Zaraza [Jerzy Ambroziewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00633 013519 21028086 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jerzy Ambroziewicz Liczba stron:\nISBN: 9788394311841 Data wydania:\nZamknięte miasto. Kursujące nocami karetki. Mieszkańcy porywani przez ludzi w ciężkich gumowych kombinezonach z maskami na twarzach. To nie scenariusz filmu science fiction, ale fabuła „Zarazy” – reporterskiej opowieści o epidemii ospy, która wybuchła we Wrocławiu w czasach, gdy większość lekarzy nie pamiętała już nawet, jak wyglądają objawy tej choroby. Przez dwa miesiące 1963 roku nikt nie mógł wjechać do miasta ani go opuścić, ogromna część mieszkańców leżała w tworzonych naprędce izolatoriach. Dzięki skuteczności ówczesnej propagandy i cenzury do dzisiaj mało znamy ten epizod naszej współczesnej historii. Jerzy Ambroziewicz napisał opowieść faktu na miarę mistrza tego gatunku Normana Mailera. „Czujemy narastanie grozy” – pisano o książce. Jednak jest to nie tylko historia epidemii we Wrocławiu, ale również studium psychologiczne społeczności w obliczu zagrożenia. Wtargnięcie choroby zmieniło ludzi i panujące między nimi stosunki. Wrocławskie zdarzenia ułożyły się w reporterską wersję „Dżumy”.\nBył początek lipca 1963 roku, tak upalny, jak zdarzało się to wówczas, gdy stary porządek panował również wśród pór roku. Żar wypalał stare mury wrocławskich kamienic i suszył tynki nowych bloków. W barach mlecznych brzęczały uwięzione na lepach muchy, stojące na chodnikach wózki z wodą sodową pod parasolami były niczym oazy dla pustynnych karawan, a sprzedawcy nie mieli czasu starannie płukać szklanek. W soboty już od południa ruch na dworcach się wzmagał, a pociągi odjeżdżające w kierunku Jeleniej Góry miały komplety od stacji początkowej. Podmiejska Sobótka była zatłoczona. Ci, którzy zostawali w mieście, wylegali nad Odrę. Szpalty dzienników wypełniały doniesienia o zbliżającej się rocznicy 22 Lipca i święcie kwiatów, regionalnej wrocławskiej uroczystości. Kina wypełniały się dopiero na ostatnich seansach, a w operze podczas przerw publiczność okupowała balkon z kolumnami i balustradą. Po zachodzie słońca z powietrza ustępowały żar i gęstość, i jak odkrycie rozbrzmiewało zdanie: – Nareszcie jest czym oddychać. Samochody jeździły jakby wolniej, tramwaje snuły się sennie. Nawet karetki pogotowia nie miały tej szybkości co zwykle. W jednej z nich przewieziono pielęgniarkę niemal wprost od egzaminacyjnego stołu na łóżko szpitala, w którym pracowała. Leżała od paru dni z ciężką głową złożoną na poduszce. – Dziwny przypadek – mówili lekarze. Początkowo podejrzewano zwykłe wyczerpanie, potem zapalenie płuc, wreszcie szkarlatynę. Jednak i ta sugestia się nie utrzymała. Wezwany specjalista wykluczył chorobę zakaźną i zmusił innych specjalistów do wysiłku szukania nowej diagnozy. Dziwny przypadek – to jedno nie podlegało dyskusji. Rodzina chorej była dobrej myśli. Wszak Lonia jest pielęgniarką. Dobrą, lubianą, ofiarną pielęgniarką. Koło takiej lekarze powinni się krzątać szczególnie troskliwie. Leżała półprzytomna. Z każdą godziną choroba odbierała jej siły, a twarzy krew. Przełożona nie odstępowała jej na krok. – Odwagi, Loniu, jutro będą wyniki analiz. Pracownia zawalona, ale dla ciebie zrobią natychmiast – uspokajały chorą pielęgniarki. Ona – dziwny przypadek – miała złe przeczucia. Mówiła, co i jak powinno być na jej pogrzebie. Kto ma się zaopiekować dzieckiem. Podawano jej antybiotyki, środki uśmierzające ból i wzmacniające serce. Otrzymywała wszystko, co pomaga w najcięższej chorobie, a rezultat był taki jak po placebo. Na trzeci dzień dostała dziwnej wysypki. Skóra pokryła się ciemnymi plamami. Akurat była niedziela. W sąsiednim pokoju siostra przełożona usiadła przy telefonie i wydzwaniała do domów najtęższych sław lekarskich miasta. Prosiła o konsylium. Tłumaczyła do słuchawki: – Mamy dziwny przypadek, nasza pielęgniarka… Nikt dotychczas nie postawił pewnej diagnozy, a ona ginie w oczach. Mimo niedzieli, upału i mimo kilku odmów zebrało się przy łóżku chorej – nazwanej dziwnym przypadkiem – konsylium. Przewodniczył mu rektor Akademii Medycznej we Wrocławiu. Po skończonym badaniu poprosił o kartę chorobową. Odczytał na głos zdanie wpisane tam wcześniej przez specjalistę: – „Wykluczam chorobę zakaźną”. I wydał się jeszcze bardziej zasępiony. – Pani doktor wykluczyła chorobę zakaźną, musimy szukać w innym kierunku – powiedział. – Siostro – zwrócił się do przełożonej – proszę dostarczyć krew chorej do analizy. Sam się tym zajmę w mojej klinice. Wysypka i plamy, być może, są wynikiem uczulenia na jakiś środek dotychczas podawany. Trzeba na razie odstawić antybiotyki. Poważni profesorowie, pocieszywszy Lonię, powrócili w niedzielne popołudnie do przerwanej brutalnie sjesty. Odchodząc, nie mieli jasności i wyraźnego przekonania, z jaką chorobą się zetknęli. – Najprawdopodobniej białaczka. Złośliwa białaczka. Jutrzejsza analiza powinna to potwierdzić albo podpowiedzieć co innego – mówili. Nie był to spokojny wieczór niedzielny ani dla rektora, ani dla innych profesorów biorących udział w konsylium. Nie mieli spokojnego wieczoru również ci, którzy czuwali przy łóżku Loni. Myślami była coraz bliżej tamtego świata, coraz uporczywiej żegnała się ze wszystkimi – z tymi, którzy byli koło niej, i z tymi, których przywoływała pamięcią. Rano zadzwoniono z kliniki profesora, że potrzebna jest świeża dawka krwi chorej do analizy. Przełożona podeszła do łóżka ze strzykawką. Próbowała najpierw wkłuć się do żyły jednej ręki, potem drugiej. I choć dotychczas nigdy nie miała z tym trudności, teraz, po kilkunastu próbach, musiała zrezygnować. Lonia była wciąż przytomna. Obserwowała te zabiegi z obojętną miną człowieka, który nie ma już do żywych żadnego interesu. Z pewnością wiedziała, co to oznacza, gdy z żyły nie można uzyskać choćby paru kropli krwi. Jeszcze dwa dni temu, jeszcze wczoraj przełożona jednym pewnym ruchem wchodziła igłą do żyły. Dziś, mimo tylokrotnych prób, musiała odłożyć strzykawkę na tacę, wziąć do ręki samą igłę i nakłuć brzusiec ucha. Wprawnymi ruchami zaczęła wyciskać kropla po kropli, nie rezygnując z dostarczenia krwi laboratorium, mimo że szansa uratowania Loni zmniejszała się z każdą chwilą. Wieczorem koleżanki, które kończyły dyżur, całowały się z Lonią na pożegnanie. Te, którym wypadła nocna zmiana, witały się z nią czule. Lonia, widząc wysiłki przełożonej, jej krzątaninę wokół swego łóżka, wyraziła ciche życzenie: – Niech pani tę noc śpi ze mną. Boję się. Z pewnością z punktu widzenia higieny nie było wskazane, by przełożona kładła się obok pielęgniarki, która stanowiła dziwny przypadek. A jednak nakryła się wspólną kołdrą z chorą. Przeleżały obie całą noc, niespokojne o siebie. Przełożona pytała co chwilę Lonię: – Jak się czujesz? – Lonia pytała wciąż: – Czy pani wygodnie? W południe, zanim medycyna uporała się z rozszyfrowaniem choroby, Lonia umarła. Śmierć pielęgniarki była ciężkim przeżyciem dla całego szpitala. Przychodzili ją oglądać, leżącą na łóżku, chorzy i lekarze. W szpitalu Rydygiera, wepchniętym między czynszowe kamieniczki, sąsiadującym z nimi przez ściany, poprzez wąską ulicę i niewielkie podwórka, trudno było utrzymać tajemnicę. Wieść o śmierci młodej pielęgniarki rozeszła się po pobliskich mieszkaniach szybciej, niż dotarła do jej rodziny. Przychodzili oglądać Lonię po śmierci ludzie z naprzeciwka i sąsiedzi szpitala przez podwórko. Człowiek, którego już nie ma, pozostawia po sobie oprócz pamięci i drobiazgów również kartę, w której lekarze wpisują przyczynę śmierci. Drobna formalność, przydatna statystykom i niekiedy prokuratorowi. Pielęgniarce wpisano jako powód zgonu: białaczka. Rektor nie był zadowolony z własnego rozpoznania. Choroba miała piorunujący przebieg, badania laboratoryjne nie dały jednoznacznej odpowiedzi, za mało było danych, by postawić stanowczą diagnozę. Zgodzono się ostatecznie na wyjątkowo złośliwą białaczkę, bo na coś przystać trzeba było. Dla zmarłej nie miało to już żadnego znaczenia. Zbyt krótki był okres choroby, by medycyna mogła mieć z tego przypadku jakiś pożytek. Lonia nie przysłużyła się do rozwiązania żadnej niewiadomej w medycynie. Po jej śmierci nie ukazały się ani nekrolog w prasie, ani podziękowanie rodziny składane zwykle lekarzom i osobom, które wzięły udział w pogrzebie. Nikt nie przypuszczał, że ta śmierć stanie się już za parę dni głośna i że sparaliżuje urlopową atmosferę w mieście, przekreśli dotychczasowe tematy towarzyskich rozmów, odmieni życie Wrocławia, a nad losem wielu jego mieszkańców postawi wielki znak zapytania. *** 10 lipca doktor Tadeusz Hawling ze szpitala na Ołbińskiej miał akurat dyżur w pogotowiu, kiedy telefonicznie powiadomiono go, że jego przyjacielowi, doktorowi Stefanowi Zawadzie, leżącemu w szpitalu zakaźnym na Piwnej, potrzebna jest sigmamycyna. Zawada był starszy od Hawlinga o dziesięć lat, ale nie była to w ich wieku różnica, która mogłaby przeszkodzić męskiej przyjaźni. Hawling jeździł dotychczas codziennie do Zawady z oranżadą, kompotem, owocami i z tym wewnętrznym spokojem, który go cechował. Pocieszał kolegę: – Nie martw się, stary, nic ci nie jest. Zwykła wiatrówka, przechodzi jak wiatr. Za tydzień wrócisz do nas na Ołbińską. Tego dnia oprócz oranżady zawiózł także sigmamycynę. Gdy szedł korytarzem, zatrzymał go lekarz i uprzedził, by Zawadzie nie podawać lusterka. Zawada czuł się z każdym dniem coraz gorzej i – co dawał wszystkim odczuć – nie miał sił do walki z chorobą. Podczas wizyt zwierzał się Hawlingowi ze swoich niedobrych przeczuć i z przekonania, że nie podniesie się już nigdy z tego łóżka. – Jak ja muszę strasznie wyglądać – mówił do Hawlinga – skoro nie chcą mi dać lusterka. Wiesz, zauważyłem, że lekarze i pielęgniarki jakby się mnie bali, jakbym budził w nich wstręt swoim wyglądem. – Głupstwa pleciesz – odpowiedział na to Hawling i schyliwszy się, przysunął twarz do twarzy chorego. Chciał pocałować przyjaciela i tym samym zaprzeczyć jego domysłom, ale Zawada odsunął się nagle i krzyknął: – Co robisz, wariacie?! – Nic, chciałem cię pocałować, bo już muszę lecieć, dziś mam dyżur, a jutro komisję inwalidzką. Wpadnę do ciebie wieczorem. Wiesz, co to za udręka przyjąć trzydziestu ludzi, z których każdy chce i powinien wyjechać na kurację, i dwudziestu pięciu z nich tłumaczyć, dlaczego nie mogą pojechać do sanatorium. Mówił o tym Zawadzie, bo chciał nadać swoim słowom normalny, spokojny ton koleżeńskiej rozmowy, jak gdyby jego przyjaciel miał jutro podnieść się z łóżka i zasiąść z nim w jednej komisji, jak to bywało dotychczas. Ale Zawada jakby nie słyszał, co do niego mówił Hawling, i wciąż czepiał się tej jednej myśli: „Jak ja wyglądam?”. – Tyś chciał mnie pocałować mimo mojego wyglądu – zaatakował Hawlinga. – Wyglądasz przecież normalnie, weź się w garść. Czy przypuszczasz, że dziecięca choroba może zmienić dorosłego chłopa, takiego jak ty? Do widzenia, w sobotę wpadnę wcześniej. *** Pracownik miejskiej stacji sanitarno-epidemiologicznej, doktor Bogumił Arendzikowski, tej soboty wrócił prosto po pracy do domu. Planował wyjazd do budowanej na Krzykach willi. Wymarzony domek, czereśnie wprost z drzewa, kwiaty pielęgnowane własnymi rękami, kawałek ogródka – wszystko to zaprzątało od pewnego czasu umysł młodego lekarza. Każdą wolną chwilę spędzał na Krzykach, w dzielnicy położonej najwyżej, najzdrowszej, z alejami wysadzanymi różnymi gatunkami drzew: ulica Kasztanowa – kasztany, ulica Lipowa – lipy, Jesionowa – jesiony, Jarzębinowa – jarzębiny, Dębowa – dęby. Ile odmian drzew, tyle cichych uliczek z obszernymi willami po obu stronach. Jedynie różne odległości między domami, luki uzupełnione wybujałą roślinnością, świadczyły o zakłóconym przez wojnę porządku. Budując swoją willę, doktor przywracał zburzoną symetrię, a wraz z nią błogość i spokój – w tej dzielnicy schowanej pod koronami drzew i niedopuszczającej skwaru nawet w taki lipiec jak ten. Gdy Arendzikowski zaczął się szykować do wyjścia, zadzwonił telefon. W słuchawce usłyszał znajomy głos dyrektora szpitala zakaźnego. Mimo sobotniego popołudnia i skończonych godzin pracy dyrektor prosił go do siebie na Piwną. Pół prywatnie, pół urzędowo. Najgorsze są właśnie takie zaproszenia. Ni to towarzyska biesiada, ni to służbowa rozmowa – ze wszystkimi konsekwencjami. Mógł się po niej spodziewać Bóg wie czego. W miejscowej prasie często spotykało się ostatnio notatki o zamknięciu tego czy innego baru przez sanepid. Dyrektor stacji był postrachem kierowników restauracji od momentu, gdy pewnego dnia przystawił pieczęć na drzwiach Monopolu – najwytworniejszego lokalu Wrocławia. Ścigał kelnerów z brudnymi paznokciami i obsługę kuchenną używającą zamiast czystych ręczników brudnych ścierek. Słynne stało się w mieście jego powiedzenie, że stare majtki należy zanosić do skupu szmat, a nie do gastronomii, by tam przekwalifikować je na ścierki do wycierania talerzy. Dzienniki dawały swym informacjom ostrzegawcze i buńczuczne tytuły, jak na przykład: „I panowie dyrektorzy będą odpowiadali za nieporządki”, co mogło kierować złe spojrzenia w stronę stacji sanitarno-epidemiologicznej w mieście. Półprywatna rozmowa na służbowy temat z epidemiologiem jest tym, czym osobiste zwierzenia człowieka naruszającego prawo czynione w zaufaniu pracownikowi Milicji Obywatelskiej lub prokuratury. Jadąc do szpitala na Piwną, doktor Arendzikowski sądził, że opóźnia własną krzątaninę na działce jedynie o kilka kwadransów. Szpital położony jest tuż za Odrą, trzysta metrów od mostu Grunwaldzkiego. Arendzikowski pojechał tam wysłużonym motorem. Zostawił go w cieniu przy drzewie. *** Wbiegłszy po dwa schodki, wszedł do gabinetu dyrektora, w którym zastał kilku lekarzy. Po ilości dymu i zduszonych niedopałków w popielniczkach widać było, że debatują już długo. Powitano Arendzikowskiego z pewnym zakłopotaniem. – Mamy dwa przypadki ciężkiej wiatrówki. Chcielibyśmy je z panem przekonsultować – powiedział dyrektor. – Ospa wietrzna? W jakim wieku są dzieci? – Spore. Jedno ma nawet czterdzieści kilka lat. – Wiatrówka u dorosłego człowieka? – Ten chory jest lekarzem – wtrąciła doktor Alicja Surowcowa. – Pan wie, nie należymy do kategorii zwykłych pacjentów. Ustawiczna styczność z najprzeróżniejszymi wirusami i bakteriami może dać niespodziewane efekty, jak choćby ten przypadek – wiatrówka u doktora Zawady. – Jaki jest jego stan? – Gdyby był dobry, nie fatygowalibyśmy pana w sobotnie popołudnie. – Kto jeszcze zachorował poza doktorem? – Kilkuletni chłopiec, leży w sąsiedniej sali. – Czy jesteście pewni, że to wiatrówka? – Wszystkie objawy wskazują, że tak. – No to nic groźnego. – Jest jednak coś w tym wszystkim, co nas niepokoi – wtrąciła doktor. – Dowiedzieliśmy się, że kilka dni temu w szpitalu Rydygiera umarła pielęgniarka mająca podobne objawy. – Na wiatrówkę? – Nie, tam było podejrzenie o białaczkę. – Chciałbym obejrzeć chorych. – Proszę bardzo, będę panu towarzyszył – powiedział dyrektor i poprowadził doktora korytarzem do sali, w której leżał Zawada. Na widok chorego lekarza Arendzikowski znieruchomiał. Po chwili się opanował i obaj z dyrektorem zbliżyli się do jego łóżka. Zawada, zobaczywszy dyrektora, wyraził dziwne dla Arendzikowskiego życzenie: – Panie dyrektorze, już od paru dni błagam o lusterko, czy tak trudno w waszym szpitalu o kawałek szkła? – Wybaczcie, kolego, nie mam przy sobie, siostra wam przyniesie. – Jak się pan czuje? – spytał Arendzikowski niezbyt pewnym głosem. – Powoli wracam do siebie. Tylko jakbym miał nie swoją twarz. Znajomi, którzy tu przychodzą, gdy spojrzą na mnie, mają przerażone oczy, jakby chcieli się cofnąć, uciec stąd. Czy ja wyglądam tak strasznie? Powiedzcie. – Wygląda pan, kolego, normalnie, naprawdę nie ma powodu do obaw. Kiedy wyszli z pokoju, zamknęli drzwi i odeszli kilka kroków, dyrektor zatrzymał doktora, jak gdyby chciał od niego usłyszeć cokolwiek, zanim wejdą do gabinetu wypełnionego lekarzami. – Jakie jest pańskie zdanie? – Czemu nie dajecie mu lusterka? – odpowiedział Arendzikowski. – Pan nie zna Zawady? – Nie. – My go znamy, był u nas na stażu parę ładnych miesięcy. Gdy go teraz przywieźli, nie poznaliśmy go. On do nas: „Dzień dobry, jak się macie?”, a my robimy zdziwione miny. Wtedy on się przedstawia: „Jak to, nie pamiętacie? Zawada jestem, Stefan…”. To było kilka dni temu, kiedy jeszcze nie wystąpiła wysypka. Teraz wygląda jeszcze gorzej. Zabroniłem mu dawać lusterko, mógłby doznać szoku. – Moim zdaniem to nie jest wiatrówka – powiedział doktor Arendzikowski. – A co? – To wygląda na prawdziwą ospę. – Pan się myli, to niemożliwe, myśmy już też brali to pod uwagę, ale skąd nagle ospa w Polsce? I to gdzie, we Wrocławiu? W Gdańsku, w Szczecinie, owszem, rozumiem, w Warszawie też, Okęcie, międzynarodowy port lotniczy, lecz w naszym spokojnym mieście… Niech pan, doktorze, zastanowi się nad tym. Będę ostatnim, który uzna, że te przypadki mają coś wspólnego z ospą prawdziwą. Pan wie, co to znaczy pochopnie powiedzieć nagle ludziom, którzy spokojnie chodzą po ulicach, że w mieście jest zaraza? Czuje pan ciężar odpowiedzialności za coś takiego? Moje barki są na to za wątłe. Powiedziawszy swoje, dyrektor wziął Arendzikowskiego pod rękę i poprowadził do gabinetu, gdzie ich oczekiwano. – Doktor podejrzewa, że to Variola vera – oznajmił dyrektor. W gabinecie ponownie wybuchła dyskusja. Kilka osób naraz wystąpiło z wątpliwościami i własnym zdaniem. Zakaźnicy stanęli we wspólnym froncie przeciw epidemiologowi. Powoływano się na ostateczny argument: brak łańcucha epidemicznego. Wirus ospy nie mógł wylądować na spadochronie w naszym mieście. Musiał, zanim się dostał do Wrocławia, przejechać pół kraju. Skoro znikąd nie ma żadnych wieści o epidemii, nie może być u nas ospy. Pochopność byłaby najwyższą lekkomyślnością. Ogłosić wiatrówkę ospą prawdziwą to kompromitacja wobec międzynarodowej służby zdrowia. – A jeśli to ospa prawdziwa? Nie potrzebuję mówić w tym gronie, czym jest każdy dzień, każda godzina zwłoki w podjęciu akcji – replikował doktor Arendzikowski. – Jeśli o mnie chodzi, gotów jestem obydwoma rękami podpisać się pod tym, że to Variola vera. – Nie będziemy robili referendum, panie doktorze. Nikomu z nas nie zależy na dawaniu szans wirusowi ospy. Zresztą jeśli to ospa, my pierwsi możemy ustawić się w kolejce za doktorem Zawadą. Z pewnością wszyscy, jak tu jesteśmy, powinniśmy zostać odizolowani, poddać się kwarantannie i oczekiwać, kto następny. Należałoby chyba również zamknąć całe miasto i kto wie, na jak jeszcze stanowcze kroki się zdecydować. Ale podkreślam raz jeszcze, ja w ospę u nas nie wierzę. Po prostu nie wierzę. Przypadki są niejasne, trudne, ciężkie, dlaczego jednak od razu z tysiąca możliwości wybierać tę jedną, najgorszą? Pan jest młodym człowiekiem, doktorze, pan nie mógł widzieć ospy na własne oczy. Mogę panu powiedzieć, że ja też ją znam z podręcznika i nikt z nas tu obecnych ani chyba nikt z lekarzy w naszym mieście nie zetknął się z tą chorobą bezpośrednio. Rozumiem pana, jest pan epidemiologiem. Każdy kierunek ma swoje zboczenie zawodowe. Prokurator w każdym widzi przestępcę, a pan wszędzie węszy epidemię. Gotów jestem pana zrozumieć, ale nie mogę akurat w tym wypadku się z panem zgodzić. Ponieważ dyskusja nie zbliżyła stanowisk ani na jotę, ktoś poddał myśl, by wykorzystać czarne pudło telefonu i zacząć dzwonić do najtęższych sław lekarskich miasta, niech wypowiedzą swoje zdanie. Mimo dziesiątek połączeń telefonicznych, tysiąca argumentów i kontrargumentów, które tego wieczoru padły w gabinecie dyrektora, blisko północy lekarze opuścili szpital z tym samym niepokojem i wątpliwościami, z którymi zebrali się po południu. Doktor Arendzikowski jechał do domu przez ciemne miasto, oświetlone z rzadka latarniami i światłem płynącym z okien mieszkań. Mimo późnej pory spotykał grupy przechodniów, którzy po upalnym dniu korzystali z wieczornego ochłodzenia. Znalazłszy się w domu, próbował połączyć się telefonicznie z kierownikiem wydziału zdrowia i z dyrektorem stacji sanepidu. Obaj posiadacze samochodów spędzali sobotnie popołudnie i niedzielę poza Wrocławiem. Trzymał słuchawkę w ręku i słyszał wciąż ten sam sygnał, świadczący o tym, że mieszkanie jest puste. Nazajutrz czuł niesmak po wczorajszej dyskusji w gabinecie dyrektora. Zbyt pochopnie wyrobił sobie zdanie i upierał się przy nim wbrew argumentom zakaźników. Miał pretensję do siebie, że zachował się podczas pobytu na Piwnej nie tak, jak należało. Był zbyt apodyktyczny, a przecież w gruncie rzeczy nie miał do tego prawa. Kilkuminutowe oględziny chorego nie upoważniały go do tego. A jednak wezwali go. Po co prosili epidemiologa? Skoro uważali za potrzebne, by przyjechał do nich na Piwną, to znaczy, że podejrzewają groźną chorobę zakaźną. Liczą się z tym. Podejrzenie nie równa się rozpoznaniu, ale jest tropem, który może doprowadzić do właściwej diagnozy. „Zatem nasze opinie się nie różnią” – konstatował Arendzikowski – i wobec tego, co działo się wczoraj na Piwnej, myśl ta była wielce drażniąca. Denerwowało go też to, że nie potrafi o tym zapomnieć choć na chwilę. Spojrzał na zegarek. Dochodziła ósma. Przełknął kawałek bułki, popił zimnym mlekiem i wyszedł z domu, rzucając spojrzenie na bezchmurne bladoniebieskie niebo. Motor zapalił od pierwszego kopnięcia. Wyjechał na pustą o tej porze ulicę. Za rogiem minął ludzi pędzących z wypchanymi torbami do tramwaju, którym również słońce zajrzało za wcześnie w okna, wyganiając na trawkę. Miał prostą drogę przez Powstańców Śląskich do swojej willi. Daleko stąd był kompleks czynszowych kamienic, niechlujnych, obdrapanych, wśród których mieścił się szpital Rydygiera. Machinalnie zdusił gaz, wcisnął hamulec. Opony zapiszczały przeraźliwie, stara kobieta idąca obok chodnikiem podniosła rękę razem z siatką do czoła i nakreśliła na nim parę kółeczek, krzycząc w jego stronę: – Szaleniec! – Zgubiłem narzeczoną! – odkrzyknął kobiecie doktor i zakręcił przez całą szerokość jezdni, przemykając tuż obok starowinki, która stojąc na chodniku, przeżegnała się wyrazistym krzyżem.  22 Lipca – Narodowe Święto Odrodzenia Polski obchodzone w PRL-u w rocznicę ogłoszenia Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (tymczasowego organu władzy wykonawczej) 22 lipca 1944 roku.\n*** Wąska ulica Rydygiera była przegrodzona do połowy parkanem. Szpital od paru lat znajdował się w ustawicznym remoncie. O zachlapane wapnem deski Arendzikowski oparł swoją pannonię i po schodach wszedł do cichego o tej porze budynku. Na korytarzu nie było nikogo. Na odgłos jego kroków z dyżurki wyszedł portier. – Pan do kogo? – spytał tonem zaczepnym i gniewnym, niezadowolony z odwiedzin, które zakłóciły mu spokój niedzielnego poranka. – Jestem lekarzem, moje nazwisko Arendzikowski. U was niedawno zmarła pielęgniarka. – Tak, Lonia, ale w tej chwili nie ma nikogo, kto by panu doktorowi coś powiedział. Najlepiej by było pytać u siostry przełożonej, lecz ona akuratnie w klinice leży na jakieś tam babskie sprawy. – A lekarz dyżurny? – Ten akurat nic nie wie. Siostra przełożona się nią opiekowała najwięcej i różne konsylia zwoływała. Do niej więc najprędzej albo do rodziny. Matka jej mieszka nawet niedaleko. Pałubińska się nazywa. Na Bujwida, taka willa cofnięta od ulicy. Po paru minutach hamulce pannonii zgrzytnęły pod wskazanym adresem, niedaleko placu Grunwaldzkiego. Powoli, jakby się namyślając, czy dobrze robi, niezdecydowany jeszcze i nieprzygotowany na taką rozmowę, szedł doktor krok za krokiem mrocznymi schodami. Zastanawiał się, od czego zacząć rozmowę. Delikatnie nacisnął dzwonek. W otwierających się drzwiach Arendzikowski ujrzał niską, tęgawą kobietę. – Można? Gospodyni poprosiła lekarza do pokoju, zrobiła dwa miejsca przy stole, rozgarniając jakieś przedmioty, które na nim leżały, i przystawiając krzesła. – Dowiedziałem się o śmierci pani córki… – Pan ją znał? – Nie, ale jej choroba mnie interesuje. – Co ja panu mogę powiedzieć, skoro lekarze sami nie wiedzieli? Co z nią zrobili? Nic panu nie powiem, jestem tylko posługaczką szpitalną, są mądrzejsi ode mnie, profesorowie, specjaliści, konsultanci. Ode mnie nie mógłby pan usłyszeć nic dobrego, niech pan idzie do tych, co ją tak wyleczyli. Zacisnęła usta, sięgnęła po chustkę i zaczęła trzeć nią oczy. – Taki mam żal do lekarzy, że nie wiem. Żeby to rak albo inna choroba, ale jeszcze dwa tygodnie temu bawiła się na weselu jakby nigdy nic, potem zdawała te kursy pielęgniarskie i nagle nie wiadomo skąd, nie wiadomo na co… Tego nikt mi nie wytłumaczy, że tak musiało się stać. Musiał być dla niej ratunek, tylko go nie znaleźli. – Ja właśnie w tej sprawie – odezwał się Arendzikowski. – Co ja mogę powiedzieć? Sama chorowałam, syn teraz jeszcze leży w szpitalu, mówię panu, że nieszczęście za nieszczęściem się na nas sypnęły. – Pani chorowała? – A jakże, ja pierwsza, przed Lonią. Też początkowo miałam to samo. Słabo mi się robiło, ból tu, w gardle, czułam, cała rozbita chodziłam – jak w grypie. – I samo przeszło? – A nie, zabrali mnie do szpitala, bo wysypki dostałam. – Gdzie pani leżała? – Na Piwnej, niby to na obserwacji. – Dawno pani stamtąd wyszła? – A będzie już parę tygodni. Jak wyszłam, to potem Lonia, a teraz syna wzięli i taki kołowrotek, że trudno wytrzymać. – Jak się pani czuje? Dobrze już? – E, gdzie tam, tak się człowiek kołacze, chodzi, bo musi. – Pracuje pani? – A kto by mi darmo jeść dawał? Jestem salową w szpitalu na Ołbińskiej, zna pan doktor ten szpital? – Owszem. A co z synem? – Syn już prawie dobrze… Ale właściwie niech mi pan powie, dlaczego pan doktor się tym interesuje, co to z tego ma być? Może jakaś komisja jeszcze? – Może – przytaknął doktor, chętnie przystając na takie wytłumaczenie jego wizyty w tym mieszkaniu. – A czy to co pomoże? Przecież nikt już nie zwróci mi córki, a dziecku matki… Schodząc po schodach, doktor wyjął notes i zapisał w nim kolejno nazwiska: Pałubińska, Kowalow, Pałubiński, Zawada… Nazwiska te utworzyły już fragment łańcucha epidemicznego o niewiadomym początku i nieznanym końcu. Najważniejsze było teraz uchwycić pierwsze ogniwo, to, które dało początek. Według niego nie ulegało żadnej wątpliwości, że tego ogniwa powinien szukać w dwóch szpitalach wrocławskich. U Rydygiera albo na Ołbińskiej. Niemożliwe przecież, żeby choroba atakowała na przystankach tramwajowych czy w kolejkach po mięso lub podczas seansów kinowych i nie zahaczyła o szpital. Wyjść na miasto musiała z białej sali szpitalnej, do której trafił pierwszy chory. Należało wykluczyć, że tym pierwszym chorym była pielęgniarka. Nie była ona również drugą osobą w łańcuchu. Nie miała kontaktu ze szpitalem, będąc na kursie. Do Rydygiera przywieziono ją już chorą. Należało zatem podejrzewać, że nie ten szpital był ogniskiem. Doktor Zawada pracował na Ołbińskiej. W tym samym szpitalu salową była matka pielęgniarki. Ona zachorowała pierwsza. Stamtąd więc ospa musiała wyjść na miasto. To by było jednak za łatwe i za proste. Doktor wyszedł przed dom, pod którym stała pannonia. Spojrzał w górę. Z okna, zza firanki, Pałubińska przypatrywała mu się ukradkiem. *** Praca w stacji sanepidu zaczynała się punktualnie o siódmej rano. Dyrektor był rygorystą i sam zjawiał się zawsze na czas. Zaczynał urzędowanie od lektury gazety, by przypadkiem nie przeoczyć doniesienia o nieporządkach w mieście, kończącego się zwykle utartym zwrotem: „A co na to sanepid?”. Po przeczytaniu takiej informacji czuł się zorientowany w życiu miasta i był przygotowany na telefony, w których zaraz po „dzień dobry” padało pytanie: – Czytaliście dzisiejszą prasę? Z nosem wetkniętym w płachtę dziennika zastał dyrektora doktor Arendzikowski. Byli ze sobą po imieniu. Witali się zazwyczaj wesoło, dowcipkując, zadawali sobie po niedzielnym wypoczynku pytania na tematy interesujące samotnych mężczyzn. Tego dnia, a był to poniedziałek 15 lipca, doktor Arendzikowski wszedł do gabinetu dyrektora Jerzego Rodziewicza z zafrasowaną miną. Opuściwszy gazetę na blat biurka, dyrektor, pierwszy raz widząc go takim, zapytał: – Co ci, Boguś? Wyglądasz jakoś dziwnie. Co się stało? – Zdaje się, że jest bomba, jakiej jeszcze nie było. – Bomba? – Tak, pięć przypadków ospy. – Ospa? Gdzie? – U nas, we Wrocławiu. – Wiesz co? Dowcip ci się pogorszył. Pocałuj mnie w nos. Dyrektor uznał, że rozmowa na ten temat jest skończona, podniósł dziennik z biurka i zabrał się do przerwanej lektury. – Panie dyrektorze, niech pan robi, co uważa, ale proszę przyjąć do wiadomości, że złożyłem meldunek – powiedział Arendzikowski i chwycił za klamkę, szykując się do wyjścia. Przejście z „ty” na „pan” spowodowało, że dyrektor rzucił gazetę, zawrócił doktora od drzwi, kazał mu usiąść obok siebie i spokojnie wytłumaczyć, o co chodzi. Arendzikowski sięgnął ręką do kieszeni. – Proszę, tu jest karteczka z pięcioma nazwiskami osób podejrzanych o ospę. Pierwszy chory musiał leżeć na Ołbińskiej. Od niego zaraziła się salowa, Pałubińska, od salowej zarazili się córka i syn. Salową leczył doktor Zawada, dziś pacjent szpitala na Piwnej. Od syna Pałubińskiej zaraził się ospą mały chłopczyk leżący obok niego w tej samej sali szpitalnej. – Skąd ty to wszystko wiesz? – Straciłem na to sobotnie popołudnie i całą niedzielę. – Co mam robić? – Trzeba najpierw zamknąć te szpitale i zawiadomić Warszawę. Niech przyjadą i zadecydują resztę. Dyrektor podniósł słuchawkę i przywołał do gabinetu sekretarkę. – Proszę łączyć mnie kolejno ze szpitalami: Rydygiera, zakaźnym i na Ołbińskiej – powiedział. Gdy sekretarka wyszła, dyrektor spytał Arendzikowskiego: – Jak sądzisz, podawać im powód, dlaczego zamykam? – Skoro nie musisz się tłumaczyć, to lepiej na razie nie mów. W tej chwili odezwał się buczek telefonu. – Panie dyrektorze, jest szpital Rydygiera, przy aparacie lekarz dyżurny. – Dzień dobry, tu Rodziewicz, mam dla pana polecenie, proszę zamknąć szpital z powodu choroby zakaźnej. Nikogo nie wpuszczać, nikogo nie wypuszczać. Po drugiej stronie słuchawki zdezorientowany głos męski zaczął dopytywać: – Zamknąć? Panie dyrektorze, jak to? – Zwyczajnie, posłać siostrę do portiera, niech ten przekręci klucz, wyjmie go z zamka. Siostra go panu przyniesie, pan weźmie klucz do ręki i koniec. Co dalej, dowie się pan wkrótce. Pan wybaczy, kolego, ale nie mam czasu na dyskusje – powiedział Rodziewicz i położył słuchawkę. Przez chwilę w gabinecie panowała cisza. Dyrektor kręcił się niespokojnie w fotelu i przyglądał się Arendzikowskiemu, który stał przy oknie i patrzył, jak ludzie przechodzą przez jezdnię. – Co z tymi szpitalami, proszę pani? – zniecierpliwił się dyrektor. – Nie mogę uzyskać połączenia, ciągle zajęte numery. – Na Piwnej leży Zawada i ten chłopczyk. Może byś tam pojechał? – zaproponował dyrektorowi Arendzikowski. – Dobrze – zgodził się Rodziewicz. – A ty czekaj, nie ruszaj się stąd. Gdyby sekretarka połączyła z Ołbińską, każ zamknąć szpital. Ja zaraz wracam. Przed budynkiem stała skoda dyrektora. Ruszył nią z takim impetem, że warkot wprawianego w wysokie obroty motoru wdarł się do stacji i przyciągnął do okien jej pracowników. Ten start dyrektora skwitowano jako przejaw jego despotycznego charakteru, który musi się wyładować także na martwych przedmiotach. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\n*** Dostępne w wersji pełnej\nANEKS Dostępne w wersji pełnej\nLITERACKIE DOBRODZIEJSTWA ZARAZY\tDostępne w wersji pełnej\n* Dostępne w wersji pełnej\nCopyright © for this edition by Fundacja Instytut Reportażu, 2016 Wydanie drugie, Warszawa 2016 POSŁOWIE Copyright © Szymon Słomczyński, 2016 REDAKCJA Małgorzata Włodarczyk KOREKTA I POPRAWNOŚĆ JĘZYKOWA Emilia Niedzielak PROJEKT GRAFICZNY I TYPOGRAFICZNY SERII I OKŁADKI Dominika Jagiełło /OneOnes Creative Studio/ www.behance.net/OneOnes Dołożono wszelkich starań, by odszukać właściciela praw autorskich. W przypadku ewentualnych niejasności wydawca zapewnia, że prawa wszystkich właścicieli będą respektowane. ISBN 978-83-943118-4-1 REDAKTOR NACZELNA WYDAWNICTWA Julianna Jonek Dowody na Istnienie Imprint Fundacji Instytut Reportażu Gałczyńskiego 7, 00-362 Warszawa www.instytutR.pl, dowody@instytutR.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Zaraza Aneks Literackie dobrodziejstwa zarazy Karta redakcyjna\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zaraza-ebookRO/p04013053i040" target="_blank" title="Zaraza [Jerzy Ambroziewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zaraza [Jerzy Ambroziewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nareszcie! Czternaście miesięcy od podjęcia decyzji przenieśliśmy się na wieś :).\nZaczęło się od tego, że chciałam przeprowadzić się bliżej Karoliny, tak na odległość 5 minut pieszo a nie 30 minut samochodem, a Karolina z Radkiem zawsze chcieli mieszkać za miastem. Realizując nasze wspólne marzenia, razem przeprowadziliśmy się na wieś.\nMieszkamy teraz w połowie drogi między Łodzią a Tomaszowem Mazowieckim. Chociaż jest to powiat tomaszowski to i tak do Łodzi mamy bliżej, np. na Chojny dojeżdżamy w 30 minut a na Widzew 20.\nOkolice są piękne, jest bardzo dużo lasów. Są tu gospodarstwa rolne, ale jest też wiele domów ludzi, którzy do pracy dojeżdżają do Łodzi.\nMy kupiliśmy dom z siedliskiem i polem, razem 1,77 ha. Akt notarialny podpisałam 8 sierpnia, dokładnie w moje urodziny.\nDom ma parter, piętro, piwnicę i nieużytkowy strych. Pomieszczeń mamy praktycznie tyle samo co w blokach, bo mieliśmy dwa trzypokojowe mieszkania, ale tu wszystko jest trochę większe.\nAby nie było za różowo, to niestety jest tu jakaś internetowa pustynia :(. Stałego nie możemy podłączyć bo nie ma już wolnych kanałów, trzeba czekać aż będzie więcej chętnych i wtedy może przeciągną nowe kable, a internet z Orange i Play tak słabo chodzi, że nie możemy nawet wykorzystać całych limitów jakie mamy.\nNa razie mamy mało czasu na lalki i rękodzieło, bo odświeżamy dom. Ładnie brzmi takie słowo „odświeżamy”, pasuje może do pokoi, bo te są tylko malowane, kuchnie i łazienki czeka totalna demolka.\nNa dobry początek „domowe ognisko”. Przed malowaniem salonu postanowiliśmy sprawdzić jak działa kominek, aby nie mieć jakiejś niespodzianki jesienią.\nWejście i nasze dwie sunie, przed drzwiami leży sześcioletnia Gwiazda a z przodu trzymiesięczna Merida.\nWokół domu jest bardzo dużo drzew i krzewów a w bonusie dostaliśmy prawdziwy busz i chaszcze. Sporo pracy nas czeka aby trochę ucywilizować zieleń.\nTo chyba miał być żywopłot a rozrósł się tak, że zajmował prawie pół drogi. Karolina z Radkiem już go trochę przycięli.\nPiękny mamy widok z okien na piętrze. Na wszystkie cztery strony świata.\nZacznę od południa – trzy zdjęcia z balkonu\nWidać dom sąsiada\nZ okna sypialni, która jest obok czyli ta sama strona\nGórny taras jest od strony zachodniej, pod nim jest wejście do domu.\nTe zdjęcia robiłam wcześniej, przy okazji fotografowania nowej lalki\nZa drzewami jest droga i drugi sąsiad\nOd strony północnej jest stary sad, miejsce na warzywnik, parę drzew i trzeci sąsiad\nStrona wschodnia. Z budynków gospodarczych mamy niestety tylko starą szopę, do tego z eternitem na dachu. Za drzewami jest nasze pole.\nPierwszy spacer z psem po polu – nasze jest to zielone po prawej.\nA tu także z nowym pieskiem.\nZdjęcie zrobione z końca pola, za drzewami trochę widać dom.\nNasze gospodarstwo jest naprawdę pięknie położone. Gdy jesteśmy na polu to z trzech stron widzimy las a z czwartej nasze siedlisko.\nAutor: style4doll o 16:37 6 komentarzy:\nEtykiety: dom, home, home sweet home, style4doll\nMoja nowa miłość :) to krajki tkane na tabliczkach. Są wąskie, więc stosunkowo szybko można cieszyć się z efektów. Jest mnóstwo ciekawych wzorów, więc można ciągle robić coś nowego i nie jest nudno. Same zalety :).\nTo moje dwie pierwsze\nDługość 267 cm, szerokość 3,3 cm plus frędzle, 100% wełna\nDługość 120 cm, szerokość 2,7 cm plus frędzle, 100% wełna\nAutor: style4doll o 17:57 1 komentarz:\nEtykiety: Card Weaving, krajki, Medieval, Tablet Weaving, Tablet Woven, tkanie, tkanie na tabliczkach, Trim, weaving\nWesołych Świąt Wielkanocnych życzą Jola i Karolina\nAutor: style4doll o 15:30 2 komentarze:\nEtykiety: Amelia Thimble, BJD, Dollfie, dolls, lalki\nKolejna forma rękodzieła, którą poznaję, to tkanie.\nPierwszy był dywanik utkany na kole hula-hop, dobry sposób na recykling zbędnych ubrań :).\nNa krośnie do koralików zaczęłam robić szal dla lalki, ale zmieniłam koncepcję i będzie to poduszka.\nPomarańczową wełnę sama przędłam na wrzecionie.\nGdy okazało się, że tkanie jest fajne :), zabrałam się do tego prawie profesjonalnie (jak wiemy "prawie" robi różnicę :D ).\nOsnowę przygotowałam sposobem podpatrzonym na YT i zaplotłam z niej warkocz\nOsnułam krosno i zaczęłam robić próbkę wzoru w wiatraczki. Ponieważ miałam tylko jedno drewniane szydełko, drugie zrobiłam sobie z obciętego dołu plastikowego wieszaka (to już mój pomysł :) )\nBędzie to wąski ale długi pasek, potnę go na krótsze kawałki i uszyję poduszkę.\nAutor: style4doll o 08:18 1 komentarz:\nEtykiety: krosno, loom, tkanie, weaving\n…bo we mnie jest seks… (Miukini, MPD)\nMiukini jest malutka, ma tylko 15 cm, ale za to jest bardzo kobieca :). Ma takie fajne bioderka, że jak szyłam dla niej ciuszki, to cały czas chodziła mi po głowie jedna piosenka\n…bo we mnie jest seks…\nPrzedstawiam kokietkę Miukini\nMakijaż zrobiła Eff a oczy Mehi.\nAutor: style4doll o 17:23 8 komentarzy:\nEtykiety: BJD, Dollfie, dolls, lalki, Miukini\nSzydełkowe misie robi się tak samo fajnie jak myszki :). Mają ruchome łapki i nóżki, mogą też kręcić głową.\nNie mogę tylko uzbierać ich w większą gromadkę, bo gdzieś się rozchodzą :)\nTutaj te, które udało się sfotografować:\nAutor: style4doll o 03:59 5 komentarzy:\nEtykiety: amigurumi, crochet, crocheted, style4doll, Teddy Bear\nNowy Rok - nowe projekty :)\nTradycyjnie Nowy Rok należy rozpocząć ambitnymi planami :).\nMy "odkryłyśmy" nowe lalki. Naszą pasją jest przede wszystkim szycie dla lalek, teraz zobaczyłyśmy, że przecież można szyć lalki :). Dzięki przemiłej Twórczyni z pocieszanka.pl zainteresowałyśmy się lalkami waldorfskimi. Już mamy kupione potrzebne materiały i niedługo bierzemy się za realizację nowego projektu :)\nOczywiście nie rezygnujemy z dotychczasowych zajęć, bo to po prostu lubimy :). Karolina szyje ciuszki a ja "bawię się " maskotkami. Na zmianę filcuję i robię na szydełku.\nDzisiaj zdjęcia myszek.\nKolorowe z kordonka zamieszkały w dioramce\nSukieneczki dla szarych uszyła Karolina\nAutor: style4doll o 13:53 7 komentarzy:\nEtykiety: amigurumi, crochet, mice, mouse, mysz, myszka


Bardzo pozytywnie - recenzja SmartWings - Tripadvisor\nBardzo pozytywnie - SmartWings\n2 Dziękujemy, 103michalk\n34 z 38 wśród 2 963 recenzji\n1 Dziękujemy, Misiek234\nPodróż w obie strony pozytywnie. Choć Pani stewardesa na powrocie średnio uprzejma. Pilot na bieżąco informujący pasażerów- fanie, że Polak. W samolocie czysto. Przelot bez problemów.\n1 Dziękujemy, KATARZYNA1971


Narządy płciowe. ForumGinekologiczne.pl – portal wiedzy o ginekologii i położnictwie\nFRR2 Jaka jest rola miejscowych steroidów w zapobieganiu nowotworom złośliwym narządów płciowych u kobiet?FRR3 Jaki jest przebieg LS po okresie dojrzewania u kobiet?FRR4\nrozwojem drugo i trzeciorzędowych cech płciowych. Typowi drugiemu najczęściej towarzyszy niedorozwój narządów płciowych, niedobór estrogenów czy też przerost błony śluzowej macicy. Opóźnione dojrzewanie płciowe\nW POŚCIE aburzenia statyki narządów płciowych u kobiety powodowane są obniżeniem się ścian albo szczytu pochwy lub macicy w stosunku do miejsc ich naturalnego ...\nkobiety ryzyko konieczności poddania się operacji z powodu nietrzymania moczu lub wypadania narządu płciowego wynosi 11 proc.\_", przy czym największe jest około 70 roku życia\nW ARTYKULE Kłykciny kończyste – informacje dla pacjentek\nkłykcin . Na skutek oddziaływania hormonów dochodzi do lepszego ukrwienia wszystkich narządów, w tym narządów płciowych, co sprzyja szybkiemu wzrostowi brodawek. W sporadycznych przypadkach może dojść\nW POŚCIE Opryszczka narządów płciowych jest to choroba charakteryzująca się obecnością pęcherzyków oraz owrzodzeń na skórze okolicy płciowej, odbytu i pośl...\ntakie jak ból głowy, gorączka czy bóle mięśni, a objawy w obrębie narządów płciowych takie jak ból, swędzenie i owrzodzenie są umiarkowane wyrażone. Rzadko dochodzi\nW POŚCIE To może być...Czym jest rzeżączka?Rzeżączka jest chorobą przenoszoną drogą płciową, która najczęściej dotyka ludzi między 15 a 25 rokiem życia. ...\ndrogą płciową, włącznie z HIV, czyli wirusem powodującym AIDS.Jakiekolwiek objawy narządów płciowych, takie jak upławy lub pieczenie podczas oddawania moczu lub nietypowy ból\nleczenie Zakażenie wirusem opryszczki zwykłej typu 2 (HSV-2, Herpes genitalis ) Opryszczka narządów płciowych Opryszczka narządów płciowych to choroba weneryczna przenoszona droga płciową\ntakich cech jak przyrost wzrostu i masy ciała, przy równoczesnym rozwoju sutków, narządu płciowego oraz pojawieniem się owłosienia łonowego oraz pachowego u dziewczynek poniżej ósmego\nOpóźnione dojrzewanie płciowe u dziewczynki O opóźnionym dojrzewaniu płciowym u dziewczynek świadczy brak klinicznych cech dojrzewania płciowego po ukończeniu 13 roku życia\nW PORADZIE Opóźnione dojrzewanie płciowe u chłopca\nOpóźnione dojrzewanie płciowe u chłopca U chłopca opóźnione dojrzewanie płciowe podejrzewamy, gdy pierwsze kliniczne objawy dojrzewania nie wystąpią do ukończenia 14 roku życia\nPrócz zaburzeń hormonalnych prawidłową mikroflorę pochwy mogą zaburzać różnego rodzaju stany patologiczne narządów płciowych, choroby ogólnoustrojowe np. cukrzyca, choroby wątroby, niedokrwistość, awitaminozy, przyjmowane leki hormonalne\nosłabieniu, zwiększa się szansa na powstanie choroby o nazwie kandydoza ( candidiasis ).Grzybica narządów płciowych, zwana także kandydozą (z łac. candidomycosis), najczęściej dotyczy kobiet w okresie\nW POŚCIE W praktyce ginekologicznej przyjęto kryteria graniczne dla rozpoczęcia diagnostyki1 Brak miesiączki w wieku 14 lat połączony ze współistniejącym brak...\nguza.5. Badanie ginekologiczne w znieczuleniu ogólnym w celu wykluczenia wad rozwojowych narządów płciowych. W niektórych przypadkach celowe fest wykonanie laparoskopii i pobranie wycinków\nW POŚCIE Poniżej masz kilka informacji, może Ci pomogą w tym wszystkim. :) U mnie działo się tak z powodu napinania się podczas stosunku, pozatym ból i krwawie...\nnajważniejsze z punktu widzenia rozmnażania narządy. Jeśli kobieta bardzo pragnie mężczyzny i jest bardzo podniecona, to nie tylko jej narządy płciowe nawilżą się, czyniąc ruchy


Tanie Loty Do Oslo | nonstopholidays.pl\nNowa trasa Wizz Air z lotniska Olsztyn-Mazury\nWęgierska linia lotnicza ogłosiła otwarcie drugiego kierunku z Portu Lotniczego Olsztyn-Mazury. Od maja samoloty Wizz Air polecą do Oslo-Torp. Pierwszy rejs do Norwegii został zaplanowany na 20 maja 2017 roku, loty w sezonie letnim będą się odbywały trzy razy w tygodniu, natomiast…\nManny 12 października 2016 Home, Newsroom Brak odpowiedzi\nBilety do Oslo w niewiarygodnie niskiej cenie. Cena 38 PLN dotyczy lotów w obu kierunkach. Wylot liniami Ryanair z Modlina. Wycieczkę proponujemy zaplanować w terminie 19 – 20 kwietnia. Zależnie od potrzeb, możecie wybrać się na krótszą lub dłuższą podróż, pamiętajcie…\nManny 17 marca 2016 Home, Okazje 1 odpowiedź\nMajowy weekend w Oslo! 78 PLN w dwie strony\nProponujemy Wam okołoweekendową wycieczkę do Oslo. Za loty z Poznania na lotnisko Torp zapłacicie 78 PLN w dwie strony. Proponowany przez nas termin to 7 -10 maja. Zależnie od potrzeb, możecie wybrać się także na krótszą lub dłuższą podróż, pamiętajcie że…\nManny 9 marca 2016 Home, Okazje Brak odpowiedzi\nNiskokosztowe linie lotnicze Ryanair oferują 20% na loty do Norwegii. Promocja trwa od dzisiaj do niedzieli 6 marca. Do Oslo Rygge można dolecieć z 7 polskich miast: Warszawa, Kraków, Wrocław, Gdańsk, Poznań, Rzeszów i Szczecin. Najtańsze bilety są dostępne od…\nOslo Rygge za 38 zł ze Szczecina w dwie strony!\nSuper okazja na tanie loty do Oslo (Rygge). Za bilety w dwie strony zapłacimy jedynie 38 zł! Wylot ze Szczecina. Proponowany przez nas termin to 22-29 lutego. Zależnie od potrzeb, możecie wybrać się także na krótszą lub dłuższą podróż, pamiętajcie…\nmike 2 lutego 2016 Home, Okazje 1 odpowiedź\nKolejna dzisiaj okazja na tanie loty z Gdańska do Norwegii. Tym razem, proponujemy Wam podróż do Oslo Torp. Za bilety w obie strony zapłacicie tylko 78 zł. Proponowany przez nas termin to 12 -13 marca. Zależnie od potrzeb, możecie wybrać się także…\nmike 31 stycznia 2016 Home, Okazje Brak odpowiedzi\nRyanair zacznie latać na główne lotnisko w Oslo!\nTani przewoźnik lotniczy Ryanair potwierdził, że będzie realizował połączenia na główne lotnisko w stolicy Norwegii, Oslo-Gardemoen. Informacja ta nie zaskakuje. Ruch ten wpisuje się bowiem w strategię Ryanair, który już wcześniej zapowiedział, że zacznie latać na główne europejskie lotniska. Na…\nHenry 11 stycznia 2016 11 stycznia 2016 Home, Newsroom Brak odpowiedzi


Bardzo szybki impuls na KGHM, 25.02.2020r. | Galeria Zysków\nBardzo szybki impuls na KGHM, 25.02.2020r.\nPosted on 25 lutego 2020 Author Superadmin\tComment(0)\nNotowania KGHM zyskiwały tuż po otwarciu 0,9%, natomiast już skala wzrostów sięga 3% z obrotem rzędu 10 mln zł. Walor dostał ciekawe paliwo do gry o wybicie się w układ korekty wzrostowej, gdyż Ministerstwo Aktywów Państwowych zasygnalizowało, że „(…) nie wyklucza wycofania się z podatku miedziowego, gdyby KGHM miał ograniczone środki inwestycyjne”. Wiceminister Gryglas dodał, że na razie nie ma takiej potrzeby, natomiast reakcja inwestorów jest jednoznaczna- włączenie modeli risk-on na KGHM. Patrzymy jednak na to jeszcze z innej perspektywy, gdyż ujęciu 5- minutowe dało dopiero test opadającej MA-200. Zatem łatwy, szybki impuls pokazał w jakiej matrycy znajdują się notowania tego papieru. Przy czym dopiero dowiezienie „tej energii” do końca dnia pozwoli rozgrywać kolejną sesję już we wstępującym układzie do trwalszej korekty wzrostowej. Na ten moment ważne wsparcie to 86,10 zł a niżej położony pivot 83,63 zł pozwala na więcej odwagi stronie popytowej, o ile uda się połamać opór 87,41 zł. Z pewnością KGHM będzie dziś gwiazdą aktywności i stabilizatorem dla ewentualnych, negatywnych wahań Wig20, jeśli oczywiście ww. wsparcia przetrwają próbę czasu.\nNotowania KGHM w ujęciu 5- minutowym.\nAnaliza wykresu sp500 w skali intra, 25.09.2020r.\nPosted on 25 września 2020 Author Superadmin\nAnaliza wykresu sp500 – interwał M30. Na koniec tygodnia i dnia pojawiła się ciekawa formacja, na której można zarobić. Proponuję nie dużą pozycję z uwagi na kończący się tydzień i spore ryzyko. Ogólnie trend długoterminowy może być już spadkowy ale mamy lokalne wyprzedanie na tyle duże, że wydaje mi się dość bezpieczne zagrywania na […]\nPosted on 15 maja 2020 Author Superadmin\nKurs akcji Orange Polska wzrósł od otwarcia poprzedniej sesji o 1,76%, przy wyższych obrotach względem średniej aktywności z minionych 5 sesji. Kurs charakteryzuje się zmiennością na poziomie 2,99%, oszacowaną na podstawie danych z bieżącego tygodnia. Tylko wczoraj zmienność wzrosła do poziomu 3,77%. Wskazania te oznaczają, że w notowania OPL kontrolę przejęła grupa popytu i […]\nS&P500: Oczekiwany wzrost bez przesilenia, 6.04.2020r.\nPosted on 6 kwietnia 2020 Author Superadmin\nFutures na amerykański indeks S&P500 sygnalizują, iż rynek kasowy zacznie dzień od wymarszu w rejon 2575 pkt. Spojrzenie na wykres indeksu pozwala odnotować, iż ruchu nie starczy do przetestowania oporu w rejonie 2641-3637 pkt., gdzie załamała się korekta wzrostowa. W istocie przy otwarciu w rejonie 2575 pkt. braknie również zwyżki do zakrycia luki z […]\nDAX: nad wsparciem, 25,02.2020r.\nPierwsze 100 mln zł na liczniku wymiany, 25.02.2020r.


Zainstalowałem, pograłem trochę i stwierdziłem, że to dzieło jest jakieś takie nijakie. Chociaż są tam jednostki i postacie z herosowej sagi, to gra jest typową grą na smartfona, jakich trochę jednak jest. Nawiązania mają tam jakieś znaczenie chyba głównie dla fanów "might & magic" jeśli chodzi o lore, bo poza tym sama mechanika nie ma nic wspólnego ani z M&M, ani z Homm. Co do wyglądu gry, to nie mam wielkich zastrzeżeń, jest za mocno cukierkowa, ale jednostki nie wyglądają jakoś karykaturalnie. Mnie w sumie ta gra znudziła.\nA co do Sandro, to mi się on bardziej ze Snape'em z Harry'ego Pottera kojarzy.


Komentarz do Ewangelii 23 lipca 2017 r.\nsobota, 22 lipiec 2017 11:00\nKomentarz do Ewangelii (Mt 13, 24-43)\nJezus opowiedział tłumom tę przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?” A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”». Przedłożył im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach». Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło». To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata». Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście». On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!»\nWięcej w tej kategorii: « Komentarz do Ewangelii 16 lipca 2017 r. Komentarz do Ewangelii 30 lipca 2017 r. »\nOdwiedza nas 2165 gości oraz 0 użytkowników.


Odkrył ebolę i ostrzega przed nowymi wirusami. Nadchodzi "choroba X" - o2 - Serce Internetu\n| 25.12.2020 10:09\naktualizacja 11.02.2022 15:44\nOdkrył ebolę i ostrzega przed nowymi wirusami. Nadchodzi "choroba X"\nNaukowiec, który przyczynił się do zidentyfikowania wirusa ebola, przestrzega świat przed nową chorobą. Twierdzi, że największym zagrożeniem dla ludzkości są wirusy pochodzące od zwierząt. Choć kolejna pandemia pozostaje w sferze domysłów, podstawy aby się jej obawiać, nie są wcale wyssane z palca.\nW DRK pojawiły się przypadki nowych, groźnych chorób odzwierzęcych (Getty Images)\nNiewielka, przypominająca celę więzienną sala szpitalna w&nbsppołożonej gdzieś w&nbspśrodku lasu deszczowego wiosce Ingende w&nbspDemokratycznej Republice Konga. Na łóżku siedzi cicho pacjentka z&nbspgorączką krwotoczną. Próbuje zapanować nad dwoma maluchami, chcącymi jak najszybciej wydostać się na zewnątrz.\nKobieta czeka na wynik testu na ebolę. Może kontaktować się z bliskimi tylko przez małe, plastikowe okienko. Jej tożsamość została ukryta, aby uchronić ją przed ostracyzmem ze strony miejscowych, lękających się infekcji.\nIstnieje szczepionka i&nbsplekarstwo na ebolę. Znacznie ułatwiają one walkę z&nbspchorobą. Gdzieś z&nbsptyłu głowy lekarzy wciąż pojawiają się te same pytania.\nA co jeśli ta kobieta nie ma eboli? Co jeśli zamiast tego jest pacjentką "zero" nowej "choroby X", która rozprzestrzeni się tak szybko jak koronawirus, ale będzie miała 90-procentową śmiertelność? –&nbsppytają sami siebie.\nŚwiatowa Organizacja Zdrowia (WHO) określa mianem "choroby X" nową, hipotetyczną pandemię. Litera "X" oznacza tutaj nieoczekiwane. Choć brzmi to jak science fiction, strach naukowców jest całkiem realny.\nCzytaj także: Co tak naprawdę stało się w&nbspWuhan? Na jaw wychodzą mroczne informacje\nOdkrył ebolę. Ostrzega przed apokaliptyczną pandemią\nMikrobiolog Jean-Jacques Muyembe Tamfum ostrzega ludzkość przed "apokaliptyczną pandemią". Naukowiec znany jest jako jeden z pionierów badań nad wirusem ebola, którego śmiertelność wynosi ponad 90 proc. Teraz Muyembe Tamfum ostrzega świat przed kolejnym kataklizmem.\nŻyjemy w świecie, który produkuje nowe patogeny. I to stanowi ogromne zagrożenie dla ludzkości –&nbsppodkreśla prof. Muyembe Tamfum w wywiadzie dla CNN.\nEksperci twierdzą, że rosnąca liczba pojawiających się wirusów jest w&nbspdużej mierze wynikiem niszczenia środowiska. Ludzie mają bowiem kontakt z&nbsppatogenami, które wcześniej funkcjonowały tylko w&nbspśrodowisku zwierząt. Może stanowić to "śmiertelne zagrożenie".\nJeśli zniszczysz las, większe zwierzęta wymrą, a mniejsze, takie jak owady i szczury, przeniosą się do wiosek. I przyniosą nowe wirusy, z którymi do tej pory nie mieliśmy do czynienia –&nbspwyjaśnia mikrobiolog.\nCzytaj także: Co z&nbsptą zarazą?! Wuhan nie było pierwsze. Sensacyjne odkrycie\nSARS-CoV-2 to patogen odzwierzęcy, podobnie jak ebola. Profesor Muyembe Tamfum jest zwolennikiem teorii, że pierwsze zakażenie COVID-19 miało miejsce na targu dzikich zwierząt w chińskim mieście Wuhan. Jak twierdzi naukowiec, pracownicy przemysłu mięsnego na całym świecie mają kontakt ze zwierzętami trzymanymi w złych warunkach higienicznych, więc takie sytuacje będą się powtarzać.\nOd czasu zidentyfikowanej w&nbsp1901 roku żółtej febry, naukowcy odkryli co najmniej 200 innych wirusów pochodzenia zwierzęcego, powodujących choroby u&nbspludzi. Według badań epidemiologa chorób zakaźnych na Uniwersytecie w&nbspEdynburgu Marka Woolhouse'a, nowe rodzaje wirusów są odkrywane w&nbsptempie od trzech do czterech rocznie. Większość z&nbspnich pochodzi właśnie od zwierząt.\nLudzie zacznijcie łączyć kropeczki.....Pan Microsoft mówi tak będzie zaraza,ludzi na świecie jest za dużo,zwierzęta roznoszą zaraze ....więc robi spółki i rozpoczyna produkcję szczepionek,dodatkowo słońce mu za bardzo świeci więc chce coś rozpylać z samolotów żeby nas tak nie smażyło a co to za preparat bedzie rozpylany???? No i nasz kochany Pan G.rozpocznie produkcję sztucznego mięsa dlatego zabiją zwierzęta chodowlane bo będą roznosić zarazę.......ludzi zaganiają do zagrody jak bydło będą mieli kontrolę nad wszystkim...pozdrawiam myslacych\nJuż nie mogę tego słuchać 😎próbują teraz z wszystkiego (co było) zrobić coś!!?? Żeby ludzi zastraszyć... My już chyba nigdy nie wrócimy do normalności 😌wyssaja z nas resztki czlowieczenstwa....\nCZYLI IZRAEL SZTUCZNE MIESO CHCE JUZ SPRZEDAWAC ZE STRASZA?\nLudzie toczą wojny,a wirus zrobi z tym ciche rozegranie 2:0Jak pokona ludzi ,nie bedzie zarazy..PROSTE JAK DRUT.Teraz kolej na czystkę ,to nie emisja ciepła.Atomy,itd...WIRUS CICHUTKA NAMI JUZ STERUJE..\nSzczepionki ratują życie.Nie ma co atakować czegoś co pomaga.Tylko z mądrym podejściem pokona się przeszkody.Żeby wszyscy myśleli logicznie,byłoby prościej.Mąciwody są gorsze od zarazy.\nTakich ekspertów należy natychmiast skutecznie izolować na czas niekreślony. To oni są najgorszymi wirusami ,,STRACHU,,\nNa pewno będzie największy raj dla wirusów i wygrają wojnę\nWszczepie sobie czipa, który będzie badał czy mam tego x, do tego GPS, żeby wiedzieli skąd mnie wziąć na sor. Same plusy, prawda?\nNadchodzi choroba x na którą jest zapewne szepionka x co wygrałem?\nPrzestańcie żreć zwłoki w końcu do cholery..przeszedłem kilka lat temu na veganizm i nie żałuję..to była najlepsza decyzja w moim žyciu..\nOsobiście myślę ,że w pierwszej kolejności trzeba by było, zainteresować się wojskowymi laboratoriami biologicznymi, gdzie tworzone są najbardziej zjadliwe patogeny i tam wzmóc kontrolę wszelkimi możliwymi sposobami.\nTo tysiące lat żyli ludzie ze zwierzętami (w dodatku nie szczepionymi kiedyś) i jakoś żyją.. Ale o2 już ma specjalistę co wie że nadchodzi nowa choroba. To jest parodia ja wchodzę na portale się pośmiać. Lepsze niż kabaret 🤣\nPóki człowiek nie przestanie czuć lęku przed śmiercią, nigdy nie będzie wolnym człowiekiem. Ostatnio najmodniejsza metodą to straszenie ludzi wszystkim co możliwe.\nPozdrawiam wszystkich fanów teorii spiskowych. Wyłącznie internet, włączcie myślenie ;-)


Dinamo Bucuresti ZU Vcm Lps Piatra Neamt wyniki na żywo - SofaScore\nDinamo Bucuresti - ZU Vcm Lps Piatra Neamt Wyniki na żywo\nDinamo Bucuresti ZU Vcm Lps Piatra Neamt wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*) zaczyna się 8.12.2018. o 10:00 czasu UTC w Div 1 - Romania. Na SofaScore wyniki na żywo możesz znaleźć wszystkie poprzednie mecze Dinamo Bucuresti przeciwko ZU Vcm Lps Piatra Neamt. Odnośniki do Dinamo Bucuresti w ZU Vcm Lps Piatra Neamt skrótów wideo możesz znaleźć w zakładce Media jak tylko zostaną udostępnione na serwisach typu Youtube lub Dailymotion. Nie ponosimy odpowiedzialności za udostępniane materiały, wszelkie kwestie związane z prawami autorskimi prosimy kierować do właścicieli filmów.\nMożesz obejrzeć Dinamo Bucuresti - ZU Vcm Lps Piatra Neamt transmisje na żywo, jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem bet365, wiodącego bukmachera online udostępniającego transmisje ponad 70 000 wydarzeń sportowych na żywo przez cały rok. Jeśli mecz jest transmitowany w bet365, możesz obejrzeć siatkówka mecz Dinamo Bucuresti - ZU Vcm Lps Piatra Neamt na swoim urządzeniu iPhone, iPad, Android oraz Windows Phone. Łatwo znajdziesz także powtórki oraz wiadomości z najpopularniejszych lig na świecie. Aktualne kursy bet365 możesz podejrzeć na SofaScore w sekcji siatkówka wyniki na żywo. Nie podajemy tutaj transmisji TV. Jeśli chcesz obejrzeć ten mecz w TV, prawdopodobnie znajdziesz tranmisję w najlpopularniejszych kanałach sportowych jak Canal+, nSport, Polsat Sport, Eleven, TVP Sport.\nZU Vcm Lps Piatra Neamt wyniki na żywo, terminarz i rezultaty\nWyniki na żywo SofaScore dostępne są w App Store, Google Play i Windows Store. Możesz nas znaleźć w sklepach z aplikacjami w każdej wersji językowej pod nazwą "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź Dinamo Bucuresti ZU Vcm Lps Piatra Neamt na żywo na swoim telefonie!\n*WAŻNA WIADOMOŚĆ - Sofascore.com we współpracy z bet365 oferuje ponad 70.000 transmisji na żywo rocznie. Prosimy jednak zwrócić uwagę na to,że prawa do transmitowania wydarzeń sportowych są własnością innych podmiotów w różnych krajach, dlatego w zależności od miejsca, w którym przebywasz niektóre transmisje mogą być nie dostępne. Zachęcamy do wcześniejszego dołączenia do bet365 aby móc obejrzeć Dinamo BucurestiZU Vcm Lps Piatra Neamt ub każde inne wydarzenie przez kanał serwisu bet365. Zalecamy również sprawdzenie poprzez bet365 czy w miejscu, w którym przebywasz możliwe będzie oglądanie na żywo transmisji z wybranego wydarzenia. Dowiedz się więcej kontaktując się z bet365 tutaj telefonicznie, listownie, email'owo lub poprzez chat.


Karneciki do prezentów Króliczek Blue personalizowane / 5 szt. Wiewiórka i Spółka\n» Karneciki do prezentów Króliczek Blue personalizowane / 5 szt.\nKarneciki do prezentów Króliczek Blue personalizowane / 5 szt.\nKod produktu: K_050\nUnikatowe karneciki do prezentów z króliczkiem na błękitnym tle i z personalizowanymi napisami, np. Baby Shower Tadzio, zaprojektowane przez Wiewiórka i Spółka.\nPrzed włożeniem produktów do koszyka w okienku „Tekst na dekoracji" wpisz imię / wiek dziecka, np. Baby Shower Tadzio.\nWiewiórcze słówka: etykietki, karnety, karneciki, zawieszki, przywieszki, bileciki, kartoniki na życzenia, na imię, do prezentu, personalised gift labels, baby shower, błękitne, baby blue, chłopiec, boy, króliczek, bunny, chmurki, clouds\nDrzewko Życzeń Króliczek Blue personalizowane


Oddajcie legitymacje – apel Wspólnoty Małopolskiej - TarnowskieInfo.pl\nOddajcie legitymacje – apel Wspólnoty Małopolskiej\nKandydaci Wspólnoty Małopolskiej Marka Nawary do Sejmiku Województwa Małopolskiego wystosowali apel do wszystkich kandydatów na wójtów, burmistrzów i prezydentów, by po wygranych wyborach oddali legitymacje partyjne.\nKrzysztof Nowak i Andrzej Potocki - kandydaci Wspólnoty Małopolskiej Marka Nawary do Sejmiku Województwa Małopolskiego apelują do wszystkich kandydatów na wójtów, burmistrzów i prezydentów, by po wygranych wyborach oddali legitymacje partyjne i swoje mandaty pełnili jako osoby niepowiązane i niezależne od jakiegokolwiek układu politycznego. Powód? Polityka za mocno miesza ogonem w małych ojczyznach i awanturnicze obyczaje z Wiejskiej coraz częściej kopiowane są w regionach. Ostatnio przykład tego typu działań widoczny był w Tarnowie, gdy za przyzwoleniem niektórych posłów PiS dokonano podmiany list kandydatów do rady powiatu. Z kolei rządząca Platforma Obywatelska z kasy partyjnej, czyli w istocie z pieniędzy podatników, finansuje druk materiałów wyborczych niektórych kandydatów.\n- Samorządy są mocno upartyjnione. Kandydaci są zakładnikami ugrupowań, które dają im nie tylko szyld, ale także finansują ich kampanię – mówi Krzysztof Nowak, pomysłodawca inicjatywy. Uważa, że to forma korupcji i obłudy. – Tak, korupcji, bo skoro dziś kupię ci bilbord, to oczekuję od ciebie bezwzględnej lojalności. Obłudy zaś, bo partia z pieniędzy podatników funduje sobie wizualne fajerwerki. Dlatego też między innymi nasza inicjatywa, by włodarze gmin byli apolityczni i niezwiązani pępowiną z partią. „ Z dala od polityki”, mówi w kampanii Platforma. Proszę bardzo. Powiem więcej. „Jak najdalej od polityki w samorządach” – podkreśla Nowak. Jego opinię podziela inny z kandydatów do sejmiku, poseł trzech kadencji Andrzej Potocki. - Jest dobrym obyczajem, że prezydent Polski tuż po wyborze składa legitymację partyjną. W ten sposób, przynajmniej formalnie staje ponad zależnościami partyjnymi. To gest wobec wyborców mających różne poglądy polityczne – mówi były parlamentarzysta, dziś kandydat do Sejmiku. – I jak prezydent naszego kraju jest prezydentem wszystkich Polaków, tak wójt, burmistrz czy prezydent powinien być przywódcą całych swoich społeczności, a nie być urzędnikami własnej partii. Stąd apel do osób, które zostaną wybrane wójtami, burmistrzami czy prezydentami, żeby dobrowolnie, niezmuszani do tego ustawą czy uchwałą złożyli swoje legitymacje partyjne i postarali się być ponad dotychczasowe zobowiązania.


Prebiotyczny szampon do włosów regenerujący MAWAWO, 250 ml - PIELĘGNACJA WŁOSÓW - cena | Moja Azja\n» Prebiotyczny szampon do włosów regenerujący MAWAWO, 250 ml\nKod produktu: MAW016\nMasz suche, cienkie i zniszczone farbowaniem włosy? Ten prebiotyczny szampon regenerujący będzie idealny dla Ciebie. Szampon do włosów suchych, cienkich, zniszczonych farbowaniem i układaniem na ciepło stworzony na bazie prebiotyków intensywnie regeneruje włosy.\nTen wegański szampon regenerujący do włosów delikatnie, ale skutecznie myje włosy i skórę głowy, jednocześnie odżywiając i wzmacniając naturalną mikroflorę. Ekstrakt z alg odbudowuje uszkodzenia oraz wzmacnia odporność włosów na działanie szkodliwych warunków zewnętrznych. Prebiotyki oraz arginina przywracają równowagę naturalnej mikroflorze i barierze hydrolipidowej skóry głowy. Gliceryna roślinna nawilża, ogranicza efekt puszenia się włosów, a także zmiękcza je i wygładza.\nkeramare – ekstrakt z algi Cystoseira compressa (Esper) Gerloff & Nizamuddin osadzony na amylopektynie kukurydzy, restrukturyzuje włókna keratynowe włosa, poprawia integralność struktury włosa chroniąc go przed działaniem wysokiej temperatury i szkodliwych czynników zewnętrznych.\nwłosy suche, łamliwe, puszące się.


Mercedes-Benz Mojsiuk – sprawdzony partner w zakupie samochodu - Prestiż - Magazyn Koszaliński\nMercedes-Benz Mojsiuk – sprawdzony partner w zakupie samochodu\nW każdej firmie użytkującej samochód do celów służbowych, aby zwiększyć ekonomiczność działalności biznesowej, przedsiębiorca potrzebuje takiego samochodu, na którym zawsze może polegać oraz partnera finansowego zdolnego zaoferować mu indywidualne rozwiązania na atrakcyjnych warunkach, w możliwie najkrótszym czasie. Na takie zapotrzebowanie odpowiedź jest tylko jedna: „Mercedes-Benz Mojsiuk zaprasza”.\nCodzienne funkcjowanie podmiotów gospodarczych z każdym rokiem nabiera coraz większego tempa. Skraca się czas realizacji zamówień czy terminów dostaw. Powoduje to sytuację, gdzie kluczowego znaczenia nabiera współpraca z pewnymi i sprawdzonymi kooperantami lub oparcie prowadzonej działalności na sprawdzonych i pewnych narzędziach.\nZ pewnością jednym z takich narzędzi jest w firmie samochód. Od jego niezawodności działania zależy życie wielu firm. Dlatego też wiele z nich decyduje się na zakup samochodów marki Mercedes-Benz i koszalińskiego dealera tej marki – firmę Mojsiuk.\n40 lat doświadczenia na rynku motoryzacyjnym w połączeniu z oferowaną niemiecką marką ugruntowało pozycję firmy jako sprawdzonego partnera i dostawcy niezawodnych środków transportu, ale to nie wszystko.\nFirma Mojsiuk oprócz samego produktu oferuje klientom – firmom także indywidualnie dobrane rozwiązania i formy zakupu swoich samochodów, co także jest niesłychanie ważne dla tempa prowadzenia działalności, o którym napisano wyżej.\nDealer poprzez specjalnie utworzone do tego celu stanowiska ekspertów bankowych oferuje szybkie i zindywidualizowane propozycje zakupu oparte na ofercie Mercedes-Benz Financial Services, należącej do grupy Daimler Financial Services, mającej swoje oddziały w 40 krajach świata. Wszystko to sprawia, że przedsiębiorca, decydując się na skorzystanie z oferty firmy Mojsiuk, zyskuje spokój, komfort obsługi i oczekiwaną korzystną, indywidualnie skonstruowaną pod jego potrzeby ofertę praktycznie w miejscu zakupu i działania swojego przedsiębiorstwa.\nProdukt – to jedno, forma zakupu to drugie, ale trzecim filarem oferty koszalińskiego dealera są ubezpieczenia, których wachlarz i fachowe doradztwo jest również dostępne na miejscu w salonie.\nPodsumowując: wszystkie wyżej wymienione składowe oferty firmy Mojsiuk pozwalają na szybkie nabycie i wpięcie w codzienną pracę samochodu firmowego, zarówno osobowego, jak i dostawczego.\nSpełnij swoje marzenie – taką propozycje możesz u nas usłyszeć\nZamiast kupować samochód na własność, przedsiębiorca może wybrać korzystne miesięczne raty leasingowe. Program finansowania Lease&Drive to wymarzony samochód w niskich ratach miesięcznych. Płacąc co miesiąc drobny ułamek ceny, można cieszyć się komfortem i bezpieczeństwem, które daje jazda nowym Mercedesem. Nie trzeba przy tym inwestować własnego kapitału, a umowę można rozszerzyć o liczne dodatkowe opcje. Jeśli przedsiębiorca chce podnieść wizerunek swojej firmy i zawsze jeździć najnowszym modelem Mercedesa, a opisywanym wcześniej jednym z priorytetów funkcjonowania firmy jest finansowanie samochodu przy zachowaniu niskich kosztów miesięcznych w stałej wysokości, oferta Lease&Drive będzie doskonałym wyborem. Koszaliński dealer marki Mercedes-Benz – firma Mojsiuk, dysponuje szeroką ofertą samochodów osobowych i dostawczych dostępnych od ręki.\nPozostałe plusy tej formy zakupu auta to:\nDzięki wysokiej, gwarantowanej wartości końcowej, opłaty miesięczne będą wyjątkowo niskie.\nElastyczność finansowania – umowa może zawierać samo finansowanie, ale można też rozbudować ją o dostępne dodatkowo opcje:\nubezpieczenie komunikacyjne – dzięki dostępnej na miejscu ofercie ubezpieczeniowej nabywca samochodu, może spokojnie się odprężyć. Dzięki dopasowanym ubezpieczeniom dla zakupionego Mercedesa możliwe jest stworzenie ochrony całkowicie zgodnej z zakresem oczekiwania klienta. Chroniony jest nie tylko samochód, ale kupujący otrzymuje pewność, że samochód w razie uszkodzenia zostanie naprawiony w warsztacie Mojsiuk Centrum Blacharsko – Lakierniczym zgodnie z wymaganiami producenta,\nubezpieczenie GAP – zapewni Ci poczucie bezpieczeństwa w przypadku zaistnienia szkody całkowitej lub kradzieżowej pojazdu. W przypadku tak nieszczęśliwego wydarzenia, jakim jest szkoda całkowita pojazdu będąca następstwem wypadku, lub kradzież pojazdu, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia Auto-Casco jest niższa niż wartość fakturowa pojazdu.\nUbezpieczenie GAP pokrywa różnicę pomiędzy fakturową wartością zakupu pojazdu, a wartością wypłaconego odszkodowania Auto-Casco.\npakiet gwarancyjny, a także,\nkartę paliwową oraz koszty sezonowej wymiany opon.\nTylko od kupującego zależy, czy wykupi użytkowany samochód na własność po zakończeniu umowy. Można także zwrócić go do dealera i wymienić na nowy lub wydłużyć umowę na kolejny okres.\nPrzykładowe oferty dostępne od ręki w systemie wyszukiwarki Stock Browser Dealer Mojsiuk:\nWszystkie to można znaleźć u koszalińskiego dealera – firmy Mojsiuk pod poniżej podanymi adresami wyszukiwarek Stock Browser:\nhttps://oferta.mercedes-benz.pl/mojsiuk/ – samochody osobowe\nhttps://ofertavan.mercedes-benz.pl/mojsiuk – samochody dostawcze\nW razie pytań o prezentowane, jak i pozostałe modele marki Mercedes-Benz zapraszamy do Autoryzowanego Salonu Mercedes-Benz Mojsiuk w Starych Bielicach k/Koszalina, ul. Koszalińska 89 lub pod nr tel.: 94/34 77 372 – samochody osobowe, tel.: 94/34 77 376 –


Znaleźć czas na trening – odcinek 1 | Ultrasetka Blog\n← Przemyślenia saute czyli prosto z wody\nKarnet Open →\n5 comments on “Znaleźć czas na trening – odcinek 1”\nStoMil napisał(a) 25 stycznia 2011 o 01:05 :\nDłuższy sen – pomaga zregenerować organizm 🙂\nŚniadanie zjedzone bez pospiechu – najważniejszy posiłek dnia 🙂\n… znając życie, pozostała część dnia to Wielka Bieganina. 🙂\nCieszę się że znalazłaś czas na wpis.\nultrasetka napisał(a) 28 stycznia 2011 o 22:53 :\nI to jest optymistyczna wersja przyczyn przesypiania dodatkowej godziny\nHankaskakanka napisał(a) 27 stycznia 2011 o 10:51 :\nPrzeczytałam kilka postów z bloga Zenhabits i rozpoczęłam akcję: gasimy światło o 22:30 😉 Na treningi na razie znajduję czas, ale gorzej z 8 godzinami snu.\nultrasetka napisał(a) 28 stycznia 2011 o 22:51 :\nJa też próbowałam wykorzystać parę pomysłów z Zenhabits, ale ta 22:30 u mnie zalicza się do zadań niewykonalnych 🙂\nborman napisał(a) 28 stycznia 2011 o 23:36 :\nAha! Szczególnie gdy trening zaczyna się po 23 😉 .


Założycielka SP - StarProject akademia wokalu\nZałożycielką STAR PROJECT – akademii wokalu & agencji artystycznej, jest Oliwia Bartuś-Staszak.\nOliwia Bartuś -Staszak, urodzona w maju 1986 roku w Gdańsku, półtora miesiąca po wybuchu w Czarnobylu – efektem, którego tłumaczy niektóre aspekty swojego charakteru. Pierwszy utwór o tytule “kffiatuszki moje kffiatuszki” skomponowała w wieku 3 lat. Inspiracją dla tego dzieła był katalog z kwiatami doniczkowymi. Zainteresowania muzyczne skierowała w stronę nauki gry na pianinie, którą rozpoczęła w wieku 7 lat, osiągając wiek 9 lat zakończyła marzenia rodziców o karierze pianistki. W tym samym czasie skutkiem rodzicielskiego szantażu emocjonalnego, dotyczącego eksmitowania z domu ulubionego chomika Wiórka, Oliwia, mimo wcześniejszych oporów przystąpiła do szkolnego zespołu muzycznego “Delfinki” w szkole podstawowej nr 2 w Ustce. W wieku 12 lat Oliwia rozpoczęła naukę śpiewu pod okiem prywatnych nauczycieli. Chrzest bojowy przeszła rok później, gdy jako solistka zaśpiewała przed Lechem Wałęsą.\nOd 2004 roku “Ofilia” założyła własny zespół muzyczny, wciąż pobierając prywatne nauki śpiewu, między innymi u Marka Kaczanowskiego, związanego z Teatrem Muzycznym w Gdyni. Pod koniec 2006 roku, będąc studentką dziennikarstwa na jednej z wyższych uczelni w Gdańsku, założyła zespół Arshenic, którego jest wokalistką i autorką tekstów oraz współautorką muzyki. Jej wiersze zostały kilkakrotnie wydane w zbiorowych tomikach poezji.\nStudiując podyplomowo na kierunku Public Relations Politechniki Gdańskiej, wiedzę stosowała praktycznie tworząc wizerunek i markę zespołu. W 2011 wraz z Arshenic wystąpiła w drugiej edycji programu Must be the music wykonując cover “Paparazzi” – Lady Gagi. Po obronieniu Pracy Magisterskiej będącej uwieńczeniem kierunku Reklama i PR na Uniwersytecie Gdańskim zdecydowała o utworzeniu własnej Akademii Wokalu. Od 2012 roku prowadzi własnych uczniów oraz udziela się w licznych projektach muzycznych oraz jako wokalistka sesyjna i ghost writer.\nWe wrześniu 2015 Oliwia wzięła udział w warsztatach dla nauczycieli uczących wokali metalowych (scream, growl itd) prowadzonych przez Melissę Cross, nauczycielkę wokalu z Nowego Yorku, autorkę płyt “Zen of scream” która prowadzi wokalistów takich zespołów jak: Lamb of God, Slipknot, Arch Enemy, Every Time I Die, All That Remains, Killswitch Engage i innych.\nW 2019 nakładem międzynarodowej wytwórni Sliptrick Records wydany został album Final Collision zespołu Arshenic (zobacz na instagramie), będący trzecim albumem w karierze zespołu.\nW sierpniu 2020 Oliwia Brała udział w warsztatach dotyczących radiowej promocji artystów, prowadzonych przez dyrektora muzycznego stacji Antyradio, Marcina Bąkiewicza.


ja już na diecie specjalnie nie jestem, bo jak sobie przypomnę ile przecierpiałam jakie biegunki miałam, to wolałam zjeść coś normalnego, w uciążliwych biegunkach bardzo pomógł mi preparat intesta http://intesta.pl dzięki któremu całkowicie biegunki mi przeszły i zaczęłam normalnie chodzić na kibelek, bez rewolucji jelitowych\nja polecam zamówić wybrany dla siebie catering dietetyczny, dzięki niemu schudniecie i nie będziecie musieli gotować - http://dietaabc.pl/dieta/dieta-pudelkowa...-korzysci/ polecam\nMoim zdaniem każdy ma inna najlepszą dietę dla sowiego ciała. Indywidualnie można dobrać ją na https://www.konsultexpert.pl/dietetics To storna ze specjalistami gdzie można porozmawiać online z dietetykiem i ustalić konkretne działania. Wszystko jest anonimowe i bardzo proste do zorganizowania. Wystarczy się umówić.\nJeśli zastanawiacie się nad wyborem konkretnej diety, to mogę Wam polecić, tak jak mi poleciła moja koleżanka http://blondforum.pl/Temat-Jaka-dieta-na...ight=dieta Jest to strona, na której znajduje się wiele ciekawych propozycji gotowych diet, program do układania diety czy blog z ciekawymi wskazówkami. Polecam serdecznie.\na czy próbowałyście zielonej algi?\nMam nadwagę i chciałabym zrzucić te zbędne kilogramy. Nie znam się na dietach, nigdy wcześniej się nie odchudzałam, ostatnio czytam trochę na ten temat ale nie wiem jak to wygląda z praktycznej strony, tzn. która dieta faktycznie zadziała? Czy dieta pudełkowa jak z tej firmy http://www.fitdiet.pl/ pomaga w odchudzaniu ? Czy ktoś może go stosował ?\nJestem ciekawa co sądzicie o takiej możliwości jak tabletki na odchudzanie. Nigdy nie brałam żadnych tego typu pigułek ale widzę powoli, że coraz gorzej idzie mi odchudzanie i dieta to za mało. Jestem ciekawa Waszych opinii na ten temat.\nSama dieta, to nie wszystko - nie należy również zapomnieć o regularnych ćwiczeniach. Myślę, że wart byłoby również wspomóc się suplementami firmy https://greenbarleyplus.pl/ które ponoć dobrze radzą sobie w spalaniu tkanki tłuszczowej. Zresztą, nie tylko chcąc zrzucić zbędne kilogramy warto stosować suplementy...\nDieta jest ważna, musi być bogata w owoce i warzywa. Oczywiście wcześniej warto oczyścić organizm, jest taka specjalny pakiet detox complex, zawiera naturalne składniki, witaminy, różne składniki odżywcze. On usuwa z organizmu toksyny, patogeny, bakterie, wirusy, wolne rodniki. Na stronie http://puresave24.eu/produkty/pakiet-odz...ox-complex można sobie sprawdzić ten pakiet.


Blog - Czym jest french press i jak parzyć w nim kawę? - sklep internetowy Kreos - kawa i słodycze nie tylko ze Szwecji\n» Czym jest french press i jak parzyć w nim kawę?\nZ czego wynika popularność french pressu do kawy?\nFrench press to bardzo prosty zaparzacz do kawy, dzięki czemu zyskał dość dużą popularność wśród kawoszy wykorzystujących alternatywne sposoby jej parzenia. Zbudowany ze szklanego pojemnika i metalowej lub plastikowej obudowy oraz tłoku z sitkiem umożliwia zaparzenie kawy i wygodne oddzielenie od niej fusów. Łatwość obsługi i nieskomplikowana budowa french pressu to główne zalety, które przemawiają za tym rozwiązaniem. Zaparzacz typu french press używany jest również do zaparzania herbaty lub spieniania mleka, dlatego stanowi uniwersalne urządzenie, które warto mieć w swojej kuchni.\nParzenie kawy we french pressie jest bardzo proste. Wystarczy pamiętać o kilku podstawowych krokach:\nWyjmij z zaparzacza tłok z sitkiem.\nPrzepłucz zaparzacz gorącą wodą, aby rozgrzać naczynie.\nWsyp przygotowaną wcześniej kawę i ułóż ją równo na danie french pressu.\nWlej gorącą wodę w temperaturze ok. 88-90 °C do poziomu wsypanej kawy.\nWymieszaj całość łyżeczką i poczekaj minutę.\nNastępnie wlej resztę wody i ponownie wymieszaj kawę.\nPozostaw ją na kilka minut, aby się zaparzyła.\nWłóż tłok z sitkiem i delikatnie wciśnij go na dno.\nIle kawy dodawać do french pressu?\nPodczas parzenia kawowego naparu proporcje są bardzo istotne, dlatego warto wiedzieć, ile kawy wsypywać do french pressu. Jej ilość uzależniona jest od pojemności zaparzacza, warto jednak na początek zachować proporcje 60 g kawy na 1000 ml wody.\nJaka kawa do french pressu będzie najlepsza? Taka, jaką lubisz. Wybór zależy od Twoich preferencji smakowych. Możesz zdecydować się na kawę rozpuszczalną lub zmielić ziarna ulubionej kawy bezpośrednio przed zaparzaniem. Ziarna warto zmielić grubo, aby kawa nie nabrała zbyt ciężkiego i goryczkowatego smaku.\nZaparzacze do kawy typu french press są łatwo dostępne w sklepach. Można je wybrać spośród wielu modeli, które różnią się między sobą np. wielkością, rodzajem obudowy czy wyglądem. Aby mieć pewność, że wybrałeś dobry french press do kawy, upewnij się, że sitko dokładnie przylega do jego ścianek – dzięki temu żadne drobinki fusów nie przedostaną się do naparu. Uważaj również na tańsze modele z plastikowym tłokiem. Niska jakość materiału może wpłynąć na smak i jakość przygotowywanej kawy.


Karta podatkowa - Inwestycje.pl\nNieliczni przedsiębiorcy, którzy zamierzają prowadzić niewielki zakład usługowy, małą działalność wytwórczo-usługową lub handlową powinni zastanowić się nad taką formą opodatkowania, jak karta podatkowa.\nWybranie takiej formy opodatkowania zwalnia przedsiębiorcę z obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych, czy składania zeznań podatkowych w ciągu roku. Rodzaje działalności gospodarczej, których właściciele mogą skorzystać z takiego opodatkowania, jak karta podatkowa można znaleźć w 3 rozdziale ustawy z 10.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.\nPrzedsiębiorca, który wybierze taką formę opodatkowania musi się jednak liczyć z tym, że nie będzie miał prawa do odliczenia ulg i odliczeń – z wyjątkiem składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto karta podatkowa zobowiązuje przedsiębiorcę do wydawania rachunków i faktur VAT na życzenie klientów a także do przechowywania ich kopii przez 5 lat. Wysokość podatku przy opodatkowaniu na zasadzie karty podatkowej zawsze ustala właściwy urząd skarbowy.\nZarówno w przypadku ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jak i karty podatkowej przedsiębiorcy nie mogą pomniejszyć przychodów swoich przedsiębiorstw o koszty. Zatem, jeśli prowadzenie działalności gospodarczej generuje duże koszty, przedsiębiorca musi się zastanowić, czy skorzystanie z jednej z tych form opodatkowania jest korzystne w przypadku jego firmy.


Jaka jest różnica między akumulatorem trakcyjnym a akumulatorem rozruchowym?\nRóżnica między akumulatorem trakcyjnym a rozruchowym.\nBaterie są poszukiwane w różnych dziedzinach. Służą również do zapewnienia eksploatacji samochodów i wyposażenia specjalnego. Zastanówmy się, jaki jest cel takich urządzeń i dowiedzmy się, czym różni się akumulator trakcyjny od rozruchowego.\nAkumulatory pełnią funkcję urządzeń magazynujących energię. Mają płytki elektrod, które są ładowane podczas interakcji ze specjalnymi związkami. Te części to katody i anody.\nEnergia jest dalej wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem. Na przykład może być konieczne przy uruchamianiu silnika, zapewnianiu oświetlenia lub używaniu do utrzymania działania niektórych mechanizmów i systemów. Ważnymi parametrami omawianych urządzeń są napięcie, pojemność, dopuszczalny stopień rozładowania, moc prądu rozruchowego i inne.\nPodział urządzeń na dwie kategorie następuje zgodnie z ich przeznaczeniem. Różnica między akumulatorem trakcyjnym a akumulatorem rozruchowym polega na tym, że to modele pierwszego typu są tworzone dla tych przypadków, w których wymagane jest długotrwałe i stabilne zasilanie dowolnego sprzętu. Akumulatory trakcyjne są stosowane na przykład w wózkach magazynowych, wózkach transportowych i sprzęcie czyszczącym, a także są stosowane w łodziach i wózkach inwalidzkich.\nAle do normalnego samochodu odpowiedni jest akumulator rozruchowy. Dzięki imponującemu prądowi rozruchowemu pomaga napędzać silnik. W tym momencie akumulator oddaje dużo energii, a następnie, gdy samochód jest w ruchu, jest doładowywany z generatora.\nJeśli skupisz się na szczegółach urządzeń, zauważysz, że płyty modeli trakcyjnych są dość masywne. W tym projekcie zużywają się mniej. Aby nadwozie wytrzymało obciążenie od tych elementów, ma również grube ściany. Płyty startowe są cienkie, gęsto rozmieszczone. Taka konstrukcja zapewnia prąd wystarczający do uruchomienia silnika. Warto zauważyć, że akumulatory rozruchowe zawsze „chowają się” pod maską, będąc źródłem szkodliwych oparów. Jednocześnie urządzenia trakcyjne charakteryzują się niską emisją gazów.\nJaka jest różnica między akumulatorem trakcyjnym a akumulatorem rozruchowym pod względem podatności na głębokie rozładowanie? Fakt, że próbki pierwszej odmiany nie boją się takich warunków. Z kolei akumulator rozruchowy wykazuje pod tym względem zauważalną wrażliwość. Jeśli ta jednostka zostanie kilkakrotnie dokładnie rozładowana, straci namacalną część swoich właściwości, a nawet całkowicie ulegnie awarii. Musisz to uważnie monitorować.\nAkumulatory trakcyjne Urządzenia rozruchowe\nŹródła energii stałej Głównym celem jest uruchomienie silnika\nZasilanie mechanizmów urządzeń specjalnych samochody\nMasywne elementy konstrukcyjne Cienkie przesunięte płyty\nLekkie gazowanie Szkodliwe opary\nNiewrażliwe na silne wyładowania Pełne wyładowanie jest dla nich przeciwwskazane\nRóżnica między akumulatorem litowo-polimerowym a akumulatorem litowo-jonowym.\nJak ufarbować brodę?\nJak ozdobić stół na urodziny?.\nCo sprawia, że Bazarow jest bohaterem swoich czasów w powieści „Ojcowie i synowie”?\nRóżnica między zaległością a długiem.\nJak pomalować azjatyckie oczy?\nRóżnica między sterletem a jesiotrem


Lexie's Art: Świąteczny Kiermasz Rękodzieła\nMam przyjemność zaprosić wszystkich na\nw MiniMax Cafe i korytarzach Galerii Topaz\ntam zagoszczą zielonogórscy rękodzielnicy.\nNiepisaną tradycją stało się, że bardzo czynnie uczestniczę w organizacji kiermaszu ;-)\nGościć nas będzie MiniMax Cafe, udostępni nam również korytarze Galerii Topaz!\nNa kiermaszu będzie można znaleźć mnóstwo różności: ozdoby bożonarodzeniowe, dekoracje do domu wykonane najróżniejszymi technikami, ceramikę, niepowtarzalne kartki, biżuterię, naturalne mydła i obrazy – wszystko to stworzone z pasją.\nW trakcie trwania kiermaszu Pracownia Kreatywne i Pożyteczne we współpracy z Zielonogórskim Schroniskiem będzie kwestowała na rzecz kocich domów tymczasowych, m.in. na rzecz kotki Zosi, która ma nowotwór uszu. Każdy kto odwiedzi stoisko będzie mógł "poczęstować" się vegańskimi ciasteczkami, dla miłośników książek nie zabraknie kocich zakładek, a dla tych, którzy lubią się przytulać, będą kocie przytulaki. Wspólnie szukać będziemy imion dla piątki podrzuconych ostatnio kocich maluchów.\nPodczas kiermaszu przewidziane są również atrakcje dla dzieci w postaci mini – warsztatów prowadzonych przez rękodzielników.\nWięcej szczegółów znajdziecie w wydarzeniu na fb.\nGorąco wszystkich zapraszam!!!\nAnna Pietrzak 14 grudnia 2016 11:20\nPiękna idea. Trzymam kciuki za kotki :)\nLexie's Art 14 grudnia 2016 11:46\nDziękuję - w imieniu swoim i kotków ;-)


Zęby - tantis.pl\nWydawnictwo: Wydawnictwo Dwukropek, Wydawnictwo Juka\n16,86 zł 29,99 zł\n19,53 zł 29,00 zł\noszczędzasz 22,60 zł (24%)\noszczędzasz 13,13 zł (44%)\nKsiążka Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwa skarbnica wiedzy dla wszystkich małych pacjentów dentysty, ale też po prostu dla dzieci, które lubią wiedzieć więcej! Dbanie o zęby od najmłodszych lat życia jest bardzo ważne z uwagi na wiele powikłań i chorób wiążących się z chorym uzębieniem. Książka umożliwia śledzenie rozwoju zębów od wieku niemowlęcego po dorosłość, prezentując niezbędne informacje związane z ich odpowiednim czyszczeniem, ale także leczeniem.\nW tej przygodzie będzie dziecku towarzyszyć sympatyczna Pola, której mama pracuje jako dentystka. Pola poznaje wiele ciekawych informacji o swoim zdrowiu, którymi chętnie dzieli się z czytelnikami. Bohaterowie wyjaśniają, skąd biorą się zęby, z czego są zbudowane, co im zagraża oraz jest dla nich niezdrowe, jak powinno się odżywiać, by im nie zaszkodzić, jak powinno się je myć i o nie dbać, a także jak wygląda wyposażenie gabinetu dentystycznego. Dziecko dowie się więcej także o tym, dlaczego traci się zęby, jak wygląda wyrastanie stałego uzębienia oraz na czym polega korekta zgryzu. Pola dorasta podczas opowieści, a wraz z nią zmienia się jej uzębienie, przed którym pojawiają się nowe wyzwania. Wszystkie procesy związane z zębami są odpowiednio omawiane i tłumaczone przez narratora.\nPola oraz jej mama zabiorą również dzieci na wycieczkę po gabinecie dentystycznym, prezentując jego wyposażenie, a także tłumacząc kolejne etapy leczenia zębów. Dzięki temu dziecko bardziej przyzwyczai się do wizyty u dentysty, a także przekona się, jak ważne jest regularne badanie uzębienia. Już od najmłodszych lat można przeglądać z dzieckiem przygody Poli, przy okazji ćwicząc jego umiejętność czytania. Autorem książki jest Wojciech Grajkowski, biolog i współtwórca podręczników szkolnych. Wydanie wzbogacają również barwne ilustracje Wojciecha Stachyry.\n22,50 zł 39,99 zł\n11,45 zł 18,99 zł\n18,46 zł 34,80 zł\n20,56 zł 32,99 zł\nIdentyfikator produktu 869011\nAutor Wojciech Grajkowski, Wojciech Stachyra\nWydawnictwo Wydawnictwo Dwukropek, Wydawnictwo Juka\nWymiary produktu [mm] 10 x 267 x 254\nNasza cena 16,86 zł\nKsiążka dla Wszystkich Rodziców i ich dzieci! Oswaja i tłumaczy po co są zęby? Jak o nie dbać. Dlaczego zęby wypadają? Po co chodzić do dentysty? Historia Poli pokazuje jak prawidłowo dbać o zęby, by cieszyć się zdrowym, pięknym uśmiechem.\nPięknie zilustrowana i mądrze napisana książka!\nUświadomiła 4latkowi jakie są etapy wyżynania zębów i jak ważne jest dbanie o nie\n(to na czym na zależało najbardziej po 1szej wizycie u stomatologa...)\nże nie ma się co bać wizyty i samego dentysty.\nKsiążkę czyta się bardzo przyjemnie, polecamy:)\nŚwietnie zobrazowana, syn zachecony do nauki o zebach i do ich mycia\nŚwietna książeczka, którą śmiało można podarować każdemu dziecku. To taka encyklopedia na temat ząbków. Jest tu o tym dlaczego trzeba o zęby dbać, jak często szczotkować, dlaczego traci się zęby mleczne i wiele, wiele innych fascynujących ciekawostek, który każdy maluch powinien się dowiedzieć. Na szczególną uwagę zasługuje kolorowa szata graficzna, przyjazna dla dzieciak. Myślę że po przeczytaniu Wasze dziecko nie dość, że będzie ochoczo szczotkowało żeby, to jeszcze przestanie się bać dentysty. Polecam!\nO, no i taką książkę to powinni w szkołach za darmo rozdawać. Może wtedy wszystkie maluszki zrozumiałyby dlaczego higiena jamy ustnej jest taka ważna. Moja córka zasypuje mnie różnymi pytaniami, ale dzięki tej pozycji chociaż uniknąłem odpowiadania na te które dotyczą zębów. I co więcej, odkąd czyta tą książkę (kilka razy, bo nie skończyło się na jednorazowej lekturze) to zaczęła szczotkować zęby bez przypominania, a to naprawdę duży sukces. Nie pozostaje mi więc nic innego jak polecić!\nSuper jest ta książka! No genialna! Niby nic specjalnego, bo informacje nie wymagają jakiejś kreatywności, zwyczajna wiedza od co, a jednak autor fajnie ugryzł temat. No i swoją droga szata graficzna też robi robotę. Polecam!\nŁadna, kolorowa i niosąca za sobą ogrom wiedzy na temat zębów. I to tego rewelacyjna cena. Czego chcieć więcej? Kupiłam ostatnio egzemplarz chrześniakowi i córce znajomych. Generalnie jak nie mam pomysłu na prezent to zawsze kupuję tą książeczkę, a dzieciaki są zachwycone.\nBardzo pomysłowa książka! Aż szkoda, że tak późno na nią trafiłam. Bo nie powiem przydałaby mi się wcześniej. No ale jak to się mawia, lepiej późno niż wcale. W książce dzieci znajdą odpowiedzi na różnorakie pytania dotyczące higieny zębów. Polecam.\nŚwietna książka dla najmłodszych, najbardziej ciekawych czytelników. Dlaczego ciekawych? Bo autor najpierw zasypuje nam gromem pytań i na wszystkie potem fajnie odpowiada Takich książeczek jak ta, tłumaczących różne tematy powinno być znacznie więcej na rynku, zdecydowanie. To duża pomoc edukacyjna dla rodzica. Polecam.\nKsiążka Zęby to nasze najnowsze odkrycie. Choć z drugiej strony autor mógłby dać jakaś inną nazwę, bo ta brzmi trochę horrorowato. No ale nic, nie o nazwę tu tak naprawdę chodzi, a o zawartość, która jest genialna. W fajnej formie mamy przedstawione odpowiedzi na multum dentystycznych pytań, typu dlaczego trzeba dbać o ząbki, czy dlaczego słodycze im szkodzą. Wszystko to przyozdobione kolorową, sympatyczną oprawą graficzną. Polecam!\nMoja córeczka jeszcze nie potrafi czytać, ale za to chętnie słucha jak ja jej czytam tą książeczkę. Codziennie przerabiamy jedno pytanko i jedną odpowiedź. Wszystko zostało przygotowane tak, by dziecko zrozumiało, a przy tym zainteresowało się ząbkową tematyką. Szata graficzna bardzo kolorowa i prosta, co w zasadzie podoba mi się. Polecam wszystkim dzieciom tą lekturę, w końcu warto wiedzieć co nieco o ząbkach, to motywuje do dbania o higienę J\nFantastyczna książeczka dla najmłodszych. Dzięki niej dzieci zrozumieją wszystko co dotyczy zębów. Autor w przyjazny, bardzo zabawny sposób odpowiada na szereg pytań ciekawskich maluchów, jak chociażby: dlaczego słodycze i bakterie są groźne dla naszych zębów, jak wygląda pierwsza wizyta u dentysty czy dlaczego tracimy mleczne zęby. No po prostu istna skarbnica wiedzy w fantastycznej formie J i do tego cena rewelacja! Polecam, polecam i jeszcze raz polecam!\nBardzo fajna książka. szczerze mówiąc już długo takiej szukałam. Mała w kółko zasypuje mnie różnymi pytaniami, a dlaczego słodycze niszczą zęby, a dlaczego mi mleczaki wypadają. No i to jest taka encyklopedia przygotowania specjalnie na takie ciekawskie przypadki. Książka zrobiła furorę w przedszkolu i teraz wszystkie dzieciaki ją czytają. Dobrze, niech się edukują, ze o zęby trzeba dba!\n11,44 zł 18,99 zł\nJuż wiem, jak to działa. 50 rzeczy do okrycia\n16,94 zł 28,00 zł\n16,50 zł 32,80 zł\n17,50 zł 34,80 zł\n20,96 zł 32,99 zł\n18,11 zł 29,90 zł\n47,27 zł 59,99 zł\nElementarz. 6-latek poznaje świat\nJoanna Straburzyńska, Wojciech Stachyra\n8,08 zł 14,35 zł\nElementarz. 6-latek poznaje cyfry\nMistrz logicznego myślenia. Domowa Akademia\n6,03 zł 10,70 zł\n70,30 zł 78,73 zł\n28,04 zł 29,90 zł\n19,63 zł 29,90 zł


Czy możemy zobaczyć Chrystusa?\nMisjonarskie Boże Narodzenie\nChcieć zobaczyć Zbawiciela\nNasza odpowiedzialność za uczestnictwo w pracy świątynnej i poznawanie historii rodziny\nPrzesłanie od Rady Prezydenta Kościoła, grudzień 2010 r.\nPewien starszy pan czytał wieczorną bajkę swojej czteroletniej wnuczce, gdy ona spojrzała w górę i powiedziała: „Dziadku, spójrz na gwiazdy!” Uśmiechnął się łagodnie i rzekł: „Jesteśmy w pomieszczeniu, kochanie. Nie ma tu gwiazd”. Ale dziecko upierało się: „W twoim pokoju są gwiazdy! Patrz!”\nDziadek spojrzał w górę i ku swemu zdumieniu spostrzegł, że sufit był posypany metalicznym brokatem. Przez większość czasu był on niewidzialny, ale gdy światło padało tam w określony sposób, rzeczywiście wyglądał jak morze gwiazd. Trzeba było oczu dziecka, by je zobaczyć, ale istotnie, widać było gwiazdy. Od tego czasu, wchodząc do pokoju i spoglądając na sufit, dziadek widział to, czego nie potrafił dostrzec wcześniej.\nWkraczamy w kolejny wspaniały okres Bożego Narodzenia, wypełniony muzyką, światłem, przyjęciami i rozdawaniem prezentów. Spośród wszystkich ludzi szczególnie my, członkowie Kościoła, który nosi imię Zbawiciela, powinniśmy spojrzeć poza powierzchowne aspekty tego okresu i ujrzeć wyjątkową prawdę i piękno z nim związane.\nZastanawiam się, jak wielu w Betlejem wiedziało, że właśnie tam, w ich sąsiedztwie, przyszedł na świat Zbawiciel? Syn Boga, długo oczekiwany i obiecany Mesjasz — On był pośród nich!\nPamiętacie, co anioł powiedział pasterzom? „Gdyż dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan […]”. A oni powiedzieli: „Pójdźmy zaraz aż do Betlejemu i oglądajmy to, co się stało i co nam objawił Pan” (Ew. Łukasza 2:11, 15).\nMusimy powiedzieć sobie w duchu tak jak ówcześni pasterze: „Oglądajmy to, co się stało”. Musimy tego gorąco pragnąć. Oglądajmy Świętego w Izraelu w żłóbku, w świątyni, na górze i na krzyżu. Jak pasterze chwalmy i wysławiajmy Boga za te radosne wieści!\nCzasem najtrudniejsze do zobaczenia rzeczy są przed nami. Jak ten starszy pan, który nie widział gwiazdek na suficie, my nie możemy czasem dostrzec tego, co jest widoczne gołym okiem.\nMy, którzy słyszeliśmy chwalebną wieść o przyjściu Syna Boga, my, którzy wzięliśmy na siebie Jego imię i zobowiązaliśmy się podążać Jego drogą jako Jego uczniowie — my musimy otworzyć nasze serca i umysły, by naprawdę Go ujrzeć.\nBoże Narodzenie jest cudowne pod wieloma względami. To okres aktów miłosierdzia, uprzejmości i bratniej miłości. To czas głębszej refleksji nad naszym własnym życiem i błogosławieństwami, które mamy. To czas wybaczania i dostąpienia wybaczenia. To czas, by cieszyć się muzyką, światłem, spotkaniami i prezentami. Ale cały urok tego okresu nie powinien przesłonić nam czy oddalać nas od oglądania Księcia Pokoju w Jego majestacie.\nUczyńmy z tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia czas wychwalania i radości, czas, gdy przyjmujemy fakt cudu, że Wszechmocny Bóg zesłał Swojego Jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa, by zbawił świat!\n© 2010 by Intellectual Reserve, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone. Printed in Germany. Zatwierdzenie wersji angielskiej: 6/09. Zatwierdzenie do tłumaczenia: 6/09. Tłumaczenie z: First Presidency Message, December 2010. Polish. 09372 166\nPomysły na nauczanie na podstawie tego przesłania\n„Zajęcia koncentrowania uwagi mogą być użyte do tego, aby wzbudzić zainteresowanie oraz pomóc uczniom skupić swą uwagę na temacie lekcji. […] Ilustracje są cennymi narzędziami, wzmacniającymi główną ideę lekcji i pomagającymi uczniom w zachowaniu uwagi” („Nauczanie — nie ma większego powołania” , str. 183, 164). Gdy zaczniecie dzielić się tym przesłaniem, możecie skupić uwagę słuchaczy poprzez pokazanie jakiejś ilustracji lub przeczytanie fragmentu z pism świętych i spytanie rodziny, w jaki sposób nawiązują one do tego przesłania.\n„Jednym z najważniejszych celów powinno być pomaganie innym w zastosowaniu zasad ewangelii w codziennych sytuacjach. […] [Pomóż] uczniom odkryć błogosławieństwa, które przychodzą wtedy, kiedy żyjemy według ewangelii” („Nauczanie — nie ma większego powołania” str. 181). Po przekazaniu tego przesłania, zastanówcie się, czy nie poprosić członków rodziny, by podzielili się doświadczeniami, które mieli, gdy myśleli o Zbawicielu podczas okresu bożonarodzeniowego.


Przywódcy i przewodnicy (20357)\nChoć przywódca i przewodnik to wyrazy bliskoznaczne, jest różnica pomiędzy jednym, a drugim. Przywódca ma autorytet, wiedzę i umiejętności oraz oczekuje od zgromadzonych wokół siebie osób posłuszeństwa i zwykle ludzie są mu posłuszni. Przewodnik ma autorytet, wiedzę i umiejętności, ale oczekuje od zgromadzonych wokół siebie osób, że będą się od niego uczyć w relacji partnerskiej. Pierwszy dobrze się nadaje do rywalizacji, np. w rynkowej grze o zalecenia, drugi lepiej sprawuje się przy wspólnym pokonywaniu problemów, np. podczas górskiej wspinaczki.\nOd prawie miesiąca w Himalajach na K2 wspina się polska zimowa wyprawa, która chce po raz pierwszy zdobyć te górę zimą. Patrząc na skład wyprawy nie można mieć wątpliwości – to najlepsi z najlepszych, którzy przeżyli już w górach wiele zwycięstw, ale i porażek. Po lekturze książki Adama Bieleckiego, jednego z uczestników wyprawy, pt. „Spod Zamarzniętych powiek” wnioskuję, że więcej porażek wiązało się z tym kiedy w górach ktoś przyjmował postawę przywódcy.\nOd prawie 30 lat prowadzone są negocjacje klimatyczne, które mają na celu doprowadzić do ograniczenia negatywnego wpływu człowieka na ziemski klimat. Taki problem też został postawiony przed ludzkością po raz pierwszy. Niestety jednak wciąż daleko do rozwiązania, ponieważ znajdują się tacy, którzy postanawiają działać jak przywódcy. W ciągu ostatnich kilku lat takich przywódców zyskały m.in. USA i Polska. A czas ucieka i czym później podejmiemy działania, tym większe prawdopodobieństwo, że „zamarzniemy w górach”.\nMoim zdaniem za mało jest przewodników, gdy stąpanie po rozgrzewającej się Ziemi staje się coraz bardziej niebezpieczne.


Związek Subregionu Zachodniego z siedzibą w Rybniku (pełna nazwa: Związek Gmin i Powiatów Subregionu Zachodniego Województwa Śląskiego z siedzibą w Rybniku) – stowarzyszenie 28 jednostek administracyjnych województwa śląskiego tj. 3 powiatów, 3 miast na prawach powiatu oraz 22 gmin. Obszar Związku Subregionu Zachodniego częściowo pokrywa się z jednostką statystyczną poziomu NUTS 3 (standardu Unii Europejskiej) zwaną podregionem rybnickim. Istnienie podregionów jest wykorzystywane m.in. dla dystrybucji Funduszy Strukturalnych Unii Europejskiej.\nZwiązek formalnie funkcjonuje od maja 2002 roku, jednak w praktyce rozpoczął działalność od maja 2003 r..\nWedług danych z 31 grudnia 2007 roku obszar gmin należących do związku zamieszkiwało 617.466 osób.\nNaczelnymi zadaniem związku jest dążenie do zrealizowania najważniejszych dla subregionu zadań inwestycyjnych. Należą do nich:\nmodernizacja Regionalnej Drogi Racibórz - Rybnik - Żory - Pszczyna (RDRP),\nbudowa Drogi Głównej Południowej (Pszczyna - Jastrzębie-Zdrój - Wodzisław Śląski - Racibórz),\n↑ a b Historia (pol.). Związek Subregionu Zachodniego z siedzibą w Rybniku. [dostęp 2008-11-04].