Chcę zbudować lub kupić wykrywacz metalu. - elektroda.pl\npatryk-84a 30 Aug 2008 20:51 17938 29\n#1 30 Aug 2008 20:51\nWitam, tak jak w temacie. Co sądzicie o tych wykrywaczach z allegro do 150zł? Czy zbuduję w zakresie takich pieniędzy coś lepszego? Jaki ewentualnie schemat, wykrywacz polecacie? Nie ma to być profesjonalne narzędzie do zarabiania pieniędzy tylko hobbystyczny sprzęt do poszukiwań "skarbów" np nad morzem, w piasku. Musiał by mieć rozróżnienie między szlachetnymi metalami, a np kapslami od butelek\ni żeby aut z parkingu pobliskiego nie ściągał\n#2 30 Aug 2008 21:29\nJeśli jesteś zainteresowany to mam schemacik dosyć dobrego wykrywacza. A tak na marginesie mam wykrywacz za 30zł ale to jest totalna lipa.\n#3 30 Aug 2008 22:16\nNie no 30zl to przesada\n, tyle to sama płytka wytrawiona może kosztować, ale nie ocenia się w sumie urządzeń po cenie bo czasem jest tak że tanie rozwiązania są lepsze od droższych. Pamiętam, że w PE kiedyś był schemacik mikroprocesorowego wykrywacza. A ja kiedyś zacząłem składać jakiś wykrywacz na elementach dyskretnych, ale nie wiem ile one były warte. Szukam czegoś sprawdzonego i z przyzwoitymi parametrami. Jeśli twój układzik jest w miarę to zapodaj schemacik ale jestem otwarty także na inne propozycje.\n#4 30 Aug 2008 22:36\nJeżeli masz na myśli te MD lub Jabla to nie polecam.\n#5 30 Aug 2008 22:54\nHelpful post #5 30 Aug 2008 22:54\nJabel jeśli złożony solidnie - to nie jest zły ! nie ma odróżniania metali ale\nna militaria jest bdb ! o ile nie szukasz w bardzo zaśmieconym terenie.Jest kilka firm które proste impulsowe wykrywacze na bazie ogólno dostępnych starych jak świat konstrukcji sprzedają w cenie nawet 700zł\na nie są one\nwcale lepsze od wspomnianego jabla. Normalny wykrywacz z dyskryminację- tj. nie zabawkę można kupić w cenie od ok 550zł używany można wyrwać za 300-400zł Taniej się już chyba nie da , chyba że samemu sie go zrobi.Jednak skonstruowanie porządnego wykrywacza ze skuteczną dyskryminacją o ile nie jest drogie to za to nieco skomplikowane - bez jakiegoś doświadczenia w budowaniu jakichś bardziej złożonych układów elektronicznych budowa takiego wykrywacza jest rzeczą trudną.Ponadto należy posiadać taki sprzęt jak miernik częstotliwości i oscyloskop - najlepiej dwukanałowy no i jak wspominałem duuuużo zapału i sporo doświadczenia w konstruowaniu różnorakich urządzeń. Całkiem początkującym odradzam porywanie się na budowę takiego wykrywacza. Zaś dobry wykrywacz impulsowy można wykonać już za kilkadziesiąt złotych - lecz niestety brak w nim dyskryminacji.\nTen wykrywacz mikroprocesorowy - to lipa ! przerost treści nad formą - mikrokontroler się tam nie przemęcza zbytnio - zastępuje on dwa ujłady typu 555 ,najśmieszniejsze jest to że jednocześnie z mikrokontrolerem są tam stare wz. operacyjne pamiętające króla ćwieczka z tzw. zewnętrzną kompensacją , konstruktorowi nie chciało się nawet zastąpić tych "dinozaurów" jakimiś w miarę współczesnymi kostkami .Jeśli ktoś koniecznie chce wykonać tzw. impulsówkę - to niech poczyta sobie moje posty w kilku z nich dawałem namiary na wykrywacz impulsowy z dobrymi osiągami w 100% sprawdzony i zmontowany z popularnych podzespołów.\n#6 31 Aug 2008 01:17\nZłomu raczej nie chcę szukać. Chodzi mi o to aby odróżnić metale kolorowe lub szlachetne od zwykłego złomu. Czułość też mogła by być nie najgorsza. Doświadczenie w budowaniu układów mam ale wykrywacza nigdy nie wykonałem, chodź kiedyś zaczołem. Podsumowując szukam schematu z dyskryminacją, sprawdzonego i najlepiej jakby osoba która go zbudowała mogła co nie co napisać na jego temat, bo prawde mówiąc nie trzymałem w ręku jeszcze żadnego wykrywacza.\nTeraz tak sobie myślę, że nie myślimy o tym samym mikroprocesorowym wykrywaczu. Ten o którym ja pisale byl z PE a nie EP, PE już nie produkują chyba. Tamten wykrywacz był na procku ale miał dyskryminacje na diodach led i dodatkowo jakieś przyciski, nie było tam żadnych op'ów. Może troszkę przesadzam z tą dyskryminacją. Może jakiś na prawdę dobry detektorek bez dyskryminacji? A może ten z PE? Tylko skąd wziąść wsad?\n#7 31 Aug 2008 10:22\nJeżeli temat cie rzeczywiście interesuje, to tu coś znajdziesz dla siebie:\nAle temat jest trudny.\nSamodzielna konstrukcja przeciętnej piszczałki jest sporym wyzwaniem, choć wydawać by się mogło inaczej.\nProponuję poszukać na popularnym serwisie aukcyjnym czegoś gotowego, od Armanda w górę.\n#8 31 Aug 2008 10:51\nhehe Takie dyskryminacje na diodach led z prawdziwą dyskryminacją nie mają nic wspólnego, musisz odróżniać dyskryminacje od odróżniania\ni to dosyć kiepskiego odróżniania. Jeśli chcesz sam zrobić wykrywacz ze skuteczną dyskryminacją - to zbuduj sobie All1 - jest na elektrodzie polecam Ci go z prostego powodu jest do niego cały ogrom dokumentacji i opisów co znacznie ułatwia sprawę .\nPs.Nie wiem jak te nowe armandy ale te z którymi miałem okazję nieco podreptać (discoverer , prospector) były bardzo przeciętne , szczególnie ten ostatni - prospector warto wspomnieć że kosztował ok 1000zł a osiągi miał takie jak tanie zachodnie plażówki (takie za 500-600zł) takie jak Garret ACE150 czy Bounty Hunter Tracker4/Quick Silver\n#9 31 Aug 2008 11:00\nCzy ten All1 jest w miarę dobry? Kolego telemah ty kiedyś polecałeś jakiś wykrywacz impulsowy, co możesz powiedzieć na jego temat? A ja szukam tego Alla1.\nA poza tym to posiadam oscyloskop dwu kanałowy, i myślę że częstotliwość też z niego obliczę.\n#10 31 Aug 2008 11:19\nParę lat temu zrobiłem kilka egzemplarzy wykrywacza " magnum " konstrukcja stara - ale dość skuteczna .\nProblemy były z cewką - dopiero szablony i dokładność dały efekt .\nTak że uważaj na cewki .\n#11 31 Aug 2008 11:23\nHelpful post #11 31 Aug 2008 11:23\nMyślę że jak juz co, to warto pokusić się o kunstrukcję kopii Fischera 555\n#12 31 Aug 2008 11:28\nTen wykrywacz impulsowy który polecałem ma bardzo dobre osiągi, dobre zasięgi w gruncie , sporą czułość na drobne przedmioty - co w wykrywaczach impulsowych jest rzadkością, łatwo go zestroić i jest stabilny - cóż chcieć więcej\na w dodatku jest prosty w konstrukcji , gdy złoży się go z nowych sprawdzonych elementów to rusza od tzw. kopa - jego dokumentacja jest na stronie LUCASLAB. Mam do niego też inne PCB zmniejszone z grubszymi ścieżkami w ogóle taką mocno zagęszczoną ma to same plusy - ścieżki są grubsze i mniej jest trawienia - zaś wykrywacz na nowym PCB pracuje tak samo jak na starym.\nCo do All1 to jest to konstrukcja o wiele trudniejsza , najwięcej roboty jest ze strojeniem i równoważeniem sondy, jednak jego budowa nie jest zbyt problematyczna ani mocno trudna - gdyż jak mówiłem w sieci są dosłownie tony opisów i poradników ze zdjęciami , także powinieneś dać sobie radę.\n#13 31 Aug 2008 11:54\nChyba tak zrobię, zacznę od impulsowego i zobaczę z czym to się je. Pewnie w miarę poszukiwań zacznie w nim czegoś brakować (na razie się na tym nie znam), więc jak już będę wiedział czego to zbuduję bardziej profesjonalną konstrukcję. Jeśli masz to możesz wrzucić tu inne wzory płytek do niego lub cokolwiek masz.\n#14 31 Aug 2008 12:00\nHelpful post #14 31 Aug 2008 12:00\nCzy ten All1 jest w miarę dobry?\nJest w miarę dobry, ale to wykrywacz dynamiczny czyli dla początkującego dość problematyczny, ponadto samodzielne wykonanie i zestrojenie sondy jest bardzo trudne i żmudne. Jest tu na forum dwóch panów którzy mają dużą wiedzę na ten temat - Elektronik i Colektor ( chyba tak się pisze, to sam All, czyli konstruktor). Polecam na początek opisywany na forum wykrywacz impulsowy z "PE", klon Sandbanksa, działa od razu przy poprawnym złożeniu, problem tkwi w zdobyciu jednego tranzystorka - KP103Ż. Albo bardziej zaawansowaną konstrukcję z rozróżnianiem Fisher555 bądź jego modyfikację "Salamandrę". Choć z drugiej strony gotowe, używane "Smętki" drogie nie są.\n#15 31 Aug 2008 12:20\nJa chyba właśnie kiedyś zacząłem budować ten impulsowy z PE, ale przerwałem właśnie z powodu braku tranzystora. W sklepie elektronicznym nic mi nie potrafili doradzić a nie miałem wtedy dostępu do neta. Gdzieś mi się ta cała zabudowana płytka zapodziała (brakowało tylko tranzystora), nawet sondę już miałem zrobioną. Wezmę się chyba za ten impulsowy z LUCASLAB, jest on na popularnych elementach.\n#16 31 Aug 2008 12:59\nJak chcesz to mogę Ci wysłać parę sztuk tego KP103Ż mam gdzieś kilka ze zezłomowanego sprzętu radzieckiego\nale jak mówiłem gorąco polecam impulsówkę z "Lucaslab" jest to wg. mnie najlepszy wykrywacz impulsowy który bez problemu złoży każdy amator - no i części kupisz w każdym sklepie. Jak chcesz to zmodyfikowaną płytkę prześlę Ci na maila - jest ona w sporej rozdzielczości w JPG-u oczywiście podam wymiary płytki wystarczy wrzucić ją do jakiegoś edytora tekstu i ustawić wymiary wydruku, można korzystać z oryg. płytki ale jest ona większa i ma cieńsze ścieżki przez co płytka trawi się dłużej bo wytrawiacz musi strawić więcej miedzi. W tym wykrywaczu jest zastosowany wzm. operacyjny LF357 - jednak można go zastąpić innym szybkim wzmacniaczem op. - ja wstawiłem sobie np. LF356 i jest ok , w innym stawiłem OP07 i też było super ! oba op-ampy są tanie i ogólnodostępne.\nMożesz nawet wrzucić tam popularne TL081 albo uA741 lecz nieco spadnie zasięg wykrywacza oraz czułość na drobne przedmioty.\nZbudowałem już 3 takie wykrywacze i każdy śmiga do dziś.\nJakbyś miał w czasie budowy jakieś problemy to wal śmiało\nTo co ja proponuje to jest któraś tam (n-ta) przeróbka sandbanksa\npo prostu zastosowano tam współczesne elementy , usunięto te nietypowe FET-y zostawiono tylko jednego N-feta (popularny BF245)\nZmodyfikowano nieco przetwornicę oraz kilka innych mniejszy przeróbek - osiągnięto dobry efekt - oryginalny sandbanks nie dorasta mu do pięt! wiem bo też go budowałem.Poza tym jak sobie pomyślę że ktoś musiał by szukać w dzisiejszych czasach układów typu LM709 Ma501 itp.. to szczerze współczuję - te zabytki najłatwiej znaleźć chyba w\nCo do salamandry czy fishera - to uważam że są bardziej skomplikowane niż All1 - dlatego że mniej jest do nich dokumentacji i opisów , mniej osób je budowało. Do tego dochodzą jeszcze wzmacniacze operacyjne z rodziny CA które wcale nie jest tak łatwo dostać ! Zaś All1 jest w wersji uproszczonej na jednostronnej prostej płytce , jedynym problemem (nie jest to wcale aż taki wielki problem) jest zbudowanie samej sondy gdyż musi być ona zestrojona w rezonansie na odp. częstotliwość następnie należy doprowadzić do jej zrównoważenia kontrolując na bieżąco napięcie (oraz kształt napięcia) niezrównoważenia oscyloskopem. Dlatego też uważam iż ze względu na niezliczoną niemal ilośc opracować oraz liczbę konstruktorów - amatorów liczoną w grubych setkach All1 jest najprostszym do złożenia wykrywaczem typu VLF/TR\nPs.Salamandra i F55 to w zasadzie to samo ! są to wykrywacze statyczne\nw dzisiejszych czasach używa się ich do poszukiwać dużych militarii, oraz w ograniczonym stopniu do lokalizacji instalacji podziemnych , zaś jeśli chodzi o wykrywacze nastawione na drobne znaleziska oraz uniwersalne\nto bezwzględnie królują wykrywacze dynamiczne - głównie ze względu na liczne zalety - m.in. szybsze przeszukiwanie terenu, łatwiejsza obsługa i prowadzenie wykrywacza , nieco skuteczniejsza dyskryminacja oraz o wiele większa czułość na drobne przedmioty z metali nieżelaznych\n#17 31 Aug 2008 13:33\nKP103Ż był używany w Rubinach 707 do 1974 r w bloku Y1. w Impulsówkach stosowano go zastępczo ,bo u nas w kraju nie było dostępnych innych tranzystorów z kanałem typu p.\nDla zainteresowanych mogę podać parametry KP103Ż ,może znajdą jakiś odpowiednik.\n#18 31 Aug 2008 13:41\nZamiast KP103ż można dać:\npodejdą bo sam to kiedyś sprawdzałem .\nJednak nie ma sensu bawić się w oryg. sandbanksa skoro jest jego\nmocno ulepszona wersja na współczesnych popularnych podzespołach.\n#19 31 Aug 2008 16:12\nHelpful post #19 31 Aug 2008 16:12\nPodaję ten schemacik wraz z opisem.\nBUDOWA.DOC Download (39.5 KB) Punkty: 0.2 for the user\nSONDA.GIF Download (6.37 KB) Punkty: 0.2 for the user\nSCHEMAT MONTAŻOWY.gif Download (35.99 KB) Punkty: 0.2 for the user\nSCHEMAT IDEOWY.gif Download (39.81 KB) Punkty: 0.2 for the user\nPŁYTKA DRUKOWANA.gif Download (121.37 KB) Punkty: 0.2 for the user\n#20 31 Aug 2008 16:55\nCo sądzicie o wykrywaczu kolegi Świętoszek?\nStosowanie układu LM317 zamiast REG1117A jest dopuszczalne, ale należy się liczyć z tym iż detektor będzie działał gorzej. Gdy bateria się lekko wyczerpie detektor może zacząć działać nie stabilnie i konieczne będą częste regulacje czułości.\nStosowanie diody 1N4148 w miejsce 1N4937 również nie jest zalecane (aczkolwiek całkowicie dopuszczalne). W początkowej fazie będzie to nie zauważalne jednakże przy dłuższym działaniu detektora ma niewielki wpływ na jego stabilność.\nVR1 25K montażowy\nVR2 50K Czułość\nVR3 1K Głośność\nVR4 5K Zerowanie wskazówki mikroamperomierza\nVR5 4,7k Czułość\nC1 1 uF\ttantal 35V\nC2 10 uF tantal 10V\nC3 10 uF tantal 10V\nC4 10uF tantal 25V\nC5 100 uF elektrolit 25V\nC6 1 uF tantal 10V\nC7 1 uF tantal 10V\nC8 10 uF tantal 10V\nC9 1 uF tantal 10V\nC10 1 uF tantal 10V\nC11 100 nF 63V\nC12 10nF 100V\nC13 10nF 100V\nC14 10nF 100V\nC15 1nF 100V\nC16 10nF 100V\nC17 10nF 100V\nC18 10 uF tantal 10V\nC19 220 pF\nC20 10nF 100V\nC21 10nF 100V\nC22 220 pF\nC25 100 nF 63V\nC26 100 nF 63V\nC27 22 uF elektrolit 63V\nC28 100 nF 63V\nC29 10nF 100V\nC30 220nF 100V\nC31 10 uF tantal 10V\nC33 10uF tantal 10V\nC34 470uF Elektrolit 10V\nD1 1N4937 (High Speed dioda)\nD2 1N4937 (High Speed dioda)\nD3 1N4148 lub 1N914\nD4 1N4148 lub 1N914\nD5 1N4148 lub 1N914\nD6 1N4148 lub 1N914\nD7 1N4148 lub 1N914\nD8 1N4148 lub 1N914\nIC1 REG-1117A w obudowie "SOT-223" ) lub LM317\nIC2 LT1054-CN8 --8 pin lub ICL7660\nIC3 78L05 T0-92\nIC4 79L05 T0-92\nIC5 555 8 pin (można stosować wersję C-mos )\nIC6 555 8 pin (można stosować wersję C-mos)\nIC7 555 8 pin (można stosować wersję C-mos)\nIC8 555 8 pin (można stosować wersję C-mos)\nIC9 TL081 lub TL071 8 pin\nIC10 TL081 lub TL071 8 pin\nIC11 555 8 pin (można stosować wersję C-mos)\nQ3 2SK30A lub 2N3819 lub BF245\nQ4 2N4125 PNP tranzystor lub inny dobry PNP (np. BC416 Philips)\nM1 mikroamperomierz ze skalą do 200 mikroamper - miernik wskazówkowy (lub 100 uA. lub 50 uA., ale wtedy należy zmienić wartość R31)\nSPKR głośniczek lub słuchawki\nBI bateria (akumulatorek) 12V 1.2 AH. Bateria musi mieć powyżej 10,5 V!!! Można używać np. łączonych baterii R20 ale zalecany jest akumulatorek\n#21 31 Aug 2008 17:49\nTo co zaproponował kol. Świętoszek to o ile mnie oczy nie mylą któraś tam z kolei przeróbka impulsówki Marka Stewarta nazwana w tym wypadku bodajże PULSE2 pewnie zgrana ze strony niejakiego chmelca zresztą ta konstrukcja(z b. małymi kosmetycznymi zmianami) jest opisana w dziale DIY w temacie "Wykrywacza za 50 złotych" Możesz sobie odpuścić z ciekawości wykonałem go nie tak dawno - zasięgi są bardzo przeciętne , a samo strojenie układu rozwiązano w dosyć "upierdliwy " sposób.Już napisałem gdzie jest dostępny kompletny opis n. dobrego wykrywacza typu PI.Warto dodać iż do dziś w Polsce produkowane są wykrywacze impulsowe\nskładane wg. niemalże identycznej dokumentacji - różnią się one tylko płytkami drukowanymi\na że konstrukcja jest udana dlatego była wykonywana z powodzeniem zarobkowo przez kilku Polskich rzemieślników.\n#22 31 Aug 2008 19:13\nOk, to poproszę o twoją płytkę: patryk-84a(at)o2.pl\nMógł bym zaprojektować sam płytkę, ale szkoda czasu skoro ktoś inny już to zrobił\n#23 31 Aug 2008 21:35\nPłytka zawsze była do tego projektu ale ja ją znacznie zmodyfikowałem żeby oszczędzić na laminacie i wytrawiaczu oraz pracy\nWysłałem Ci wszystko co potrzebne.czekam teraz na postępy w budowie Twojego wykrywacza\n#24 05 Sep 2008 21:21\nSmieci cywilizacyjne skutecznie potrafią zniechęcic do poszukiwań przy pomocy wykrywacza impulsowego.\nTelemah ma racje to swietny wykrywacz, ale nadaję sie tylko do lasu gdzie nie ma zbyt duzo smieci, i jest szansa na trafienie czegos grubszego.\nZnam osobiscie kolegę, który targa niesamowite rzeczy tym sprzetem, ale wszystko rozmiaru XXL, z luskami i inna drobnica ma problem.\nUprzedze stwierdzenie , ze mozna zastosowac malutka sondę, mozna , ale mimo to żeby znaleźć 5gr trzeba poruszac sie w slimaczym tempie i zasieg na te 5 gr bedzie bardzo mikrusny.\nWykrywacz dynamiczny jest stworzony z mysla o odnajdowaniu drobnych przedmiotów wykonanych z metali kolorowych, i wcale to nie taka trudna sztuka w posługiwaniu się tym wykrywaczem.\nA sonda, fakt wymaga cierpliwosci i kilku godzin pracy z przerwami, jednak po zbudowaniu zostanie tylko sama radośc w przeciwieństwie do PI z którym przyjdzie rozczarowanie i niedosyt.\nSkoro dysponujesz sprzetem pomiarowym, niczego nie ryzykujesz, nawet jak coś Ci nie bedzie wychodziło jest wielu którzy chetnie pomogą.\nPozdrawiam i zachecam do bardziej wymagających wyzwań\n#25 26 Nov 2008 21:37\njest taki sklep a w nim odpowiednik jabla ale za 47.99złociszy ,z dostawą 61,09 koleś jeden ma też nieżle chodzi jest jak jabel może nawet ciut lepszy.\nwykrywka i sklep\n#26 30 May 2015 20:14\nTemat co prawda dość stary, ale dla mnie aktualny.\nKolego pukury, czy mógłbyś wskazać jakąś "drogę" do właściwego zestrojenia cewek magnum?\nZbudowałem ten wykrywacz kilka tygodni temu, elektronika wystartowała od pierwszego "kopa", mam natomiast problem z cewkami.\nPomiar napięcia na wyjściu U4 (po zainstalowaniu układu pomiarowego do strojenia) w najlepszym wypadku daje wynik 0,87 V. Ni jak nie mogę zjechać niżej.\nO jakich szablonach wspomniałeś?\n#27 30 May 2015 21:38\nTo było naprawdę dawno.\nSzablony miałem porobione do nawijania cewek - gorsza jest oczywiście ta w\nPo nawinięciu od razu była zalana żywicą na szablonie.\nNo i ekranowanie.\nZgranie cewek najpierw robiłem w pokoju przy biurku - błąd - biurko ma metalowy szkielet.\nDopiero w dużym pokoju na stole drewnianym udało się - jako tako.\nI oscyloskop jest bardzo przydatny.\nWykrywacz jest ok - zabawa z cewkami mniej przyjemna.\n#28 31 May 2015 16:47\nO nieprzydatności stołów i innych tego typu... pomyślałem od razu. Dlatego strojenie tych nieszczęsnych cewek przeprowadzam na wyjętej z szafki półce podpartej na czymś tam (nie istotne).\nMiałem nadzieję, że wskażesz mi chociażby punkt początkowy. Gdzie zacząć szukać punktu zerowego?\nBliżej wewnętrznej pętli "omegi", czy raczej poza nią - poza omegą, wewnątrz dużej pętli?\nSkoro zrobiłeś tego kilka sztuk, myślę że jakieś wyśrodkowane "azymuty" będziesz w stanie podać.\n#29 31 May 2015 18:44\nZapomniałem napisać o monitorze - reż wpływał.\nTeoretycznie - mała cewka powinna być trochę przesunięta w stosunku do Ω.\nCzyli tej ( jak by powiedzieć ) w dużej cewce.\nAle - wszystko zależy od symetrii dużej cewki.\nMusisz szukać miejsca - dla tego oscyloskop jest przydatny.\nNa ekranie masz przerwę ?\nEkran zrobiłem nawijając sporo folii z koncentryka do TVSAT.\nNie każdy się nadawał - trafiłem na taki nie z alu.\nA potem plecionką ( drugi ekran na koncentryku ) owinąłem i zalałem całość raz jeszcze żywicą.\nPowstaje sztywna i szczelna cewka.\nTo dość dawno i nawet schematu już nie mam.\nNawet zrobiłem płytkę - jedną - a nie dwie.\nAle jakoś mi się znudziło.\n#30 01 Jun 2015 20:41\nWitam i dziękuję za wskazówkę\nBardzo pomogło mi wskazanie przybliżonego miejsca położenia cewki zbierającej.\nJuż na starcie, bez wielkiego trudu doszedłem do wskazań rzędu 0,15 V.\nFakt, prawdę piszą ci, mówiący o trudnym strojeniu sondy - rzeczywiście jest to bardzo precyzyjny proces. Przesunięcie cewki dosłownie o ułamek milimetra skutkuje rozstrojeniem z wspomnianych 0,15 V do 0,40--0,60 V.\nAle bazę już mam, więc jestem pełen optymizmu\nTeraz tylko precyzja i cierpliwość\nSimilar topics to chcę zbudować lub kupić wykrywacz metalu.\nMam zamiar zrobić ten prosty wykrywacz metalu z elektrody ale nie wiem czy warto??? Jesli ktos go zrobił i ma zaprojektowaną płytkę to był bym wdzięc... (2)\nKolego .michał podałem ci w moim poście co należy sprawdzić na początku. Ty cały czas uparcie piszesz co zrobiłeś według instrukcji i że nie działa. N... (17)


Jak podejmować wyzwania zachowując wewnętrzną równowagę? - warsztat - Marta Jagodzińska\nJak podejmować wyzwania zachowując wewnętrzną równowagę? – warsztat\nJesteś ciekawa, co sprawia, że niektórzy ludzie są w stanie radzić sobie ze stresem, presją i wyzwaniami lepiej od innych?\nChciałabyś zweryfikować, czy Ty też masz takie predyspozycje?\nChcesz dowiedzieć się, jak podejmować wyzwania, zachowując wewnętrzną równowagę?\nO tym usłyszysz i będziesz miała możliwość doświadczyć podczas tego warsztatu, dedykowanego kobietom.\nŻycie w obecnych czasach nie zawsze jest łatwe. Teoretycznie mamy bardzo wiele możliwości, na wyciągnięcie ręki dostęp niemalże do wszystkiego, „czego dusza zapragnie”, w nieograniczonych ilościach. Potencjalne pragnienia podsycane są przez:\nmedia, które promują obraz kobiety idealnej;\nbliższych i dalszych znajomych, którzy osiągają sukcesy i coraz to chwalą się swoimi dobrami materialnymi;\npracodawców, którzy oczekują coraz wyższych wyników.\nPrzebywając w takim otoczeniu coraz częściej odczuwamy presję, by dostosować się do wymagań współczesnego świata. Żyjemy więc coraz szybciej, mniej uważnie, jesteśmy coraz bardziej zmęczeni nieustannym naciąganiem struny i dążeniem do sukcesów, niekiedy cierpi na tym też nasze zdrowie. W konsekwencji zatracamy to, co dla nas naprawdę ważne i daje poczucie spełnienia.\nMasz wrażenie, że utknęłaś w miejscu z realizacją zadań lub marzeń.\nStoisz w obliczu ważnej dla Ciebie zmiany lub wyzwania.\nCzęsto doświadczasz presji związanej z Twoimi lub innych osób oczekiwaniami.\nCzujesz się wyczerpana lub odczuwasz stres.\nWstajesz rano z brakiem uśmiechu na twarzy myśląc o nadchodzącym dniu.\nZaczyna szwankować Twoje zdrowie i relacje.\nNa co dzień rzadko przyglądasz się temu, co wzmacnia, a co osłabia Twoją odporność psychiczną.\nJesteś gotowa na rozwój i pracę nad sobą.\nJeśli zależy Ci na harmonijnym podejściu do życia i realizowanych zadań lub wyzwań, to ten warsztat jest dla Ciebie. To doskonała okazja, by na chwilę się zatrzymać i przyjrzeć bliżej sobie.\nJak radzić sobie w czasach „więcej i szybciej”.\nJak konstruktywnie reagować na zmiany, presję, niepewność, wyzwania i przeciwności losu.\nJak w holistyczny sposób zarządzać swoją energią życiową.\nW jaki sposób zadbać o siebie i swój dobrostan psychiczny.\nPoznasz swoje predyspozycje do radzenia sobie z przeciwnościami i sytuacjami potencjalnie stresującymi.\nNauczysz się, jak podchodzić do nich w sposób, który Cię nie wypali.\nUświadomisz sobie, jak lepiej radzić sobie ze zmianami.\nDowiesz się, jak zadbać o wewnętrzną równowagę.\nPrzekonasz się, czym różni się świadome, dojrzałe podejście od niekończącej się pogoni za sukcesem.\nFinalnie – możesz zwiększyć efektywność swojego działania, podnieść jakość swojego życia, częściej doświadczać poczucia spełnienia i wewnętrznego dobrostanu.\nGDZIE, KIEDY I JAK ODBĘDZIE SIĘ SPOTKANIE:\nTermin spotkania: spotkanie realizowane jest na bieżąco, gdy zbierze się grupa min. 4 osób\nMiejsce: Warszawa, dokładne miejsce spotkania podawane jest po zebraniu się grupy\nZgłoszenie udziału: telefonicznie +48 600 245 200 lub mailem na adres: kontakt@martajagodzinska.pl\nChcesz wziąć udział w tym warsztacie? Wypełnij formularz, a poinformuję Cię o najbliższym terminie.\nUWAGA: spotkanie dedykowane jest kobietom. Warsztat odbędzie się, gdy zbierze się grupa min. 4 osób.\nZAPOZNAJ SIĘ Z OPINIAMI UCZESTNICZEK POPRZEDNICH EDYCJI\n„Kobiece warsztaty „Jak podejmować wyzwania zachowując wewnętrzną równowagę?” to kameralne spotkanie w przesympatycznym gronie i w ciekawym miejscu. Marta dziękuję za inspirację i podzielenie się z nami cennymi wskazówkami. Pamiętajmy, by dbać o siebie holistycznie – czyli dbamy nie tylko o ciało i umysł, ale też o emocje i duszę. Mamy jedno życie, więc dobrze je świadomie przeżyć w zgodzie ze sobą. Bo pamiętaj, że jest w Tobie wewnętrzna siła i dobro. I zasługujesz na to, co najlepsze” Justyna Stefańska-Pytel\n„Z dzisiejszego wartościowego dnia zapamiętam, że Ciało Umysł i Dusza funkcjonują nierozłącznie, jeśli nasze Emocje są uporządkowane. Żyjąc w akceptacji świadomości dla samej siebie, swoich myśli, wyglądu i samopoczucia pozwólmy sobie czasem na gorsze dni, a wiara i pozytywne myślenie, metody afirmacji o lepszym jutrze i wdzięczność za to, co się do tej pory wydarzyło niech będzie hasłem przewodnim do kolejnych wyzwań, które stają na naszej drodze życia. Cieszę się że jestem na tym etapie, że mam czas na to, co jest w życiu dla mnie naprawdę ważne. Dziękuję za dzisiejszą lekcję Marta. Okazało się, że Marta to Pasjonatka świadomego życia” Kasia Jaglana\n„Podczas warsztatu panowała bardzo pozytywna atmosfera, która pomogła spojrzeć mi w głąb siebie. Doceniam Twój bardzo dobry kontakt z grupą, bardzo dobre przygotowanie merytoryczne i prowadzenie tego spotkania. Poleciłabym ten warsztat znajomym, ponieważ warto zatrzymać się nad sobą i przemyśleć sobie swoje życie. A Ty poprowadziłaś nas punkt po punkcie, jak to zrobić. Cieszę się, że mogłam uczestniczyć i poznać Ciebie”\n„Bardzo dobre wrażenie, ciepła atmosfera, kreatywne pomysły, zawartość teorii do praktyki na dobrym poziomie. Szczególnie podobał mi się spokój, z jakim zostały przekazane wartościowe informacje. Ćwiczenia pomagały spojrzeć z boku na to, co robimy. Prezentujesz bardzo wysokie kompetencje – gratuluję i podziwiam. Polecam ten warsztat osobom, które są wewnętrznie zagubione i ich pewność siebie została utracona”\n„Spotkanie przebiegło w atmosferze pozwalającej skupić się na wejrzeniu w siebie i w role, które odgrywamy na co dzień. Podobały mi się szczególnie ćwiczenia, przedstawione narzędzia, proaktywne podejście. Szczególnie cenię Twoje merytoryczne podejście z umiejętnością słuchania drugiej strony, szukanie alternatyw i różnych sposobów. Zarekomendowałabym to spotkanie osobom, które chcą skupić się na sobie i pogłębić świadomość”\n„Mam bardzo pozytywne wrażenia ze spotkania, fajna atmosfera, rewelacyjna prowadząca, wartościowe informacje. Cieszę się, że była możliwość skonfrontowania pewnych spraw z innymi. To był przyjemny i wartościowy czas”\n„Warsztat bardzo ciekawy, dobry temat, nie za szeroko i nie za wąsko podany. Poleciłabym to spotkanie znajomym ze względu na inspirujące i przydatne informacje do wykorzystania w praktyce”\n„Moje wrażenia ze spotkania są bardzo pozytywne. Atmosfera sprzyjała podejmowaniu ważnych tematów i pracowało się nad nimi w twórczy sposób. Podobało mi się, w jaki sposób zbudowałaś z nami relację i przeprowadziłaś nas przez trudne i często bardzo osobiste zagadnienia w profesjonalny sposób. Poleciłabym to spotkanie znajomym, ponieważ myślę, że każdej kobiecie przyda się takie spojrzenie na siebie z dystansu”\n„Było bardzo pozytywnie, profesjonalnie, duża wiedza merytoryczna, wspaniały kontakt z uczestnikami spotkania. Takie spotkanie może pomóc odnaleźć siebie, dlatego poleciłabym je swoim znajomym”


Naurańskie zespoły hip-hop\nNaurańskie zespoły - Zespoły hip-hop - Zespoły muzyczne\nNaurańskie zespoły hip-hop. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły naurańskie, z gatunku hip-hop.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Nauru, muzyka naurańska, zespoły naurańskie, gatunek Hip-Hop.\nSpis zespołów - naurańskie zespoły hip-hop - zespoły muzyczne


Solidarność OMP - News: PODWYŻKI I AWANSE\nPODWYŻKI I AWANSE\nWzrost wynagrodzeń zasadniczych w równej wysoko?ci 80 zł miesięcznie dla każdego ustalono w porozumieniu, kończ?cym trudne negocjacje płacowe w Premier MSSP. Podwyżkę otrzymaj? członkowie brygad i brygadzi?ci, a zostali ni? objęci wszyscy pracownicy, którzy byli zatrudnieni w dniu 31 grudnia 2010. Niezależnie od tego, czy mieli umowy na czas nieokre?lony (stałe), czy też okre?lony. Wyższe stawki obowi?zuj? od pocz?tku kwietnia, zatem lepsze będ? w Premier już najbliższe majowe wypłaty.\nOprócz podwyżki wynagrodzeń pracownicy tej spółki otrzymaj? dodatkow? jednorazow? nagrodę specjaln?, uzależnion? od stażu pracy, liczonego na 30 kwietnia 2011. Osoby maj?ce tego dnia przepracowane w Premier więcej niż 3 miesi?ce, ale mniej niż rok dostan? 100 zł, zatrudnieni ze stażem od roku do sze?ciu lat – 200 zł, natomiast pracownicy mog?cy pochwalić się ponad sze?cioletnim okresem pracy w spółce – 300 zł. Nagroda specjalna zostanie wypłacona wraz z wynagrodzeniem za kwiecień, czyli na pocz?tku maja.\nPodczas negocjacji płacowych w Premier ustalono także, że do końca roku (31 grudnia 2011) ustalone zostan? przejrzyste zasady awansowania pracowników w tej spółce.\n5,044,452 unikalne wizyty


Pocket Ninja Pocket Ninja - MojeGry.pl - ponad 24 000 gier on line\nPocket Ninja :: Pokaż nowe gry online znajomym\nW naszym katalogu mamy już ponad 24 000 ciekawych gier online. Gry online zręcznościowe, platformowe, klasyczne jak i gry dla dziewczyn, ubieranki, makijaż, gotowanie. U nas grają zarówno rodzice jak i młodsi gracze. Mamy też gry dla dzieci, gry dla chłopaków oraz gry online dla dziewczyn. Zagraj też w inne ciekawe gry online dostępne na stronie MojeGry.pl\nPocket Ninja :: Katalog moje gry online\nWe udział w walce Ninja..\nGry strategiczne dla wszystkich, którzy lubią wyzwania. Różne możliwości i warianty decyzyjne. Gry online flash w tej kategorii zapewniają rozrywkę intelektualna i pozwalają ciekawie spędzić czas. Nie ma wątpliwości, ze grafikę gry online wykonał dobry grafik. Nie trzeba długo czekać aż się załaduje gra online . Bez problemu uruchamia gra online się nawet na wolniejszym laptopie czy tablecie. Poleć grę znajomym. Pewnie im też się spodoba.\nW tej grze Twoim zadaniem jest zaparkowanie w wyznaczonym miejscu.\nPomóż czarownicy latać i omijać przeszkody. Sterowanie za pomocą myszki.\nkopnij pilke tak zeby ona ci nie spadla na zieme\nPomóż wilkowi dostarczyć listy do wskazanych domów. Sterowanie za pomocą klawiatury i spacji.\nZostałe uderzony w głowę… Budzisz się w nieznanym Ci miejscu z którego na dodatek nie wiesz jak się wydostać…\nSpróbuj bezbłędnie pokonać wyznaczoną trasę i nie ulec wypadkowi. W grze używaj klawiatury.\nUbierz Magdę, która wybiera się w podróż\nJedna z trzech dostępnych nastolatek wybiera się na dyskotekę. Musimy zadbać, aby jej wygląd olnił wszystkich chłopaków.\nZapraszmy do grania w najnowsze gry online za darmo. MojeGry.pl to kolekcja gier online rozbudowywana od 10 lat. MojeGry.pl to największy katalog gier. Mamy już ponad 24 000 darmowych gier online. W serwisie MojeGry.pl zbieramy różne gry online.


POLITYKA PRYWATNOŚCI I WYKORZYSTYWANIA PLIKÓW COOKIES W SERWISIE INTERNETOWYM https://shop.agabaraniak.com\n1. Polityka prywatności i wykorzystywania plików cookies w serwisie internetowym http://shop.agabaraniak.com (dalej: „Polityka”) została stworzona i przyjęta przez Inner-g P.h.u..\nSerwis: serwis internetowy https://shop.agabaraniak.com;\nWłaściciel: Inner-g P.h.u., Kazimierza Wielkiego 9/401, 50-077 Wrocław, 8951781047, 020272421;\nWłaściciel może przetwarzać dane osobowe w sposób zautomatyzowany, w tym poprzez profilowanie, na zasadach wynikających z Rozporządzenia. W takim przypadku celem działań Właściciela są cele marketingowe lub potrzeby personalizacji komunikatów wysyłanych do Użytkowników (w tym dopasowanie informacji do potrzeb lub oczekiwań Użytkownika). Użytkownik ma prawo sprzeciwu wobec takiego przetwarzania jego danych – sprzeciw ten może być wyrażony poprzez wysłanie wiadomości na adres Właściciela: jarek@internet-pro.pl.\n1. Polityka została przyjęta na mocy zarządzenia Właściciela i wchodzi w życie z dniem 25.05.2018r. Zmiana treści Polityki może nastąpić w takim samym trybie.


SP 1 Mosina » PÓŁFINAŁ MISTRZOSTW POWIATU W HALOWEJ PIŁCE NOŻNEJ\nDnia 24.10.2017 r. w hali sportowej OSiR w Mosinie odbył się turniej półfinałowy Mistrzostw Powiatu w Halowej Piłce Nożnej. W turnieju brały udział drużyny reprezentujące 3 gminy z naszego powiatu: SP Kórnik, SP Suchy Las oraz SP1 Mosina.\nRozgrywki były toczone systemem „każdy z każdym” w wymiarze czasowym 2x10 minut. Drużyna Jedynki Mosina spisała się bardzo dobrze. Przy dopingu własnej publiczności wygrała turniej, awansując do Finału Mistrzostw Powiatu, który odbędzie się 30.10.2017r. również w hali OSiR w Mosinie.\nSP1 Mosina – SP Suchy Las 1 – 1\nSP1 Mosina – SP Kórnik 1 – 0\nSP Kórnik – SP Suchy Las 4 – 1\n1m. SP 1 Mosina 3 pkt\n2m. SP Kórnik 2 pkt.\n3m. SP Suchy Las 1 pkt.\nMamy nadzieję, że w poniedziałek 30.10.2017r. kibice dopiszą na trybunach i swoim dopingiem pomogą zwyciężać naszej drużynie, a co za tym idzie – awansować do rozgrywek rejonowych. Awans taki uzyskują dwa najlepsze zespoły z mosińskiego finału.\nŻyczymy powodzenia i zapraszamy kibiców do głośnego dopingu.\nPÓŁFINAŁ MISTRZOSTW POWIATU


Traktat Wersalski a Niemcy.\n7 maja 1919 roku, po raz pierwszy zapoznano przedstawicieli Niemiec, z proponowanymi warunkami traktatu pokojowego, jaki zwycięscy alianci chcieli narzucić Niemcom.\nPokonanym Niemcom zaproponowano:\n- odebranie Niemcom wszystkich zamorskich kolonii oraz terytoriów, do których zgłaszały roszczenia państwa sąsiadujące z Niemcami,\n- zakaz unii niemiecko - austriackiej,\n- wprowadzenie drastycznych ograniczeń dotyczących niemieckich sił zbrojnych,\n- zakaz posiadania przez siły zbrojne czołgów i lotnictwa.\n(Siły zbrojne Niemiec zmalały z liczby 800 000 żołnierzy w kwietniu 1919 roku, do 100 000 w styczniu 1921 roku. Jednocześnie zmniejszono liczebność kadry oficerskiej z 34 000 do 4 000 oficerów).\nDalsze rozmowy dotyczyły reparacji wojennych, za rzekome wywołanie wojny. Artykuł 231 traktatu przypisywał "winę za wojnę" wyłącznie Niemcom. Była to jaskrawa niesprawiedliwość a do tego doszło jeszcze żądanie wydania rzekomych zbrodniarzy wojennych.\nUsiłowanie delegacji niemieckiej dotyczące złagodzenia warunków traktatu, skończyły się niepowodzeniem i przyniosły jedynie groźby w postaci perspektywy wojskowej okupacji obszarów w Niemczech. Jedynym ustępstwem na jakie zgodzili się alianci była decyzja o rozpisaniu plebiscytu, mającego zdecydować o przyszłości Górnego Śląska.\nW całych Niemczech propozycje te wywołały szok i gniew. Uznano proponowane warunki jako przejaw niesprawiedliwości i mściwości aliantów, zwłaszcza że choć Niemcy poniosły klęskę to na ich terytorium nie wkroczył żaden żołnierz aliancki. Rozpowszechniano mapy i szkice, przedstawiające straty terytorialne Niemiec, gdzie historyczne obszary kraju były zagarniane przez obce państwa.\nTraktat wersalski był traktowany jako przejaw mściwości zwycięskich aliantów, a wieloletnie zobowiązania finansowe jakie planowano nałożyć na Niemcy, kładły kres nadziejom na rozwój gospodarczy i polityczną stabilizację.\nBlisko 13% Niemców nagle z dnia na dzień pozostało poza granicami byłej Rzeszy.\nObecność etnicznych Niemców pod rządami Francuzów w Alzacji i Lotaryngii oraz części Nadrenii, czy też na terenach Śląska i Pomorzu w Polsce, stanowiła zarzewie przyszłych konfliktów. Stanowiło to jednocześnie pożywkę dla rozbudzania szowinistycznych nastrojów i sprzyjało przekonaniu, ze Niemcy mają się lepiej w ramach etnicznie jednolitej wspólnoty narodowej.\nUznano zarazem proponowane przez aliantów warunki, szczególnie finansowe, za dalszy ciąg wojny, tym razem nie militarnej lecz gospodarczej. Zamiar był jasny - zneutralizowanie sił niemieckiej armii i stojącej za nią potęgi gospodarczej. Jednocześnie padły groźby, że w razie nieposłuszeństwa wykonanie postanowień traktatu zostanie wymuszone zbrojną interwencją.\nRząd niemiecki podzielił się co kwestii, czy przyjąć czy odrzucić alianckie warunki. Ostatecznie jednak nie mając innego wyjścia wyraził zgodę. Parlament wyraził też zgodę, aczkolwiek nie obyło się bez wyraźnej niechęci.\n28 czerwca 1919 roku, Niemcy w Wersalu podpisują traktat pokojowy. Ten dzień został ogłoszony przez Niemiecki Kościół protestancki, dniem żałoby narodowej. Powszechnie uznawaną niesprawiedliwość traktatu wersalskiego wielu Niemców sprowadzało jednak do ogólnego zarzutu zdrady "listopadowych zbrodniarzy". Pojawiła się też legenda, że o porażce na froncie zadecydował "cios nożem w plecy".\nPodpisanie traktatu przez Niemcy nie zakończyło jeszcze problemu reparacji, gdyż w kwietniu 1921 roku, alianci wystawili Niemcom rachunek, opiewał on na sumę 132 miliardów marek w złocie, (około 30 miliardów ówczesnych dolarów amerykańskich).\nPrawdą jest że była to suma znacznie mniejsza niż planowano początkowo, (sama Francja chciała początkowo 269 miliardów), lecz dla nie Niemiec nie miało to i tak wielkiego znaczenia. Rząd niemiecki czyniący próby ustabilizowania powojennej gospodarki, został teraz jeszcze dodatkowo zmuszony do dokonywania spłat reparacji. Wprowadzone oszczędności uderzyły w najbiedniejszych i tak już dostatecznie obciążonych wszelkiego rodzaju podatkami i kosztami panującej recesji.\nNa przełomie 1922/1923 roku Niemcy dwukrotnie nie wypełniły wynikających z reparacji zobowiązań, siedemdziesiąt tysięcy francuskich i belgijskich żołnierzy wkroczyło do Zagłębia Ruhry. Oficjalnym powodem była chęć ochrony rekwizycji słupów telegraficznych i drewna, jednak rzeczywisty powód wojskowej okupacji Załębia Ruhry był inny. Chciano po prostu uzyskać przewagę gospodarczą nad Niemcami, której nie zapewnił Francji i Belgii traktat wersalski.\nPrzy cichym poparciu rządu niemieckiego, ludność w Zagłębiu Ruhry podjęła kampanię biernego oporu, pojawiły się też akty sabotażu i dywersji. Skłoniło to z kolei władze francuskie do użycia środków przymusu wobec buntowników. Zagrożono wyciągnięciem konsekwencji w stosunku do 46 200 urzędników, kolejarzy i policjantów, a także wobec ich krewnych. Żołnierze wojsk okupacyjnych brutalnie zmuszali niemieckich cywilów do schodzenia im z drogi na chodnikach, przeprowadzali rewizje, kontrole dokumentów oraz dokonywali publicznych egzekucji.\nSprawnie działające okupacyjne sądy wojenne kreowały nowych męczenników - największy rozgłos uzyskała sprawa Alberta Leo Schlagetera, rozstrzelanego w 1923 roku przez Francuzów. Całe społeczeństwo Zagłębia Rury wykazało solidarność zarówno stosując bierny opór jak i chroniąc "buntowników".\nDowody solidarności czasem były zaskakujące, oto robotnicy stają murem za przemysłowcem Fritzem Thyssenem, kiedy został postawiony przed francuskim sądem wojskowym, za odmowę dostarczenia przewidzianej umową reparacyjną partii węgla. Mnożyły się strajki, wspierane przez wspólne komitety pracodawców i związkowców.\nLecz najgorsze dopiero miało nadejść, gdyż gospodarcze konsekwencje okupacji Zagłębie Ruhry pojawiły się później.\nRząd niemiecki został zmuszony do zwiększenia funduszy dla masowo zwalnianych pracowników i co gorsze został zmuszony do zakupów węgla w Wielkiej Brytanii. Brak dostaw surowców z Zagłębia Ruhry spowodował spadek poziomu produkcji i przestojami w innych częściach Niemiec. Wzrosło bezrobocie i to w całych Niemczech, z 2 do 23 procent. Pojawiła się hiperinflacja, zaczął kwitnąć handel wymienny. Ludność cierpiała na skutek niedożywienia, nie stać jej było na jedzenie czy lekarstwa, mnożyły się przypadki gruźlicy i krzywicy.\nW tej sytuacji, we wrześniu 1923 roku, rząd niemiecki został zmuszony do zaniechania kampanii biernego oporu, co wcale nie oznacza natychmiastowego spokoju w Zagłębiu Ruhry.\nW 1924 roku, wprowadzono plan Dawesa, który znacznie przyczynił się do poprawy sytuacji gospodarczej Niemiec, zwłaszcza że korzystając z amerykańskiej pożyczki w wysokości 800 milionów marek w złocie, rząd przeprowadził pod koniec 1923 roku wymianę pieniędzy, wprowadzając do obiegu nową reichsmarkę. Miała ona co najmniej czterdziestoprocentowe pokrycie w złocie.\nZmieniająca się sytuacja polityczna w Europie, też sprzyjała poprawie gospodarczej w Niemczech, zwłaszcza, gdy po wyborach w latach 1923 - 1924, we Francji i Anglii do władzy doszli politycy, już nie tak wrogo nastawieni do Niemiec. Przy pomocy państw do tej pory wrogo nastawionych do Niemiec, przeprowadzono nowy tryb spłat repatriacyjnych.\nSpłatę odszkodowań rozłożono na sześćdziesiąt lat, łączyła się ona z zagranicznym wsparciem finansowym dla niemieckich kolei i banku centralnego Rzeszy. Wszystkie te działania spowodowały polepszenie się losu przeciętnej niemieckiej rodziny i przyczyniły się do przetrwania przez Niemcy tego silnego kryzysu gospodarczego.\n© copyright 2007, Waldemar "Scypion" Sadaj


"Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie" dostaje samochód w nagrodę! - Filmy kinowe - wiadomości, zapowiedzi i recenzje dziennik.pl\n"Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie" dostaje samochód w nagrodę!\n22.06.2011, 10:15 | Aktualizacja: 24.06.2011, 03:16\n"Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie" dostaje samochód w nagrodę! / Materiały prasowe\nKomediodramat "Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie", wspólna produkcja Francji, Holandii, Japonii i Rumunii, zapowiadany jest jako "złośliwa satyra, portret społeczeństwa zepsutego zniewoleniem przez kapitalizm i konsumpcję".\nMłoda Rumunka Delia, przyjeżdża z rodzicami z prowincji do Bukaresztu, by odebrać nagrodę, którą wygrała w konkursie organizowanym przez producenta napojów gazowanych. Nagrodą jest samochód. Delia musi jeszcze stanąć przed kamerą i wystąpić w reklamówce. Sponsor konkursu potrzebuje "uszczęśliwionej zwyciężczyni z olśniewającym uśmiechem".\nW nowoczesnym mieście, obserwując przebojową ekipę na planie filmu reklamowego, naiwna dziewczyna dostrzega "wielki świat". Tymczasem ojciec myśli już o sprzedaży jej samochodu i przeznaczeniu zdobytych w ten sposób pieniędzy na inne cele.\nZ Zygzakiem dookoła świata przeczytaj »\nTagi: Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie, Radu Jude\n"Wszyscy w naszej rodzinie" – lekcja prawdziwego życia


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Michał Opara - EnVidrium - Konieczność\n- Opowiadanie: Michał Opara - EnVidrium - Konieczność\nEnVidrium - Konieczność\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 10.04.14, g. 20:10 | znaki: 38232\nBył późny wieczór. W gospodzie od dawna panowały już gwar, tłok i zamęt. Kelnerka i kelner uwijali się między gośćmi niczym pracowite pszczoły, służąc im informacją oraz przyjmując i realizując kolejne zamówienia. Zdarzało się bowiem, że odwiedzający pytali o miejsce na nocleg czy drogę do wychodka. Czasami uzupełniano im braki sprzedażą odpowiedniego fajkowego ziela lub specjalnych jednorazówek. Ale posiłki i napoje, zwłaszcza alkoholowe, serwowano nieustannie. Dlatego na brak zajęć nie mogła też narzekać obsługa kuchni, będącej źródłem rozmaitych i nad wyraz smakowitych zapachów. Oczywiście, obok konsumpcji, równą popularnością cieszyły się hazard, taniec w rytmie płynącej z głośników muzyki, przyglądanie się występom przyjezdnej pary aktorskiej, czy udział w bardziej męskich rozrywkach, jak obijanie sobie pysków. Wszystko to przeplatało się z nieodzownymi rozmowami o tematyce zarówno poważnej jak i zupełnie błahej. Natomiast nad właściwym przebiegiem całości osobiście czuwał gospodarz. Słowem dzień jak co dzień. No może poza aktorem i aktorką odwiedzającymi wioskę.\nCo nie zmieniało faktu, że wydarzeń jakie zaszły w karczmie raczej nikt się nie spodziewał. A już na pewno nie w takiej formie. Przy czym należy tutaj zaznaczyć, że za ich niepospolity przebieg w głównej mierze odpowiadał jeden tylko człowiek.\nCiemnowłosy, krótko ostrzyżony i lekko zarośnięty humanit w średnim wieku, o dość mocnej budowie ciała i wzroście nie przekraczającym stu osiemdziesięciu centymetrów. Chodził on w czarnych, wysokich, klamrowanych butach na płaskim obcasie, do których wsunięte miał spodnie grafitowej barwy. Górną część jego ubioru stanowiły jasnoszara szata oraz długa, rozpięta, czarna kurtka. Nosił też pancerne ochraniacze na przedramionach i rękawiczki bez palców. Przymocowane do prawego uda i paska od spodni, kabura i pochwa dzierżyły kolejno rewolwer i nóż bojowy. Natomiast przepięty przez korpus, specjalny pas utrzymywał na plecach miecz, złożony łuk oraz płaski kołczan ze strzałami, a także niewielką torbę na lewym boku ciała. Lecz nic w wyglądzie mężczyzny nie charakteryzowało go tak jak dwie paskudne blizny. Jedna pozioma, widoczna na prawej stronie szyi. I druga, lekko ukośna, zaczynająca się nad lewym oczodołem, a kończąca tuż nad górną wargą.\nNieznajomy przekroczył progi gospody, rozejrzał się po lokalu i ruszył w kierunku szynkwasu. Krzątał się tam właściciel, zupełnie pochłonięty przygotowywaniem napitków. Spostrzegł on jednak zbliżającego się przybysza i wówczas, zaniepokojony, momentalnie się wstrzymał, przerzucając całą uwagę na ów gościa.\n– Witaj gospodarzu – rzekł nieznajomy, stanąwszy przy ladzie. Głos miał szorstki i nieprzyjemny.\n– Witajcie panie – odparł niepewnie karczmarz. – Czym mogę wam służyć?\n– Szukam zajęcia. Nie wiesz czy w okolicy nie znalazłaby się jakaś robota dla łowcy nagród?\n– Wybaczcie panie ale nie wiem – oberżysta nie zwlekał z dopowiedzią. Mówił za to powoli, ostrożnie dobierając słowa. – U nas we wiosce spokój. Nigdym nie słyszał, co by kto takiej pomocy potrzebował.\n– Bandyci, dzikie bestie? Potwory?\n– Wybaczcie panie ale nie. Żadne paskudztwo się u nas nie zalęgło. Bandytów to prawie nie widujem. A, że stróże porządku pilnują, to i nasze ludziska nie rozrabiają.\n– W takim razie chciałbym coś zjeść i wypić – skonstatował przybysz. – Przydałaby się też izba na nocleg.\nWłaścicielowi wyraźnie ulżyło. Choć zdecydowanie nie na tyle by wyzbyć się obaw czy zaniechać ostrożności.\n– Oczywiście panie. Zechcecie spocząć? Zaraz podam kartę i wszystkim się zajmę.\nNieznajomy skinął lekko głową, obrócił się i oddalił w kierunku niezajętego stołu przy oknie. Na reakcję gospodarza nie trzeba było czekać. Od razu opuścił szynkwas i pośpiesznie udał się po wspomnianą kartę dań.\nTymczasem łowca nagród dotarł do wybranego miejsca. Zdjął i odłożył na stół pas z korpusu, ochraniacze i rękawiczki, natomiast przez oparcie krzesła przewiesił kurtkę. Po czym usiadł, przyjmując przy tym dość sztywną pozycję. Jednocześnie cały czas obserwował zachowanie i przysłuchiwał się rozmowom pozostałych, obecnych w zajeździe osób.\nSzybko przerwał mu jednak powrót karczmarza.\n– Proszę panie. – Oberżysta wręczył obcemu katalog średniego formatu.\nPrzybysz podziękował kolejnym skinieniem i zaczął przeglądać kartę. Co z perspektywy właściciela, wyglądało to zarazem dziwacznie jak i zastanawiająco. Nieznajomy bowiem na każdą ze stron poświęcał tylko krótkie zerknięcie.\n– Poproszę o podwójny stek, surówkę z kapstry, wodę i sok grenowy. – Łowca nagród złożył zamówienie oddając kartę.\nWtedy karczmarz przestał się dziwić. Ale nie zastanawiać.\n– Tak panie. – Zanotował, ukłonił się i oddalił.\nA obcy na powrót w pełni skupił się na nasłuchiwaniu i obserwacji. Lecz, gdy nie natrafił na nic, co stanowiłoby potencjalne źródło zajęcia, zaniechał swych poszukiwań i skoncentrował się na osobie kelnerki.\nByła ona młodą, około dwudziestoletnią kelionką. Miała śliczną, kwadratową twarz; długie, bujnie, ciemnofioletowe włosy; nieco jaśniejsze oczy i usta; skórę różowej barwy oraz równie atrakcyjne kształty. I już na wejściu wzbudziła jego zainteresowanie.\nDziewczyna była w trakcie przyjmowania kolejnego zamówienia, kiedy poczuła na sobie obcy, acz nienatrętny wzrok. I jak tylko skończyła zajmować się klientami sprawdziła do kogo należał.\nZwróciwszy kelnerkę ku sobie, nieznajomy uniesieniem ręki poprosił o obsługę. Dziewczyna zbliżyła się więc, zachowując przy tym swobodę i pewność siebie. A przybysz pozytywnie zaskoczył ją wstaniem z miejsca.\n– Witajcie panie – zaczęła. – Czym mogę służyć?\n– Witaj. Jeśli można, chciałbym zasięgnąć opinii.\n– Widzisz, odwiedziłem niedawno jedną karczmę, zastając w niej wszystko, co nadaje takim miejscom ich wyjątkowy urok, a co za tym idzie pozwala bardzo miło i przyjemnie spędzić czas. Jednak, mimo to, byłaby to tylko kolejna, typowa oberża jakich wiele, gdyby nie jeden, wyróżniający ją ponad miarę i sprawiający, że nie chciało się wychodzić element. Jak sądzisz czy gdyby osobę tak zjawiskową jak ta, z którą właśnie rozmawiam – kelionka uśmiechnęła się – chciał poznać ktoś taki jak ja, zgodziłaby się?\n– No nie wiem – odparła zalotnie kelnerka. – Taki groźny osobnik mógłby wzbudzać pewne obawy.\n– Cóż mogę rzec: jeśli obawiasz się, że za chęcią poznania kryją się też wspólna kolacja, rozrywka i szeroko rozumiana przyjemność, to masz zupełną słuszność.\nDziewczyna znów się uśmiechnęła.\n– A co jeśli nie tego?\n– To bardzo dobrze. Z mojej strony nic innego ci nie grozi, a ja mam większe szanse. Pytanie tylko: czy dasz się namówić?\n– Wciąż nie wiem. Chyba nadal mam wątpliwości.\n– Zdaję sobie sprawę, że oznacza to dla ciebie podjęcie pewnego ryzyka. Jednak nie zrobiwszy tego, nie można przekonać się czy było warto. No i jak to mówią: nie ma ryzyka, nie ma zabawy.\nNa twarzy kelnerki zarysował się kolejny uśmiech.\n– Po jutrze mam wolny wieczór.\n– A może przyłączysz się teraz? Ja już zamówiłem, ty coś dobierzesz, poczekamy na obsługę i będziemy mogli zacząć kolację.\n– Przecież jestem w pracy.\n– Powiem karczmarzowi żeby dał ci wolne. Gwarantuję, że się zgodzi.\nDziewczyna wstrzymała się na moment.\n– Dobra. Chcę to zobaczyć.\nTym razem to łowca nagród się uśmiechnął, tyle że prawie niezauważalnie. Po czym odsunął stojące naprzeciw swojego krzesło.\nKelionka usiadła z gracją.\n– Opowiedz coś o sobie. – Nieznajomy również zajął miejsce.\n– Hm… mam na imię Miri, urodziłam się i mieszkam we wiosce i jak widzisz jestem kelnerką. A ty, kim jesteś?\n– Łowcą nagród.\n– Przybyłeś tu wykonać zlecenie?\n– Przybyłem w poszukiwaniu zleceń. Ale z tego co widzę, raczej nie będę tu potrzebny.\nWiedziała, że ma rację, więc przez grzeczność zmieniała temat.\n– A tak właściwie to czym różni się łowca nagród od najemnika? Bo muszę przyznać, że gdy cię zobaczyłam obstawiałam, że możesz być też tym drugim.\n– Przyjęło się, że najemnicy, za określone pieniądze, wynajmują się do pracy by wykonywać powierzane im zadania. My wynajmujemy się do konkretnych zleceń i to za nie bierzemy zapłatę. Przy czym nie jest to żadna reguła.\n– Jak to wygląda w waszym przypadku? Jakich misji przychodzi wam się podejmować?\n– To zależy komu i do czego jesteśmy potrzebni. Przykładowo raz będziemy ochraniać konwój, innym razem poszukiwać zaginionego dziecka.\n– Zakładam, że zajęć wam nie brakuje.\n– Dobrze zakładasz. A jak powodzi się tutejszej kelnerce?\n– Dziękuję, nie narzekam. Goście i personel są bardzo mili. Podobnie zresztą jak nasz gospodarz. Z dochodami też jest nie najgorzej. Czasami nawet dostaję napiwki.\n– Kiedy wcześniej mówiłaś o byciu kelnerką, słyszałem w twoim głosie wyrzut. Myliłem się?\n– Lubię tą pracę, bardzo. Tylko że nie jest to, to coś, co chciałabym w życiu robić.\n– Czym w takim razie jest to coś?\n– Chciałabym być przewodniczką górskich szlaków. Odłożyłam już na to trochę grosza, ale do końca jeszcze daleka droga.\n– Jeśli właśnie tym pragniesz się zajmować, nigdy się nie poddawaj. Dąż do celu, nie zważając na przeciwności, a na pewno osiągniesz sukces.\n– Dziękuję – dziewczyna była wielce rada z usłyszanych słów.\nWtenczas zjawił się karczmarz, przynosząc przyszykowane zamówienie.\n– Proszę panie. – Oberżysta postawił tacę na stole.\nNieznajomy skinął lekko głową. Po którym to geście gospodarz spiorunował kelnerkę wzrokiem.\n– Daj jej wolne – wtrącił stanowczo łowca. – Do końca dnia. Pokryję wszystkie koszty, gdy będę wybywał.\n– Dobrze panie – właścicielowi nawet przez myśl nie przeszło by odmówić. – Mogę jeszcze czymś służyć?\nPrzybysz wskazał na kelionkę.\n– Zjadłabym zupę muszelkową i napiła się wina.\n– Dobrze. Czy to wszystko?\nKarczmarz ukłonił się z lekka i oddalił.\n– Ale miał minę – skomentowała po chwili i przez śmiech dziewczyna. – Czemu nie jesz?\n– Nie wypada bym jadł sam.\n– Wystygnie ci.\n– To nic. Poczekam. Ale mam do ciebie prośbę.\nKelnerka spojrzała na niego pytająco.\n– Nie odwracaj się i powiedz czy zaczepiało cię wcześniej czterech typów pod bronią.\nW dziewczynie momentalnie zrodziły się niepokój i podejrzenia.\n– Obserwowali nas odkąd się przysiadłaś, a teraz idą ku nam. Nie odwracaj się – powstrzymał jej ruch – ja to załatwię.\nPodeszli uzbrojeni i wyraźnie wrogo nastawieni. I w całej karczmie zrobiło się nagle bardzo cicho.\n– O co chodzi? – zaczął łowca nagród.\n– Mamy sprawę do tej dziwki – odparł, przewodzący grupie, łysy osiłek – nie do ciebie.\nKelnerka aż wzdrygnęła się ze strachu.\n– Ta pani jest pod moją opieką – oznajmił łowca. – A ty, właśnie bardzo ją obraziłeś. Przeproś, to zapomnimy o sprawie i rozstaniemy się w zgodzie.\n– A co będzie, jak nie przeproszę i nazwę ją kurwą?\nNieznajomy bez słowa i bardzo powoli wstał. Po czym tak samo zbliżył się do łysego.\n– Posłuchajcie mnie bardzo uważnie. Albo odejdziecie teraz, albo nie będziecie w stanie odejść.\n– Brać ich! – warknął łysy, dobywając broni.\nWzniósł swój topór i uderzył, ale celu już nie trafił. Łowca nagród uchylił się, z pozoru słabym ciosem zmiażdżył przeciwnikowi krtań i odebrał mu broń. Przechodząc w półobrót rozrąbał lewy bok drugiego napastnika. Do trzeciego przeturlał się, unikając wystrzelonej w niego wiązki. Chwycił go za rękę, trzymającą rewolwer, wpakował lufę pod gardło i rozbryzgał jego krew w powietrzu. Na koniec wychylił się zza opadającego ciała i posłał wiązkę prosto w palec wskazujący ostatniego wroga. Ten natychmiast zaryczał z bólu i upuścił trzymany w dłoni miecz.\nNigdy wcześniej nie widział czegoś takiego. To co zrobił nieznajomy wyglądało jak jeden, niewiarygodnie płynny ruch. Zupełnie jakby zaplanowany i przećwiczony dziesiątki razy. Do tego łowca nagród poruszał się błyskawicznie, a sądząc po rzężącym łysym i tak łatwo obezwładnionym strzelcu, był też nienaturalnie silny.\nObcy doskoczył do czwartego typa i przyparł go do ściany.\n– Kim jesteście i co tu robicie?\nMężczyzna spojrzał na zewłoki swoich towarzyszy. Osiłek, który jeszcze przed chwilą mógł jedynie pluć czerwoną farbą, teraz leżał na podłodze zakrwawiony. Podobnie było z pozostałymi.\n– Jesteśmy najemnikami – w jego głosie była panika. – Pracujemy dla pana Devua. Mieliśmy się tu z nim spotkać.\n– Nie wiem. Kazał nam czekać do swojego przybycia.\nNagle drzwi karczmy rozwarły się z hukiem. Łowca nagród zwrócił się ku nim, przytrzymując najemnika jedną ręką i zobaczył jak do środka wpadają dwie rudowłose kobiety o identycznych twarzach. Obie odziane w sznurowane kubraki, dzierżyły w dłoniach aktywne szable. Za nimi, znacznie wolniej i bardzo ostentacyjnie weszło jeszcze dwóch mężczyzn. Pierwszy w długiej kurtce, ogolony niemalże na łyso, wąsacz z kozią bródką, a także dwuręcznym miotaczem służącym mu za oręż. I drugi, wyróżniający się wypastowanymi butami, zdobionym wamsem, płaszczem z futrzanym kołnierzem czy chaperonem na głowie.\n– Co się tutaj dzieje? – spytał elegant.\n– Ty jesteś Devua? – łowca nie został mu dłużny.\n– Twoi najemnicy zaatakowali kelnerkę i mnie. Widzisz tego efekty. Nie szukam z wami zwady.\n– Ratujcie panie..! – zaczął wrzeszczeć napastnik.\nNieznajomy nie dał mu dokończyć. Puścił tylko po to, by rąbnąć go w pysk i tym samym obalić na ziemię, zamieniając wrzask w wypluwanie zębów i jęk bólu.\n– To prawda? – Devua zwrócił się do najemnika.\nA ten potwierdził ruchem głowy.\nOpinia, którą wyraził elegancki mężczyzna najwyraźniej była też poleceniem, bo wąsaty momentalnie załadował miotacz i dobił napastnika.\nŁowca nagród nawet nie drgnął. Cały czas pozostawał zupełnie spokojny, zimny.\n– Ja również nie szukam zwady. – Devua ruszył w kierunku obcego, gestem nakazując swoim opuszczenie broni i pozostanie na miejscach. – I najmocniej przepraszam za te bydlęta. Zatrudniłem ich, gdyż uznałem, że mogą okazać się przydatni. Byłem w błędzie i cieszę się, że ich zachowanie zostało ukarane. I jeśli mogę w jakiś sposób wynagrodzić wam sytuację, w jakiej was postawili, z przyjemnością to uczynię.\n– Zgoda w zupełności mnie satysfakcjonuje. Karczmarzu!\nOberżysta, który całemu zajściu przyglądał się z podłogi przejścia, prowadzącego do kuchni, zerwał się z miejsca.\nNieznajomy podszedł do kelnerki.\n– T..ak. Chyba… t..ak – dziewczyna ewidentnie była w szoku.\n– Macie tu jakiegoś medyka – spytał łowca karczmarza, jak tylko ten się zbliżył.\n– Sprowadź go. Niech ją zbada. Ktoś będzie musiał też tu posprzątać. No i raczej nie zatrzymywałbym gości ani personelu.\n– Tak, oczywiście – pomimo przerażenia, gospodarz potrafił zachować opanowanie. – Szanowni państwo…\n– Sprzątaniem zajmą się moi ludzie – zadeklarował nieznajomemu Devua. – A później zapraszam na kolację. Chciałbym zaproponować ci pracę.\n– Dobrze. Ale najpierw przeszukam zwłoki.\nPrzy jednym stole siedzieli i jedli Devua, wąsaty strzelec, rude szermierki i łowca nagród. Natomiast nieopodal miejsca zajmowało jeszcze ośmiu najemników pod bronią.\n– Czyli ścigacie złodziejkę – podsumował nieznajomy – która podczas twojej nieobecności okradła cię z oszczędności, zabijając przy tym sześciu strażników domu.\n– Tak. – Devua popił wina. – I przyjdzie jej za to drogo zapłacić.\n– Jedenastu przeciwko jednej? Piętnastu z tamtymi czterema.\n– Lubię zapewniać sobie powodzenie i bezpieczeństwo. Nigdy nie wiadomo co się zdarzy.\n– Nikt jej nie pomaga?\n– Była sama w czasie napadu, a teraz sama przed nami ucieka.\n– Czyli wie, że za nią podążacie?\n– Więc może wciągać was w pułapkę. Ale to tylko hipoteza. Czego byś ode mnie oczekiwał?\n– Udziału w pościgu, ochrony jeśli zajdzie taka potrzeba i pomocy w pojmaniu jej żywcem.\n– Jaką ma nad wami przewagę?\n– Pomogę wam za trzysta pięćdziesiąt talarów.\nDevua uśmiechną się z lekka i zgodził bez wahania.\n– Jak wygląda ta złodziejka?\n– Długie do połowy szyi, czarne włosy; duże, zielone oczy i trójkątna twarz. Ostatnio widziano ją w męskich butach, spodniach i starych szmatach z kapturem.\n– Wypytam oberżystę. – Łowca nagród dopił wodę, wstał i zaczął zakładać swoje rzeczy.\n– A tak właściwie, to jak mamy się do ciebie zwracać?\n– Jestem Rivgred. – Obrócił się i oddalił.\n– Uważam, że nie powinieneś go wynajmować – oznajmił po chwili, półgłosem wąsaty.\n– To zawodowiec, który zarąbał trzech najemników ich własną bronią. Zabiłby i czwartego, gdyby tylko chciał. Ale nie to martwi mnie najbardziej. To imię, już je gdzieś słyszałem. Nie pamiętam gdzie, ale nie kojarzy mi się dobrze.\nDevua przybliżył się do niego, kładąc mu rękę na ramieniu.\n– A pamiętasz, że ona musi się nasycić? – spytał szeptem. – Po to go wynająłem.\n– Widziałeś kogoś takiego? – kontynuował nieznajomy.\n– Wybaczcie panie, ale nie.\nZrozumiawszy, że nie uda mu się zwieść obcego, karczmarz aż cofnął się ze strachu. I poczuł, jak jakaś niepohamowana siła rozwiązuje mu język.\n– Wybaczcie panie. Jam tylko chciał pomóc tej biednej dziewczynie.\n– Pojawiła się tu wczoraj, mniej więcej o tej samej porze. Była skonana, a zamówiła tylko gulasz i sok. Dałem jej podwójną porcję i spytałem czy może czego nie potrzebuję. Odparła, że nie. Zjadła w mgnieniu oka i jak tylko zapłaciła, chciała wyjść. Ale była tak słaba, że nie miała siły wstać. Powiedziałem jej, że musi odpocząć, bo inaczej padnie z wycieńczenia. A ona na to, że nie może bo jak ją dogonią, to zamkną z powrotem w klatce.\n– Próbowałem dopytać się o co chodzi, zaproponowałem jej pomoc. Ale ona chciała tylko co bym zostawił ją w spokoju, bo ściąga na wszystkich zły los. Zostawiłem. Siedziała tak, aż w końcu usnęła. Nie dało rady jej dobudzić, więc zaprowadzili my ją do jednego z pokoi. Później, jak w gospodzie trochę opustoszało, zajrzałem do dziewczyny. Tym razem wstała. Znowu koniecznie chciała wyjść, ale wciąż nie wydołała. Wtedym przekonał ją do odpoczynku. Spytała czy jest w okolicy jakie opuszczone miejsce, gdzie mogłaby się na trochę zatrzymać. Odparłem, że przecie możemy ją ukryć tutaj, ale ona uparła się, że to musi być takie miejsce, do którego nikt nie zagląda.\n– No… jam ją tam zabrał.\n– Panie nie pomagajcie tym zbójom. Wyście porządni są, stanęliście w obronie kelnerki. A oni chcą skrzywdzić bezbronne dziecko.\n– Nie mam zamiaru nikomu pomagać, tylko wykonać swoją pracę. A teraz mów co to za miejsce i gdzie ono jest.\nKarczmarz bezradnie spuścił głowę.\n– To ruiny starego szpitala dla obłąkanych, w głębi lasu.\n– W takim razie pójdziesz teraz ze mną i wskażesz mi drogę.\nŁowca nagród przekazał zleceniodawcy i najemnikom nieco inną, ustaloną wspólnie z oberżystą, wersję wydarzeń. Według niej uciekinierka faktycznie odwiedziła gospodę wycieńczona oraz skonsumowała w niej kolację. Potem natomiast ona sama miała pytać właściciela o jakieś odludne schronienie, a on zabrać ją tam za opłatą.\n– Wygląda na to, że rzeczywiście może wciągać nas w pułapkę – skomentował relację Devua.\nA instynkt Rivgreda po raz kolejny ostrzegł go przed kłamstwem.\n– Niezależnie od tego czy prawdą jest podstęp czy też zmęczenie naszej złodziejki, nie ma sensu się śpieszyć. Przenocujemy tutaj i wyruszymy o świcie.\nByło jak chciał Devua. Droga, którą się przemieszczali, dawno przestała być drogą. Wszędzie dookoła rozciągała się dzika puszcza, pełna zarówno różnorodnej roślinności jak i rozmaitych stworzeń. Przewodził Rivgred. Za nim jechali kolejno wąsaty, dwie kobiety z Devua między nimi oraz pozostałych ośmiu najemników. Wszyscy, prócz łowcy, podróżowali na iwranach. Wielkich psach, cechujących się wysoką szybkością i zwrotnością, wyglądających jak te zaprzęgowe wilkowatego typu i powszechnie wykorzystywanych jako wierzchowce. Rivgred natomiast używał maszyny, czarnego śmigacza.\nBrodacz popędził swego psa i zrównał się z łowcą nagród.\n– Niezły sprzęt – zaopiniował.\nRivgred potwierdził ruchem głowy.\n– Pewnie musiał sporo kosztować.\n– Do tego dochodzi utrzymanie. Powiedz, bo jestem ciekaw: czemu profesjonalista, którego w dodatku stać na takie cacko, tak ochoczo zgodził się wykonać tak pospolite zlecenie?\n– Bo lepiej zarobić coś niż nic – nie dał się sprowokować.\n– Trudno się nie zgodzić, tylko że po kimś takim spodziewałbym się raczej szukania wyzwań.\n– Szukanie wyzwań ma to do siebie, że nigdy nie wiadomo czy się na nie trafi.\n– Więc bierzesz każdą robotę?\n-Nie każdą. A teraz ty powiedz mi czemu tak się o to dopytujesz? Czyżbyś był, aż tak pospolitym najemnikiem, że obce są ci podstawy naszego fachu?\nWąsaty poczuł narastającą w nim złość.\n– Nie, po prostu lubię wiedzieć z kim pracuję – odparł, z trudem opierając się emocjom.\n– Z zawodowcem, jak sam zauważyłeś. Który mówi ci, że czas najwyższy się zamknąć, bo do celu pozostało nam niewiele ponad sto metrów.\nRivgred zatrzymał się, co wraz z nim zrobili wszyscy pozostali. Potem dezaktywował maszynę, sadzając ją tym na ziemi i podszedł do Devua.\nKurwa, zaklął w myślach wąsaty.\n– Dalej pójdę sam – oznajmił łowca.\n– A to niby czemu? – wtrącił bez namysłu brodacz.\n– Bo tak pracuję – wyjaśnił Devua Rivgred. – Sam albo wcale. Podkradnę się do tego szpitala, złapię i przyprowadzę ci twoją złodziejkę.\n– A jeśli nie? – wąsatym powodowały podejrzliwość i nie tłumiony już gniew.\n– Jeśli nie wrócę za czterdzieści pięć minut, zrobisz co będziesz uważał za stosowne – łowca nagród dalej ignorował najemnika. – Nie wziąłem zaliczki, więc nie będziesz stratny.\nSamodzielność Rivgreda całkiem pokrzyżowała plany Devua. Nie miał jednak innego wyjścia niż przystać na warunki.\n– Zgoda. Tylko pamiętaj, że to może być zasadzka.\nWąsaty zeskoczył z wierzchowca.\n– Pójdę z nim.\n– Nie pójdziesz – warknął na najemnika pracodawca. – I przestaniesz się wtrącać.\nPomimo ogromnej już złości, brodacz zastosował się do poleceń bez szemrania. A Rivgred, nie zwlekając, przybrał pochyloną pozę i ruszył w kierunku widocznego w oddali spadu.\nWąsaty najemnik poczekał, aż oddali się na odległość uniemożliwiającą podsłuchiwanie i zwrócił się do Devua.\n– Dlaczego puściłeś go samego?\n– A co miałem zrobić? Nagle zrezygnować z usług, o które zabiegałem?\n– Mówiłem, że nie należy go w to wciągać.\n– Może miałeś słuszność. Wkrótce się przekonamy.\nŁowca nagród podczołgał się do krawędzi, po czym bardzo dokładnie sprawdził teren poniżej. Zobaczył tam ruiny tak stare, że nie wiadomo czego stanowiące pozostałość. A wśród nich jeden tylko lepiej zachowany element: schody, prowadzące na niższy poziom.\nBezszelestnie zsunął się na dół i prześlizgując się między gruzami, dotarł do zejścia.\nWewnątrz panowały grobowe ciemności i taka sama cisza. Żaden zwykły człowiek nie byłby w stanie przemieszczać się plątaniną korytarzy bez wspomagania się źródłem światła. Ale Rivgredowi daleko było do zwyczajności.\nZ jednej z opuszczonych sal wydobywały się blask lampy oraz szmer bardzo niespokojnego oddechu. Łowca ostrożnie zajrzał do środka. Na zniszczonej pryczy spała skulona, okryta kocami, młodziutka dziewczyna, pasująca do opisu ściganej złodziejki. Obok, na podłodze leżały pozostałości jedzenia, odkręcona manierka i niewielka, wypchana czymś torba. Rivgred przestąpił próg, chcąc podejść do dziewczyny i natychmiast się wstrzymał. Bowiem poczuł coś, co było jak nagły podmuch silnego wiatru. Tyle że to coś było nienaturalne. Było obce i wrogie. I magiczne.\n– Dziewczyno – zawołał.\nZerwała się, stając na równe nogi. W dłoni trzymała kuchenny nóż.\n– Nie zbliżaj się! – wrzasnęła.\nUciekinierka nieco się zmieszała.\n– Lilith. Mogę spytać co tu robisz?\n– Ścigam złodziejkę i zabójczynię, którą podobno jesteś ty. Jesteś?\n– To Devua cię wysłał, prawda? – w jej głosie brzmiał paniczny wręcz lęk.\n– Tak, ale to nie ma żadnego znaczenia. Odpowiedz.\n– Wierzę. – Łowca nagród usiadł, krzyżując nogi. – Ponieważ jednak chciałbym mieć pewność, proszę byś mi o sobie opowiedziała.\n– Zacznij od klątwy, która na tobie ciąży.\nMocno się zdziwiła.\n– On ci o niej powiedział?\n– Nie. Mów.\n– To okropne. Jak tylko ktoś się do mnie zbliży dzieje się z nim coś potwornego. Jakbym wysysała życie.\nZ oczu pociekły jej łzy. Usiadła.\n– Tak jest zawsze?\n– Nie. To coś we mnie musi się co jakiś czas nasycić.\n– Różnie, ale wiem kiedy jest głodne.\n– Dlaczego Devua cię ściga?\n– Pewnie chce mnie dalej wykorzystywać.\n– Jako broń? Do zastraszania i zabijania?\n– Tak. – Płacz przybrał na sile. – On mnie zmuszał. Wielokrotnie.\n– Jak trafiłaś w jego ręce?\n– Mieszkałyśmy z mamą w osadzie, którą rządził. Mama ciężko harowała na nasze utrzymanie. Ja uczyłam się najlepiej jak mogłam żeby zdobyć wykształcenie. Od czasu do czasu dorabiałam też sprzątaniem. Nie było nam łatwo, ale radziłyśmy sobie. Aż pewnego razu mama straciła pracę. Długo nie mogła znaleźć innej i pod koniec miesiąca nie było nas stać ani na zwykłe wydatki, ani na haracz dla Devua.\n– Mama była piękna, więc zaproponował jej żeby zapłaciła inaczej. Zgodziła się. Ale po wszystkim jemu było mało. Chciał też mnie. Na to mama się nie zgodziła. Wywołała awanturę i kopnęła go w krocze. Chciała umożliwić nam ucieczkę, ale jeden z tamtych zbirów uderzył ją bronią w głowę i pozbawił przytomności. Devua był wściekły. Rozkazał swoim najemnikom gwałcić mnie po kolei, a mamę ocucił i zmusił żeby na to patrzyła. Wtedy to stało się po raz pierwszy. Kiedy jeden z nich zaczął się do mnie dobierać…\n– To wyglądało tak jakby momentalnie się zestarzał i zmarł. Cierpiał. Bardzo. Ale ja tego nie chciałam. Nie chciałam.\nOdłożyła nóż i skryła załkaną twarz w dłoniach. Długo milczała.\n– Myślę, że to była kara. Za moje zachowanie. Bałam mu się oddać. Nie chciałam. Może gdybym to zrobiła, może gdybym powstrzymała mamę, nie doszło by do tego wszystkiego. Może mama i pozostali wciąż by żyli.\nNie umiałby jej pocieszyć czy dodać otuchy. Dlatego tylko pytał dalej.\n– Potem? Wszyscy się przerazili, a najbardziej ja i mama. Devua i jego najemnicy podejrzewali mnie o czary lub jakąś mutację. Ale ani ja ani mama nie miałyśmy pojęcia co się stało. Uwierzyli i uwięzili nas w naszym domu. Devua chciał wiedzieć. Tak bardzo, że ściągnął jakiegoś szamana by zbadał sprawę. Wtedy dowiedziałam się o klątwie i wtedy Devua postanowił mnie wykorzystać. Zamordował mamę i tego maga. A ze mnie zrobił swoje narzędzie zbrodni. Cztery lata, tyle to trwało. Cztery lata odbierałam życie, bo bałam się stracić swoje.\nW jej słowach były żal i samopotępienie.\n– Ale już się nie boję. – Zerwała się, chwyciła nóż. – Nigdy do niego wrócę!\n– Nie zamierzam cię do niego zabierać – przerwał jej błyskawicznie, ale nawet w najmniejszym stopniu nie tracąc spokoju. – Zamierzam go powstrzymać.\n– Bo tak należy.\n– Nie pozwolę mu cię skrzywdzić. A jak już będzie po wszystkim, spróbuję zdjąć klątwę.\nOstatnie zdanie, które usłyszała, zupełnie ją zaskoczyło.\nDziewczyna powoli opuściła nóż.\nZjawili się równo po trzech kwadransach.\n– Szukajcie śladów dziewczyny – rozkazał Devua. – Tylko ostrożnie. Nie wiemy jaki los spotkał naszego łowcę nagród.\nRude najemniczki od razu wzięły się do pracy. Ale wąsaty już nie.\n– Myślę, że on żyje. I czeka tu gdzieś na nas.\n– Nawet jeśli, mamy przewagę – optymizm zdawał się nie opuszczać Devua. – Jedenastu to nie czterech. Poza tym tamci byli zwykłymi obwiesiami, wy nie jesteście.\n– Nie mogę sobie przypomnieć skąd znam jego imię, ale jestem pewien, że należy do kogoś, z kim nie chcielibyśmy mieć do czynienia.\n– Pomóż dziewczynom.\nBrodacz najwyraźniej uznał, że dalsze przepychanki słowne nie mają większego sensu, bo choć wciąż nie podzielał nastawienia pracodawcy, zsiadł z wierzchowca i dołączył do kobiet. I jak tylko zaczął rozglądać się za tropem, zobaczył jego.\nRivgred wyszedł na powierzchnię i stając wśród ruin, zwrócił się ku nim. I zaczęło się długie, głuche, wzajemne wyczekiwanie.\n– Co się stało łowco? – nie wytrzymał Devua. – Nie znalazłeś jej?\n– To już jest bez znaczenia.\n– Jak to? – udał niezrozumienie.\nA wąsaty zaczął bardzo dyskretnie odciągać dźwignię załadowującą miotacz. Rivgred widział to, ale nie zamierzał mu przerywać. To co miało się stać było już nieuniknione.\n– Ponieważ wszyscy zginiecie.\nNiewiadomo kiedy łowca nagród dobył czarno-srebrnego rewolweru i schodząc w lewy bok, posłał w nich trzy zielone wiązki energetyczne. Wszystkie cele trafił dokładnie tam gdzie chciał. Dwóch najemników padło na ziemię z przestrzelonymi czołami, a Devua przylgnął do karku wierzchowca z dziurą w prawym udzie i jękami bólu na ustach.\nZdumieli się. Nie tylko szybkością, zręcznością czy precyzją łowcy, ale przede wszystkim działaniem jego broni. Wiedzieli bowiem doskonale, że każdy miotacz wymaga każdorazowego załadowania do strzału. Rewolwer Rivgreda wystarczyło załadować raz, a potem już tylko pociągać za spust.\nI nagle brodacz wiedział kim był ich przeciwnik. Nagle w głowie miał tylko jedną, przerażającą myśl: syrasyn.\n– Z siodeł! – wrzasnął, odpowiadając na atak. – Rozproszyć się!\nŁowca nagród wbiegł za ściankę, wychylił się z drugiej strony i położył trupem kolejnych dwóch. Rozproszyli się. Strzelcy zaczęli miotać wiązkami, a Rivgred cofnął się za inną osłonę. Wąsacz gestami rozkazał najemnikom go okrążyć, ale przeciwnik nie dał im na to czasu. Zawirował w powietrzu, wyskakując zza ściany i posłał w nich dwie następne wiązki. Jeden ze strzelców dostał prosto w mostek. Szermierz, będący drugim celem, zasłonił się mieczem. Ale zaraz potem dał się zmylić wymierzeniem broni w nogę i padł z rozprutym gardłem. Rivgred już szarżował na pozostałych. Unikając ostrzału, schował rewolwer, sięgnął po czarno-srebrną rękojeść i obnażył eleganckie ostrze miecza. To, jak tylko aktywował oręż, zaczęło przewodzić drobne wyładowania energetyczne tej samej barwy co w przypadku miotacza.\nŁowca nagród zasłonił się przed jednym z kolejnych strzałów, tyle że wyładowania jego broni nie zablokowały obcej wiązki, a odbiły w tego, który ją posłał. Następny najemnik zdążył jedynie wznieść topór, bo wówczas Rivgred przeszedł w półpiruet i rozrąbał mu całą lewą stronę szyi. I tak zostali już tylko wąsacz i dwie rude szermierki. Łowca nagród przeturlał się do nich, unikając wiązki brodacza i znalazł między nimi. I zaszczękał metal i zaskrzyła się energia ostrzy. Rivgred zaatakował jedną najemniczkę, jednocześnie schodząc z lini cięcia drugiej. Wykręcił się, unikając spadających na jego plecy szabli i uderzył w brzuch. Trafił, głęboko i śmiertelnie. Pierwsza, już obrócona, naparła nań wściekle. Sparował ataki na obojczyk, prawy bok i lewe udo. Za to przy pchnięciu pod szyję, ustąpił jej pola i uderzeniem miecza wytrącił szablę z dłoni. Straciła równowagę i głowę. Nie zatrzymując się i odbijając wiązkę tuż obok głowy wąsacza, łowca ruszył na niego. Kolejny i ostatni strzał też odesłał nieopodal celu. Natomiast znalazłszy się przed najemnikiem, przeskoczył go, przelatując nad nim z nogami w górze, a głową w dole. I jeszcze w powietrzu poderżnął mu gardło.\nJak tylko Rivgred opadł na ziemię, ruszył w kierunku Devua. Ranny i świadomy sytuacji mężczyzna, nawet nie próbował uciekać. Łowca nagród zbliżył się, nie uświadczając żadnego oporu ze strony iwranów. Stało się tak z dwóch powodów. Pierwszym był brak przywiązania zwierząt do swoich właścicieli, wynikający z traktowania ich wyłącznie jako środka transportu. Natomiast drugim był sam Rivgred, który w nocy gdy wszyscy spali, zaprzyjaźnił się z psami zabawą, pieszczotami i mięsnymi smakołykami. Już wtedy przewidywał bowiem możliwość takiego rozwoju wypadków, a zwierząt byłoby mu zwyczajnie szkoda.\n– Złaź – rozkazał głaszcząc iwrana.\nDevua zsiadł nader ostrożnie.\n– Proszę, okaż łaskę – łamał mu się głos.\n– Dam ci teraz chwilę na zastanowienie – Rivgred zupełnie go zignorował – a ty powiesz mi czy w twoim życiu wydarzyło się coś, co mogło sprowadzić klątwę na tą dziewczynę.\n– Zastanów się dobrze. I nie próbuj kłamać.\nDevua myślał bardzo, bardzo długo.\n– Nie wiem – jęknął.\nDawno temu, podczas wymuszania haraczu od pewnej świątyni, Devua upodobał sobie jedną z tamtejszych kapłanek. A ta, gdy rozłożył jej nogi na obrzędowym stole, przeklęła go w myślach, życząc mu śmierci w objęciach potworzycy. Łowca nagród nie mógł o tym wiedzieć, ale i tak przebił łeb Devua mieczem.\nDlaczego to zrobił? Dlaczego zabił ich wszystkich? By pomścić krzywdę dziewczyny? Nie. Bo osądził ich czyny i uznał, że zasługują na śmierć? Nie. Zrobił to, by chronić wszystkie ich potencjalne ofiary. Zrobił to, co było konieczne.\nWrócił po Lilith. Ponownie zastał ją śpiącą na pryczy. Tyle że tym razem całkiem inną. Nie emanowała już wrogą magią, ani strachem. Była wolna. Lecz nie za sprawą działań łowcy i nie tylko od klątwy czy Devua i jego popleczników. Ponieważ sen, w który zapadła był tym wiecznym.\nIstniała możliwość, że dziewczyna usłyszała odgłosy walki i spanikowała. Jednak Rivgred wolał myśleć, że podczas ich rozmowy zawiódł go instynkt, a ona wcale mu nie uwierzyła i już wtedy zamierzała otworzyć sobie żyły. W takich sytuacjach wolał winić siebie i wyciągać wnioski z popełnionych błędów.\nŁowca nagród tylko na nią patrzył. Wiedział aż nazbyt dobrze, że nie miała szans na ratunek. Że zadbała o to by ich nie mieć. Wiedział też, że bez trudu odesłał w zaświaty tuzin dusz, a nie potrafił zachować jednej. Rozmyślał tak kilka chwil, po czym zrobił jedyne co jeszcze mógł.\nZapewniwszy dziewczynie należyty pochówek, Rivgred wykonał swój regularny trening i wieczorem raz jeszcze wstąpił do karczmy. Zajął to samo miejsce pod oknem i zarówno gospodarz jak i kelnerka od razu go spostrzegli. Ale to oberżysta podszedł do niego pierwszy.\n– Witajcie panie – rzekł z nadzieją w głosie. – Czym mogę służyć?\n– Wszystkim tym samym co wczoraj. Pamiętasz?\n– Tak panie. Czy tylko tego sobie życzycie?\n– Dobrze. Już się za to biorę.\nNormalnie karczmarz ukłoniłby się, obrócił i oddalił, lecz tym razem dręczyła go jedna, niedokończona sprawa.\n– Wybaczcie panie, ale czy mogę wiedzieć jaki los spotkał dziewczynę?\n– Jest bezpieczna. Nikt i nic już jej nie zagraża.\nGospodarz wielce się uradował.\n– Dziękuję wam panie. Wiedziałem, żeście porządny człek.\nOpinia, którą usłyszał łowca nagród, była mu zupełnie obojętna. Właściciel nie mógł tego nie zauważyć i nie chcąc przeciągać, zerwał się do pracy.\n– Lecę wszystko przygotować.\nNieco później, w trakcie oczekiwania na zamówienie, do Rivgreda przysiadła się kelnerka.\n– Wczoraj nam przerwano.\n– Wybacz, że tak się to skończyło.\n– Nie mam czego. Stanąłeś w mojej obronie, a ja nawet ci nie podziękowałam.\n– Byłaś w szoku. To zupełnie naturalna reakcja ludzkiego organizmu.\n– Ale teraz nie jestem i chciałabym zrobić to należycie.\nNachyliła się, ruchem palca sygnalizując by uczynił to samo.\n– Mamy tu zaplecze – szepnęła mu do ucha – a na zapleczu dużo miejsca, wiele ciekawych mebli i jeśli wolisz, mięciutkie łóżko. Gdy gospoda się opróżnia, jest tam bardzo dyskretnie.\nOdsunęli się od siebie. Ona z bardzo zalotnym uśmiechem na ustach, on z tym swoim, prawie niezauważalnym. Łowca pokręcił głową.\n– Nie dla nagrody stanąłem w twojej obronie.\n– Wiem. Ale chyba nie zaprzeczysz, że gdy wczoraj namawiałeś mnie do wspólnego poznania, liczyłeś na takie właśnie jego zwieńczenie.\n– Nie zaprzeczę. Tylko że wczoraj było wczoraj.\nNa twarzy kelnerki zarysowało się niezrozumienie, a Rivgred sięgnął tylko do kieszeni kurtki i wydobył sakiewkę.\n– Chciałem ci to dać.\nDziewczyna rozwiązała sznurek, zajrzała do środka i oniemiała.\n– Nie mogę tego przyjąć – powiedziała w końcu, przegrzebując woreczek pełen wysoko nominalnych talarów.\n– Możesz. Zbierasz na wyjazd i kurs szkoleniowy.\n– Przecież to kupa pieniędzy.\nZ trupów Devua i jego najemników łowca nagród uzbierał prawie osiem tysięcy. Jej wręczył trzy.\n– Więc powinnaś się cieszyć.\n– Tak, oczywiście. Ale tak być nie może. Najpierw mnie bronisz, a teraz jeszcze dajesz mi to. I odmawiasz podziękowań. Ale ja muszę ci podziękować i chcę to zrobić właśnie tak. Więc albo się zgódź, albo wytłumacz mi co się zmieniło i powiedz jak mam zrobić to inaczej.\n– Nic się nie zmieniło. Powiedz dziękuję.\nKelnerka uśmiechnęła się, kręcąc głową z niedowierzaniem. Wstała, wzięła sakiewkę i podeszła do łowcy.\n– Nigdy nie spotkałam kogoś takiego jak ty. I jestem bardzo rada z naszego poznania.\nPocałowała go. Robiła to długo i namiętnie, a on ani myślał się przed tym opierać.\n– Dziękuję. – Oddaliła się, nie przestając go zachęcać.\nSposób w jaki się poruszała kusił równie mocno co pocałunek, jednak Rivgred ponownie tylko się do niej uśmiechnął. Natomiast potem, gdy już zjadł kolację, udał się na spoczynek, a wczesnym rankiem wyruszył w dalszą drogę.\nEnVidrium – Leksykon Podstawowy\n– Świat istniejący\n– Przestrzeń kosmiczna rozmiarów typowej galaktyki\n– Dzieli się kolejno na gromady, układy słoneczne oraz planety\nRasy człowieka i cechy je wyróżniające:\n– Nasze cechy\n– Gruba, twarda skóra\n– Duży, płaski nos\n– Duże, często odstające uszy\n– Znaczne owłosienie ciała\n– Kolor skóry: szary, brązowy\n– Kolor włosów: czarny, brązowy, szary, biały\n– Kolor oczu: brązowy, czarny, żółty, czerwony, zielony\n– wysoko umiejscowione, bardzo szpiczaste uszy\n– Szpiczaste palce i paznokcie\n– Kolor skóry: beżowy\n– Kolor oczu: żółty, pomarańczowy, czerwony, filetowy\n– Duże, okrągłe oczy\n– Duże źrenice i tęczówki\n– Przyrośnięta małżowina uszna\n– Wąski, ostro zakończony nos\n– Kolor skóry: biały, szary\n– Kolor włosów: biały, szary\n– Kolor oczu: żółty\n– Wysoko umiejscowione, szpiczaste uszy\n– Kolor skóry: jasny różnych odcieni, niebieski\n– Kolor włosów: biały, czarny, brązowy, blond\n– Kolor oczu: żółty, zielony, niebieski, brązowy,\n– Kolor skóry: jasny różnych odcieni\n– Kolor włosów: biały, czarny, brązowy, blond, czerwony, fioletowy, zielony\n– Kolor oczu: fioletowy, niebieski, zielony, brązowy, szary\n– Kolor skóry: różowy, czerwony\n– Kolor włosów: czarny, brązowy, niebieski, fioletowy\n– Kolor ust: różowy, czerwony, niebieski, fioletowy\n– Kolor oczu: różowy, niebieski, fioletowy\nkobieta, 2019 lat, Kielce | 10.04.14, g. 21:21\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 10.04.14, g. 21:44\nRacja. Szczerze mówiąc nawet tego nie zauważyłem. Przepraszam, już poprawiam.\nkobieta | 21.04.14, g. 18:37\nPrzyznam, że znużyłam się w pewnym momencie. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się napisane raczej poprawnie, ale wkrótce wychodzi na jaw, jak bardzo dialogi wydają się nienaturalne i sztywne. Po prostu ludzie tak nie mówią, a już na pewno nie w opowiadaniach stylizowanych na jakiśtam klimat.\nPonadto mamy raz za razem kolejne kwestie mówione i prawie żadnego opisu. A to przecież opowiadanie powinno być, a nie wywiad. Każda rozmowa tak wygląda. Jest zaburzona równowaga pomiędzy dialogiem a opisem co sprawia, że tekst nie płynie. Mnie na przykład zmęczył. Niby jest walka, ale wszystko to jakieś takie bez iskry, bez życia.\nMoże jeszcze wrócę tu w wolnym czasie, ale wątpię.\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 22.04.14, g. 19:28\nDziękuję za komentarz i opinię. Żałuję, że tekst był dla pani nużący. Być może kolejne bardziej przypadną Pani do gustu. Tego życzę i Pani i sobie.\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 29.04.14, g. 12:37\nOd momentu zamieszczenia tekstu nie wracałem do niego. Wczoraj jednak zdecydowałem się przeczytać go raz jeszcze i nie mogę zgodzić się z opinią jakoby dialogi były nienaturalne, a ich opisy niewystarczająco częste. Rozumiem oczywiście, że Pani może je takimi odbierać i nie zamierzam tego negować. Po prostu pisząc ten tekst byłem zdania, że to właśnie większa ilość opisów zaburzyła by jego płynność. Zwrócono mi zresztą na to uwagę przy pierwszej, teraz już poprawionej publikacji. Poza tym nie chciałem podchodzić do czytelnika jak do nierozgarniętego i podawać mu wszystkiego na tacy. Natomiast co do nienaturalności dialogów, nie zgodziłem się z zarzutem, ponieważ czytając je nie odniosłem takiego wrażenia. A proszę mi wierzyć, że nim sam wziąłem się za pisanie, czytałem naprawdę masę tekstów i oglądałem równie wiele filmów. I to nie tylko z gatunku fantasy czy takich, w których główną siłą pociągową fabuły jest walka. Potrafię docenić dzieła rozmaitych gatunków, o ile tylko trzymają odpowiednio wysoki poziom i zwyczajnie nie są tandetne. Oczywiście nie twierdzę tutaj, że to co napisałem to jakieś arcydzieło. Nie, to miał być raczej przyzwoity tekst, wprowadzający uniwersum oraz głównego bohatera. Przyjmuję też krytykę ponieważ mogło mi to nie wyjść tak jak sobie tego życzyłem. Nie zamierzam jednak się poddawać. Będę dalej pisał i pracował nad popełnianymi błędami. Dlatego dziękuję zarówno za komentarz jak i krytykę.\nmężczyzna, 38 lat | 29.04.14, g. 21:49\nNatomiast co do nienaturalności dialogów, nie zgodziłem się z zarzutem ponieważ czytając je nie odniosłem takiego wrażenia.\nPrzepraszam… Ale jako nadworny ordynus, cham i świnia, a w dodatku człek o niewyparzonym języku i parszywym słownictwie, mam dla Autora szybkie zadanie-pytanie:\nCzy powyższy cytat nie jest nadzwyczajnie komiczny?\nBo widzisz, panie Opara, ja uważam, że cytat jest prześmieszny, gdyż odniosłem takie wrażenie. A proszę mi wierzyć, że zanim zacząłem się śmiać i odnosić wrażenia, czytałem masę przezabawnych tekstów i oglądałem wiele komedii, na srebrnym ekranie i w teatrze i nawet kabarety na żywo, więc jestem ekspertem w śmianiu i odnoszeniu wrażenia. I to pomimo faktu, że jestem smutny niczym pasek płac w części podatków odciąganych od pensji oraz mam amputowane poczucie humoru ;)\nWybacz, nie mogłem przejść obojętnie obok takiej okazji, ale generalnie – łapiesz? :) Autorowi zawsze się wydaje, że jest dobrze. Potem przychodzi krytyka. Nie musi jej uznawać, nie musi się z nią zgadzać, ale – o ile tekst nie leżał nie czytany w szufladzie jakiś rok – po prostu nie zauważa niektórych elementów, a “odnoszenie wrażenia, że jest dobrze” nie jest chyba zbyt dobrym argumentem, nawet dla samego siebie :) Może gdzieś podsłuchałeś tego typu dialogi, wzorowałeś się na jakiejś stylizacji, nocą podczas snu nawiedził cię głos Pana natchnął dłoń Twoją, aby dialogi takowe spisała…?\nZ gustami nie podyskutujesz, jednemu czytelnikowi się nie podoba, drugi pieje z zachwytu, a na końcu chodzi o to, czy ty, jako Autor, decydujesz się coś zmieniać w tekście pod wpływem otrzymanych uwag czy nie. :) Broń bogi, nie zachęcam cię do braku obrony tekstów – po prostu argumenty wyciągaj mniej zabawne ;)\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 30.04.14, g. 00:54\nJa powyższą krytykę jak najbardziej przyjmuję i zamierzam pracować tak by w przyszłości moje teksty podobały się jak największej ilości czytelników. Po prostu nie do końca się z nią zgadzam. Nie do końca, ponieważ jak sam Pan zauważył z gustami się nie dyskutuje. Każdy lubi co innego. Przy pierwszej publikacji otrzymałem uwagi dotyczące braku płynności tekstu i po ponownym jego przeczytaniu, w zupełności się z nimi zgodziłem. Dlatego wziąłem się za poprawki. I choć mam inne zdanie co do tego jak powinny wyglądać dialogi, będę starał się osiągnąć złoty środek. Przyznaję, że argumenty, którymi się broniłem mogą wręcz zajeżdżać absurdem, zwłaszcza że pochodzą z ust debiutanta. Jednak takie właśnie były moje odczucia. W taki, a nie inny sposób się uczyłem i nie chcę się z tym kryć. W żadnym wypadku nie chcę też nie dopuszczać do siebie krytyki. Wręcz przeciwnie, chętnie ją przyjmę i ustosunkuję się do niej, bo dzięki temu stanę się lepszy. Jeśli mój komentarz zasugerował, że jest inaczej, przepraszam za to. Na prawdę bardzo chętnie przyjmę każdą opinię.\nmężczyzna, 38 lat | 30.04.14, g. 02:01\nKażdy trochę się uczył czytając i oglądając – ale wiedzieć nie znaczy umieć, czego sam jestem najlepszym przykładem ;) Po prostu rozbawiła mnie linia obrony i troszkę sobie pokpiłem, wybacz :)\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 30.04.14, g. 09:49\nNie ma czego wybaczać. Ja za twój komentarz jestem wdzięczny. Oczywiście, że wiedzieć nie znaczy umieć i pewnie tak też jest w moim przypadku. Po prostu byłem szczery co do moich odczuć. Aczkolwiek krytykę jak najbardziej przyjmuję i będę pracował nad wszystkim czego ona się tyczy.\nkobieta, Łódź | 24.02.17, g. 00:43\nTekst mało oryginalny, IMO. Ot, kolejny wiedźmin, tylko tym razem zamiast ras z klasycznego fantasy mamy space operę.\nJa też miałam wrażenie, że język jest sztywny. Która kobieta powie, że świętej pamięci mama kopnęła przeciwnika w krocze? W jaja, w słabiznę, między nogi (zależnie od stylizacji)… “W krocze” to jak z raportu policjanta.\nAha, jeszcze mi przeszkadzał patos – taki typowy dla fantasy. Gdyby tekst chociaż został napisany z jajem…\nmężczyzna, 27 lat, Częstochowa | 07.08.17, g. 19:53\nJeszcze raz bardzo dziękuje za wszystkie komentarze.\nkobieta, Warszawa | 02.06.19, g. 01:07\nJakoś tak za łatwo wszystko bohaterowi przychodzi. Ale nie czytało się źle :)


Czy ukąszenie przez kleszcza to wypadek przy pracy?\nStosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej u.u.w.), za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:\nObowiązki pracodawcy w razie wypadku pracownika\nW myśl art. 234 § 1 Kodeksu pracy w razie wypadku przy pracy pracodawca ma obowiązek podjąć niezbędne działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, zapewnić udzielenie pierwszej pomocy osobom poszkodowanym i ustalić w przewidzianym trybie okoliczności i przyczyny wypadku oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegające podobnym wypadkom.\nCzytaj też: Chorzy na boreliozę walczą z samorządami >\nSposób i tryb postępowania przy ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz sposób ich dokumentowania określają przepisy rozporządzenia w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy (dalej r.u.o.p.w.).\nPrzepisy powyższego rozporządzenia zobowiązują pracodawcę zatrudniającego pracownika, który uległ wypadkowi, aby po uzyskaniu zawiadomienia o zdarzeniu powołał zespół powypadkowy (co do zasady składający się z pracownika służby bhp oraz społecznego inspektora pracy), którego zadaniem jest ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku oraz sporządzenie – nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku – protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy według wzoru ustalonego w przepisach rozporządzenia w sprawie wzoru protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy.\nUkąszenie przez kleszcza podczas wykonywania obowiązków służbowych\nW przypadku, gdy pracownik zostanie ukąszony przez kleszcza podczas wykonywania obowiązków służbowych, zdarzenie takie można rozpatrywać w kategorii wypadku przy pracy, o którym mowa w przywołanej na wstępie definicji, nosi ono bowiem cechy takiego zdarzenia.\nW praktyce jednak ocena ukąszenia przez kleszcza jako istoty urazu może być niejednoznaczna, a w konsekwencji mocno wątpliwa. Urazem bowiem, zgodnie z art. 2 pkt 13 u.u.w., jest uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania czynnika zewnętrznego. Ustalenie takiego urazu wymaga specjalistycznej wiedzy medycznej, a więc powinno zostać dokonane przez lekarza. W tym celu zespół powypadkowy, który ma wątpliwości dotyczące wystąpienia u poszkodowanego urazu – zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 5 r.u.o.p.w. – powinien zasięgnąć opinii lekarza, a w razie potrzeby opinii innych specjalistów, w zakresie niezbędnym do oceny rodzaju i skutków wypadku.\nWątpliwości pojawią się też co do jego skali – ukąszenie przez kleszcza wygląda zdecydowanie inaczej, niż np. pogryzienie przez psa. W przypadku owadów czy pajęczaków co do zasady nie są to szczególnie obszerne uszkodzenia w miejscu ukłucia. Jednak uraz zaistniał i może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. Należy jednak pamiętać o tym, że urazem jest samo ukąszenie przez kleszcza, a nie możliwe w jego efekcie następstwa w postaci schorzeń (np. borelioza).\nMając na uwadze powyższe, w razie ukąszenia przez kleszcza, pracownik powinien zgłosić ten fakt pracodawcy, natomiast pracodawca powinien powołać zespół powypadkowy w celu ustalenia okoliczności i przyczyny zdarzenia oraz dokonania jego prawnej kwalifikacji.\nCzy bolesność śródstopia jest urazem? >\nOcena ryzyka zawodowego - monter maszyn i urządzeń - POBIERZ WZÓR >\nCzy posiadanie dyplomu ukończenia studiów prawniczych uprawnia do wykonywania zadań służby bhp? >