Plastyka brzucha jako metoda modelowania ciała po ciąży | Zdrowie - lilanespa.com.pl\nDo gabinetów chirurgów plastycznych zgłasza się coraz większa ilość kobiet niezadowolonych z wyglądu swojego ciała po przebytej ciąży i porodzie. Lekarze mogą zaproponować im wiele zabiegów poprawiających wygląd ciała – jednym z najpopularniejszych jest plastyka brzucha, której celem jest usunięcie nadmiaru skóry oraz tkanki tłuszczowej z tej okolicy. Choć jest to operacja dość inwazyjna, to jednak w większości przypadków przynosząca oczekiwane rezultaty.\nPlastyka brzucha to zabieg, którego popularność rośnie z roku na rok. Szacuje się, że tylko w Stanach Zjednoczonych wykonuje się około 325 tys. tego typu operacji rocznie. Jednym ze wskazań do przeprowadzenia plastyki brzucha jest chęć wymodelowania ciała po przebytej ciąży i porodzie. – Chcę zaznaczyć, że zabieg ten nie jest sposobem leczenia otyłości. Nie da się też usunąć dzięki niemu wszystkich blizn i rozstępów, zwłaszcza tych w środkowej i górnej części brzucha. Operacja daje najlepsze wyniki u pacjentek, których waga nie odbiega znacznie od normy, proporcjonalnie zbudowanych, których problemem są wiotkie mięśnie brzucha i nadmiar luźnej skóry. Zabieg nie jest dla osób otyłych i cierpiących na choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca i nadciśnienie – powiedziała portalowi polki.pl dr Małgorzata Chomicka-Janda z kliniki IQ Medica w Warszawie.\nJak przebiega plastyka brzucha i jakie ma zastosowanie u kobiet po ciąży?\nWiele kobiet po ciąży boryka się z poważnymi zmianami w swoim wyglądzie. Najczęstszymi kłopotami są fałdy rozciągniętej skóry na brzuchu oraz nadmierna ilość tkanki tłuszczowej w tych okolicach. Zalecanym w pierwszym przypadku zabiegiem jest plastyka brzucha, zwana fachowo abdominoplastyką, w drugim – plastyka brzucha połączona z liposukcją, czyli odsysaniem tłuszczu.\nPlastykę brzucha można przeprowadzić najwcześniej pół roku po zakończeniu karmienia piersią. Do tej pory w ciele kobiety nadal zachodzą zmiany – zarówno hormonalne, jak i w wyglądzie – więc interwencje chirurgiczne nie są wówczas wskazane. Za każdym razem abdominoplastyka jest poprzedzona wykonaniem podstawowych badań laboratoryjnych oraz EKG serca, a także konsultacją lekarską, w trakcie której chirurg rozmawia z pacjentką o jej oczekiwaniach oraz planuje zakres operacji. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, zaś trwa on od 3 do 5 godzin. W trakcie plastyki brzucha lekarz wykonuje dość szerokie cięcie w okolicach podbrzusza, usuwa nadmiar skóry, a także naciąga ją i modeluje. Jeśli jest taka konieczność, pacjentce usuwa się naturalny pępek i podczas zabiegu formuje pępek sztuczny. W większości przypadków blizna po operacji znajduje pomiędzy kolcami biodrowymi, więc można zamaskować ją bielizną.\nPlastyka brzucha jest zabiegiem dość inwazyjnym, więc wymaga stosunkowo długiej rekonwalescencji. Pacjentka z reguły pozostaje w szpitalu przez 2-3 dni i w tym czasie ma podłączone dreny, które usuwają sączące się płyny. Po powrocie do domu przez kilka tygodni należy nosić specjalny, uciskowy opatrunek, dzięki któremu ciało formuje swoje nowe kształty. Przez pierwsze tygodnie po operacji zdecydowana większość pacjentek odczuwa spore dolegliwości bólowe – należy wówczas przyjmować zalecone przez lekarza środki przeciwbólowe, dużo odpoczywać oraz unikać wysiłku fizycznego, nawet takiego jak podnoszenie dziecka z łóżeczka. Po około 2 tygodniach następuje zdjęcie szwów. Do lekkiej pracy biurowej można powrócić po około 3-4 tygodniach od zabiegu, zaś do normalnej aktywności – dopiero po 6-8 tygodniach.\nWiele pacjentek traktuje plastykę brzucha jako metodę odchudzania – to błędne podejście. Walkę o powrót figury sprzed ciąży trzeba bowiem zacząć od prawidłowej diety oraz aktywności fizycznej, a do chirurga plastyka zgłosić się dopiero wtedy, gdy nie przynoszą one rezultatów lub zmiany w wyglądzie ciała są bardzo zaawansowane. Plastyka brzucha to zabieg, którego nie refunduje NFZ, więc jest wykonywany jedynie w klinikach prywatnych. Jego cena waha się w granicach 4 000 – 10 000 zł.


BMW iX1 – mały elektryczny crossover w sprzedaży od 2023 roku? • SAMOCHODY ELEKTRYCZNE – www.elektrowoz.pl\nBMW iX1 – mały elektryczny crossover w sprzedaży od 2023 roku?\nOd kilku lat wiadomo, że BMW może wprowadzić na rynek całą paletę samochodów z serii BMW iX_ – producent zarejestrował bowiem jako znaki towarowe symbole od iX1 do iX9. Teraz Automobile Mag spekuluje, że w ciągu nadchodzących lat na rynek trafi najmniejszy crossover marki: BMW iX1. Prawdopodobnie zastąpi BMW i3.\nBMW iX1: specyfikacja i wszystko, co wiemy\nChoć BMW i3 uważa się za „hatchbacka z wysoko idącą linią dachu”, tak naprawdę poniżej klasy D trudno o jednoznacznie odróżnienie między samochodami z segmentu, dajmy na to, B i B-SUV. Dla przykładu: wysokość BMW i3 (segment B) to 1,58 metra, wysokość Hyundaia Kona Electric (segment B-SUV) – 1,57 metra…\nDlatego pojawiają się plotki, że choć następca BMW i3 będzie zbliżony do niego wymiarami, otrzyma oznaczenie iX, z „X”, które sugeruje crossovera. Niewykluczone, że będzie nim właśnie wspomniany BMW iX1.\nAutomobile Mag twierdzi, że iX1 nosi roboczą nazwę U11 i jest crossoverem następnej generacji z napędem na przód (źródło). W wersji czysto elektrycznej samochód ma mieć baterię o pojemności 38 lub 76 kWh, co da mu odpowiednio 195 i 306 kilometrów zasięgu. Te pojemności i zasięgi wydają nam się dość dziwne, jeśli wziąć pod uwagę dzisiejsze parametry choćby BMW i3 – 42,2 kWh, 246 km – dlatego spodziewamy się, że liczby mogą być jednak inne.\nWnętrze ma być ultraminimalistyczne, a zamiast klasycznych liczników pojawi się zakrzywiony ekran z wszystkimi instrumentami i kontrolkami.\nZakrzywiony ekran we wnętrzu BMW iNext. To nie ten sam model co BMW iX1 (c) BMW\nDzięki uniwersalnej platformie samochód ma być dostępny również w wariancie plug-in. Jego produkcję zaplanowano na rok 2022, natomiast rynkowy debiut – na rok 2023.\nZdjęcie otwierające: zamaskowane BMW X1 (nie iX1) podczas drogowych testów (c) Motor.es\nTags: BMWBMW iX1BMW iX1 2023BMW iX1 DANE TECHNICZNEBMW iX1 PREMIERABMW iX1 SPECYFIKACJABMW iX1 WYMIARYMotor.es BMW iX1


Fenomen Wiedźmina 3 Dziki Gon - cumuj.pl\nFelietony News Polska Świat\nWiedźmin to postać, którą zna niemal każdy Polak, a teraz również i świat. Popularność gry Wiedźmin 3 Dziki Gon stale rośnie. Czemu Geralt z Rivii odnosi tak wielki sukces, w który nie wierzył nawet sam twórca postaci – Andrzej Sapkowski?\nArtystyczna wizja Geralta z Rivii, źródło: pixbay.com\nWiedźmin 3 Dziki Gon i masowa wyobraźnia\nGelart z Rivii od czasu wydania pierwszej części gry stopniowo zyskiwał coraz większe grono fanów. Ostatnia część gry, Wiedźmin 3 Dziki Gon, wydana w 2017 roku, ma wysokie oceny a także zdobyła wiele prestiżowych nagród, na przykład Game Developer Awards czy Game Developers Choice Awards w San Francisco. Współcześnie gra jest tak rozpoznawalna, że wielu badaczy naukowych podjęło się próby rozwikłania jej fenomenu. Jedną z czołowych prac na ten temat jest tom pod tytułem „Wiedźmin – bohater masowej wyobraźni”, powstała pod patronatem cdp.pl, polskiego wydawcy i dystrybutora gier wideo. Tom liczy sobie aż 144 strony naukowej analizy, która jest w całości dostępna w Internecie.\nPostać Wiedźmina została stworzona przez Andrzeja Sapkowskiego, począwszy od lat 80. ubiegłego wieku. Napisał on kilka tomów książek fantasy, a także zbiory opowiadań o przygodach białowłosego pogromcy złego. Wiedźmin ma współcześnie bardzo dobrze ugruntowaną markę, można pokusić się o stwierdzenie, że jest to najlepiej rozpoznawalna polska marka na świecie. Pomysł przeniesienia świata Wiedźmina do gry pojawił się już w roku 1997, kiedy to studio Metropolis chciało podjąć się tego zadania, ale kilka prób stworzenia gier skończyło się fiaskiem. Kolejną próbę stworzenia gry podjęło kanadyjskie studio roXidy, ale i to nie doszło nigdy do skutku. W 2008 roku za produkcję miało odpowiadać z kolei francuskie studio Widescreen Games, ale z powodu zerwania współpracy twórców również świat nie ujrzał Wiedźmina w wersji gry. W między czasie pracę nad projektem wzięło na siebie polskie studio CD Projekt RED, a wytwórcą został Atari. Gra sprzedała się w 2 mln egzemplarzy i od tamtej pory jej popularność stale rośnie.\nWiedźmin to specjalnie wyselekcjonowana oraz przygotowana do walki osoba, której życiową misją i źródłem utrzymania jest stawanie oko w oko z różnego rodzaju potworami, które zakłócają spokój mieszkańców odległych miasteczek i wsi. Wędrując poprzez nie Wiedźmini wyszukują miejsca zagrożone. Sapkowski mocno czerpał w swoich książkach z mitologii starosłowiańskiej i tak większość stworów, z którymi walczy Wiedźmin ma swoje początki właśnie w starosłowiańskiej historii. Typowym przykładem jest chociażby strzyga – pod postacią kobiety demona, żywiącej się krwią, czy rusałka, demon pochodzący z wody. Twórcy gry również poszli tym tropem i chcieli jak najbardziej oddać ducha świata przedstawionego stworzonego przez oryginalnego autora. On sam był temu przeciwny i używając mocnych słów wypowiadał się o grach: „Gra narobiła mi mnóstwo smrodu i gówna… Przez to, że zaczęli mi zagraniczni wydawcy używać grafiki z gry na okładkach. No i ludzie odrzucali książkę, mówiąc, że to nie jest nowe, że to jest game-related. W sensie książka napisana do gry, czego – w fantasy zwłaszcza – mamy mnóstwo. Musiałem toczyć tęgą wojnę, żeby udowadniać, kto był pierwszy.” Tak naprawdę jednak gorzkie słowa wynikały z faktu, iż Sapkowski udzielił pełni praw autorskich, nie wierząc w sukces gier. Pomylił się i niestety stracił na tym duże pieniądze.\nPrzygody pogromcy potworów inspirowały już twórców komiksów, filmów czy nawet rock opery i musicali, a lista ta z pewnością tutaj się nie kończy. Możemy zatem zauważyć, że sama wypracowana marka Wiedźmina odpowiada w sporym stopniu za jego popularność. Większość fanów słysząc dziś o Wiedźminie, a kojarząc gry, książki i inne formy przekazu, chętnie kupi wszystko co jest sygnowane chociaż w niewielkim stopniu tym hasłem. Korzystają z tego różni twórcy, opierając się na franczyzie. Jednocześnie każdy znajdzie tu coś dla siebie. Jeśli ktoś nie lubi gier, może przeczytać książkę lub iść do kina i nie będzie się nudził. Ponadto sięgnięcie na przykład po grę Wiedźmin 3 Dziki Gon zachęca do głębszej wędrówki w świat przedstawiony, przez co gracze sięgają po książki. Podobnie fani książek niejednokrotnie zagrają w grę komputerową.\nFenomen Wiedźmina polega również na tym, że gry te wymagają zaprzęgnięcia do pracy inteligencji, logicznego myślenia, ale nie brak tu również dobrej jakości poczucia humoru. Humor tutaj jest oparty na ironii, a dotyczy wielu spraw. Przykładem komizmu w grze w pierwszej części gry Wiedźmin jest przypadkowy przechodzień, który wykrzykuje: „Wszędzie korupcja! Gdzie prawo i sprawiedliwość?” – co ma być nawiązaniem do jednej z partii w rządzie. Podobnie wiele innych ironicznych odniesień znajdzie w grze każdy zapalony gracz. W grze odnaleźć możemy również humorystyczne odniesienia do kultowych komedii, na przykład motyw króliczka mordercy, znany z filmu Monthy Payton i Święty Graal. To wszystko składa się na fantastyczną, pełną wyzwań oraz dobrej zabawy podróż przez stworzony przez Sapkowskiego i przeniesiony na ekran przez twórców gry świat. Nie ma tu mowy o nudzie. Dzięki inteligencji mamy do czynienia z ciągłymi, coraz to nowymi wyzwaniami, co pomaga podtrzymać zainteresowanie grą na wielu poziomach. Gra zachowuje swoją ciągłość oraz spójność, co pozwala bez zawieszenia wciągnąć się dobrą zabawę.\nLudzki jak Wiedźmin\nChociaż Wiedźmin nie jest człowiekiem, nie jest też całkowicie żadną inną istotą. Nie jest wyłącznie maszyną do zabijania, Wiedźmin 3 Dziki Gon nie polega wyłącznie na bezmyślnym mordowaniu. Gelart z Rivii jest wyjątkowy, ponieważ posiada wiele cech ludzkich. Staje często przed wyborami moralnymi, których konsekwencji nie da się cofnąć (jest to funkcja zablokowana w grze). Gracze mogą wczuć się w głównego bohatera, bowiem świat wykreowany w grze nie jest czarno – biały, z wyraźnym podziałem na dobro i zło. Jest to dość złożona kompozycja, która pozwala na podejmowanie własnych decyzji, a ich konsekwencje wpływają na życie głównego bohatera jak również bohaterów pobocznych. W świecie Wiedźmina w sposób nieoczywisty przedstawione są różne problemy współczesnego świata, jak na przykład nietolerancja wobec odmienności, rasizm. Współczucie budzi samotność Gelarta z Rivii. Jest całkowitym ousiderem, nie z wyboru, lecz z konieczności. Nie może założyć rodziny, skazany jest na wieczną tułaczkę. Prawdopodobnie właśnie te cechy tak bardzo podobają się graczom.\nCiekawostki, spekulacje i tajemniczość\nUniversum Sapkowskiego pociąga ze względu na to, że nie wszystko jest dopowiedziane, co sprawia, że postać Wiedźmina zachowuje pewną dozę tajemniczości. Jest to postać budząca ogromne zainteresowanie. Internauci pytają na przykład: „dlaczego Wiedźmin ma białe włosy?”. Również przy tworzeniu samych gier (szczególnie Wiedźmin 3 Dziki Gon wzbudza największe zainteresowanie) twórcy postawili na pozostawienie wielu tropów, z jakich odkrycia gracze czerpią przyjemność i gra nie nudzi się nawet po kilkukrotnym przejściu. Niektóre elementy z gry do złudzenia przypominają znane z innych kultowych już w tej chwili dzieł, jak na przykład cela, przypominająca tą z Gry o Tron.


Domy nowoczesne i projekty domów jednorodzinnych parterowych - Pomocna Strona\nHome » Przebudowa » Projektowanie » Domy nowoczesne i projekty domów jednorodzinnych parterowych\nDom parterowy, piętrowy czy z poddaszem? To pytanie zadają sobie rodziny, planujące budowę domu. Na tym etapie warto skonsultować się z architektem, który na podstawie oczekiwań i potrzeb klientów postara się pomóc w podjęciu decyzji. Bardzo ciekawe projekty domów jednorodzinnych parterowych, z poddaszami oraz piętrowych wykonuje Pracownia Architektury Głowacki z Wrocławia. Innowacyjne projekty architektów tej pracowni zdobyły sobie przychylność i uznanie wielu rodzin, które poszukiwały domów prostych i ponadczasowych, eleganckich i funkcjonalnych. Pracownia już od dziesięciu lat oferuje usługi projektowe. Jej projekty domów jednorodzinnych parterowych szczególnie warto polecić rodzinom z dziećmi, które na jednym poziomie bez konieczności chodzenia po schodach będą bezpieczne. Domy te są nowoczesne i przestronne, można wybrać wariant z garażem lub dodatkowym pomieszczeniem, jeśli miejsce na samochód w budynku nie jest potrzebne.


Echa Swantewita: „Powieść minionych lat. Najstarsza kronika kijowska” – recenzja\nO kronice Galla Anonima wiedzą w Polsce wszyscy, a przynajmniej wszyscy ci, którzy uważali na historii. Kronika ta, spisana przez tajemniczego mnicha obecnego na dworze Bolesława Krzywoustego, opisywała nie tylko znakomitość tego władcy, ale również losy jego poprzedników. To dzięki Gallowi wiemy więcej o początkach państwa polskiego, wyłaniającego się z mroków wczesnego średniowiecza w połowie X wieku.\nJeżeli dla początków państwa polskiego, rządzonego przez dynastię Piastów, kronika frankijskiego podobno mnicha jest jednym z kamieni węgielnych tradycji historycznej, to „Powieść minionych lat” spełnia analogiczną rolę dla wschodniego sąsiada państwa Polan – dla Rusi Kijowskiej.\n„Powieść minionych lat” zawiera w sobie opis wydarzeń historycznych na Rusi pomiędzy połową IX wieku, aż po rok 1117. Podobnie jak w innych znanych nam kronikach z tego okresu, wydarzenia z jej pierwszej części są rekonstruowane na podstawie źródeł znanych autorowi kronik, natomiast im bliżej wieku XII, tym zapisy są bardziej szczegółowe. Stąd też w jednej długiej opowieści znajdzie się miejsce i dla ginących w mrokach dziejów początków średniowiecznej Rusi, i dla poświadczonej ponad wszelką wątpliwość postaci władcy kijowskiego Włodzimierza Monomacha, któremu udało się wywalczyć władzę wielkoksiążęcą.\nJakiego rodzaju treści znajdzie czytelnik w „Powieści minionych lat”? Znaczną część kart tej kroniki zajmują opisy wypraw wojennych toczonych intensywnie przez władców kijowskich, a szczególne znaczenie będą miały w tym wypadku podania o podstępach wojennych. W zależności od konkretnego przypadku mogą one mieć charakter bardziej legendarny lub bardziej prawdopodobny, ale za każdym razem świadczą one o wielkim wojennym kunszcie, mądrości i potędze sprytnego władzy. Nie mniej istotnym elementem kroniki są charakterystyki panujących, którzy przedstawiani są najczęściej przy okazji własnego pogrzebu.\nKronika zawiera także szereg innych bardziej szczegółowych informacji, które zainteresują przede wszystkim miłośników średniowiecza. Można tu wymienić szczegółowe opisy topografii, opisy religii przedchrześcijańskiej czy też obyczaje z czasów plemiennych lub protopaństwowych. Różnorodności tematycznej kroniki sprzyja fakt, że była ona redagowana przez różnych autorów. Najczęściej przywoływanym autorem „Powieści minionych lat” był mnich Nestor z kijowskiej Ławry Peczerskiej, ale można mu przypisać tylko pierwszą redakcję kroniki. Druga została przygotowana przez mnicha Sylwestra, a trzecia – przez autora nieznanego nam z imienia. Trudno wskazać konkretnie, czym różniły się od siebie te redakcje. Można natomiast podejrzewać z wielką dozą prawdopodobieństwa, że różnice wynikały przede wszystkim z bieżących potrzeb politycznych. Zmieniające się układy polityczne powodowały, że pojawiało się zapotrzebowanie na wysławianie władcy, który jeszcze niedawno wydawał się postacią pozbawioną znaczenia.\nPisząc o „Powieści minionych lat”, należy podkreślić, że jest ona ważnym źródłem historycznym nie tylko dla dziejów Rusi, ale również dla dziejów Polski. Dzięki niektórym wątkom jesteśmy w stanie zweryfikować szereg informacji na temat państwa polskiego, jakie posiadamy np. z dzieła Galla czy też kronik zachodnioeuropejskich, częstokroć pisanych przez autorów jawnie wrogich wobec Polski.\nW „Powieści minionych lat” przeczytamy o działaniach politycznych m.in. Bolesława Chrobrego, Kazimierza Odnowiciela czy Bolesława Śmiałego. I choć postaci polskich władców są tam pokazane w zróżnicowany sposób, to można odnieść wrażenie, że stosunki polsko-ruskie mimo wszystko bywały raczej przyjacielskie niż wrogie.\nEdycja „Powieści minionych lat” przygotowana przez wydawnictwo Templum opiera się na edycji, którą opublikowano już nakładem Ossolineum w roku 1968, w roku 1987 przez Państwowy Instytut Wydawniczy, a następnie w 2005, ponownie przez Ossolineum. Wszystkie te wydania są już dziś jednak bardzo trudno dostępne i wszystkie osoby zainteresowane historią wczesnośredniowiecznej Europy Wschodniej mogły mieć spore problemy ze zdobyciem kroniki. Poręczne, niedrogie, a jednocześnie starannie opracowane wydanie „Powieści minionych lat” pojawia się więc w samą porę, aby trafić do rąk wszystkich tych, którzy interesują się średniowieczem i kulturą wschodniej Słowiańszczyzny.


Anatomia na szpilkach – poradnia chorób nijakich | Gazeta dla Lekarzy – blog redaktor naczelnej\nAnatomia na szpilkach – poradnia chorób nijakich\nNie ma większego huraganu w życiu kobiety niż macierzyństwo. Nie ma takiej kariery która by nie zbladła i zmalała wobec wyzwań, przed którymi stawała każda matka nowo urodzonego dziecka.\nMatylda Przekora podążając zgodnie z odwiecznymi prawami natury uznała, że macierzyństwo jest ważniejsze od każdej kariery naukowej i zdrowia wszystkich bywalców oddziału chorób wszelakich.\nZ chwilą gdy została matką Maniuli postanowiła udać się na trzyletni urlop wychowawczy. Decyzja ta została uznana przez sfery szpitalne za niebywale ekstrawagancką.\n– Jakoś to przeżyję – odpowiadała dr Matylda Przekora, kobieta niepokorna i dociekliwa, osobowościowo element obcy w dworze gnących się w ukłonach pochlebców kicających dookoła ordynatora.\n– Oderwana od szpitala zgłupiejesz i będzie umiała tylko ugotować zupę – prorokowała jedna z wiernych służek ordynatora.\n– Ważne, że nie umrę z głodu, a co do reszty to zobaczymy, dajcie mi szansę zaryzykować i postawić na coś innego niż dreptanie za ordynatorem na obchodach i wystawanie w jego sekretariacie w oczekiwaniu na łaskawe przyjęcie w gabinecie – odpowiedziała Matylda.\nTa zuchwała i wcześniej przez żadną z asystentek nie podejmowana decyzja oznaczała w istocie, że Matylda przestała być jednym z elementów wspaniałego otoczenia ordynatora, słynnego uzdrowiciela chorych i pocieszyciela strapionych. Matylda w dworskiej społeczności stanowiła element niewielkich rozmiarów, raczej lokujący się na jego obwodzie, nigdy nie wyznaczany do awansów, wyjazdów zagranicznych, nagród finansowych, kariery naukowej wyższego szczebla. Nie zasługiwała na te dobra więc trudno aby ordynator przydzielał je osobie, której z definicji się nie należały! Przedstawmy jej niedoskonałą osobowość z wykorzystaniem jakże modnych obecnie hashtagów.\n# Czy Matylda odwiozła kiedykolwiek ordynatora samochodem z pracy do domu? Nigdy! Nie dość tego nie miała nawet prawa jazdy i co oczywiste samochodu.\nWobec tak zaawansowanych braków w osobowości i potencjale asystenckim decyzje ordynatora o nieprzydzielaniu jej czegokolwiek atrakcyjnego były oczywiste i zasłużone! Asystent to jest ktoś kto powinien ordynatorowi asystować i kicać dookoła niego na dwóch łapkach, a nie dyskutować z podawaniem cytatów z najnowszego piśmiennictwa naukowego, dociekać niepotrzebnych szczegółów tak delikatnych jak na przykład komu wypłacono pieniądze za prace zlecone wykonane przez Matyldę. Taka nieprzyjemnie dociekliwa jednostka powinna zrozumieć, że powściągliwość emocjonalna jest dla wspinania się po drabinie klinicznej kariery umiejętnością podstawową.\nCo więcej postanowiła po trzyletnim urlopie wychowawczym przenieść się z oddziału chorób wszelakich do poradni chorób nijakich dzięki czemu nie musiała pełnić całodobowych dyżurów lekarskich na oddziale szpitalnym. Mogła spokojnie odprowadzać Maniulę do szkoły, odbierać jak po lekcjach, odpowiadać na wszystkie zadawane przez córkę pytania, czuwać nad jej zdrowiem rozwojem.\nZ powodu kolekcji wspomnianych wyżej nieciekawych cech osobowości, z którymi przychodziło ordynatorowi obcować przez wiele lat, prośba Matyldy o przeniesienie do poradni chorób nijakich została przez ordynatora zaakceptowana z nieskrywaną radością. Stosowne dokumenty podpisane zostały autografem z zamaszystym ogonem, który mógł być odczytany przez znawcę symboli graficznych tylko w jeden sposób ja, Władysław Wielkosz tu rządzę i nikt inny.\nCzas płynął i wszystko zmieniało się w Wielkim Mieście, a nowe trendy objęły także służbę zdrowia. Oddział chorób wszelakich przeniósł się do nowego centrum medycznego wybudowanego na obrzeżach miasta, natomiast poradnia chorób nijakich zawisła w niezdefiniowanym niebycie. Pewnie tkwiła by do dziś, gdyby dyrekcja szpitala nie zażądała dołączenia poradni do struktur oddziału, licząc na wyższe kontrakty w związku z nadciągającymi zmianami restrukturyzacyjnymi. Odległość czterech gmachów między poradnią a oddziałem chorób wszelakich tworzyła nowy, dość bezkolizyjny byt.\nPo kilku latach niemrawych zmian w służbie zdrowia nadszedł huragan organizacyjno – koncepcyjny. Pacjenci stali się klientami, za którymi szły pieniądze… Wprawdzie nikt tych pieniędzy tak ulokowanych na własne oczy nie widział, ale skoro wszyscy o tym mówili to coś musiało być na rzeczy. Profesor Władysław Wielkosz przeszedł na emeryturę, schedę po nim przejął prof. Antoni Przecientny, utalentowany biznesowo zwycięzca konkursu na następcę.\nAntoni szybko dokonał biznesowej restrukturyzacji przychodni i Matylda wypadła za burtę wspaniałego żaglowca MS „Choroby Wszelakie” pływającego po morzach i oceanach wiedzy klinicznej wraz z towarzyszącym mu małym jachtem „Choroby Nijakie”.\nMatylda po pierwszej chwili oszołomienia złapała oddech, dopłynęła do widniejącego na horyzoncie brzegu i rozejrzała się dookoła. W zasięgu wzroku nie było widać nikogo znajomego ani znanego. Gdzieś w oddali majaczyła sylwetka jakby znanego żaglowca, który zmierzał w tylko sobie znanym kierunku oddalając się od lądu na który los przemian wyrzucił Matyldę. Rozejrzała się dookoła, w prawo i w lewo – nie było obok niej nikogo.\n– A więc jestem sama w takim położeniu… tylko ja i nikogo więcej dookoła. A to dopiero historia! – ostrożnie analizowała swój stan fizyczny i psychiczny po tym w sumie nieoczekiwanym zakręcie życiowym.\n-Kim ja teraz jestem? Co mogę robić? Co znaczę we wszechświecie medycznym? Wiele pytań i żadnej znanej odpowiedzi. Mogła równie dobrze nazywać się dr Matylda Nikt – Proszalska, wszak już nie była jedną z tej słynnej w całym Wielkim Mieście drużyny ordynatora, zasiadającej na medycznym Olimpie. Nawet nie mogę do nikogo zadzwonić, bo i tak nikt nie odbierze ode mnie telefonu.\nTo co odczuwała było uczuciem do tej pory nikomu nieznanymi z kręgu jej znajomych. Jak można było opisać odczucia Matyldy? Nazwijmy je z wykorzystaniem terminologii anatomicznej, otóż nasza bohaterka odczuwała ból d… , ( pardon ból obu mięśni pośladkowych większych) niż… owa część ciała. Znana była jeszcze cięższa jednostka chorobowa z….y ból całego ciała, ale to była przypadłość zarezerwowana dla pacjentów.\nNa wszelkie dotkliwie obite miejsca medycyna ludowa zalecała okłady ze sparzonych liści kapusty naprzemiennie z zimnymi opatrunkami z lodu. Trudno jednak było do końca życia leżeć z kapustą rozłożoną na mięśniach pośladkowych. Potrzebna była inna kuracja.\nMatylda instynktownie czuła, że zmiana liści kapusty na inne warzywo nie gwarantowało pomyślnego przebiegu kuracji. Pierwszym elementem kuracji było stwierdzenie: trzeba podnieść się i wrócić do realnego świata.\nKoniec roku i zwyczaj pisania postanowień noworocznych pomógł Matyldzie poprawić swoje samopoczucie. W kalendarzu na kolejny nowy rok napisała następujące postanowienia:\n# nigdy nie powracać umysłowo, fizycznie i towarzysko na oddział chorób wszelakich\n# doskonalić się w języku angielskim\n# poznawać i zwiedzać świat\n# zarabiać poprzez pisanie o medycynie\nNapisanie postanowień poszło szybko, ale ich realizacja to był zupełnie inny świat. Matylda spędziwszy dotychczasowe swoje zawodowe życie w szpitalu nie do końca zdawała sobie sprawy z tego i co lekarz może robić poza szpitalem.\nPrzyszpitalna poradnia chorób wszelakich to jeszcze było coś zauważalnego przez wielki świat medyczny, przyjeżdżali do niej pacjenci z innych miast na konsultację, można było uczestniczyć w posiedzeniach naukowych, ale jakaś poradnia chorób nijakich poza strukturami akademickimi to już było jedno wielkie nic! Kto by tam zwracał uwagę na życiowo przegrane jednostki w niej pracujące? Powtarzając maksymę przekazaną przez matkę Matylda recytowała sobie trzy razy dziennie:\nRecytacje pozwalały jej przetrwać kolejne dni, jednak dominowało uczucie, że jest nikomu nie potrzebną jednostką za całą swoją wyrafinowaną wiedzą medyczną i doświadczeniem klinicznym.\nPo kilku tygodniach słuchania arii operowych, projektowania wirtualnych wypraw dookoła świata, wybieraniu własnej top listy cudów świata do odwiedzenie Matylda zdecydowała się na powrót do świata realiów zawodowych. Po namyśle zdecydowała się na pracę w placówce prywatnej zwanej Lecznica Lekarzy Specjalistów „Udana Kuracja”, którą zarządzała prezes Ewa Czapla – Ropuszańska. Pani prezes miała zmysł biznesowy, rozległe znajomości w kręgach prezesów i dyrektorów oraz oryginalne poglądy na motywację lekarzy do pracy. Przed wszystkim uważała ona, że lekarze pracują wyłącznie dlatego aby realizować swe powołanie do niesienia pomocy innym. Pieniądze zdaniem pani prezes powinny ich nie interesować ani nie odrywać od pracy. Przy takim podejściu do kwestii finansowych uzyskanie przez lekarzy wynagrodzenia każdego miesiąca graniczyło z cudem. Kto nie upomniał się przynajmniej trzy razy w sekretariacie o wypłatę ten jej nie otrzymywał.\n– Nie wiem po co lekarzom potrzebne są pieniądze? – mawiała prezes Ewa.\nZaletą placówki była dobra jej lokalizacja w środku Wielkiego Miasta, miłe przedwojenne wnętrza i kompetentny personel średni. Od czasu do czasu gabinet odwiedzał jakiś rep przynosząc zaproszenie na kolejny wykład o postępach w medycynie.\nMatylda starannie selekcjonowała otrzymywane zaproszenia w odróżnieniu od jej towarzyszki niedoli pod rządami ordynatora Wielkosza, nieco młodszej od niej dr Bożysławy Laskowskiej – Malinowskiej. Sławka łykała wszelką wiedzę medyczną bez zastanowienia się od kogo pochodzi. Gdy nadeszło zaproszenie na wykład prof. Antoniego Przecientnego nie posiadała się z radości.\n– Sławka, opanuj się! Nie łykaj każdej marketingowej głupoty – Matylda starała się wytłumaczyć towarzyszce niedoli co kryje się za zaproszeniem. Przecież Antoni nie widział połowy chorób wszelakich! Nie! Jestem zbyt dla niego życzliwa! Przecież on pracując za granicą, szefując w laboratorium w kraju, wyjeżdżając kilka razy w miesiącu na wykłady do innych miast nie widział osiemdziesięciu procent chorób wszelakich, a nijakich też, no chyba że ktoś rodzinie miał katar! – przekonywała Matylda.\nKatar w gabinecie prywatnym był zagadnieniem nie mniej ważnym niż zawał serca w szpitalu. Pacjenci bezwzględnie wymagali realizowania zasady płacę i wymagam. Matylda podejrzewała, że niektórzy z nich byli mocno zdziwieni iż wychodząc z gabinetu nie otrzymywali certyfikatu zapewniającego nieśmiertelność.\n2.Medycyna nowa, niech się stara schowa\nDotychczas zgromadzona wiedza szpitalna byłą niewystarczająca do kontynuowaniu praktyki lekarskiej w nowych warunkach. Przekonania jakie żywiła Matylda przez lata, że moc leczniczą ma tylko defibrylacji, ksylokaina 100 mg podanych z ręki, antybiotyk zaordynowany dożylnie nie sprawdzały się w świecie katarów zagrażających życiu pacjenta, bezgranicznie silnych bólów całego ciała, osłabienia wykluczającego udanie się do pracy i kilku innych stanów nagłych dziwnie nasilonych w poniedziałek rano. Okazywało się, że katar był cierpieniem daleko bardziej zaawansowanym niż wszystkie inne choroby całego świata. To przewartościowanie wiedzy medycznej wymagało nowych szkoleń.\nMatylda postanowiła skorzystać z zaproszenia na konferencję organizowaną przez Szpital Staromiejski, gdzie przed laty zdawała egzamin specjalizacyjny z chorób wszelakich. Zapamiętała szpital jak okazały i elegancki – takim jawił się jej podówczas młodej lekarce przystępującej do egzaminu. Wizyta po trzydziestu latach od tych odległych wydarzeń była przykrym rozczarowaniem. Hall szpitalny wyglądał jak jeden wielki jarmark upstrzony licznymi kioskami. Wiszący tuż przy wejściu rząd płaszczy Matylda zdiagnozowała jak szatnie typu open space, tymczasem okazało się, że były to płaszcze wystawione na sprzedaż przez prężny biznes, który oblepiał medycynę na tysiąc możliwych sposobów.\n-Ale gapa ze mnie! Zamiast numerka do szatni powinnam podać numerki karty kredytowej! Cale życie człowiek się uczy!\nPlan biznesowy sprzedawcy płaszczy najwyraźniej zakładał, że pacjent przyjęty latem spędzi w zakładzie leczniczym tyle czasu, że przy wypisie będzie wymagał zakupu płaszcza na chłody jesieni. Odnaleziona w końcu szpitalna szatni wyglądała jeszcze bardziej komicznie niż reszta otoczenia. Obsługująca szatnię kobieta żądała od interesantów opłaty poczym w majestacie prawa wprowadzała transakcję do kasy fiskalnej!\n– Gdybym była kosmitą uwierzyłabym, że żyję w kraju o perfekcyjnym systemie płacenia podatków.\nSala wykładowa znajdowała się na czwartym piętrze, na które klekocąca i chybocząca się na boki winda dowoziła słuchaczy. Sala wykładowa w szaroburej tonacji kolorystycznej wyglądała na obiekt nie remontowany od początki świata, parametry przestrzenne pomiędzy siedzeniem a pulpitem dowodziły, że projektant nigdy nie był na żadnym wykładzie. Na szczęście wykłady były interesujące i rekompensowały wszystkie niedostatki krajobrazu szpitalnego. Omawiano nieżyt alergiczny nosa, którego częstą przyczyną okazały się być koty. Gdyby ktoś chciał zniwelować ich alergizujące działanie powinien kąpać koty co najmniej trzy razy w tygodniu – dowodził wykładowca. Nauka kolejny raz wyprzedziła życie i zdrowy rozsądek i podążyła w jej tylko znanym kierunku – pomyślała Matylda.\n– Nie przytulaj kota – brzmiał podprogowy przekaz nadany przez wykładowcę. To, że on jest miły, miękki i mruczy powabnie to tylko pozory dzięki którym cię wabi aby przekazać ci cały arsenał swoich alergenów. Bądź czujny! Jeśli obcujesz z czymś co wydaje ci się miłe bądź czujny podwójnie!\n– Właściwie to słuszna zasada ostrożności – pomyślała Matylda, przypominając zasadę wyznawaną przez jedną z jej koleżanek, której motto brzmiało: unikaj przesadnie uprzejmych ludzi, to tylko maska pod którą skrywają swoje pazury agresji.\nPo omówieniu alergenów wykładowca pokazał endoskopowe wnętrza nosów zaatakowanych przez różne choroby. Przypominały jaskinie. Matyldzie zdawało się, że w niektórych jaskiniach już kiedyś była…\n– Dość tych fantazji! – skarciła samą siebie. Pora wracać do świata realnego. Seminarium dobiegło końca i pora było przygotować się do powrotu do domu. Nieodłącznym elementem powrotu z konferencji było przyniesienie Maniuli kolejnego długopisu. Zaopatrzyła się i tym razem w kilka egzemplarzy. Jeden z czarnych długopisów przypomniał jej wyjazd na kongres w Mediolanie i wyprawę na zakupy do centrum handlowego La Rinascente. Jednorazowa wyprawa na kongres w towarzystwie Sławki, odbyta dzięki zaprzyjaźnionemu repowi, pozostawał miłym wspomnieniem domagającym się powtórki. Jednak aby to zdarzyło się potrzebne było posiadanie co najmniej miliona monet, których pod ręką akurat Matylda nie miała. Pozostawało marzyć i czekać na okazję, nadeszła ona z zupełnie nieoczekiwanej strony i okazała się być bardzo niecodzienna .\nPodczas wizyty na kongresie Towarzystwa Krążeniowego Matylda nawiązała kontakt z wydawcą miesięcznika „Wszystko dla Zdrowia”. Asystentki obsługujące stoisko wydawnictwa chętnie odpowiadały na kolejne pytania zadawane przez Matyldę i w rezultacie rozmowa zakończyła się deklaracją współpracy w kwestii pisania artykułów na temat chorób wszelakich. Po powrocie z konferencji do domu Matylda nie zwlekając siadła do komputera i napisała sprawozdanie z kongresu z nadzieją na publikację w piśmie. Redaktor naczelny artykuł nieco przeredagował dodając mu nieco dziennikarskiego stylu łagodzącego akademickie maruderstwo do którego to stylu pisania Matylda była wdrożona w czasach praktyki szpitalnej i artykuł został zakwalifikowany do druku.\n– Pani Matyldo, co napiszemy odnośnie afiliacji? Już podobno pani nie pracuje u ordynatora Wielkosza? Czy dobrze jestem poinformowany? – zapytał wydawca.\n– Dobrze jest pan zorientowany – odpowiedziała Matylda. Pracuję w firmie prywatnej jako lekarz, a co do artykułów to może niech pan napisze dziennikarz medyczny, freelancer. W końcu jest taka forma praktykowana prze dziennikarzy.\n– Wolałbym jakąś placówkę medyczną podać jako pani miejsce pracy. Tak ujęta afiliacja wskazuje, że autor jest praktykującym lekarzem, to przyciąga czytelników – wyznał szczerze.\n-Panie redaktorze, z tym jest pewien problem – odpowiedziała Matylda. Pracuję jako lekarz w Lecznicy Lekarzy Specjalistów „Udana Kuracja” gdzie prezesem jest pani Ewa Czapla – Ropuszańska, ale przecież nie będę pisała, że jest ona moim kierownikiem – stanowczym tonem wyznała Matylda. Nie była, nie jest i nigdy nie będzie – dodała rozwiewając ewentualne wątpliwości na przyszłość.\n– No ale gdyby jednak jakoś to ulokować w strukturach medycznych to jak by pani proponowała? – nalegał redaktor.\n– Panie redaktorze, czy zakłada pan, że ja bez kierowniczej siły narodu nie jestem w stanie napisać artykułu? – odpowiedziała Matylda nieco poirytowana tym niespodziewanym zapotrzebowaniem wydawcy na posiadanie kierownika dyrygującego pracą autora.\n-No dobrze, niech będzie freelancer – wydawca wyczuł, że nie namówi Matyldy na podporządkowanie się pod czyjekolwiek kierownictwo. Pojawienie się nazwiska Matyldy na łamach znanego pisma zachęciło innych wydawców do zaproszenia jej do współpracy, ale formuła dziennikarza medycznego, freelancera została zaakceptowana.\nMijały kolejne miesiące w czasie których Matylda pisała kolejne artykuły na akademicką modę o chorobach wszelakich, przyjmowała pacjentów w Lecznicy Lekarzy Specjalistów „Udana Kuracja” i wszystko wskazywało na to, że osiągnęła mini stabilizację zawodową w nowym świecie medycznych realiów.\nNa jeden z sobotnich dyżurów zgłosiła się pacjentka z bólami w klatce piersiowej. Matylda zbadała pacjentkę i wykonała ekg w którym niczego szczególnie niebezpiecznego nie stwierdziła. Dla pewności zleciła jeszcze badania krwi, które wypadły prawidłowo. PO dwóch tygodniach od wizyty prezes Czapla – Ropuszańska wezwała Matyldę do gabinetu i z dobrze wyprodukowaną troską na obliczu oznajmiła.\n-Pani doktor, jest poważny problem… pacjentka, którą pani badała na sobotnim dyżurze zmarła… rodzina zastanawiała się dlaczego tak się stało… myśleli, że powinna pani skierować pacjentkę do szpitala… udało mi się wytłumaczyć, że zrobiła pani wszystko co powinna zrobić w takiej sytuacji… no rozumie pani… że dużo mi zawdzięcza – wyznała prezes Ewa.\n-Nie bardzo rozumiem co pani prezes chce zasugerować, ale aby nie narażać panią na dalsze stresy obrony mnie przed wyimaginowanymi zagrożeniami składam niniejszym wymówienie ze skutkiem natychmiastowym – oznajmiła Matylda wzburzonym głosem.\n-Ależ pani Matyldo po co tak się pani denerwuje? Ja tylko myślałam, że pani mi się odwdzięczy za wybronienie z kłopotów kierując więcej pacjentów na ten zabieg oczyszczania krwi, który oferujemy pacjentom od pewnego czasu. Ludzie słabo rozumieją jakie korzyści mogą odnieść z tego wspaniałego zabiegu i trzeba by ich mocniej zachęcać.\n– Pani prezes, było miło, ale się skończyło, oto moje wymówienie – Matylda położyła dokument na biurku prezes Ewy.\n-Pani Matyldo! ależ nie ma powodów tak rozstawać się na zawsze! Niech pani zmieni treść pisma i weźmie bezterminowy urlop bezpłatny.\n-No dobrze – zgodziła się Matylda i opuściła lecznicę „Udana Kuracja” z poczuciem, że była to Udana Decyzja.\nTrzeba było rozpocząć na nowo poszukiwania placówki, w której mogłaby realizować swój zawód wyuczony za młodu. Ktoś z kolegów polecił jej prywatną firmę medyczną „Pusty Kieliszek” specjalizującą się w leczeniu pacjentów uzależnionych od alkoholu. Firmę prowadził znany jej z czasów studenckich lekarz, którego ulubionym zajęciem było przesiadywanie z butelką piwa w studenckim klubie medyków. Przy kolejnym wysączonym piwie zwykł mawiać:\n-Coś mnie hepar ( łac. wątroba) boli, chyba na tej flaszce trzeba skończyć konsumpcję na dziś. Trzeba dbać o wątrobę. Po kolejnym takim stwierdzeniu koledzy zaczęli na miłośnika napojów niskoprocentowych wołać per Hepar i tak już zostało. Matylda umówiła się na spotkanie z prezesem „Pustego Kieliszka” i po krótkiej rozmowie zdecydowała się na podjęcie pracy.\n-Aha, pani doktor mamy taki zwyczaj, że pacjent podaje nam imię i nazwisko ale my go nie legitymujemy… rozumie pani… nie wszyscy chcą mieć dokumentację leczenia się w „Pustym Kieliszku” na swoje nazwisko – oznajmił nieoczekiwanie Hepar.\nMatylda miała ochotę podrzeć napisane przed chwilą podanie o przyjęcie do pracy. Resztkami sił opanowała wzburzenie na obyczaje Hepara i wszystkich prezesów oraz nowych zwyczajów w medycynie komercyjnej.\n-Rozumiem więc, że jeżeli pacjent poda w rejestracji, że nazywa się Kazimierz Wielki to mam przyjąć jego oświadczenie jako wiarygodnie i nie dociekać czy może w istocie jest to Władysław Łokietek, czy tak? – zapytała Matylda.\n-Znakomicie to pani ujęła – ze śmiechem odpowiedział prezes Hepar.\nNa pierwszy dyżur Matyldy zapisał się tylko jeden pacjent. Pracował jako tłumacz kabinowy podczas międzynarodowych konferencji i nie krył faktu iż alkohol pozwał mu na opanowanie stresu jaki towarzyszył tej pracy. Nie wszystkie dolegliwości dało się opanować popijając wino więc postanowił przebadać się pod kątem chorób wszelakich.\nMatylda po zbadaniu pacjenta wpisała do historii choroby krótką notatkę o powodach konsultacji i zadowolona opuściła nowe miejsce pracy. Jednak radość okazała się być przedwcześnie wygenerowanym uczuciem. Następnego dnia już o 8;30 dzwonił do Matyldy pełen wzburzenia prezes Hepar.\n-Koleżanko, przejrzałem dokumentację którą pani sporządziła i muszę stwierdzić, że wymaga ona gruntownej poprawy. Jest zbyt lakoniczna.\n-Czy ja dobrze słyszę, że lekarz innej specjalizacji ocenia moją dokumentację sporządzoną u pacjenta, który podaje dowolne dane osobowe i zaleca mi rozbudowanie tej fikcji? – dopytywała się Matylda.\n-Koleżanko, my w psychiatrii mamy taki zwyczaj, że wszystko bardzo dokładnie i szczegółowo opisujemy – oznajmił Hepar.\n-Nic nie stoi na przeszkodzie aby pan kontynuował swoje zwyczaje, ale już beze mnie – stwierdziła wzburzona Matylda. Proszę usunąć moje nazwisko z listy lekarzy przyjmujących w pańskiej przychodni.\nMatylda z zaskoczeniem odkryła, że rozstawanie się z nieciekawym miejscem pracy wcale nie jest trudne, zwłaszcza jak przynajmniej raz podjęło się taką decyzję podjąć.\n– Nie mogę co tydzień zmieniać miejsca pracy. Muszę trochę odpocząć od tej nowej medycyny.\nMały odlot do świata wirtualnego okazał się dobrą kuracją. Matylda przeglądała internet, czytając artykuły fachowe oraz programy medycznych kongresów zagranicznych odkrywała ze zdumieniem, że można zajmować się medycyną nie kontaktując się z pacjentami i co było nie mniej ważne z prezesami wszelkiej maści.\n3.Lingwistyka na co dzień i od święta\nCzas płynął i Maniula z przedszkolaka awansowała na uczennicę. Wymagało to kolejnej restrukturyzacji domu, między innymi urządzenia dziecku miejsca do odrabiania lekcji. Francis jako zapalony majsterkowicz postanowił zbudować córce stanowisko do pracy z ruchomym blatem, który miał przemieszczać się w górę wraz ze wzrostem dziecka. Maniula rosła, ojciec przemieszczał blat ku górze, zdawało się że wszystko idzie zgodnie z planem, gdy pewnego dnia przy kolacji posiadaczka rosnącego harmonijnie z dzieckiem mebla wyznała:\n-Mima, gdy tak słucham to wszystkie dzieciaki mają szufladę… – wyznała zasmucona Maniula. A ja nie mam szuflady przy moim biurku.\n– Córeńko już naprawiamy ten brak! – oznajmiła Matylda i zacisnąwszy lekko pasa na domowym budżecie wyasygnowała kwotę niezbędną na zakup biurka z szufladą. Innym nieczęsto spotykanym problemem w życiu innych dzieci, a dotykającym Maniulę, był rozkład lekcji w środę.\n-Wiesz Mima, z całego tygodnia to najbardziej nie lubię środy – wyznała któregoś razu przy obiedzie.\n– A dlaczego córeńko nie lubisz środy – zapytała zaintrygowana Matylda.\n– Bo wiesz wszyscy ode mnie ściągają z zeszytu rozwiązania zadań, a w środę matematyka jest pierwszą lekcją… no i matematyka się zaczyna, a ja nie mam swojego zeszytu i na dodatek nie wiem kto go ma – wyznała Maniula.\n– Musisz dbać bardziej o swoje interesy – doradziła matka.\nKonflikt interesów w życiu rodzinnym zdarzał się w wielu miejscach zupełnie niespodziewanych. Francis był miłośnikiem starannej pielęgnacji swojej fryzury, brwi, brody oraz wąsów. Z wielkim zapałem kremował też swoje zmarszczki. Siedząc pewnego dnia co najmniej trzy kwadranse przed lustrem w łazience usłyszał za drzwiami stukanie i głos Maniuli:\n-Czy długo jeszcze będziesz się kremował? My też śpieszymy się na zajęcia oraz do pracy i chcemy skorzystać z łazienki – zawiadomiła zajętego mistrza fryzur.\n-Już wychodzę, jednak nie sposób oprzeć się refleksji – zauważył Francis, że rodzina oznacza między innymi tłok w niewłaściwych miejscach i o nietypowej porze.\n-Mogłeś zostać bezdzietnym kawalerem – odpowiedziała żona. Była to jej typowa riposta na utyskiwania męża na niedogodności życia rodzinnego.\nMatylda spoglądając na dorastającą Maniulę miała wrażenie, że ogląda film już kiedyś widziany. Nowsza edycja filmy była może bardziej kolorowa, światowa i wyedukowana w nieznanych pokoleniu poprzedniemu kwestach\n-Maniula będziesz brunetką, tak jak twoja matka i babcia – oznajmiła przyglądając się córce pewnego poranka. Mówię ci to bo ja sama nie zauważyłam, że byłam brunetką.\n-Mima ja jestem szatynką – odparła zdecydowanym tonem Maniula. Ten ciemniejszy odcień jest od żelu na włosach.\n-Też tak myślałam jak byłam młodsza, choć w czasach mojej młodości nie były znane żele do włosów –odpowiedziała Matylda.\nCzas płynął, włosy rosły aż osiągnęły imponującą długość sięgając do połowy łopatek. Ani się wszyscy obejrzeli aż Maniula dotarła do klasy maturalnej i przed wszystkimi stanęła potrzeba przedyskutowania kierunku studiów. Matylda dyskretnie sugerowała medycynę, jednak nie wywierała szczególnych nacisków. Przekonanie że lekarka rodząc dziecko zaopatruję rodzinę w zastaw „Mały Lekarz” nie było w Matyldzie zbyt silne, nie miała też kliniki o los której musiałaby się martwić przed przejściem na emeryturę. Córka wybrała studia ekonomiczne na uczelni prywatnej, jednak po zrobieniu licencjatu odczuła potrzebę posiadania w swym życiorysie doświadczeń związanych ze studiami uniwersyteckimi.\n-Maniula to nie jest konieczne, popatrz na rodziców – oboje nie studiowaliśmy na uniwersytecie i nie narzekamy.\n-Muszę zdać na najtrudniejszy wydział żeby nikt mi nie wytykał, że studiowałam na prywatnej uczelni – oznajmiła Maniula.\n– Córeńko ludzie potrafią innym wytykać najdziwniejsze sprawy, życia nie starczy aby zadowolić wszystkich toksycznych malkontentów – przekonywała matka.\n– Będę zdawać na hungarystykę, tam jest dziesięciu kandydatów na jedno miejsce… jak się tam dostanę to wszystkim udowodnię, że potrafię zdać egzamin wstępny na uniwersytet.\nJak postanowiła, tak zrobiła i ani się wszyscy obejrzeli w przestrzeni domowej zaczęły fruwać różne dziwnie brzmiące słówka. Program edukacji obejmował dogłębną znajomość języka węgierskiego nawet tak egzotycznych terminów jak piła łańcuchowa albo pantoflarz.\n– Po co mi takie słowa, czy ja kiedyś je zastosuję, w jakim kontekście? – zastanawiała się.\n-Kontekst może być różny. Możesz na przykład zadać retoryczne pytanie – sugerowała matka przyszłej hungarystki.\n– Jakie? Nie mam pojęcia do czego mi się te słówka mogą przydać – odpowiedziała Maniula.\n– W jakimś lingwistycznym towarzystwie błyśniesz takim zdaniem: gdzie jest moja piła łańcuchowa – powiedział pantoflarz. – zasugerowała Matylda.\n– A może nie będę dalej wkuwać węgierskiego i przeniosę się na slawistykę – oznajmiła Maniula któregoś wieczora.\n– Akceptujemy wszystkie języki świata, że starocerkiewnosłowiańskim – pogodnie oznajmiła Matylda. Twoja babcia na polonistyce uczyła się tego języka. Każdy uniwersytet jest w stanie edukować w we wszystkich możliwych specjalnościach, jedynie luźno związanych z rynkiem pracy.\n– Tobie to dobrze, medycyna to konkretny fach – odpowiedziała Maniula.\n– Właśnie mam plan aby oddalić się dostojnym krokiem od tego konkretnego fachu –wyznała Matylda.\n– No co tyyyy… Mima opowiadasz, a kto nas będzie leczył, chyba nie będziemy błąkać się po przychodniach w poszukiwaniu lekarza.\n– Nie będziecie się błąkać. Zamierzam zachować aktywne prawo wykonywania zawodu lekarza, jednak nie planuję narzucać się coraz bardziej namnażającym się na rynku klientom medycyny, świadczeniobiorcom i innym ofiarom marketingu medycznego.\n– Uff, oddycham z ulgą – jęknęła Maniula. Skoro tak posłuchaj jakich słówek węgierskich nauczyłam się dziś rano. To są nazwy pór roku: tavasz, nyár, ősz, tél.\n-Czy to oznacza wiosna, lato, jesień, zima? – zapytała Matyda.\n-Gdy słucham różnych węgierskich słówek, to mam wrażenie, że język ten brzmiał kiedyś podobnie do znanych języków, ale niechcący się rozsypały jego litery. Węgrzy bojąc się, że jakiś inny naród zabierze im litery szybko i pozbierali i ułożyli w zupełnie przypadkowej kolejności i tak już zostało.\n-Talán – odpowiedziała Maniula- czyli być może.\n-Maniula może na dziś już dosyć tych węgierskich słówek, bo uszy mi się przeciążają i nie będę w stanie odróżnić szmerów w stetoskopie.\nMimo ferii następnego dnia Maniula zerwała się z łóżka już o świcie i najwyraźniej szykowała się do wyjścia.\n-Czy ty masz zajęcia na uniwerku? – zapytała matka.\n-Nie mam, są ferie, ale lecę na mecz w którym Maciek gra – odpowiedziała Maniula. Potem wstąpię do fryzjera i obetnę włosy na krótkie.\n– To „Kruche Wafle” nadal grają? – zdziwiła się Matylda.\n-Niestety rozpadły się jak to z waflami się zdarza i Maciek założył nową drużynę o nazwie „Moralni Zwycięzcy” – wyznała Maniula.\n-Dobra nazwa! Sukces zawsze zapewniony! Trzymam za nich kciuki – odpowiedziała Matylda.\nManiula pojawiła się pod wieczór w nowej fryzurze w której wyglądała jak zupełnie nowe dziecko.\n– Co za miłe zjawisko! Nowe dziecko w rodzinie, a fryzura bardzo fajna – stwierdziła na widok Maniuli. Rano pojawił się problem. Włosy sterczały we wszystkich możliwych kierunkach.\n-O losie! Jak ja wyglądam! – jęczała Maniula. Podobno jest taka fryzura just out of bed, ale czy można w niej pokazać się światu? – dopytywała się młoda hungarystka.\n– Nazwę fryzury tłumaczymy na język ojczysty następująco: spałam źle na każdym boku. A tak na poważnie to nie martw się, włosy nawet najkrótsze odrastają – pocieszała matka nową edycję swojego dziecka.\n– A wiesz co Mima, już zdecydowała – niespodziewanie zmieniła temat rozmowy Maniula. Przenoszę się na slawistykę.\n– Przenoś się gdzie tylko masz ochotę – odpowiedziała matka. Za moich młodych lat nie mieliśmy możliwości ani świadomość, że języki obce będą nam potrzebne. Długi czas byłam przekonana, że znajomość dwustu pięćdziesięciu odgałęzień nerwu trójdzielnego będzie mi bardziej w życiu potrzebne niż znajomość języków obcych. Co więcej miałam lunetowate widzenie medycyny i głębokie przekonanie, że tylko szpital jest jedynym miejscem jej uprawiania.\n– Co to znaczy wiedzenie lunetowate? – zaytała Maniula.\n– Widzisz tylko to co jest w środku pola, a nie masz pojęcia co się dzieje na jego obwodzie – objaśniła Matylda. Środek pola to jedna z lokalizacji, ale nie zawsze wysoka ranga.\nMatylda dla poprawy samopoczucia i wizerunku zawodowego postanowiła wysłać kilka abstraktów na kongres chorób wszelakich w Paryżu. Pomyślała, że wymiana ukłonów z różnymi vipami medycznymi na kongresie korzystnie wpłynie na jej czasowo zmodyfikowany wizerunek zawodowy. Po kilku rozmowach z kolegami z sąsiadującego oddziału chorób wszelakich przygotowała merytoryczną treść trzech doniesień i zalogowała się na stronie kongresu aby zająć się ich internetową ekspedycją. Ku jej zaskoczeniu zmora afiliacji także grasowała na kongresie.\n– Co zrobić? Jak z tego wybrnąć? Jakim sloganem zapełniającego kratki programu komputerowego? – zastanawiała się Matylda.\n– Mam! – zawołała sama do siebie. Napiszę NZOZ w Wielkim Mieście. Program nazwę połknął i nie protestował przeciwko jej brzmieniu, szczęśliwie nie domagał się podania nazwiska kierownika placówki. Hierarchiczność, wiernopoddaństwo, sztywne kanony powtarzane bezrefleksyjnie od lat w medycynie były tym co kompletnie kłócił się z jej wolnym duchem.\nOtwierając kolejnego dnia pocztę napotkała zaproszenie skierowane do nowych autorów z korporacyjnego miesięcznika Lekarskie Diagnozy, który otrzymywali wszyscy lekarze na adresy domowe. Kto nie ryzykuje ten nie… podróżuje na kongresy oczywiście – oznajmiła samej sobie i postanowiła spróbować szczęścia na łamach prasy korporacyjnej. Napisała artykuł o wypaleniu zawodowym lekarzy i ku jej miłemu zaskoczeniu został on zakwalifikowany przez redaktora naczelnego do druku. Żywy odzew od obolałych i wypalonych zawodowo czytelników zachęcił ją do posłania kolejnego tekstu polemizującego z mitami na temat zawodu lekarza. Wymyślanie następnego tematu było zajęciem wymagającym zaangażowania sporej liczby szarych komórek, na szczęście z pomocą pośpieszył jej redaktor naczelny Marek Markiewicz.\n– Matylda, a może byś napisała coś o lekarskich bazgrołach, znaczy receptach i historiach chorób? – wysapał do telefonu.\n– Dzięki za podrzucenie tematu, już się biorę do roboty – odpowiedziała Matylda.\nTemat był na tyle dobrze jej znany, że artykuł powstał w dwa dni. Dla zilustrowania omawianego zagadnienia Matylda zamieściła fragment historii choroby nabazgrolonej przez jednego z mistrzów w tej konkurencji z dawnej drużyny Wielkosza. Poprosiła aby czytelnicy nadesłali swoje wersje rozszyfrowanego tekstu. Ilość maili, która nadeszła do redakcji przeszła wszelkie oczekiwania. W tej sytuacji nie pozostawało nic innego jak kontynuować zgadywanki i nadać nowej rubryce nazwę. Po krótkie dyskusji redakcyjnej zdecydowano się na nazwę rubryki „To się zdarza. Rozszyfruj Lekarza!” Matylda nieoczekiwanie stałą się posiadaczką afiliacji i tożsamości. Była to nadal medycyna ale w innymi wydaniu, któremu na imię było dziennikarstwo medyczne.\nMając kolejne artykuły na koncie zdecydowała się po jakimś czasie aplikować o przyjęcie do Stowarzyszenia Dziennikarzy Medycznych (SDM). Skompletowała wszystkie swoje artykuły, nie wykluczając akademickiego nudziarstwa, wypełniła kwestionariusz z prośbą o przyjęcie, na którym uzyskała rekomendację dwóch członków stowarzyszenia i z drżeniem serca złożyła dokumenty w sekretariacie SDM. Po dwóch miesiącach uzyskała informację, że jej podanie zostało pozytywnie rozpatrzone przez stosowne gremia. I tak po kilku latach szukania nowej tożsamości, przymiarek afiliacyjnych wyłoniła się z z niebytu nowa postać – redaktor Matylda Przekora. Niegdysiejsza niewolnica powołania do medycyny uzyskała wolność i nową tożsamości niczym świadek koronny w procesie dowodowym o istnienie życia po byciu lekarzem. Tak przynajmniej Matyldzie się zdawało.\nPowracając z kongresu w Paryżu rozmarzyła się w wizjach wolnościowych – oto ja niegdysiejsza niewolnica Isaura wracam z kongresu w Paryżu gdzie prezentowałam swoje doniesienie i nie musiałam nikogo pytać o zgodę na wyjazd. Można jednak wybić się na samodzielność – monologowała sama ze sobą Matylda. Gdy miała już za chwilę całkowicie odpłynąć w krainę nieokiełznanych fantazji wolnościowych do jej uszu dobiegły słowa:\n– Czy jest na pokładzie lekarz? Jeżeli ktoś z państwa jest lekarzem prosimy o zgłoszenie się do personelu pokładowego.\n– No tak pewnie ktoś dostał zatrzymania krążenia i będę musiała reanimować delikwenta. Tylko jak ułożyć ciało? – zastanawiała się. Już wiem! wzdłuż przejścia między fotelami – postanowiła.\nRzeczywistość okazała się nie tak straszna jak sugerowała to lekarska wyobraźnia. Jeden z pasażerów poczuł duszność i prosił o stewardesę o pomoc. Personel pokładowy podał w międzyczasie tlen i sytuacja zdawała się normować.\n– Od czego powinnam zacząć? – zastanawiała się Matylda. Tego na żadnych wykładach ani ćwiczeniach nie uczono! Pamiętam z pierwszego roku wykład o zaopatrzeniu medycznym marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych, wszystkie dwieście pięćdziesiąt gałązek nerwu trójdzielnego, literacki opis aury padaczkowej, zasady diagnozowania gorączki niejasnego pochodzenia ze szczególnym uwzględnieniem podwzgórzycy i parę innych umiejętności pierwszej lekarskiej potrzeby, a od czego zacząć udzielanie pomocy na pokładzie samolotu nie wiem! Nie wiem! – powtarzała sama do siebie. Na szczęście coś jej chyba aktywowało się w podwzgórzu bo doznała olśnienia.\n– Mam! Już wiem! Przedstawię się pasażerowi, jest przytomny, więc mogę od tego zacząć!\n– Jestem dr Matylda Przekora – oznajmiła po angielsku pacjentowi i jego żonie siedzącej obok.\n– Zbadam panu puls aby zorientować się w ogólnym stanie pańskiego zdrowia, to bardzo cenna metoda, praktykowana od stuleci – dodała z miną profesjonalisty, który z pulsu pacjenta potrafi wszystko wyczytać. Filmowym gestem ujęła przegub pasażera i zatopiła się w analizie fal tętna. Co powinniśmy ocenić? Przed oczami stanął jej asystent z chorób wszelakich na trzecim roku. Z powodu kształtu czaszki mówiliśmy na niego Wieżowaty – rozrzewniła się Matylda. No dobra bez zbyt długiego wspominania – powiedziała sama do siebie w duchu. Oceniam częstość, równość, miarowość, napięcie i porównanie w tętnicach jednoimiennych.\n– Pański puls jest prawidłowo częsty, równy, miarowy, dobrze napięty. Teraz porównam z pulsem po drugiej stronie. Matylda ujęła oba przeguby. O dobra wiadomość! Pański puls jest dobrze wyczuwalny po obu stronach.\nPo tak gruntownym badaniu i tylu dobrych nowinach pacjent z oka mgnieniu poczuł się wyleczony.\n– Pani doktor czy musimy lądować wcześniej, czy możemy bez problemów dolecieć do Wielkiego Miasta – dopytywała stewardesa.\n-Wszystko jest pod kontrolą, możecie państwo lecieć zgodnie z planem – oznajmiła Matylda.\n4.Wirtualność, realność i normalność\nNiezależnie od osiągnięć dziennikarskich, doraźnych wydarzeń naukowych nierozwiązanym problemem pozostawała praktyka lekarska. Żując po raz kolejny temat Matylda zdecydowała się na zastukanie do drzwi kolejnej prywatnej placówki. Zgodnie z zasadą do trzech razy sztuka obie strony doszły do porozumienia i dylemat afiliacji został rozwiązany przynajmniej czasowo. Przyjmowała nieskomplikowane przypadki i zdawało się, że wszystko jest pod kontrolą. Kolejny dyżur dobiegał końca, gdy wpadł do poradni pacjent z kategorii ja muszę do doktora zaraz i natychmiast. Recepcja ze zrozumiem podeszła do potrzeb pacjenta i zawiadomiła dr Matyldę, że jeszcze jeden pacjent zmierza do jej gabinetu.\n– Co pana do mnie sprowadza? – zagaiła Matylda.\n– No pani doktor jest taka jedna sprawa… że gdy wracałem z urlopu… to zachciało mi się sikać… no i nie było widać żadnego WC na horyzoncie… więc poszedłem w krzaki… no i taka straszna rzecz mi się stała…\n– Co się stało w tych krzakach? Proszę kontynuować swoją opowieść – Matylda oczami wyobraźni widziała już seks pozamałżeński, objaw pierwotny kiły w miejscu typowym, wzywanie żony…\n– O losie okrutny, dlaczego mnie tak ciężko karzesz i w dodatku na koniec dyżuru? – zapytała los bezgłośnie.\n– No i w tych krzakach pani doktor, jak się wysikałem to mi kleszcz wskoczył na ten… tego… no na ten narząd.\n– No tego jeszcze brakowało abym musiała kleszcza ewakuować – pomyślała Matylda lekko spanikowana.\n– No i pani doktor, ja tego kleszcza sam próbowałem usunąć ale mi się rozkawałkował\n– Czego pan ode mnie oczekuje? – zapytała Matylda bliska omdlenia.\n– No, że mi pani doktor te kawałki usunie – wyznał pechowy pacjent.\n-Proszę pokazać miejsce z kleszczem – oznajmiła dyplomatycznie Matylda i przystąpiła do oględzin. – No faktycznie widzę tu jakieś małe fragmenty, ale wie pan, tu trzeba innego fachowca niż ja. Postaram pana umówić do odpowiednich kolegów. Za trzecim telefonem udało się uzyskać deklarację przyjścia z pomocą pechowemu pacjentowi.\n– Bardzo pani dziękuję – entuzjastycznie zawołał pacjent.\n– Tylko niech pan po drodze po ciemku nigdzie nie sika, bo znowu coś pana zaatakuje – oznajmiła Matylda i przystąpiła do pakowania swojego sprzętu. Ja już się chyba nie nadaję do niesienia pomocy będącym w potrzebie, baterie mi się wyczerpały. Zjeżdżam do bazy.\nSyndrom pilnego pacjenta zgłaszającego się na pięć minut przed zamknięciem poradni powtarzał się co jakiś czas. W pewien listopadowy wieczór rejestratorka zatroskanym głosem oznajmiła przez telefon:\n– Pani doktor zgłasza się niezapisany pacjent, skarży się na silny ból głowy i prosi o przyjęcie. Przyjmie pani, prawda? Bo ja już wydałam mu kartę choroby, tylko niech pani szybko go załatwi, bo ja idę przez park do domu, a tam ostatnio wieczorem napadają na kobiety – w tle słychać było dźwięk kluczy wyjętych w celu sprawnego zamknięcia przychodni.\nDo gabinetu wszedł miłej prezencji mężczyzna, lekko utykający na prawą nogę. Wąskie spodnie, skórzana bluza , drobny feler ortopedyczny nie ujmował mu niczego z miłej męskiej prezencji.\n– Co panu dolega? – zapytała Matylda. Podobno boli pana głowa.\n– Tak boli mnie, bo wie pani ja choruję na nadciśnienie i od kilku tygodni nie biorę leków, chciałem sprawdzić jak będę się czuł bez leków.\n– No to już teraz pan wie. Nie warto na przyszłość ryzykować. Proszę się rozebrać do połowy, zbadam pana.\n– Pani doktor, może nie trzeba mnie badać, skoro niczego złego pani nie widzi patrząc na mnie, a głowa mnie boli z powodu niebrania leków.\n– Muszę jednak pana zbadać, proszę się rozebrać – powtórzyła Matylda.\n-Wolałbym nie badać się – upierał się pacjent – to znaczy wolałbym się nie rozbierać.\n– A dlaczego wolałby się pan nie rozbierać – zapytała zaintrygowana Matylda.\n– Bo wie pani ja noszę damską bieliznę – wyznał pacjent. Matylda nie bardzo rozumiejąc opory pacjenta dodała dla zachęty:\n– Rozumiem, mamy teraz niedobory na rynku odzieżowym, pewnie ma pan różową koszulę z bawełny, lekarz niejedno wdział w swoim życiu, proszę się rozebrać do badania.\nPacjent zdjął sweter i oczom Matyld ukazała się bohaterska męska, owłosiona pierś przyodziana w damską koszulkę bogato zdobioną w koronki, pod którą prześwitywał elegancki staniczek o rozmiarze zbliżonym do zera. Pacjent z wdziękiem obsunął ramiączka i wystawił swą pierś do badania.\n– Proszę oddychać, nie oddychać, dziękuję może się pan ubrać. Wszystko jest w porządku – oznajmiła Matylda resztkami sił. Medycyna to zawód dla herosów – pomyślała wyczerpana nadmiarem niespodzianek w gabinecie lekarza praktyka.\nPostanowiła odpocząć od niespodzianek świata realnego przepełnionego pacjentami na nowo otwartym forum internetowym dla lekarzy www.penicilium24.com . Na forum pacjentów wprawdzie nie było ale problemów nie brakowało.\nTymczasem dookoła powstawał nowa rzeczywistość, w której liczył się sukces i pieniądze. Wszystkie dotychczasowe umiejętności jakie Matylda nabyła w ciągu wielu lat swojej studenckiej i podyplomowej edukacji były jakieś mało przydatne, nie w tym rozmiarze który interesował otoczenie, z zupełnie innego świata. Nie dość tego większość imprez szkoleniowych urządzano w eleganckich hotelach do których trzeba było przychodzić odpowiednio elegancko ubranym. Jeden kostiumik wizytowy zawsze miała w szafie, ale ile razy można chodzić w tym samym stroju? – zastanawiała się. Niespodziewanie okazało się, że szpitalny fartuch wydawany przez siostrę gospodarczą miał wiele zalet – był za darmo, co poniedziałek można było go wymienić na nowy, czysty i wyprasowany, a do tego miał dwie kieszenie w których mieściła się pieczątka, portfel z dokumentami i klucze do domu. Trudno było paradować z torebką pod pachą po oddziale przez cały dzień.\nNa konferencjach urządzanych na nową modę pojawiały się koleżanki z dawnych lat wystrojone niczym królewny na wydaniu. Matylda przy nich czułą się jak przybysz z innego świat. Po pierwsze nie była tlenioną blondynką z długimi włosami, jak większość koleżanek z szpitala. Po drugie nie nosiła szpilek na wysokim obcasie, licznych dzwoniących bransoletek na przegubie dłoni, korali na szyi, dużych pierścionków na co najmniej trzech palcach, pomalowanych lakierem na jaskrawe kolory. Nie dość tego zamiast torby ze złotymi ozdobami nosiła sportowe plecaki.\nZ powodu odrębności intelektualnej, charakterologicznej i wizualnej czuła, że Akademia w każdej odmianie i odsłonie nie była jej światem. Pewnie by utonęła w tych porównawczych rozważaniach gdy na biurku zadzwonił telefon.\n-Dzień dobry pani doktor, a raczej pani redaktor – zagaił szef miesięcznika „Wszystko dla Zdrowia”. Mam do pani pytanie i jednocześnie ciekawą propozycję…\nTak słucham pana z uwagą, panie redaktorze – odpowiedziała Matylda.\n– Otóż mamy klienta, który poszukuje dziennikarza medycznego do wykonania zlecenia.\n– Jakie to zlecenie panie redaktorze? – zapytała zaciekawiona Matylda.\n– Trzeba pojechać na kongres chorób wszelakich do Dallas, obsłużyć konferencję prasową na której będą prezentowane wyniki badania klinicznego z wykorzystaniem ich leki, no i oczywiście napisać artykuł na ten temat. Dodam od razu, że nasze łamy są otwarte dla takiego tekstu.\n– Brzmi ciekawie, a gdzie jest haczyk? – zapytała przytomnie Matylda. Żaden wielki ordynator nie podjął się tego atrakcyjnego zadania? Trudno w to uwierzyć.\n– Pani doktor, pani redaktor… problem leży w tym, że zgodnie z wymogami musi to być dziennikarz i w dodatku osoba posiadająca wizę dziennikarską uprawniającą do udziału w takiej konferencji. No i sama pani rozumie, że żaden z profesorów nie podejmie się takiego zlecenia.\n– Jednym słowem chce pan abym pognała do ambasady po wizę, spakowała się w pięć minut i poleciała do Dallas. Taki Latający Holender mam być, czy tak?\n– Niech pani pamięta, że Latającego Holendra podobno dużo ludzi widziało nieopodal Przylądka Dobrej Nadziei – oznajmił szef „Wszystko dla Zdrowia”. No dodam też, że nasz zleceniodawca bardzo zainteresował się tym iż pisze pani do „Lekarskich Diagnoz”, które lekarze otrzymują na adresy domowe.\n– Panie redaktorze z tym Przylądkiem Dobrej Nadziei podszedł mnie pan niezwykle skutecznie. Czytam przepisy odnośnie ubiegania się o wizę amerykańską dla dziennikarzy, wnoszę opłatę i pędzę na spotkanie z przygodą – oznajmiła Matylda.\nJak to z przygodą zdarza się, w ambasadzie nie obyło się bez emocji. Konsul starannie przejrzał kwestionariusz Matyldy po czym przystąpił do analizowania gruntu metodą wielokrotnego zapuszczania sondy badawczej.\n– Wybiera się pani na kongres chorób wszelakich , czy tak? – zagaił na wstępie.\n-Tak panie konsulu, mam taki zamiar – odpowiedziała Matylda.\n– Choroby wszelakie to duży i trudny dział medycyny, jak da pani sobie radę merytorycznie z obsługą kongresu? – dopytywał się administrator wiz.\n– Jestem z wykształcenia lekarzem, specjalistą w zakresie chorób wszelakich, więc mam nadzieję, że poradzę sobie nie gorzej niż ci dziennikarze, którzy nie mają takiego wykształcenia i doświadczenia.\n– Oooooo, to ciekawe co pani mówi! – zawołał z entuzjazmem konsul. A czy będzie chciała pani praktykować medycynę w naszym kraju?\n– Nie mam takiego zamiaru, już się nacieszyłam praktyką w swoim kraju – odpowiedziała Matylda.\n– Bo gdyby pani chciała…\n-Zapewniam pana, że nie mam takich chęci. – podkreśliła Matylda.\nPo wyjściu z ambasady zadzwoniła do wydawcy miesięcznika i wygłosiła tradycyjną formułę.\n– Panie redaktorze, melduję wykonanie zadania, wiza dziennikarska jest w moim paszporcie – oznajmiła Matylda.\n– Znakomita wiadomość! To ja dodam jeszcze jedną, a właściwie dwie informacje. Będzie pani towarzyszyć w podróży pani Teresa Strojniczak, która reprezentuje producenta.\n– Cieszę się! Znam Teresę i miło mi będzie z nią podróżować – odpowiedziała Matylda. A ta druga informacja czego dotyczy?\n– Otóż zleceniodawca po namyśle chce aby z naszego kraju przyjechało dwóje dziennikarzy. Może zna pani kogoś odpowiedniego – zapytał głosem pełnym nadziei redaktor.\n-Znam bardzo odpowiednią osobę… – odpowiedziała bez chwili wahania Matylda. To mój mąż Francis, też dziennikarz.\n– O super! Jak najbardziej odpowiednia osoba. Czy może pan redaktor szybko załatwić sobie wizę? – zawołał pełen entuzjazmu redaktor.\n– Postaram się go namówić – odpowiedziała Matylda.\nWizyta Francisa w ambasadzie przebiegła bez zbędnych pytań, zwłaszcza o praktykę lekarską na odległym kontynencie. Nie od dziś wiadomo było, że tylko lekarze mogą czynić kłopoty, przedstawiciele wszystkich innych zawodów nie mieli takich możliwości – pomyślała Matylda.\nTen wpis został opublikowany w Aktualności dnia 14 listopada 2018 , przez mimax2.\n← Anatomia na szpilkach – odcinek piąty nowej powieści Krystyny Knypl (@mimax2) 6/12/2018. Molimo, ne smetajte! →


Lokal użytkowy 🏠 w Osiedle Primo - 1 pokój, 91 m², parter - RynekPierwotny.pl\nŁódzkie (74 lokale)\nŁódź (74 lokale)\nŚródmieście (37 lokali)\nŚródmieście-Wschód (19 lokali)\nLokal użytkowy: U10\nLokal użytkowy na sprzedaż 1 pokój o powierzchni 90,87 m²\nLokale użytkowe na sprzedaż oferowane bezpośrednio przez PROFBUD\nPowierzchnia: 90,87 m²\nInwestycja: lokal użytkowy znajduje się w inwestycji Osiedle Primo, w której dostępnych jest jeszcze 16 podobnych ofert\nNowy lokal użytkowy na sprzedaż o powierzchni 90,9 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Osiedle Primo w Sródmieściu-Wschód przy ul. Lindleya/Węglowa (1.8 km od centrum Łodzi). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera PROFBUD.\nCała inwestycja składa się z 1 budynku,w którym znajdują się łącznie lokali użytkowych, zaś 17 z nich jest obecnie dostępnych na sprzedaż.\nObiekt posiada 11 kondygnacji naziemnych oraz 1 kondygnację podziemną. Inwestycja Osiedle Primo została wybudowana i oddana do użytkowania w 4 kw. 2019 roku.\nLokal użytkowy o oznaczeniu U10 znajduje się na budynku, a wysokość pomieszczeń wynosi od 260 do 280 cm wysokości. Dla przyszłych mieszkańców deweloper PROFBUD przewidział również: miejsca postojowe podziemne.\nOsiedle Primo zaprojektowaliśmy z myślą o ludziach kreatywnych, kształtujących klimat dynamicznie rozwijającego się miasta. Właśnie dlatego priorytetem było dla nas stworzenie miejsca nowoczesnego, ale w naturalny sposób komponującego się z otoczeniem. Stosując pionowe podziały elewacji o zmiennej wysokości i wycofane pasy loggii, odtworzyliśmy styl fasad charakterystyczny dla ery przemysłowej.Inwestycja powstaje w doskonale skomunikowanej części miasta, w sąsiedztwie dworca kolejowego Łódź Fabryczna, który do 2022 roku zostanie połączony ze stacją Łódź Kaliska pierwszą linią łódzkiego mini metra. Tuż obok Centrum Nauki i Techniki EC1 i kampusu Uniwersytetu Łódzkiego.Osiedle zaprojektowała pracownia architektoniczna Ja2plus.\nLokalizacja inwestycji Osiedle Primo\nW odległości 150 metrów od inwestycji Osiedle Primo znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny przejazd techniczny (4488).\nW najbliższej okolicy inwestycji Osiedle Primo znajduje się 39 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone to: Uniwersytet Łódzki w odległości 300m, Przedszkole Miejskie Nr 84 w odległości 400m, Salezjańska Wyższa Szkoła Ekonomii i Zarządzania w Łodzi w odległości 500m.\nDostęp do opieki medycznej zapewnią położone w pobliżu placówki, tj.: w odległości 300 m znajduje się Skowron K., mgr. Apteka, w odległości 400 m znajduje się Wysoka. NZOZ. Poradnia lekarska, w odległości 450 m znajduje się Poradnia endokrynologiczna Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 3.\nW okolicy znajdują się: w odległości 100 m znajduje się Luncheria, w odległości 150 m znajduje się Bank Polska Kasa Opieki, w odległości 300 m znajduje się Sznycelek.\nW najbliższej okolicy inwestycji znajduje się: w odległości 350 m znajduje się Tramwajarz. Klub kolarski, w odległości 450 m znajduje się Berserker's Team Poland. Sztuki walki, w odległości 650 m znajduje się Alien. Klub Sztuk Walki.\nData aktualizacji: 21.10.2019\nInformacje o Śródmieściu-Wschód\nW Sródmieściu-Wschód dostępne są 152 oferty nowych mieszkań i domów znajdujących się w 7 inwestycjach deweloperskich.\nDeweloperzy w Sródmieściu-Wschód mają w sprzedaży nowe mieszkania o powierzchniach od 34 do 101 m2, w tym lokale:\nWśród inwestycji deweloperskich w Sródmieściu-Wschód nie są dostępne oferty sprzedaży nowych domów.\nNajtańsze nowe mieszkanie dostępne w sprzedaży w Sródmieściu-Wschód kosztuje 345 990 zł.\nPrzeczytaj więcej o Śródmieściu-Wschód\nLokale użytkowe Katedralna18 ofert\nLokale użytkowe 1-pokojowe19 ofert\nNeopolis 1 1 ofertaNeopolis 2 1 ofertaNawrot 48 3 oferty\nTanie lokale użytkowe w Sródmieściu-WschódGotowe lokale użytkowe w Sródmieściu-WschódMieszkania z dopłatą MDMDeweloperzy z Śródmieścia- Wschód


Jak budować wewnętrzną motywację w pracy – jak rozpocząć pierwszą pracę, aby czerpać satysfakcję z rozwoju zawodowego? - Małgorzata Fic - Do Pierwszej Pracy - Crédit Agricole\nJak budować wewnętrzną motywację w pracy – jak rozpocząć pierwszą pracę, aby czerpać satysfakcję z rozwoju zawodowego?\nMotywacja w pierwszej pracy\nRozpoczynając pierwszą pracę mamy zazwyczaj w sobie wiele różnych emocji, od ekscytacji i ciekawości po lęk, niepewność czy wątpliwości. Jeśli jest to praca, o którą się staraliśmy, która była naszym świadomym wyborem i jej otrzymanie wiązało się z przejściem zaawansowanej ścieżki rekrutacyjnej, nasza motywacja do jak najlepszego rozpoczęcia pracy i chęć upewnienia pracodawcy o dokonaniu trafnego wyboru związanego z naszą osobą będą ogromne . Prawdopodobnie nasze codzienne życie oraz decyzje zawodowe i osobiste będą przez jakiś czas ściśle podporządkowane naszej nowej pracy . I jest to sytuacja zupełnie naturalna, a nawet pożądana – chcemy jak najlepiej zaprezentować się w naszym środowisku zawodowym i odnaleźć się w powierzonych obowiązkach, co z kolei ma szansę zaowocować wypracowaniem sobie zaufania i aprobaty w nowej pracy.\nKiedy pasja staje się udręką\nPo pewnym czasie warto się jednak zatrzymać i uchronić przed często popełnianym błędem w wymarzonej pracy . Młody, ambitny człowiek całą swoją energię, czas i zaangażowanie poświęca nowej pracy, stawia sobie ciągłe wyzwania, osiąga kolejne cele i cieszy się coraz większym uznaniem szefa. Czas dla siebie, dla bliskich, dla innych dziedzin życia odkłada na później lub poświęca im wybiórczą uwagę, ciągle przesuwając granicę sukcesu. Skutkiem tego może być nie tylko zaniedbanie czy zniszczenie relacji z ważnymi dla nas osobami, ale przede wszystkim wypalenie . Praca, która była dla nas pasją\nlub co najmniej dawała satysfakcję stanie się naszą codzienną udręką, a wykonanie każdego zadania ogromnym obciążeniem. Umysł takiej osoby popada często w drugą skrajność – ogromne zaangażowanie i energia przeradzają się w niechęć do każdego obowiązku. Najprostsze zadanie staje się gigantycznym problemem, a każda zmiana czy nowe polecenie zawodowe – wyzwaniem wymagającym nadludzkiego wysiłku. I faktycznie – tak się wtedy czuje nasz umysł i organizm, i na jego stan nie mamy zbyt wiele wpływu. Oczywiście „walczymy” każdego dnia – z poczucia odpowiedzialności, lęku czy innej, zazwyczaj niekonstruktywnej, motywacji.\nRównowaga w każdej dziedzinie życia\nEnergię i ogromną chęć do pracy bardzo ciężko jest odbudować. Wymaga to cierpliwości, czasu, często nowych decyzji, a przede wszystkim zmiany sposobu myślenia i postępowania . Nie ma też reguły kiedy pojawia się zniechęcenie i utrata motywacji, czasem już po kilku latach pracy. Wszystko zależy od konstrukcji psychicznej danej osoby. Dlatego już na początku drogi zawodowej warto budować właściwy stosunek do pracy i do innych dziedzin naszego życia . Sposób, w jaki zbudujemy naszą równowagę życiową teraz – ile uwagi poświęcimy pracy, bliskim, zainteresowaniom czy zdrowiu – stanie się naszym nawykiem, który ciężko będzie zmienić.\nW budowaniu równowagi życiowej pomoże nam odpowiedź na pytanie o to, jakie są nasze wartości w życiu i które z nich mają dla nas priorytetowe znaczenie. Czy jest to czas spędzony z bliskimi, duża rodzina, czy uznanie w pracy, rozwój zawodowy i ciągłe zdobywanie wiedzy. Być może dobra forma, wyzwania sportowe, lub realizacja pasji, zainteresowań, czy może rozwój osobisty, duchowość, rozwój nowych talentów i odkrywanie swoich możliwości. Określenie własnych wartości będzie naszym kierunkowskazem przy podejmowaniu decyzji , również zawodowych.\nOczywiście są różne motywacje do pracy – dla jednych jest to wyłącznie wysokość wynagrodzenia, dla innych możliwości awansu, charakter wykonywanej pracy czy atmosfera wśród współpracowników. Nie zawsze nasza pierwsza praca jest tą wymarzoną i wówczas istnieje małe ryzyko „przedawkowania zaangażowania”. Zadbajmy jednak o to, aby zadania, które nas cieszą, dają satysfakcję i motywują do działania nie stały się naszym niechcianym bagażem. Warto:\n- stawiać granice i trzymać się ich konsekwentnie,\n- rozwijać asertywność, czyli szanować prawa i wartości swoje, ale także innych,\n- dobrze gospodarować czasem i dotrzymywać obietnic,\n- wypracowywać właściwe nawyki i znaleźć dla siebie najlepszy sposób na uzupełnianie energii.\nRozpoczynając drogę zawodową warto również odpowiedzieć sobie na pytanie czy droga od mojego „ja realnego” do „ja idealnego” nie jest zbyt długa, oraz czy w moim życiu nie jest za dużo „muszę” czy „powinienem”, a za mało – prawdziwego – „chcę” .


T-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat | Z długim r� | Endo\nT-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat\tC92G525_1\n39.90 zł\t24.90 zł24.90\nT-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat C92G525_1\n39.90 zł 24.90 zł24.90\nZielony T-shirt z długim rękawkiem dla chłopca, dla którego piłka może być całym światem. Klasyczna forma ze ściągaczem przy szyi to proste rozwiązanie na stylowe dylematy, szczególnie dla chłopca. Wykończenie kontrastową lamówką. Elastyczne szwy, dzięki którym Twoje dziecko będzie się czuło swobodnie i komfortowo.\nDla prawdziwego sportowca niepogoda nie jest wymówką do trenowania. Jest to wyzwanie, któremu musi podołać. Piłka nożna to czasem gra o wszystko, rzadziej natomiast, wszystko w niej gra. Dlatego zapalony piłkarz o każdej porze roku trenuje, jest mistrzem boiska, aspiruje do bycia królem strzelców. Nigdy się nie poddaje i bawi się doskonale. Taki jest sportowiec z zamiłowania, który lubi wszystkie wyzwania. Czego do tego potrzebuje? Wygody i komfortu! Znajdzie je w szerokiej ofercie spodni dresowych, nowoczesnych bluz oraz w T-shirtach, w ostrych, żywych kolorach. Dekoracje to szybkie, jak gra w piłkę, szkicowe ilustracje, ale też endowe teksty dla miłośników tej dyscypliny. A wiemy że jest ich dużo 😊 Proste w formach koszulki dopełniają wygodne dresy, od klasycznych po luźniejsze - spodnie z obniżonym krokiem i praktyczną kieszenią na przedzie. Zobacz całą kolekcję.\nT-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat\t 39.90\t24.90\nZapytaj o produkt T-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat\nPoleć znajomemu T-shirt z długim rękawem dla chłopca 9-13 lat


sierpnia 2016 - Pink Lipstick - blog kosmetyczny, blog o włosach\nkrem pod oczy 21:54:00\nelfa pharm 15:42:00\nJakiś czas temu zostałam członkiem klubu Elfa Pharm. Jak już pewnie widziałyście na wielu blogach, osoby należące do klubu dostały kosmetyki - upominki od wyżej wymienionej firmy. Niesamowicie cieszę się, że mogę ich wypróbować, bo jeszcze nie miałam żadnego, a od bardzo dawna mnie kusiły.\nW paczuszce dostałam torbę z logo firmy, z której najbardziej ucieszyła się moja Mama. Cytuję: "Będę miała porządną torbę na zakupy" :D haha :)\nOprócz tego w przesyłce znalazły się:\nNawilżający balsam do ciała aloesowy O'Herbal\nKrem do rąk i paznokci odmładzający Vis Plantis\nPeeling enzymatyczny papaja+kamelia Vis Plantis- będę go dzisiaj używała pierwszy raz. Do tej pory używałam tylko dwóch peelingów enzymatycznych, w tym jednego bubelka.\nPeeling do ciała nawilżający z filtratem ze śluzu ślimaka Vis Plantis\nSzampon i odzywka wzmacniająca włosy z ekstraktem z korzenia tataraku O'Herbal - wzięłam sobie te małe buteleczki w podróż. Pierwsze wrażenie po ich użyciu jest jak najbardziej na plus.\nDostałam też ulotkę, na której znajdują się wszystkie szampony i odżywki dostępne w sprzedaży. Pomyślałam, że ją wrzucę. Może kogoś zainteresują. Mnie wpadł w oko szampon z ekstraktem z mięty. Miałyście?\nRzeczą, która mnie pozytywnie zaskoczyła to zapachy kosmetyków. Krem do rąk pachnie obłędnie! Za jakiś czas na pewno coś więcej o wszystkich z nich naskrobię :)\nKto z Was również dostał paczuszkę?\nSzminka MAC Ruby Woo i jej bardzo tani zamiennik - porównanie\nHej! Ruby Woo była pierwszą pomadką z MAC, w której się zakochałam. Jej piękny, welurowy kolor niezmiernie przypadł mi do gustu. Pewnego razu moje marzenie się spełniło i czerwona pięknośc wpadła w moje ręcę.\nPrzeszukując swoje pomadki, wpadła mi w ręce konturówka Essence w odcieniu 14 Femme Fatale. Pomyślałam, że użyję jej razem z Ruby Woo. To był strzał w 10! Porobiłam kilka swatch'y i stwierdziłam, że są bardzo podobne.\nRuby Woo jest chłodnym odcieniem czerwieni i posiada niebieskie podtony, dzięki czemu zęby wydają się przy niej bielsze. Duży plus!\nSzminka jest tępa w nakładaniu, ciężko nałożyc ją pędzelkiem. Posiada wykończenie 'retro matte'. Jest to pomadka, która u każdego wygląda inaczej. Przy mojej chłodnej cerze, wydobywają się z niej zimne tony.\nSzminka wygląda na ustach niesamowicie aksamitnie, welurowo. Utrzymuje się na ustach spokojnie 7 godzin. Jesli nic nie jemy - dużo więcej. Jest bardzo mocno napigmentowana, a jej barwnik wpija się w usta. Nie odbija się na szklankach, nie zostawia po sobie śladów ;)) Do tego pięknie pachnie wanilią.\nJak każda standardowa szminka MAC kosztuje 86zł. Myślę, że to niewiele, ponieważ taka szminka posłuży nam na długo. Akurat w tym przypadku, cena idzie z ogromną jakością.\nWiem, że Rihanna nosiła tę pomadkę. Byc może dlatego stała się ona jedną z kultowych czerwonych szminek, o której zamarzyło wiele z nas. Na wzór Ruby Woo powstała wersja z linii Rihanny - Riri Woo.\nKredka Essence w kolorze 14 Femme Fatale jest nieco cieplejsza niż Ruby Woo. Jak dla mnie wpada bardziej w malinowy kolor i jest mniej intensywny niż kolor Ruby.\nRóżni ją też fakt, że nie jest aż tak bardzo matowa jak szminka z MAC. Co do trwałości, to utrzymuje się ona na ustach około 3-4 godziny. Jesli coś jemy/pijemy to schodzi z ust dośc szybko.\nJa posiadam jeszcze wersję kredki w starej formule, gdzie jest ona bardzo miękka, satynowa. Bardzo łatwo rozprowadza się ją na ustach (łatwiej niż Ruby Woo - nie jest tak sucha). Od jakiegoś czasu możemy kupic nowe wersje tych kredek. Mam dwa inne kolory i już nie są takie mięciutkie. Nie wiem, więc jak jest z tym kolorem w nowej formule. Koszt konturówki to około 5zł.\nPojemnośc szminki z MAC to 3 gramy, a kredki Essence to 1 gram.\nPodsumowując, jeśli szukacie czegoś bardzo podobnego do Ruby Woo za jakże śmieszą cenę, to polecam rozejrzec się za kredką z Essence. Powiedzcie same, czyż nie są podobne?\nJeśli macie troszkę więcej pieniążków i chcecie zainwestowac w coś lepszego, co posłuży Wam na dłużej, to gorąco polecam uniwersalną czerwień z MAC.\nI na koniec małe porównanie na ustach. Jak możecie zobaczyc na poniższych zdjęciach, nie widac między nimi ogromnej różnicy. Moje spostrzerzenia napisałam wyżej, a decyzja co do zakupu należy do Was :)\nGórna warga: Essence 14 Femme Fatale | Dolna warga: MAC Ruby Woo\nMacie Ruby Woo? Jaka jest Wasza ulubiona pomadka z MAC?\nBabuszka Agafia - Jajeczny szampon do wszystkich rodzajów włosów\nbabuszka agafia 21:15:00\nHej! Kilka postów temu pisałam o swoim ulubionym szamponie z serii Babuszki Agafii. Dzisiejszy post poświęcony jest jego bratu, z którym nie do końca się polubiłam :)\nnanosimy szampon na wilgotne włosy, masujemy do pojawienia się piany. Spłukujemy wodą. Szampon nadaje się do codziennego stosowania.źródło\nAqua with infusion of Hydrolyzed Egg Protein (proteiny jajeczne), Hydrolyzed Wheat Protein (proteiny pszenicy); enriched by extract: Avena Sativa (owies), Calendula Officinalis (nagietek), Rosa Canina (dzika róża), Cecale Cereale (żyto), Magnesium Laureth Sulfate, Cocamide DEA, Cocamidopropyl Betaine, Cocoglucoside, Guar Gum, Oils: Hippophae Rhamnoides (olej rokitnikowy), Linum Usitassimum (olej z syberyjskiego lnu), Triticum Vulgare (olej z kiełków pszenicy), Pinus Pumilla (olej z igieł syberyjskiej sosny karłowatej), Panthenol(Wit. B5), Tocopherol (Wit.E), Pyridoxine HCI (Wit. B6), Lecithin, Glucosamine, Citric Acid, Parfum, Polygala Vulgaris (krzyżownica zwyczajna) Benzoic Acid, Sorbic Acid, Bezyl Alcohol.\nButeleczka szamponu ma pojemnośc 350ml. Zapach jest ewidentnie jajeczny, z odrobiną aromatu pszenicy.\nKonsystencja jest dośc gęsta, szampon jest koloru perłowego. Cena to około 11zł. Dostaniemy go w sklepach zielarskich oraz online, np. na stronie www.skarbysyberii.pl. Taka butelka starcza mi na około miesiąc codziennego mycia włosów.\nOd dłuższego czasu do mycia uzywam wyłącznie szamponów rosyjskich. Ze względu na wrażliwy skalp, musiałam odstawic wszystkie szampony z SLS, do których próbuję wracac. Znacznie wzmocniła się moje skóra głowy, dzięki czemu mocniejsze kosmetyki jej już, aż tak nie podrażniają.\nMoja przetłuszczająca się skóra głowy wymaga mocniejszego oczyszczenia, a nie każdy łagdny szampon daje sobie z nią radę. Tak jak w tym przypadku.\nSzampon jajeczny Babuszki Agafii jest szamponem bardzo łagodnie oczyszczającym. Dlatego nie do końca się z nim polubiłam. Każdym szamponem bez SLS myję głowę tylko raz, a nim musiałam myc dwa razy, ponieważ po jednym razie włosy nie były wystarczająco domyte. W ciągu dnia szybko się też przetłuszczały. Po prostu po kilku godzinach wyglądały nieświeżo.\nMyślę, że ten kosmetyk sprawdzi się u osób, które nie mają problemów z przetłuszczającym się skalpem. Włosy są po nim dośc puszyste, nie są dociążone. Jak dla mnie o wiele lepszym szamponem z tej serii jest szampon OBJĘTOSC I PUSZYSTOSC, do którego właśnie wróciłam. Do szamponu jajecznego raczej nie wrócę, bo jakoś bardzo mnie nie zadowolił. Myje włosy i nic poza tym.\nMiałyście ten szampon lub inny szampon Babuszki, który sobie chwalicie?\nBALEA SHINING BERRY MALINA I KIWI - ŻELE POD PRYSZNIC Z BŁYSZCZĄCYMI DROBINKAMI\nHej! Dawno, dawno temu będąc w DM na Słowacji, skusiłam się na dwa pięknie wyglądające żele pod prysznic. Jeden o zapachu maliny, a drugi o zapachu kiwi. Dopiero niedawno wyciągnęłam je z szafki i zaczęłam używac.\nKIWI - żel jest zielony, ma owocowy zapach, choc nie do konca jest to zapach samego kiwi. Zapach jest mniej słodki, niż zapach malinowego żelu i bardziej rześki.\nMALINA - żel jest koloru różowego, pachnie słodkimi malinami. Zapach jest bardzo wesoły, pobudzający.\nŻele zapakowane są w buteleczki z miękkiego plastiku. Ich szata graficzna od razu przykuła moje oko.\nPojemność każdego z nich wynosi 250 ml. Buteleczka żelu jest półprzezroczysta, dzięki czemu widać ile mamy zużycia.\nZapachy obu żeli są cudne!! Bardzo owocowe. Świetnie umilają kąpiel, nie za specjalnie się pienią.\nIch konsystencja jest średnio gęsta. Posiadają w sobie mieniące się drobinki, które niestety nie nabłyszczają ciała. Spłukują się razem z wodą.\nMimo, tego, że produkty pięknie pachną, to ich zapach czuc jedynie podczas kąpieli. Zupełnie nie utrzymują się na skórze. Jeden żel kosztował około 1 euro, czyli ponad 4zł.\nNie wiem czy te żele nie były z limitowanej edycji i czy są jeszcze dostępne stacjonarnie w DM. Online można je dostac na allegro i w drogerii CYTRYNOWA.\nKosmetyki Balea mają długie terminy przydatności, więc można robic zapasy będąc w DM. Myślę, że to właśnie zapachy kosmetyków tej marki przyciągają klientów, bo są fantastyczne. Składów nie mają rewelacyjnych, ale uważam, że za taką cenę warto się skusic.\nJakie są Wasze ulubione kosmetyki tej firmy?


Strony (44): « Wstecz 1 ... 19 20 21 22 23 ... 44 Dalej »\n(13-01-2015 11:20)Kapitan misfit napisał(a): Harry - wes mnie kiedys ...nie bedziesz sam!\nNie będzie sam tylko do pierwszej niekontrolowanej próby base jumpingu bez spadochronu\nFilmik miazga, aż ciary przechodzą.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-01-2015 13:08 przez kubol.)\nWiadomym jest niewątpliwie, ze skila trzeba ćwiczyć, bo duuużo jeszcze brakuje.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-01-2015 13:17 przez harry.)\n(13-01-2015 11:56)Kapitan misfit napisał(a): Harry a moze bys nas adoptowal. W sensie mnie i stefana. Grzeczne z nas dzieci. Stefan bedzie na bazie gotowal i sprzatal a my polatamy...\n(13-01-2015 13:03)harry napisał(a): he he, możemy ponegocjować, tylko musicie uzgodnić jedną wersję\nZgadzam się pod warunkiem, że Michur dopisze do listy moich obowiązków iskanie Gorca. Inaczej nie jadę.\nŻebyście tylko mnie nie iskali\nmasz może tracka do tego filmiku? bo rzeczywiście robi wrażenie\n(13-01-2015 19:36)stefangruber napisał(a):\nGorc to uwielbia genitki robić, wszystkim robił na Rudawach.\nej to czemu na mnie wrażenia nie robi?\n(może złe nastawienie\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-01-2015 00:10 przez Jerzy_MTB.)\nAle co nie robi? Genitki Gorca nie robią na Tobie wrażenia?\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14-01-2015 00:20 przez Przeor.)\n(14-01-2015 00:10)Jerzy_MTB napisał(a): ej to czemu na mnie wrażenia nie robi?\nBo żeś jeszcze dziewica\nNo może własnie temu, że Jerzy to nie-dziewica i sporo w górach bywa. Może się nastawiałeś na duży speed, a tego to u mnie nie ma\nTo teraz ja coś dorzucę - filmik powstał zupełnie spontanicznie, wszystko nagrane w krakowskim Lasku Wolskim, kamerował Arek Szuba a jeżdżą Konrad oraz ja, czyli Adrian\nMotorhead! O hell yes! Yeah for it! Pieknie latacie Syncy! Fajny filmik! lubie Was!\n(17-01-2015 20:58)Kapitan misfit napisał(a):\nFajny...fajny...nie stylówa a skill się liczy...i struny głosowe Lemmy'ego mocno do mnie przemawiają\nOdrabiam zaleglosci , nocny trip z pazdziernika\nPierwszą część z Raduni wrzucałem wcześniej ale od 2:30 jest nowe gorące gówno od Uciango Entertainment Ciekawe ile stałych bywalców Ślęży wie gdzie jest ten ostatni, całkiem klimatyczny szlak. Na pewno nie ma go na mapie\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-01-2015 19:27 przez Ucio.)\n(23-01-2015 10:44)Poczwar napisał(a): Pamiątka z gór\n(23-01-2015 16:05)grzegorzkm napisał(a): Odrabiam zaleglosci , nocny trip z pazdziernika\n(23-01-2015 17:04)Ucio napisał(a): Pierwszą część z Raduni wrzucałem wcześniej ale od 2:30 jest nowe gorące gówno od Uciango Entertaiment Ciekawe ile stałych bywalców Ślęży wie gdzie jest ten ostatni, całkiem klimatyczny szlak. Na pewno nie ma go na mapie\n2:35 - piekne wyciszenie. Niech zgadne ... moment typu "o k$%^#" ?\nTraski PRZE-kozak !\nNie tsuful >> tam można się fajnie wybić z jednego kamienia >> Ucio pewnie chciał się tym pochwalić w SLOW MOTION, cały zeszły rok mu o tym mówiłem a on w końcu to zobaczył na ostatnim wyjeździe\nW 2:35 miało być slow mo jak jest hyc hop po kamyczkach ale dałem zwolnienie tylko 70% i słabo wyszło. Następnym razem się poprawie\nPoznałem wszystkie - co wygrałem?\nNo faktem jest, że Ucio już prawie nauczył się jeździć\nDobra dobra. Z tego co wiem to uczeń przerósł już mistrza\nHehe, który uczeń którego mistrza? A trasa na Ślęży nie powstanie żadna bo Ucio to leń straszny i dużo gada a mało robi\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-01-2015 23:12 przez Django.)


Inscenizacja o tematyce ekologicznej pt. "Leśne pogwarki" | tekst nr 2232\nNumer publikacji: 2232\nInscenizacja o tematyce ekologicznej pt. "Leśne pogwarki"\nRealizacja założeń ścieżek: edukacja ekologiczna, wychowanie patriotyczne i obywatelskie. Może być wykorzystana podczas przygotowań do akcji "Sprzątanie Świata".\nSroka: Fiu, fiu, fiu! Coś takiego! Zawsze mam jakieś nieprzyjemności! Leśna Rada posądziła mnie, że naśmieciłam na placu Buków. Złożę zażalenie do Borsuczego Trybunału. Żyję przecież w demokratycznym Lesie.\nKukułka: Cóż tak się nad sobą użalasz?! Twoje narzekania słychać w głębi Lasu.\nSroka: Jesteś kukułką, więc chyba mnie rozumiesz. Ciebie też się zawsze o coś oskarża, choćby ta coroczna afera z podrzucaniem jaj.\nKukułka: Ale to zupełnie co innego! A śmiecenie nie służy żadnemu mieszkańcowi Lasu.\nSroka: Tak, na pewno. Ale dlaczego oskarżono tylko mnie? Śmiecą przecież i bobry, i wiewiórki, i dziki...\nWiewiórka: Siedzę na moim ulubionym konarze i przysłuchuję się waszej rozmowie. Zgadza się, Sroko, każdy z mieszkańców Lasu trochę śmieci. Na przykład ja. Gdzie mam umieszczać orzechowe łupiny lub puste szyszki? Po posiłku wyrzucam je po prostu z dziupli.\nDzięcioł: Mam mieszkanie na sąsiednim drzewie, Wiewiórko. Chyba widzisz również moje śmieci? Gdy stukam w drzewo, zawsze sypią się jakieś drzazgi, kora się kruszy i wszystko spada na ziemię.\nKukułka: Skoro śmiecimy wszyscy, więc Sroka nie może ponosić całej odpowiedzialności. To dla niej zbyt wielki ciężar. Chodźmy razem do Sowy. Ona na pewno znajdzie jakieś rozwiązanie.\nSowa: Kto tam? Kto mnie budzi? Przecież to jeszcze nie wieczór!\nWiewiórka: Sowo, czy mogłabyś nas przyjąć? Mamy poważny problem.\nSowa: Jeżeli nie możecie poczekać do zmroku, proszę, wejdźcie. O co chodzi?\nDzięcioł: Rada Leśna posądziła Srokę o śmiecenie. Tylko Srokę. Tak naprawdę to każdy z nas ma coś na sumieniu, jeżeli chodzi o bałaganiarstwo i zaśmiecanie Lasu. Pragniemy, aby te sprawę jeszcze raz rozpatrzono.\nSowa: Tak, zgadzam się. Jestem tylko protokolantem podczas zebrań Rady Leśnej, więc radzę udać się do Rysia. On w tym roku sprawuje urząd przewodniczącego.\nSroka: Zajmijmy się tym od razu. Nie odkładajmy na później.\nWiewiórka: Dobrze radzisz. Jeżeli się nie mylę, to przewodniczący Ryś dzisiaj przyjmuje w swoim biurze przy ulicy Dębowej.\nSarenka: Dokąd idziecie? Jesteście tacy poważni.\nDzik: Ależ liczne towarzystwo! Dokąd zmierzacie?\nSowa: Idziemy do przewodniczącego Rysia. Chcemy z nim porozmawiać o porządkach w Lesie.\nSarenka: Idę z wami. Ta sprawa także leży mi na sercu.\nDzik: Ja również chętnie się tym zajmę. Ostatnio o śmiecenie posądzono tylko Srokę. A ja przecież też mam kilka grzeszków na sumieniu. Dlaczego tylko Sroka ma się czerwienić?!\nSowa: Chodźmy zatem. Pospieszmy się.\nRyś: Proszę, proszę wejść. Wielu interesantów, więc na pewno przychodzicie z ogromnie ważną sprawą.\nSowa: Rysiu, mój przyjacielu! Sprawa nie może czekać. Sroka została oskarżona, jako jedyna, o zaśmiecanie Lasu. A jak widzisz, to my wszyscy przykładamy do tego rękę. Nieraz nieświadomie, ale nie da się ukryć, że śmiecimy.\nKukułka: Tak, właśnie! Nie chcemy, aby tylko Sroka nosiła to brzemię. Musimy znaleźć wspólne rozwiązanie, bo każdy z nas jest odpowiedzialny za czystość naszego Lasu.\nRyś: Dobrze, że przyszliście. Zastanawiałem się nad Sroką i nad nami. Nie da się ukryć, śmiecimy wszyscy.\nSarenka: Co zatem proponujesz? Nie będziemy pisać żadnych petycji i zażaleń do urzędów. Na odpowiedzi trzeba nieraz długo czekać.\nRyś: Jakie rozwiązania proponujecie? Pamiętajcie o sprawiedliwym podziale obowiązków.\nDzik: Proponuję, aby w naszym Lesie zorganizować akcje, które będą miały na celu uporządkowanie środowiska.\nWiewiórka: Wybierzemy także jedno odpowiednie miejsce, gdzie powstanie wysypisko śmieci.\nDzięcioł: Dobrym rozwiązaniem będzie także przetwarzanie śmieci organicznych i wykorzystanie wyników przetwarzania do użyźniania borówkowych i jagodowych szkółek. Grzybniom też takie nawożenie nie zaszkodzi.\nSroka: W wybranych miejscach Lasu umieścimy kosze na śmieci.\nKukułka: Chętnych do pomocy na pewno znajdziemy. Już my sami tworzymy silny zespół.\nSowa: Uważam, że nasze propozycje powinni poznać wszyscy mieszkańcy Lasu. Nie zapominajmy o dzieciach. One nas obserwują. Co będzie, jeżeli nauczą się złych nawyków? Ratujmy nasz Las, póki czas.\nRyś: Wszystkie pomysły są wspaniałe i możliwe do zrealizowania. Na zebraniu w piątek poinformujemy wszystkich, co wymyśliliśmy.\nSarenka: Ja i Sroka przygotujemy ulotki informujące o zebraniu i umieścimy je w różnych punktach Lasu.\nRyś: Sądzę, że razem osiągniemy wiele. Nie sztuka zrzucić odpowiedzialność na jedną osobę, lecz sztuka podjąć wspólny wysiłek dla ratowania wspólnego dobra.\nSowa: Las naszym domem, Las to ojczyzna.\nTu pachnie szczęściem, każdy to przyzna.\nŚmieci, odpadki do kosza hop!\nNIE! - Zaśmiecaniu. STOP! STOP!


Poznajmy się! Spotkanie dla nowych firm stowarzyszonych w CCIFP | CCI France Pologne\nWyborowa Pernod Ricard, Złota 59 (wejście od ul. Emilii Plater), budynek Lumen, 11 piętro, 00-120 Warszawa\nbezpłatne dla nowych firm stowarzyszonych w CCIFP\nSerdecznie zapraszamy na pi?te już spotkanie organizowane specjalnie dla nowych firm stowarzyszonych, które doł?czyły do CCIFP w ci?gu ostatnich 6 miesięcy. Rendez-Vous odbędzie się 12.10.2016, o godzinie 19.00 w siedzibie firmy Wyborowa Pernod Ricard, przy ul. Złotej 59 w Warszawie.\nFrancusko-Polska Izba Gospodarcza (CCIFP) stale się rozwija. W każdym miesi?cu przystępuj? do nas nowe firmy, których obecnie mamy już ponad 460. Chcemy im pomóc w pełni wykorzystać możliwości jakie daje CCIFP do rozwoju ich biznesu. Dlatego też postanowiliśmy organizować dwa razy do roku spotkania dedykowane Prezesom i Dyrektorom Generalnym nowych firm stowarzyszonych, które przyst?piły do Izby w ostatnim półroczu i nie miały jeszcze okazji, by poznać wszystkie usługi oferowane przez CCIFP dla swoich członków.\nzaprezentować kluczowe usługi, z których mog? korzystać firmy,\nopowiedzieć o nadchodz?cych wydarzeniach CCIFP,\nzaprezentować ekipę Izby i zakres obowi?zków poszczególnych działów.\nW spotkaniu wezm? udział również członkowie Rady CCIFP, którzy decyduj? o kierunkach rozwoju naszej organizacji. Będzie to zatem doskonała okazja do osobistego poznania prezesów największych firm francuskich w Polsce oraz długoletnich członków CCIFP, którzy będ? mogli podzielić się swoim doświadczeniem.\nSpotkanie przeznaczone jest dla Prezesów lub Dyrektorów Generalnych firm, które przyst?piły do CCIFP w ci?gu ostatniego półrocza. Spotkanie jest bezpłatne, liczba miejsc ograniczona.


Przy stole operacyjnym tylko w dzień\nW ramach podwyżek dla rezydentów, Ministerstwo Zdrowia postanowiło sfinansować także 40 godzin dyżurów, odciążając szpitalne budżety. Kłopot w tym, że podwyższając pensje lekarzy w trakcie specjalizacji, spowodowało, że automatycznie wzrosły dodatki do pensji, w tym dyżury. Efekt? - Przez osiem dni w miesiącu pracujemy do godziny 20 – przyznał rezydent chirurgii ogólnej.\nSzpital (z rezydentami) na peryferiach\nKosikowski: Nie leczę pacjentów, tylko wypełniam papiery\nJakub Kosikowski, były przewodniczący Porozumienia Rezydentów przyznaje, że biurokracja w opiece zdrowotnej osiągnęła apogeum. Mówi wprost, że jako lekarz wypełnia dziennie setki dokumentów. - A najbardziej cierpią na tym starsi i schorowani pacjenci - podkreśla Kosikowski.\nNowe rozdanie, czyli dla kogo najwięcej rezydentur\nNa jesienne postępowanie kwalifikacyjne na specjalizacje lekarskie zostało przyznanych 4105 rezydentur. Najwięcej miejsc przypadło specjalizacji chorób wewnętrznych, pediatrii i medycyna rodzinna. Najmniej chirurgii plastycznej, balneologii i neuropatologii. Prezentujemy listę z podziałem na poszczególne specjalizację.\nSzumowski o okresie, w którym rezydenci mieliby pracować w Polsce po specjalizacji\n- Rezydenci mogą odpracować łącznie dwa lata w publicznych i prywatnych jednostkach. Nie musi być to praca na etacie. Natomiast ważne jest, żeby jednostki te miały kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia - przyznał minister zdrowia. Dlaczego? - Bo zależy nam bowiem na tym, żeby była to praca na rzecz pacjentów nie tylko tych majętnych, ale także tych mniej zamożnych - przyznał Szumowski.\nIskrzy na linii Szumowski - rezydenci, czyli co dopisano do treści umowy\nPoszło o zapis, który uniemożliwi korzystanie rezydentom z dodatków lojalnościowych, jeżeli zatrudnią się w placówce, która nie ma kontraktu z NFZ. W porozumieniu Szumowski-rezydenci takiego zapisu nie było, w przygotowanym przez resort projekcie noweli jest.\nHałabuz, lider rezydentów, o porozumieniu „miesiąc po”\n- Jak na razie wszystko idzie zgodnie z naszymi ustaleniami. Trzymamy za słowo i czekamy na początek lipca – mówi Krzysztof Hałabuz, przewodniczący Porozumienia Rezydentów OZZL w rozmowie z „Menedżerem Zdrowia”.\nBukiel o porozumieniu minister-rezydenci: To początek, a nie koniec\n- Rządzący przyznali, że żądania rezydentów były uzasadnione, protest miał merytoryczne podstawy i nie był „polityczną zadymą” wbrew temu, co wiele razy było przedstawiane przez rządowe media i wielu przedstawicieli PiS - pisze Krzysztof Bukiel w komentarzu dla "Menedżera Zdrowia". I podkreśla, że porozumienie jest nie końcem, ale początkiem pewnego procesu.