Projekt: Przebudowa targowiska miejskiego w Kłobucku\nOkres realizacji: Projekt planowany do realizacji latach 2011-2012 pod warunkiem otrzymania dofinansowania\nBudżet projektu: Planowany koszt 2.370.000,00 zł (Fundusze strukturalne: 948.000,00 zł Krajowe środki publiczne: budżet jednostek samorządu terytorialnego: Gmina Kłobuck: 1.422.000,00 zł)\nPlac targowy położony jest w centrum Kłobucka w obrębie jednej działki ewidencyjnej nr 4438/37 obręb Kłobuck, o powierzchni 18 925 m2. Właścicielem działki jest Gmina Kłobuck. Jest to teren zagospodarowany jednofunkcyjnie, ogólnodostępny, nieogrodzony o kształcie zbliżonym do prostokąta. Teren ten jest dobrze skomunikowany. Prowadzą do niego trzy zjazdy z dróg publicznych: ul. Targowej, ul. Szkolnej i ul. Rómmla oraz ciąg pieszy z ul. Bohaterów Bitwy pod Mokrą. Na terenie targowiska znajdują się obiekty kubaturowe: pawilony handlowe i sanitariaty. Istniejące ciągi piesze są częściowo asfaltowe oraz wyłożone płytami betonowymi. Teren przecina wiele sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Na placu utwardzone jest ok. 3900 m2 nawierzchni, ok. 40 % jest zniszczona i wymaga remontu. Częściowo są to nawierzchnie asfaltowe, częściowo betonowe wykonane metodą gospodarczą. Pozostałą część stanowią nawierzchnie gruntowe.\nKłobucki targ od wielu lat przyciąga na zakupy zarówno mieszkańców miasta, jak i z okolicznych miejscowości. Środa i sobota są tradycyjnie dniami targowymi w Kłobucku. W powszechnej opinii mieszkańców plac w trakcie dni targowych jest też miejscem spotkań towarzyskich mieszkańców powiatu kłobuckiego.\nW chwili obecnej na targowisku handel prowadzony jest w sposób chaotyczny i prowizoryczny, co skutkuje nie przestrzeganiem przepisów, szczególnie w zakresie handlu artykułami spożywczymi. Ponadto niekontrolowane rozprzestrzenianie się straganów prowadzi do utrudnień komunikacyjnych w Śródmieściu.\nPlac jest użytkowany jedynie dwa dni w tygodniu (monofunkcyjność terenu). Przykłady innych miast sugerują, że teren z racji swojego położenia ma szansę generować korzyści również w inne dni tygodnia.\nPrzebudowa targowiska miejskiego jest szczególnie zasadna w związku z rewitalizacją Rynku im. Jana Pawła II oraz modernizacją budynku Miejskiego Ośrodka Kultury.\nWszystkie trzy wymienione wyżej obiekty będą stanowiły zintegrowaną i komplementarną względem siebie przestrzeń publiczną ogniskującą życie społeczne miasta Kłobuck.\nObecnie, nie można stwierdzić, aby teren ten pełnił w sposób właściwy funkcje targowiska miejskiego oraz placu – przestrzeni publicznej. Teren jest zdegradowany przestrzennie i technicznie.\nPlac pozostanie dalej własnością gminy. Projekt zakłada, że na terenie targowiska nadal będzie się odbywał wyłącznie handel sezonowy. Nie planuje się budowy stałych obiektów kubaturowych, natomiast pozostanie możliwość rozkładania przenośnych stanowisk handlowych. Zarówno drobni handlarze jak i mieszkańcy wykazują potrzebę istnienia tego typu handlu.\nBiorąc pod uwagę stan istniejący plac wymaga modernizacji. Zakłada się:\n- budowę nagłośnienia,\n- utwardzenie kostką brukową całego placu z wydzieleniem za pomocą różnych kolorów kostki ciągów komunikacyjnych i sektorów handlu,\n- wykonanie ogrodzenia wraz z budową bram wjazdowych.\nPozostawienie wolnego placu pozwoli realizować również inne funkcje poza tradycyjnymi dniami handlowymi. Plac będzie służył m.in.: jako plac manewrowy dla nauki jazdy. Plac będzie również pełnił rolę parkingu dla: Miejskiego Ośrodka Kultury oraz hali sportowej w Gimnazjum w Kłobucku, a także jako miejsce postojowe w trakcie ważnych wydarzeń (imprezy, obchody świąt) odbywających się na Rynku im. Jana Pawła II.\nProjekt zakłada wprowadzenie dwóch podstawowych funkcji:\n- gospodarczej w postaci uporządkowanego, nowoczesnego drobnego handlu. - edukacyjnej w postaci stworzenia terenu do nauki jazdy na rowerach dla dzieci i młodzieży z Kłobucka – „miasteczko ruchu drogowego dla dzieci i młodzieży”.\nPlanuje się również organizację imprez wystawienniczych związanych ze specyfiką powiatu kłobuckiego: wystawę ogrodnictwa, wystawę sprzętu rolniczego, wystawę materiałów budowlanych.\nDziałania społeczne związana z realizacją projektu\nRealizacja projektu przyczyni się do poprawy standardu prowadzenia działalności handlowej, estetyki miejskiej przestrzeni publicznej, dywersyfikacji funkcji realizowanych w ramach targowiska miejskiego np.: organizacja imprez masowych. Oprócz tego projekt przyczyni się do zwiększenia ilości miejsc parkingowych w śródmieściu Kłobucka.\nPlac targowy w Kobucku - stan obecny


Z Podkarpacia na Słowację na rowerze. Powstaje sieć ścieżek rowerowych na pograniczu - Fundusze europejskie\nZ Podkarpacia na Słowację na rowerze. Powstaje sieć ścieżek rowerowych na pograniczu\naw/PAP • 23 maja 2017 - 12:14\nOznakowanych zostanie ponad 200 km ścieżek turystycznych; 150 km w Polsce i ponad 50 km na Słowacji. (fot.pixabay)\nPartnerami przedsięwzięcia są Nadleśnictwo Rymanów Lasów Państwowych oraz nadleśnictwo Lasów Republiki Słowackiej we Vranovie nad Toplou.\n"Leśnicy obu krajów chcą promować dziedzictwo przyrodnicze i kulturowe tego regionu" - powiedział rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie Edward Marszałek.\nTrasa powstanie na już istniejących drogach leśnych i szlakach turystycznych. Po stronie słowackiej zaplanowana została przebudowa czterokilometrowego odcinka drogi leśnej służącej do transportu drewna, a po stronie polskiej prace zostaną wykonane na trzech odcinkach dróg leśnych.\nOznakowanych zostanie ponad 200 km ścieżek turystycznych; 150 km w Polsce i ponad 50 km na Słowacji. Po obu stronach granicy wybudowanych zostanie m.in. siedem wiat.\nW latach 2014-20 na programy transgraniczne z udziałem Polski zaplanowano 820 mln euro; na współpracę polsko-słowacką 150 mln euro.


Aby życie było komfortowe | Mysz 3d\nBSR – samolot bezzałogowy 18 czerwca 2014\nOgólnie wiadomo, że głównym bodźcem do rozwoju techniki było wojsko. Jednym z takich cudów techniki jest bsr, czyli samolot bezzałogowy. Są to bezzałogowe aparaty latające i jak sama nazwa wskazuje …\nCzym jest technika? 7 lipca 2014\nKażdy z nas inaczej rozumie słowo technika. Nieraz mylimy to słowo z technologią, czyli wiedzą o wytwarzaniu różnych rzeczy. Natomiast technika ma parę definicji. Można powiedzieć, że technika to urządzenia …\n« Skanowanie w nowoczesnych programach\nRola matematyki w technice »\nZ pewnością każdy z nas doskonale wie o tym, że w dzisiejszych czasach bardzo wiele ludzi decyduje się na to, aby po prostu stwarzać sobie jak najlepsze warunki do życia. Co zatem i my sami powinniśmy zrobić w sytuacji, gdy zdecydujemy się na to, aby odpowiednio żyć w jak najlepszych warunkach? W takim wypadku powinniśmy zdecydować się przede wszystkim na to, aby skorzystać z oferty specjalnych firm, które to są w stanie dostarczyć nam odpowiednie multimedia. Idealnym rozwiązaniem może okazać się to, abyśmy poszukali takiej firmy, która to posiada w swojej ofercie specjalne pakiety, dzięki którym będziemy mogli zaoszczędzić naprawdę sporo pieniędzy. Dzięki takim pakietom załatwimy wszystkie sprawy związane z multimediami w jednym miejscu i za jednym podpisem. Warto również wiedzieć o tym, że takowe pakiety są dużo bardziej opłacalne niżeli to, gdy musielibyśmy podpisywać umowę na każdą usługę z osobna. Dlatego też, naprawdę warto wiedzieć o tym, w jaki sposób oszczędzać a multimediach.\nNiskie rachunki za telefon\nMotoryzacja a technika\nNiskie rachunki za telefon Z pewnością każdy z nas doskonale wie o tym, że w życiu człowieka bardzo ważnym może okazać się przede wszystkim to, aby zaoszczędzić jak najwięcej pieniędzy. Co zatem i my...


Strefa wolna od ideologii LGBT - blog GPS\n21 września 2020, 16:07 337 odsłon\nUnia Europejska i kandydat na prezydenta USA protestują przeciwko tym deklaracjom - uznają, że to łamie prawa człowieka i dyskryminuje osoby niestandardowo uprawiające seks. A zatem uznają, że prawidłowa, niedyskryminacyjna, zgodna w prawami człowieka, deklaracja powinna brzmieć mniej więcej tak: "Deklarujemy, że samorząd, który reprezentujemy, będzie ingerować w prywatną sferę seksualnego życia Polek i Polaków."\nKilka polskich gmin ogłosiło, że nie chce wiedzieć, kto z kim śpi i dlaczego, oraz jak uprawia seks. Gminy nie będą tego badać, urzędnicy nie będą o to pytać, nikt się tym nie będzie interesować. Gmina nie chce wiedzieć czy jej mieszkaniec, albo jakiś gość, to heteroseksualista, homoseksualista, czy jakaś osoba niebinarna. Gmina nie chce w to wnikać i to regulować.\nAmerykańska cenzura natęża się... <- poprzednia notka\nnastępna notka -> Smakowanie starych form\nTagi: #gps65, #Ideologia, #LGBT, #UE, #USA\nOpublikowano: 21 września 2020, 16:07 ; Ostatnia aktualizacja: 25 września 2020, 11:48


Agro-Land Marek Różniak | Fachowa kontrola kombajnu po żniwach. Dlaczego jest konieczna? - Wiadomości\nDla niektórych gospodarzy wstępna diagnostyka bywa jednak kłopotliwa. Trudno samemu poprawnie określić stopień zużycia elementów roboczych, co może skutkować niemiłą niespodzianką w okresie kolejnych żniw. – Rolnicy zwracają uwagę na uzależnienie cen płodów od ich jakości – dlatego zbiory powinny się odbywać precyzyjnie przygotowanym kombajnem w optymalnym terminie – dodaje ekspert z CLAAS Polska.\nJak ograniczyć ryzyko wystąpienia awarii?\nKontrola pożniwna Aby zredukować nieplanowane koszty, eksperci zalecają wcześniejsze przygotowanie maszyny, co pozwoli zwiększyć jej wydajność i zapobiec przerwom w pracy z powodu awarii. Kontrola kombajnu po zakończeniu żniw powinna w szczególności zainteresować tych rolników, którzy każdego roku zbierają kukurydzę. Żniwa kukurydziane zdecydowanie bardziej obciążają maszynę niż tradycyjne żniwa zbożowe.\n– Eksperci serwisowi dealerów CLAAS przykładają szczególną wagę do tych punktów kombajnu, które decydują o bezpieczeństwie pracy. Zalecamy zamówienie części z dużym wyprzedzeniem, co znacznie ograniczy koszty – dodaje przedstawiciel CLAAS Polska. Sam proces kontroli związany jest również z czyszczeniem oraz konserwacją określonych podzespołów, m.in. sita, zbiornika ziarna czy przenośników. Na te elementy należy zwrócić szczególną uwagę w przypadku omłotu kukurydzy. Wyczyszczona i zakonserwowana maszyna jest przygotowana do garażowania i w ten sposób może bezpiecznie czekać do kolejnych żniw bez ryzyka usterki. Zalety korzystania z kontroli pożniwnej doceniają rolnicy, którzy na co dzień pracują na kombajnach CLAAS. Jedną z takich osób jest Grzegorz Czupryniak, rolnik posiadający gospodarstwo rodzinne, w którym wykorzystuje aż pięć maszyn CLAAS.\n– Wybraliśmy te maszyny ze względu na serwis, bardzo dobre walory techniczne sprzętu oraz niskie zużycie paliwa, co jest istotne w dłuższej perspektywie – mówi Grzegorz Czupryniak. – Kontrola pożniwna przeprowadzana jest u nas co roku. Dzięki szybkiej i precyzyjnej weryfikacji nasze maszyny doskonale radzą sobie w okresie żniwnym. Serwis dokładnie sprawdza sprzęt i kieruje się sugestiami już wcześniej odnotowanymi przez operatora w czasie żniw. Kontrola wykonywana jest bezpłatnie, pokrywany jest jedynie zakup części czy materiałów eksploatacyjnych, które są niezbędne do przeprowadzenia naprawy – dodaje gospodarz (całą opinię Grzegorza Czupryniaka można znaleźć TUTAJ).\n– MEDION poradził sobie ze 100 hektarami bez żadnych przygód. Wszystko szło tak, jak należy. Po części za sprawą przeglądu, który zrobiliśmy wiosną.\nSporo elementów było wymienionych na nowe – twierdzi w podsumowaniu żniw popularny youtuber.


panele ścienne drewnopodobne\nSeria wykładów Douglasa C. Allena z 2011 roku na CAA kontynuuje swoją długą listę imponujących gości wykładowców z George Hargreaves z Hargreaves Associates w dniu 6 kwietnia. Pod jego kierownictwem, Hargreaves Associates, biura w San Francisco, w Kalifornii, Cambridge, Massachusetts, Nowym Jorku i Londynie, otrzymał 34 krajowe nagrody od American Society of Landscape Architects. Pan Hargreaves był artystą rezydującym w American Academy of Rome w 2009 roku. Przez 20 lat wykładał w Graduate School of Design na Uniwersytecie Harvarda, przez 12 lat był tam etatem i pełnił funkcję przewo...\nNajczęściej spotykane są złącza kielichowe, podobne jak w rurach kamionkowych oraz złącza na różnego rodzaju zakłady. Przy rurach o złączach kielichowych można stosować ten sam sposób ich uszczelnienia co i w rurach kamionkowych, tj. na sznur konopny z zalaniem reszty kielicha smołą pogazową z dodatkiem paku lub bitumem. Ten rodzaj złącz chociaż jest pod względem technicznym najlepszy, jest jednak kosztowny i dlatego coraz częściej, jako materiał uszczelniający stosuje się zaprawę cementowo-piaskową. Zaprawą tą, o stosunku cementu do piasku 1 : 2 do 1: 3, wypełnia się szczelnie ...\nDach żebrowy oparty na trzech ścianach nośnych. Dach składa się z płyty, żebra i wieńca. W środku dach opiera się na ścianie za pomocą podciągu podpartego słupami. W celu rozłożenia nacisku na większą powierzchnię muru daje się zwykle pod słupami żelbetowe poduszki. W budynkach przemysłowych o większej rozpiętości stosuje się ostatnio cienkościenne konstrukcje dachowe o powierzchniach wichrowatych. Przykładem takiej żelbetowej cienkościennej konstrukcji dachowej jest cienkościenna konstrukcja konoidalna. W budynkach miejskich są powszechnie stosowane dachy żelbetowe...\nDzięki uprzejmości SHJ Works Zaprojektowany przez SHJ (Simon Hjermind Jensen) Works, Fire Shelter: 01 to osobisty projekt zlokalizowany w Sydhavnstippen w Kopenhadze. Inspirując się architekturą ludzi etnicznych i koczowniczych, punkt wyjścia do projektu wyłonił się z fascynacji tego miejsca. To tymczasowy projekt i eksperyment projektowy, który ma na celu uczczenie tego miejsca. Projekt ma publiczny dostęp i tworzy doświadczenia o charakterze przestrzennym i społecznym. Więcej zdjęć i opis architekta po przerwie. W jej tworzeniu nikt nie został poproszony o radę, ani nikt...\nNajnowsze zdjęcia w galerii panele ścienne drewnopodobne :\nhttp://www.logopedawarszawa.org.pl 751#płoty na balkon , #wypożyczalnia przyczep castorama , #olx łyżwy figurowe , #woda z octem do mycia , #pt2399 , #lpc1768 , #komputer piszczy , #mata podłogowa grzewcza , #olx pl katowice , #norton opinie ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - panele ścienne drewnopodobne


Wczoraj policjanci uczestniczyli w zabezpieczaniu dwóch zdarzeń na terenie powiatu bieszczadzkiego. Najpierw około godz.10, terroryści próbowali wysadzić główną arterię wodociągu miejskiego w Ustrzykach Dolnych, potem w Skorodnym doszło do wypadku drogowego z udziałem samochodu osobowego, w którym rannych zostało 8 osób.\nDodano: 22.10.2010 Ustrzyki Dolne\nWarsztaty w Zatwarnicy.\nPolicjanci wspólnie z pracownikami Powiatowego centrum Pomocy Rodzinie w Ustrzykach Dolnych zorganizowali w dniu 7/8 października br. w Zatwarnicy warsztaty dotyczące przeciwdziałania przemocy w kontekście znowelizowanej ustawy o przeciwdziałaniu przemocy.\nDodano: 11.10.2010 Ustrzyki Dolne\nUstrzyccy policjanci zabezpieczyli amunicję karabinową i pistoletową oraz znaczną ilość łusek różnego kalibru i trzy sztuki skorodowanej broni. W trakcie wyjaśniania sprawy nielegalnego arsenału, funkcjonariusze znaleźli także grzybki halucynogenne.\nDodano: 06.10.2010 Ustrzyki Dolne\nW niedzielę policjanci ujawnili i zatrzymali dwóch nietrzeźwych kierujących. Dziś obaj mężczyźni usłyszą zarzuty o kierowaniu pojazdami w stanie nietrzeźwości, za ten czyn grozi kara do 2 lat pozbawienia wolności.\nDodano: 04.10.2010 Ustrzyki Dolne\nDziałania drogowe "Granica"\nWczoraj po południu na terenie powiatu bieszczadzkiego trwały działania policyjne pod nazwą "Granica". Wspólną służbę pełniły patrole złożone z policjantów i funkcjonariuszy Straży Granicznej. Podczas służby funkcjonariusze skontrolowali 19 pojazdów.\nDodano: 01.10.2010 Ustrzyki Dolne\nKonkurs "Bezpieczne Wakacje 2010"\nDziś rozstrzygnięto konkurs plastyczny „ Bezpieczne Wakacje 2010". Wybrano 4 prace. Wezmą one udział w konkursie wojewódzkim.\nDodano: 30.09.2010 Ustrzyki Dolne\nPracownia malarska na ustrzyckim rynku\nWczoraj, w słoneczne i ciepłe przedpołudnie ustrzycki deptak zamienił się w pracownię malarską. Sztuka uliczna, to nowy etap kampanii edukacyjnej „Pozory mylą, dowód nie”.\nDodano: 24.09.2010 Ustrzyki Dolne\nPolicjanci wzięli udział w pikniku rodzinnym w Czarnej\nW niedzielne popołudnie ustrzyccy policjanci rozegrali mecz piłki nożnej z księżmi. Policjanci wygrali 3:2.\nDodano: 20.09.2010 Ustrzyki Dolne\nNiewybuchy w Lipiu\nWczoraj policjanci ewakuowali mieszkańców jednego z domów w Lipiu, w którym wcześniej ujawniono kilkanaście niewybuchów.\nDodano: 17.09.2010 Ustrzyki Dolne\nDziś przed południem ustrzyccy policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego brali udział w obchodach Światowego Dnia Pierwszej Pomocy.\nDodano: 15.09.2010 Ustrzyki Dolne


Domowa Blog Ransomware Fakty, trendy i statystyki na rok 2021\nStale ewoluując jako narzędzie ataku, nawet najprostsza forma oprogramowanie ransomware może kosztować mnóstwo czasu i pieniędzy, a bardziej dotkliwe ataki mogą zadać okaleczający cios, a nawet całkowicie zniszczyć firmę, nie oszczędzając nikogo — nawet dużych, prominentnych organizacji. Nieprzygotowani użytkownicy i firmy mogą szybko stracić cenne dane i pieniądze w wyniku tych ataków. Jest to szczególnie niebezpieczne w dzisiejszych czasach niepewności gospodarczej, ponieważ zarówno osoby fizyczne, jak i firmy starają się zarządzać ryzykiem i ograniczać je, planując z wyprzedzeniem.\nW wojnie z wymuszeniami cybernetycznymi nie jest łatwo zwyciężyć, a jedynym sposobem na poradzenie sobie z tym zagrożeniem jest posiadanie odpowiedniej wiedzy — zrozumienia, jak działa oprogramowanie ransomware, kogo atakuje, jak i gdzie.\nPoniższe fakty, statystyki i trendy pomogą ci uświadomić sobie, jak duże zagrożenie dla twojego biznesu i życia osobistego niesie ransomware.\nKoszt wynikające z ransomware jako całości rosną z roku na rok, sięgając dziesiątek miliardów dolarów amerykańskich. Okupy i liczba przestojów mają duży wpływ na organizacje dotknięte tą złośliwą formą cyberprzestępczości i nie ma żadnych oznak spowolnienia.\nŚrednia płatność za okup prawie się podwoiła z biegiem lat i trend ten nie wykazuje oznak spowolnienia. Podczas gdy kilka tysięcy dolarów może wydawać się nieistotne dla większych firm, może być paraliżujące dla mniejszych firm, które nie mogą sobie pozwolić na utratę danych. Pamiętaj, że hakerzy mają tendencję do powielania udanych ataków i ciągłego uderzania w ofiary.\nNiektórzy hakerzy nawet uszkadzają i usuwają pliki firmowe, czekając na zapłatę okupu, aby pokazać, że mówią poważnie. Niezależnie od odziałań cyberprzestępcy rzeczywisty koszt oprogramowania ransomware wykracza poza samą zapłatę.\nCyfrowe wymuszenia przez hakerów ostatecznie powodują więcej szkód finansowych niż to, co hakerzy mogą wyciągnąć z ataku. Większość firm twierdzi, że doświadczyła utraty danych i poważnych przestojów w wyniku ataku ransomware. Obie kwestie są niezwykle kosztowne dla firmy, szczególnie tych większych z setkami pracowników.\nZnaczne przestoje mogą spowodować utratę dochodów liczoną w milionach dolarów. Co gorsza, powodują one również zmniejszenie zaufania konsumentów, szczególnie w kulturach, które cenią sobie relacje z organizacjami, z którymi mają powiązania, co również szkodzi przyszłym interesom.\nNawet kraje z dostępem do najbardziej zaawansowanych technologii bezpieczeństwa i większą świadomością zagrożeń cybernetycznych mogą ulec takiemu cyfrowemu szantażowi. Jak widać, w Stanach Zjednoczonych ponad połowa firm zgłosiła, że w ostatnim roku została zaatakowana przez oprogramowanie ransomware.\nArabia Saudyjska, Turcja i Chiny to trzy kraje, w których dochodzi do największej liczby incydentów związanych z oprogramowaniem ransomware, co naraża na szwank ich wiarygodność, reputację, a tym samym interesy.\nSpośród wszystkich organizacji doświadczających ataków ransomware w Ameryce Północnej, najczęściej atakowane są organy rządowe — 15,4%, podczas gdy przemysł wytwórczy i usług budowlanych znajdują się tuż za nimi odpowiednio 13,9% i 13,2%.\nRządy są atakowane, ponieważ udany atak wpłynie na wiele istnień ludzkich, zwiększając szanse na zapłacenie okupu. Na przykład miasto Atlanta zostało zablokowane na 5 dni po tym, jak atak doprowadził do awarii prawie 8 000 komputerów. Nawet po zapłaceniu okupu normalne wznowienie pracy zajęło całe tygodnie. Organizacje rządowe są bardziej podatne na incydenty z powodu ich ciągłego braku gotowości w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego w porównaniu z sektorem prywatnym.\nMimo że jasne jest, że wiadomości e-mail są główną metodą infekcji ze strony wszelkiego rodzaju cyberataków, ludzie nadal padają ofiarą złośliwej inżynierii społecznej, a tym samym infekują całe systemy niebezpiecznym oprogramowaniem ransomware.\nBrak szkolenia w zakresie podstawowych praktyk bezpieczeństwa cybernetycznego, takich jak ponowne wykorzystywanie słabych haseł, brak odpowiedniego zarządzania dostępem i niska świadomość użytkowników jako całość są przyczynami infekcji ransomware.\nRansomware jest stosunkowo nowy i stale ewoluuje, z coraz bardziej wyszukanymi szczepami. W ciągu ostatniego roku liczba nowych wariantów wzrosła o 46%. Nadal jednak widzimy duży wpływ szeroko rozpowszechnionego oprogramowania ransomware.\nNa przykład WannaCry trafił na międzynarodowe nagłówki w 2017 roku, po zablokowaniu systemów związanych ze światowymi organizacjami rządowymi, transportem publicznym, krajowymi firmami telekomunikacyjnymi, globalnymi firmami logistycznymi i wieloma uniwersytetami. Trzy lata później to podobno północnokoreańskie oprogramowanie ransomware wciąż ujawnia się w prawie połowie zgłoszonych incydentów w samych Stanach Zjednoczonych.\nOsiemdziesiąt pięć procent zarządzanych dostawców usług (MSP) twierdzi, że system operacyjny Windows jest najczęściej atakowany przez ransomware. Powód? Komputery z systemem Windows są zazwyczaj tańsze, dlatego korzysta z nich więcej osób. Jest także znaczna liczba osób, które ich używają, nie instalując niezbędnych aktualizacji dla swoich systemów operacyjnych, pozostawiając je bez łat chroniących przed tymi wirusami. Dzięki temu są łatwym celem dla internetowych złoczyńców.\nNiemniej nie oznacza to, że macOS, Android i iOS są odporne. Pamiętaj, że wystarczy tylko jedno urządzenie, by zainfekować całą firmę i jej systemy.\nUżytkownicy komputerów Mac nie są już bezpieczni: Wykrywanie zagrożeń na urządzeniach Mac zwiększyło się ponad dwukrotnie od 2018 do 2019 roku, a wzrost ten będzie się utrzymywał. Rosnące znaczenie tych urządzeń nawet przy wyższej cenie niż konkurencja czyni je potencjalnie bardziej opłacalnym celem dla odpowiedniego cyberprzestępcy.\nPopularne aplikacje, takie jak oprogramowanie jako usługa (SaaS) bywają również celem ransomware. Badanie z udziałem wielu różnych dostawców usług wykazało, że Dropbox, Office 365, G Suite, Box i Salesforce doświadczyli ataków ransomware w pewnym stopniu.\nJak to się stało? Zazwyczaj jest to spowodowane brakiem odpowiedniej procedury bezpieczeństwa cybernetycznego lub jej słabego wdrożenia. Te aplikacje są wirtualnymi skarbami danych organizacyjnych, a dostęp do nich przez osoby z zewnątrz stanowi poważne zagrożenie dla firm, organizacji non-profit i rządów.\nRansomware szybko nie odejdzie.\nNajprościej mówiąc, ono działa, więc indywidualni użytkownicy i firmy będą nadal atakowani. Adresy URL osadzone w wiadomościach e-mail pozostają najczęstszym sposobem zarażania komputerów.\nUtrata danych to poważny problem, który dotyka zarówno osób fizycznych, jak i firm. Najlepszą obroną przed oprogramowaniem ransomware jest dla użytkowników nauczenie się z czym mają do czynienia, w jaki sposób infekuje komputer i co robić, gdy to się wydarzyi.\nOczywiście najbardziej skutecznym narzędziem przeciwko wszelkiego rodzaju złośliwemu oprogramowaniu jest zaktualizowany program antywirusowy. Sprawdź nasze recenzje oprogramowania antywirusowego, aby ustalić, który z nich jest najbardziej skuteczny w walce z oprogramowaniem ransomware i będzie spełniał Twoje potrzeby.


KWADRATURA KOŁA POLITYKI: lipca 2016\nDzieciątko Jaruś, czyli kult jednostki po polsku: dwa w jednym . Cz.1 - Radzieckie wzorce\nCz. 1 „Radzieckie wzorce” - poniżej\nCz. 2 – „Lech Kaczyński”, pod linkiem:\nCz. 3 – „Jarosław Kaczyński”, pod linkiem:\n"Dzieciątko Lenin", marzenie każdego pioniera\nOd 3 klasy szkoły podstawowej, jak każda dziewczynka w mojej klasie, należałam do pionierów i z dumą nosiłam czerwoną chustę. Pilnie się uczyłam, bo chciałam w nagrodę pojechać na wakacje do Arteku, miasteczka pionierów na Krymie. Niestety niebawem zaaresztowano moją mamę, jako szpiega brytyjskiego, ojca wyrzucono z PZPR i Artek przeszedł mi koło nosa, chociaż miałam doskonale wyniki w nauce. Zliczyłam tylko podszczecińskie Podgrodzie, polską namiastkę radzieckiego Arteku.\nSzczytem pionierskich marzeń tamtego okresu, było posiadanie złotego, albo przynajmniej srebrnego znaczka z Leninem. Był to specyficzny znaczek – na czerwonej gwieździe widniała główka cherubinka z loczkami, Lenina w wieku dziecięcym. Nie pamiętam czy w tym okresie, czy nieco później, taki znaczek dostałam a na dokładkę „ Opowiadania o Leninie” Michaiła Zoszczenki (po rosyjsku), zbiór 16 historyjek z dzieciństwa i życia wodza rewolucji.\nPrzez dziesiątki lat skrzętnie przechowywałam „Dzieciątko Lenin” i książeczkę z opowiadaniami Zoszczenki w domowym archiwum, (do której po latach dokupiłam polskie tłumaczenie), klasyczne symbole kultu jednostki doby stalinowskiej w Polsce. Kto świsnął mi obie książeczki Zoszczenki z domowej biblioteczki - wiem, ale gdzie się zapodziało „dzieciątko” nie mam pojęcia.\nMiałam jeszcze do kompletu niewielki, gabinetowy postumencik Lenina, stojącego w charakterystycznej pozie, w rozkroku ze wzniesioną ręku, ozdóbka na biurko, z brązu na podstawce z malachitu, ale zabrał mi go brat i Lenin gdzieś przepadł.\nZ tamtych lat w pamięć wryły mi się pochody pierwszomajowe, wspaniałe widowiska, zwłaszcza, że uczniowie Państwowej Szkoły Morskiej w Szczecinie, w której ojciec był wykładowcą i wicedyrektorem, popisywali się kunsztem plastycznym. Z papier mache robili kukły amerykańskiego imperialisty, w wśród gigantycznych modeli statków budowanych w stoczni szczecińskiej i żaglowca „Dar Pomorza”, nieśli wielkie portrety Stalina, Lenina, Marksa i Engelsa. Przemarsz kolumn słuchaczy tej szkoły i wykładowców, zawsze był bardzo pokazowy. Miarowy krok, wszyscy w galowych mundurach, gromki śpiew… To robiło wrażenie.\nDzisiejsze „miesięcznice”, jakie organizuje lider PiS i jego towarzystwo ku czci brata, to mizerne, kiczowate namiastki tamtych pochodów.\nSzkolna warta ku czci Stalina. Podobne warty stoją pod portretem L. Kaczyńskiego przed pałacem prezydenckim w czasie miesięcznic\nDo tych wspomnień z minionej epoki muszę dołączyć marzec 1953r. Miałam wtedy niewiele ponad 9 lat i jako pionierka, podczas uroczystego apelu w szkole z okazji śmierci Stalina, miałam mieć przypiętą czarną, żałobną wstążkę do pionierskiej chusty. Ponieważ prasując ją, nieco przypaliłam, płacz był ogromny, bo występowałam w szkolnym chórze i miałam stać w pierwszym szeregu, śpiewając ulubioną pieśń Stalina „Suliko”. Dla 3-klasistki i od niedawna pionierki, było to ogromne przeżycie.\nDwa miesiące wcześniej zaaresztowano moją matkę, jako wroga ludu, a ja nie chciałam być ani wrogiem ludu, ani też pochować Wujka Soso, do którego pisałam listy, by wypuścił z więzienia mamę i głęboko wierzyłam, że to zrobi. Listy nigdy nie dotarły do adresata, ale wiara była ogromna. Tymczasem, Wujek Soso umarł i kto teraz pomoże mamie?....\nMoje szlochy za Stalinem były absolutnie szczere. Tak samo autentyczne, jak ludzi, którzy, obserwowali kondukt ze trumnami Lecha i Marii Kaczyńskich.\nSKWEREK KACZYŃSKIEGO Z KLOZETEM\nNa proces kreacji kultu Lecha Kaczyńskiego zaczęłam baczniejszą uwagę zwracać przy awanturach PiS w radzie miejskiej Szczecina o nazwanie czegokolwiek w mieście jego imieniem. Wreszcie ustalono, że niewielki skwerek między pl. Hołdu Pruskiego a pl. Solidarności, gdzie budowano Muzeum Przełomów, zostanie podzielony. Skwerek przecina przejście dla pieszych i cześć z dawną bramą celną, zwaną Bramą Hołdu Pruskiego, gdzie znajduje się kawiarnia, będzie nadal nosił starą nazwę, a druga część z miejskimi toaletami otrzyma nazwę: „skwer im. Lecha Kaczyńskiego, prezydenta Polski”. Po pewnym czasie z szaletu zdjęto literki WC dobrze widoczne dla ludzi z potrzebą, a przybytek zamknięto pod pozorem najpierw remontu, potem zwolnień lekarskich damskiego personelu. Od niedawna, zapewne z okazji przybycia do Szczecina młodzieży obcych krajów, zdążającej na Światowe Spotkania Młodzieży z papieżem Franciszkiem w Krakowie - wróciło oznakowanie szaletu, ale szalenie dyskretne, mało widoczne. Szalet w oznakowaniu zdecydowanie przegrał z tragicznie zmarłym prezydentem, ale przynajmniej został wyremontowany.\nPiS przez jakiś czas na skwerku w miesięcznice składał skromniutkie kwiatki, zapalał kilka zniczy, ale ostatnio już zaniechał tej tradycji. Chyba jednak trudno czcić pamięć prezydencką kilka metrów od miejskiej „siusialni”. A na likwidację miejskiego klozetu nikt się nie zgodzi. Ma swoją tradycję, istnieje od dziesięcioleci.\nSkwerek okazał się zbyt małym uhonorowaniem Lecha Kaczyńskiego i nie do końca godnym, tablice w kościołach też nie wypełniły potrzeb kultu, dlatego też z inicjatywy radnych PiS i ich towarzystwa wzajemnej adoracji w Szczecinie zostanie wzniesiony jego pomnik. Decyzje o budowie przyjęto w Radzie Miasta rok temu.\nAutor: Zofia Bąbczynska-Jelonek o 12:41


Zaufaj mi - Brenda Novak - ebook - Legimi online\nOpis ebooka Zaufaj mi - Brenda Novak\nOpinie o ebooku Zaufaj mi - Brenda Novak\nFragment ebooka Zaufaj mi - Brenda Novak\n– Pewnie już słyszałeś?\nDavid Willis podniósł wzrok na mężczyznę, który stanął w wejściu do niewielkiego boksu prawie w całości wypełnionego dużym, zarzuconym dokumentami biurkiem. Był to detektyw Wyman, przekornie zwany przez kolegów Tinym  jego najlepszy przyjaciel, a zarazem jeden z najbardziej zasłużonych policjantów w okręgu. Imponująca postura, a także opanowanie i oszczędność w słowach gwarantowały mu posłuch u wszystkich współpracowników, nie wyłączając samego Davida.\n– Co słyszałem? Że znów zalegam z papierkową robotą? – Uśmiechnął się smętnie.\n– Zawsze zalegasz z papierkową robotą – przypomniał Tiny, wciskając wielkie dłonie w kieszenie eleganckich oliwkowych spodni. – Myślisz, że marnowałbym cenny czas, żeby ci to wytknąć?\nChoć powiedział to żartobliwym tonem, jego oczy były poważne, co zaniepokoiło Davida.\n– Pewnie nie. A co się dzieje?\n– Pamiętasz tego faceta, który zaatakował w środku nocy taką drobną blondynkę?\nPracując od trzynastu lat w okręgowym departamencie policji w Sacramento, zetknął się z tak wieloma sprawami, iż w normalnym przypadku potrzebowałby więcej szczegółów, by zorientować się, o czym mowa, ale tym razem doskonale wiedział, o kogo chodzi. Nie widział wprawdzie Skye od paru miesięcy, ale nie było dnia, by o niej nie myślał.\n– Tak, pamiętam. Burke dostał osiem lat.\n– Właśnie. Cóż... Okazuje się, że odsiedzi tylko trzy.\n– Słyszałem, że będzie się ubiegać o zwolnienie warunkowe, ale nie wierzyłem, że ma jakiekolwiek szanse.\n– Bo nie powinien ich mieć. Jest piekielnie niebezpieczny. Jednak z tego co wiem, doniósł na współwięźnia, dzięki czemu policja w San Francisco zamknęła śledztwo w sprawie dwóch zabójstw. W zamian za to poparli jego wniosek o zwolnienie.\n– Do diabła! – David zerwał się na równe nogi. – Czy nikt nie czytał mojego listu? Czemu się do nas nie zwrócili?! Nie sprawdzili, co to za jeden?!\n– Okazuje się, że parę tygodni temu skontaktowali się z komendantem Jordanem.\n– I powiedział im, że morderstwa w dolinie rzeki skończyły się w chwili, gdy nasz sympatyczny dentysta trafił do więzienia?\n– Tak, a oni na to, że to mógł być przypadek. Komendant nalegał, żeby zaufali naszej intuicji, ale chcą więcej.\nA więc to dlatego komendant wypytywał Davida o postępy w śledztwie. Szukał argumentów, które by podważyły opinię kolegów z San Francisco. Pamiętał tę rozmowę, ale wtedy nie wydawała mu się ważna, nie podejrzewał nawet, o jaką stawkę chodzi. Zdawało mu się, że ma jeszcze dwa, trzy lata na rozwikłanie tej zagadki.\n– To jakaś bzdura! – zawołał, przeciskając się obok kolegi, by wydostać się z boksu.\n– Daj sobie spokój, człowieku. – Tiny złapał go za ramię, wiedząc, dokąd się wybiera. – Przecież to nie jest wina komendanta. Zrobił, co mógł, ale sąd podjął inną decyzję. Doktor Burke wychodzi w przyszłym tygodniu.\n– W przyszłym tygodniu?! Czy nikogo nie obchodzi, na co go stać?\nDwaj koledzy z wydziału zabójstw wyjrzeli na korytarz, zaalarmowani jego podniesionym głosem, ale posłał im ostrzegawcze spojrzenie, by zajęli się własnymi sprawami.\n– Zdaje się, że tym z San Francisco bardziej zależy na zamknięciu starych śledztw – zauważył Tiny. – Nagradzając Burke’a przedterminowym zwolnieniem, zmotywowali jemu podobnych, a siedzi tam kilku naprawdę dobrze poinformowanych bandytów. Podejrzewam, że nasi przyjaciele z San Francisco nie zawahaliby się odwołać do gubernatora w sprawie Burke’a, gdyby zaszła taka konieczność.\nJak widać, nie zaszła. Przedterminowe zwolnienie okazało się znacznie łatwiejsze do uzyskania, niż David mógł przypuszczać w najczarniejszych snach.\n– Tylko jeśli Burke znów zaatakuje, na pewno nie pozwoli, by jego ofiara przeżyła i zeznawała potem przeciwko niemu. Drugi raz nie popełni tego błędu.\n– Takiego samego argumentu użył komendant Jordan.\n– Powiedziano mu, że gdybyśmy brali pod uwagę każdą możliwość, nigdy nie moglibyśmy w sposób definitywny zamknąć śledztwa.\n– Ale bezpieczeństwo Skye Kellerman także powinno być brane pod uwagę.\nTiny potarł skronie opuszkami palców.\n– Ty je bierzesz pod uwagę, prawda?\nDavid postanowił udać, że nie domyśla się, co przyjaciel chce przez to powiedzieć. Tiny ostrzegał go kiedyś przed zbytnim zaangażowaniem w sprawę Skye. Co ciekawe, wtedy też, tak jak i teraz, próbował od nowa poukładać sobie życie z byłą żoną.\n– Mam poważne podejrzenia, że Burke zechce dokończyć to, co zaczął, a przy okazji zemścić się za jej zeznania.\n– To więcej niż prawdopodobne.\n– Trzeba coś z tym zrobić.\n– Tylko co? Póki nie znajdziemy dowodów łączących go z pozostałymi morderstwami albo póki nie popełni kolejnego, mamy związane ręce. – Westchnął z rezygnacją. – Chcesz, żebym do niej zadzwonił?\nO ileż byłoby dla niego łatwiej, gdyby to rzeczywiście Tiny przekazał jej tę informację, ale David wiedział, że tak naprawdę powinien to uczynić sam.\n– Nie, dzięki, zajmę się tym.\nBył tak sfrustrowany, że ledwie przyjaciel zniknął za zakrętem korytarza, uderzył z całej siły pięścią w ściankę, tak że siedzący za nią kolega zajrzał do niego z zaniepokojonym wyrazem twarzy.\n– Na co się gapisz? – warknął David.\nKolega wzruszył ramionami i wrócił do siebie, ale nie poprawiło to Davidowi nastroju. Jak miał powiedzieć Skye, że strach, z którym budziła się codziennie od czasu spotkania z Burkiem, to jeszcze nic w porównaniu z tym, co ją czeka?\nSłysząc odgłos grzechoczących po żużlu opon, Skye poczuła, jak z nerwów sztywnieją jej ramiona. Był chłodny styczniowy poranek, okolicę spowijała gęsta mgła, potęgując wrażenie izolacji i zagrożenia.\nSzybko zbliżyła się do starego sekretarzyka, który wraz z domem odziedziczyła przed rokiem po śmierci matki. Po chwili namysłu wybrała półautomatyczny pistolet Kel-Tec P-3AT, jako że był lżejszy i łatwiejszy do ukrycia niż Sig P232. Wróciła do sypialni po bawełnianą koszulkę, wciąż bowiem miała na sobie sportowy top, który odsłaniał dekolt i pępek. Lubiła się w nim gimnastykować, ale tylko w samotności, bo nadmiernie eksponował jej spory biust. Trzasnęły drzwi auta, rozległy się ciężkie, typowo męskie kroki.\nNarzuciła T-shirt z napisem „Na Śmierć i Życie: dość bycia ofiarą” i podeszła do okna, by zerknąć przez żaluzje. Mgła była jednak zbyt gęsta, by dało się zobaczyć cokolwiek więcej niż tylko zarys męskiej sylwetki.\nA niech to! Poczuła w ustach metaliczny posmak strachu. Pewnie ktoś się zgubił i przyszedł spytać o drogę, pocieszała się. Wyspa Sherman, licząca jedynie stu siedemdziesięciu pięciu mieszkańców, znajdowała się na samym środku ujścia rzeki Sacramento. Tylko miejscowi mogli się połapać w skomplikowanym systemie kanałów, śluz i zwodzonych mostów. Tyle że Skye nie czuła się bezpiecznie w towarzystwie nieznajomych. Nie po tym, jak została w środku nocy obudzona przez zakapturzonego mężczyznę z nożem w dłoni...\nWprawdzie Burke odsiadywał już kolejny rok kary, ale nie znaczyło to, że mogła spać spokojnie. Wraz z dwiema przyjaciółkami – Sheridan Kohl i Jasmine Stratford – założyły fundację Na Śmierć i Życie, wspierającą ofiary przestępstw, przez co naraziły się wielu osobom. Przed jej domem mógł stać mąż Tamary Lind, który najpierw bił ją do nieprzytomności, a potem oskarżył Skye, że to z jej winy Tamara w końcu od niego odeszła. W zeszłym tygodniu groził, że podłoży bombę w siedzibie fundacji, kto wie, do czego posunie się w przyszłym... Albo Kevin Sheppard, który pojawił się w ich biurze po serii pochlebnych artykułów na temat finansowego zaangażowania fundacji w śledztwo dotyczące głośnego morderstwa. Chciał pracować jako wolontariusz, ale Skye nie wyraziła zgody, gdy okazało się, że swego czasu był oskarżony o śledzenie i nagabywanie kobiety. Wtedy wpadł w furię, wybiegł z biura i słuch o nim zaginął.\nRozległ się dzwonek do drzwi, a tuż po nim głośne stukanie. Dłoń, w której trzymała pistolet, zawilgotniała od potu. Skye była dobrym strzelcem, ale nawet najlepsi pudłowali, gdy ponosiły ich emocje. Dlatego zdecydowała, że nie otworzy drzwi, po prostu uda, że jej nie ma i spokojnie poczeka, aż nieznajomy odejdzie. Wstrzymując oddech, oparła się plecami o ścianę. Co by powiedzieli jej uczniowie z kursu strzelania, gdyby mogli ją teraz zobaczyć? Spoconą, trzęsącą się jak osika na wietrze z powodu niespodziewanego gościa. Tyle że większość z nich uważała się za niezwyciężonych, gdy tylko w dłoni znajdowała się broń. Ona zaś doskonale wiedziała, że sam pistolet nie wystarczy, trzeba być przygotowanym, by pociągnąć za spust. Czy była zdecydowana w razie czego zabić Kevina Shepparda? Albo męża Tamary?\nChoć nie ruszała się ani nie wydawała żadnych dźwięków, gość nie wierzył w jej nieobecność. Jeszcze raz zabrzmiał dzwonek. Pukanie. Podszedł do drzwi, chcąc zajrzeć do środka przez znajdującą się w nich szybę.\n– Skye? Jesteś tam? To ja, detektyw Willis.\nOddychając głęboko, rozluźniła palce, które ściskały rękojeść pistoletu. David. A zatem nie groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Mimo wszystko serce nie przestawało bić jak szalone.\n– Na podjeździe widzę twój samochód – nie ustępował. – Otworzysz?\nZnów nabrała głęboko powietrza. Zabezpieczywszy pistolet, wsunęła go do kieszeni płaszcza, który wisiał w przedpokoju tuż obok drzwi. Zagryzła górną wargę.\n– Już idę – zawołała, wyłączając system alarmowy.\nDavid wyglądał doskonale. Miał na sobie zieloną koszulę i krawat, może zbyt elegancki jak na tę porę dnia, ale nadający mu charakterystyczny, szalenie atrakcyjny styl. Mimo woli przypomniała sobie chwilę sprzed niemal roku, gdy jego usta najpierw delikatnie musnęły jej wargi, a potem zgniotły je w namiętnym pocałunku. Chwilę, gdy ich wzajemne zauroczenie wzięło górę nad zdrowym rozsądkiem...\n– Cześć. – Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że nie można po niej poznać, jak bardzo poruszyły ją te odwiedziny. – Co cię sprowadza w te strony?\nJego sposób zachowania sugerował, iż nie jest to zwykła wizyta w celach towarzyskich. Gdy przed niespełna rokiem pomagał jej w przeprowadzce, niewiele brakowało, a namiętność wzięłaby górę nad rozumem... Ciekawe, czy jeszcze o tym pamiętał?\n– Muszę z tobą porozmawiać. To poważna sprawa. Mogę wejść na moment?\nDlaczego mówił tak oficjalnym tonem? Zjawił się osobiście zamiast zadzwonić? Zaintrygowana, ale też zaniepokojona, cofnęła się, by wpuścić go do środka.\n– Masz może ochotę na filiżankę zielonej herbaty?\n– Zielonej herbaty? – Uniósł brwi.\n– Niestety nie mam kawy, rzuciłam jakiś czas temu.\n– To ja zrezygnuję z herbaty. Mój organizm nie wiedziałby, co zrobić z czymś tak zdrowym. – Żartował, owszem, ale przypatrywał się jej uważnie.\nTo baczne spojrzenie trochę ją onieśmielało, szczególnie że w najmniejszym stopniu nie dał po sobie poznać, co tak naprawdę o niej sądzi, czy wciąż mu się podoba, czy jest mu raczej obojętna. Po chwili skierował spojrzenie na wnętrze, w którym się znajdowali. Od ostatniej wizyty Davida zaszło tu wiele zmian. Zniknęły przepastne kanapy, elegancki stolik z drewna kasztanowego, starodawna przeszklona witryna oraz liczne porcelanowe wazony, wypełnione bukietami jedwabnych kwiatów. Wszystko to oddała Jennifer i Brennie, swym przyrodnim siostrom, które mieszkały w południowej Kalifornii w pobliżu domu swego ojca. Miejsce mebli zajęły stojaki z ciężarkami, rower treningowy, bieżnia, schodek do step aerobiku i mata do jogi. Z tego miejsca widać było jedynie drobny fragment kuchni, głównie miniogródek na parapecie, gdzie hodowała rozmaite zioła.\n– Ho, ho, ale tu się zmieniło.\nSposób, w jaki to powiedział, nie pozostawiał złudzeń, że te zmiany przypadły mu do gustu. Nie, nie przypadły. Niewątpliwie uważał je za kolejny dowód, iż Skye wciąż żyje przeszłością, rozpamiętując swoją tragedię. Właśnie o to pokłócili się podczas ostatniej rozmowy.\n– Doszłam do wniosku, że szkoda marnować tyle miejsca. – Uniosła dumnie głowę.\n– Praktyczna jak zawsze.\nKiedyś wcale nie była praktyczna, a jeszcze przed paru laty złamanie świeżo pomalowanego paznokcia urastało do rangi tragedii. Tak było aż do pamiętnego jedenastego dnia lipca przed niemal czterema laty...\n– Konieczność dźgnięcia ostrym narzędziem gwałciciela zmienia w człowieku niemal wszystko.\nZacisnął szczęki. Najwyraźniej przypomniała mu o czymś, co go gryzło, bo spojrzał na nią spod zmarszczonych brwi.\n– Skye, może lepiej usiądź.\n– Hm... Mam złe wieści.\nA więc ostatecznie pogodził się z byłą żoną, pomyślała i od razu zbeształa się w duchu. Gdyby tak się rzeczywiście stało, byłaby to dobra wiadomość, bo ośmioletni syn Davida potrzebował pełnej, szczęśliwej rodziny.\n– Postoję, nic mi nie będzie. – Podniosła dumnie twarz. – O co chodzi? Nie znaleźliście dowodów, że to Burke zabił te pozostałe kobiety?\nŁatwo było się domyślić, że traktuje to jako osobistą porażkę, starała się więc nie okazywać rozczarowania. Przez cały ten czas żyła nadzieją, że to on udowodni, iż nie myliła się, opisując swego napastnika jako bestię w ludzkiej skórze. Ani przez moment nie wierzyła jego obrońcom, którzy upierali się, że to jego pierwsze przestępstwo, że nigdy nie posługiwał się przemocą. Żona zaklinała się, iż ani razu nie podniósł na nią głosu. Wszyscy postrzegali go jako odpowiedzialnego, pobożnego członka społeczności. Ale to Skye widziała owej nocy w jego oczach szaleństwo, to ona czuła bijącą od niego nienawiść.\n– Zmieniłeś zdanie? – dopytywała się. – Uważasz, że to był ktoś inny?\n– Oczywiście, że nie. To był on. Ten sam wzorzec zachowania, ten sam typ ofiary. Ma niezwykle małe, jak na mężczyznę, stopy, a odcisk buta, który znaleźliśmy na miejscu jednej ze zbrodni, pasuje do jego rozmiaru.\n– To nie wystarczy?\n– Nie, to poszlaka, a nie dowód.\n– Rozumiem, że więcej ciał nie znaleziono?\n– Żadnych, które nosiłyby jakiekolwiek podobieństwo do tych trzech.\nA więc skąd ta nagła wizyta? Czyżby tracił wiarę, że zagadkę trzech morderstw da się kiedykolwiek rozwikłać? Nie mogła sobie pozwolić na utratę wsparcia jedynego policjanta, który nie obraził się na fundację za to, że interesuje się przebiegiem śledztw i piętnuje wszystkie dostrzeżone błędy.\n– Jeszcze nie jest za późno – zawołała, łapiąc go za ramię. – Mamy jeszcze czas. Burke jeszcze trochę posiedzi.\nSkrzywił się, wyswobodził rękę z jej uścisku. To zaniepokoiło ją nie na żarty.\n– Co?! Chyba nie chcesz powiedzieć, że wyszedł na wolność? Przecież dali mu osiem lat.\n– Przykro mi, Skye – wymamrotał.\n– Co... co chcesz przez to powiedzieć?\n– Wypuszczą go w przyszłym tygodniu...\nSkye oparła się plecami o kredens, mocniej przy tym przyciskając słuchawkę do ucha, jak gdyby miało jej to pomóc opanować drżenie całego ciała. Dobrze, że przynajmniej przy Davidzie zdołała zapanować nad sobą. Gdyby wpadła w rozpacz w jego obecności, czułby się jeszcze bardziej winny, a przecież wiedziała, że zrobił wszystko, co w jego mocy.\n– Wychodzi – wyszeptała z trudem.\n– Kto wychodzi? – dopytywała się Sheridan.\nMiała prawo się nie domyślić, bo fundacja zajmowała się ofiarami tylu przestępstw, że taka informacja mogła się odnosić przynajmniej do kilku potencjalnych kandydatów.\n– Policja nie zdołała udowodnić, że to on popełnił tamte trzy zbrodnie. Podobno wyświadczył też ogromną przysługę państwu, bo przez trzy lata leczył za darmo współwięźniów.\n– I co z tego?! – oburzyła się przyjaciółka. – Przecież dostał osiem lat, a większość więźniów w stanie Kalifornia odsiaduje przynajmniej połowę wyroku.\n– Ale on wychodzi po trzech latach. Dostał warunkowe zwolnienie.\nSkye rozumiała jej pełne oburzenia niedowierzanie, ostatecznie sama z trudem mogła pojąć, skąd tyle wyrozumiałości dla człowieka, który przystawił jej do gardła ostrze noża, jednocześnie zrywając z niej piżamę. Na wspomnienie sposobu, w jaki jej dotykał, zrobiło jej się niedobrze.\n– Doprawdy nie rozumiem, czemu udało mu się uniknąć kary za te trzy morderstwa.\n– Wiesz, że to mistrz w zacieraniu śladów. Nawet nasi detektywi nie doszukali się niczego więcej niż policja. Niż David...\nNormalnie Sheridan natychmiast wyłapałaby imię Davida, ale tym razem była zbyt przejęta, by zwrócić na nie uwagę. Muślała tylko o Burke’u.\n– To prawda, ten drań jest nieprzeciętnie inteligentny.\n– I kompletnie pozbawiony sumienia. Pomyśl tylko, przecież miałam sublokatorkę, więc musiał trochę za mną chodzić, żeby dowiedzieć się, gdzie jest moja sypialnia i co zwykle robię, kiedy jestem sama. Zaplanował to z najdrobniejszymi szczegółami i gdyby nie nożyczki krawieckie, które trzymałam na szafce nocnej, byłabym jedną z tych zamordowanych dziewczyn, których sprawy właśnie zamknięto.\n– Dobry Boże...\nChoć nożyczki były ostre, musiała uderzyć trzy razy, by go powstrzymać, lecz i tak za słabo go zraniła, by nie zdołał uciec. Miała wrażenie, że jego krew parzy ją w palce, a widok czerwonych plam na pościeli sprawiał fizyczny ból.\n– Co mam robić? – wyszeptała. – Przecież zeznawałam przeciwko niemu. Nie zapomnę jego spojrzenia, gdy odczytywano wyrok. Nie wierzę, że zapomniał, komu go zawdzięcza.\n– Może powinnaś się ukryć?\n– No tak, a wszystkim naszym podopiecznym powtarzamy, że nie mogą pozwolić, by rządził nimi strach.\n– Owszem, ale chodzi mi o to, żebyś ukryła się tylko na jakiś czas, póki się nie dowiemy, gdzie zamieszkał i co dalej zamierza.\n– Pewnie wróci do rodziny.\n– Myślisz, że rodzina go jeszcze zechce?\nTo żona przywiozła Burke’a na izbę przyjęć następnego ranka po tym, jak Skye zraniła go nożyczkami. Lekarze uznali takie obrażenia za co najmniej dziwne, toteż zawiadomili policję i w ten sposób doszło do aresztowania. Podczas procesu Jane Burke wspierała męża, zapewne ufając jego wersji wydarzeń. Skye wciąż miała w pamięci jej łzy podczas ogłaszania werdyktu.\n– Prawdopodobnie tak – stwierdziła. – Żona upierała się, że jest niewinny.\n– Wolałabym, żebyś nie ryzykowała. Weź pod uwagę, że Jasmine nie ma nikogo bliższego niż my. Gdyby cokolwiek ci się stało, załamałaby się kompletnie, szczególnie po tym, co stało się z jej siostrą.\nZ głębokim westchnieniem Skye potarła piekące powieki. Nie chciała sprawiać bólu przyjaciółkom, które tak wiele przeszły i kolejne nieszczęście fatalnie by się na nich odbiło. Poznały się na spotkaniu grupy wsparcia dla ofiar przestępstw. Szybko zawiązała się między nimi nić porozumienia, gdy podczas rozmów przy kawie próbowały się jakoś pogodzić z traumatycznymi wydarzeniami, które na zawsze odmieniły ich losy.\n– Zakładając Na Śmierć i Życie, obiecałyśmy sobie nawzajem, że od tej chwili staniemy się nieustraszone, pamiętasz? Tylko w ten sposób możemy odebrać władzę nad nami tym, którzy nas skrzywdzili.\nMoże nie udało jej się jeszcze tego osiągnąć, ale była zdecydowana próbować dalej, aż do skutku.\n– Choć mój napastnik mieszka gdzieś po drugiej stronie kraju, wciąż nie mogę myśleć o nim spokojnie – przyznała Sheridan. – Nawet sobie nie wyobrażam, jak bym funkcjonowała ze świadomością, że w każdej chwili mogę się na niego natknąć.\nSkye też sobie tego nie wyobrażała, ale nie miała innego wyjścia. Owszem, mogła się wyprowadzić, choćby bliżej ojczyma czy przyrodnich sióstr, ale co by to dało? Przecież Burke bez trudu by ją tam wytropił. Zresztą nie czuła się aż tak związana z ojczymem. Wprowadził się do ich domu, gdy miała dziewięć lat, a wyprowadził, gdy skończyła trzynaście. Ojca właściwie nie pamiętała, bo zginął w wypadku, gdy miała dwa lata, więc Joe robił, co mógł, by jej go zastąpić, ale że trwało to zaledwie cztery lata, nie mieli czasu tak naprawdę się z sobą zżyć.\nPoza tym nie mogła przecież zostawić fundacji na głowie Sheridan i Jasmine, bo we dwie nie dałyby rady ze wszystkim, skoro we trzy ledwie się wyrabiały.\n– Dam radę. – Wyprostowała się. – Po prostu na chwilę wytrąciło mnie to z równowagi.\nPocieszał ją fakt, że choć zagadka trzech morderstw nie została rozwiązana, wcześniejsze zwolnienie Burke’a zmusi policję do wzmożenia czujności, na wypadek gdyby jednak chciał kogoś ponownie zaatakować.\n– Przynajmniej sprzedaj dom i kup ogrodzony segment w mieście – przekonywała przyjaciółka.\nTemat ten powracał od czasu do czasu, ale Skye nie chciała nawet słyszeć o pozbyciu się domu. Sprowadziła się tu ponownie po tym, jak została napadnięta i mieszkała z mamą aż do jej śmierci. To tu otaczały ją pamiątki po matce oraz wspomnienia z dzieciństwa, czasu niewinności i beztroski. Zresztą segment w mieście nie dawał większego poczucia bezpieczeństwa. Burke napadł ją, gdy zajmowała apartament na rogu American River Drive i Howe Avenue, czyli w samym centrum. W dodatku nie mieszkała sama, lecz z koleżanką, która zaraz po tym incydencie przeniosła się do małego miasteczka w stanie Utah.\n– Myślę, że to byłoby za wielkie ustępstwo. Zamierzam żyć tak, jak sama uważam za stosowne, a nie pod dyktando mordercy.\n– Ale się martwisz? Niepotrzebnie. Jeśli Burke znów się do mnie zgłosi, będę mieć dla niego coś lepszego niż para małych nożyczek.\n– Przyjedziesz dzisiaj do biura? – Sheridan dała chwilowo za wygraną. – Dziennikarz z „River City Magazine” chciałby porozmawiać z którąś z nas i napisać artykuł o fundacji. Pomyślałam, że skoro ukazałby się w maju, pomogłoby to w sprzedaży biletów na letnią imprezę charytatywną.\n– A Jasmine nie może się tym zająć?\nTego dnia Skye miała rozpocząć zajęcia na strzelnicy z nową grupą, a potem zawieźć ulotki fundacji na Uniwersytet Sacramento w nadziei, że uda im się pozyskać wolontariuszy, chociaż po wizycie Davida nie była pewna, czy zdoła zmobilizować się do działania.\n– Jasmine wyjechała na kilka dni. Dostała telefon z Fort Bragg. Zaginęła mała dziewczynka, więc potrzebna jest pomoc.\n– Komu? Rodzicom?\nSkye była zaskoczona, że sława przyjaciółki dotarła aż do położonego o sześć godzin drogi nadmorskiego miasteczka.\n– Nie, FBI.\n– Poważnie?! Jeszcze nie spotkałam policjanta, który byłby pozytywnie nastawiony do jasnowidzów.\n– Pewnie są zdesperowani, choć muszę przyznać, że w rozmowie nie padło słowo jasnowidz, poprosili tylko o sporządzenie profilu porywacza.\n– FBI ma swoich profilerów. Zawsze nam to powtarzają, gdy próbujemy zasugerować pomoc Jasmine.\n– To prawda, ale odkąd pomogła rozwiązać sprawę Ubaldiego, w policji i w FBI patrzą na nią łaskawszym wzrokiem.\n– Rychło w czas – prychnęła Skye. – I co, wiadomo już coś o tej dziewczynce?\n– Nic nie słyszałam. Jasmine mogła dotrzeć tam nie wcześnie niż przed godziną. – Sheridan zawahała się przez moment. – Myślisz, że dasz sobie radę z tym dziennikarzem?\nSkye zerknęła na zegar. Wciąż była roztrzęsiona, obawiała się wytknąć nos za drzwi, ale jednocześnie tym bardziej zależało jej, by Burke nikogo więcej nie skrzywdził. Nie mogła zatem zmarnować okazji do przypomnienia opinii publicznej o osobach poszkodowanych przez groźnych przestępców.\n– Oczywiście. Przełożę zajęcia na poniedziałek czy wtorek i przyjadę najszybciej, jak się da.\nDavidowi zdawało się, że poprzecinany rozlicznymi kanałami i strumieniami teren ujścia rzeki, gdzie mieszkała Skye, znajdował się daleko od wszelkiej cywilizacji, ale tak naprawdę od Sacramento dzieliła go zaledwie godzina drogi samochodem. Dokładnie taka sama była odległość od wyspy Sherman do miasta San Quentin, gdzie mieściło się bodaj najsłynniejsze na świecie więzienie. Jego ponura sylwetka była jak skaza na malowniczym tle zatoki San Francisco, zamieszkanej głównie przez ludzi bogatych, a zatem zabudowanej pięknymi, luksusowo wyposażonymi domami. Za ponadstupięćdziesięcioletnimi murami oprócz Burke’a zamknięto około pięciu tysięcy najgorszych zbrodniarzy w Ameryce, z czego sześciuset oczekiwało na wykonanie kary śmierci. Pozostali odsiadywali dożywocie, a tylko kilka procent – tak jak Burke – krótsze kary za lżejsze przestępstwa.\nPokonując policyjnym radiowozem kolejny zwodzony most, David wzdrygnął się na myśl o ponownym spotkaniu z Burkiem. Prowadził do tej pory wiele trudnych śledztw i większość udało mu się rozwikłać, czasem dzięki determinacji i ciężkiej pracy, a czasem dzięki szczęściu czy intuicji. Tym razem jednak nie zdołał znaleźć odpowiedzi na pytanie, kto zamordował trzy młode, mieszkające w okolicy rzeki kobiety. Dowiedziawszy się o zwolnieniu Burke’a, poczuł ogromną frustrację i być może z tego powodu umówił się na wizytę w więzieniu. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu koniecznie chciał porozmawiać z nim twarzą w twarz, choć trudno było liczyć, że trafi na jakikolwiek wartościowy ślad. Od czasu procesu kilka razy próbował się z nim skontaktować, ale Burke zawsze odmawiał widzenia. Rozmawiali tylko parokrotnie przez telefon i za każdym razem dentysta obstawał przy swojej wersji wydarzeń, jak gdyby liczył, że uda mu się oszukać detektywa z taką samą łatwością, z jaką omamił sąd. Teraz, kiedy miał wyjść na wolność, David musiał podjąć ostatnią próbę wyciągnięcia z niego choć drobnej, pozornie nieprzydatnej wiadomości, która pomogłaby mu w rozwikłaniu zagadki. Czuł, że jest to winien Skye oraz trzem niewinnym ofiarom.\nOgromny korek utrudniał przejazd przez most San Rafael. Wszystkie drogi w okolicy zatoki były zwykle zatłoczone, co stanowiło jeden z powodów, dla których wolał Sacramento, gdzie tempo życia było znacznie spokojniejsze. Wprawdzie w San Jose wciąż mieszkali jego rodzice oraz starsza siostra, która niedawno ponownie się rozwiodła, ale David nigdy nie żałował decyzji o wyprowadzce podjętej dwa lata po ukończeniu studiów z dziedziny medycyny sądowej. Choć planował karierę naukową, po osiemnastu miesiącach badań nad budową tkanek stwierdził, że nuży go praca w laboratorium, dlatego postanowił wstąpić do policji. Potrzebował pracy w ruchu, wśród ludzi, kiedy to rozkład dnia trzeba wciąż zmieniać z uwagi na dynamiczne wydarzenia. Krótko mówiąc, lubił każdego dnia mierzyć się z nowymi wyzwaniami.\nGdy dotarł na drugą stronę mostu, mgła rozrzedziła się, ukazując budynek więzienia, otoczony wysokim murem, zwieńczonym drutami pod napięciem. Rozmieszczone regularnie wieże strażników dominowały nad okolicą, nie pozostawiając żadnych złudzeń co do braku możliwości jakiejkolwiek ucieczki. San Quentin nie napawało nadzieją. Mieściła się tu jedyna komora gazowa w stanie Kalifornia, kary odbywali najbardziej znani przestępcy, których okrucieństwo owiane było legendą. Kevin Cooper, skazany i stracony za wymordowanie siekierą wszystkich członków rodziny Ryen. Richard Allen Davis, porywacz i morderca Polly Klaas. Charles Ng, który torturował, a następnie zamordował jedenaście osób. Richard Ramirez, Nocny Prześladowca. Lista była długa, a jej lektura mroziła krew w żyłach. San Quentin było rozpostartym na niemal stu siedemdziesięciu pięciu hektarach miastem przeklętych, posiadało nawet swój kod pocztowy. Wedle tych, którzy zdołali stamtąd wyjść, adres brzmiał: Piekło, 94964 Kalifornia. Przechodząc przez punkty kontroli w zewnętrznej i wewnętrznej bramie, David zastanawiał się, jak pobyt w takim miejscu może wpłynąć na Burke’a.\nStrażniczka wylegitymowała go, spytała o powód wizyty, po czym wprowadziła do niewielkiego pomieszczenia i poprosiła, by chwilę poczekał.\nSiedząc na twardym metalowym krześle w chłodnym, pozbawionym okien pokoju, czekał cierpliwie z przekonaniem, że tym razem Burke nie odmówi spotkania. Nie przepuści przecież takiej okazji do triumfu nad oficerem, który przyczynił się do jego skazania. Rzeczywiście, po paru minutach drzwi po drugiej stronie grubej kuloodpornej szyby, dzielącej pomieszczenie na pół, otworzyły się. Stanął w nich niewysoki blondyn, średniej budowy ciała, ale bardziej muskularny niż podczas procesu. Nie był zakuty w kajdanki, co nie dziwiło o tyle, że zostało mu zaledwie sześć dni do wyjścia na wolność i okazałby się skończonym głupcem, gdyby w takiej sytuacji złamał więzienny regulamin. David nie miał najmniejszych wątpliwości, że za kratkami Burke będzie się zachowywać wzorowo, a prawdziwe oblicze pokaże dopiero po powrocie do domu i stworzeniu pozorów normalnego życia.\nSkinąwszy uprzejmie głową, usiadł i sięgnął po słuchawkę, za pomocą której mogli się komunikować.\n– Pewnie słyszałeś dobre wieści?\n– Coś słyszałem – mruknął David, starając się opanować narastającą irytację.\n– Tak właśnie jest, gdy się przestrzega regulaminu.\n– Albo kabluje na przyjaciela.\nGładkie czoło Burke’a zmarszczyło się gniewnie. Jasnoniebieskie oczy oraz delikatne, niemal kobiece rysy twarzy sprawiały, że nie wyglądał na trzydzieści sześć lat. Bardziej przypominał łagodnego młodego biznesmena niż przestępcę, co bardzo mu pomogło podczas procesu, bo przysięgli debatowali kilka godzin, nim wreszcie wydali werdykt. Nawet niepodważalny wynik badania DNA, potwierdzający obecność krwi Burke’a na pościeli Skye, nie przekonał ani rodziny, ani społeczności lokalnej, że wzięty dentysta, kochający mąż i ojciec mógł popełnić tak ohydną zbrodnię.\n– Johnny nie był moim przyjacielem. Nawet go nie lubiłem.\n– A czy on o tym wiedział?\n– Policjanci z San Francisco potrzebowali mojej pomocy – zauważył Burke, ignorując pytanie. – Są mi bardzo wdzięczni.\n– Ciekawe, że ta pomoc zbiegła się w czasie z przesłuchaniem w sprawie warunkowego zwolnienia. Gratuluję doskonałej synchronizacji zdarzeń.\n– Sędziowie świetnie zdają sobie sprawę, że nie jestem taki, jak ci tutaj.\n– Myślisz, że rodziny kobiet, które zamordowałeś, też są tego zdania? – wyrwało się Davidowi, którego cierpliwość była już na wyczerpaniu.\nBurke przez moment milczał, po czym westchnął głośno, udając smutek.\n– Nigdy nie zdołam cię przekonać, prawda?\n– Mam uwierzyć w te bzdury, które wciskałeś sędziom przysięgłym?\n– To nie bzdury, to prawda – upierał się.\nBurke był niezwykle skutecznym kłamcą. Tak bardzo omamił niektórych przysięgłych, że sceptycznie odnosili się do bezsprzecznych dowodów. Zdaniem Davida musiał też ogłupić policjantów z San Francisco, bo inaczej nie poparliby jego wniosku o warunkowe zwolnienie, bez względu na to, na ilu współwięźniów by doniósł.\n– Nie musisz mi wierzyć, to już nie ma najmniejszego znaczenia.\n– Ma znaczenie. – David wyjął zdjęcia Meredith Connelly, Amber Farello oraz Patty Poindexter i przystawił je do szyby. – Z ich powodu.\nSpojrzenie Burke’a powoli przesuwało się od jednego zdjęcia do drugiego. Ledwie uchwytny błysk w jego oczach sugerował, że rozpoznaje te twarze, ale jednocześnie nie było tam śladu wyrzutów sumienia.\n– Już ci mówiłem, że w życiu nie widziałem tych dziewczyn. Nie były moimi pacjentkami.\nCo do tego ostatniego z pewnością nie mijał się z prawdą. Był zbyt inteligentny, by wybrać na swe ofiary osoby, z którymi miał do czynienia zawodowo. Wyszukiwał takie, które mieszkały w innej części miasta, by nie wydawały się w jakikolwiek sposób z nim powiązane. Uważał się za mądrzejszego niż policja i David musiał z bólem przyznać, że jak dotąd wszystko wskazywało na to, że miał rację.\n– Wiesz, że się nie poddam. Nigdy.\n– W takim razie zmarnujesz dużo czasu.\n– Czym się zajmiesz po wyjściu z więzienia?\nGdy tylko Burke został skazany, stanowa izba lekarska cofnęła mu licencję, więc nie mógł otworzyć gabinetu w Kalifornii, a gdyby chciał to uczynić gdzie indziej, informacje o jego kryminalnej przeszłości szybko wyszłyby na jaw.\nNa moment twarz Burke’a straciła swój zwykły wyraz samozadowolenia i David miał okazję zobaczyć go takim, jakim był naprawdę: ponurym i pełnym pretensji do całego świata.\n– To dzięki tobie straciłem zawód, to przez ciebie na marne poszło sześć lat studiów i kolejne lata poświęcone wyrabianiu renomy. Moja żona musiała za grosze sprzedać mój gabinet, żeby nie umrzeć z głodu.\n– Dzięki mnie? To nie ja zaatakowałem nożem bezbronną kobietę.\n– Jaką bezbronną? Przecież to ona mnie zraniła.\n– W obronie własnej – przypomniał David.\nGdyby tylko mógł, złapałby tego drania za szyję i wydusił w ten sposób przyznanie do winy, ale wiedział, że ulegając gniewowi i frustracji, zaprzepaściłby ostatnią szansę na rozwiązanie zagadki.\n– Nie ma dowodów, które poparłyby twoją wersję wydarzeń – kontynuował, starając się panować nad emocjami.\n– Nie ma też niezbitych dowodów na poparcie jej wersji. Jeśli rzeczywiście przyłożyłem jej nóż do gardła, to gdzie on jest?\n– Tego właśnie chciałbym się dowiedzieć.\n– Służę uprzejmie. – Głos Burke’a ociekał ironią. – Nigdy nie było żadnego noża. Poszliśmy do niej, zabraliśmy się do roboty, a ona nagle spanikowała i dźgnęła mnie nożyczkami krawieckimi, więc zaczęliśmy się szarpać.\nKolejne kłamstwo. Rany na ciele Skye wskazywały na zupełnie inny scenariusz niż ten, który przedstawił Burke. Nóż niewątpliwie istniał, a gdzie – o tym wiedział jedynie Burke.\n– Zgadzam się, źle zrobiłem, że poszedłem z nią do domu – ciągnął. – Za ten błąd zapłaciłem aż w nadmiarze. Zresztą nie znam mężczyzny, który by choć raz nie miał ochoty na skok w bok.\n– Czemu akurat z nią?\n– Bo tego chciała.\n– Masz zbyt bujną wyobraźnię.\n– Nie było cię tam. Nie widziałeś, jak się do mnie uśmiechała. Jak sięgała do mojego rozporka.\nDavid starał się zachować kamienny wyraz twarzy. Zdawał sobie sprawę, że Burke próbuje go sprowokować, więc robił, co mógł, by stłumić narastającą wściekłość.\n– Prawdziwy z ciebie kobieciarz, Oliverze – zauważył z przekąsem.\n– Prawdziwy facet wie, kiedy kobieta na niego leci. Zwłaszcza taka jak ona.\n– Nie pomyślałeś nawet przez moment o żonie i córce, kiedy planowałeś te swoje napaści na niewinne kobiety?\n– Na nikogo nie napadłem. Gdybym nawet to zrobił, nie sądzę, żebym myślał przy tym o żonie. A ty co sobie wyobrażasz, kiedy patrzysz na dziewczyny z „Playboya”? – zapytał takim tonem, jakby rzeczywiście chciał wiedzieć, ale zaraz odpowiedział sobie sam: – Wyobrażasz sobie, że idziesz z nimi do łóżka, prawda? Bądźmy szczerzy, Skye dorównuje niejednej panience z rozkładówki.\nDavid milczał, więc po chwili Oliver opamiętał się i zerknął na niego niepewnie.\n– Przestań mnie podpuszczać, nic to nie da.\n– Widziałem, jak na nią patrzyłeś w sali sądowej. – Burke pochylił się w kierunku szyby.\nNa usta Davida wypłynął przekorny uśmiech.\nBurke wzruszył ramionami.\n– Wiem, że jej pragniesz. Każdy by chciał ją mieć.\n– Każdy? Czyli ty też?\n– Jasne. A myślisz, że czemu poszedłem z nią do domu?\n– Poszedłeś za nią – uściślił David. – Skye nie przypomina sobie, żeby cię spotkała, zanim ją zaatakowałeś.\n– Czyżby? Zeznała, że być może widziała cię kiedyś przypadkiem i uśmiechnęła się do ciebie w przelocie.\nByło to spotkanie, jakich setki zdarzają się każdego dnia – ot, zwykła wymiana spojrzeń czy uśmiechów między dwójką obcych ludzi mijających się na ulicy. Dla większości osób nic nie znaczyła, z wyjątkiem Olivera...\n– Teraz tak mówi – upierał się.\n– Gdzie to było? – naciskał David. – W sklepie? W kinie? Na autostradzie? A może mijałeś ją, jadąc na rowerze? Czy w ten sposób wybierałeś ofiary?\n– Starałem się być dla ciebie miły. – Burke odchylił się na oparcie krzesła. – Ale widzę, że to na nic, bo i tak mnie zamęczasz pytaniami.\n– Nie obchodzi mnie, czy będziesz dla mnie miły, czy nie. Po prostu odpowiedz na pytanie.\n– Już odpowiedziałem. W sądzie.\nTwierdził wtedy, że Skye stała na poboczu, próbując zorientować się, gdzie jest, więc zatrzymał się, udzielił jej wskazówek, a w zamian za to zaprosiła go do siebie. Co było oczywiście wierutną bzdurą.\n– Czemu teraz nie powtórzysz tych kłamstw? Boisz się, że ci się pomieszają, bo było ich aż tyle?\n– Może gdyby cię nie zaślepiało pożądanie, myślałbyś logicznie i zrozumiał wreszcie, że to dla mnie spotkanie ze Skye okazało się tragiczne w skutkach. Straciłem tamtego wieczoru dużo krwi, a potem gabinet, dom i większość wartościowych przedmiotów. Moją rodzinę spotkało wiele upokorzeń. Od trzech lat mieszkam w stalowej klatce o powierzchni mniejszej niż cztery metry kwadratowe, śpię na metalowym łóżku na materacu grubości pięciu centymetrów. Gdy wychodzę na zewnątrz, szwendam się po zatłoczonym betonowym placyku ze świadomością, że każdy mój krok śledzą lufy nabitych strzelb. Wiesz, co robię podczas tych spacerów? Liczę na murze ślady po kulach, modląc się w duchu, żeby żadna kolejna nie trafiła we mnie. – Skrzyżował ramiona na piersi. – Tu naprawdę nie jest bezpiecznie.\n– Bujną masz wyobraźnię – skomentował ze śmiechem David. – Tu się używa gumowych kul.\n– Kiedyś używano prawdziwych. Zresztą czy oberwałeś kiedyś gumową kulą?\n– Nie, nigdy sobie na to nie zasłużyłem.\n– Tu jest bardzo niebezpiecznie. Jak myślisz, czemu prosiłem żonę, żeby mnie nie odwiedzała?\nFakt, że wspomniał o żonie, bardzo zaskoczył Davida, bo Burke nigdy nie chciał o niej rozmawiać.\n– Nie przyjeżdża do ciebie?\n– Przyjeżdżała przez pierwsze trzy miesiące – wyjaśnił, wpatrując się w starannie przycięte paznokcie. – Nie chcę, żeby jej tu dokuczali.\n– Kto miałby jej dokuczać? – drążył ostrożnie David.\n– Znasz tutejsze zasady. Nie może nosić dżinsów, żeby nie wzięto ją za więźnia, ani szortów, które odsłaniałyby udo pięć centymetrów powyżej kolana. Żadnych bluzek podkreślających figurę, a nawet biustonoszy z fiszbinami. Na litość boską, przecież w dzisiejszych czasach wszystkie kobiety używają fiszbin. Jane ma duży biust, jak Skye.\nJak Skye? Stwierdzenie to zastanowiło Davida, ale zacisnął zęby, żeby nie spłoszyć Burke’a, któremu chwilowo rozwiązał się język.\n– Potrzebuje wzmocnionej bielizny, żeby udźwignąć ten ciężar – ciągnął. – Ale jak miałaby to wytłumaczyć jakiemuś obleśnemu strażnikowi.\n– Twoja żona nie jest w stanie ponieść tych kilku wyrzeczeń w kwestii garderoby? A może chodzi o coś całkiem innego?\n– Wolę już jej wcale nie widzieć, niż być blisko, a nie móc jej dotknąć. Zresztą za każdym razem poddawali ją rewizji osobistej, straszyli, że jeśli podczas odwiedzin zostanie wzięta jako zakładniczka, władze więzienne nie będą negocjować z porywaczami ani też nie dadzą za nią okupu. Trudno się dziwić, że w tej sytuacji każda matka dwa razy się zastanowi, zanim tu przyjdzie. Co się stanie z jej dzieckiem, jeśli ona zostanie wzięta jako zakładniczka przez jedną z tutejszych bestii?\nBurke konsekwentnie od samego początku pobytu w więzieniu odcinał się od zwykłych kryminalistów, co tylko potwierdzało podejrzenia, że ma całkowicie zniekształconą wizję świata oraz siebie samego.\n– Gdyby panowały tu inne zasady, goście znaleźliby się w prawdziwym niebezpieczeństwie – zauważył David. – A więc Jane czeka na ciebie? Wciąż jesteście razem?\n– Oczywiście, że tak. – Oliver uniósł brwi, jak gdyby pytanie wydawało mu się zaskakujące. – Nie odwiedza mnie, bo to zbyt trudne, zbyt krępujące. Nigdy w życiu nie widziała skazańca, a teraz jej mąż jest jednym z nich.\n– Wiadomo chyba, czyja to wina.\n– Wiadomo – powtórzył przez zaciśnięte zęby Burke. – Na pewno nie tego, kto za to płaci. Moja żona ufa mi i wie, że Skye to oszustka.\nDavid nie mógł pojąć, jakim cudem Jane Burke nie dostrzegała niebezpieczeństwa, które niosło z sobą życie z Oliverem. Czy naprawdę nie rozumiała, że powinna za wszelką cenę chronić córkę przed takim ojcem?\n– Byłbyś skończonym idiotą, gdybyś zawiódł jej zaufanie.\nPowiedział to z takim przekonaniem, że David niemal mu uwierzył. Nic dziwnego, że udało mu się przekonać sąd do warunkowego zwolnienia.\nUznawszy, że ta rozmowa do niczego nie prowadzi, oznajmił Burke’owi, iż będzie go obserwował, po czym odłożył słuchawkę. Niespodziewanie Oliver zastukał w szybę na znak, że chce jeszcze coś dodać.\n– A jak się miewa Skye? – zapytał z troską w głosie. – Doszła do siebie?\n– Doskonale sobie poradziła – skłamał.\nGdyby rzeczywiście tak świetnie sobie poradziła, rozstałaby się wreszcie z bronią i przestała zadręczać się losem każdej poszkodowanej osoby w Sacramento i okolicach.\n– To dobrze. A jak jej się mieszka w nowym domu?\nDavid zaniepokoił się nie na żarty. Skye przeprowadziła się przecież zaledwie przed rokiem.\n– A skąd ci przyszło do głowy, że zmieniła adres?\n– Nie wyobrażam sobie, żeby zdecydowała się pozostać tam, gdzie do tej pory.\nKiepskie wytłumaczenie, pomyślał David. Wiele ofiar przestępstw nadal mieszka w tym samym miejscu, nawet jeśli to tam spotkała je krzywda.\n– Skye nie chce mieć z tobą nic do czynienia. Jeśli jesteś taki bystry, za jakiego chcesz uchodzić, lepiej zostaw ją w spokoju.\n– Raczej nie stara się trzymać na uboczu – stwierdził spokojnie, jak gdyby to tłumaczyło, czemu się nią interesował. – Widziałem ją wiele razy w telewizji, jak agitowała na rzecz dotkliwszych kar dla takich potworów jak ja. Parę tygodni temu czytałem w gazecie artykuł o tej jej fundacji. Na Śmierć i Życie czy jakoś tak. – Zachichotał złowieszczo. – Jest żałosna z tą całą swoją misją. Co też ona może wiedzieć o prawdziwych potworach. Ale to dla niej typowe, jak się na coś zaweźmie, nawet nie myśli odpuścić.\nZaskakująco ciepły ton jego głosu sprawił, że dłonie Davida zacisnęły się w pięści.\n– Nic o niej nie wiesz.\n– Nie żartuj sobie – prychnął Oliver. – Znam ją lepiej niż ktokolwiek inny. Nawet ty.\nTo powiedziawszy, odłożył słuchawkę i zastukał w drzwi na znak, że chce wrócić do celi. David był tak pochłonięty próbą rozszyfrowania końcowych słów Burke’a, że w pierwszej chwili nie zauważył strażnika, który przyszedł go odprowadzić do wyjścia.\n– Czy wszystko w porządku, detektywie Willis?\n– Tak, w porządku, dziękuję – odparł, odkładając słuchawkę.\nSiedziba fundacji Na Śmierć i Życie znajdowała się przy Watt Avenue. Był to biały budynek o płaskim dachu, zbudowany w latach siedemdziesiątych, czyli w czasach, gdy zdaniem Skye architektura przeżywała zdecydowany kryzys. Nie wygląd jednak, ale względy praktyczne – korzystne położenie względem centrum, bliskość autostrady i niski czynsz – przesądziły o ulokowaniu tam biura. Każda z trzech przyjaciółek miała swój gabinet, były tam też dwie sale konferencyjne i duże pomieszczenie, w którym odbywały się kursy samoobrony, ewentualnie spotkania specjalistów, którzy pomagali podopiecznym fundacji.\nSkye wydobyła z torebki pęk kluczy, by otworzyć drzwi wejściowe. Z oczywistych względów wejście do budynku musiało być stale zamknięte, a na spotkanie należało umówić się telefonicznie. Na szybie od wewnętrznej strony drzwi wisiało nowe ogłoszenie:\nZaginął Sean Brady Regan, urodzony 2 marca 1964 r. Ostatnio widziany w Nowy Rok.\nPoniżej zamieszczono zdjęcie sympatycznego mężczyzny, który przed trzema tygodniami odwiedził fundację, a także podano dodatkowe informacje, to znaczy gdzie i kiedy Sean Brady Regan ostatnio był widziany.\nSheridan, która musiała ją zauważyć, otworzyła drzwi.\n– Tak mi przykro. Rano nie chciałam ci nic mówić, bo i tak byłaś zdenerwowana.\n– Kiedy to przyszło? – Skye wskazała ruchem głowy ogłoszenie.\n– To ona. Jestem pewna, że to ona zrobiła. Jego żona.\n– Ale po co? Żeby zgarnąć pieniądze z ubezpieczenia?\n– Nie, Sean nie był ubezpieczony. To była pierwsza rzecz, o którą go zapytałam. Powiedział mi, że się boi, bo żona spotyka się z innym mężczyzną, prawdopodobnie zażąda rozwodu, ale za wszelką cenę będzie próbowała uniknąć walki o opiekę nad dziećmi.\nSheridan zatknęła za ucho pasmo długich ciemnych włosów. Zwykle nie nosiła makijażu, ale za sprawą idealnej cery, pięknych błękitnych oczu otoczonych gęstymi czarnymi rzęsami, a także dość mocno zarysowanych kości policzkowych, budziła powszechne zainteresowanie mężczyzn.\n– Skye, nie zadręczaj się, nie możemy pomóc wszystkim. Już prawie koniec tygodnia, niech policja się tym zajmie.\n– Jak możesz tak mówić? Z ogłoszenia wynika, że nie ma go już od tygodnia. Musimy jak najprędzej skontaktować się z Jonathanem Stiversem. Jest świetny, znajdzie każdego.\n– Jest też drogi, a nam się kończą fundusze – odparła cicho Sheridan, kładąc przyjaciółce dłoń na ramieniu. – Jeśli nadal chcemy działać, musimy bardzo ostrożnie wydawać pieniądze.\nSkoro Sheridan w ogóle poruszyła ten temat, faktycznie musiało być źle, ale Skye nie miała teraz do tego głowy. Myślała o Seanie, który być może za sprawą okrutnej żony leżał gdzieś w rowie...\n– Mówiłam mu, żeby odszedł od niej, uciekał...\n– Uparł się, że nie zostawi dzieci, no i nie dowierzał własnej intuicji. Próbował rozmawiać o tym z rodziną, ale go wyśmiała.\n– Policja zrobi co w ich mocy.\nTylko że to prawdopodobnie nie wystarczy, dodała w duchu Skye. Nawet David, najbardziej oddany pracy policjant, jakiego spotkała, nie był w stanie udowodnić, że to Burke zabił te trzy młode kobiety. Dlatego właśnie Skye, Sheridan i Jasmine poświęcały każdą minutę, by pomóc osobom skrzywdzonym przez przestępców. W niektórych przypadkach wynajmowały prywatnych detektywów, w innych lepszego adwokata, jeszcze innych zapewniały dach nad głową, lekarza czy psychologa. Wymagało to jednak ogromnych kwot i choć sobie wypłacały tylko tyle, by opłacić rachunki i zaspokoić najbardziej podstawowe potrzeby, ciągle było mało. Na szczęście po trzech latach działalności zdobyły tak wiele społecznego zaufania, że coraz łatwiej pozyskiwały sponsorów, a także cieszyły się coraz większym szacunkiem władz lokalnych i stanowych. Gdy jeden z prominentnych senatorów zapowiedział, że się zjawi na balu charytatywnym, który organizowały w następny weekend w hotelu Hyatt, szanse na zebranie znaczących sum zdecydowanie wzrosły.\n– Ja też muszę zrobić, co w mojej mocy, Sher. Sean zaraz na początku naszego spotkania spytał, czy pomagamy też mężczyznom. Sprawiał wrażenie zażenowanego, jak gdyby uwłaczało to jego męskiemu poczuciu godności. Odpowiedziałam, że staramy się pomóc każdemu, niezależnie od jego wieku, płci czy pochodzenia.\n– Co mu obiecałaś?\n– Spotkanie z Jonathanem. Pomyślałam, że najpierw powinniśmy sprawdzić, czy jego podejrzenia dotyczące żony są słuszne. Niestety, więcej się nie pojawił. Kilka razy bezskutecznie próbowałam do niego zadzwonić, ale akurat było przed świętami, więc uznałam, że wyjechał z rodziną. A teraz... to. – Zagryzła wargi, przerażona myślą, że nie udało jej się uratować człowieka, który prosił ją o pomoc. – Powinnam była być bardziej wytrwała, pojechać do niego...\n– Skye, nie zadręczaj się, ja też bym pomyślała, że wyjechał. Nie wiemy, co się faktycznie stało. A może uciekł, bo znalazł konkretny dowód na to, że jego życie jest zagrożone?\n– Nie. – Pokręciła głową. – Gdyby wchodziło w grę realne zagrożenie, zabrałby dzieci.\n– W takim razie skontaktujemy się z Jonathanem – zadecydowała Sheridan, starając się zamaskować zaniepokojenie pokrzepiającym uśmiechem.\nSkye miała wyrzuty sumienia, że nie jest na bieżąco z finansową stroną działalności fundacji, przez co cała księgowość, czyli ciężar materialnych problemów, spoczywał na barkach biednej Sheridan. Skye zajmowała się przede wszystkim nadzorowaniem, a czasem prowadzeniem kursów, podczas których pracowano między innymi nad wzmocnieniem poczucia własnej wartości, wychodzenie z traumy, a także obchodzeniem się z bronią. Jasmine natomiast współpracowała z detektywami przy śledztwach dotyczących zaginięć. Do tego wszystkiego każda z nich pilotowała poszczególne sprawy, decydując, co można jeszcze zrobić i skąd wziąć na to pieniądze.\n– Bal będzie od jutra za tydzień, prawda? – upewniła się Skye.\n– Zostało mi w tym miesiącu na koncie parę dolarów – oznajmiła, podjąwszy w myślach decyzję, że tych kilka niezapłaconych rachunków może poczekać. – Wynajmę Jonathana na swój koszt.\n– Ależ Skye...\nUciszyła ją ruchem dłoni.\n– Jeśli zbierzemy na balu tyle pieniędzy, ile planujemy, fundacja mi to zwróci, OK?\n– Dobrze. Przestańmy wreszcie tkwić w wejściu, zaczyna padać. AV propos balu... Znalazłaś już sobie osobę towarzyszącą?\n– Jeszcze nie – przyznała Skye, wrzucając klucze do torebki. – Zupełnie nie rozumiem, do czego jest mi potrzebna.\n– Już ci to tłumaczyłam. – Sheridan pokręciła głową. – To kwestia wizerunku. Większość naszych dobrodziejów to osoby o tradycyjnych poglądach, senator też jest konserwatystą. – Przechodząc obok recepcji, sięgnęła po stertę korespondencji, aby ją posortować przed przyjściem wolontariuszy. – Rozmawiałam z jego sekretarzem. Zasugerował, że szef bardzo ostrożnie dobiera osoby, które wspiera, między innymi jest czuły na sferę obyczajową.\n– Musimy przynajmniej stwarzać pozory, że żyjemy normalnie.\n– Normalnie, czyli jak?\nTemat braku czasu na jakiekolwiek życie prywatne powracał raz po raz w ich rozmowach, czego Skye miała już serdecznie dość.\n– Wiesz przecież. Że mamy narzeczonych, że chodzimy do teatru, kina, na kolację.\n– Prawda jest taka, że nie mamy i nie chodzimy. Jedynymi mężczyznami w naszym życiu są podopieczni fundacji. Po co udawać? – Wzruszyła ramionami.\n– Po to, żeby zebrać większe darowizny – cierpliwie tłumaczyła Sheridan. – Bardzo ich potrzebujemy.\nCo racja, to racja. Jeśli nie zbiorą odpowiedniej ilości pieniędzy, Skye będzie musiała się obyć bez prądu i wody z powodu niezapłaconych rachunków.\n– No dobrze – mruknęła niezadowolona. – Postaram się kogoś przyholować w sobotę.\n– Tylko niech to będzie ktoś w miarę reprezentacyjny. Musimy zrobić naprawdę dobre wrażenie na naszych darczyńcach, więc trzeba będzie z nimi porozmawiać o biznesie, polityce czy kulturze.\nSkye, która szła już do swego gabinetu, zatrzymała się w pół kroku i obróciła na pięcie.\n– Obawiam się, że znalezienie kogoś z prezencją, a w dodatku obdarzonego inteligencją, to nie lada zadanie. Pamiętasz Charliego Foksa na przyjęciu bożonarodzeniowym?\n– Przecież ostrzegałam cię, żebyś go nie zapraszała – przypomniała Sheridan. – Ciągle się nie pozbierał po rozwodzie.\n– Nie, moja droga, nie ostrzegałaś. Mówiłaś, że twój sąsiad czuje się samotny i dobrze by mu zrobiło, gdyby znalazł się wśród ludzi, porozmawiał, pożartował. Że jest miły i nieszkodliwy, a tymczasem upił się, nim dotarliśmy do połowy przyjęcia, i gadał straszne głupoty, więc musiałam go odwieźć do domu. W dodatku zasnął po drodze tak twardo, że miałam problemy z wyciągnięciem go z samochodu.\n– Przykro mi, że tak wyszło – odparła Sheridan, z trudem kryjąc rozbawienie. – Może tym razem zaprosisz kogoś, kim będziesz choć trochę zainteresowana?\n– Dobrze wiesz, że ktoś taki nie istnieje.\n– A właśnie że istnieje.\n– Ale jest żonaty.\n– Nie żonaty, tylko rozwiedziony – uściśliła przyjaciółka, kładąc dłoń na klamce drzwi swego gabinetu.\n– Wszystko jedno, bo i tak do niej wróci. Zawsze wraca. Wytrzymuje tyle, ile się da, potem się wyprowadza i zadręcza wyrzutami sumienia. Uważa rozwód za przejaw słabości, a jest zbyt dumny i uparty, by przyznać sobie prawo do porażki.\n– Tu masz słuszność.\n– A jego żona ma nade mną przewagę w jednej kluczowej kwestii. Ma coś, a raczej kogoś, na kim mu zależy najbardziej w świecie.\n– Zależy mu na tobie, Skye...\n– Może i tak, ale nie tak bardzo jak na synu – ucięła temat, zamykając za sobą drzwi.\n– To Oliver! – szepnął Noah Burke, a w jego oczach pojawił się przestrach.\nNa myśl o tym, że w słuchawce zaraz usłyszy głos męża, Jane poczuła, jak robi jej się zimno. Leżała nago w łóżku, w którym przez ostatnią godzinę kochała się namiętnie z jego starszym bratem. Ilekroć teściowa zabierała Kate na weekend, Noah wpadał pod pretekstem naprawy cieknącego kranu czy skoszenia trawnika, by jego żona niczego się nie domyśliła.\n– Tak, biorę na siebie koszty połączenia – oznajmił operatorowi więziennej centrali telefonicznej, po czym nerwowym gestem przeczesał palcami jasne jak pszenica włosy.\n– Nigdy nie dzwoni w sobotę rano – wyjaśniła spłoszonym szeptem.\nNoah nie miał w zwyczaju odbierać za nią telefonów. Po prostu podniósł słuchawkę, by zamówić pizzę, lecz zamiast sygnału usłyszał głos operatora, który najpierw połączył Olivera, a dopiero potem spytał o zgodę na obciążenie kosztami rozmowy.\nCóż za fatalny zbieg okoliczności. Z tego, co mówił Oliver, w San Quentin był tylko jeden aparat telefoniczny na piętro, co przy tej liczbie więźniów oznaczało ogromne kolejki. Mimo to niemal zawsze udawało mu się dodzwonić w najmniej dogodnym dla niej momencie. Inna sprawa, że ostatnio w ogóle nie miała ochoty na rozmowę z nim... Teraz oczekiwał od niej euforii w związku z warunkowym zwolnieniem, jak gdyby po tym wszystkim, przez co przeszła z jego powodu, należało mu się uroczyste powitanie. Nie wierzyła, że jest winny gwałtu, ale upokorzył ją sam fakt zdrady małżeńskiej. Straciła nie tylko poczucie własnej godności, lecz i szacunek otoczenia, bo fakt, że szukał rozkoszy w łóżku innej kobiety, sugerował jakieś braki z jej strony. Nikt jej tego nie wytknął prosto w oczy, doskonale jednak wiedziała, że temat krążył wśród sąsiadów i znajomych. Gdyby tylko mogli ją zobaczyć z Noahem. Był znacznie wyższy i lepiej zbudowany niż brat, jego firma świetnie prosperowała, a to właśnie od niej nie mógł oderwać wzroku ani dłoni. Nie znaczyło to, że czuła się dumna z tego, co robili. Bardzo lubiła zarówno szwagierkę, jak i teściów, więc ściskało jej się serce na myśl, jak bardzo by ich zraniła, gdyby wszystko wyszło na jaw.\nNoah rzucił jej pytające spojrzenie znad słuchawki. Szukając gorączkowo w myślach sensownego wyjaśnienia, przypomniała sobie, jak przed tygodniem wytłumaczyła jego obecność teściowej, która wpadła z niespodziewaną wizytą.\n– Powiedz, że zepsuła mi się spłuczka w toalecie i wpadłeś ją naprawić. Wie, że mi czasem pomagasz. Jest ci wdzięczny.\nSłysząc to ostatnie słowo, przewrócił oczami i zwiesił głowę. Jane miała ochotę wyjąć mu słuchawkę z dłoni, jednak Oliver musiał już usłyszeć jego głos, więc powinni zamienić kilka zdań, by nie wyglądało to podejrzanie. Czasem Noaha tak bardzo dręczyły wyrzuty sumienia, że obawiała się, iż wreszcie pęknie i wyzna prawdę rodzinie.\n– Tak, tak, to ja – powiedział do telefonu, starając się zachować jak najbardziej pogodny ton głosu. – Jak się masz?... Dobrze. Co się działo od czasu mojej ostatniej wizyty?... Naprawdę?! To dobrze, że już wychodzisz... Przepraszam, że ostatnio tak rzadko cię odwiedzałem... Wiem. Miałem mnóstwo zleceń... Ale powinienem był znaleźć trochę czasu...\nJane wstała z łóżka i usiadła u stóp Noaha. Kusiło ją, by jęknąć albo wydać jakikolwiek inny odgłos, który zdradziłby naturę ich związku. Oliver zasłużył sobie na ból, jaki z pewnością wywołałaby ta wiadomość. Gdyby nie uległ pokusie i nie poszedł ze Skye Kellerman do domu, wszystko wyglądałoby inaczej. Wiedziała jednak, że nigdy nikomu nie powie o Noahu. Nie śmiałaby. Gdyby to wyszło na jaw, ucierpiałoby zbyt wiele drogich im obojgu osób.\n– A więc będziesz miał przez kilka lat kuratora? – ciągnął Noah. – Ciekawe, jak to będzie wyglądało?\nJane wyobraziła sobie, jak jej sypialnia wyglądałaby w tej chwili z lotu ptaka. To, co zobaczyła, wywołało w niej obrzydzenie. Ona, niegdyś modelowa wręcz żona i matka, odpoczywająca po seksie ze starszym bratem swego męża. Musiała być okropną osobą, by się czegoś takiego dopuścić.\n– Mama i tata też nie mogą się ciebie doczekać.\nMówiąc to, Noah posłał jej smutny uśmiech. Może właśnie dlatego tak za nim szalała? Traktował ją, jakby była dla niego ważna, jakby jej uczucia były dla niego najważniejsze. Szczególnie w pierwszych miesiącach bez Olivera potrzebowała zwykłego ludzkiego ciepła, otuchy, życzliwego zainteresowania.\n– Fakt, szkoda gabinetu... Ale na pewno coś sobie znajdziesz – zapewnił, bawiąc się kosmykiem jej włosów. – Jasne. Spotkamy się jak najszybciej po twoim powrocie. OK, daję Jane.\nPodał jej słuchawkę, po czym ukrył twarz w dłoniach.\n– Cześć, kochanie – przywitał ją Oliver. – Jak się masz?\nPodciągnęła kolana pod brodę, przycisnęła je do klatki piersiowej, i siedziała tak skulona, wpatrując się w pomalowane na czerwono paznokcie u stóp.\n– A co tam robi Noah?\n– Pomaga... – Odchrząknęła, bo na chwilę głos jej uwiązł w gardle. – Pomaga mi przygotować dom na twój powrót, naprawia różne drobiazgi.\n– To ładnie z jego strony.\nSerce jej się ścisnęło boleśnie, bo zdała sobie sprawę, że po powrocie Olivera straci Noaha, a przecież jego wsparcie szczególnie by się jej przydało podczas tych trudnych pierwszych miesięcy. Nie mogli jednak aż tak ryzykować.\n– Wie, że chcę, aby dom wyglądał jak najpiękniej na twoje przybycie. On i wasi rodzice są dla mnie naprawdę bardzo dobrzy.\nPoczuła na głowie dotyk ręki Noaha, oparła czoło o jego kolano.\n– Muszą być dla ciebie mili, przecież jesteś moją żoną – stwierdził arogancko Oliver.\n– To jak, wychodzisz w piątek?\n– Tak. Zostało tylko sześć dni. Jakoś trudno mi w to uwierzyć, a tobie?\n– Jak już wrócę, zrobię, co się da, żebyśmy mogli zapomnieć o przeszłości. Kupimy duży dom, taki jak mieliśmy kiedyś. Moi rodzice nam pomogą, jeśli będzie trzeba.\nTo samo mówili Betty i Maurice, którzy – podobnie jak Jane – nie wierzyli, jakoby Oliver był groźnym przestępcą. Owszem, po szarpaninie ze Skye Kellerman wrócił nieźle poraniony, tak że Jane musiała go zawieźć na izbę przyjęć, ale to Skye zawiniła, bo wpadła w panikę i zaatakowała go nożyczkami. Pewnie była na prochach, jak zeznał Oliver.\n– Jane? – szepnął zaniepokojony Noah, który doskonale zdawał sobie sprawę z jej rozterki.\nPodniosła dłoń na znak, że musi najpierw zakończyć rozmowę z Oliverem. Podeszła do okna i wyjrzała na maleńki jak chusteczka do nosa ogródek. Nienawidziła mieszkania w tej okolicy. Sąsiedzi regularnie urządzali nocne, zakrapiane alkoholem imprezy, które nieodmiennie kończyły się bijatykami. Młodzież przesiadywała na pustych działkach, paląc trawkę, ewentualnie niszczyła to wszystko, co tylko wpadło w ręce. Szkoła, do której uczęszczała Kate, pozostawiała wiele do życzenia. Jane czuła, że nie może tu dłużej pozostać, ale nie była w stanie wyrwać się stąd, pracując w podrzędnym salonie fryzjerskim. Potrzebowała do tego Olivera, by zaś odbudować małżeństwo, musieli za wszelką cenę zapomnieć o wszystkim: o Skye, więzieniu, Noahu, gniewie, bólu, niechęci. Nawet o poczuciu winy.\nZrobiło jej się nagle zimno, więc skuliła się i objęła ramionami.\n– W zeszłym tygodniu widziałam w telewizji Skye.\n– Wiem. Nie przejmuj się, kłamie jak z nut.\n– Zbierała pieniądze dla ofiar przestępstw.\n– Miejmy nadzieję, że to prawdziwe ofiary, nie tak jak ona – stwierdził szyderczym tonem.\n– Zbija majątek na tym, co ci zrobiła. Jej perfidia nie zna granic. Popatrz tylko, jaka jest popularna, ile sympatii zyskała przez swoje kłamstwa.\nJane miała ochotę napisać kolejny list do Skye, choć doskonale wiedziała, że zostanie, tak jak poprzednie, bez odpowiedzi.\n– Pewnie bierze co miesiąc niezłą pensję z tej swojej fundacji – podburzał ją Oliver.\nPodczas gdy ona przez cały miesiąc strzygła od rana do nocy, by zarobić na tę klitkę, w której przyszło jej mieszkać.\n– Nieważne, co robi, to już nas nie dotyczy, to już za nami – złagodniał.\nJakże pragnęła, by jego słowa okazały się prawdziwe...\nPodszedł Noah i musnął jej kark delikatnym, czułym pocałunkiem.\n– Zaczniemy od nowa. Zbudujemy wszystko jeszcze raz – wyrecytowała słowa, które Oliver powtarzał jej wielokrotnie.\nWtuliła się plecami w ramiona Noaha, by może po raz ostatni czerpać siłę z jego bliskości.\n– W takim razie do zobaczenia w piątek.\n– Zostaw Kate z moimi rodzicami i przywieź pieniądze na hotel. Zasłużyliśmy na to, by spędzić w San Francisco noc we dwoje. Co ty na to?\nNie wiedziała, co o tym sądzić. Kiedyś go przecież kochała... Czy to uczucie powróci wraz z nim? Miała nadzieję, że tak. Tak byłoby lepiej dla niej, dla Kate, dla wszystkich.\n– Oczywiście, że się cieszę – skłamała.\nDavid stał na progu ładnego, piętrowego domu żony. Nie tak dawno mieszkali tu razem, teraz był tylko gościem. Z niejakim trudem przywołał na twarz uśmiech.\n– Mnie też miło cię widzieć, Lynnette.\n– Gdzie byłeś? Od dłuższego czasu próbuję się do ciebie dodzwonić.\nWyciszył telefon, żeby nie słyszeć nieustannego brzęczenia, a odbierać nie miał ochoty, bo wiedział, że będzie musiał wysłuchać litanii pretensji, wyrzutów i bezpodstawnych oskarżeń.\n– Miałem trudny dzień w pracy – odparł tonem wyjaśnienia.\n– Jak zawsze – mruknęła, usuwając się z przejścia. – Jeremy ciągle o ciebie pytał. Martwił się, że znów odwołasz spotkanie.\n– Znów?! O czym ty mówisz? Zdarzyło mi się to zaledwie dwa razy, i to z nadzwyczaj ważnych powodów zawodowych.\n– Nie wątpię, że ważnych. Twoja praca przecież jest najważniejsza.\nJako pielęgniarka w laboratorium analiz medycznych pracowała codziennie od dziewiątej do piętnastej, co było o tyle wygodne, że Jeremy w tym samym czasie przebywał w szkole. Niestety ta regularność i przewidywalność sprawiała jednocześnie, że Lynnette nie wykazywała najmniejszego zrozumienia dla zupełnie odmiennego trybu policyjnej pracy.\n– Wiesz dobrze, że są dni, kiedy nie mogę tak po prostu wyjść o siedemnastej.\nMiał wymagający zawód, ale czasem dochodził do wniosku, że jeszcze bardziej wymagającą żonę. Łatwo poddawała się emocjom – gdy miała dobry nastrój, śmiała się bez przerw, a gdy zły, non stop chodziła wściekła.\n– Daruj sobie – mruknęła, wkładając buty. – Ciągle nie zabrałeś stąd rzeczy. – Wskazała schowek, w którym rzeczywiście znajdowały się jego okrycia, parasole, a nawet narty.\nCzy w ten zawoalowany sposób sugerowała, że powinien się ostatecznie wyprowadzić? Specjalnie zostawił te przedmioty, nie mógł tak po prostu spakować wszystkiego i odejść, gdy po drugim rozwodzie lekarze stwierdzili u niej stwardnienie rozsiane. Tylko kompletnie bezduszny mężczyzna zostawiłby matkę swego dziecka samą w obliczu dożywotniej walki z tą straszną chorobą.\n– Zajmę się tym niedługo.\n– Nie, nie zajmiesz się. Zostawisz to na mojej głowie.\nTrwał przy niej, bo po prostu musiał. Nie miała bliskiej rodziny, więc kto się nią zaopiekuje w razie poważnego pogorszenia się stanu zdrowia? Nie zarabiała zbyt wiele, więc nie miała oszczędności, a groziło jej, że wkrótce w ogóle nie będzie w stanie pracować. Już było widać pierwsze objawy choroby, między innymi jeszcze większą chwiejność nastroju. Spędzili z sobą dziesięć lat, kiedyś naprawdę mocno się kochali, więc liczył na to, że uda im się jakoś porozumieć, nie tylko dla jej dobra, ale i dla Jeremy’ego. O ileż byłoby to łatwiejsze, gdyby potrafił zapomnieć o Skye...\n– Wrócę nie wcześniej jak o północy – zakomunikowała.\nZastanawiał się, czemu aż tak późno. Zajmował się synem w każdy poniedziałek, by Lynn mogła uczestniczyć w wieczornych zajęciach w American River College, ale zwykle docierała z powrotem przed dwudziestą drugą. Czyżby kogoś jednak poznała? Jeśli tak, jej szanse na stały związek były doprawdy minimalne. Rzadko zdarzali się mężczyźni na tyle zdolni do poświęceń, by brać na siebie obowiązek opieki nad chorą żoną, a do tego wychowywać jej dziecko z pierwszego małżeństwa. Zresztą czy aby na pewno Jeremy chciał mieć ojczyma? Jego życie było i tak dostatecznie skomplikowane.\n– Baw się dobrze – odparł, starając się ukryć dezaprobatę.\n– Nawet mnie nie zapytasz, dokąd się wybieram po zajęciach?\n– Oczywiście, że nie. – Starała się ukryć rozczarowanie. – Dla ciebie i tak liczy się tylko Jeremy.\nNawet na niego nie zerknęła. Sięgnęła po leżące na komodzie klucze i ruszyła w kierunku wyjścia.\n– Lynn – powtórzył, łapiąc ją za ramię.\nChcąc nie chcąc, podniosła na niego wzrok. W jej oczach lśniły łzy.\n– O co chodzi? – zapytał łagodnym tonem.\n– Chcesz wrócić, obiecujesz, że jakoś się między nami ułoży, że nie zostawisz mnie samej w chorobie.\n– Bo nie zostawię.\n– Ale tylko dlatego, że czujesz się zobowiązany. Już mnie nie kochasz...\nNie miał pojęcia, co powinien powiedzieć ani jak się zachować. Nigdy nie był w stanie przewidzieć, co zrobi Lynnette – raz traktowała go z wyraźną niechęcią, innym razem zabiegała o jego uczucia.\n– Zależy mi na tobie. Chcę, żebyś była szczęśliwa.\n– Chcesz, żeby Jeremy był szczęśliwy – poprawiła z wyrzutem.\n– To też. Ale wiem, że mamy jeszcze szansę na dobre relacje. Gdybyśmy się wybrali do poradni...\n– Już byliśmy i nic to nie dało. – Łzy pociekły jej po policzkach.\n– Daj spokój...\nPróbował wziąć ją w ramiona, ale go odepchnęła.\n– Nie rozumiesz?! Ja już tak dłużej nie mogę! Muszę wreszcie o tobie zapomnieć, bo już nigdy nie będziesz mnie kochać tak jak kiedyś.\nTemu nie mógł zaprzeczyć. To, co niegdyś do niej czuł, zostało bezpowrotnie utracone, niezliczone kłótnie, oskarżenia i skargi zrobiły swoje. Jednak w jego opinii do szczęścia w małżeństwie wystarczyłyby zaufanie, stabilność, przyjaźń, tylko jak to wytłumaczyć Lynn, która tęskniła za namiętnością, emocjami czy szalonym biciem serca?\n– Nie zwykłem się łatwo poddawać. Będę przy tobie, będę cię wspierał, otaczał opieką...\n– Innymi słowy, będziesz dzielny jak żołnierz na służbie. To nie wystarczy. Ja też kocham Jeremy’ego, to on nadaje sens memu życiu, ale nie mogę być dobrą matką, będąc cały czas nieszczęśliwa. – Otarła łzy wierzchem dłoni. – Mam dziś randkę. Jeśli chcesz, możesz tu nocować, bo wrócę późno. Kto wie, może dopiero rano? – rzuciła przez ramię, kładąc dłoń na klamce.\n– Lynnette! Bądź ostrożna, proszę cię.\n– Tylko tyle masz mi do powiedzenia? Bądź ostrożna?\n– Nie rób nic pochopnego tylko po to, żeby się na mnie zemścić.\n– Nie zamierzam się na nikim mścić. Chcę się czuć kochana, chcę wreszcie odzyskać sympatię dla samej siebie. Doskonale potrafisz wydobyć na wierzch to, co we mnie najgorsze. Nawet ja nie lubię siebie takiej, jaką jestem przy tobie – dodała oskarżycielskim tonem.


Znaczenie zielonej i czerwonej herbaty w diecie\nHerbata, prawdopodobnie najpopularniejszy napój na świecie, jest spożywana w ogromnych ilościach, również w naszym kraju. Polacy ją uwielbiają, pijemy ją rano, w południe i wieczorem, towarzyszy nam przy niemal każdym posiłku. Statystyki mówią, że zajmujemy 3 miejsce (a więc załapujemy się na podium:) w Europie wśród państw spożywający największą ilość tego trunku. Wyprzedzają nas tylko Rosjanie i Anglicy.\nNie ma co się dziwić, herbata jest smaczna na zimno i na ciepło, jest względnie tania i można ją pić na wiele sposobów. Jeśli jednak chcemy schudnąć, to warto zaopatrzyć się w zieloną lub czerwoną herbatę, bo to „duo” jest niezwykle skuteczne w walce z tkanką tłuszczową. Stosowana regularnie odchudza, wysmukla talię i redukuje nadmiar tłuszczu. Dla osiągnięcia najlepszych efektów należy pić ją na pół godziny po każdym posiłku.\nKtórą wybrać ? To już zależy od Ciebie, bo zarówno zielona jak i czerwona na pewno wspomoże odchudzanie.\nHerbata zielona jest źródłem witamin C, E, K oraz minerałów, a więc jest bardzo zdrowa. Reguluje trawienie, przyspiesza spalanie tłuszczów czym wspomaga proces odchudzania. Dodatkowo obniża poziom cukru we krwi, co również sprzyja redukcji tkanki tłuszczowej.\nHerbatę zieloną zaparzamy w wodzie o temp. 80 stopni, nigdy we wrzątku! Parzymy przez 3 minuty. Po wypiciu możemy ją wykorzystać ponownie, tym razem należy zaparzać napar dłużej, bo co najmniej przez 8 min.\nHerbata czerwona jest szczególnie dedykowana osobom walczącym z nadmiarem masy tłuszczowej, jest nazywana „naturalnym spalaczem tłuszczu”. Ta herbata nas oczyści, pobudzi trawienie i spalanie ponieważ przyspiesza przemianę tłuszczu w energię. Podobnie jak kawa, ma działanie pobudzające, przywraca jasność umysłu:) Musimy jednak pamiętać, że skuteczność zależy od częstotliwości spożycia tej herbaty, czym więcej tym lepiej. Jest zdrowa, możemy ją więc pić praktycznie bez ograniczeń, a zalecana dzienna porcja to 5 filiżanek. Pijąc czerwoną herbatę regularnie na pewno schudniesz.Nawet jeśli nie stosujesz żadnej diety odchudzającej, ten rodzaj herbaty pobudzi naturalny proces odchudzania poprzez spalanie nadmiaru tłuszczu nagromadzonego w twoim organizmie. Odchudzanie jeszcze nigdy nie było tak proste!\nHerbatę zalewamy gorącą wodą o temp. 95 stopni i zaparzamy przez około 4-7 minut w zależności od wielkości liści. Im liście są większe tym dłuższy powinien być proces przyrządzania.\nJa piję zieloną herbatę codziennie, potwierdzam jej skuteczność. Wybieram tą liściastą, bo choć jest droższa od herbaty ekspresowej, to jest bardziej aromatyczna, ma wyrazistszy smak i wydaje się być bardziej naturalna. Osobiście gorąco polecam. Na zdrowie! 🙂


Nigdy nie zapomną tego, co Polak dla nich zrobił\nponiedziałek, 29 wrzesień 2014 13:28\nPolak mieszkający w Dublinie bez chwili zastanowienia ruszył na ratunek irlandzkiej rodzinie uwięzionej w płonącym mieszkaniu. Teraz ojciec rodziny gorąco mu dziękuje za odwagę i podjęcie próby ratowania jego rodziny.\nPożar wybuchł na drugim piętrze w apartamencie Bridge w Shankill Village na przedmieściach Dublina o 7 rano. Sarah Martin, jej trzyletnia córeczka i roczny synek w tym czasie spali. Jej mąż Daniel i starszy, dziewięcioletni syn wyszli z mieszkania.\nKiedy kobieta obudziła się natychmiast próbowała uciekać razem z dziećmi. Jednakże kłęby czarnego dymu pozwoliły jej tylko wyprowadzić starszą córkę na balkon, natomiast do syna nie miała już szans się dostać. Wtedy Sahar wybiegła na balkon i głośno zaczęła wzywać pomocy.\nNa ratunek pospieszyło dwóch mężczyzn – Polak i Węgier – mieszkający w tym samym budynku. Początkowo próbowali wyłamać drzwi i wejść do środka. Udało im się to zrobić przy pomocy gaśnicy jednakże po otwarciu drzwi uderzyła ich ogromna ilość dymu, przez którą nie udało im się przedrzeć do mieszkania.\nW tym samym czasie pod apartamentowcem zebrał się całkiem pokaźny tłum gapiów. Polak podjął próbę wejścia do mieszkania od innej strony i zaczął wychodzić do góry po balkonach od strony podwórza.\nKiedy na miejsce dotarła zawiadomiona wcześniej jednostka straży pożarnej Polak był już w drodze na balkon państwa Martinów. Straż pożarna weszła do mieszkania i wyciągnęła z niego matkę i dwójkę dzieci. Żadne z nich nie ucierpiało, jednakże dziewczynka i chłopiec zostali zatrzymani na noc w szpitalu na kontroli i obserwacji.\nKiedy na miejsce dotarł także mąż uwięzionej kobiety i dowiedział się o bohaterskich czynach swoich sąsiadów wypowiedział się na ten temat i tym samym gorąco im podziękował: „Mamy wspaniałych sąsiadów, jednak tego, co zrobili ci dwaj panowie nie zapomnimy nigdy. Jestem im tak ogromnie wdzięczny za to, co zrobili. Mamy ogromne szczęście. Nasi sąsiedzi wykazali się wielką odwagą”.\nBohaterski Polak – Roman Najdzinowicz ma 33 lata i sam jest ojcem. Jego żona Silvia patrząc na wyczyn męża pomyślała, że jest szalony i była przerażona na samą myśl o tym, że może spaść.