Warsztat Summer of Code 2013 (Moderator: Liosan) »\nAutor Wątek: Survive (Przeczytany 10577 razy)\n# Lipiec 30, 2013, 10:09:46\nSurvive to strategia turowa w post-apokaliptycznym świecie. Zadaniem gracza będzie przydzielanie zadań małej grupce ludzi, którzy właśnie wynurzyli się z bunkra po długiej hibernacji; ich celem jest zbudowanie funkcjonującej społeczności z szansą na przeżycie.\nWidok będzie izometryczny, z mapą podzieloną na kafle i prostą grafiką. Rozgrywka będzie trochę przypominała flashówkę Rebuild, trochę strategię King of Dragon Pass, a trochę planszówki typu worker placement (Pillars of the Earth chociażby). Na losowo generowanej mapie będzie można zwiedzać, szperać w poszukiwaniu zasobów, atakować i bronić się, rozwijać swój teren, technologie oraz ludzi, a także odkryć o co w zasadzie chodziło z tą apokalipsą. Rozgrywka stricte single-player, PvE.\n- chciałbym żeby gra dawała kilka w miarę niezależnych, luźno zdefiniowanych kierunków rozwoju (wojskowy, społeczno-rolniczy, technologiczny...), i mam nadzieję że nie wpakuję się w jakieś straszne zależności między nimi :)\n- chciałbym, żeby gra angażowała gracza w historie które opowiada - postacie będą miały imiona, portrety, cechy charakteru i króciutkie biografie; będą między nimi relacje; przebieg misji i zdarzeń losowych będzie opisany tak, by gracz czuł wagę dokonywanych przez siebie wyborów.\n- chciałbym, żeby gra umożliwiała szybkie rozgrywanie kolejnych tur, kilka krótkich decyzji za każdym razem, a jednocześnie dość brutalnie karała ewidentnie błędne decyzje\n- chciałbym żeby gracz za każdym razem miał coś nowego do znalezienia, żeby większość kontentu była początkowo zablokowana, ale postępy i porażki gracza odblokowywały dostęp do kolejnych elementów, które można odkryć lub wybudować. Niejako pokrewny mechanizm był w Binding of Isaac.\n- chciałbym, żeby gracz był łagodnie wprowadzany w grę - tzn różne elementy GUI pojawiają się wtedy, kiedy są potrzebne, nie wcześniej. Nie wyświetlamy "0" przy ikonce jakiegoś zasobu zaawansowanego tylko całkiem go chowamy; nie wyświetlamy okna technologii dopóki nie mamy labolatorium; etc.\nTechnologia: OpenFL + Haxe 3 + stablexui. Może będzie wersja na Flasha, Androida, Linuksa albo Maca, na pewno będzie wersja Windows.\n- jakaś prosta mapka, z inicjalnymi budynkami, zasobami i obywatelami.\n- obywatele pracują (przy budowie lub na farmach), jedzą jedzenie i zdobywają skilla.\n- można wysłać kogoś na misję zbadania terenu, co nie ma żadnych konsekwencji :)\nNiby mało, ale sporo roboty technicznej już jest - ta biblioteka do GUI ogarnięta, jakiś system eventów...\nNa razie gra jest wyjątkowo i niemiłosiernie brzydka, więc screenów brak :) Nawet nie chciało mi się prostokącików rysować, więc grafiki są z neta.\nPS. Tytuł roboczy, pewnie przyjdzie mi kiedyś lepszy do głowy :)\n« Ostatnia zmiana: Lipiec 30, 2013, 10:11:34 wysłana przez Liosan »\n# Lipiec 30, 2013, 12:04:14\nBrzmii bardzo fajnie. Tylko czasu masz bardzo malo.\nna przyklad czarno widze zebys zdazyl z grafika. Trzymam kciuki.\nTo jest Twoj pierwszy projekt na wsoc2013 ?\n# Lipiec 31, 2013, 09:48:49\nPierwszy projekt i jedyny :) A czy zdążę z grafiką... no pewnie nie. Liczę na wyrozumiałość oceniających :) Na pewno postaram się żeby gra wyglądała lepiej niż obecnie, ale nie będę w to ładował jakiejś wielkiej pary.\nSzczerze powiedziawszy, to jeśli chciałbym ciągnąć ten projekt bardziej "na poważnie", to czuję że nie opłaca mi się samemu robić grafiki. Połączenie sił z kimś wyspecjalizowanym w tym kierunku byłoby bardziej sensowne. No, ale to raczej pieśń przyszłości, na razie nie mam co pokazać :)\n# Lipiec 31, 2013, 15:58:58\nOpen source? Tak, żeby popatrzeć sobie od środka jak to całe "Haxe" wypada w praniu...\n# Sierpień 01, 2013, 12:09:43\nNie open-source, ale mogę Ci źródła podrzucić jak chcesz.\nOstatnie zmiany: ukryte kafle mapy, misja zwiadowcza je odkrywa, można przejmować nowe kafle. Ludzie giną z głodu.\n# Sierpień 01, 2013, 14:11:26\nDobre i to. A nie hostujesz przypadkiem gdzies kodu w internecie w sposob prywatny? Na jakims githubie czy innej assembli? Bo tak sobie mysle, ze mi wygodniej by bylo przez przegladarke sobie od czasu do czasu komit przejrzec (wiesz, w przerwie jak mi sie buduje projekt czy tez w ogolnym nastroju prokrastrynowania sie) i popaczeć co tam sie dzieje.\n# Sierpień 01, 2013, 15:51:25\nSuper, tylko jak będziesz budował pod Maca to pamiętaj, że lepiej przestawić cały toolchain na clanga a nie g++. Granick ostatnio pisał, że mogą wyskakiwać dziwne błędy w hxcpp.\n# Sierpień 07, 2013, 12:15:01\nCytat: dynax w Sierpień 01, 2013, 15:51:25\nNa razie to mam problem, że pod flashem gra działa inaczej... :) Konkretnie to GUI (stablexui) wariuje. Niedługo powalczymy, na razie sobie odpuściłem. Maca jeszcze nie próbowałem, ale dzięki za heads-up.\nOstatnie zmiany - można wysyłać ludzi, żeby zdobywali pożywienie lub inne zasoby. Dodałem też kilka nowych rodzajów kafli i budynków.\n# Sierpień 23, 2013, 12:04:39\nOstatnio nie dodałem żadnych "poważnych" ficzerów, głównie usprawniałem działanie tego co jest. Jeden wyraźny dodatek to ekrany z tekstami i informacjami - jak ludzie wrócą z misji to wyświetla się potwierdzenie, podobnie jak skończy się budowanie budynku albo jeśli ktoś zginie z głodu. Są też teksty nawiązujące do fabuły - wyjaśniające skąd w ogóle ekipa wzięła się w tym bunkrze itp. Dodałem też sporo tekstów "pomocowych" - że tu drag-n-drop, że tu trzeba kliknąć etc. Oprócz tego są drobne usprawnienia generowania mapy, możliwość anulowania rozkazu budowania, możliwość przebudowywania budynków...\nNajwiększy challenge dla mnie w tej chwili - ogarnięcie tych wszystkich tekstów. Nie pisałem jeszcze gry z taką ilością tekstu, i zarządzanie nim - zarówno od strony organizacji zasobów jak i kodu - jest trudniejsze niż myślałem :) To fajne.\nWersja flashowa ciągle nie działa ale trochę mniej :) Oprócz wariującego GUI jest takie coś, że lokalnie działa ale po wgraniu na stronę jest czarno. Całkiem. Jak się poczeka długo długo, to ciągle jest czarno. Ale potem jak się przeładuje stronę, to już jest OK... jakiś problem z preloaderem albo coś? dynax, wiesz o co może chodzić?\n# Sierpień 23, 2013, 12:13:36\nUżywasz jakiejś biblioteki do rysowania czy piszesz w gołym OpenFL? Jeśli używasz to włącz jakiś testowy preloader, może po prostu długo zasoby się ładują. Inna rzecz która przychodzi mi na myśl to złe umieszczenie animacji na scenie. Nie wiem jak to robisz ale ja lubię swfobject.js czyli to co jest w szablonach do AS3 od FlashDevelop. Dorzucę zipa jak nie masz. Wrzuć do tego folderu plik swf i pozmieniaj odpowiednie wartości w index.html. Po odpaleniu indexu w przeglądarce powinno być git.\n# Sierpień 23, 2013, 13:21:47\nO, dzięki za template.zip, wygląda ładniej niż to co używałem. Nie pomogło ale używam tego :)\nZainteresowałem się preloaderem, i... no cóż, kluczowe było, że teraz w OpenFL preloader ma mieć swoją linię w pliku konfiguracyjnym nmml (swój węzeł <app>), bo jak jest doczepiony do <app> gdzie jest reszta opisu aplikacji to to nie działa. Weird. W każdym razie, teraz preloader się odpala, tylko nie wyświetla obrazka mimo że mu karzę :) I to też nic nie pomaga na czarność ekranu.\nW logu na web developer console jest kilka linii mojej inicjalizacji (nie wszystkie), log z Preloadera jest w lewym górnym rogu (tak jakbym odpalił debug flash player). Może jakiś wyjątek leci w trakcie inicjalizacji? Czy jest co muszę zrobić żeby poczekać na odpalenie się zasobów, czy to jest robione magicznie "samo"?\n# Sierpień 23, 2013, 13:47:55\nPamiętaj, że najprawdopodobniej w preloaderze nie masz dostępu do folderu z assetami. Pojedyncze pliki trzeba embeddować do kodu. Patrz jak to robi flixel - https://github.com/HaxeFlixel/flixel/blob/dev/flixel/system/FlxPreloader.hx . Spróbuj też dodać do pliku konfiguracyjnego (który swoją drogą teraz powinien mieć rozszerzenie xml a nie nmml ;P ) linijkę <set name="PRELOADER_NAME" value="scizeka.do.klasy.preloadera" />\n# Sierpień 23, 2013, 15:30:47\nDzięki, ale akurat to mam pokryte - loader się odpala. Może nawet wyświetla to co chciałem, tylko że zaraz potem odpala się normalna gra która wszystko maluje na czarno a potem się crashuje bo nie ma jakiegoś zasobu... Robiłem eksperymenty, i jak się wywali katalog z grafikami z gry to dokładnie takie są objawy (logi się zgadzają), nawet "openfl test neko".\nPrzesunąłem odpalanie gry z konstruktora głównej klasy do obsługi eventu ADDED_TO_STAGE (bo tak wyglądało we haxeFlixelu, więc link się przydał, dzięki :)), ale nie pomogło.\nWiesz co jest naprawdę podejrzane? Dodałem taki kod w Preloaderze na ENTER_FRAME:\nvar total: Int = this.stage.loaderInfo.bytesTotal;\nvar loaded: Int = this.stage.loaderInfo.bytesLoaded;\nLog.trace("Loaded " + loaded + "/" + total);\nI przy pierwszym ładowaniu wypisuje tak (chociaż liczby mogą być losowe):\n[13:58:10.595] SurvivePreloader::loading:28: Loaded 195393/195393\nA przy drugim tak (i przy drugim gra działa):\n[13:59:57.985] SurvivePreloader::loading:28: Loaded 786432/786432\nDlaczego przy pierwszym ładowaniu jest mniej danych? Czemu przerywa ładowanie? :/\n# Sierpień 23, 2013, 15:37:42\nSzczerze mówiąc nie spotkałem się jeszcze z czymś takim :O Chyba lepiej będzie z tym pójść na ich forum, jeśli to wina OpenFL a nie twoja i przeczyta to ktoś z ekipy to jest duże prawdopodobieństwo, że wieczorem na githubie będzie fix :)\n# Sierpień 23, 2013, 15:58:50\nSłusznie, dzięki za pomoc :) Jak mi się uda naprawić to dam znać.


Rowerem w woj. wielkopolskim. Gdzie na weekend 23 - 24 października? Podpowiadamy pomysły na wyprawę | Głos Wielkopolski\nRowerem w woj. wielkopolskim. Gdzie na weekend 23 - 24 października? Podpowiadamy pomysły na wyprawę\nWiesz, że w woj. wielkopolskim jest mnóstwo ciekawych tras rowerowych? gettyimages.com/monkeybusinessimages\nSzukasz pomysłu na wyprawę rowerową w woj. wielkopolskim? Podpowiadamy, gdzie warto się wybrać. Na weekend 23 - 24 października przygotowaliśmy 10 ciekawych propozycji tras. Są zróżnicowane pod względem trudności czy dystansu, dlatego każdy może znaleźć coś dla siebie. Razem z Taseo proponujemy Wam 10 tras na wycieczkę rowerową w woj. wielkopolskim. Co tydzień wybieramy inny zestaw. Sprawdź, jakie trasy rowerowe w woj. wielkopolskim proponujemy na weekend 23 - 24 października.\nŚcieżki rowerowe po woj. wielkopolskim\nWe współpracy z Traseo wybraliśmy dla Was 10 tras rowerowych w woj. wielkopolskim, które przetestowali inni rowerzyści. Wybierz najlepszą dla siebie.\nZanim wyruszysz w drogę, upewnij się, jaka będzie pogoda. W sobotę 23 października w woj. wielkopolskim ma być 10°C. Prawdopodobieństwo wystąpienia deszczu wynosi 20%. W niedzielę 24 października w woj. wielkopolskim ma być 10°C.Nie powinno padać.\nPoczątek trasy: Chocz\nTrasę dla rowerzystów poleca Plantmar\nPoczątek trasy: Koło\nTrasę rowerową mieszkańcom poleca Nowak_adrian\nPoczątek trasy: Gostyń\nAdr77 poleca tę trasę rowerzystom\nPoczątek trasy: Odolanów\nDolnoslaska_OT poleca tę trasę\n🚲 Trasa rowerowa: Wycieczka rowerowa ze Złotowa przez Wąsosz i Swiętą\nPoczątek trasy: Przedecz\nDystans: 22,17 km\nCzas trwania wyprawy: 336 godz. i 26 min.\nSuma podjazdów: 185 m\nSuma zjazdów: 78 m\nWycieczka rowerowa ze Złotowa przez Wąsosz i Swiętą w poszukiwaniu dzikiej przyrody na Głomią. Pierwsza część trasy wiedzie promenadą nad jeziorem Miejskim. Druga część jest etapem po drogach gruntowych. A trzecia po asfalcie. Dla każdego coś miłego. Tere płaski, więc dla wszystkich. Polecam na wiosenny rozruch i nie tylko.\n🚲 Trasa rowerowa: Wołowskie krajobrazy DOT39 rowerem.info\nPoczątek trasy: Sompolno\nSuma podjazdów: 546 m\nSuma zjazdów: 545 m\nPiękna, przeglądowa trasa poprowadzona po obszarze gminy. Nazwa doskonale oddaje charakter pętli. Mamy tutaj dość płaskie odcinki z rozległym widokiem na pola (na południu), ale także jazdę po pagórkach Wzgórz Trzebnickich oraz lasach i nad stawami. Jakkolwiek różnica wysokości między najwyższym a najniższy punktem trasy wynosi tylko 60 m, to znajdziemy tu wiele krótkich podjazdów i zjazdów o nachyleniu w przedziale 5-7,5 %, które w sumie dają 460 m przewyższeń na 57 km długości. Drogi są tutaj mocno zróżnicowane: oprócz pięknych, równych i mało ruchliwych asfaltów, dużo jest odcinków polnych po drogach gruntowych, a także dość piaszczystych fragmentów leśnych. Wszystko to sprawia, że pętla nadaję się dla wszystkich uwielbiających jeździć. Dobrym punktem startu jest stacja kolejowa w Łososiowicach. Oczywiście zacząć można też w Wołowie, wykorzystując trasę DOT40 jako odcinek dojazdowy i powrotny.\nPoczątek trasy: Rydzyna\nPoczątek trasy: Krajenka\nA.rz57 poleca tę trasę rowerzystom\nPoczątek trasy: Śrem\nTrasę rowerową mieszkańcom poleca Rattusnorvegicus


Zaczytani.pl: Pieśni dawnej Jonki. Część II — Michał Kamiński\nZaczytani.pl Fantasy Pieśni dawnej Jonki. Część II — Michał Kamiński\nCena: 47,99 zł 40,79 zł\nStowarzyszenie Książkoholików (9.05.2019)\nŚredniowiecze to nie tylko czas, w którym żyli najwspanialsi rycerze, znakomici władcy i ludzie, którym groziła wojna. Wojna, która może być bliższa niżeli im się wydawało. To także czas najróżniejszych, okrutnych wręcz spisków, rozlewów krwi oraz walk, których wynik znacząco odbije się zarówno na walczących, jak i niczemu winnych poddanych.\nPrzyznam szczerze, że na samym początku, gdy zaczynałam swoją przygodę z Pieśnią Dawnej Jonki, nie miałam pojęcia, czego tak naprawdę oczekuję od tej serii. Rzecz jasna spodziewałam się rycerzy, królów oraz różnych rozmaitych spisków, jednak na początku było mi niezwykle trudno zaznajomić się z całym tym światem, a czytanie tej nieco ponad czterystu stronicowej książki zajmowało mi wieki. Dopiero później odkryłam, że z czasem poznawanie tego świata przynosi mi coraz więcej i więcej przyjemności, dlatego też byłam naprawdę ciekawa, czy w kontynuacji będzie lepiej niż w przypadku pierwszego tomu, do tego stopnia, że w końcu będę mogła powiedzieć z czystym sumieniem, że jest to jedna z niewielu tego typu książek, która naprawdę mi się podoba. Sądzę, że tak właśnie się stało, dlatego iż nim się obejrzałam, byłam już na końcu opowieści.\nZanim jednak wspomnę o fabule, chciałabym, chociażby parę poniższych zdań poświęcić autorowi, gdyż w tym wypadku uważam to za jak najbardziej wskazane. Co prawda nie wiem o nim nic, jednak dzięki przeczytaniu tych dwóch książek, jestem w stanie powiedzieć, że to człowiek, który się rozwija i to w jak najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu. O ile pierwsza część "Pieśni dawnej Jonki" podobała mi się, jednak było w niej parę punktów których mogłabym się doczepić, tak w tym przypadku całość prezentuje się znacznie lepiej i odnoszę wrażenie, że jego warsztat pisarski ewoluował, a przez to słowo mam na myśli, że nie tylko poprawił swój język, dzięki któremu o wiele szybciej wciągnęłam się w przedstawiony przez niego świat, lecz także poprowadził akcję w taki sposób, że po prostu chciałam poznawać tę historię dalej i byłam naprawdę ciekawa jak to wszystko się dalej potoczy. Bardzo podobał mi się zamieszczenie w tej historii trochę przedawnionego już słownictwa, co z pewnością przyczyniło się do mojego bardziej przychylnego odbioru tej lektury.\nJonka od dawna nie widziała swojego króla, do czasu aż trzynaście lat po wyruszeniu na wojnę, do królestwa wraca syn króla Henryka, Grzegorz, który jak się okazuje, ma przejąć tron po swoim ojcu. Dwa dni po powrocie następca zostaje powiadomiony przez posłańca, że widziano statek. Nie byle jaki statek, gdyż miała przypłynąć nim jego narzeczona: Marcja z Gentu. Wydawać by się mogło, że od tego czasu wszystko potoczy się wspaniale zarówno dla władcy jak i całej Jonki. Nic bardziej mylnego. Otóż Grzegorz nie doczekał się dziedzica, a jak dobrze wiadomo, w Jonce nigdy nie braknie chętnych do tronu. Ponadto niezbyt korzystna przepowiednia dla władcy wcale nie ułatwia tej trudnej sytuacji.\nDopatrzyłam się w tej książce jednej dość znaczącej dla mnie wady. Jest to nadmiar stron, przez co nie dość że to tomiszcze jest strasznie niewygodne w utrzymaniu, to ponadto, miejscami trzeba się nieźle nagimnastykować, żeby nie zagiąć grzbietu oraz przeczytać tekst nie pomijając przy tym słów. Niestety, nie do końca mi się to udało, przez co książka nie jest obecnie w najlepszym stanie, z czego szczerze ubolewam. Nie zrozumcie mnie źle, wszystko byłoby w porządku, gdyby cały ten tom został podzielony na mniej więcej dwie części i - przynajmniej z mojej strony - nie byłoby już żądnych problemów.\nTo wprost niewiarygodne, że w tak na pozór zwyczajnej książce może kryć się aż tak wiele dobrego. Dotychczas trzymałam się z daleka od tego typu lektur, jednak być może jest to znak, że powinnam przełamać kilka moich przyzwyczajeń i otworzyć się na nieco inną tematykę i kto wie, być może naprawdę mi się spodoba. Dobrze nakreśleni bohaterzy jak i wartka akcja to zaledwie maleńki początek tego, co mogłoby zachęcić was do sięgnięcia po tę książkę. Napiszę więc tylko warto, naprawdę warto otworzyć się na tę historię.\nSchowani do wora. Wspomnienia byłego wychowawcy... — Andrzej Flügel\n10 lat za kratami… z zupełnie innej perspektywy.\nLata 80., siermiężne czasy minionego ustroju. Młody mężczyzna, świeżo po studiach, przypadkiem trafia do ...


Piecyk na pellet CLASSICA PLUS 8 kW DGP - ALDOM\n> Piecyki>na pellet>powietrzne>wolnostojące DGP>Piecyk na pellet CLASSICA PLUS 8 kW DGP\nbordowy pergamin skóra\nwymiary 510x560x950 mm\nwyjście spalin (wys.) 210 mm\nPiecyk na pellet CLASSICA PLUS 8 kW stanowi wyjątkowe rozwiązanie dla ogrzewania małych i średnich pomieszczeń. Palenisko z wemikulitu. Obudowa z ceramiki w kolorach pergaminu, skóry lub bordowym. Dodatkowy wentylator umożliwiający dystrybucje goracego powietrza do przyległych pomieszczeń.\nopatentowany system automatycznej kontroli spalania peletu, optymalizujący sprawność urządzenia i redukujący emisję spalin\npilot sterujacy - 215,00 zł\n9 631,66 zł\nKompaktowy piec na...


Strzegom Horse Trials 02-05.07.2020 - Puchar Narodów w WKKW - FEI Nations Cup Eventing - #shtstrzegom - PODA LAKE: nowa przeszkoda wodna na trasie crossu Strzegom Horse Trials\nTylko w tym roku jeźdźcy będą pokonywać przeszkody usytuowane przy niej podczas aż pięciu międzynarodowych imprez rozgrywanych na Hipodromie w Morawie. Najważniejsza z nich to oczywiście Strzegom Horse Trials - największe w Polsce i na trwałe wpisane w kalendarz międzynarodowy zawody we wszechstronnym konkursie konia wierzchowego, których trzynasta edycja rozegrana zostanie w dniach od 25 do 28 czerwca.\nPODA LAKE to nie jedne nowości, które czekają w tym roku na zawodników i widzów na strzegomskim crossie. Stanie na nim również kilka zupełnie nowych przeszkód.\nNowa przeszkoda wodna PODA LAKE to kolejny, po zeszłorocznej wymianie nawierzchni na głównym placu konkursowym oraz przylegającej do niego rozprężalni, etap przygotowań do Mistrzostw Europy Seniorów, które w 2017 roku zostaną rozegrane w Strzegomiu.


Tę kamerkę przyczepisz na magnes do ekranu. Oto Dell Concept Pari\nJest bezprzewodowa i przyczepisz ją na magnes do ekranu. Dell ma świetny pomysł na kamerkę internetową\nMówią, że jeśli coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie. Mniej więcej tak mogę podsumować, co czuję patrząc na Dell Concept Pari – kamerkę internetową przyczepianą… na magnes.\nKamerki internetowe nabrały szczególnego znaczenia w ostatnim roku za sprawą pandemii, telepracy i nauki zdalnej. Nagle na rynek powróciły modele, których przez lat nikt nie widział, a producenci laptopów stracili jakiekolwiek wymówki, by montować kamerki niskiej jakości, lub umieszczać je w dziwnych, niepraktycznych miejscach, bo „przecież i tak mało kto z nich korzysta”.\nDziś z kamerek korzysta większość z nas. I niestety oznacza to również, że – o ile nie chcemy wydać fortuny na profesjonalny sprzęt do strumieniowania wideo lub co najmniej porządny statyw i aparat – jesteśmy skazani na kompromisy, które idą w parze z kamerkami internetowymi. Jednym z tych kompromisów jest ich umiejscowienie – zwykle albo na szczycie wyświetlacza, albo czasami w jego „podbródku”. Dell ma pomysł, jak pozbyć się tego kompromisu.\nKamerka, którą przyczepisz do dowolnej części ekranu. To Dell Concept Pari.\nDell zaprezentował dziś szereg rozwiązań koncepcyjnych dla telepracy i jednym z najciekawszych pokazanych gadżetów jest właśnie Concept Pari. Magnetyczna kamerka internetowa nie jest zupełną nowością, bo Logitech już dziś ma taki sprzęt w swojej ofercie. Concept Pari idzie jednak o krok dalej - to odłączana, bezprzewodowa, magnetyczna kamera internetowa, która może się połączyć nie tylko z kompatybilnym stojakiem przyczepianym do monitora, ale też... z samym wyświetlaczem kompatybilnego monitora.\nKtoś zapyta – ale po co? Ano po to, by ułatwić znalezienie optymalnego kąta widzenia, który będzie najbardziej naturalny – czyli takiego mniej więcej na wysokości naszego wzroku. Nie gdzieś nad nim, co sprawia, że po drugiej stronie widzą nas z pomniejszającej „ptasiej” perspektywy, lub co gorsza z perspektywy „żabiej”, czyli od dołu, z pełnym widokiem na nasze dziurki do nosa. W ten sposób kamerki w swoich laptopach montował przez długi czas właśnie Dell, więc jest to na swój sposób ironiczne, że to właśnie ta firma proponuje rozwiązanie problemu, który de facto sama pomogła stworzyć.\nCiekawym akcentem Concept Pari jest dioda, która zapala się, gdy kamerka jest ustawiona idealnie w poziomie. Wszak kamera od Della ma kształt cylindra, więc łatwo nieopatrznie ustawić ją pod dziwnym kątem i wyglądać jeszcze gorzej, niż gdyby kamerka była za nisko lub za wysoko. Kamerka oczywiście ma też wbudowane mimkrofony, co jest kolejnym plusem – im bliżej siebie mamy mikrofon, tym wyższa jakość dźwięku w czasie konferencji.\nDell zaprojektował też dedykowany stojak, który przypomina nieco designerską lampę biurkową, na którym możemy albo ustawić kamerkę bliżej siebie, albo skierować ją pionowo w dół na potrzeby prezentacji, prowadzenia zdalnej lekcji lub np. strumieniowania rysunku.\nMagnetyczna kamera internetowa to świetna koncepcja.\nPóki co to Concept Pari to tylko nomen-omen koncept. Nie wiadomo, czy i kiedy urządzenie pojawi się w sprzedaży. Jednak zdaniem zagranicznych dziennikarzy, którzy już dziś w Nowym Jorku mogli się pobawić nową kamerką Della, jest to produkt na tyle dopracowany, jakby był już gotowy do produkcji. Kto wie, może na wejście magnetycznej kamery internetowej do sprzedaży nie będziemy musieli długo czekać.\nTagi: Dellkamerka internetowanauka zdalnapraca zdalna


2019-10-19 (Sob), 01:53\nAutor Wątek: kofeina (Przeczytany 6406 razy)\n« dnia: 2003-05-17 (Sob), 02:54 »\na więc temat o kofeinie i innych środkach podobnych\nporuszam go, bo kawy i coli nie pijam, no czasami raz na miesiąc się zdaży, a dzisiaj ok 2pm wypiłem jeden kubek i o 3.45am nie chce mi się spać\nczy reagujecie podobnie?\n« Odpowiedź #1 dnia: 2003-05-17 (Sob), 06:16 »\nJa muszę uważać... mam pakiet nocny z tepsy i jak kiedyś wypiłem przed 24:00 kawę, to się położyłem spać po 10:00 rano następnego dnia.\nA tak poważnie, to z kawy korzystam, gdy mam mieć na uczelni egzamin z rana i uczę się wieczorem, lub gdy u rodziny ktoś poda dobre ciasto.\nBTW: Czy wiedzieliście, że Cola sprawdza się jako odrdzewiacz? - wiem, wiem... nie odkryłem Ameryki, ale aż dziw bierze, że to to rozpuszcza rdzę a nie rozpuści nam żołądków.\n« Odpowiedź #2 dnia: 2003-05-17 (Sob), 09:09 »\nwiem, wiem, choć czasami dowiaduje się, że niektórzy ludzie tego nie widzą (a myślałem, że wszyscy wiedzą)\nchociaż jeszcze nigdy tego w tym celu nie używałem\n« Odpowiedź #3 dnia: 2003-05-17 (Sob), 09:58 »\nNie. Nic z tych rzeczy nie piję. Trzy, cztery godzinki snu i jestem wyspany. Nie potrzebuję kawy. A coli nie lubię, za słodka jak dla mnie.\n« Odpowiedź #4 dnia: 2003-05-17 (Sob), 11:00 »\nkawy nie bo mam złe skojarzenia po pewnej impprezie gdy ją z czymś pomieszałem\na colę pijam sporadycznie\n« Odpowiedź #5 dnia: 2003-05-17 (Sob), 11:21 »\ncole , a raczej pepsi to tak od czasu do czasu, a kawę to jak jest okazja to czemu nie.\nPamiętam kiedyś na pewnej wycieczce w gurach [5klasa ] wypiliśmy pod wieczór kawe i niespaliśmy całą noc, a następnego dnia rano strzeliliśmy sobie po \_"małej czarnej\_" ,[a moze i dwóch] i na łysiej góze byliśmy z pierwsi! to jest do piero ale kopniak polecam\n« Odpowiedź #6 dnia: 2003-05-17 (Sob), 11:36 »\nKawę piłem bodaj raz w życiu, ale już nie pamiętam przy jakiej okazji. Co ciekawe - nie pamiętam też czemu postanowiłem jej nie pić. Ale postanowienia tego sie trzymam. Colę i Pepsi piję tylko w stanie poważnego odwodnienia, w innych przypadkach wolę się nie zbliżać do tego. Za dobrze wiem z czego ją robią :wink:\n« Odpowiedź #7 dnia: 2003-05-17 (Sob), 11:42 »\nA może nam powiesz z czego robiią? Ja jestem ciekawy Aha a odnośnie kawy to zawsze powtarzam:\n\_"Dobra kawa, nie jest zła [TM]\_" ! - to moja maxyma!\n« Odpowiedź #8 dnia: 2003-05-17 (Sob), 12:46 »\nkawa! tak! ja sie ograniczam i pijam sporadycznie, by nie popasc w nalog. dziala pobudzajaco na centralny uklad nerwowy.\njednak jeden moj znajomy pije kawe wieczorem i idzie spac, bo mowi, ze lepiej mu sie spi po kawie. gdyby napil sie herbaty to by nie mogl zasnac.\n« Odpowiedź #9 dnia: 2003-05-17 (Sob), 12:59 »\ntak niektóży ludzoe mają, ale na mnie działa w przeciwny sposób i dzięki temu zyskuje czas\na tak wogłóle to powinni coś wynaleźć ala kawa, że by się spać ie chciało, ale i żeby zmenczenie znikneło\n« Odpowiedź #10 dnia: 2003-05-17 (Sob), 13:03 »\nNie pijam kawy bo całkowicie mnie od niej odrzuca. za to dość często pije herbatę. Poza tym cole od czasu do czasu.\n« Odpowiedź #11 dnia: 2003-05-17 (Sob), 13:21 »\nA herbata, podobno też niszczy coś.. ale nie pamiętam co, chyba gardło, czy tam wątrpobe, oczywiścnie nie w takim stopniu, jak np, vodka\n« Odpowiedź #12 dnia: 2003-05-17 (Sob), 14:32 »\na ja kawe pije codziennie rano bo inaczej to bym chyba padl (10 godzin snu to jest minimum zebym sie wyspal a sypiam tak po 6 ). jeszcze nie jest to nalog ale chyba niedlugo tak . jesli chodzi o herbate to polecam Teekanne Irish cream. zajebista. pilem ja jak sie uczylem do matury i jak na razie wszystko pozdawalem\n« Odpowiedź #13 dnia: 2003-05-17 (Sob), 16:00 »\nja cole piłem dużo i prawie nałogowo do egzaminów na studia\npolegało to na tym, że chciałem się bardziej skoncentrować na nauce\na było tak, że jak się nie napiłem z 2 dni to mnie głowa bolała\nod tego czasu nie pijam dużo coli, prawie w ogóle\nkawe tylko sporadycznie dla towarzystwa, ale tylko dobrze posłodzoną bo innej nie tknę\nczasami jak mnie głowa od nauki bole to zarzucam sobie plusz aktiv\n« Odpowiedź #14 dnia: 2003-05-17 (Sob), 16:02 »\nJak można pić niemiecką herbatę??? Jedyna dobra herbata \_"firmowa\_" to Dilmah Ceylon Gold. Polecam sieć sklepów Herbaty Świata.\nA po kawie to mam wysokie ciśnienie, więc nie piję. Dlatego też rzuciłem szlugi i ograniczyłem spożycie alkoholu. Życie jest ciężkie.\n« Odpowiedź #15 dnia: 2003-05-17 (Sob), 16:31 »\nja cole pijam chetnie i czesto, za to kawy jeszcze nigdy nie pilem, jak co to zbozowa\na co do herbaty to podobno jest bardziej szkodliwa od kawy (nie wierze bo by byl o tym wiekszy szum), za to wiem ze w duzych ilosciach dziala jak narkotyk , czujecie klimat, zamachac sie liptonem???\n« Odpowiedź #16 dnia: 2003-05-17 (Sob), 16:35 »\nCo do sładu Pepsi, czy też Coli - widziałem pojemnik z substancją smakową do tego, a na nim naklejkę, że to jest silnie żrące . No, to na moje nawet po rozcieńczeniu jest to trochę żrące, zresztą jest niedobre (za słodkie).\nZa to na Słowacji mają coś genialnego - Kofolę. Podróbka Coli, ale o niebo lepsza - bardziej ziołowa i mniej słodka. Jak jestem gdzieś w tamtych okolicach to zawsze się muszę Kofoli napić.\n« Odpowiedź #17 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:03 »\nCo do Coli to znakomicie działała kiedyś jako odbarwiacz łyżeczek i innego żelastwa. wiecie jak się tak metal osadza czy jak to sie nazywa. Niestety jakis czas temu zmienili sklad i juz nie jest cola tak żrąca\n« Odpowiedź #18 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:33 »\nJa tam kawy nie spożywam. Alę colę sporadycznie. Rodzice mnie ciągle gonią jak piję colę i mówią, że cola rozpuszcza zęby.\n« Odpowiedź #19 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:37 »\na twoi rodzice to dentysci ?\nja cole i mnie rodzice nie gonia bo tata sam lubi\n« Odpowiedź #20 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:41 »\nCoś tu o herbacie było? Ja jestem uzależniony od herbaty czerwonej, pu-erh, ekspresowej, cytrynowej. Jak sobie nie zrobię, to mnie telepie (serio)\n« Odpowiedź #21 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:43 »\na jak robisz? 100 gram cytrynowej do wrzatku i inhalacje?\n« Odpowiedź #22 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:44 »\nPrawie. Walę 3, 4 torebki, aż wywar się czarny robi. I piję.\n« Odpowiedź #23 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:48 »\nczarny wywar z cytrynowej, to rzeczywiscie niezle\n« Odpowiedź #24 dnia: 2003-05-17 (Sob), 18:57 »\nNie nie są dentystami. Tata zajmuje się RTV, monitorami i trochę komputerami. Mama jest nauczycielką. Moi rodzice też lubią Colę.\n« Odpowiedź #25 dnia: 2003-05-17 (Sob), 19:00 »\nz tą herbatą to nawet mnie przebijasz!\nja biore max mocną z jednej toreki i 5 łyżeczek cuktu\n« Odpowiedź #26 dnia: 2003-05-17 (Sob), 19:48 »\na ja 1 torebka liptona + 2,5 łyżeczki + 1/4 cytryny\nto najlepszy przepis\n« Odpowiedź #27 dnia: 2003-05-17 (Sob), 21:21 »\nTorebka herbatki, plasterek cytryny, maks 2 lyzeczki cukru, ew sok malinowy\n« Odpowiedź #28 dnia: 2003-05-17 (Sob), 21:57 »\nZielona mocna bez cukru\n« Odpowiedź #29 dnia: 2003-05-17 (Sob), 22:05 »\nkawa? ze daje kopa? hm... moze pilem za malo, ale kaza sypac 2 lyzki (probowalem i rozpuszczalnej i zwyklej) i powiem wam... dziala na mnie... nasennie. z reguly nie potrzebuje kopa (nie, kop22 to nie do ciebie) ani na dziendobry ani na dobranoc, ale to wlasnie \_"na dobranoc\_" kawa dziala przynajmniej u mnie\n« Odpowiedź #30 dnia: 2003-05-17 (Sob), 22:46 »\nlipton mi nie smakuje. to, co trafia do nas, to moim zdaniem odrzuty.\nnajlepsza jest Twinings Earl Grey. ten aromat i smak...ah! finezja\nco do kawy...dawno nie pilem. trzeba bedzie nadrobic zaleglosci\n« Odpowiedź #31 dnia: 2003-05-18 (Nie), 00:13 »\na ja tam pije cherbate tylkoi wylaczne w ilosciach przemyslowych jeen kubek 0,6 litra. i mam jedna niedroga i mi niezmiernie smakuje to tego 4 lyzeczki cukru\n« Odpowiedź #32 dnia: 2003-05-18 (Nie), 01:11 »\nKawę pijam codziennie. Nie pamiętam dnia w którym nie wypiłbym przynajmniej jednej kawy. Pamiętam czasy kiedy zastanawiałem się jak można pić coś takiego. A teraz to sam pijam średnio dwie dziennie... Może aż takim smakoszem nie jestem, żeby rozróżnić jaki rodzaj kawy piję... ale wyczuwam czy piję tą co zawsze, czy też inną.\nJak działa na mnie kawa? Hmm... Chyba nijak.. Ani po niej nie zasypiam, ani też nie jestem nadmiernie pobudzony... Po prostu piję sobie, bo lubię\n« Odpowiedź #33 dnia: 2003-05-18 (Nie), 10:16 »\nJuż na ciebie nie działa, bo wpadłeś w rutyne. Z czasem organizm zaczyna niereagować . Ale twój przykład jest nalepszy - sam przyznałeś, że kiedyś nie wyobrażałeś sobie aby to pić, a teraz...\nTrzeba po prostu się przełamać\n« Odpowiedź #34 dnia: 2003-05-18 (Nie), 16:42 »\nNo dokładnie! To tak samo jak z papierosami... trzeba się przełamać i zapalić tego pierwszego.. a później to już jakoś leci, człowiek wpada w rutynę i ciężko z tego wyleźć.\nDlatego też jeśli idzie o papierosy to wolę się nie przełamywać i lepiej wcale tego nie zaczynać... Wolę wypić sobie kawkę... co też w tej właśnie chwili uczynię z największą przyjemnością.\n« Odpowiedź #35 dnia: 2003-05-18 (Nie), 17:19 »\nAle akurat z papierochami udało mi się pzrełamać [niestety] ale równie szybko żuciłem dziękic zemu nie popadłem w rutynę. Natomiast jeśli chodzi o kawę to balansuje na granicy\n« Odpowiedź #36 dnia: 2003-05-18 (Nie), 18:02 »\nFajna jest kofeina w proszku, wyglada jak cukier puder. Wrazenia na lekcjach gwarantowane\n« Odpowiedź #37 dnia: 2003-05-18 (Nie), 20:53 »\nCiekawe rozwiązanie :-D Gdzie można to nabyć?\n« Odpowiedź #38 dnia: 2003-05-18 (Nie), 22:04 »\nJa kawę pijałem do niedawna codziennie od paru lat. Ponieważ dość często uprawiam bieganie, miałem niedawno kontuzję kolana, a lekarz powiedział mi, że kawa wypłukuje wapń i powinienem ją odstawić. Tak też uczyniłem i pijam teraz zdrowszą zbożową kiedy chcę i ile chcę. A co do działania, to prawdziwa kawa wręcz mnie usypia niż pobudza - jak jeszcze zagryzę coś słodkiego to śpię jak suseł\nColę pijam sporadycznie i jakoś mnie do tego nie ciągnie. Słodkie to, gazowane i niezdrowe.\nCo do sładu Pepsi, czy też Coli - widziałem pojemnik z substancją smakową do tego, a na nim naklejkę, że to jest silnie żrące.\nTo bodajże kwas fosforowy - substancja nawet nie tyle żrąca, co cholernie reaktywna. Właśnie dlatego reaguje z tlenkiem żelaza (rdza), a i podobno na niektóre bóle żołądka pomaga\n« Odpowiedź #39 dnia: 2003-05-18 (Nie), 23:11 »\nNie wiem, czy kwas fosforowy, pisało tylko \_"flavouring unit. highly corrosive\_", czy coś w tym stylu. Może i pomaga na bóle żołądka (wyżerając żołądek ), ale chyba nikt nie zaprzeczy, że to jest niezdrowe cholerstwo. A jak coś jest niedobre, niezdrowe i jeszcze drogie, to ja tego nie piję jeśli nie muszę. Minerałka rulez.\n« Odpowiedź #40 dnia: 2003-05-18 (Nie), 23:40 »\npij mleko ...bedziesz wielki :idea:\n« Odpowiedź #41 dnia: 2003-05-19 (Pon), 19:23 »\nSAVER - dobre pytanie, mi to kolega załatwiał. Podejrzewam ze w aptece albo u dilera\n« Odpowiedź #42 dnia: 2003-05-22 (Czw), 11:41 »\nkofeina w proszku? będe musiał to kiedyś na rowerze wypróbować\nco do coli - nie ma nic gorszego z rana niż cola naczczo - kto wie, ten wie, a kto nie, ten niech się cieszy\nja pijam bo chce być wielki\nmam 190cm i 95kg a pije dalej\npozatym chce mieć mocne kości\na co do innych środków wspmagających, to czasem tauryna i l-karnityna\n« Odpowiedź #43 dnia: 2003-05-22 (Czw), 11:45 »\nna mleko to ja mam uczulenie Pumbus bierzesz bialko? czy mi sie nazwy popierniczyly?\nzmieniony po uwadze Pumbus\_'a\n« Odpowiedź #44 dnia: 2003-05-22 (Czw), 11:59 »\nA teraz przemówi nawrócony nałogowiec, czyli ja. Do października średnio piłem litr pepsi dziennie, w porywach zdarzało mi się do trzech. Rzadko mi się zdarzały dni kiedy nie piłem wogóle. Ale w październiku postanowiłem to ograniczyć i teraz nie piję tego prawie wogóle (przerzuciłem się na soki owocowe).\nCo do kawy, zdarza mi się pijać, ale nie odczuwam po niej specjalnego pobudzenia. Co innego jak sobie zrobie dwie kawy i wcisnę w nie całą cytrynę. Wtedy chodzę jak zegareczek (i mam przez cały dzień ohydny niesmak).\n« Odpowiedź #45 dnia: 2003-05-22 (Czw), 12:00 »\npumbus, nie pambus\nchyba to drógie\nl-karnity jest od spalania tłuszczy a tautyna to coś podobnego\nto nie jest białko\nmożna to znaleść na różnych napojach i batonach energrtycznych\n« Odpowiedź #46 dnia: 2003-05-22 (Czw), 12:06 »\nsorry , juz zmienilem:D\nzeby nie bylo off\_'a to napisze ze najlepsz aherbatka wg. mnie to Teekanne Irish Cream. jedna torebka bez cukru i innych dodatkow. polecam. smakuje jak irish cream i troche jak herbata\n« Odpowiedź #47 dnia: 2003-05-22 (Czw), 13:05 »\nZ uwagi na to ze pije srednio 4 litry coli dziennie przerzucilem sie na tansze wyroby Czuje sie prawie jak zul kiedy pije cole po 2 PLN za 2 litry ale co tam\n« Odpowiedź #48 dnia: 2003-05-22 (Czw), 13:28 »\nA pije pijem i to sporo rozaitosci caly ja\n« Odpowiedź #49 dnia: 2003-05-24 (Sob), 20:24 »\nwczoraj dwie puszki coli wypilem o 00.00 (a raczej dzisiaj) i noc pozegnalem dopiero o szostej z ranca...\njednak cos w tej kofeinie jest...


Rząd rzuca ochłapy emerytom – Tygodnik Podlaski\nRząd rzuca ochłapy emerytom\nPan Henryk podaje przykłady innych emerytów: osoba pobierająca na rękę 1000 złotych dostanie 5 złotych podwyżki, a mająca świadczenie 1500 złotych prawie 7,50 złotego, po prostu Bonanza – starczy na dwa bochenki chleba i litr mleka!\nTak jak wielu emerytów nasz Czytelnik jest zbulwersowany i załamany, bo taka podwyżka emerytury – waloryzacja najniższa od wielu lat – to ochłap na odczepne, i to w sytuacji, gdy po cichu drożeje żywność i lekarstwa, a tegoroczna susza i nieurodzaj tylko wzmaga obawy, co będzie dalej.\nTymczasem minister pracy Władysław Kosiniak-Kamysz z PSL nie ma sobie nic do zarzucenia i w gładkich słowach przekonuje, że rząd dał tyle, ile miał, czyli waloryzację świadczeń na poziomie 0,5 procenta; tyle, ile minimalnie wymagają przepisy.\nMoże jeszcze dałoby się znieść te tłumaczenia, gdyby nie towarzyszyły im doniesienia w mediach o fali nagród i wydatków na obecną władzę. Oto słynne wyjazdowe posiedzenia rządu Ewy Kopacz wyglądają tak, że premier najpierw ciągnie za sobą kolumnę rządowych limuzyn (podatnik płaci), potem dla niepoznaki na kilka stacji przed celem wsiada do pociągu.\nA i tak w rezerwie czeka rządowy samolot (podatnik płaci). Nawet meble na takie posiedzenia dla ministrów jadą z Warszawy (a podatnik płaci). Były zaś prezydent Bronisław Komorowski od maja do lipca br. na nagrody dla swoich urzędników wydał ponad 800 tysięcy złotych, a jego bizantyjski urząd kosztował (z kieszeni podatnika) więcej niż utrzymanie w tym czasie dworu Królowej brytyjskiej.\nZostawiając na boku rządzących – sam wypłacający głodowe emerytury ZUS nie ma wstydu za grosz. Gdy emerytom bieda zagląda w oczy – jak ustalił dziennik „Superexpress” – wydano tam na nagrody dla urzędników 210 milionów złotych, (!), średnio 4,5 tys. złotych na głowę. I jak się tu dziwić naszemu Czytelnikowi, że wyszedł z siebie?


DANSAC Nova 1 worek zamknięty przeźroczysty\nStrona główna1 » Sprzęt stomijny2 » Worki3 » DANSAC Nova 1 worek zamknięty przeźroczysty\nPieluchomajtki i wkłady anatomiczne(220)\nKosmetyki do pielęgnacji(12)\nCewniki i worki(170)\nOrtezy i stabilizatory(543)\nOrtezy kończyny górnej(155)\nOrtezy kończyny dolnej(173)\nSprzęt pionizująco - stabilizujący(199)\nTurbany i chusty(47)\nAkcesoria do ćwiczeń(333)\nOdzież i obuwie medyczne(402)\nOdzież dla ratownictwa(16)\nSprzęt do diagnostyki(316)\nSprzęt jednorazowego użytku(25)\nSprzęt jednorazowego użytku(470)\nStrzykawki i igły(74)\nMaski rurki ssaki(37)\nDezynfekcja Sterylizacja Utylizacja(128)\nPojemniki na odpady(9)\nAkcesoria ułatwiające funkcjonowanie(423)\nDo codziennego użytku(258)\nPoduszki i koce(187)\nWysyłka kurierska UPS pobraniowa. Czas realizacji do 48h od złożenia zamówienia. O ewentualnych opóźnieniach będą Państwo zawsze informowani telefonicznie. - 29,00 zł\nNumer katalogowy: 04617\nWorek stomijny 1-częściowy z systemem zamkniętym\nProdukty z linii Dansac Nova zaprojektowane zostały tak, aby kompleksowo zabezpieczyć wszelkie potrzeby osób z wyłonioną stomią. Poniżej przedstawiamy listę cech wspólnych dla wszystkich produktów występujących w linii NOVA.\nPodwójna ochrona filtra\nFiltr węglowy jest został zabezpieczony przed wilgocią kilkoma warstwami folii, dzięki czemu do filtra docierają wyłącznie gazy, a treść jelitowa pozostaje w worku i nie blokuje filtra. Dodatkowo filtr chroniony jest przed wilgocią przez teflonową membranę, dzięki której można brać prysznic bez obaw, że woda zakłóci prawidłową pracę filtra. Filtr prawidłowo działa również w nocy niezależnie od pozycji przyjmowanej w czasie snu.\nRedukcja nieprzyjemnych odgłosów\nWoreczki Dansac Nova zbudowane są ze specjalnie tłoczonej folii z pęcherzykami powietrza, dzięki której treść jelitowa nie przylega do ścianek worka. Eliminuje ona również odgłosy towarzyszące opróżnianiu się jelita. Delikatne i miękkie woreczki Dansac Nova zwiększaja komfort i dyskrecję\nW workach Dansac Nova zastosowano w 100% aktywny dwuwarstwowy filtr węglowy, który oczyszcza gazy przed ich uwolnieniem z worka. To zapobiega wydostawaniu się przykrych zapachów na zewnątrz, a także tworzeniu się balona.\nSpecjalna struktura płytki hydrokoloidowej, która jest grubsza w środku przy stomii i zwęża się ku brzegom powoduje, ze jest ona giętka, dobrze zabezpiecza skórę wokół stomii, jest łatwa do przyklejenia i dzięki swej elastyczności bezpiecznie przylega do skóry. Odpowiednio dobrane składniki powodują, że płytka nie uczula i jest przyjazna dla skóry.\nWorki Dansac Nova są pokryte specjalną wodoodporną fizeliną, dlatego w sposób zupełnie bezpieczny można brać prysznic bez odrywania worka od skóry. Worek nawet po zamoczeniu pozostaje suchy, dlatego nie pozostawia mokrych plam na ubraniu. Dzięki swoim właściwościom fizelina również nie chłonie poty, co szczególnie cenne jest w upalne letnie dni.\nspecjalna powłoka chroni filtr przed zapchaniem przez zawartość worka,\nprzyjazna skórze hydrokoloidowa płytka bezpiecznie przylegająca do skóry,\ndiamentowy kształt płytki i jej duża elastyczność pomagają skórze "oddychać" jednocześnie jej nie podrażniając,\nzamknięcie worka na rzep jest proste i higieniczne w użyciu.\nŁatwo zauważalna pomarańczowa wypustka z nieklejącym się języczkiem powoduje, że z płytki można szybko i bezpiecznie odkleić folię zabezpieczającą.\nPo użyciu, płytkę prosto usunąć z ciała pociągając za pomorańczowy języczek\nOtwór w płytce przesunięty do góry\nOtwór znajduje się w górnej części płytki, dzięki czemu worek po przyklejeniu układa się niżej na brzuchu, jest łatwiejszy do ukrycia i jednocześnie zyskuje na pojemności\nPłytka w systemie Dansac NovaLife znajduje się możliwie najbliżej górnej krawędzi worka. Nad płytką pozostaje niewielka powierzchnia worka, dzięki czemu worek może być mniejszy, bardziej dyskretny i nie załamuje się.\nOwalny kształt płytki\nOwalny kształt powoduje, że płytka dopasowuje się do naturalnych zaokrągleń ciała, łatwo jest ją dociąć i przykleić tam, gdzie jest to najbardziej potrzebne. W workach jednoczęściowych istnieje możliwość wycięcia owalnego otworu.\nNiezwykle wydajny filtr NovaLife\nDzięki dwóm membranom, które chronią filtr przed zapchaniem zarówno od wewnątrz przed zawartością worka, jak i od zewnątrz przed wodą i innymi substancjami filtr osiąga wysoką wydajność. Ponadto dzięki dużej powierzchni znacznie wzrasta ilość filtrowanych gazów, co minimalizuje ryzyko towrzenia się balonu.\nPłytka przymocowana do górnej krawędzi worka\nWokół stomii płytka jest najgrubsza natomiast przy brzegu jest już bardzo cienka. Taka budowa gwarantuje bezpieczne klejenie się płytki i właściwe zaopatrzenie stomii.\nPłytka przyjazna dla skóry\nPrzyjazna dla skóry hydrokoloidowa płytka na bazie naturalnych składników jest przyjazna dla skóry, nie uczula i pozwala utrzymać skórę w dobrej kondycji.\nBezpieczne i elastyczne zapięcie\nW systemie dwuczęściowym płytka i worek łączą się za pomocą sprawdzonego bezpiecznego dwukolorowego zapięcia. Elastyczny pierścień ułatwia dopasowanie się płytki do kształtu ciała.\nŁatwe otwieranie, proste czyszczenie\nElastyczny pasek usztywniający wyjście worka umożliwia łatwe i higieniczne otwieranie i opróżnianie worka. Wystarczy lekko nacisnąć ujście z obu stron. Składane na 4 części zamknięcie, zapewnia szczelność worka.\nWygodne zamknięcie ułatwia również oczyszczenie końcówki worka na zewnątrz jak i wewnątrz.\nZamknięcie jest dyskretne i zlewa się z kształtem worka, dzięki czemu noszenie worka jest jeszcze bardziej komfotowe i łatwiej go ukryć pod ubraniem.\nWielkość płytki (mm)\nWysokość x szerokość (mm)\n20-60(do przycięcia do 60mm) beżowy- 801-20 przezroczysty- 802-20\n25 beżowy- 80125\n30 beżowy- 801-30\n35 beżowy- 801-35\n40 beżowy- 801-40\n45 beżowy- 801-45\n50 beżowy- 801-50\nCOLOPLAST SenSura Worek 1cz. zamknięty\nDANSAC Nova 1 worek zamknięty beżowy 30mm\nDANSAC Nova 1 worek zamknięty beżowy 35mm\nCOLOPLAST SenSura Worek 1-cz. otwarty 155800


3 833 zł miesięcznie\n78 650 zł łącznie\nDostajesz dostęp do zamkniętej grupy na FB- PATRONI AGROUNII- tam przeczytasz o ciekawostkach związanych z AGROunią. Pierwszy będziesz wiedział o naszych planach. Czekamy też na Twoje propozycje, pomysły i pytania.\nDostaniesz specjalny imienny certyfikat do wydrukowania i powieszenia na ścianie.\n"Wspieram AGROunię." Wyślemy Ci go w PDF e-mailem.\nZapraszamy też do zamkniętej grupy na FB- PATRONI AGROUNII\nWyślemy Ci przypinki z logiem AGROunii dla Ciebie i Twoich bliskich.\nDostajesz także nagrody z poprzednich progów!\nZgarniasz wszystkie bonusy z innych progów + wyjątkowy film, który podsumowuje nasze działania, zdradzi plany oraz przedstawi analizy z kręgu naszych wspólnych zainteresowań.\nTo już naprawdę duża pomoc. Zmieniasz z nami świat.\nZa takie wsparcie dostaniesz od nas kultową czapkę z daszkiem z napisem AGROunia\nWybierzesz sobie kolor.\nJeśli chcesz twoje nazwisko pojawi się w specjalnej zakładce na stronie AGROunii/ patroni\nDorzucamy piękny kubek z zielonym liściem- naszym znakiem rozpoznawczym.\nW paczce znajdziesz oczywiście nagrody z poprzednich progów: przypinki, czapkę z daszkiem.\nPo rozmowie i poznaniu Twoich upodobań zaprojektujemy dla Ciebie specjalną koszulkę z fajnym napisem, który będzie oznaczał, że wspierasz rolników/ zdrową żywność czy polskie produkty. Będą to unikaty na skalę światową. Chcesz mieć na niej swoje logo/ imię i nazwisko czy pseudonim artystyczny? Proszę Bardzo.\nDostajesz także nagrody z poprzednich progów.\nTwoje wsparcie przekracza nasze najśmielsze oczekiwania. Bardzo dziękujęmy, że jesteś z nami.\nCo kwartał dostaniesz od AGROunii magiczną skrzynkę – z sezonowymi owocami i warzywami od rolników.\nNagrody z poprzednich progów są Twoje.\n2222 zł miesięcznie\nStać cię. Pomagasz i doceniasz polską żywność, chcesz żeby była u ciebie na stole. Zmieniasz świat na lepsze.\nOdwiedzimy Cię, pokażemy że jesteś naszym patronem, W ramach podziękowań zrobimy film z Tobą, pokażemy Twoją firmę, gospodarstwo czy Twoją twórczość.\nLogo Twojej firmy, imię, nazwisko będzie wymienione na każdym filmie AGROunii.\nRaz na jakiś czas zorganizujemy spotkanie z naszym liderem i członkami przy grillu.\nW specjalnej paczce od AGROunii dostaniesz wszystkie nagrody z poprzednich progów: przypinki, czapkę z daszkiem, kubek, unikatową koszulkę.\nRaz na kwartał dosztaniesz paczkę pełną owoców i warzyw od rolników.\nJesteś naszym partnerem, wspólnie ustalimy spacjalne warunki.\n13 patronów 230 zł miesięcznie 13740 zł łącznie


Wola Stwórcy objawia się na wiele sposobów: Rozdział 1.21 - Wioskowe problemy\nRozdział 1.21 - Wioskowe problemy\nWrócili do Lothering w nieco lżejszej atmosferze, niż Ellen się spodziewała. Nie odezwała się już do Alistaira i on chyba też nie zamierzał poruszać żadnych tematów – Leliana jednak nie ucichła ani na moment. Ellen słyszała jej pogodny głos i sporadyczne, bardzo lakoniczne warknięcia Morrigan. Musiały się cudownie dogadywać. Wyglądało na to, że były dla siebie stworzone. Popatrzyła wymownie na Alistaira, ruchem brody pokazując plecy ich rozmawiających towarzyszek.\n— Jeszcze się zaprzyjaźnią — mruknęła zgryźliwie.\n— Przy odrobinie szczęścia tak się zagadają, że zgubimy Morrigan — odparł, nachyliwszy się do niej. — Leliana wydaje się miła, ale stać nas na takie poświęcenie.\nEllen wyszczerzyła zęby.\n— I za najbliższym rogiem ukatrupi nas pierwszy-lepszy bandzior.\nAlistair przechylił głowę, przez chwilę spoglądając w niebo.\n— Znajdziemy sobie kogoś lepszego do towarzystwa. Ktoś na pewno będzie chętny wyruszyć na samobójczą misję, nie? — Spojrzał na nią wesoło.\n— Chyba tylko my jesteśmy tak głupi — westchnęła.\nAlistair zaśmiał się pod nosem – chyba zwrócił tym uwagę Leliany, by obejrzała się przez ramię, obdarzając ich szerokim uśmiechem. Ellen mimowolnie zmarszczyła czoło. Nie znosiła płaczących ludzi, ale nagle wiecznie radośni też wydawali się podejrzani.\n— Czyli co, Zakon? — rzuciła Leliana.\n— Kupiec. — Ellen pokręciła głową. — Im dalej na północ, tym zimniej. Potrzebujemy… rzeczy. — Spojrzała bezradnie na Alistaira.\n— Wielu rzeczy — przytaknął.\n— Kupcy zwykle rozstawiają się pod Zakonem. Może ten jeden jeszcze nie wyjechał. Możemy sprawdzić! — zauważyła wesoło Leliana.\nEllen skinęła głową. I tak szli w tę stronę. Przeniosła wzrok na przesuwających się przed nimi ludzi – przypominali morze zagubionych ciał. Zupełnie jak marionetki, których sznurki ciągnięto to w jednym, to w drugim kierunku. Ciekawe, czy więcej w nich było przerażenia, czy zagubienia. Stracili dom. Stracili wszystko.\nEllen się bała. Teraz… teraz po prostu szła.\n— Witaj, moja pani. — Ktoś wyciągnął do niej rękę, próbując ją zatrzymać.\nShegar zawarczał ostrzegawczo, ale Ellen położyła dłoń na jego szerokim łbie. Przystanęła, ze zdumieniem spoglądając na grupkę elfów. Czy raczej – rodzinę? Dwoje dorosłych wyglądało na rodziców małej dziewczynki. Spróbowała uśmiechnąć się uprzejmie, czując, jak żołądek zawiązywał się jej w supeł.\n— Tak? — mruknęła.\nIch duże, przenikliwe oczy ją denerwowały. Miała wrażenie, jakby przeszywali ją na wskroś i wydzierali z umysłu każdy sekret.\n— Czy… czy mogę prosić o odrobinę chleba, jeśli to niezbyt wielki kłopot? — spytał schrypniętym głosem elf, opuściwszy wzrok.\nEllen bezradnie spojrzała na swoje puste ręce. Oddała worek z jedzeniem Alistairowi. Nie żeby mieli dużo, ledwo starczy na parę dni podróży, ale… wyglądało na to, że mieli więcej niż ta rodzina.\n— Co wam się stało? — mruknęła, przechylając głowę.\n— Ellen? — rozległ się zaniepokojony głos Alistaira.\nMachnęła na niego ręką, rzuciwszy okiem przez ramię. Alistair ruszył w jej stronę, poprawiając chwyt na worku z prowiantem.\n— Myśleliśmy, że w Lothering będzie bezpieczniej, że teyrn sprowadzi tu żołnierzy — przyznał elf. — Na trakcie napadli nas rozbójnicy, zabrali wszystko, jedzenie, ubrania, pieniądze… nawet owieczkę córki. Nikogo nie obchodzi garstka elfów. Pomożesz nam?\nSerce Ellen zabiło nieco szybciej. Nabrała powietrza, zastygłszy z workiem w dłoniach. Czyli w Lothering naprawdę przebywali ludzie, których te potwory okradły. Zacisnąwszy usta, ze spokojem przełamała jeden z dwóch bochenków i podała kawałek elfowi. Nie mieli wiele, ale przecież mogli potem coś jeszcze kupić.\n— Spotkaliśmy tych bandytów — stwierdziła, przelotnie zerkając na zawiązującego wór Alistaira. — Nie żyją.\n— Wy… — Elf zająknął się, Ellen usłyszała, jak ze świstem nabrał powietrza. — Zabiliście ich?\n— To wspaniałe wieści! — wtrąciła się elfka, chwytając jego ramię. — Może nasz dobytek wciąż tam jest?\nElf przytaknął, ale nie oderwał przerażonego spojrzenia od Ellen. Nagle poczuła się tym przytłoczona. Może i nie była to najbardziej miłosierna decyzja w jej życiu… jednak bandyci też nie mieli za dużo współczucia w sobie, gdy rabowali dziecięce zabawki.\n— Nie wiem, jak ci dziękować, przyjaciółko — wydusił elf. — Nawet jeśli nie odzyskamy wszystkiego, dobrze wiedzieć, że inni będą bezpieczni.\nElfka dźwignęła z ziemi wyraźnie zmęczoną córkę i poprowadziła ją w stronę Zachodniego Szlaku – a ich śladem podążył elf. Ellen powiodła za nimi spojrzeniem, nabierając głębszego wdechu.\nMiała już tyle krwi na rękach, chyba tych kilku rozbójników nie robiło jej żadnej różnicy. Inaczej niż tej rodzinie.\n— Może odzyskają swoje pieniądze — mruknął Alistair.\n— Może. — Ellen wzruszyła ramionami. — Jeśli stąd nie wyjadą, będą martwi.\nAlistair posłał jej zaskoczone spojrzenie, uniósłszy brwi. Ellen powstrzymała się od przygryzienia języka – i tak było za późno.\n— Jeszcze chwila, a uwierzę, że nic nie jest niemożliwe — skwitował z przekąsem. — Wyjątkowo pozytywna z ciebie osóbka.\n— Gdzie Leliana i Morrigan? — spytała, puściwszy jego komentarz mimo uszu. — Musimy znaleźć tego kupca.\n— Chodź — westchnął i ujął jej łokieć.\nEllen dała się poprowadzić w tłum, próbując przełknąć gorycz. Nie powinna mówić takich przykrych rzeczy – nawet chyba nie chciała. Po prostu… te słowa same padały, zupełnie bez udziału jej woli. Westchnęła, opuściwszy spojrzenie na własne stopy. Alistair śmiało ciągnął ją do celu, rzucając przeprosiny, kiedy tylko kogoś popchnął.\n— To chyba ten kupiec, o którym mówiła Leliana?\nEllen uniosła głowę. Wydostali się z tłoku – nieopodal palisady, przy zakonnych murach otaczających kamienną świątynię, rzeczywiście stał wóz. Krzątał się przy nim mężczyzna, próbując odgonić od siebie grupę proszących o coś ludzi. Towarzyszył im ktoś z Zakonu, Ellen rozpoznała jaskrawą szatę. Zmarszczyła czoło.\n— Nie wygląda to zachęcająco — mruknęła do Alistaira.\nW odpowiedzi skinął głową. Nie było co wybrzydzać, to chyba naprawdę ostatni kupiec w całym Lothering.\n— Cofnijcie się! — warknął mężczyzna i odepchnął starszą siostrę zakonną. — Za moje towary mam prawo żądać, ile zechcę!\n— Bogacisz się na ich nieszczęściu! — odparła kobieta, celując w niego palcem. — Powinnam polecić templariuszom, by rozdali tym biedakom wszystko, co masz na wozach!\nKupiec potrząsnął głową. Siostrze zakonnej zawtórował pełen aprobaty pomruk zebranych wokół mieszkańców Lothering i uchodźców, ale chyba się tym nie przejmował.\n— Nie śmiałabyś! Niech tylko który zanadto zbliży się do moich towarów…\n— Miło widzieć, jak wszyscy współpracują w ciężkiej chwili — skomentował Alistair, nawet nie trudząc się, by zniżyć głos. — Dodaje mi to otuchy.\nZwrócił na nich uwagę kupca. Mężczyzna zmierzył ich czujnym spojrzeniem, od którego po plecach Ellen przebiegły ciarki. Zerknęła na Alistaira z wyrzutem – gdyby trzymał język za zębami, nie znaleźliby się w centrum zainteresowania.\n— Hej! — zawołał kupiec. — Wy tam! Wygląda, że się nadacie! Chcielibyście odrobinę zarobić, pomagając nękanemu kupcowi?\n— Dlaczego mielibyśmy ci pomóc? — spytała Ellen, krzyżując ręce na piersi.\n— Wspomniałem przecież, że możecie zarobić, prawda?\n— Życzy sobie horrendalnych sum za towary, których ci ludzie rozpaczliwie potrzebują! — zawołała siostra zakonna. — Ich krew napełnia mu kieszenie!\nEllen westchnęła ciężko. Po co im kolejne konflikty na głowie? Co, mieli go teraz zabić może? Albo wywieźć na tych wozach z Lothering?\n— Ostatnio aż roi się od takich ludzi — odezwała się Leliana, podchodząc do nich. — To bezduszni oportuniści i tyle.\nEllen spojrzała na nią zdumiona. Skąd się tu wzięła? Wcześniej jej tu nie widziała, założyła, że poszła do Zakonu. Z drugiej strony, Morrigan by tam dobrowolnie nie weszła, a jej też nigdzie nie dostrzegła. Pewnie czekały gdzieś pod murem albo palisadą.\n— Mam ograniczone zapasy — warknął kupiec. — To klienci decydują, ile warte są dla nich towary.\n— Większość z nich kupiłeś w zeszłym tygodniu od tych właśnie ludzi! — krzyknęła siostra zakonna. — Oni muszą teraz uciekać, by ocalić życie, a ty chcesz rozmawiać o interesach? — Zacisnęła pomarszczone dłonie w pięści.\n— Słuchajcie, nieznajomi, dostaniecie ode mnie sto srebrników, jeśli przegonicie stąd ten motłoch, od klechy poczynając — oznajmił. — Jestem uczciwym kupcem i tyle.\nSto srebrników? Całego suwerena? Z jednej strony Ellen prawie poczuła się obrażona, że zaproponował tak śmieszne pieniądze, z drugiej… w ich sytuacji nie powinni chyba wybrzydzać. Dotknęła wypchanej zbędnymi rzeczami sakwy, nabierając powietrza.\nUczciwość czy pieniądze? Co zdesperowany Cousland powinien wybrać?\n— Nie jesteś przypadkiem trochę bezwzględny? — mruknęła.\n— Byłoby im lepiej, gdyby w ogóle nic nie mogli kupić? — warknął od razu.\n— Wydają ostatnie grosze, bo są zdesperowani. A ten krasnolud bogaci się ich kosztem tak samo jak bandyci za miastem! — prychnęła siostra zakonna, aż wzdrygnąwszy się od ogarniającego ją obrzydzenia.\nEllen mimowolnie uniosła brwi. Pieśń Światła, miłosierdzie, pokój i uczciwość, ale krasnoludy były uosobieniem wszystkiego co najgorsze?\n— Koniec dyskusji! — zirytował się kupiec. — Przegońcie tę babę, to dostaniecie swoją stówę. Inaczej biorę wóz i żegnam.\nEllen syknęła przez zęby, posyłając mu zdenerwowane spojrzenie.\n— Możesz chyba ustąpić nieco i wciąż wyjść na swoje, nie? — zauważyła.\n— Może… Jeśli to babsko zgodzi się, że coś mi się za towar jednak należy — burknął, skrzyżowawszy ramiona na torsie.\n— Rób, co musisz, dopóki nie będziesz zdzierać pieniędzy z potrzebujących — zgodziła się siostra zakonna, z wyższością unosząc głowę.\nWyglądała jak przesadnie dumna z siebie kwoka.\n— No dobra, już dobra, załatwione — mruknął kupiec. — Ty nie wyglądasz na potrzebującą. Dla ciebie ceny normalne — zastrzegł, celując palcem w Ellen.\n— To dobry kompromis — pochwaliła Leliana.\nDobry jak dla kogo. Nie przybyło im pieniędzy dzięki niewątpliwej zaradności Ellen, a rzeczy nadal musieli nabyć. Westchnęła.\n— Dziękuję za pomoc — odezwała się siostra zakonna i uśmiechnęła się do nich łagodnie. — Niechaj Stwórca czuwa nad wami.\nKiedy odwróciła się do wzburzonych ludzi, zdołała uspokoić ich zaledwie podniesieniem rąk. Ellen pokręciła głową, obserwując, jak rozstępowali się przed nią, przepuszczając ją do Zakonu.\nI wszystko tylko dlatego, że miała na sobie pomarańczową kieckę.\n— Pohandlujmy — westchnęła, zwracając się do mężczyzny. — Ekwipunek na podróż. Dla… — Zerknęła przez ramię. — …przynajmniej pięciu osób.\nKupiec potarł brodę i przyjrzał się im, jakby oceniał, czy warto było się targować, czy jednak z marszu ich pogonić.\n— Zobaczę, co tu mam — skapitulował i odwrócił się do załadowanego po same brzegi wozu.\nEllen skinęła głową jego plecom.\n— Więc… — odezwał się Alistair. — Wyjaśnijmy sobie jedną rzecz. Byłaś siostrą zakonną?\nEllen mimowolnie się na niego obejrzała. W pierwszej chwili myślała, że to jej zadał to pytanie, dlatego nie powstrzymała się od uniesienia brwi. Alistair jednak z zaciekawieniem przypatrywał się Lelianie. Ellen odwróciła się z powrotem do kupca.\n— A ty pewnie byłeś bratem, zanim zostałeś templariuszem, tak? — odparła bez zająknięcia Leliana.\n— Skąd ty…? — zaczął zaskoczony. — Och.\nEllen nie powstrzymała ciekawości. Odchyliła głowę, spoglądając na nich bez zrozumienia. Zauważyła złośliwy uśmiech Morrigan. Leliana musiała pytać o coś konkretnego, kiedy wracali do Lothering. Najwyraźniej Morrigan nie widziała nic złego w zdradzaniu jej większości informacji.\n— Nie zostałem templariuszem — oznajmił chłodno Alistair. — Zwerbowano mnie do Szarej Straży zanim złożyłem ostatnie śluby.\n— Żałujesz czasem, że opuściłeś Zakon?\nCo to w ogóle za pytanie? Ellen uśmiechnęła się do siebie. Chyba nikt o zdrowych zmysłach by czegoś takiego nie żałował.\n— Nie, nigdy — stwierdził. — A ty?\n— Tak — odparła bez zawahania. — Może w to nie uwierzysz, ale znalazłam tam spokój, którego nigdy wcześniej nie znałam.\n— W klasztorze panowała tak przejmująca cisza, że czasem zaczynałem wrzeszczeć, aż przybiegał jeden z braci — przyznał, westchnąwszy. — Potem mówiłem, że tylko chciałem ich sprawdzić. Nigdy nic nie wiadomo, prawda?\nEllen prychnęła. Wystąpiła w przód, widząc, że kupiec składał znalezione towary w niewielką stertę na koźle wozu. Kilka koców, chyba trochę namiotów, może nawet jakieś miski? Coś zagrzechotało w lnianej torbie, którą położył na deskach.\n— Ja nigdy nie robiłam niczego podobnego. Lubiłam ciszę — wydusiła Leliana.\n— Twoja sprawa — skwitował Alistair. — Ale ich miny były po prostu bezcenne.\n— Ile za to? — spytała Ellen, skupiając spojrzenie na rękach kupca.\nPrzeliczał właśnie drugą stertę materiałów. Pewnie trochę więcej namiotów. Przy odrobinie szczęścia miał dokładnie tyle, ile potrzebowali.\n— Za wszystko? — Mężczyzna zerknął na nią z ukosa. — Suweren.\nEllen wypuściła powietrze przez nos. W porządku. Niech będzie. Alistair jeszcze nie wydał swoich oszczędności i Leliana chyba też coś miała. Dadzą radę. Zdobyli koce i chwilowy dach nad głową.\n— Już — burknęła, wsuwając dłoń do sakwy.\nWygrzebała z niej złotą monetę i wcisnęła w rękę kupca. Mężczyzna uśmiechnął się, nie kryjąc zadowolenia, i dwornym gestem zezwolił, by zabrała wszystko. Ellen posłała mu jeszcze jedno piorunujące spojrzenie. Doprawdy, czaruś z niego.\n— Pomogę — usłyszała miękki głos Alistaira.\nPozwoliła mu zabrać jedną ze stert i sama chwyciła drugą. Wycofali się spod wozu, uważając, by na nikogo nie wpaść. Ponad ułożonymi z wierzchu kocami Ellen podłapała uśmiech Leliany. Nie odpowiedziała na niego – i tak nie byłoby go widać.\n— Zaniesiesz amulet, jak będziesz szła po swoje rzeczy? — spytała, nieco chwiejnym krokiem maszerując za Alistairem.\n— Oczywiście. — Leliana skinęła głową. — Możecie poczekać na zewnątrz.\n— Pewnie tak… — zaczęła Ellen.\nNie dokończyła. Leliana przyśpieszyła i tak po prostu ich zostawiła, szeleszcząc jasną szatą Zakonu. Ellen powiodła za nią spojrzeniem, aż dotarła do wielkich drzwi i wślizgnęła się w cień rzucany przez portal nad wejściem.\n— Połóżmy to tu — zaproponował Alistair, ruchem brody pokazując na zacienioną ziemię pod zakonnym murem.\nEllen przytaknęła, ale ledwie zerknęła w tę stronę. Jej uwagę przykuło zamieszanie z drugiej strony niewielkiego placu. Grupa ludzi zebrała się wokół ciemnoskórego mężczyzny, który nerwowym krokiem spacerował wzdłuż murów, wymachując rękoma. Miał na sobie dziwny strój z frędzlami ze skóry i koralikami. Ellen zmarszczyła czoło.\nTo chyba Chasynd? Tylko do tego ludu wyglądem by pasował. Jeszcze nigdy nie widziała żadnego Chasynda.\n— Legiony zła stoją tuż za progiem! Pożrą nasze serca! — ryknął mężczyzna, zatrzymując się przed słuchającymi go ludźmi.\n— Proszę! — jęknął jeden z mieszkańców Lothering. — Dzieci się boją!\n— Lepiej już teraz poderżnąć im gardła, niż pozwolić, by cierpiały katusze w szponach mrocznych pomiotów! — ryknął Chasynd.\nO, prosto z mostu.\nEllen uniosła brwi. Chasyndzi żyli w Głuszy Korcari, więc pewnie widział przetaczającą się przez nią hordę. Może nawet zniszczono jego wioskę, czy gdzie właściwie Chasyndzi mieszkali.\n— Tam! — Chasynd wskazał ich palcem.\nZebrani odwrócili się w ich stronę jak pod wpływem zaklęcia. Kilka ciekawskich, podejrzliwych spojrzeń padło i na nią, i na Alistaira, sprawiając, że Ellen nie odważyła się ruszyć do Zakonu. Nabrała ze świstem powietrza.\n— Ich słudzy już są wśród nas! Od tych ludzi czuć ich nikczemny smród! Czy nie widzicie ohydnej czerni, która ich wypełnia? — zawołał.\nCudownie. Obwieści wszystkim, że byli Szarymi Strażnikami, których – jak jej się wydawało – teyrn Loghain okrzyknął przynajmniej zdrajcami. Tego właśnie potrzebowali. Jeszcze więcej kłopotów.\nUciekła przed ręką Alistaira, zanim chwycił ją za łokieć, i przeszła w przód. Zatrzymała się przed Chasyndem, wyzywająco zadzierając brodę.\n— Mógłbyś mówić trochę ciszej? — warknęła.\n— Widziałem, jak na mój lud zstępuje czarna horda! Nie będę milczał!\nEllen prychnęła wściekle.\nGdyby nie reagowała, wystarczyłoby, gdyby weszli do Zakonu. Głupio zrobiła. Powinna była posłuchać Alistaira, kiedy chciał ją zatrzymać. Teraz musiała jakoś to wszystko wyjaśnić, zanim wyniosą ich stąd na widłach.\n— P-proszę! — wydukał ktoś z tłumu. — Przestań! Niech ktoś zamknie mu usta!\n— Czyż nie ma racji? — odezwała się inny. — Bann nas opuścił! Wszyscy zginiemy!\nPrzez tłum poniósł się pomruk aprobaty. Ludzie tak łatwo ulegali panice – to było aż głupie. Wystarczyło się chwilę zastanowić, żeby wymyślić rozwiązanie, choćby chwilowe. Czy ktoś trzymał ich tu siłą?\n— To jedni z tych, którzy nas zniszczą! — ryknął Chasynd, wskazując na nią i Alistaira, który nadal stał gdzieś za jej plecami.\n— Nie bądź głupcem — parsknęła Ellen. — Mroczne pomioty można pokonać.\n— Nie! Ja je widziałem! — Chasynd szarpnął za swoje długie włosy. — Nie można przed nimi uciec! Nie można z nimi walczyć!\n— Stojąc tutaj i pokrzykując, nie ocalisz życia — zauważyła chłodno.\nTo było starcie z wiatrakami. Powinna się odwrócić i odejść, ale… nie mogła znieść, że ci wszyscy ludzie zostaliby tu jak skończeni idioci, słuchając spanikowanego Chasynda. Człowieka na granicy szaleństwa ze strachu i rozpaczy.\n— Nic nie można zrobić! Nie ma już nadziei! — krzyknął Chasynd.\n— Mógłbyś zagdakać jak kurczak, kiedy to robisz? — warknęła bez zastanowienia.\nChasynd spojrzał na nią zdumiony. Powoli opuścił ręce, znieruchomiawszy niczym przestraszona łania. Ellen postąpiła pół kroku w przód. Była tak niska, że nic nie mogło jej pomóc przy wizerunku, ale nie zamierzała się poddawać.\n— Nazywasz mnie tchórzem? — spytał ochrypłym głosem Chasynd.\n— Nazywam cię idiotą — sprostowała. — Posłuchaj siebie choć przez chwilę!\n— Ja… zhańbiłem swych przodków — przyznał i zwiesił głowę. — Ale ciemność nadejdzie!\nEllen musiała odskoczyć w tył, żeby uniknąć potrącenia, kiedy Chasynd nagle rzucił się do biegu. Wypadł za świątynne mury i pognał w tłum na placu przed Lothering. Ellen powiodła za nim spojrzeniem, słysząc niosące się krzyki.\nOszalał. Na pewno postradał zmysły.\n— On miał rację, prawda? — odezwał się jeden z zebranych przed świątynią. — Nie ma już dla nas nadziei…\nCoś zacisnęło się na żołądku Ellen, utrudniając jej oddychanie. Tak to wyglądało. Nadzieja umarła. Tak jak wszystko inne. Nadchodziła Plaga i jedynym ostrzem między nią a resztą Fereldenu byli oni. Zadrżała.\nAle przeżyła masakrę Wysokoża. Przeżyła Wieżę Ishal. To przecież nie tak, że zajadle o to walczyła. To… po prostu się stało.\n— Zawsze jest nadzieja — wyrzuciła z siebie pustym głosem.\nPrzeniosła wzrok na obserwujących ją ludzi. W ich twarzach widziała przerażenie, niepewność, zerkali na siebie, pomrukując na granicy słuchu. Wszyscy się bali. Ona też.\nObok niej stanął Alistair. Zauważyła lekki uśmiech, który jej posłał, zanim skupił spojrzenie na zebranych. Jego mocny głos bez trudu zagłuszył nerwowe mamrotanie:\n— Zbierzcie w sobie odwagę!\n— Macie rację — odetchnął ktoś. — Nie możemy się poddać!\n— Ale… my nie możemy walczyć! — jęknął inny. — Co mamy zrobić?\n— Położyć się i zdechnąć też nie możemy — prychnął kolejny. — Musimy iść na północ, do Denerim.\nOdpowiedziały mu aprobujące pomruki. Ellen ze zdumieniem patrzyła, jak wymieniali uściski rąk i powoli ruszali ku wyjściu poza mury. Już ani razu na nich nie zerknęli, jakby nawet nie dotarło do nich to, co wołał Chasynd.\n— Łatwo poszło — mruknął Alistair.\n— Jak barany idące na rzeź — westchnęła Ellen, kręcąc głową. — Robią i czują dokładnie to, co im powiesz.\n— Są zagubieni. — Alistair wzruszył ramionami. — To ich przerasta.\nEllen popatrzyła na niego, mimowolnie marszcząc czoło. Zdołała przełknąć stającą w gardle gulę, chociaż miała wrażenie, jakby pokaleczyła sobie cały przełyk.\n— Mnie też — odparła cicho. — Ciebie nie?\nAlistair zająknął się, zanim uciekł spojrzeniem. Na jego twarzy pojawił się cień, ramiona opadły i Ellen złapała się na tym, że poczucie winy odbiło się kwaśnym posmakiem na jej języku. Znowu to robiła.\n— Przepraszam. — Odwróciła głowę. — Zapomnijmy, że cokolwiek mówiłam. Wejdziemy do świątyni?\n— Pewnie. — Jego głos brzmiał na dziwnie odległy. — Co z Morrigan?\n— Chyba postanowiła pilnować rzeczy. — Ellen ruszyła, uniósłszy dłoń, by powstrzymać Shegara od pobiegnięcia za nią.\nMabari położył się przy nogach opartej o mur Morrigan i sapnął głośno. Ellen sztywnym krokiem skierowała się do ogromnych wrót, za którymi zniknęła Leliana. Naparła na nie całym ciałem, żeby otworzyć. Drewno było zimne i chropowate, chociaż wcześniej wydawało jej się, że wyglądało na gładkie. Stęknęła. Kto projektował tak wielkie drzwi?\nPoczuła, jak jedno ze skrzydeł ustąpiło. Zerknęła na stojącego tuż za nią Alistaira i podłapała jego spojrzenie. Zmusiła się do uśmiechu. Nie wiedziała dlaczego, ale nagle wszystko odczuwała jako zupełnie niezręczne. Nawet to, że pomógł jej otworzyć pieprzone drzwi. Uciekła wzrokiem w bok i wślizgnęła się do chłodnego, przenikliwie cichego Zakonu.\nWewnątrz nie było zbyt wiele osób. Ktoś modlił się w drewnianej ławie pod ołtarzem, jedna z sióstr zakonnych rozpalała kadzidła wokół ambony. Nikt nie recytował Pieśni Światła. Pewnie ominęli porę nabożeństwa. Doskonale. Ellen nie widziała też Leliany, co już nie wydawało się tak świetne. Westchnęła, wolnym krokiem przemierzając ciemnoczerwony dywan, który ciągnął się od wejścia aż pod ambonę. W powietrzu unosił się zapach cynamonu, wanilii i starych książek. Przedziwne połączenie.\n— O — rzuciła.\nPod jednym z regałów stał templariusz. Przeglądał jakieś zwoje, nie zwracając na nikogo uwagi. Poza nim nie zauważyła innych w tej charakterystycznej zbroi – może wskazałby jej drogę do osoby wspomnianej w liście zamordowanego rycerza? Zerknęła przez ramię na Alistaira, a widząc, że zainteresował się jedną z niewielkich statuetek Andrasty, skierowała się do templariusza.\nMusiał usłyszeć jej kroki, bo uniósł głowę. Zwolniła, podłapawszy jego czujne spojrzenie. Nie miała bliższej styczności z jakimkolwiek templariuszem.\n— Tak, pani? — odezwał się. — Kim jesteś?\n— Możesz mówić mi Ellen — mruknęła, zatrzymując się przed nim.\nTemplariusz zwinął studiowany zwój i uśmiechnął się powściągliwie.\n— Jestem sir Bryant, dowódca templariuszy Lothering — przedstawił się, skłaniając przed nią głowę. — Tych, którzy jeszcze żyją. Nie przypominasz innych uchodźców. Należysz do rycerzy arla Eamona?\nEllen zająknęła się. To chyba pierwsza osoba, która poświęciła przynajmniej chwilę, by przyjrzeć się jej ubiorowi. Mimowolnie obejrzała się przez ramię – Alistair przypatrywał im się czujnie, odwróciwszy się od statuetki. To niespodziewanie dodało jej otuchy.\n— A jeśli tak? — Wróciła spojrzeniem do sir Bryanta.\n— To powiem ci to, co i tamtym — skwitował dość chłodno. — Nie ma tu nic, co pomoże ci w twoim zadaniu. Urna Świętych Prochów to mit.\nEllen powoli skinęła głową. Najwyraźniej ludzie arla Eamona nie cieszyli się specjalną sympatią.\n— Było tu wielu rycerzy? — spytała.\n— Arl Eamon zachorzał, a jego rycerze poszukują świętej urny z prochami Andrasty, która ponoć leczy każdą dolegliwość. — Sir Bryant posłał jej podejrzliwe spojrzenie, przymrużywszy oczy. — Musi być bardzo chory, jeśli cud jest ich jedynym wyjściem.\nEllen usłyszała, jak ktoś gwałtownie nabrał powietrza. Spojrzała na Alistaira – wpatrywał się w nich zdumiony, jakby trochę pobladły. Faktycznie, wspominał, że znał arla Eamona. Ellen westchnęła, pozwalając, by jej ramiona opadły w rezygnacji.\n— Jeden z rycerzy arla, sir Donall, jest tutaj i myśli o niebieskich migdałach, a tymczasem… nieważne. Spytaj go, jeśli obchodzą cię te bajki — zaproponował sir Bryant.\nEllen skinęła głową. Kojarzyła to imię. Chyba z listu tego martwego rycerza? Powinna się rozejrzeć za sir Donallem, tak na wszelki wypadek.\n— Co do tych bandytów za wioską… — zaczęła powoli.\n— Na dech Stwórcy! — przerwał jej. — Ile razy będziemy ich jeszcze przepędzać?!\n— Nie będą wam przeszkadzać — zapewniła. — Zabiliśmy ich.\n— Wszystkich? — Sir Bryant wysoko uniósł brwi. — Własnoręcznie?\nGłos był zupełnie obcy i Ellen mimowolnie drgnęła. W ich stronę zmierzał inny templariusz – musiał nadejść z niewidocznej dla niej części świątyni, bo nawet się nie zorientowała, kiedy się zbliżył. Cofnęła się pół kroku.\n— Widziałem z posterunku — stwierdził, posławszy jej uśmiech. — Skończyło się tak szybko, że nie mieliśmy nawet czasu, żeby tam dojechać.\nSir Bryant pokiwał głową.\n— Szkoda, że tak musiało się skończyć, ale sami tego chcieli — stwierdził. — Przyjmiesz drobne wynagrodzenie za tę przysługę? — Sięgnął do pasa, gdzie wisiała niewielka, chyba w ogóle pusta sakwa.\nEllen sama nie wiedziała, czy bardziej przemawiały przez nią szlacheckie przyzwyczajenia, czy obrzydzenie do pieniędzy Zakonu. Poderwała ręce, zanim sir Bryant otworzył sakwę, i potrząsnęła głową.\n— Nie trzeba — zapewniła. — Wystarczą podziękowania.\n— To niezwykle hojne z twojej strony — stwierdził zaskoczony, powoli opuszczając dłoń, jakby spodziewał się podstępu.\nEllen wymusiła na ustach uśmiech. Gdyby Morrigan tu była, prawdopodobnie zdzieliłaby ją kosturem przez łeb. I słusznie. Potrzebowali pieniędzy, żeby przeżyć. Jej oszczędności nie wystarczą na długo.\nZ drugiej strony, nadal coś mieli, a kupili większość niezbędnych rzeczy. Mogła brzydzić się zarobku z ramienia Zakonu do woli.\n— Słyszałeś jakieś nowiny? — rzuciła, przechylając głowę.\n— Inne niż o hordzie pomiotów, która zmierza w naszą stronę? — mruknął sir Bryant. — Nie ma dobrych nowin. Teyrn Loghain uznał ponoć, że ogłosi się królem. Nieszczęście na nieszczęściu.\nEllen zmarszczyła czoło. Jak to – teyrn Loghain królem? Przecież nie miał nic wspólnego z Cailanem. To znaczy był ojcem Anory, królowej, ale to wszystko? W jego żyłach nie płynęła nawet kropla krwi Kalenhada. Czego on chciał od ich tronu?\n— Co masz na myśli? — rzuciła zaniepokojona.\n— Teyrn Loghain nie ma praw do tronu — westchnął sir Bryant. — Być może jest bohaterem, natomiast jego córka królową, ale pochodzi z ludu, a ciało króla ledwie zdążyło ostygnąć. Gdyby arl Eamon mógł zainterweniować, może nie doszłoby do tego. Nie obchodzi mnie, kto zajmie tron. Tylko głupcy biją się o to, do kogo należy chata, kiedy płonie dach — podsumował z gorzkim uśmiechem.\nNie spodziewała się tego. Teyrn Loghain wśród większości Fereldeńczyków uchodził za bohatera – bo też się nim stał w bitwie nad rzeką Dein. Ale to było lata temu i to, czego dopuścił się pod Ostagarem… Westchnęła. Raczej nie często spotkają kogoś, kto nie będzie życzył im śmierci tylko dlatego, że teyrn Loghain tak powiedział.\n— Liczę, że możesz mi pomóc — oznajmiła, siląc się na spokojny głos. — Jestem Szarą Strażniczką.\nZapadła cisza. Sir Bryant uniósł brwi i zapatrzył się na nią, jakby wyrosła jej druga głowa. Ellen spróbowała nie dać poznać po sobie irytacji.\n— Ro… zumiem — zająknął się. — To godne uwagi. Teyrn Loghain ogłosił wszystkich Szarych Strażników zdrajcami odpowiedzialnymi za śmierć króla. Rozumiem, że o tym wiesz?\nEllen westchnęła. Mogła się tego spodziewać.\n— Szarzy Strażnicy nie zrobili nic podobnego — oznajmiła.\n— Nie sądzę, żeby Strażnicy byli zdolni do takiej nieuwagi lub takiej zbrodni, ale cóż, jest jak jest. — Wzruszył ramionami. — Lepiej, żebyś tu nie zostawała. Tak… na wszelki wypadek.\n— Możesz pomóc jeszcze jakoś? — mruknęła.\nTyle to sama wiedziała. Myślała, że skoro nie popierał teyrna Loghaina, a cała świątynia wyglądała na prawie opustoszałą…\nSir Bryant odwrócił wzrok, zanim potrząsnął głową.\n— Obawiam się, że nie mogę, nie tobie i nie otwarcie, ale… — Odczepił od pasa kluczyk. — Proszę. Weź ten klucz. Otwiera dużą szafkę przy ambonie. Jest tam więcej, niż możemy zabrać ze sobą, więc bierz tyle, ile ci trzeba.\nEllen uśmiechnęła się lekko. Skinęła głową, zaciskając palce na chłodnym metalu. Tak, to brzmiało jak uczciwa wymiana. Wymordowani bandyci za trochę zapasów, cokolwiek templariusze trzymali w tej szafce.\nZza rogu wyłoniła się Leliana. Gdyby nie jej krótkie rude włosy, Ellen nawet by jej nie poznała. W skórzanej zbroi wydawała się o wiele smuklejsza, a przede wszystkim – groźniejsza. Poprawiała właśnie umocowanie kołczanu, kiedy zauważyła, że na nią czekali. Pomachała do Alistaira, szeroko się uśmiechając.\nCzyli należało się ruszyć.\n— Dziękuję — mruknęła do sir Bryanta. — Muszę iść. — Cofnęła się dwa kroki.\nSir Bryant skinął głową.\n— Bezpiecznej drogi i niech Stwórca nad tobą czuwa. — Ukłonił się uprzejmie, sięgając po odłożone zwoje.\nEllen skierowała się do Alistaira i Leliany, którzy ustawili się pod przeciwległą ścianą. Triumfalnie uniosła ściskany w ręku kluczyk, posyłając im zaczepny uśmiech. Alistair zmarszczył czoło, chyba nie rozpoznawszy kształtu, ale Leliana od razu odpowiedziała uśmiechem. Ellen zatrzymała się przy nich, nabierając głębszego wdechu.\nZaczynało się powoli układać. Powoli.\n— Możemy przejrzeć zawartość jakiejś szafki. Poza tym muszę porozmawiać z jedną osobą. Sir Donallem — stwierdziła.\n— Widziałam go niedawno! — rzuciła z entuzjazmem Leliana.\nAlistair spojrzał na nią z ukosa, kiedy Leliana ruszyła przodem.\n— Sir Donall?\n— Znasz go? — Zerknęła na niego, mimowolnie się spiąwszy.\n— Tak jakby. — Wzruszył ramionami.\nEllen nie odpowiedziała. Coś w głosie Alistaira kazało jej się zwyczajnie zamknąć. Zacisnęła usta, uciekając spojrzeniem w bok.\nAutor: Nearyh o 14:51


Zdjęcia woj.podlaskie. , Galeria Zdjęć\nPolecane zdjęcia / woj.podlaskie.\nHajnówka - cerkiew Wszystkich Świętych.\nSupraśl - kościół św. Trójcy.\nSupraśl - Klasztor prawosławny - Monastyr Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy - wnętrze.\nBiałystok - - Bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.\nSupraśl - Klasztor prawosławny - Monastyr Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy.\nBiałowieża - cerkiew św. Mikołaja 3.\nNowa Wola - cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela.\nSzczyty Dzięciołowo - cerkiew Ścięcia Głowy Świętego Jana Chrzciciela.\nZbucz - cerkiew Świętych Męczenników Chełmskich i Podlaskich.


Toruń - Malbork - Ciechocinek\nPrzyjazd do Torunia, Spacer po Starym Mieście. Wizyta w Planetarium. Pobyt w Żywym Muzeum Piernika. Zwiedzanie z przewodnikiem Zespołu Zamkowego w Malborku. Przyjazd do Ciechocinka, spacer po mieście: Park Tężniowy z zespołem trzech unikatowych tężni solankowych.\nWyjazd w godzinach rannych, przejazd do Torunia, Spacer po Starym Mieście: Ratusz Staromiejski, Dwór Artusa, Dom Kopernika, Krzywa Wieża, Kościół Mariacki oraz mury obronne. Wizyta w Planetarium. Pobyt w Żywym Muzeum Piernika – wystawa o historii słynnych pierników toruńskich, połączona z udziałem w prezentacji produkcji pierników metodami starodawnymi. Zakwaterowanie w ośrodku, obiadokolacja, nocleg.\nŚniadanie, wyjazd do Malborka, zwiedzanie z przewodnikiem Zespołu Zamkowego w Malborku: Zamek Wysoki, czworoboczny, z dziedzińcem otoczonym krużgankami, kościołem, Zamek Średni, z rozległym dziedzińcem, z kaplicą św. Bartłomieja, Pałacem Wielkich Mistrzów, Refektarzem Letnim, Refektarzem Zimowym, wieżą Kurzą Nogą ,Zamek Niski (Przedzamcze), z Karwanem, kaplicą św. Wawrzyńca oraz zabudowań gospodarczych. Powrót do ośrodka, obiadokolacja, nocleg.\nŚniadanie, wykwaterowanie, przejazd do Ciechocinka, spacer po mieście: Park Tężniowy z zespołem trzech unikatowych tężni solankowych, Tężnie – unikatowa i największa w Europie konstrukcja drewniana do odparowywania wody z solanki,Warzelnia Soli – eksponaty związane z warzelnictwem lub z rozwojem działalności uzdrowiskowej. Park Zdrojowy z pijalnią wód mineralnych. Powrót w godzinach wieczornych.


REGULAMIN KONKURSU "Twoja decyzja-Nasza przyszłość"\nKonkurs jest organizowany pod nazwą „Twoja decyzja- Nasza przyszłość” i jest zwany dalej: "Konkursem". Celem konkursu jest popularyzacja wśród młodzieży myślenia proekologicznego i promowanie nawyków wpływających na poprawę stanu naszej planety w codziennym życiu, m.in. segregacji śmieci. Organizatorem Konkursu jest Powiatowe Centrum Kultury w Nowym Targu z siedzibą na ul. Jana Kazimierza 20, 34-400 Nowy Targ. Inicjatorami konkursu w ramach projektu „Zwolnieni z Teorii” jest grupa uczniów z ILO im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu. Konkurs zostanie przeprowadzony w dniach 10 lutego – 27 marca, 2020 roku.\nUczestnikami Konkursu mogą być dzieci i młodzież w wieku 14-19 lat, uczęszczająca do Liceów i Szkół Podstawowych z terenów Powiatu Nowotarskiego.\nKonkurs zostanie przeprowadzony w kategorii indywidualnej.\nZadaniem dla uczestników konkursu będzie stworzenie pracy plastycznej w formacie A3 lub większym nawiązującej do tematu konkursu.\nKażdy uczestnik może zgłosić do konkursu jedną pracę, do której należy dołączyć informację z następującymi danymi autora: Imię, nazwisko, wiek, adres zamieszkania, telefon.\nUdział w konkursie jest bezpłatny i dobrowolny oraz oznacza akceptację niniejszego regulaminu.\nPrace nadesłane na konkurs mogą zostać zwrócone autorom, jeśli wyrażą oni taką chęć. Reszta prac przejdzie na własność Organizatora konkursu, pozostając do jego dyspozycji w ramach działalności statutowej.\nPrzystąpienie do konkursu jest równoznaczne z nieodpłatnym przeniesieniem praw autorskich do wykonanej pracy na Organizatora począwszy od daty wpłynięcia pracy na konkurs.\nPrace konkursowe należy przesyłać pocztą lub dostarczać osobiście w nieprzekraczalnym terminie do dnia 20 marca 2020 roku na adres Organizatora, tj.: Powiatowe Centrum Kultury ul. Jana Kazimierza 20, 34-400 Nowy Targ (decyduje data wpływu do siedziby Organizatora)\nJednocześnie Organizator nie ma obowiązku odsyłania tych prac do nadawcy.\nZa uszkodzenia prac powstałe podczas transportu Organizator nie będzie ponosił odpowiedzialności.\nPo zakończeniu konkursu oceny prac konkursowych dokona Komisja Konkursowa, w której skład wchodzić będą: uczestnicy z grupy „Zwolnieni z Teorii” nauczyciele plastyki z PCK oraz przedstawiciele samorządu szkolnego.\nPrace będą oceniane w dwóch kategoriach wiekowych: 14-16 lat i 17-19 lat.\nPrzy ocenianiu będą brane pod uwagę przede wszystkim nawiązanie do tematu, pomysł, estetyka oraz wykonanie pracy.\nOrganizator przewiduje przyznanie nagród rzeczowych za zajęcie I, II, i III miejsca w każdej kategorii oraz przyznanie wyróżnień.\nOrganizatorzy zastrzegają sobie prawo przyznania nagród rzeczowych i wyróżnień zgodnie z decyzją podziału zaproponowaną przez Komisję Konkursową.\nNagrody rzeczowe nie podlegają zamianie na inne, ani zamianie na ekwiwalent pieniężny.\nNagrody zostaną wręczone laureatom podczas Gali kończącej projekt w dniu 27 marca 2020 roku w Auli w budynku 1 Liceum Ogólnokształcącego, plac Krasińskiego 1, Nowy Targ. Podczas spotkania nastąpi prezentacja najciekawszych prac, które wzięły udział w konkursie.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do zaprezentowania na wystawach, prezentacjach, lokalnej prasie i stronach internetowych tylko wybranych przez siebie prac.\nZgodnie z punktem III. 4 regulaminu przystąpienie do konkursu jest równoznaczne z nieodpłatnym przeniesieniem praw autorskich do wykonanej pracy na Organizatora tj. Powiatowego Centrum Kultury w Nowym Targu, począwszy od daty wpłynięcia pracy na konkurs.\nUdział w konkursie jest jednoznaczny z nieodpłatnym udzieleniem prawa do wykorzystania przez Organizatora prac do druku w dowolnej liczbie publikacji i nakładzie, fotografii tych prac, umieszczania w Internecie oraz innych formach utrwaleń nadających się do rozpowszechniania, prezentowania oryginalnych prac publicznie w ramach działalności organizatora.\nZgłoszenie pracy plastycznej do konkursu jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na przetwarzanie danych osobowych autora pracy konkursowej. Dane osobowe uczestników konkursu będą przetwarzane przy zachowaniu zasad określonych w ustawie o ochronie danych osobowych.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do zmiany postanowień niniejszego regulaminu. Wszelkie zmiany regulaminu opublikowane zostaną na stronie internetowej: pck.nowotarski.org.pl\nPodanie nieprawdziwych lub niepełnych danych osobowych, albo nie podanie ich spowoduje wykluczenie z udziału w konkursie.


eduteka Szkoła podstawowa Pozostałe Technika Co to jest pełna klimatyzacja?\nPełna klimatyzacja nie tylko wentyluje, ale także oczyszcza powietrze i pozwala utrzymać jego wilgotność oraz temperaturę w żądanych granicach. System może składać się z klimatyzatora i przewodów rozprowadzających powietrze lub z osobnych klimatyzatorów umieszczonych w oknach i ścianach.\nTypowy system klimatyzacyjny usuwa zużyte powietrze z pomieszczenia rurami wyciągowymi, miesza je ze świeżym powietrzem zasysanym z zewnątrz, a następnie filtruje mieszankę, celem usunięcia zeń zanieczyszczeń. Tak przefiltrowane powietrze przechodzi teraz przez zespół chłodzący, w którym usuwa się zeń wilgoć. Cząsteczki pary wodnej skraplają się w obniżonej temperaturze, a powstałe kropelki rosy są następnie usuwane. Powietrze jest potem podgrzewane do wymaganej temperatury i przepuszczane przez filtr usuwający zapachy.\nNiekiedy powietrze przepuszczane jest jeszcze przez nawilżacz, który dodaje do powietrza ściśle określoną ilość pary wodnej. Proces przeprowadza się celem uzyskania powietrza o dokładnie określonych parametrach, jakie bywa potrzebne w niektórych procesów technologicznych. Na koniec uzdatnione powietrze jest wdmuchiwane do pomieszczeń pod ciśnieniem nieco wyższym od atmosferycznego, tak aby wypychało znajdujące się w nich zużyte powietrze.


Jak zorganizować sobie warsztat w małym mieszkaniu?\nStrona główna › Aktualności › Jak zorganizować sobie warsztat w małym mieszkaniu?\nNiektórzy z początkujących elektryków/elektroników borykają się z problemem tego, jak na małej powierzchni zorganizować sobie warsztat do majsterkowania i tworzenia różnorakich projektów.\nW swoim filmie EMSI-Tech we współpracy z żoną, ukazał nam (w humorystyczny sposób) przykładowe zorganizowanie warsztatu w niewielkim pokoju. Autor w swoim warsztacie zmieścił mnóstwo cennego (np. przy tworzeniu projektów) sprzętu oraz narzędzi i elementów elektronicznych oraz elektrycznych.\nW filmie zaprezentowano ciekawy miernik z funkcją oscyloskopu. czytaj dalej\nCo kryje wnętrze oscyloskopu AARONTEK 30MHz?\nW filmie przybliżono wnętrze podręcznego oscyloskopu. czytaj dalej\nZapraszamy do krainy majsterkowania - naprawa radia\nW filmie ukazano naprawę radia nadesłanego autorowi przez widza. czytaj dalej\nCo wiesz o falownikach?\nFilm przybliża pokrótce informacje o falownikach. czytaj dalej


Wynagradzanie pracowników w firmie - poziom i struktura płacy, indywidualne zróżnicowanie wynagrodzeń. - Strona 2 - Pracownik i ZUS - Mała firma - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Firma > Mała firma > Pracownik i ZUS > Wynagradzanie pracowników w firmie - poziom i struktura płacy, indywidualne zróżnicowanie wynagrodzeń.\nWynagradzanie pracowników w firmie - poziom i struktura płacy, indywidualne zróżnicowanie wynagrodzeń.\nWynagrodzenie jest tym, co w pieniądzu otrzymuje pracownik za swoja pracę. Po wypłaceniu wynagrodzenia, pracodawca może uważać, że rozliczył się z pracownikiem i nie ma wobec niego bieżących zobowiązań. Oprócz wynagrodzenia, pracownika i pracodawcę łączą jeszcze inne wzajemne ustalenia np. co do długości wiążącej ich umowy, warunków jej wypowiedzenia, czasu pracy itd.\nNie sposób tu podawać gotowe rozwiązania odnoście poziomu czy struktury wynagrodzeń w firmie. Wszystko zależy od indywidualnych cech danego przedsiębiorstwa i otoczenia w jakim funkcjonuje. Ale na przykład dobrą zasadą jest kiedy wynagrodzenie zastępcy szefa to kwota 0,7 do 0,8 jego wynagrodzenia. Wynagrodzenie pracownika względem przełożonego, może mieć już znacznie większy przedział. Nawet od 0,6 do 0,9 jego pensji. Nie tak rzadko, wynagrodzenie kierownika jest tylko nieznacznie wyższe od płacy podwładnych. Różni się jedynie tak zwanym dodatkiem funkcyjnym. Warto pamiętać też o zróżnicowaniu wynagrodzeń względem różnych funkcji, a nie tylko względem hierarchii. Powinniśmy mieć dobrze umotywowany pogląd jakie zróżnicowanie płacy i czy w ogóle, ma być pomiędzy wynagrodzeniem asystenta zarządu; szefa kadr; głównego technologia czy księgowego; kierownika działu sprzedaży czy szefa utrzymania ruchu?\nPomocnym narzędziem wykorzystywania motywacyjnej funkcji wynagrodzeń jest ich indywidualnie różnicowanie. Załóżmy, że na dwóch całkowicie odległych od siebie stanowiskach pracy np. główny technolog i szef sprzedaży, albo księgowa z działu płac i asystent szefa produkcji, przewidziany jest dokładnie taki sam poziom płacy i struktura płacy niczego nie tu nie różnicuje. Ale zastosowanie indywidualnego różnicowania wynagrodzeń, pozwala (jeśli jest do tego uzasadnienie) na różnicowanie wynagrodzenia na tych stanowiskach. Będąc teoretycznie na tym samym poziomie płacowym, jeden pracownik może mieć wynagrodzenie plasujące się w dolnym przedziale przewidywanym dla tej funkcji, a drugi, w przedziale wyższym od tego pierwszego. Zresztą to samo sprawdza się w odniesieniu do dwóch i więcej tych samych stanowisk pracy, jeśli zechcemy różnicować to wynagrodzenie w zależności od stażu pracy czy kwalifikacji, albo od obydwu tych elementów razem.\nWiadomo, że jest to frustrujące dla pracownika, kiedy od długiego czasu nie otrzymuje podwyżki wynagrodzenia za swoją pracę. Uznaniowość, w tym zakresie, może mieć liczne wady, patrząc z punktu widzenia motywowania załogi. Ale już przyjęcie zasady, że każde, kolejne 6 przepracowanych miesięcy, na danym stanowisku, to automatyczna podwyżka o 3; 5 czy 10%, w ramach obowiązującego przedziału wynagrodzenia, z całą pewnością może przyczyniać się do stabilizacji załogi. Jeśli wszystkie kalkulacje i szacowania, w firmie, w zakresie efektywności ekonomicznej, będą opierać się na założeniu maksymalnego pułapu wynagradzania, takie działanie nie jest niczym niebezpiecznym, patrząc z punktu widzenia finansów. Firmie nic nie grozi. A jeśli pracownik osiągnie już maksymalny pułap przewidziany na swoim stanowisku? No cóż, pamiętajmy, że nigdy nie powinno to dotyczyć pracownika względnie nowego w firmie. Jeśli to jest np. główna księgowa po wielu latach pracy, albo wyspecjalizowany sprzedawca to może być raczej trudno o awans. W takich wypadkach pozostają premie uznaniowe. Nie można też zapominać, że po latach poziom płac ulega zmianie. Najczęściej polega to na podwyższeniu poziomu, co też daje pracodawcy pewne pole manewru. Dodatkowo, pamiętać należy też o pozapłacowych formach motywowania.\nZobacz: Obniżenie stawek za nadgodziny - recepta na bezrobocie?\nminimalne wynagrodzenie 2013, pracodawca, pracownik, wynagrodzenie\nWpływ elastycznego czasu pracy na zwolnienia pracowników


William Morris Davis – Wikipedja, wolna encyklopedia\nUrodził się w rodzinie kwakruw, jego babką od strony matki była Lucretia Mott, znana feministka i prawnik. Ukończył studia na Uniwersytecie Harvarda w 1869, rok puźniej zdobył stopień Master of Engineering.\nPżez okres tżeh lat pracował w Curdobie w Argentynie jako meteorolog, puźniej był asystentem Nathaniela Shalera – amerykańskiego paleontologa i geologia; od 1879 był wykładowcą geologii na Harvardzie. W tym samym roku ożenił się.\nZajmował się badaniem procesuw erozyjnyh – wpływu działalności żek na ukształtowanie powieżhni Ziemi. Jego teorie obecnie uważane są za zbyt uproszczone, jednak wniusł duży wkład w rozwuj geomorfologii. Uważał, że bieg żeki dzieli się na tży odcinki: gurny, środkowy i dolny – z każdym z nih wiążą się harakterystyczne formy ukształtowania powieżhni. Twurca teorii cykli geograficznyh.\nBył założycielem Stoważyszenia Geografuw Amerykańskih (ang. Association of American Geographers w 1904, angażował się w działalność Narodowego Toważystwa Geograficznego (ang. National Geographic Society), pisząc liczne artykuły dla ih magazynu („National Geographic”). Wykładał gościnnie w wielu uniwersytetah w całyh Stanah Zjednoczonyh i w Europie.\nW 1911 odbył 9 tygodniową podruż po Włoszeh i Walii, w kturej uczestniczył polski geograf Ludomir Sawicki. Emerytowany z uczelni w 1912. Po śmierci żony, ożenił się po raz drugi (1914) i tżeci (1928). Zmarł w Pasadenie w Kalifornii, krutko po swoih 84 urodzinah.\nTę stronę ostatnio edytowano 1 lut 2019, 16:22.


grafika użytkowa - Sztuka Tworzenia Marki\nUX stron internetowych\nJak stworzyć dobry plakat?\nSztuka Tworzenia Marki\nJeśli nie znasz pojęcia grafika użytkowa to nic nie szkodzi. Obcujesz z nią codziennie. Stykasz się z nią jadąc do pracy w reklamach, wchodząc do restauracji, barów i innych miejsc. Oglądasz ją również widząc nazwy ulic, informacje kierunkowe i inne. Grafika użytkowa może być również częścią identyfikacji wizualnej marki. Jednym z najlepszych przykładów takiej grafiki…\nW prosty sposób pokazujemy Sztukę Tworzenia Własnej Marki oraz budujemy narzędzia do promocji marki i jej produktów w internecie i nie tylko.\nMasz pytania? Potrzebujsz oferty?\nPo drugiej stronie jest człowiek, który odpowie.\nWejdź również na nasz FB\n19:43 08 Aug 19\npolecam..budowanie marki od podstaw, rzetelna firma, rzeczowa, kreatywna i profesjonalna obsługa klienta..Warto współpracować.czytaj więcej\n16:13 07 May 19\nProfesjonalnie, kreatywnie i sprawnie, bardzo miły kontakt. Polecam!\n08:34 18 Apr 19\nPolecam Pana Mateusza, jako wykwalifikowanego specjalistę oraz cierpliwego mentora w kwestiach technicznych dotyczących stron www . Pan Mateusz przygotowywał dla mnie stronę w Word Press. Zawsze mogłam i mogę liczyć na Jego wsparcie techniczne. Polecam!czytaj więcej\n23:16 16 Feb 19\nWspółpracowałam z Panem Mateuszem, było bardzo rzetelnie, rzeczowo i na czas. Powstała strona dokładnie taka jaką chciałam, nie było żadnego problemu z kontaktem i omówieniem na bieżąco spraw. Jednym słowem bardzo dobra współpraca i godna polecenia osoba. W razie potrzeby w przyszłości na pewno nie będę szukała innego adresu. Polecam!czytaj więcej\n10:43 27 Nov 18\nBardzo Polecam!!! Pełen profesjonalizm i 100% zadowolenia. Bardzo miły kontakt i fachowa obsługa! Można powierzyć losy swojej powstającej firmy w ręce "Sztuka tworzenia marki" bez zastanowienia.czytaj więcej\n13:12 09 Jul 18\nBardzo solidna firma, rzetelna, otwarta na pomysły i uwagi klienta a jednocześnie wskazująca różne ciekawe rozwiązania odpowiednio do branży. Potrzebowałam nowoczesnej strony internetowej dla mojej firmy i taką otrzymałam, wraz ze szkoleniem w zakresie jej obsługi i nanoszenia zmian. Jestem bardzo zadowolona ze współpracy z Panem Mateuszem. Został mi polecony przez zadowolonego klienta i ja też serdecznie polecam współpracę z nim i całą Sztuką Tworzenia Marki. :)czytaj więcej\n09:05 09 Jul 18\nNajbardziej profesjonalna firma, która tworzy www, z jaką współpracowałam. Funkcjonalność oraz wygląd zrobionych przez nich stron jest na wysokim poziomie. Komunikacja przebiegała sprawnie, wszystkie ustalenia zawsze były realizowane w ustalonym terminie. Zdecydowanie polecam! Na pewno będę dalej korzystać z ich usług.czytaj więcej\n© 2019 Sztuka Tworzenia Marki


Caritas Polska dla matek w kraju dotkniętym humanitarną katastrofą - Caritas Polska\nJesteś tutaj: Caritas Polska / Aktualności / Caritas Polska dla matek w kraju dotkniętym humanitarną katastrofą\n26 maja 2020 Caritas na świecieAktualnościJedynka\n– Od połowy 2019 roku Caritas Polska wraz z Polską Akcją Humanitarną wspiera funkcjonowanie przychodni we wsi Imran pod Adenem, która świadczy opiekę zdrowotną dla 6,5 tys. okolicznych mieszkańców. Przychodnia została częściowo zniszczona w walkach w 2015 roku i od tego czasu działała z przerwami, w bardzo ograniczonym zakresie. Dzięki polskim darczyńcom możliwe było zakupienie leków i sprzętu, do placówki jest dostarczana woda oraz są wypłacane wynagrodzenia dla personelu, który został przeszkolony ze względu na zagrożenie epidemiologiczne – przypomina Marianna Chlebowska, koordynatorka projektów zagranicznych Caritas Polska. – Od maja wsparcie przychodni zostało rozszerzone o pokrycie kosztów funkcjonowania oddziału położniczego. W 2019 roku dwie położone asystowały przy 188 porodach w Imran i okolicach. Wiele pacjentek nie przychodzi do ośrodka na konsultacje, gdyż w przychodni nie czują się swobodnie. Rozwiązaniem może być zbudowanie osobnego wejścia na oddział położniczy – dodaje Marianna Chlebowska.\n– Mieszkańcy Imran żyją w skrajnym ubóstwie – przyznaje Norees Mohadar, położna związana z ośrodkiem w Imran od ponad dwudziestu lat. – Niestety, brakuje im wiedzy na tematy związane z prokreacją, więc moją rolą jest ich edukować. Czasem pracuję w przychodni, ale przede wszystkim odwiedzam pacjentki w domach. Ośrodek zdrowia posiada tylko jedno wejście, wspólne dla mężczyzn i kobiet. Wiele ciężarnych pacjentek nie czuje się w tych warunkach na tyle komfortowo, aby przyjść do przychodni, decydują się nawet na poród w domu. Osobne wejście to zmieni i umożliwi porody w klinice – uważa jemeńska położna.\nZdjęcia: ośrodek zdrowia w Imran (fot. Caritas Polska) oraz oddział położniczy (fot. PAH)\nhttps://caritas.pl/wp-content/uploads/2020/05/przychodnia-w-imran-fot-caritas-polska.jpg 3024 4032 Przemysław Bogusz https://caritas.pl/wp-content/uploads/2020/10/logo-30.png Przemysław Bogusz2020-05-26 09:24:092020-05-26 09:26:49Caritas Polska dla matek w kraju dotkniętym humanitarną katastrofą


Kierowco, noga z gazu. Chyba, że prosisz się o mandat - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nKierowco, noga z gazu. Chyba, że prosisz się o mandat\nOpublikowano: wt, 11 wrz 2018 11:59 2018-09-11T11:59:00.000Z\nWiadomości W środę policjanci z komend miejskich i powiatowych z całego Mazowsza będą prowadzili działania „Prędkość”. Mundurowi skupią się głównie na tych kierowcach, którzy nie przestrzegają ograniczeń prędkości.\nW środę policjanci z komend miejskich i powiatowych z całego Mazowsza będą prowadzili działania „Prędkość”. Mundurowi skupią się głównie na tych kierowcach, którzy nie przestrzegają ograniczeń prędkości.\n- Jak wynika z policyjnych statystyk, głównym zagrożeniem w ruchu drogowym jest nadmierna prędkość pojazdów, gdyż im większa prędkość, tym trudniej uniknąć wypadku i tym poważniejsze są obrażenia u ofiar - przekonują policjanci. - Utrzymujący się wysoki poziom zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w kraju, jak również na terenie garnizonu mazowieckiego, spowodowany jest m.in. nagminnym łamaniem obowiązujących przepisów ruchu drogowego przez kierujących, a w szczególności dotyczących ograniczeń prędkości.\nPolicjanci podpierają się danymi. Jeśli kierujący jedzie z prędkością 75 km/h, na niebezpieczeństwo zareaguje dopiero po przejechaniu około 21 metrów, przy czym droga hamowania wyniesie 31 metrów. Oznacza to, że auto zatrzyma się po przejechaniu 52 metrów od chwili zauważenia przez kierowcę niebezpieczeństwa. A jak to wygląda w obszarze zabudowanym? W tym przypadku kierowca na ogół dostrzega pieszego na jezdni około 36 metrów przed pojazdem, co oznacza, że do potrącenia dojdzie przy prędkości 53 km/h. Jak pokazują międzynarodowe badania, spadek średniej prędkości o 5% powoduje spadek liczby wypadków o 10%.


Wysłany: Czw 18:30, 01 Mar 2012\nNo i bardzo dobrze, że są sprzymierzeńcy co podobnie myślą i jeżeli Wasza postawa Rodziców będzie stała nie chwiejna, jasna i stanowcza, że jednak nie popieracie i nigdy nie poprzecie takiego związku na "kocią łapę", plus i przede wszystkim modlitwa, to i coś się zmieni. Tak jak powyżej ks. Martyna mówił:\n"Matka, ojciec, nie mogą wyrzec się swoich dzieci, nawet kiedy bardzo zbłądzą, jak nie wyrzekł się ewangeliczny ojciec swego marnotrawnego syna. Niemniej, nigdy nie mogą stwarzać choćby cienia pozoru, że godzą się na taki stan rzeczy. Powinni jasno dać swemu synowi czy córce do zrozumienia, że chociaż zawsze będą ich kochać, to nigdy nie pogodzą się z tym, by żyli oni w grzechu śmiertelnym, bez możliwości uzyskania rozgrzeszenia. Taki kategoryczny sprzeciw będzie prawdziwym aktem miłości, która ma na względzie dobro doczesne i wieczne dziecka."\nWysłany: Śro 11:25, 21 Mar 2012\nPiękna wypowiedz w tym temacie amerykańskiego Arcybiskupa Fulton J. Sheena:\nNiektórzy pytają, dlaczego powinno się chrzcić dzieci, zanim będą w stanie same o tym zdecydować? A dlaczego powinno się je karmić? Czy pytamy je o zdanie, zanim przekażemy im nasze nazwisko? Jeśli otrzymuje ono nazwisko rodzinne, rodzinną fortunę, pozycję rodziny w hierarchii społecznej czy rodzinne dziedzictwo, dlaczego nie powinno ono również otrzymać religii, którą wyznaje jego rodzina? W naszym kraju nie czekamy, aż dziecko skończy 21 lat, aby mogło wówczas samo zadecydować, czy chce zostać obywatelem amerykańskim i czy pragnie posługiwać się językiem angielskim. Rodzi się ono Amerykaninem; podobnie we Chrzcie św. rodzimy się jako członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa. Jeśli ktoś będzie czekał aż do pełnoletności, aby dopiero wtedy nauczyć się czegoś o swoich relacjach z Panem, który go zbawił, w międzyczasie nauczy się innego katechizmu, katechizmu swoich namiętności, swoich żądzy i swojej zmysłowości.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Śro 20:52, 24 Lip 2019, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 11:43, 21 Mar 2012\nZauważyłem, że w tut. małżeństwach mieszanych występują przypadki kiedy to jedna ze stron chce ochrzcić swoje dziecko w kraju ojczystym. Często zwlekają, z tego powodu, nawet kilka lat .... Życie na emigracji jest inne od tego do jakiego przyzwyczajono nas w domu.\nWysłany: Śro 11:56, 21 Mar 2012\nAle to powyższe powiedział już śp. pamięci amerykański arcybiskup i on doskonale znał mentalność tamtejszego społeczeństwa i sytuację jaka była. On żył we współczesnych czasach. Zmarł 9.12.1979 w swej kaplicy przed Najświętszym Sakramentem.\nW 2002 otwarto jego proces beatyfikacyjny\nProszę zaglądać na stronę Jemu poświęconą, niesamowita osobowość.\nA małżeństwa mieszane są bardzo szkodliwe i Kościół nigdy nie zachęcał do takich małżeństw, to po SW II tak bardzo się to rozpleniło - chory "ekumenizm"