy Bydgoszcz 12\t·\tExpress Service W.Reiski - salon Seat, Subaru\t·\tGimnazjum nr 29\t·\tTombet\t·\tLibra\t·\tCytryna\t·\tGradam\t·\tInternetowy sklep żeglarski Yachtaman\t·\tMatikomp\t·\tKonopa\t·\tB&B\t·\tAuto-Start\t·\tSkiba\tRedakcja ·


Wpadnij na kawę, a… naładujemy twój smartfon. Starbucks znalazł sposób na fanów technologii\nWpadnij na kawę, a... naładujemy twój smartfon. Starbucks znalazł sposób na fanów technologii\nPomimo że praktycznie od powstanie pierwszych smartfonów zgodnie twierdzimy, że ich największą wadą jest krótki czas pracy bez ładowania, nikt nie potrafi rozwiązać tego problemu. Już niebawem może się okazać, że receptą na szybko rozładowujące się urządzenia może być gęsto położona sieć ładowarek.\nOczywiście nie mówię tu o ładowarkach dostępnych na ulicach i przystankach autobusowych. Ze względu na to, że ładowanie smartfonu to proces trwający stosunkowo długo, rozwiązania takie nie mają większego sensu. W końcu czy ktoś zdecydowałby się na cierpliwe czekanie na dworze przez godzinę tylko po to, by jego smartfon się naładował? Wątpię.\nSytuacja prezentuje się zupełnie inaczej, gdy możliwość szybkiego naładowania smartfonu pojawia się w restauracji, barze, kawiarni lub czytelni. Jedno posiedzenie w takim miejscu zajmuje od kilkudziesięciu minut do kilku godzin, co jest odpowiednim czasem na pełne naładowanie lub szybkie podładowanie smartfonu i… zjedzenie lunchu\nZresztą sama możliwość podładowania smartfonu może być doskonałym pretekstem do przekonania nas do odwiedzenia lokalu.\nZauważyli to włodarze barów McDonald’s, którzy postanowili skłonić nas do częstszego spożywania BigMaków właśnie poprzez umieszczenie w swoich lokalach ładowarek do smartfonów. Tydzień temu zaczęli oni wprowadzać do ponad 50 swoich barów 600 ładowarek w standardzie Qi. Teraz na podobny krok zdecydował się Starbucks, który w wybranych kalifornijskich i londyńskich lokalach zainstalował punkty szybkiego ładowania PMA wyprodukowane przez firmę Powermat.\nWarto pamiętać jednak, że nie każdy telefon wspiera ładowanie bezprzewodowe, a różne rozwiązania służące do tego nie są ze sobą kompatybilne. By daleko nie szukać - jeżeli będziesz mógł bezprzewodowo podładować swoje urządzenie w McDonald's, często uzupełnienie potrzebnej mu energii w Starbucksie będzie niemożliwe.\nDlatego w najpopularniejszej na świecie sieci kawiarni oprócz bezprzewodowych “talerzy” znajdziemy też przejściówkę umożliwiającą bezkablowe ładowanie urządzeń do tego niedostosowanych. Klucz taki będzie można też kupić na własność za 10 funtów. Jeśli klienci zdecydują się kraść przejściówki, Starbucks każe wszystkim zainteresowanym funkcją kupić własne ładowarki.\nInicjatywa ta wydaje się co najmniej bardzo interesująca.\nJednak nie mogę do końca zrozumieć, czemu zamiast wybrać sprawdzony standard Qi, Starbucks zdecydował się na opcję firmy Powermat. W końcu Qi również obsługuje przejściówki, za pomocą których można ładować swoje sprzęty. Podejrzewam jednak, że Starbucksowi chodziło wyłącznie o skorzystanie z rozwiązania w całości dostarczanego przez jedną firmę, a nie standardu stworzonego przez konsorcjum.\nJest to rozwiązanie opłacalne dla wszystkich. Starbucks w ten sposób otrzymuje ciekawą, przyciągającą klientów funkcję wdrażaną i serwisowaną przez jeden podmiot, zaś Powermat otrzymuje większy rozgłos, popularyzuje swój standard i zarabia co nieco na kluczach do ładowania niekompatybilnych smartfonów. To czysty zysk.\nTagi: Bezprzewodowe ładowanie smartfonówBezprzewodowe ładowanie smartfonów w McDonald'sBezprzewodowe ładowanie smartfonów w StarbucksiePowermatStarbucks


11 SEKRETÓW WYCHOWAWCZYCH - Mamy Rade\n11 SEKRETÓW WYCHOWAWCZYCH\nCelem każdego kochającego rodzica jest wychować swoje dziecko na szczęśliwego człowieka. W czym tkwi sekret?\nKOMUNIKUJ SIĘ ZE SWOIM DZIECKIEM I SPĘDZAJ Z NIM CZAS\nUdowodniono, że jakościowa relacja z ojcem zwiększa prawdopodobieństwo, iż w życiu dorosłym dziecko stworzy stabilną relację ze swoim partnerem. To, co materialne ulatnia się z pamięci. Dziecko nie będzie pamiętało tych wszystkich kupionych zabawek. Wśród wspomnień z dzieciństwa zawsze dominują przeżycia i wspólnie spędzone chwile.\nJEDZCIE RAZEM KOLACJĘ\nNaukowcy udowodnili, że regularne rodzinne kolacje są bezpośrednio powiązane z niskimi wskaźnikami występowania depresji oraz myśli samobójczych wśród nastolatków. Dzieci, które regularnie jadają kolację w towarzystwie swoich rodziców mają także bardziej optymistyczną wizję swojej przyszłości, w porównania z rówieśnikami, którzy nie zasiadają wieczorami do posiłku rodzinnego.\nPOKAZUJ SWOJEMU DZIECKU JAK BYĆ CZUŁYM I WDZIĘCZNYM\nDla dzieci to ważne, by móc dbać o kogoś i wyrażać wdzięczność tym, którzy uczestniczą w ich życiu. Badania dowodzą, że osoby, które potrafią wyrażać wdzięczność są bardziej skłonne do udzielania wsparcia innym, okazywania współczucia oraz łatwiejszego przebaczania. Ponadto, mają mniej problemów ze zdrowiem i czują się szczęśliwsze.\nPOKAZUJ SWOJEMU DZIECKU JAK ANALIZOWAĆ I ROZWIĄZYWAĆ PROBLEMY\nNadopiekuńczość i nadmierna kontrola nie wykształcą w dziecku niczego dobrego. Zaufaj dziecku i pozwól jemu podejmować samodzielne decyzje. Warto zacząć od drobnych kwestii: jaką bluzę założyć na spacer lub jaki owoc zjeść na śniadanie. Dzięki takim początkom dziecku będzie łatwiej stać się niezależnym oraz zrozumieć swoje potrzeby. Rolą rodzica jest wsłuchiwanie się w potrzeby dziecka, w jego wątpliwości, obawy i problemy, a także pomaganie w podejmowaniu właściwych decyzji.\nPOKAZUJ SWOJEMU DZIECKU JAK WSPÓŁDZIAŁAĆ Z INNYMI LUDŹMI\nNaukowcy z Uniwersytetu Pensylwanii oraz Uniwersytetu Duke’a poddali badaniu 700 osób. Pierwsza część badania odbyła się, gdy jego uczestnicy byli mali – jeszcze w wieku przedszkolnym. Po raz drugi poddano ich badaniu, gdy mieli po 25 lat. Ustalono, że dzieci, które się socjalizowały i współpracowały ze swoimi kolegami o wiele częściej kończyły studia i podejmowały pełnoetatowe prace. Osoby z ograniczonymi zdolnościami społecznymi w wielu przypadkach popadały w przyszłości w konflikt z prawem oraz w uzależnienie od alkoholu.\nBadania dowodzą, że szczęście tych, których kochamy wprawia w szczęście pozostałych członków rodziny. Ta sama reguła odnosi się także do emocji negatywnych. Rodzice, którzy nie są w dobrym nastroju lub żyją w bezustannym napięciu związanym ze stresem, przenoszą swój stan emocjonalny na dziecko.\nPRACUJ NAD RELACJĄ Z DZIECKIEM\nDziecko uczy się dbać o innych, gdy samo traktowane jest przez swoich rodziców jak równy z równym. Gdy dziecko czuje się kochane i traktowane poważnie, z należytą atencją i przychylnością, między nim a rodzicem tworzy się niezwykła więź, która uaktywnia wrażliwość na wartości, etykę oraz proces poznawania życia. Czas poświęcony na emocjonalne wsparcie dziecka jest najcenniejszą rzeczą, jaką można jemu podarować w dzieciństwie.\nNIE KRZYCZ NA SWOJE DZIECKO I NIE NAKŁADAJ NA NIE KAR CIELESNYCH\nBicie dziecka to samo zło. Nie przyniesie żadnego rezultatu w procesie korygowania niepożądanych zachowań dziecka. Może jedynie odnieść odwrotny skutek – dziecko skoncentruje się na wymyślaniu sposobów na to, aby następnym razem nie zostać „przyłapanym”. Wychowamy kłamcę.\nDzieci, które nie są karane fizycznie i na które się nie krzyczy, lepiej kontrolują swoje emocje i rzadziej popadają w depresję. Ponadto, pamięć takich dzieci jest lepiej rozwinięta.\nBĄDŹ AUTORYTETEM DLA SWOJEGO DZIECKA\nBadanie przeprowadzone w 1960 roku przez naukowców z Uniwersytetu Kalifornia dowiodło, że istnieją trzy podstawowe modele wychowywania dzieci: liberalny, kontrolujący oraz autorytarny. Rodzice dzieci szczęśliwych często wybierają model trzeci (który wymaga od dziecka szacunku w stosunku do dorosłego), ale dbają również o to, aby została zachowana równowaga. Dziecko nie może bowiem zostać zniewolone przez autorytet rodzica.\nDziecko będzie szanowało rodzica, a jednocześnie będzie miało do niego zaufanie, jeżeli zaszczepimy w nim przekonanie, że każdy ma prawo do błędów. Przyznanie się przed dzieckiem, że mamy świadomość swoich wad i niedoskonałości, ale mimo tego staramy się i wyciągamy wnioski z popełnianych błędów, będzie dla dziecka najcenniejszą lekcją szacunku.\nNIE KRYTYKUJ DZIECKA ZA NIEPOWODZENIA,\nALE MOTYWUJ DO TEGO, BY SIĘ NIE PODDAWAŁO\nZaszczep w dziecku sposób myślenia nakierowany na rozwój. Porażka to lekcja. Porażka to szansa, żeby coś polepszyć. Aby rozwinąć w dziecku myślenie nastawione na rozwój, chwal je za jego wysiłek i starania.\nPOMAGAJ DZIECKU PRZEZWYCIĘŻAĆ NEGATYWNE EMOCJE\nAby nauczyć się jak kontrolować emocje, dziecko potrzebuje pomocy. Rolą rodzica jest wprowadzenie dziecka w świat emocji, dając przykład radzenia sobie z nimi oraz rozmawiając o nich. Warto również zaznajamiać dziecko z technikami pomagającymi pozbyć się negatywnych odczuć (techniki relaksacyjne, sport, itp.).


Dom na sprzedaż - Dyszobaba, Różan, Makowski, 180 m², 350 000 PLN, NET-APA-DS-32864\nNOWY DOM NAD NARWIĄ !!! ok.180 m2\nCałoroczny, murowany. Częściowo podpiwniczony. usutowany na górce z przepięknym widokiem z tarasów na główne koryto Narwi.\nDziałka 886 m2 m2 z bezpośrednim dostępem od drogi powiatowej asfaltowej.\nW sąsiedztwie same działki Warszawiaków . W odległości 3 km miasto Różan, sklep Biedronka, Milla itp.\nPodpiwniczenie : pod 1/3 budynku z miejscem na kotłownię.\nParter : salon z przygotowanym miejscem pod kominek oraz wyjściem na duży zadaszony taras, kuchnia z jadalnią, łazienka, pomieszczenie gospodarcze i korytarz\nPiętro : W chwili obecnej jedno otwarte pomieszczenie z przeznaczeniem na 2 lub 3 sypialnie sypialnie ok. 20 m2 i łazienkę.\nZa dodatkową opłatą istnieje możliwość wykończenia pod klucz oraz zagospodarowania działki (projekt i wykonanie ogrodu)\nIstnieję możliwość kupienia samych działek ok 1400m2\nW sprawie dodatkowych informacji proszę dzwonić\nNumer oferty: NET-APA-DS-32864\nLink do oferty: http://www.oferty.net/of,84977377\nInteresuje mnie oferta numer APA-DS-32864 - Dom na sprzedaż, Makowski, Różan, Dyszobaba, powierzchnia: 180 m², pokoje: 4, cena: 350 000 PLN. Proszę o kontakt.\nDom na sprzedaż Rzewnie, Brzóze Duże


Na wiosnę wraca Lubelski Rower Miejski -\nPierwszego dnia kalendarzowej wiosny, czyli 21 marca, na ulice Lublina wraca rower miejski. Wraca powiększony o 50 rowerów co w sumie daje liczbę 951. Jest to możliwe dzięki współpracy Nextbike Polska z PKN ORLEN. Pięć nowych stacji pojawi się na stacjach PKN ORLEN. Nowe stacje LRM zostaną uruchomione na stacjach PKN ORLEN: Al. Kraśnicka 116A, ul. Głęboka 32,\nJesteś tutaj: Infobike / Wydarzenia / Na wiosnę wraca Lubelski Rower Miejski\nINFOBIKE.PL - Opublikowano: 13.03.2018 19:12:37\nPierwszego dnia kalendarzowej wiosny, czyli 21 marca, na ulice Lublina wraca rower miejski. Wraca powiększony o 50 rowerów co w sumie daje liczbę 951. Jest to możliwe dzięki współpracy Nextbike Polska z PKN ORLEN.\nPięć nowych stacji pojawi się na stacjach PKN ORLEN.\nNowe stacje LRM zostaną uruchomione na stacjach PKN ORLEN: Al. Kraśnicka 116A, ul. Głęboka 32, ul. Męczenników Majdanka 74, ul. Mełgiewska 2E i ul. Spółdzielczości Pracy 30. Będzie z nich można korzystać na takich samych zasadach, co ze wszystkich innych stacji Lubelskiego Roweru Miejskiego.\n"Tradycyjnie wraz z wiosną rozpoczynamy w Lublinie sezon rowerowy. Mam nadzieję, że pogoda nie pokrzyżuje nam planów i da w pełni skorzystać z aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu. Życzę więc wszystkim udanego sezonu rowerowego" – mówi Krzysztof Żuk, Prezydent Miasta Lublin.\n"2017 rok to był rok jubileuszu miasta Lublina. Ten rok będzie takim małym jubileuszem Lubelskiego Roweru Miejskiego. To już przecież piąty sezon, w którym jesteśmy w Lublinie" – mówi Tomasz Wojtkiewicz, prezes Nextbike Polska, operatora Lubelskiego Roweru Miejskiego. "Cieszymy się, że Lubelski Rower Miejski cały czas się rozrasta. Przyciąga nowych partnerów biznesowych, którzy finansują uruchomienie kolejnych stacji i przyciąga nowych użytkowników." - dodaje Wojtkiewicz.\nTylko w ubiegłym roku w systemie zarejestrowało się 12 000 nowych użytkowników, a ich łączna liczba przekroczyła 76 000. W zeszłym roku uruchomiono też czwartą – po Lublin Plaza, Atrium Felicity i Tarasach Zamkowych – stację finansowaną przez komercyjnego partnera – "Koło IKEA, Blisko SKENDE". W tym sezonie uruchomionych zostanie kolejnych 5 stacji rowerowych, które powstaną na stacjach PKN ORLEN. "Na tej formie współpracy zyskują wszyscy użytkownicy Lubelskiego Roweru Miejskiego. Rowerów jest dzięki temu więcej i są bardziej dostępne. Ważne są również korzyści dla naszego partnera, który zyskuje nową platformę komunikacji z obecnymi i potencjalnymi klientami" – tłumaczy Wojtkiewicz.\nBez zmiany zasad\nZasady korzystania z rowerów nie zmieniają się. Bezpłatne pozostaje pierwsze 20 minut każdego wypożyczenia. Po ich przekroczeniu opłata jest naliczana zgodnie z cennikiem. Do wypożyczenia roweru niezbędna jest rejestracja w systemie i wpłacenie minimum 10 złotych, z których pobierane będą ewentualne opłaty za przyszłe wypożyczenia. Konta wcześniej założone w systemie Lubelskiego Roweru Miejskiego zachowują ważność. Można również wypożyczać rower korzystając z konta założonego w dowolnym innym systemie Nextbike. Zasada ta działa w dwie strony – aktywne konto Lubelskiego Roweru Miejskiego umożliwia wypożyczanie rowerów w ponad 150 miastach na całym świecie, w tym m.in. w Warszawie, Białymstoku, Stalowej Woli, Radomiu, Londynie i Berlinie – informuje Nextbike Polska.\nW skład systemu Lubelskiego Roweru Miejskiego wchodzi 96 stacji wypożyczeń i 951 rowerów, w tym 20 rowerów dziecięcych (dostępnych na stacjach na ul. Leszczyńskiego i Długosza) i 5 tandemów. Lubelskie Rowery Miejskie można wypożyczać w Lublinie i Świdniku.\nSyrenka od Siemensa usprawni rowerowy ruch 04.03.2020


SEO/SEM. Co działo się w 2018 roku i co przyniesie rok 2019? - strona 6 | Interaktywnie.com\nBartłomiej Szpilski, CRM & Marketing Automation Expert Performics\nNadeszły ciekawe czasy. Podejmując się trudnej próby spojrzenia na digital z dalszej perspektywy można zauważyć niewyraźnie migające kształty przed oczami, niczym fatamorgana. Dzieje się tak dlatego, że dzisiaj o wszystkim można powiedzieć, że jest „digitalowe”. Fundamentalną zaś częścią tych mieniących się w oddali kształtów jest reklama w Google Search.\nSearch ewoluuje na naszych oczach w bardzo szybkim tempie. Tylko na przestrzeni marzec – wrzesień wprowadzono aż 9 zmian w algorytmie wyszukiwarki Googla. Mobile First Index, zero-result SERP, czy zmiana długości snippet’ów - żeby wymienić kilka z nich.\nW 2018 roku nabrało na znaczeniu nie tylko to, co wyszukujemy, ale też jak. Interfejs. Sposób szukania informacji w wyszukiwarce w dużej mierze będzie wyznaczać kierunek jego rozwoju. Nie trzeba się tego obawiać. Próby na razie są dosyć nieśmiałe. Ilu z Was próbowało ustawić cel podróży w mapach google, wybrać głosowo numer telefonu albo skorzystać z asystenta głosowego do włączenia Waszego ulubionego kawałka na Spotify ten wie, jak czasem trudne jest to zadanie.\nVoice search ma być ułatwieniem, a nie przeszkodą, stąd też jeszcze długa droga do świata, w którym taki sposób wyszukiwania informacji będzie standardem. Ale jaki to będzie świat! Inwestycje w zakresie NLP, czyli Natural Language Processing, oraz AI przyczynią się do jeszcze lepszych efektów w tym zakresie. Już w 2013 roku powstał algorytm, z którego urodził się Google Word Vector. Trwają gorące dyskusje w branży SEO, czy ten „wynalazek” stanie się wreszcie podwaliną do prawdziwej rewolucji w wyszukiwarkach.\nJuż dziś należałoby rozpocząć przygotowania do ery wyszukiwania głosowego, aby gdy wybije godzina zero, nie znaleźć się w ogonie stawki. Predykcje są śmiałe – według niektórych źródeł (comScore, a tak prawdę mówiąc autorem tego twierdzenia jest Andrew NG z Baidu) do 2020 roku, dzięki ogromnej roli urządzeń mobile udział wyszukiwani głosowych będzie stanowić nawet 50% wszystkich zapytań.\nCiekawym rozwiązaniem reklamowym, które częściowo korzysta z mocy AI, są inteligentne kampanie produktowe. Systemy uczące Google łączą dane o produktach i dostępnych zasobach reklamowych. Algorytm wybiera najtrafniejsze produkty, opisy i miejsca, w których reklama powinna się pojawić.\nInteligentne kampanie produktowe wyświetlane są nie tylko w wyszukiwarce, ale także w całej sieci reklamowej Google, na YouTube oraz w Gmailu. Połączenie standardowej kampanii reklamowej i retargetingu może przynieść bardzo dobre efekty.\nJest to element szerszej strategii Google, gdzie SEM oparty na dobrze zbudowanych grupach reklamowych opartych o słowa kluczowe będzie niewystarczający. Najlepsze wyniki będą generowane przez kampanie PPC, które za fundament będą miały silne targetowanie na konkretne grupy odbiorców obudowane bazą danych – z wyszukiwania, feed’u produktowego oraz retargetingu.\nKolejnym kawałkiem układanki w nadchodzącym roku będą snippety. Gdy zwracamy się z do Google z zapytaniem, zwracana jest nam krótka odpowiedź wraz z linkiem do pełnej treści. Trend ten nabiera na znaczeniu i już około 15% wszystkich zapytań zwraca odpowiedź w takiej właśnie formie. Użytkownicy są zadowoleni, ale ma to też swoją ciemną stronę – klików jest mniej. W strategii SEO a.d. 2019 należy ten mniejszy klikowy potencjał brać poważnie pod uwagę.\nNa koniec zostało nam jeszcze kilka literek. E-A-T oraz YMYL, oba akronimy zostały wprowadzone trzy lata temu. W gruncie rzeczy chodzi o pracę nad wiarygodnością i zaufaniem, które generowane są poprzez odpowiednią strategię backlinkową. Ogromne znaczenie odgrywa tu odpowiedni content, który jest dla użytkownika faktyczną wartością dodaną.\nMa to również znaczenie w dobie walki z wszechobecnymi fake news oraz nienawiścią i rasizmem w sieci. Ponad 160 stron wytycznych Googla to zaiste lektura dla bardzo wytrwałych. Należy mieć jednak na uwadze, że Google jest konsekwentne we wprowadzaniu zmian i modyfikacji w swoich algorytmach i zasadach. EAT i YMYL nie dadzą o sobie zapomnieć w 2019 roku.\nPowinno się uważnie obserwować, jak zmienia się voice search, jak na znaczeniu nabiera machine learning i AI oraz aspekty „technicznego” SEO. Za tymi hasłami kryją się nowe możliwości reklamowe, które przyniesie ze sobą nowy rok. Na koniec – Google otworzyło bramy przed elementami spoza wyszukiwarki, pragnąc zbadać pełną ścieżkę interakcji użytkownika, a co za tym idzie stworzyło bardzo użyteczny system pomiaru i raportowania różnych informacji – Google Data Studio. Warto się samemu przekonać o jego możliwościach w kontekście reklamy.