Krytycznym okiem: sierpnia 2007\n"Siostro, siostro" Oksana Zabużko\nNiczym intruz wdarłem się w wykreowany przez Oksanę Zabużko świat kobiecych doznań, pragnień i uczuć. Nieco po omacku wędrowałem przez kolejne opowiadania zbioru, próbując zrozumieć wieloznaczność tytułu, będącego nicią porozumienia, jaką snuje autorka i wabi do siebie czytelniczki, spragnione lirycznego ciepła w epickim kształcie. Bo tak naprawdę siedem tekstów podejmujących bardzo różne tematy i ujmujących je w różnorodne formy przekazu to bardzo osobista spowiedź kobiety, która spowiada się drugiej kobiecie – łączniczce z rzeczywistością, siostrze mentalnej i połączonej jednością jajników. Bohaterka jednego z opowiadań tak wypowiada się o przedstawicielach płci brzydkiej: „Mężczyźni… Ależ oni wszyscy są… płascy, naiwni, trywialni- jak równanko z dwiema niewiadomymi”. I chociaż – wbrew temu, co napisano o tej książce na okładce – proza Zabużko niesie w sobie ledwie zauważalny, ale stale obecny przekaz „mężczyznom wstęp wzbroniony”, udało mi się chyba nawiązać ze zbiorem „Siostro, siostro!” dość osobistą więź i dotrzeć do całej gamy uczuć i emocji naznaczonych znamieniem kobiecości i tylko dla kobiet w pełni zrozumiałych.\nTytułowe opowiadanie to poruszająca, pełna melancholii i smutku opowieść o lęku i pragnieniu posiadania siostry będącym odbiciem marzeń i oczekiwań narratorki Darki. To także poruszająca historia rodzinnej tragedii z mrocznym cieniem KGB w tle. Jeżeli czytelnik – mężczyzna przeżyje świadomie opisany w niej dramat, dalsza lektura będzie już dla niego łatwiejsza i przystępniejsza. W drugim tekście o znamiennym tytule „Dziewczynki” ponownie pojawia się Darka i wydawać by się mogło, iż ta postać – modyfikowana i obdarzana coraz to nowymi przeżyciami – będzie swoistym przewodnikiem po tomie. Nic bardziej mylnego. Jak już wspomniałem, zbiór opowiadań jest bardzo różnorodny, a drugie z kolei należy do tych najbardziej przejmujących.\n„Dziewczynki” to dramatyczny monolog wewnętrzny utkany ze wspomnień stale nakładających się na obecne życie bohaterki. Opowiada ona o młodzieńczej fascynacji niejaką Leną Skalkowską, z którą przyjaźń rozbija oskarżające Lenę wystąpienie publiczne Darki. Dojrzała już kobieta próbuje zrozumieć motywy postępowania przyjaciółki i wracając myślami do przeszłości na nowo rekonstruuje swą własną tożsamość.\nProblem zrozumienia własnej tożsamości pojawi się ponownie w zaskakującym opowiadaniu „Ja, Milena”, w którym dostrzeżemy skomplikowaną opozycję Mileny telewizyjnej (bohaterka to prezenterka i prowadząca popularny telewizyjny talk show) i Mileny rzeczywistej. Fatalistyczny dualizm ukazany w tekście o tajemniczym gościu zamieszkującym w telewizorze Mileny wywoła także czytelnicze pytania o istotę Bytu i kobiecości.\nWewnętrznie rozdarta będzie także Rada, bohaterka najciekawszego chyba tekstu „Kosmitka”. Odwiedzi ją tajemniczy Posłaniec i jego obecność stanie się przyczyną osobistych rozmyślań nad istotą własnej twórczości (Rada jest bowiem pisarką i intelektualistką), rozważań o granicach twórczej wolności, potrzebie życia dla ludzi i kreowania dla nich równoległych światów literackich, będących odskocznią od rzeczywistości. Kobietę wykształconą i borykającą się z emocjonalnymi dylematami poznamy także na korcie tenisowym w krótkim opowiadaniu „Instruktor tenisa”. O samej sobie zaś autorka opowie w zamykającej zbiór „Autobiografii”.\nWarto dodać, że znajdziemy w nim także tekst napisany w konwencji bajki. Posępna i mroczna opowieść o zawiści między dwiema siostrami (sic!) porównana zostanie do biblijnej historii Kaina i Abla, a czytelnicy uważniej przyjrzą się motywom postępowania tego (tej) złego (złej).\nRóżnorodność, wieloaspektowość, barwność – to cechy zbioru opowiadań Oksany Zabużko. I mimo pozornej hermetyczności, mimo wyraźnie sprecyzowanego nabierającym różnych znaczeń tytułem grona odbiorców (odbiorczyń?), jest to proza przekonująca i warta poznania, zaś ja sam przestałem czuć się jak barbarzyńca i nieproszony gość odnajdując w końcu więź z tą typowo kobiecą prozą.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 13:45 Brak komentarzy:\nKim jest Barbara Radziwiłłówna XXI wieku? To królowa swego majątku w obskurnym lombardzie, a pochodzenie jej co najmniej niejasne, wszak na poły to arystokratka, na poły Żydówka. I przede wszystkim żadna z niej nadobna niewiasta, bo to sporej wagi jegomość z żylakami na nogach, o niezbyt świeżym oddechu, z resztkami włosów tonącymi w żelu i pielęgnowanym wąsem na mało atrakcyjnej twarzy. Barbara Radziwiłłówna z Górnego Śląska jest maniakiem zbierania wszelakiego, kolekcjonerem śmieci, wiecznym dorobkiewiczem i wiernym katolikiem wpatrzonym w obrazek Najświętszej Panienki, przed którym na klęczniku modły swe o pomnożenie majątku odprawia. Ustrojony w sznur pereł na szyi snuje swe opowieści o szarym życiu ciułacza i cinkciarza wdychając jednocześnie do swego współczesnego Zygmunta Augusta – bezwzględnego najemnika zza wschodniej granicy pieszczotliwie nazywanego Saszeńką. Oto Hubert, współczesna królewska femme fatale, odrzucona i odtrącona, ale arystokratycznie dumna i znająca swoją wartość.\nHubert barwnie opowie nam swój los, przedstawi dokładnie nieprzyjazną dla jego interesów polską rzeczywistość przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku, w jakiej musiał walczyć o pomnażanie własnego majątku imając się różnych zajęć. Postać, której historia buduje fabułę najnowszej książki Witkowskiego, kryje w sobie wszelkie narodowe przywary i kompleksy. Z głębokiej religijności wynikać może tylko obyczajowa i kulturowa nietolerancja. Z pragnienia bogacenia się - kombinatorstwo i oszustwo. Z przekonania o wielkości swego narodu i piękna polskiej ziemi - obskurantyzm i sarmackie pieniactwo. Takiej to Polski właśnie odbicie mamy w chciwych oczach Huberta.\nAle Hubert potrafi też żarliwie kochać, miłosiernie współczuć i okazać czułość i wrażliwość. Komu i w jakiej sytuacji? Niechże lektura „Barbary Radziwiłłówny z Jaworzna – Szczakowej” poprowadzi zainteresowanych i odpowie na ich pytania. Wywoła także uśmiech na twarzy, zwłaszcza podczas czytania o epidemii przyprószenia i zgniłki zimowej, o produkowaniu malborasów wysokiej klasy, o udziale w spotkaniu poświęconym życiodajnemu dżemowi oraz o przygodach spotykających bohatera podczas pielgrzymki do Lichenia, którą nakazała mu przemawiająca z obrazu ukochana Panienka.\nMichał Witkowski napisał książkę przewrotną, ironiczną, groteskową i prześmiewczą. Tak dokładnie, jak w głośnym „Lubiewie” penetrował środowisko polskich homoseksualistów, tak teraz z fotograficzną wręcz dokładnością przedstawi codzienne życie ciułaczy, kombinatorów, szmuglerów i podwórkowych zbirów. A nad wszystkim unosi się fatalistyczna, przygnębiająca ślunska atmosfery beznadziejności i braku perspektyw życiowych na podwórkach familoków i brudnych od węglowej sadzy ulicach górnośląskich miast i miasteczek.\nPasjonujący jest język, jakim współczesna Barbara Radziwiłłówna opowiada o sobie i świecie. Melanż przestawnego szyku, barokowej ozdobności, odniesień do literatury, wulgarnego pijackiego bełkotu i śląskiej gwary – czego tam nie ma ! I choć surrealistyczne wizje budowane przez autora chwilami męczą i powodują lekkie znużenie ich nagromadzeniem, to jednak lektura tej powieści zapewni zarówno dobrej rozrywki, jak i tematów do przemyślenia i rozmów ze znajomymi. Nie tylko w kawiarniach Jaworzna i okolic.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 20:40 Brak komentarzy:\n"Gangrena" Dawid Kornaga\nTo odrażająca książka i fascynująca jednocześnie. Można ją po kilkunastu stronach albo pokochać albo znienawidzić. W kim – tak jak we mnie – wywoła to pierwsze uczucie, winien się mieć na baczności. Bo to oznaczać może tylko jedno – i w nim postępuje jakaś emocjonalna gangrena, jaką jest dla świata bohater i zarazem przewodnik po mrocznym i koszmarnym świecie własnych myśli, zmysłów i doznań.\nPowieści Kornagi nie da się czytać obojętnie. Wbity w fotel czytelnik przeczyta ten introwertyczny tryptyk gwałciciela, zabójcy, nihilisty i kontestatora z niesmakiem na twarzy, ale i dziwną fascynacją wynikającą ze zgłębiania psychiki głównego bohatera. O ile będzie w stanie doczytać do końca. Trzeba mieć doprawdy mocne nerwy, aby to zrobić. I zastanawiam się, czy którakolwiek kobieta jest w stanie podjąć się tego zadania. Jest to przecież bezpardonowy atak na kobiety – zarówno ofiary, jak i przedstawicielki płci niekoniecznie pięknej, zgrabnej i powabnej w mniemaniu Adama, narratora tej wstrząsającej historii. Każda kobieta (z wyjątkiem Babci, która go wychowała i którą wielbi ponad wszystko, okazując stale należną jej cześć i szacunek) opisywana w Adamowej chorej opowieści jest przedmiotowym mięsem, które można lżyć, z którym jedynie się kopuluje i które zaspokaja najdziksze żądze używającego na nim bohatera. I jeżeli dalszej części tej recenzji nie zechcą czytać kobiety, od razu spieszę poinformować, iż to nie dzikie chucie i postrzeganie ich w tak drastyczny sposób stanowią trzon tematyczny tej książki.\n„Gangrena” to przede wszystkim przejmująca opowieść o samotniku, który próbuje oswoić swą samotność i nadać sens własnemu życiu poprzez nieustanne kwestionowanie wszelkich prawideł regulujących życie, aż po obrazoburcze wadzenie się z Bogiem i wytykanie mu jego słabości i obojętności. Wszak według Adama „ woskowina w bożych uszach zastygła pięć miliardów lat temu, nic jej nie wypłucze, żadne czary – mary teologów i ojców kościoła rzymsko – katolickiego, luterańskiego, kalwińskiego, żadne charkoty imamów, kwiki mnichów wspinających się ku doskonałości na himalajskie ośmiotysięczniki”. Bóg ze swą niemocą stale istnieje w świadomości gwałciciela – mordercy, a jego bierność w przekonaniu Adama pozwala na dokonywanie okrutnych zbrodni i skutkuje popadaniem świata w degrengoladę moralną.\nW miejsce wytyczonych przez historię i religię wartości Adam wtłacza samego siebie. To on jest genialnym uniwersum, wokół którego wszystko się toczy. On nadaje jedyny i właściwy tor swym myślom, przekonaniom i życiu, on też mówi o sobie „Tacy jak ja są awangardą odnowy”. Procesy gnilne zachodzą wokół niego, podczas gdy gnije przede wszystkim on sam. A nie jest to przecież bezduszny psychopata, bo czułości wobec Babci i oddania dla niej uczyć mógłby się od niego niejeden niewychowany i pozbawiony troski o starszych młodzian. Co więcej, Adam jest człowiekiem sprawiającym bardzo miłe wrażenie i zyskujący sobie sympatię i zaufanie dzieci, wszak żyje z korepetycji udzielanych z takim samym zapałem, z jakim na nowo wybudowanym osiedlu intensywnie gwałci Emilię i zaciska pętlę na szyi kobiety w lesie…\nTo właśnie ta wiarygodność Adama, jego prawdziwość, pozorna zwyczajność i układność wywołują podczas lektury największą grozę. Postępujący zanik hamulców moralnych, atrofia uczuć i coraz silniej wyrażana pogarda dla ludzi i świata rodzą się przecież w zwyczajnym, niepozornym, młodym człowieku, który nawet ma dziewczynę i której to dziewczynie składa propozycję ślubu…\nOskarżana o tanią i wulgarną prowokację „Gangrena” jest moim zdaniem rewelacyjnym stadium psychologicznego zagubienia w samym sobie, ustawicznego samooskarżania siebie na równo z oskarżeniami rzucanymi światu, ludziom i Bogu. Jest książką, która niesie w sobie ogromny ładunek bólu i cierpienia. Książką, która w bardzo brutalnej formie przekazuje niezwykle subtelną prośbę o wysłuchanie zagubionego i im bardziej brutalnego, tym mniej mogącego sobie samemu ze sobą poradzić egocentryka.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 10:19 1 komentarz:\n"Gumowe miasto" Rafał Chwiszczuk\nJedenaście krótkich opowiadań tworzących książkę Chwiszczuka buduje wieloaspektowy, ujmujący i nasycony autorskim sentymentem obraz Warszawy. To stolica jest głównym bohaterem tekstów, choć każdy z nich ma swojego własnego. To kobiety i mężczyźni, młodzi i w średnim wieku, wszyscy w mniej lub bardziej sposób zżyci ze stolicą i opisujący swe życiowe perypetie w mieście.\nDostaje się Warszawie, a jakże! Za prowincjonalność, za wieczne korki, za ustawiczną pogoń za pieniądzem, za szarość i niewykorzystane szanse. Widać jednak, iż Chwiszczuk kocha to miasto, a jego teksty są swoistym peanem na cześć stolicy, z którą związane jest prawie całe jego życie. Bohaterowie opowiadań noszą w sobie balast doświadczeń życiowych autora i jest to także specyficzna autobiograficzna proza. Jej zjawiskowość polega jednak przede wszystkim na tym, iż bardzo oszczędnymi środkami wyrazu niezwykle sugestywnie ukazana jest „dusza” stolicy, jakiej nie pozna się, jeżeli nie przywiąże się emocjonalnie do Warszawy.\nRwana, czasami chaotyczna narracja opowiadań oddaje niestałość i zmienność miasta. Ukazuje jednak, iż w całej swej chaotyczności i przypadkowości stolica to stanowić może źródło natchnienia do napisania literacko całkiem niezłych tekstów.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 20:03 Brak komentarzy:\n"Kobieta i mężczyźni" Manuela Gretkowska\nNaiwnie się łudziłem, że nowa powieść Manueli Gretkowskiej zatrze nieprzyjemne, chwilami traumatyczne wręcz przeżycia związane z lekturą jej poprzednich książek. Słysząc, iż wreszcie autorka skonstruowała frapującą fabularnie i po prostu dobrze napisaną powieść skusiłem się, by jednak przeczytać „Kobietę i mężczyzn”. Po dwudniowym męczeniu się nad 270- stronnicowym bełkotem o niczym obiecałem sobie, że już nigdy nie wezmę do ręki żadnej książki Gretkowskiej. Ta pani bowiem nie potrafi pisać i z podziwu godną konsekwencją przez wiele lat próbuje udowodnić, że jest inaczej.\nCo my tutaj mamy? Ano mamy Klarę, która boryka się z kryzysem swojego małżeństwa wywołanym między innymi depresją męża i romansuje z młodszym od siebie Julkiem poznanym na pokładzie samolotu, którym z Chin oboje wracają do Polski. Wsparcie dla niej stanowi wieloletnia przyjaciółka Joanna, żona ortodoksyjnego prawicowca – katolika ( tak żarliwego, że nawet zmarły papież obdarza go łaską przemawiając do niego ze swego portretu ) oraz Paweł, psychiatra i terapeuta, samotnik i wielbiciel psów. I cóż takiego dzieje się na kartach tej dość pokaźnej rozmiarowo książki? Nic się nie dzieje, moi drodzy państwo, po prostu nic się nie dzieje. Główna bohaterka od początku nie wzbudza żadnego zainteresowania ani sympatii i wrażenie, że sama nie wie, o co jej tak naprawdę w życiu chodzi utrzymuje się do samego końca tej męczącej czytelnika opowieści.\nNo dobrze, nie będę aż tak bardzo spłycał fabuły i przesłania powieści. W końcu Gretkowska – tak jak w każdej dotychczas „popełnionej” książce – chce przekazać odbiorcom odrobinę własnej filozofii życiowej i przekonać do swojego punktu widzenia. Nieudolnie literacko stworzona Klara jest zapewne jej rzeczniczką, choć wszystkowiedzący narrator panujący nad światem i wydarzeniami rozwijającymi się przez wiele lat też jest z pewnością odbiciem widzenia świata przez autorkę.\nKlara odchodzi od racjonalizmu, pragmatyzmu i schematyzmu porzucając swój kitel chirurga i rozpoczynając pracę jako specjalistka od akupunktury. Aby jej zainteresowania uwiarygodnić, Gretkowska wplecie do historii kilka podróży na Daleki Wschód i pseudofilozoficzny bełkot związany z odmienną kulturą egzemplifikowaną przez wbijane w swych pacjentów szpileczki. Poszukując sensu życia oddala się od męża walczącego z depresją i rzuca w wir dzikich harców z pełnym witalności młodzianem, który okaże się nieodpowiedzialnym i dążącym do spokoju u boku własnej żony konformistą. Cały świat przedstawiony jest wieczną walką pierwiastka męskiego i żeńskiego, dominacją tego drugiego i nierozwagą, krótkowzrocznością i infantylnością pierwszego. Dobrze, to już było w poprzednich pisarskich płodach Gretkowskiej. Do nowego zostanie dodany jeszcze współczesny obraz zakłamanego, konsumpcyjnego społeczeństwa, jakie w rozwijającej się Warszawie próbuje budować nowy świat na fundamentach zrelatywizowanych wartości i egzystencjalnej pustki. To też już było, ciekawiej i sugestywniej opisane przez wielu dobrych współczesnych prozaików.\nReasumując – dużo medialnego krzyku o nic i żenująco płytka, nużąca i niezrozumiale rozwlekła opowiastka z wieloma nieudolnie nakreślonymi wątkami, która może się jedynie dobrze prezentować na półce dzięki staraniom Świata Książki, wydawcy powieści. Pani Manuelo, ja bardzo Panią proszę o to, by to była już jednak ostatnia Pani książka !\nAutor: Jarosław Czechowicz o 20:01 5 komentarzy:\n"Darkroom" Rujana Jeger\nPowieść chorwackiej pisarki intryguje tytułem, jednak już po kilkunastu stronach wywołuje rozczarowanie. Napisać bowiem taką książkę jest w stanie każdy, komu nieobce jest notowanie zdarzeń, zapisywanie otrzymanych maili i listów oraz dobra pamięć kodująca drobne epizody z przeszłości.\nZapiski trzydziestoletniej Morany- Chorwatki żyjącej na emigracji- dotyczą jej wczesnej młodości, dorastania oraz dorosłego już życia u boku Borysa i najlepszego przyjaciela- geja Krystiana. Jeżeli ktoś liczy na spójne, linearne i podporządkowane jakiemuś zamysłowi twórczemu ułożenie tych życiowych kadrów w całość, gorzko się rozczaruje. „Darkroom” utkany jest z przypadkowych sytuacji, zdarzeń, zapisków na kartce papieru i stukanych na klawiaturze komputera. Nijak nie mogę pojąć, czemu miałaby ta przypadkowość służyć, jeśli jest świadomym zamierzeniem autorki. Specyficzny humor Jeger przekracza często granice dobrego smaku, dlatego też dosadność i wulgarność niektórych sformułowań wywołuje jedynie konsternację.\nUważam, że autorka zaprzepaściła szansę wieloaspektowego i barwnego opisania życia tych, którym przyszło dorastać w czasach rozpadu byłej Jugosławii i którzy obecnie próbują od nowa budować swoją tożsamość narodową i kulturową rozproszeni po Europie i świecie. Prawdopodobnie taki był zamysł Jeger i o tym chciała napisać. Napisała jednak o wszystkim i o niczym, przemycając łzawy sentyment do dawnych czasów ujawniający się we wspomnieniach o nieżyjącym dziadku, którego rozumienie stabilności i ładu minionych czasów silnie kontrastuje z różnorodnością postaw i zachowań młodych bohaterów książki.\nWejście do literackiego darkroomu Jeger grozi zagubieniem i dyskomfortem wywołanym faktem, iż czyta się kolejne, obce względem siebie zapiski, w których po omacku próbuje się odnaleźć myśl przewodnią i jakiekolwiek głębsze znaczenie. Niestety, bez rezultatu.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:23 1 komentarz:\n"Big mac" Serhij Żadan\nZupełnie nie rozumiem, z czego wynika tak duża popularność tej książki. Nie pojmuję, co skłania do radosnych peanów na cześć opowieści ukraińskiego poety, który w roli prozaika zupełnie się nie sprawdza. „Big Mac” opiewany przez Jurija Andruchowycza jako zjawiskowa proza nowego tysiąclecia jest mu przez autora dedykowany i ma się nieodparte wrażenie, iż obaj rodacy tworzą wzajemne kółko adoracji, zaś Żadan zyskuje sławę na fali popularności swego doświadczonego kolegi pisarza.\nKsiążka składa się z sześciu opowiadań, jakie łączy postać narratora- wagabundy i myśliciela, który z pewnością jest wyrazistym porte parole autora. Ukraiński emigrant z dużą dozą ironii przygląda się „zgniłemu” Zachodowi i portretuje pełne przypadkowości i dwuznaczności codzienne życie, w jakim sam uczestniczy. Bo książka ta stanowi dość swobodny i niczym nieograniczony zapis przeżyć, doświadczeń i myśli człowieka beztrosko wędrującego przez życie, przywiązanego jedynie do paczki papierosów, fatalnego jedzenia i ślepo zdanego na swój zmysł obserwacyjny. Wędrując ulicami m. in. Wiednia czy Berlina czytamy o dziwnych i ekscentrycznych ludziach, ocierających się o groteskowy absurd wydarzeniach, prawie widzimy i słyszymy wszystko to, co otacza snującego swe opowieści wędrowca. Meandry codzienności wikłają się dodatkowo poprzez wspomnienia, a linearność akcji zaburza częste retrospektywne przywoływanie w pamięci minionych zdarzeń i osób.\nCzemu to wszystko służy? Ano w sumie niczemu. Mniej lub bardziej głębokich egzystencjalnie przemyśleń na temat kondycji współczesnego świata napłodzono już w literaturze bardzo wiele. Nie ma w tej książce niczego odkrywczego. Narrator próbuje subtelnie zjednać sobie sympatię czytelnika, próbuje na siłę udowadniać, jak bardzo autentyczny jest w swych wypowiedziach. Po lekturze pozostaje jednak poczucie wielkiego rozczarowania. Nie jest to bowiem literatura ani piękna, ani potrzebna, ani oryginalna. Podobne zapiski czynić można na biletach bądź w podręcznym dzienniku podróży, a stanowić mogą wartość głównie dla piszącego- nie dla szerszego grona czytelników, które jednak autor „Big Maca” zdobył w nadzwyczaj prosty sposób: szczerością.\nSzczera ta książka jest do bólu. I to jest jej jedyna zasadnicza zaleta.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:21 Brak komentarzy:\nPrzyznać trzeba, że faktycznie może nam się przytrafić ostry zwał po przeczytaniu powieści Shutego. Mój czytelniczy zwał to było cierpienie spowodowane zarówno treścią, jak i formą książki. Zmęczony okrutnie, długo dochodziłem do siebie po lekturze tej bezpardonowej krytyki świata korporacji, pracy w eleganckich garniturach i niekoniecznie przy zachowaniu elegancji savoir vivre’u. I naprawdę nie mogę pojąć, kto lub co jest celem ataku. Ludzie? Rzeczywistość wokół? Efekty uboczne prężnie rozwijającego się kapitalizmu? Irracjonalna harówka za marne grosze? A może po prostu to jedynie twórcza zabawa, zgryźliwy i kontrowersyjny literacki performance stworzony tylko dla wywołania dyskusji i namiętnego kupowania kolejnych egzemplarzy książki, które to kupowanie w swoim czasie nie ustępowało szaleńczej manii posiadania następnego tomu przygód Harrego Pottera? Bo z pewnością literackim szkicem socjologicznym Polski brutalnej, niesprawiedliwej i wyzyskującej obywateli książka ta nie jest, chociaż bardzo próbuje być.\nLiczba wulgaryzmów odwrotnie proporcjonalna do pomysłów i kierunków, w jakim zmierzać ma ta szaleńcza opowieść. Postmodernistyczny i lingwistyczny freestyle. Doprawdy jazda bez trzymanki, bez żadnych hamulców. Wszystko zawieszone w próżni, wszystko niejednoznaczne, wszystko udziwnione i skomplikowane, a ogólne wrażenie tego melanżu po prostu przygnębiające.\nCzytanie o perypetiach młodego yuppie pracującego w Hamburger Banku, nienawidzącego szefowej i jak zmiłowania czekającego każdego wolnego weekendu, na pewno nie będzie przyjemnością. Wszystkie jego dylematy, wszystkie frustracje, wybuchy agresji i buntu wobec otaczającego świata są już dość ogranymi chwytami w młodej, zaangażowanej w krytykę codzienności twórczości prozatorskiej. A robienie bałaganu narracyjnego dla samego bałaganienia nie predestynuje do miana literackiego odkrycia, zaś peany na cześć Shutego z pewnością czynią młodzi twórcy grupy krakowskiej ocierający łzy przy czytaniu swoich opowiadań i wierszy na spotkaniach wzajemnej adoracji twórczej.\nZwaliłeś, Panie Shuty, pomysł na dobrą powieść. Bo dałoby się z tej pokracznej makabreski uczynić książkę opiniotwórczą i wartościową. A tak? Cóż, to tylko zwał. Fatalny zwał.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:17 4 komentarze:\n"Nionio" Tomasz Piątek\nDwie infantylne sylaby składające się na tytuł książki i tworzące imię chłopca, syna głównego bohatera, powtarzane będą na kartach tej powieści tyle razy, że początkowy żartobliwy uśmiech towarzyszący nam przy ich czytaniu po pewnym czasie przerodzi się w grymas zniechęcenia. Bardzo istotna i stale podkreślana jest tu opozycja nioniowatości i nienioniowatości. Nioniowe jest dobre, słuszne, szlachetne, prawe i właściwe. Nienioniowe jest złe, podłe, okrutne, przykre i niewłaściwe. Chciałem napisać o tym, dlaczego uważam tę opowieść za nienioniową.\nSchemat fabularny początkowo wydaje się dość klarowny. Ryszard, mężczyzna w wieku Chrystusowym i często o Chrystusie myślący oraz mówiący, jest właścicielem firmy ochroniarskiej. Nie jest to jednak kolejna firma zatrudniająca łysych siłaczy z zanikiem karku, których IQ zdecydowanie odbiega od liczby przyjętej za kryterium normy umysłowej. Ryszard stawia sobie za cel nie tylko czystość moralną zleceń, jakie przyjmuje. Dba także, by jego pracownicy na modłę średniowiecznego zakonu podporządkowani byli surowym regułom działania tylko i wyłącznie dla dobra innych i ich samych, przy jednoczesnym zachowaniu godności i ładu w swoim systemie wartości.\nNionio jest rezolutnym i nad wyraz inteligentnym chłopcem, który towarzyszy swojemu ojcu podczas rozwiązywania detektywistycznych zagadek i który jest dla Ryszarda źródłem spełnienia w roli kochającego ojca. Ojciec i syn stanowią dobraną parę w męskim świecie, w którym kobiety są albo wyrodnymi matkami porzucającymi swe dzieci, albo durnymi paniami nauczycielkami o skostniałych poglądach i ograniczonych horyzontach myślowych. W tym maskulinistycznym świecie „Nionia” znajduje także swe miejsce przyjaciel Ryszarda i jego współpracownik Otton, który pewnego dnia znika bez śladu i którego odnalezienie bez reszty pochłonie oryginalną parę detektywów. Retardacyjną funkcję mają w powieści makabryczne dykteryjki autorstwa Ottona, którymi tekst jest bogato inkrustowany. One to mogą przybliżyć nam rozwikłanie zagadki zniknięcia Ottona i intencje działań pewnego księdza, którego również poszukuje Ryszard ze swoim synem.\nDetektywistyczna strona „Nionia” dość szybko ulega zatarciu. Nie śledztwo w tej książce będzie ważne i nawet nie relacje między ojcem i synem (co do których można mieć pewne pedagogiczne zastrzeżenia, czytając o pokutach klęczenia, czy też ocierających się o masochizm wizjach krzywdzenia króliczka wymarzonego przez Nionia w każdej sytuacji, w jakiej chłopiec zachowuje się nienioniowo). Piątek napisał bowiem książkę o kreowaniu. Chodzi o kreowanie postaci literackich, ale i o budowanie wizerunku drugiego człowieka, dopasowywanie go do naszych osobistych percepcyjnych ram. Charakterologicznemu spłaszczeniu ulegają zarówno bohaterowie książek, jak i ludzie otaczający nas wokół. „Nionio” to książka wyrażająca bunt wobec tego wszystkiego, co jasne, klarowne, wyraźne i określone. Sama postać tytułowego chłopczyka będzie egzemplifikacją tego buntu.\nPiątek próbuje zabawić się z czytelnikiem, ale jednocześnie go poucza. Eschatologiczne zabarwienie książki buduje zarazem jej wiarygodność. Mnie jednak „Nionio” nie przekonuje. Nie jest ani dowcipną opowiastką, ani mądrym traktatem, ani inteligentnym szkicem mającym znamiona po części krytycznoliterackiej, po części socjologicznej satyry. Jakoś od połowy tekstu miałem nieodparte wrażenie, że sam autor gubi się w tym wszystkim, co chce nam przekazać. A książki, w których chwilami nie wiadomo o co chodzi, uważam za bardzo nienioniowe.\n"Głupiec" Ewa Schilling\nWitkowski, Żurawiecki i niedawno wydany peruwiański skandalista Bayly- to nazwiska twórców kojarzone z nurtem literatury gejowskiej. Ewa Schilling natomiast prezentuje literacki głos kochających jak Safona. Głos charakterystyczny i ważny, ale wywołujący w czytelniku raczej rozczarowanie.\nRzeczywistość nakreślona w „Głupcu” wydaje się być światem zamieszkanym głównie przez lesbijki. Poza główną bohaterką Aliną, polonistką zakochaną w swej inteligentnej i ponad wiek rozwiniętej (intelektualnie, emocjonalnie i fizycznie) uczennicy Ance na kartach powieści obserwujemy wręcz paradę homoseksualnych kobiet wraz z ich problemami natury egzystencjalnej. Lekko to wszystko przesadzone, bo akcja toczy się w prowincjonalnym Olsztynie (barwnie zarysowany portret miasta będącego tłem intrygujących zdarzeń) i nie sposób uwierzyć, że na ulicach tego miasta spotyka się przede wszystkim lesbijki, a temat miłości kobiety do kobiety wydaje się oczywisty i rozwijany przez prawie wszystkich bohaterów książki (mężczyzn również).\nW dość schematyczną na pozór opowieść o nauczycielce zakochanej w podopiecznej wplecionych zostaje kilka ciekawych socjologicznych i obyczajowych wątków. Poznajemy bowiem rodziców Aliny żyjących w klatce dogmatycznego skostnienia światopoglądowego (ojciec bohaterki jest pastorem, matka zaś swoistym cieniem męża, uległym i bezwzględnie mu wiernym), koleżanki i kolegów z pracy bohaterki, którzy co najmniej z trwogą obserwują jej coraz to bardziej śmiałe poczynania, jej nad wyraz liberalną przyjaciółkę i dotychczasową partnerkę Renatę; poznajemy także przyjaciół jej kochanki, m. in. wykorzystywaną seksualnie przez ojca zbuntowaną Ulkę.\nCała historia koncentruje się jednak na Alinie i jej przeżyciach. Jej melodramatyczne i ckliwe dylematy moralne powodują, iż „Głupca” czyta się chwilami niczym lesbijskie „Cierpienia młodego Wertera”. Bo i w romantyczno- modernistycznej poetyce lirycznego wyznania i egzystencjalnej rozterki ta książka jest napisana. Percepcję dodatkowo zaburza konsekwentny brak stosowania znaków interpunkcyjnych i wielkich liter (pojawiają się jedynie kropki i czasami znaki zapytania), a ciągłość narracji bez podziału na rozdziały nakazuje czytanie tych 326 stron od deski do deski, bez przerwy na refleksję i analizę dotychczas przeczytanych zdarzeń.\nPowieść po pewnym czasie po prostu nuży. Podczas kłótni kochanek Anka nazywa Alinę nadwrażliwą neurotyczką i nie sposób nie przyznać jej racji, bo stałe introwertyczne i poetyckie wręcz na siłę taplanie się w otchłani własnego cierpienia i rozterek powoduje niesmak i wrażenie, iż o wszystkim bohaterka już wcześniej powiedziała dobierając po prostu inne słowa. Książka jest więc „przegadana” i przeintelektualizowana na siłę, dlatego też nie mogę jej zaliczyć do pozycji wartościowych i mogących liczyć na honorowe miejsce w mojej domowej biblioteczce.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 12:52 Brak komentarzy:\n"Wstyd" Santiago Roncagliolo\nPoznajmy peruwiańską rodzinę Ramosów. Alfredo ma nudną pracę, w której najbardziej konstruktywnym zajęciem jest picie kawy wymieszanej z whisky. Mężczyzna dowiaduje się, iż jest śmiertelnie chory i że zostało mu pół roku życia. Nie wnosi to w jego żywot jakichś rewolucyjnych zmian. Co więcej, biedak nie może znaleźć dogodnej okazji, by przekazać tę ponurą informację swojej rodzinie. Jego żona Lucy zajęta jest dziećmi, ale także dość specyficznym romansem. Wyciąga ze swej torebki coraz to nowe karteczki o dwuznacznej i czasami nieprzyzwoitej treści. Podąża tropem tajemniczego adoratora, ponieważ życie seksualne z Alfredo osiągnęło już poziom totalnej rutyny polegającej na oralnym zaspokojeniu męża i pogłaskaniu przezeń jej głowy po odbytym akcie. Pierwszej inicjacji seksualnej doświadczy natomiast ich córka Mariana, która wielbi swą atrakcyjną i rozrywaną przez towarzystwo koleżankę Katy, której potem odpłaci pięknym za nadobne, gdy ta odwróci się od niej rzucając w ramiona kretyna Javiera. Do czego służy mały organ między nogami, próbuje dojść Sergio, brat Mariany, starający się zaprzyjaźnić z siostrą Katy i od czasu do czasu widujący duchy, które jednak nie zwracają na niego większej uwagi. Ustawicznie domaga się natomiast uwagi Dziadzio, który po śmierci babci próbuje za wszelką cenę zbliżyć się do Doris, mieszkanki domu spokojnej starości i obiektu jego westchnień sprzed lat. Dziadzio bardzo martwi się tym, że jego życiodajny organ nie spełnia już swych funkcji, a tym samym pozbawia go to istoty męskości. I jest jeszcze niewyżyty seksualnie kot, któremu rodzina funduje kastrację, jednak zwierzak umiejętnie jej unika, by potem poczuć jak bolesna w dosłownym znaczeniu jest miłosna igraszka z pewną kotką.\nZa dużo w tym opisie odniesień do seksualności? Trudno, wokół niej krąży wielowątkowa, barwna i dowcipna opowieść Roncagliolo. I głównie w tej sferze rodzi się tytułowy wstyd. A wstydzą się nie tylko Ramosowie, ale także ludzie z ich otoczenia. Zażenowanie ściśle wiąże się z postrzeganiem samych siebie w rodzinie i w kontaktach międzyludzkich. Mali i duzi Ramosowie mają z tymi kontaktami wielki problem. Nie wiedzą także, kim do końca są i jakie życiowe role przydzielił im los.\nSwej książki peruwiański pisarz nie musi się wstydzić. Mógłby jedynie zastanowić się nad tym, czy jego samego nie zżera jakaś obsesja lub kompleks, z jakim powinien udać się do terapeuty. Pisać natomiast potrafi Roncagliolo całkiem nieźle. Jego powieść wciąga czytelnika od pierwszych stron, kiedy w charakterologicznej introdukcji poznajemy bohaterów i ich problemy. Szkoda tylko, że interesująco rozwinięte wątki później tracą na wartości, bo zaczynają budować jednolitą dość ckliwą opowiastkę, którą broni na szczęście inteligentne zakończenie.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 12:49 2 komentarze:\n"Pływak" Zsuzsa Bank\nTa niezwykła powieść hipnotyzuje czytelnika już od pierwszych stron. Jest w niej siła sugestywnego przekonania do tego, by zagłębić się w bolesne, pełne lęku i smutku życie węgierskiego rodzeństwa, którego matka wyjechała z kraju na Zachód, a ojciec - często jedynie fizycznie obecny przy dzieciach - wozi je po całym kraju, próbując dać namiastkę prawdziwego domu, bezpieczeństwa i stabilizacji.\nNarratorką jest Kata. Dużo uwagi poświęca swemu młodszemu bratu Istiemu, z którym jest bardzo związana emocjonalnie. Dzieci nie mogą zrozumieć decyzji swojej matki i jej postępowania. Kobieta na przemian pojawia się w ich wspomnieniach jako ciepła, radosna osoba i jako zagubiona, poszukująca szczęścia w życiu kobieta z bagażem traumatycznych wspomnień. Jakże jednak dzieci błąkające się z ojcem po Węgrzech mają zrozumieć postępowanie rodzicielki, która po prostu odeszła? Jak z tak wielkim ciężarem i przygnębiającą pustką mają radzić sobie dzieci, skoro ich ojciec nie jest w stanie dość do równowagi psychicznej, zapewnić im dom, stabilizację, wysłać do szkoły?..\nWszystkie rozdziały książki są podmiotowymi, introwertycznymi opowieściami. Ich tytuły są jednocześnie imionami ludzi, z jakimi Kata i Isti stykają się na co dzień. Dwa końcowe rozdziały noszą imiona dzieci, co jest znamienne i nadaje powieści pewien konceptualny finał.\nZaletami powieści Bank są urokliwe i piękne opisy węgierskich miejsc, które na pierwszy rzut oka wcale piękne i godne opisania się nie wydają. Przejmująca i pełna smutku narracja Katy stopniuje napięcie i umiejętnie dozuje stopień nasycenia emocjami jej wspomnień. Nie czyni więc Bank z tej książki kipiącego od wyznań pamiętnika, który zbyt mocno dotknie emocjonalnie. Nie, opowieści Katy dozują emocje, dając możliwość przeżycia swoistego katharsis po lekturze większości rozdziałów.\n„Pływak” ma jednak wyraźne mankamenty. To powieść bardzo statyczna i choć takie pewnie było zamierzenie autorki, koncentracja uwagi na losach Katy i Istiego wystawiona jest na próbę przy zbyt częstych „wycieczkach” w kierunku przeszłości opisywanych, nie zawsze bardzo znaczących w życiu dzieci osób.\nA kim jest tytułowy pływak? Metaforyka tytułu jest głęboka i warta samodzielnego rozszyfrowania. Choćby to powinno przekonać, by udać się na kartach powieści Bank w chwilami przygnębiającą, ale na pewno mądrą i wartościową podróż. To podróż w głąb duszy Katy, ale także węgierskiej prowincji. Popłyńmy nurtem myśli, uczuć i emocji prawdziwych i poruszających.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 12:46 Brak komentarzy:\n"Traktor" Juhasia Kalada\nNiewielkich rozmiarów książeczka, zupełnie nieznane nazwisko młodej białoruskiej pisarki… i duże pozytywne zaskoczenie, bo „Traktor” to niesamowita opowiastka, jakich niewiele w dzisiejszych czasach się tworzy.\nNajważniejszą kwestią dotyczącą powieści Kalady jest intertekstualność jej narracji. Oto bowiem sama autorka na pierwszych stronach prezentuje nam głównego bohatera, kpiąc z niego jednocześnie i czyniąc samą siebie wszechmocnym demiurgiem, który powołuje go do życia. Potem jednak okaże się, iż Afanasij nie jest bohaterem stworzonym przez Kaladę, a wymysłem twórczym dwóch studentek piszących groteskowe i zabarwione czarnym humorem opowiadanie obyczajowe mające dać upust nagromadzonym w nich negatywnym emocjom wobec pewnego lekkomyślnego studenta, jaki złamał serce jednej z nich. Tak naprawdę już na samym wstępie poznajemy kreacyjny zamysł pisarski Kalady, która informuje, iż „człowiek to krew i kości, a bohater literacki zawsze pozostaje alfabetem rozrzuconym po papierze”.\nRozumiejąc dystans pisarki wobec kreowanych zdarzeń, a jednocześnie jej oryginalne zaloty wobec czytającego „Traktor” początkowo możemy być rozczarowani lekturą, jednak wszystko zmienia się w chwili, kiedy dowiadujemy się, iż trzonem fabularnym książki bynajmniej nie jest pierwszych pięćdziesiąt stron ocierających się o banał wyznań porzuconej przez Marata Iry.\nTo nie jest opowieść o maszynie rolno – przemysłowej, co wskazywać może tytuł. Jest on powiem nazwiskiem Maszy, którą obiektem swych niecodziennych zalotów uczyni czterdziestoletni, szczerze nienawidzony przez studentów wykładowca historii Białorusi w mińskiej Akademii Sztuk Pięknych. Afanasij jest samotnym neurotykiem, a jego podporządkowane codziennym rytuałom życie opisane jest w mistrzowsko ironiczny i wywołujący szczery uśmiech na twarzy sposób. Masza Traktor zostanie potraktowana przedmiotowo przez zdziwaczałego egoistę Afanasieja, ale odpłaci mu pięknym za nadobne i na ten temat nie napiszę już ani słowa, aby nie zepsuć przyjemności lektury.\nA książeczkę Juhasi Kalady trzeba znać – dostarcza nietuzinkowej rozrywki, doskonale kreśli obraz białoruskiej codzienności i sugestywnie przedstawia meandry tej jakże zawikłanej historii. Dowcip, ironia, umiejętność skonstruowania mikroopowieści z szeregiem znaczeń, inteligentna prześmiewczość i nade wszystko doskonałe budowanie surrealistycznego chwilami napięcia – to zalety powieści Kalady, która w ojczyźnie autorki została określona mianem „skandalu literackiego dziesięciolecia”.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 09:34 Brak komentarzy:\n"Fototerapia" Katarzyna Sowula\nTo książka, która w niezwykle finezyjny sposób ukazuje codzienne życie i perypetie młodych mieszkańców warszawskiej Pragi. Książka, która opisując szarą rzeczywistość nadaje jej trwały i wyraźny kształt, zamykając w poszczególne, działające na wyobraźnię kadry niczym aparat fotograficzny stanowiący nieodłączną część życia jednej z bohaterek opowieści Sowuli. To książka, która niczym fotografia zapamiętuje i utrwala ulotny nastrój chwili, niewypowiedziane słowa, nienazwane uczucia i emocje. Książka będąca dojrzałym, interesującym i inteligentnym debiutem prozatorskim.\nŚledzimy w niej splatające się i wzajemnie na siebie oddziałujące losy ludzi, których nie sposób wyłowić z tłumu i zapamiętać nawet jeśli- jak Łucja- jeżdżą tramwajem z przylepionym na czole znakiem zapytania. Konrad jest studentem polonistyki, który zajmuje się nad wyraz przyziemnymi sprawami, stanowiącymi silny kontrast do jego kierunku studiów. Pewnego dnia poznaje w tramwaju Josego, który zaprasza go do wynajmowanego wspólnie z Łucją i Galago mieszkania. Chłopak zamieszkuje z nimi w miejscu, którego atmosferę tworzą wynajdywane na śmietnikach sprzęty i przedmioty budujące misterną i frapującą całość tak, jak charaktery współlokatorów dopełniają się wzajemnie, tworząc niepowtarzalną mieszankę emocjonalnych odcieni.\nJose, tak jak Łucja na co dzień zajmuje się fotografią. Oboje widzą w niej sposób artystycznego wyrazu, możliwość ujawnienia swych myśli i pragnień. Obsesyjnie wręcz zajęta sztuką fotografii Łucja z czasem przywiązuje się emocjonalnie do Konrada, który- również z czasem- wdaje się w romans z żonatą kobietą, jakiej jedyną lekturą był „Alchemik” i która traktuje go przedmiotowo do czasu, kiedy chłopak nie postanawia zerwać tego chorego układu. Z codziennymi problemami boryka się również Galago- niedoszły psycholog, którego introwertyzm i skłonności do depresji zmuszają do szukania pomocy u specjalisty. Mieszkanie z trójką przyjaciół jest dla niego remedium na bolączki tego świata.\nCały ten obyczajowo- egzystencjalny melanż działań i słów rozgrywa się w rzeczywistości nad wyraz dosadnej i pozornie nieciekawej. Pomiędzy kolejnymi kawami, które parzy Galago, przejażdżkami szarym tramwajem, między kolejną wywołaną przez Łucję odbitką a gotowaniem wody na kąpiel w wiecznie pozbawionym gazu mieszkaniu dostrzegamy misternie stworzoną więź i logikę przyczynowo- skutkową. Czytając książkę nie znajdziemy odpowiedzi na pytania dręczące bohaterów, nie staniemy także przed jasnym i klarownym rozwiązaniem problemów któregokolwiek z nich. Przystaniemy przy nich na chwilę po to, aby obserwować. Bo powieść Sowuli skupia się na autorskiej obserwacji, nie na wyciąganiu jakichkolwiek wniosków. Autorka czyni to w tak przekonujący, zgrabny i subtelny sposób, że lektura „Fototerapii” jest niewątpliwą przyjemnością estetyczną oraz dowodem na to, iż w każdym, najbardziej błahym i oczywistym zdarzeniu odnaleźć można mnogość ścieżek interpretacyjnych. Polecam książkę lubiącym obserwować, stojącym na co dzień z boku i wszystkim, którym wydaje się, iż nie potrafią w pełni uczestniczyć w rzeczywistości, jaka ich otacza.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 09:29 Brak komentarzy:\n"Ugrofińska wampirzyca" Noemi Szecsi\nCiężkie jest „życie” wampira… A już na pewno ciężkie jest „życie” młodej węgierskiej wampirzycy, która nijak nie jest w stanie przekonać się do tego, aby pić ludzką krew i stosować się do przyjętych od wieków wampirzych zwyczajów i obyczajów, do jakich bezskutecznie próbuje ją przekonać apodyktyczna wiekowa babka, z którą dzieli lokum i od której jest silnie uzależniona emocjonalnie.\n„Ugrofińska wampirzyca” opiera się na rewelacyjnym, nowatorskim pomyśle i podobnie oryginalnie, ze świeżością, niepowtarzalnym poczuciem humoru i lekkością pióra pomysł ten realizuje na 268 stronach, które pochłania się w ciągu jednego wieczoru. Dawno nie czytałem tak dowcipnej, intrygującej i socjologicznie prawdziwej w swym przesłaniu książki, jak ta. Bo Szecsi pisze nie tylko o perypetiach wampirzycy Jerne. Autorka z doskonałym wyczuciem i subtelną autoironią pisze o Węgrach, węgierskiej mentalności i codziennym życiu mieszkańców wielkiego miasta nad Dunajem.\nKsiążka składa się z dwóch części. Narratorką obu z nich jest marząca o wydaniu swoich bajek Jerne, której zrobić tego nie wolno, bo oficjalnie nie jest istotą żywą i z tego tytułu obowiązuje ją zakaz robienia jeszcze wielu innych rzeczy, na jakie ma ochotę. Pisanie jest dla Jerne formą terapii i autorefleksji. To czynność, jakiej oddaje się z pełną pasją i zaangażowaniem. Czynność stanowiąca dla niej ucieczkę przed wartościami i światem, jaki reprezentuje jej sypiająca w trumnie i kąpiąca się we krwi babka, o której wspomniałem już wcześniej.\nJerne znajduje się w stanie ustawicznego wahania. Ulega wpływom otoczenia (zwłaszcza męskim wpływom) i próbuje konsekwentnie podążać swoją własną drogą, ku zgorszeniu i rozpaczy babki, próbującej z Jerne uczynić wampirzycę w pełnym tego słowa znaczeniu. Od początku bohaterka zyskuje sympatię czytelnika. Jej inteligentne spostrzeżenia, ciekawe rozmowy, głębokie rozważania o istocie bycia i tworzenia wzbogacone sporą dawką komizmu słownego i sytuacyjnego czynią z powieści Noemi Szecsi książkę, jaką warto znać i przy której konstruktywnie i mądrze spędzi się czas.\nUdany debiut, bardzo dobra proza, świetny przykład tego, iż współcześni węgierscy pisarze mają nam coś ciekawego do powiedzenia.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 22:16 Brak komentarzy:\nOto kolejna po Jolancie Stefko współczesna poetka polska napisała powieść, zdradziła na chwilę poetycką materię semantyki i składni, by pożeglować na falach prozatorskiego języka pisanego. Sama Janko zdradza nam, iż materia, z jaką przyszło jej się mierzyć wymaga innego rodzaju skupienia i dyscypliny twórczej: „Pisanie prozy to jest jeszcze większa żmuda! Jesteś jak mrówka, która idzie przez monstrualny krajobraz, którego kształty objawią ci się dopiero po wielu kilometrach napisanych stronic!”. Jej powieść idzie w innym kierunku, niż próby tworzenia linearnego ciągu zdarzeń przeprowadzane przez Stefko choćby w „Możliwych snach”. Janko pisze bowiem swojego rodzaju pamiętnik, zapisuje lata swojego życia odtwarzając je z wnikliwością i pragnieniem zrozumienia samej siebie, swych emocji i otaczającego ją świata poprzez nadanie im sensu przez zapisane słowo. Tytułowa analogia z Andersenowską baśnią jest bardzo wyraźna i rozpoznaje się ją zanim jeszcze autorka w zbyt oczywisty i natrętny sposób ją wyjaśni. Zapisując swe życie, Janko rozpala metaforyczne ogniki, dzięki którym ucieka od rzeczywistości, penetruje swe emocjonalne wnętrze, powołuje do życia płomień oświetlający wszystko to, co na co dzień znajduje się w mroku nienazwania, nieokreśloności. Przy tym świetle zaczyna czuć się dobrze sama z sobą i zaczyna lepiej samą siebie rozumieć. Chociaż pisze o wiecznej walce własnego „ja” z otaczającym ją światem, rozumie jednak znaczenie owego „ja” i jego ważność.\n„Dziewczyna z zapałkami” od pierwszych stron zachwyca i porywa. Piękna, gładko wychodząca spod pióra autorki polszczyzna i niebanalne eksperymenty lingwistyczne balansujące na granicy realizmu prozy i mistycyzmu poezji. I chociaż potykałem się czasami o pojedyncze słowa ( uznane za poprawne, ale wzbudzające niekiedy kontrowersje ) – jak choćby zaimek „wtenczas” lub forma czasownikowa „otwarłam”- książka wydawała mi się majstersztykiem literackim i byłem skłonny uznać ją za zjawisko tegorocznego rynku wydawniczego. Dlaczego używam czasu przeszłego? Ano dlatego, iż ta książka jednak przestaje bronić swej wielkości po kilkudziesięciu stronach lektury.\nPrzede wszystkim chce się krzyknąć: Ale to już było! W końcu w podobny sposób wiwisekcję własnej duszy przeprowadziła Sonia Raduńska w swych „Białych zeszytach”. Forma powtórzona, nic twórczego. O ile jednak Raduńska w pisaniu o swym życiu odnajdywała ukojenie i drogę życiowego kompromisu między własnymi pragnieniami a realiami otaczającego ją świata, o tyle Janko wydaje się być w stanie permanentnego buntu wobec własnego życia. Jej książka nie jest tak stonowana jak zapiski Raduńskiej i choć z pewnością ma przewagę nad „Białymi zeszytami” elegancją i finezją słowa, to jednak odnosi się wrażenie, iż Janko z neurotyczną wręcz nadwrażliwością wbija sobie szpilkę za szpilką, infekując swój umysł narastającą bezradnością, bólem istnienia, krzywdą czynioną sobie na własne życzenie.\nMamy w jej zapiskach męża – pracoholika, którego system wartości i poziom wrażliwości jest zdecydowanie różny od tego, co prezentuje Janko, ale autorka już na pierwszych stronach swej powieści portretuje go jako swą życiową pomyłkę albo co najmniej znak zapytania. Nie jest więc dziwne, iż jej ukochany stawać się będzie z czasem bolesnym balastem życiowym, odbierającym Janko własną tożsamość, godność, subtelność. Wraz z nim diaboliczny duet w życiu dziewczyny z zapałkami tworzy teściowa, mroczna i skryta Babka Meir uznająca Janko za największy życiowy błąd swego syna.\nŚledząc codzienne perypetie i egzystencjalne rozterki autorki nie sposób chwilami nie zadać sobie pytania o to, czy w klatkę ról żony i matki nie weszła przypadkiem na własne życzenie i przez lata nie potrafiła cofnąć się z niej wtedy, gdy tak boleśnie uwierała. Trudno jest mi także zrozumieć wrażliwość kobiety, która tworzy poetyckie peany na cześć ogrodowego drzewa czy ćwierkającego ptaszka, a traumę utraty trzeciego dziecka ujmuje na zaledwie dwóch stronach i nie powraca do niej potem ani na moment.\nJest to niewątpliwie bardzo głęboka, poruszająca i mądra książka. Książka, która w zamierzeniu twórczym samej Janko miała jej pomóc uciec od psychicznych udręk, miała być swoistą terapią emocjonalną, jakiej poddała się ona na kozetce w głębi własnego umysłu. Książka, z jakiej warto zapamiętać wiele aforystycznych i metaforycznych zdań i która dostarczy niewątpliwej estetycznej przyjemności przy czytaniu. Jednak pozostaje po niej pewien niedosyt. Prawdopodobnie towarzyszyć mi będzie przy każdym powrocie do zaznaczonych w niej fraz i akapitów.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 22:12 Brak komentarzy:\n"Lato polarne" Anne Swärd\nWyobraźmy sobie lato, podczas którego czerwcowy szron otula trawę. Lato nieustającego słońca. Lato gdzieś na północy Szwecji, w oderwanym od cywilizacji domu nad morzem, którego szum codziennie budzi domowników po nocy rozświetlonej promieniami. W takiej to scenerii rozegra się bolesna historia rodzinna, której kolejne tajemnice poznawać będziemy dzięki bohaterom łowiącym w pamięci ważne dla nich zdarzenia i oceniającym zachodzące w obecnym życiu zmiany, które starają się ogarnąć umysłem i nadać im znaczenie poprzez własne myśli i uczucia.\nDo domu rodzinnego po paroletniej nieobecności przyjeżdża Krystian. Na progu, mimo dojmującego chłodu, ubrana w bikini i charakterystyczne dla niej drewniaki, czeka na niego Kaj. Przyjazd Krystiana to jednocześnie moment wyjazdu Ingrid, matki i mocno zranionej przez męża żony, która pozostawia Kaj pod opieką Krystiana i wraz z drugim synem Jensem wyjeżdża na Florydę, by spojrzeć na swe życie ze zdrowego dystansu. Ingrid bardzo prosi Krystiana o opiekę nad siostrą, bowiem wrażliwa i zagubiona w sobie Kaj wymaga nieustannej opieki. Dziewczyna nie jest córką Ingrid, ale została przez nią zaakceptowana i wychowana mimo, iż przez lata była przede wszystkim bolesnym wyrzutem sumienia i pamiątką po jednym z romansów Jacka. Kaj potrzebuje wolności i swobody niczym dzikie zwierzę, a sama odbiera wolność zwierzętom (owadom). Jack natomiast już dawno nie odwiedzał domku nad morzem, bo przestał on być jego miejscem i z czasem stawał się dlań męczącym siedliskiem kompleksów, wyrzutów sumienia i emocjonalnego chłodu. Jest w tej rodzinie jeszcze Lisette, żona Jensa i matka jego dwóch córek. Kobieta nieszczęśliwa w związku, wieczna malkontentka, nieprzystająca mentalnie ani do Jensa ani do żadnego innego członka jego rodziny. Kobieta, która uwiedzie Krystiana, wywoła zawiść Kaj, gniew powracającego męża i pośrednio doprowadzi do zdarzeń tragicznego finału.\nPowieść Anne Swärd opowiada historię bliskich sobie ludzi, którzy ustawicznie naznaczają się piętnem cierpień i ran. Każdy członek rodziny niesie w sercu ból i smutek, każdy przeżywa na swój sposób ciągle żywą traumatyczną przeszłość, jaka nieustannie kładzie się cieniem na ich obecne poczynania. Bo świat przedstawiony tej książki rozpościera się na dwóch płaszczyznach: przeszłości, bez poznania której nie jesteśmy w stanie zrozumieć motywów postępowania bohaterów i teraźniejszości, w jakiej rodzina nieudolnie próbuje nadal być całością, choć od zawsze rozbijała ją na atomy nieumiejętność okazywania uczuć. Obie przestawione z podziwu godną psychologiczną wnikliwością autorki.\nSiłą „Lata polarnego” jest sugestywna polifoniczność narracji. Niejako słuchamy opowieści Jacka, Ingrid, Krystiana, Kaj, Jensa i Lisette; odkrywamy w nich wzajemne zależności, nieustające próby przekraczania granic swej własnej jaźni, balansowania na granicy przeżywanego bólu i doświadczanej pustki. I choć wydaje się, że żaden z bohaterów nie potrafi zbliżyć się do drugiej osoby i dać jej cząstki siebie, to jednak w finale opowieści miłość i przywiązanie pokażą swą siłę i wartość. Bo wszyscy ci ludzie się kochają, ale ta miłość jest kaleka i wyrządza im w życiu samą krzywdę, nie rekompensując jej choćby odrobiną radości.\nMyślę, że autorka w ukazaniu okrucieństwa relacji międzyludzkich przy zachowaniu pełnego humanitarnego spojrzenia na kreowanych przez siebie bohaterów jest godną szwedzką naśladowczynią Ingmara Bergmana. I to, co Bergman niejednokrotnie wspaniale portretował w swych filmach, Swärd sugestywnie opisuje. Dwa szwedzkie talenty narracyjne, które przekonująco wyrażają prawdę o człowieku… Jestem przekonany, że na kanwie „Lata polarnego” zostanie kiedyś nakręcony film, który poruszy tak silnie, jak silnie do tej pory słyszę szum morza będącego niemym świadkiem opisanych przez pisarkę zdarzeń.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 22:04 Brak komentarzy:\n"Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze" Agłaja Veteranyi\nPoznawanie twórczości Agłai Veteranyi rozpocząłem od jej drugiej książki, „Regału ostatnich tchnień”. Przypadek sprawił, że dopiero potem sięgnąłem po jej debiutancki tytuł, znacznie bardziej znany i chyba szerzej komentowany. I ta kolejność lektur jest chyba właściwa, bo „Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze” odpowiada na szereg pytań i wątpliwości, jakie rodzi „Regał ostatnich tchnień” i nie dzieje się odwrotnie, dlatego przeżyłem tę książkę dwukrotnie – jako poruszające świadectwo dorastania w ciągłej wędrówce i z ustawicznym balastem lęku oraz jako uzupełnienie treści niejasnych po lekturze drugiej książki. Muszę jednak stwierdzić, że w subtelnej metaforyce i w wieloznaczności słownej „Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze” ustępuje kolejnej powieści autorki. Nie jest to książka gorsza, po prostu bardziej linearnie przedstawia doznania Veteranyi, buduje dość logiczny ciąg przyczynowo – skutkowy zdarzeń i to przede wszystkim one stają się najważniejsze. Przeżycia i charakterystyczny dla autorki sposób jej zapisu (krótkie, poetyckie, eliptyczne konstrukcje słowne oparte na asocjacjach łączonych dość dowolnie i swobodnie w niepokojące frazy) są jedynie dodatkiem do tej smutnej opowieści o zagubionej w świecie i we własnych uczuciach rodzinie rumuńskich emigrantów.\nTytułowy problem rozważa autorka w bardzo młodym wieku. Veteranyi cofa się bowiem w czasie i wydobywa z dziecięcych przeżyć całą traumę, ból i smutek, jakie towarzyszyły jej potem do końca życia. Wizja dziecka gotowanego w mamałydze ma być sposobem na oderwanie myśli od bujającej się na włosach matki – akrobatki, która codziennie bawi cyrkową publiczność, igrając jednocześnie z kalectwem bądź śmiercią. Dziecko gotowane w mamałydze tak absorbuje uwagę bohaterki, że nie jest ona w stanie przestać o nim myśleć. Dziecko, które gotuje się w mamałydze to sama Veteranyi, próbująca za wszelką cenę zrozumieć istotę swej samotności, doświadczanego bólu fizycznego i psychicznego.\nMatka, wobec której niechęć autorka tak jawnie manifestuje w swej drugiej książce, tutaj staje się nieodłączną towarzyszką jej życia. Kieruje nim, nadaje mu koloryt, jest sprawczynią wybuchu gwałtownych uczuć tęsknoty, smutku i żalu w swojej córce. Silna emocjonalna zależność rodzicielki ze swą pociechą jest dla tej drugiej źródłem nieustających lęków, kompleksów, żalu i przykrości. Matka nie daje jej poczucia bezpieczeństwa, ona je ustawicznie – świadomie i nieświadomie – niszczy. Mała dziewczynka myśląca o wrzącej mamałydze nie znajduje wsparcia także u ojca - niespełnionego reżysera, ani u swej przyrodniej siostry, którą łączy z ojcem niezrozumiała przez innych więź.\nW świecie tego dziecka nie ma niczego, na czym mogłoby ono budować swoją tożsamość i rozpoznawać swoją ludzką wartość. Nie może znaleźć języka, którym porozumiałoby się z otoczeniem. Nie udaje mu się żadna próba zwrócenia uwagi na własne potrzeby i pragnienia. A jedyną ucieczką od rzeczywistości może być jedynie ucieczka w głąb siebie.\nPrzejmująca książka Veteranyi jest niewątpliwie świadectwem traumatycznego dzieciństwa i młodości, jakie przeżyła autorka zawieszona gdzieś między swoją rumuńskością a dyskomfortowym poczuciem kosmopolityzmu. To opowieść inicjacyjna, przygnębiające studium psychologiczne upadku rodziny i poczucia tożsamości narodowej.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 22:02 Brak komentarzy:


Pensjonaty Kraczewice Prywatne - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 28 ofert noclegowychofert (0 w Kraczewicach Prywatnych oraz 28 w okolicy)\nPensjonaty w Kraczewicach Prywatnych, województwo lubelskie, powiat opolski\nPensjonaty w miejscowości Kraczewice Prywatne. Porównaj możliwość zakwaterowania w Kraczewicach Prywatnych w zależności od standardu oraz ceny. Kraczewice Prywatne, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Kraczewicach Prywatnych:


Biwak - forum naszej drużynki 07 sdh Tuptaki Szalone\nWysłany: Pon 17:02, 05 Gru 2005 Temat postu: Biwak\nBiwak "wigiliia" 16-18 grudnia Chocimow. Przynosicie mi jak najszybciej pozwolenia i 10zł . Na biwak kazdy robi potrawe wigilijna i ja zabierac ze soba:). Jedziemy najprawdopodobniej z Krzyskiem bo Magda bedzie sie uczyla na Mature probna:). No to zbieramy sie w kupe dajecie mi kase i jedziemy:P\nWysłany: Pon 22:31, 05 Gru 2005 Temat postu:\ndzwonila do mnie magda jesce z innymi informacjami ale to wam przekaze na zbiorce (jak nie zapomne) no to pozdrawiasy i widzimy sie w kaplecie na biwaku\nWysłany: Pon 22:38, 05 Gru 2005 Temat postu:\nja nie wiem czy pojade bede błagał starszych:)\nWysłany: Pon 22:45, 05 Gru 2005 Temat postu:\nja tam jade jak zawsze\nWysłany: Wto 19:21, 06 Gru 2005 Temat postu:\na ja jade na biwak hyhy koniec kary <joopy>\nWysłany: Wto 22:52, 06 Gru 2005 Temat postu:\nno to gitarka ja tez jade na banka:D i mam pare fajnych zeczy co bedziemy robic co mi przekazala druhenka Magda tajenice wam zrobie:P do piatku\nWysłany: Śro 17:18, 07 Gru 2005 Temat postu:\nja tez jade:) yaaaaaaaasssssssdddddddaaaaaaa\nWysłany: Czw 22:33, 08 Gru 2005 Temat postu:\nhyhy wszyscy jedziemy jeeeeeeeeee:D ale dofny zespol ADHD:P ciesza sie jak głupi do sera ze jada na biwak:P ( jojo ciekawe czy bd młyn:D :[)\nWysłany: Czw 23:26, 08 Gru 2005 Temat postu:\nja tam sie nie podniecam\nbez żadnych rewelacji - jade jak zawsze\nWysłany: Pią 14:51, 09 Gru 2005 Temat postu:\nPodi ja tylko czekam jak on cos zrobi zlego w kierunku naszej druzyny to wtedy zobaczy:). Najpierw ostrzezenie i mowie dorocie za drugim razem mlyn:D\nWysłany: Pią 15:01, 09 Gru 2005 Temat postu:\nprzepraszam moglibyscie mi wyjasnić o co chodzi z tym młynem?\nWysłany: Pią 21:34, 09 Gru 2005 Temat postu:\no tych kolesi co sie do nas burzyli:P


Dzisiaj możemy dostrzec, niestety również w Polsce, spore kłopoty finansowe. To oznacza, iż funkcjonujące firmy często niestety muszą zwolnić ludzi, mają dużo mniej zamówień. Na szczęście, iż w Polsce kryzys gospodarczy nie jest aż tak ogromnym kłopotem, ale tak czy siak krajowe firmy mają się dużo gorzej, niż kilka lat temu. Co zatem powinna robić firma, która pragnie jakoś przetrzymać kryzys? Cóż, istotna jest możliwie jak najwyższa jakość oferowanych przez nas usług i produktów. Jakość, ale także oczywiście cena – względnie niska.\nNiskie ceny to podstawa – zwłaszcza w naszym kraju. Naturalnie trzeba zwrócić uwagę, iż nigdy nie można obniżać cen w nieskończoność. To bez większego sensu! Przecież musimy zarobić naprawdę spore pieniądze. Zasadniczo sytuacja jest taka, iż również ludzie muszą tak naprawdę wiedzieć, że nasza firma prowadzi swoją działalność. Czyli musimy zadbać o własny marketing. Jednakże marketing to akurat temat na jakiś inny artykuł. Przecież marketing jest niesamowicie rozległym tematem.


Hity na jesień 2016 – czego szukać w sklepach | Kreatywna.pl\nTym razem jesień nie ma nic wspólnego z nudą, skromnością czy bezbarwnością | fot.: materiał partnera zewnętrznego\nStrona główna/Styl życia/Moda/Hity na jesień 2016 – czego szukać w sklepach\n28 września 2016\tModa Skomentuj 2,874 odsłon(y)\nJeśli tak jak Carrie Bradshaw, czujesz, że Vogue nakarmi Cię bardziej niż obiad – świetnie trafiłaś! Po dziesiątkach pokazów i zaprezentowaniu tysięcy sylwetek, LaModa przygotowała ściągawkę z najgorętszych trendów na jesień 2016! Oto hity nadchodzących miesięcy!\nMówiąc jasno i prosto – jesień 2016 sprawi, że nawet szara myszka poczuje się jak gwiazda na wybiegach światowych domów mody! Tym razem jesień nie ma nic wspólnego z nudą, skromnością czy bezbarwnością… Nadchodzące trendy to mocna dawka ekstrawagancji, zabawy i odważnego designu, od którego trudno oderwać wzrok. Już wkrótce na ulice wyjdą królowe dyskoteki, seksowne gangsterki, dumne arystokratki, romantyczne rebeliantki, a nawet kobieta-dandys. Jesteś gotowa na podróż wśród jesienno-zimowych trenów? Czas – start!\nNa dno szafy odkładamy prosty i klasyczny design, a swoją uwagę koncentrujemy na wymyślnych butach przypominających dzieła sztuki, błyszczących sukienkach, które nosimy także na co dzień i oryginalnych torebkach wyglądających jak zabawki z dzieciństwa. Jesienią modne kobiety poddają się szaleństwu lat 80., a przy okazji nie rezygnują z charakterystycznych dla lat 70. kwadratowych obcasów i botków do połowy łydki. Ma być na bogato i z przytupem! Lubisz błyszczeć? To świetnie! Metaliczne i iskrzące srebrem kurtki, sukienki i buty są hitem tej jesieni. Nie należy zapominać także o asymetrycznych ramiączkach, zwierzęcych motywach i masie najróżniejszych ozdób. Perły, kolorowe kamienie, pióra, popartowe napisy, brokat i cekiny – im więcej, tym lepiej!\nChciałabyś wcielić się w postać niebezpiecznej i seksownej dziewczyny z Bronx’u? Nadchodzące trendy pozwolą Ci stworzyć uliczny look, który nie pozostawi za sobą żadnych obojętnych spojrzeń… Tym razem wysokie kozaki zyskały jeszcze kilka dodatkowych centymetrów sięgając przynajmniej połowy uda. Zestawiamy je z pożyczoną z szafy chłopaka bluzą większą o dwa, a nawet trzy rozmiary, która świetnie sprawdza się w roli sukienki. Puchowe kurtki w soczystych i mocnych kolorach także zyskują fason oversize i tworzą powalający duet ze zmysłową sukienką na ramiączkach. Zmysłowość plus uliczny luz – ten trend po prostu uzależnia…\nJesienią wszystko kręci się wokół szlachetnego aksamitu! Purpurowe, granatowe i ciemnozielone komplety w postaci wieczorowej „piżamy”, eleganckich botków i loafersów najlepiej oddają wyrafinowany charakter aksamitu. Stylowe arystokratki powinny zainteresować także wiktoriańskie sukienki – długie, monumentalne i wyposażone w efektowne falbany oraz półprzeźroczystości. Ich najmocniejszych punktem są misterne hafty ze złotych i kolorowych nici, które tylko podsycają finezyjną atmosferę. Podobnie jak żakardowe płaszcze, które prezentują bogate wzornictwo. Ten epokowy sznyt z pewnością trafi w niejedno serce…\nModa od zawsze lubi różnorodność, a w ostatnich latach szczególnie stawia na kontrasty i skrajne połączenia… Tym razem szalony rock’n’roll spotyka się z romantycznym stylem hippie! Skórzane ramoneski powracają do gry, lecz w jeszcze bardziej zwariowanym wydaniu. Zdobione kwiatami, dżetami i naszywkami stanowią supermodną stylizację z kwiecistą sukienką maxi, której ku czci lat 70. towarzyszą skórzane (najlepiej marszczone) kozaki. I chociaż liście powoli spadają już z drzew, to na ubraniach i butach kolorowej rebeliantki wyrastają piękne kwiaty w najróżniejszej postaci – folkowej, romantycznej i absolutnie abstrakcyjnej!\nW stylu Marlene Dietrich\nStyl retro niemal każdej jesieni powraca jak bumerang… Tym razem szukamy inspiracji w męskiej garderobie, która nigdy nie przestaje intrygować. Wśród ubrań dominują długie płaszcze pudełkowe o poszerzonej linii ramion, ołówkowe spódnice midi, kamizelki oraz szerokie spodnie typu szwedy uwielbiane przez ikonę mody Marlene Dietrich. Retro od zawsze romansuje z kratką, dlatego i tym razem brytyjski wzór pojawiał się niemal na każdej części garderoby. Istotną kwestią są kolory – ubrania inspirowane latami 50. i 60. najlepiej czują się w spokojnych kolorach ziemi: szarości, brązie i beżu. Ten styl po prostu czaruje atmosferą dawnych lat…\nI chociaż nadchodzące trendy nie są łatwe do okiełznania – to chętnie podejmiemy to wyzwanie! LaModa już teraz udostępnia najnowsze kolekcje międzynarodowych i polskich marek, dlatego jeśli lubisz być o krok przed innym i chcesz zgarnąć najlepsze okazje w dobrej cenie – sprawdź co przygotowali najlepsi projektanci… Aktualna moda wymaga od nas odwagi i wyobraźni, ale dzięki temu nasza garderoba na jesień i zimę 2016/2017 zapowiada się naprawdę interesująco…\nTagiLaModa look outfit ramoneska sklep styl stylizacja trendy


Urządzenie zamknięte jest w stalowej obudowie 19-calowej o wysokości 1U, polakierowanej na kolor czay. W nazwie procesora zawarta jest liczba wejść i wyjść urządzenia – i tak wyposażony jest w cztery wejścia analogowe oraz osiem wyjść, a dodatkowo w parę wejść cyfrowych AES/EBU.\nProcesor DSP 48 AES/EBU można połączyć z komputerem na dwa sposoby. Pierwszy to skorzystanie ze złącza USB umieszczonego na przednim panelu, zaś drugi to dostęp za pośrednictwem sieci etheet, której gniazdo RJ45 znajduje się na tylnej płycie obudowy. Tam również znajduje się osiem gniazd wyjść oraz sześć gniazd wejść, wszystkie typu XLR (męskie dla wyjść i żeńskie dla wejść). Na tylnej płycie obudowy umieszczono również gniazdo oraz wyłącznik zasilania z sieci napięcia przemiennego.\nDruga zakładka służy do konfiguracji crossovera. Głównym polem jest tutaj wykres poszczególnych filtrów wyjść, z których można zaprojektować crossover sygnału. Modyfikacji można dokonać za pomocą myszy i kursora, jak również obracając kółko myszy na wybranym polu. Każde wyjście dysponuje filtrem góo- i dolnoprzepustowym, z możliwością wyboru częstotliwości granicznej oraz nachylenia. Do dyspozycji mamy filtry Buterwortha 6, 12, 18 i 24 dB/okt, Bessela 6, 12, 18 i 24 dB/okt oraz Linkwitza-Riley’a o nachyleniu 12 i 24 dB/oktawę. W tej zakładce można modyfikować wartość poziomu oraz opóźnienia sygnału dla każdego wyjścia.\nW góym prawym rogu ekranu zakładki „X-over” dodatkowo mamy podgląd wskaźników poziomu sygnału na wyjściach, przełączniki parowania wyjść, przyciski wyciszania Mute oraz przyciski odwracania polaryzacji sygnału.\nKolejne cztery zakładki są identyczne i dotyczą poszczególnych wejść procesora. Każde z wejść wyposażono w dziesięć filtrów parametrycznych z możliwością wyboru częstotliwości, dobroci oraz wzmocnienia/tłumienia sygnału. Mamy też możliwość wyboru typu filtru spośród dzwonowych, wszechprzepustowych, środkowozaporowych, półkowych LO i HI, środkowoprzepustowych oraz góo- i dolnoprzepustowych. Wejścia procesora wyposażono jeszcze w dodatkowe filtry góo- i dolnoprzepustowe, które można skonfigurować z filtrów Butterwortha, Bessela oraz Linkwitza-Riley’a. Wszelakie zmiany nastaw filtrów widać na wykresie, który również przedstawia charakterystykę wypadkową danego wejścia. Każdy z filtrów można wyłączyć, wtedy na ekranie zostaje jego „ślad”, jednak zmianie ulega charakterystyka wypadkowa. W ten sposób widać wszelakie zmiany.\nOstatnie osiem zakładek dotyczy modyfikacji nastaw wyjść procesora. Wyjścia mają do dyspozycji, podobnie jak wejścia, dziesięć filtrów parametrycznych oraz filtry góo- i dolnoprzepustowe, które są filtrami z zakładki crossvera – można je więc konfigurować zarówno z tej zakładki, jak i wchodząc w zakładkę konkretnego wyjścia. Na wykresie każdego wyjścia widać nastawy poszczególnych filtrów, jak również charakterystykę wypadkową. Zmiany nastaw filtrów można dokonać przeciągając znaczniki na wykresie, jednak jest to sposób mniej wygodny. Wyjścia wyposażone są również w delay, limiter oraz kompresor, regulację poziomu sygnał ze wskaźnikiem, przycisk mute oraz odwracania polaryzacji.


Dr Dąbrowska - wczasy Gołubie - Active-Revital\nStrona główna/Artykuły/Dr Dąbrowska – wczasy Gołubie\nMetoda opracowana przez dr Ewę Dąbrowską działa skutecznie, ponieważ obejmuje wszystkie aspekty związane ze zdrowym trybem życia. Kompleksowy proces należy rozpocząć od odtrucia organizmu – temu służy dieta warzywno-owocowa, stosowana przez wszystkich kuracjuszy, którzy wybierają ośrodek U Haliny. Gołubie to miejscowość wypoczynkowa, w której natura stwarza idealne warunki do relaksu oraz wyciszenia. Dzięki temu uczestnicy wczasów mają zapewnione odpowiednie warunki do regeneracji.\nGołubie – wczasy odchudzające\nDla osób, które pragną wprowadzić rewolucyjne zmiany w swoim życiu, polecamy wyjazd do miejscowości Gołubie. Wczasy odchudzające oferowane przez ośrodek wypoczynkowy U Haliny to znakomity początek. Program jest dostosowany do możliwości osób w każdym wieku, niezależnie od stanu zdrowia. Wykwalifikowany personel dołoży wszelkich starań, aby pobyt upłynął w przyjemnej, rodzinnej atmosferze, natomiast rozbudowana oferta zajęć dodatkowych, to jeszcze jeden powód, by wybrać właśnie Gołubie. SPA znajdujące się przy ośrodku stanowi miejsce odprężenia. Dostępne są w nim liczne zabiegi, które pomogą odzyskać utracone siły witalne oraz odmłodzić organizm. Stosowana przez wczasowiczów dieta to autorski sposób odżywiania opracowany przez dr Ewę Dąbrowską, który daje fenomenalne efekty – oczyszcza i odtruwa organizm, umożliwiając rozpoczęcie na nowo, tym razem zdrowego trybu życia.\nCo poleca dr Dąbrowska? Wczasy Gołubie\nJeśli zastanawiasz się, dokąd pojechać na wczasy odchudzające, wybierz ośrodek U Haliny. Gołubie może być dumne z posiadania placówki, w której goście otoczeni są tak profesjonalną opieką. Panująca tam rodzinna atmosfera stworzona dzięki właścicielce – pani Halinie – sprawia, że nie chce się stamtąd wyjeżdżać. Niech przekona Cię fakt, iż w Gołubiu możesz uczestniczyć w zajęciach prowadzonych przez samą Ewę Dąbrowską. Naprawdę warto!


data publikacji: 09.05.2022, 16:04\nSzybki test na alzheimera\nTest Lumipulse G β-Amyloid Ratio 1-42/1-40 jest w stanie wykryć blaszki amyloidowe, zwane płytkami starczymi – zmiany w strukturze mózgu charakterystyczne m.in. dla choroby Alzheimera\nBadanie może wykryć schorzenie już u osób w wieku 55 lat\nNowa metoda diagnostyczna może całkowicie wyeliminować potrzebę skanowania mózgu za pomocą badania PET – pozytonowej tomografii emisyjnej wykorzystującej techniki radioizotopowe\nBezpieczeństwo i skuteczność testu pozytywnie oceniła amerykańska FDA\nTest Lumipulse G β-Amyloid Ratio 1-42/1-40 wykrywa blaszki amyloidowe związane z chorobą Alzheimera u dorosłych w wieku 55 lat i starszych, którzy są diagnozowani pod kątem tego schorzenia lub innych przyczyn pogorszenia funkcji poznawczych.\nBadanie mierzy stosunek stężeń beta-amyloidu 1-42 oraz beta-amyloidu 1-40 w płynie mózgowo-rdzeniowym, które można wykryć m.in. za pomocą badania PET, czyli pozytonowej tomografii emisyjnej. To jedna z podstawowych metod diagnostycznych, stosowana obecnie w rozpoznawaniu choroby Alzheimera, która, choć skuteczna, ma dwie spore wady: jest czasochłonna i kosztowna. Test firmy Fujirebio Diagnostics można wykonać jednego dnia, a na wynik nie trzeba czekać długo, co jest jego zdecydowaną przewagą nad dotychczasowymi badaniami.\n"Dzięki testowi Lumipulse dysponujemy nowym badaniem, które można wykonać jednego dnia i które może dać lekarzom te same informacje dotyczące obecności amyloidu w mózgu [co test PET – red.], ale bez ryzyka napromieniowania" – powiedział dr Jeff Shuren, dyrektor Centrum Urządzeń i Zdrowia Radiologicznego FDA, cytowany w oświadczeniu agencji.\nFDA przeprowadziła badanie kliniczne, w którym oceniła bezpieczeństwo i skuteczność testu Lumipulse. W tym celu z banku Alzheimer's Disease Neuroimaging Initiative pobrano 292 próbek płynu mózgowo-rdzeniowego. Przetestowano je za pomocą nowego narzędzia diagnostycznego, a wyniki porównano z efektami skanu PET.\nU 97 proc. osób z dodatnim wynikiem testu Lumipulse blaszki amyloidowe wykryto również w badaniu PET, natomiast 84 proc. badanych z wynikiem ujemnym w nowym teście taki wynik otrzymało również w pozytonowej tomografii emisyjnej.\nJeśli chodzi o bezpieczeństwo, to nowa metoda diagnozowania alzheimera jest nieinwazyjna, a jedynym ryzykiem związanym z wykonaniem testu jest możliwość uzyskania wyników fałszywie dodatnich lub fałszywie ujemnych. Z tego względu amerykańska agencja zaleca, by Lumipulse był zawsze stosowany w połączeniu z innymi metodami diagnostycznymi.\nTest Lumipulse otrzymał od FDA oznaczenie "breakthrough device", czyli przełomowego urządzenia. Etykieta ta nadawana jest odkryciom, które mogą zapewnić skuteczniejszą diagnostykę lub leczenie schorzeń zagrażających życiu i/lub nieodwracalnie pogarszających stan zdrowia.


The National Book Awards (pol. Narodowe Nagrody Książki) – jedne z najbardziej prestiżowych nagród literackich w USA, ustanowione w 1936 przez American Booksellers Association. Od 1950 otrzymują je autorzy amerykańscy za wydaną w danym roku publikację. Od 1988 nagrodami zawiaduje National Book Foundation.Jak powstała bomba atomowa (ang. The Making of the Atomic Bomb) – praca Richarda Rhodesa opisująca historię powstania amerykańskiej bomby atomowej i jej użycia podczas II wojny światowej.\nPrószyński i S-ka to polskie wydawnictwo prasowe i książkowe, działające w latach 1990-2008, oraz nazwa handlowa, pod którą od początku 2009 ukazują się książki wydawane przez wydawnictwo Prószyński Media.Nagroda Pulitzera (ang. The Pulitzer Prize) – coroczna amerykańska nagroda przyznawana za wybitne dokonania w dziedzinie dziennikarstwa, literatury i muzyki.\nIsidor Isaac Rabi (ur. 29 lipca 1898 w Rymanowie koło Krosna, zm. 11 stycznia 1988 w Nowym Jorku) – amerykański fizyk pochodzenia żydowskiego, laureat Nagrody Nobla za metodę rezonansową obserwacji własności magnetycznych jąder atomowych.\nIndependence - miasto w USA, w stanie Missouri, w zespole miejskim Kansas City. Około 113,3 tys. mieszkańców. Siedziba ogólnoświatowych władz i świątyni Kościoła Społeczności Chrystusa.\nFundacja Alfreda P. Sloana (ang. The Alfred P. Sloan Foundation) – fundacja finansująca głównie badania i kształcenie naukowe, techniczne, ekonomiczne oraz dotyczące jakości życia w USA. Jeden z jej programów nosi nazwę Powszechny dostęp do utrwalonej wiedzy i wspiera wolny dostęp do ludzkiej wiedzy.


Izolacja balkonów i tarasów - czy trzeba ją wykonać\nTBD KotulaAktualnościBez kategoriiIzolacje balkonów i tarasów\nIzolacje balkonów i tarasów jest niezbędnym elementem każdego budynku. Szczególnie właściciele własnych posesji dbają, by takie zabezpieczenie było w porę wykonane, a jego jakość była na naprawdę wysokim poziomie. Po co powinno się wykonywać taką izolację przeciwwodną? Jak to wygląda w praktyce oraz jaki efekt można uzyskać dzięki takiemu rozwiązaniu? Poniżej kilka cennych informacji.\nBalkony i tarasy najbardziej narażone są na wilgoć oraz skoki temperatur. Dlatego też, już na etapie budowy domu lub bloku warto pomyśleć o solidnych i trwałych zabezpieczeniach, które w ostatnich czasie stały się bardzo popularne. Hydroizolacja balkonu czy tarasu polega więc na zastosowaniu odpowiednich środków, dzięki którym deszcz, śnieg ani rozlana przez użytkowników woda na balkonie nie spowoduje na nim szkód. Hydroizolacja na taras ma więc spowodować, że na naszej powierzchni powstanie specjalna bariera, która uniemożliwi przenikanie wody do całej konstrukcji. Dzięki czemu użytkownicy mogą być pewni, że miejsce to jest bezpieczne i niezawodne oraz, że nie pojawi się na nim korozja ani mech.\nIzolacja przeciwwodna powinna być wykonana na etapie budowy budynku. Jest to dość spora inwestycja, dlatego zdarza się, że inwestorzy często rezygnują z niej ze względu na koszty. I po kilku latach niestety pojawiają się problemy, szczególnie tam, gdy taras znajduje się nad powierzchnią zamieszkałą (wówczas w pokojach na sufitach z czasem pojawia się wilgoć, grzyb lub zacieki). By tego uniknąć, warto znaleźć dobrych fachowców, którzy solidnie wykonają taką pracę. Dobra termoizolacja nie zależy tylko i wyłącznie od profesjonalnej firmy, która to wykona. Niezwykle ważny jest również dobór odpowiednich materiałów. Materiały powinny być zastosowane odpowiednio do konstrukcji tarasu czy balkonu. Im lepsze jakościowo materiały, tym lepiej. Zdaniem fachowców uszczelnianie balkonu najlepiej zatem wykonać hydroizolacją, która zrobiona jest na bazie mineralnej i dodatkowo jeszcze wzbogacona powinna być ona polimerami. Dlaczego odpowiedni będzie taki materiał? Zapewnia on wysoką szczelność oraz gwarantuje, że woda nie przedostaje się do konstrukcji. Na płytkach, które położone będą na balkonie czy tarasie nie pojawi się również grzyb ani mech.\nDlaczego warto skorzystać z usług doświadczonych fachowców?\nWielu deweloperów oraz firmy budowlane mają własne sposoby na konstrukcje budynków oraz ich zabezpieczenie. Jeżeli więc chce się wykonać fachowców uszczelnienie balkonu warto skontaktować się z osobami, które specjalizują się w tej dziedzinie. Wówczas można mieć pewność, że usługa zostanie wykonana na wysokim poziomie, ale i klienci otrzymają cenne porady oraz wskazówki jak to wszystko powinno wyglądać, by było bezpieczne, trwałe i niezawodne przez następne kilka a nawet kilkanaście lat. Sprawdzona firma wykona zabezpieczenia zgodnie z obowiązującymi wymogami oraz najnowocześniejszymi technologiami. Warto zdecydować się na taką inwestycję już dziś. W związku z tym, serdecznie zapraszamy do szczegółowego zapoznania się z naszą ofertą.


Włosowa Zagwozdka - problem z suchymi końcówkami mimo pielęgnacji - uroda i włosy – blog o urodzie, włosach i kosmetykach\nDzisiaj Włosowa Zagwozdka od Justyny, która mimo pielęgnacji nie może poradzić sobie z suchymi końcówkami włosów. Mam nadzieję, że doradzicie jej coś fajnego! :)\n"Witaj Marto :)\nPiszę, bo mam odwieczny problem z suchymi końcówkami. Ostatnio je podcinałam i mimo zabezpieczania, nakładania więcej maski na nie to one i tak szybko stają się suche. Dodam, że regularnie olejuję i więcej oleju również daję na końce. Włosy są zawsze nawilżone, a tylko końcówki takie suche. Nie wiem już co robić :( Liczę na pomoc.\nOd jakiegoś miesiąca olejuję włosy na noc na odżwykę z Isany bawełnianą, jest to zwykły olej rzepakowy, migdałowy, babydream, a ostatnio olejek z Yves Rocher. Rano myję włosy na zmianę szamponem Babydream, szamponem z Yves Rocher tym z wyciągiem z nagietka, do oczyszczania szampon z farmony pokrzywowy. Po umyciu głowy nakładam maskę lub odżywkę(częściej maskę); Biovax do włosów suchych i zniszczonych i do włosów ciemnych, Kallos latte, ale bardzo rzadko, Ziaja z ceramidami, a odżywki takie jak: Garnier AiK, GlissKur oil nutritive,\nOdżywki nakładam na mniej więcej 5 minut, a maski na 10. Trzymam pod czepkiem foliowym, a następnie spłukuję dokładnie chłodną wodą. Potem odsączam wodę i turban na głowie z ręcznika mam ponad 5 minut. Spryskuję włosy odżywką z Mariona do włosów łamliwych i z rozdwojonymi końcówkami, Rozczesuję je grzebieniem z szeroko rozstawionymi zębami. Na końcówki nakładam jedwab z green pharmacy naprzemiennie z serum CHI. I zostawiam do wyschnięcia, pod koniec roku szkolnego zdarzało mi się sporadycznie suszyć włosy suszarką, ale tylko chłodnym nawiewem. Włosy noszę rozpuszczone albo spięte(ostatnio spięte) w warkocza, kucyk, koczka, którego utrwalam wsuwkami. Myję włosy co dwa dni, a między myciami spryskuję je wspomnianą wcześniej odżywką z Mariona. Myślę, że jak się niszczą to pewnie, gdy są rozpuszczone, bo się ocierają. Nie prostuję, nie obcinam przypadkowymi nożyczkami.\nDodam może zdjęcia. Na jednym moje włosy są rozwiane, ale to najaktualniejsze zdjęcie, jakie mam, bo z środy. :)\nTakże wydaje mi się, że to na tyle. :)\nNie wiem czy zgodzicie się ze mną, ale moim zdaniem Justyna powinna zdecydowanie spróbować na swoich włosach pielęgnacji Curly Girl, bo widzę spory potencjał w jej lokach, szczególnie na pierwszym zdjęciu. Szczególnie proszę tutaj więc kręconowłose o rady! :) Wydaje mi sie, że Justyna mogłaby osiągnąć piękną burzę kręciołków przy małej zmianie pielęgnacji i dołączeniu stylizacji np. żelem wymieszany z odżywką b/s i dyfuzorem. Justyno, koniecznie przeczytaj te wątki: FAQ dla kręconowłosych oraz Pigułka\nPatrząc na pielęgnację widzę tutaj także kilka błędów, wynikających po prostu na moje oko ze złego doboru niektórych kosmetyków. Jeśli Justyna nadal chciałaby olejować na noc, spróbowałabym olejować na mokro, a nie na odżywkę. Ze swojego doświadczenia wiem, że zbyt długie olejowanie na odzywkę może puszyć włosy, co daje efekt suchych końcówek, które dodatkowo prawdopodobnie są wyższej porowatości niż reszta włosów. Maski nakładałabym zdecydowanie na dłużej, bo ok. 30-40 minut w przypadku włosów Justyny. Odżywkom dałabym chociaż 15 minut. Spróbowałabym odstawić Garnier AiK ze względu na zawartość alkoholu izopropylowego po zmianie składu, maski także wydają mi się nie do końca dobrze dobrane, poza Biovaxem do włosów suchych i zniszczonych. W pielęgnacji Justyny brakuje mi także czegoś typowo nawilżającego od czasu do czasu, a że ostatnio odkryłam (w końcu) aloesową maskę Natur Vital to mogę z czystym sercem ją polecić :) Myślę, że świetnie sprawdziłaby się tutaj Nivea Intense Repair na 20 minut po myciu pod warunkiem, że Justyna nie zdecyduje się przejść na pielęgnację Curly Girl. Intense Repair jest na tyle uniwersalną i przy okazji świetną odżywką, że zawiera jednocześnie zarówno proteiny, emolienty i humektanty, a dodatkowo pięknie wygładza. Marion do włosów łamliwych i rozdwojonych zawiera troszkę protein i nieco za mało emolientów, więc spróbowałabym w ramach testów odstawić tą mgiełkę na rzecz olejowego Gliss Kura lub Biovaxu. Włosy Justyny na pewno pokochałyby także nieco dociążenia po myciu, dlatego radziłabym wcierać dwie kropelki dowolnego olejku w jeszcze wilgotne końcówki po myciu, aby nie miały później szans się spuszyć i wyglądać na suche :) Myślę, że całkiem dobrze zrobiłyby im także płukanki domykające łuski, np. octowa, wykonana z 2 litrów wody i 4 łyżek octu. Dodatkowo wydaje mi się, że Justyna powinna spróbować dodawania oleju do gotowej maski oraz mycia odżywką. To tyle ode mnie, liczę teraz na Was! :) Co poradziłybyście Justynie?\nPestka 17 lipca 2014 12:37\nMiałam podobny problem z włosami, ale to przez to, że był kiedyś mocno rozjaśniane. Skończyło się na tym, że moja fryzjerka mi je dosyć mocno ścięła do miejsca, gdzie były całkiem zdrowe. Teraz odrastają mocne i gładkie.\nU mnie przyczyna była wiadoma, a tutaj nie mam niestety pojęcia co poradzić ;C\nEm 17 lipca 2014 14:20\nU mnie jest trochę gorzej. Mimo że kilka miesięcy temu włosy obcięłam dość krótko, teraz mam nowe zniszczenia na długości (typowe dla naturalnego blondu). I tez mimo pielęgnacji, ochrony i podcinania włosów nadal samoistnie ubywa na wysokości 5 cm od końca. Mimo że końcówki u mnie nawet błyszczą to ja zauważam "pędzelki" i mam wrażenie że gdziekolwiek utnę to włosy zaczną się sucho "rozczapirzać" na każdej wysokości. Może pomogłoby cięcie jakąś brzytwą czy czymś takim hiper ostrym ?\npoczytaj sobie u Blondhaircare o metodzie podciecia końcówek maszynka do golenia.\nMarta Grzegorzak 18 lipca 2014 11:22\nRacja :) Sama rozważam cięcie maszynką choć nie mam prostych włosów, ale muszę je najpierw wyrównać na długości :)\nEm 22 lipca 2014 13:09\nAnonimie, ja kiedyś próbowałam metody przycinania maszynką i nie odpowiada mi. Gdyby były popularne i łatwo dostępne termo -nożyczki to te wybrałabym najprędzej.\nKasia 17 lipca 2014 12:39\nJa nawet ośmielę się stwierdzić, że olejowanie na noc może dawać efekt spuszenia w ogóle, nawet nie biorąc pod uwagę tego czy to będzie robione na mokro, czy na odżywkę. 2,3 godziny przed myciem stanowczo dałyby radę i dodatkowo w mokre koncowki juz po myciu- kropelka lub dwie. Moje wlosy- z natury porowate i puszące się doprowadziło to do porządku :) Jezeli chodzi o maski- odzywka z Gliss Kura, ta z olejami, zolta- jest na tyle tresciwa, ze mozesz soie spokojnie uzywac jej jako maski przed myciem- 30-50 minut. Urozmaicic ewentualnie skrobią dla dodatkowej gładkości :) Poza tym- skupiłabym się na nawilżeniu głównie, odpuściłabym na jakis czas proteiny, bo końcówki mogły się po prostu przejeść i w efekcie są suche, matowe i po prostu nieprzyjemne.\nMarta Grzegorzak 18 lipca 2014 11:21\nRacja :) Też używam tej z Gliss Kura jako maski i tak nawet lepiej się sprawdza :)\nMa 17 lipca 2014 12:43\nMoje końcówki mają ten sam problem :/ Regularnie olejuję włosy, czasami do szamponu tez dodaje kilka kropel oliwy i po myciu na końcówki tez nakładam krople. A końcówki są tak samo suche jak były. Końcówki są regularnie podcinane, nie farbuje włosów, nie używam żadnych stylizatorów tylko raz na miesiąc suszarke ;/ Ale już sie do tego przyzwyczaiłam, mam tylko nadziej że z czasem ich stan sie poprawi :)\nByć może to po prostu pozostałości po dawnych eksperymentach z włosami :)\nMoże warto byłoby podciąć końcówki chociaż o 1-2 cm? U mnie to zawsze pomaga, włosy od razu są lżejsze i wyglądają na zdrowsze. No i oczywiście więcej nawilżających kosmetyków, tak jak zostało powiedziane - może maska NaturVital by się sprawdziła?\nMarta Grzegorzak 18 lipca 2014 11:20\nWłaśnie Justyna niedawno podcięła i pewnie nie chce więcej tracić długości :)\nUnknown 17 lipca 2014 12:51\nzgadzam się Justyna powinna w pielęgnacji postawić głównie na emolienty :)\nphocasapiens 17 lipca 2014 13:33\nOsobiście zrezygnowałabym i z Isany z tego samego powodu, jaki podałaś przy Garnierze AiK - alkohol izopropylowy, który dawany na całą noc może również odpowiadać za stan końcówek.\nMarta Grzegorzak 18 lipca 2014 11:19\nAnonimowy 17 lipca 2014 15:34\nMam podobny problem ;d\n2ipol roku teu rozjasnilam cale wlosy i zafarbowalam na rudo .Od roku mam brąz .Przez ostatnie 2 lata świadomej pielęgnacji wlosy nie sa ładne ;( Są wysokoporowate ale nie sa krecone tylko podatne . Podcinam włosy .\nWczoraj ściełam 15cm[*] i dalej suche i nie wiem co robic ;/\ndo pielęgnacji używam olej lniany na sucho na odzywke różnie na minium godzine . Pozniej muje szamponem z altery lub barwa , czasem babydream (co 2 dni) . Skalp oklapniety a reszta szopa ;/\nmaska aktualnie z eveline , oprocz tego biovax badz gloria , zel z siemia lnianego , czasem kallos minium pol godziny czasem 2 ;d odzywka z garniera aktulanie czerwona do farbowanych a tak to żólta lub pomaranczowa . odzywka b/s marion z olejkiem arganowym a na konce z mariona olejek arganowy .\nNiby pięlegnacja dobra ale efektu nie ma ;/\nnie wiem co zmienic , skalp myje szamponem a reszta piana .\nSzampon dla dzieci na dluzsza mete odpada ,poniewaz strasznie wlosy mi sie przetluszczaja ;/\nNajlepiej byłoby, gdybyś zastosowała się do tego co napisałam Justynie :) Kallos na 2 h to zdecydowanie za długo.\nAnonimowy 18 lipca 2014 15:16\nmyje czasem wlosy odzywka i dodaje olej do masek ;) ostatnio do plukania dodaje aloesu ;)\nUnknown 17 lipca 2014 16:35\nja jak niektorzy wiedza mam krecone.. tez walcze z suchoscia koncowek i szczerze powiem ze mi pomaga baaardzo czeste smarowanie ich jedwabiem z mariona natura silk.. robie to bardzo czesto i wlosy sa coraz lepsze. podczas mycia najwiecej odzywki czy maski daje na koncowki, odzywke uzywam z garniera awokado maslo karite, a maska gloria... i poza tym letnia woda pomaga bo jak plukalam wczesniej ciepla to wlosy bardziej mi sie wysuszaly. :)\nankkaa 17 lipca 2014 17:28\nMaska schwarzkopf w czarnym opakkowaniu na pewno pomoże , miałam podobny problem a teraz mam zdrowe iodżywione włosy :)\nPROJEKT M 17 lipca 2014 19:47\nZabójcze loki ;D niestety nie pomogę w kwestii suchych końcówek, bo też mam ten problem i mi Twoje rady bardzo się przydadzą\nAnonimowy 17 lipca 2014 23:05\nHej:) Czy mogłabyś polecić mi dobrą farbę do włosów? Mam włosy jasny brąz, chcę je pofarbować na ciemny lub średni blond, jednak nie wiem jaka farba jest najlepsza. Dodam, że moje włosy nie były wcześniej farbowane. Są gęste i zdrowe. Pozdrawiam cieplutko\nMarta Grzegorzak 18 lipca 2014 11:16\nKochana nie uda Ci się raczej ładnie rozjaśnić włosów samą farbą :( Możesz kombinować, ale jest duże ryzyko skończenia z rudym. Najlepiej byłoby raz przejść się do fryzjera a później już tylko farbować samemu odrosty i odświeżać kolor :)\nJoasia 22 lipca 2014 11:32\nHmmm, ale włosy masz piękne, powodzenia w walce z suchymi końcówkami.\nAnonimowy 8 maja 2015 15:27\nHej :)) proszę o pomoc :( dbam o w łosy już pare miesięcy a one są takie spuszone ze nie wiem co robić ostatnio ściełam 5 cm i mam włosy do ramion :( ale one dalej są spuszone błagam o pomoc stosuję szampon regenerujący Niva intense repair ponieważ miałam zniszczone włosy.a na końcówki jedwab a one tak sie puszą!!!!!!!!! :( nic nie pomaga robie też różne płukanki i wcierki ale nic!nie mogę ich dociążyć :((((((((((((\nMarta Grzegorzak 8 maja 2015 15:34\nużywasz w ogóle maski, olejujesz?\nAnonimowy 22 czerwca 2015 15:37\nDlaczego odradzasz stosować Garnier AiK z uwagi na zły alkohol w składzie, a doradzasz Biovax do włosów suchych i zniszczonych, który również zawiera alkohol (benzyl) ??? Mi osobiście te dwa kosmetyki raczej szkodzą, mam podobne włosy do Justyny.\nMarta Grzegorzak 22 czerwca 2015 16:06\nBo benzyl w biovaxie jak i 99% przypadków jest daleko w składzie i pełni rolę konserwantu, bez wpływu na włosy\nto, że alkohol pełni rolę konserwantu nie oznacza, że nie ma wpływu na włosy. przetrzymywany długo, może je wysuszać i moje włosy są tego potwierdzeniem, z resztą nie tylko ja jestem tego zdania.\nAnonimowy 23 czerwca 2015 18:24\np.s. skoro często unikamy konserwantów, które są daleko w składzie, dlaczego ktoś o takich włosach (wysokoporowatych, puszących się) ma nie unikać złego dla włosów alkoholu? nawet minimalna ilość złej substancji, pozostawiona na długo i używana często może być niebezpieczna dla włosów. Im bardziej zgłębiam się w temat "włosomaniactwa", tym częściej zauważam, że na blogach o takiej tematyce są podawane sprzeczne informacje. Nie wiem z czego to wynika i co ma na celu. Jedyne co mi przychodzi do głowy to "namawianie" do kupienia jeszcze czegoś i jeszcze czegoś. To naprawdę podchodzi pod manię, do tego ten cały konsumpcjonizm i marketing... hm.\nMarta Grzegorzak 23 czerwca 2015 18:57\nNikt Ci nie karze kupować, chyba masz swój rozum? Mam wrażenie, że nie rozumiesz, że ilość produktu ma znaczenie. Chcesz nie używać, proszę bardzo, ale nie zarzucaj mi takich rzeczy. Polecam poczytać o tym ile maksymalnego stężenia alkoholu benzylowego może być w kosmetykach.\nDoskonale zdaję sobie sprawę, że ilość ma znaczenie, ale również zdaję sobie sprawę z tego, że nie tylko na moich włosach, alkohol (nawet na końcu składu) jest w stanie zniszczyć końcówki. Ja na szczęście obudziłam swój rozum i nie kupuję :)


Wiele Par Młodych czeka na swój dzień ślubu z wytęsknieniem. Czeka już od dnia zaręczyn lub dla tych, którzy podchodzą nieco bardziej pragmatycznie do tego tematu – od momentu wybrania daty. Niestety miesiące, a czasem lata przygotowań do ślubu są na tyle absorbujące, że często zacierają radość z samej uroczystości, a Młode Pary potrafią zapomnieć, co właściwie tego dnia jest dla nich najważniejsze.\nUczucia schodzą na dalszy plan w zderzeniu z plannerem, pisaniem scenariusza dnia ślubu, zakupami, kontaktem z podwykonawcami… Można się zmęczyć już od samego pisania. Organizacja dnia ślubu dla wielu jest jak bieg w maratonie i dlatego w ramach obowiązków przedślubnych warto sobie wpisać chwilę relaksu, żeby nie zwariować.\nPrzygniatające bogactwo pomysłów\nWyrzuć z siebie stres i złe emocje\nRozwijaj zajęcia relaksacyjne i sesje kosmetyczne\nBez względu na to, czy właśnie jesteście na finiszu przygotowań, czy stawiacie pierwsze kroki, warto rozejrzeć się wśród najbliższych osób. Dla wielu Panien Młodych to prawdziwy dramat, że oddając niewielką część obowiązków przedślubnych w obce, bo nie swoje ręce, tracą kontrolę nad całym organizacyjnym światem, ale to nieprawda. Niestety brutalna rzeczywistość pokazuje, że bez “złotych rad” i często wątpliwie chcianej pomocy nie da się obejść, dlatego warto ten stan rzeczy przekuć w walor i od początku rozdysponować obowiązki, by mieć pieczę nad każdym elementem przygotowań. Co ciekawe, pomoc to często po prostu dobre słowo, które w tych trudnych miesiącach jest na wagę złota.\nW tym miejscu warto podkreślić rolę wedding plannera, który z pewnością będzie zbawiennym elementem w całej organizacji dnia ślubu, a Para Młoda, będzie mogła poświęcić wolny czas na dłuższą chwilę wytchnienia.\nCzasem odrobina zaufania do osób najbliższych i profesjonalistów jest kluczowa, by zachować trzeźwość umysłu i dobry nastrój do kluczowego dnia ślubu!\nPo ostatecznym podjęciu decyzji, nie warto wracać do rozważania jej słuszności. Niestety podstawowym ludzkim problemem, z którym należy walczyć, jest podejmowanie decyzji, a po dłuższym zastanowieniu już ich żałowanie. Są takie momenty w życiu, kiedy żałować warto. Z pewnością nie jest to czas przygotowań do ślubu. Zasada jest bardzo prosta – jeśli już zdecydujesz się na jakiegoś podwykonawcę, wybierze kolor, suknię czy garnitur, odhacz punkt w plannerze i zapomnij o danym temacie.\nPowroty, rozpamiętywanie i refleksja nad tym, czy wybór był dobry, ostudza radość, a to w przypadku planowania wymarzonego dnia ślubu jest pewnego rodzaju torturą. Pierwsze wrażenie jest często najlepsze i warto się tego trzymać do końca przygotowań do ślubu.\nNiejedne badania wykazały, że aktywność fizyczna wpływa kojąco na wiele aspektów naszego życia. To, co jest najważniejsze w temacie ślubu to przede wszystkim produkcja endorfin i limitowanie stresu. Ćwiczenia w czasie organizacji ślubu to doskonała odskocznia od natłoku obowiązków, a przy okazji świetna okazja do pracy nad swoją sylwetką, by olśnić wszystkich w tym wyjątkowym dniu.\nWarto również zaznaczyć, że okres przygotowań do ślubu jest również świetny do pożegnania się z używkami – nikotyna, kofeina, cukier i alkohol to produkty, których warto się pozbyć, a tym samym zrobić kolejny krok do długiego, zdrowego i szczęśliwego życia.\nPamiętaj również o regularnym nawadnianiu organizmu. Woda daje życiodajną energię, która jest niezbędna w trakcie organizacji ślubu. Odpowiednie nawilżenie i nawodnienie nie tylko spowoduje, że podejście do stojącego przed wami wyzwania się zmieni, ale zmieni się również podejście do samego siebie i odbicia w lustrze, które wraz ze zdrowymi nawykami, zaowocuje lepszą kondycją skóry.\nIstnieje wiele praktyk, które dziś służą do uwolnienia mężczyzny i kobiety współczesnej od rutynowej pętli stresu. Joga jest najbardziej rozpowszechnioną i, z kolei, tajemnicą dla wielu ludzi. Jest to hinduska dyscyplina, która łączy ciało i umysł na bardzo wysokim poziomie i służy nie tylko odprężeniu, ale także łączeniu się z najgłębszą częścią naszej istoty, radzeniu sobie z naszą niepewnością i lękami, wykorzystywania całej naszej energii … Korzystne jest również odlewanie i rewitalizacja ciała, ponieważ stosowane przez niego postawy (lub asany) wymagają umiejętności, energii i ćwiczeń, które ostatecznie przekształcają go w rodzaj sportu. Poczujesz się czysty i zdrowy. Ponadto joga jest ściśle powiązana z wykorzystaniem produktów ekologicznych, troską o środowisko naturalne, a ostatecznie ochroną świata i jego naturalnego piękna. W okresach stresu, takich jak planowanie ślubu, joga pomaga pozbyć się przytłaczających myśli i uciec od świata podczas treningu. Co masz do stracenia?\nŚciśle związany z jogą, medytacja jest treningiem umysłu, który pomaga zrelaksować się każdej osobie w chwilach prawdziwego chaosu. Niektórzy używają go, aby złapać sen i dobrze przespać noc. Po drodze łączysz się z najczystszym ze świata i najbardziej pozytywnymi myślami, jakie zawiera. Złe myśli pozostają w pogoni za całkowitym spokojem.\nZ drugiej strony, spa są ośrodkami przeznaczonymi do relaksu dzięki masażom, temperaturom wody i różnym praktykom, które rozwijają. Ale jest to także doskonałe miejsce do stymulowania ciała sesjami kosmetycznymi, które się tam odbywają. Mogą być bardzo relaksujące.\nWreszcie, mały wypad lub wycieczka przed wielkim dniem, albo ze swoim partnerem, albo z przyjacielem, pomoże ci na chwilę zapomnieć o ślubie. Ważne jest, aby o tym nie mówić i uczestniczyć w zupełnie nowym scenariuszu, który nie wiąże się ze stresem. Tak więc kąpiele, masaże, kolacje na świeżym powietrzu, muzea, pokazy lub spacery są mile widziane.\nPrzekonasz się, że jest to trudne w pewnych momentach, ale jeśli będziesz postępować zgodnie z radą, którą do tej pory opisaliśmy, o wiele łatwiej będzie zasnąć i wydłużyć ją, aż do 7-8, które musisz wykonać optymalnie.\nSpanie jest korzystne dla prawidłowego rozwoju procesów poznawczych, powodując większą klarowność podczas zajmowania się każdą kwestią ślubu, od dużej decyzji do niedogodności. Z umysłem wypoczętym, szybkim i wprawnym, nie będzie zaproszenia, centrów ani DJ, które będę mógł z tobą. Ponadto pomoże ci być bardziej zrelaksowanym na co dzień, z większą energią, lepszym nastrojem i większą chęcią pokonania każdej przeszkody do Dnia B.\nŚpiące dobrze jest szczególnie ważne podczas ostatniego tygodnia wesela, ponieważ cała ta energia, dobry humor i entuzjazm są potrzebne w większej ilości. W tak ważnym momencie twojego życia żadna zła twarz nie jest warta z powodu złego snu.\nDowiedz się więcej “Event Boutique”\nJedną z form relaksu jest także posłuchanie dobrej muzyki. Możesz posłuchać promowanej playlisty na Wasze wesele, aby móc wczuć się w klimat. W ramach ostatniego elementu warto pamiętać, że jak wiesz, że będziesz się stresowała, to muzyka bardzo rozluźni atmosferę. Aby mieć pewność, że wybierzecie najlepszą oprawę muzyczną wybierz Event Boutique, którzy koncertowo zadbają o Waszą oprawę muzyczną! Bez stresu!\nŚlub i wesele w inny dzień tygodnia inny niż sobota\nParyskie Klimaty Bukiet i dekoracje kwiatowe


Strona główna Porty, logistyka Czołowe linie wycieczkowe odwołują rejsy do Azji z powodu epidemii koronawirusa\n16.02.2020 Źródło: własne\nFirma rejsowa Royal Caribbean Cruises do tej pory anulowała w sumie 18 rejsów do Azji Południowo-Wschodniej i zmodyfikowała kilka tras z powodu ograniczeń podróży mających na celu powstrzymanie koronawirusa.\nNie pozostaje to bez wpływu na prognozowane wyniki finansowe spółki w 2020 roku, które zmniejszyły się o około 0,65 dolarów na akcję.\n- Chociaż obecnie nie jest to planowane, gdyby firma odwołała wszystkie pozostałe rejsy do Azji do końca kwietnia, wpłynęłaby na wyniki finansowe w 2020 roku o dodatkowe 0,55 dolarów na akcję - według Royal Caribbean.\nPonieważ Chiny i inne kraje podejmują agresywne działania, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa, firma regularnie komunikuje się również z CDC, WHO i innymi organami ds. zdrowia na całym świecie i wdrożyła środki mające na celu ochronę pasażerów i załogi. Obejmują one odmowę przyjęcia na pokład osób, które podróżowały z, do lub przez Chiny kontynentalne lub Hongkong w ciągu ostatnich 15 dni oraz przeprowadzenie obowiązkowych specjalistycznych badań lekarskich na zagrożonych pasażerach i załodze.\n- Ważne jest, aby każda organizacja działała odpowiedzialnie, a my już podjęliśmy agresywne kroki w celu zminimalizowania ryzyka poprzez ograniczenia wejścia na pokład i zmiany trasy - powiedział Richard D. Fain, prezes i dyrektor generalny Royal Caribbean.\nRoyal Caribbean Cruises kontroluje i obsługuje cztery marki - Royal Caribbean International, Celebrity Cruises, Azamara i Silversea Cruises. Firma jest również 49% udziałowcem hiszpańskiej marki Pullmantur Cruceros, a od lutego tego roku 50% właścicielem spółki joint venture niemieckiej marki TUI Cruises.\nŁącznie marki te obsługują 61 statków, a dodatkowe siedemnaście jest w budowie.\nUniper nie wyklucza niedokończenia Nord Stream 2


IX Sesja Rady Miasta | Urząd Miasta Ostrów Mazowiecka\nInformujemy, że w środę 24 lipca 2019 r. o godz. 15:00 w sali konferencyjnej Urzędu Miasta ul. 3 Maja 66 odbędzie się IX sesja Rady Miasta Ostrów Mazowiecka, zwołana w trybie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506).\na) w sprawie wyrażenia zgody na realizację przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ostrowi Mazowieckiej w latach 2019-2021 projektu konkursowego pn. „MOPS CHANGE” w ramach PO WER 2014-2020, Działanie 2.5 Skuteczna pomoc społeczna,\nb) w sprawie wyrażenia zgody na realizację przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ostrowi Mazowieckiej w latach 2019-2022 projektu pozakonkursowego pn. „Akcja Integracja” w ramach IX Osi Priorytetowej RPO WM 2014-2020 Wspieranie włączenia społecznego i walka z ubóstwem, Działanie 9.1 Aktywizacja społeczno-zawodowa osób wykluczonych i przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu.\na) w sprawie zmiany uchwały budżetowej na 2019 r.,\nb) w sprawie zmiany Wieloletniej Prognozy Finansowej Miasta Ostrów Mazowiecka na lata 2019-2029.\nc) zmieniająca uchwałę w sprawie zaciągnięcia kredytu długoterminowego w 2019 roku.\n5. Podjęcie uchwały zmieniającej uchwałę w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Ostrów Mazowiecka.\nTransmisja z obrad dostępna będzie na profilu Rada Miasta Ostrów Mazowiecka na portalu YouTube.\nStrona główna » Lista aktualności » IX Sesja Rady Miasta