Wywiad z Eulalią Matusiak-Rudak\nur. 14.02.1932 r.\nMuzeum Historyczne m. st. Warszawy, 27.06.2007 r.\nProszę powiedzieć gdzie pani mieszkała w okresie okupacji?\nW okresie okupacji mieszkałam na ulicy Chłodnej. Potem, przez pewien czas, na ulicy Gęsiej ze względu na sprawy rodzinne. Sprawy mojego ojca były tutaj dominujące, ponieważ ojciec przed wojną był pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Był przed samą wojną na placówce w Niemczech, wrócił na urlop i wojna się rozpoczęła. Ewakuowali ojca razem z innymi urzędnikami, mógł wziąć ze sobą rodzinę. Myślę, że ewakuowali z dokumentacją.\nJechaliśmy gdzieś na wschód, było jakieś bombardowanie w Ostrołęce. Jak nadlatywały samoloty to ludzie wysiadali z pociągu i biegli do lasu, żeby się schować. Uprzedzano, żeby nie nosić nic czerwonego, żeby nie było nic takiego. Jak wracaliśmy już po nalocie, to ktoś w tym pociągu zawsze nawoływał i to kilkakrotnie: "Ala, Ala, Ala!" i to się roznosiło jak "alarm!" i ludzie znów uciekali, robił się popłoch, robiło się takie zamieszanie. Nie mogli znaleźć tego kogoś, czy to była celowa robota, czy to była głupota czyjaś to nie wiem, ale w każdym razie, ten głos się rozlegał prawie przy każdym bombardowaniu. Mieliśmy takie dość duże bombardowanie przy stacji, nawet schron, do którego mieliśmy pójść został zbombardowany, ale ponieważ myśmy się tam nie mogli zmieścić, poszliśmy w inne miejsce. Jeszcze tutaj nadmienię, że nie pojechała z nami nasza mama, bo się spóźniła, ponieważ poszła się żegnać ze swoimi rodzicami i pojechała z nami siostra ojca. Ona się zresztą nami już wcześniej opiekowała, jak ojciec był na placówce.\nDotarliśmy do Białowieży, no i tam taka sytuacja: tu bombardowanie, tu jakieś zniszczenia, a tu piękny pałac w Białowieży, piękny park, sarenki do rąk przychodzą, a więc radość duża. To było gdzieś siódmego, może ósmego września.\nNa początku roku szkolnego to ja nawet zaczęłam chodzić do szkoły [w Warszawie] i uczono nas jak się mamy zachowywać, zakładać maseczki, schodzić do schronu, takie były nasze pierwsze lekcje.\nCzyli jeszcze w tych pierwszych dniach września była szkoła?\nTak, ja chodziłam już do drugiej klasy, bo wcześniej poszłam do szkoły, więc już drugą klasę miałam. W pierwszych dniach września była szkoła. To wszystko nas, dzieciaki chyba nawet trochę bawiło. Dostawaliśmy maseczki, jakieś opatrunki, coś mieliśmy z tym robić. Ale potem, jak było jedno bombardowanie, drugie, te rzeczy, które na ulicach się widziało, koleżanka, która nie przyszła na drugi dzień, tam znowu kolega nie przyszedł. Już zaczęliśmy rozumieć, co to jest wojna.\nNo i w tym właśnie czasie nastąpiła ewakuacja, chyba Ministerstwa Spraw Zagranicznych i po tych dość długich podróżach znaleźliśmy się w Białowieży. Tuż przed 17 września, po jednej nocy, ojciec nas wyrwał wcześnie rano ze snu i mówi: "Musimy stad wyjeżdżać". Słyszałam jak mówił do ciotki: "Dostałem odprawę, trzymiesięczną i każdy ma robić co chce, niech się każdy stara jak chce". Myśmy się znaleźli w wiosce Waszkowce, tam byliśmy kilka dni, nawet bardzo to dla nas było malownicze, bo to taka typowa wieś, ja nie znałam wsi, jako, że w Warszawie stale byłam. Suszenie konopi, te dzbanki na płotach i te jakieś placki z marchwi, w piecu się to wszystko gotowało, piekło, więc to bardzo mnie interesowało. Ale znowu ojciec któregoś dnia poszedł do jakiegoś miasteczka, wrócił i mówi: "Musimy się zabierać, musimy uciekać." Wtedy sytuacja wydała nam się groźna, ojciec był bardzo zmartwiony, bardzo smutny, bo już było po 17 września. Od tego czasu musieliśmy uciekać. Stale do pociągu, z pociągu. Jechaliśmy w jedną stronę wzdłuż tych naszych ziem, ja stale siedziałam przy okienku i patrzyłam jakie tam miasteczka mijamy, jakie miasta, co raz to samo, za chwilę znów to samo, gdzieś ten pociąg tak kluczył. Potem musieliśmy wysiadać, pod wagonami przechodziliśmy, gdzieś się jakieś cegiełki postawiło i coś się gotowało, gorące jedzenie trzeba było zabierać do wagonu.\nCzyli najpierw była ucieczka przed Niemcami, a potem przed Rosjanami?\nNie wiedzieliśmy co z tym robić, wreszcie Rosjanie nas gdzieś zatrzymali, to miasteczko nosiło nazwę na U, nie pamiętam, nie umiem sobie tego przypomnieć, bardzo krótka nazwa. Tam u jakiegoś chłopa nas zainstalowano, byliśmy tam przez kilka dni, nie wyglądało to zręcznie, zwłaszcza, że żona chłopa nie bardzo tego chciała.\nNa stacji tego miasteczka, jak tam później poszliśmy, to leżały trzy czy cztery niewypały bomb, ogrodzone jakimś sznurkiem i nie wolno było do tego podchodzić, ale ludzie stali przy samym sznurku, więc gdyby te bomby wybuchły to i tak ci ludzie by zginęli... te bomby z pół metra miały.\nJak udało się wrócić do Warszawy?\nZabrano nas stamtąd. Pozwolono nam wyjechać do Brześcia. W Brześciu, w twierdzy dano nam jedno pomieszczenie, było chyba z 80 osób, 40 osób dorosłych i dzieciaków trochę, bo rodziny były z dziećmi. Dali nam słomę, była jedna kuchnia i tak egzystowaliśmy chyba do końca listopada. Już było bardzo zimno, jak zaczęli się dorośli starać o to, żeby się jakoś przenieść do Warszawy. W Brześciu były trudne warunki, nocą trzeba było stać w kolejce po chleb. Bardzo trudno było go zdobyć. Pamiętam, że kiedyś też do tej kolejki poszłam, trzeba było stać na zmianę, bo to się dobę stało prawie po ten chleb i mnie wypadło nad samym ranem, poszłam brata zmieniłam. Otworzyli wcześniej i ja dostałam czterokilogramowy bochenek chleba, on był jeszcze gorący, niosłam go z trudem, nie mogłam go udźwignąć, bo ja miałam wtedy siedem lat. Byłam szczęśliwa, że wreszcie chleba trochę przyniosłam.\nNo i jakoś tam żyliśmy, wyprzedając się ze wszystkiego co było, co się wiozło ze sobą, żeby zdobyć te pieniądze na jakieś przeniesienie się. No i mężczyźni wynaleźli jakiegoś przewoźnika, zapłacili mu duże pieniądze, przenieśliśmy się do jakiejś wioski blisko Bugu. Tam były patrole rosyjskie, przeważnie na koniach. Myśmy się chowali. Pamiętam raz się schowałam za kanapą, gdzieś się tam skryłam, żeby nas nie widzieli.\nWczesnym rankiem, już śnieg był duży, wyszliśmy z tego domu, z tej chałupy i gęsiego, wzdłuż Bugu szliśmy do tej umówionej łodzi. Mówiono nam, że mamy być cicho, a tu w pewnym momencie jeden chłopiec krzyczy: "Ludzie! Zaczekajta, bo moja matka mdleje!" No krzyk, to jest puste pole, tu śnieg, tu gdzieś troszkę krzaków i ta woda, wszyscy struchleli. Mówimy mu: "Cicho bądź, cicho bądź." Za jakiś czas on znowu z takim krzykiem, inni prędko go uciszyli. W tym śniegu, doszliśmy do brzegu Bugu.\nPóźniej jak myśmy przepływali to też były perypetie, bo zaczęły się strzały i z jednej i z drugiej strony nad nami. Wtedy zobaczyłam, że to są żołnierze na koniach w takich czapkach ze szpicami. To były rosyjskie ubrania, ja na tym się nie znam, ale pamiętam, że takie szpice były. Dla mnie to wszystko było wtedy takie może wyolbrzymione nawet, bo i te konie mi się wydawały duże, że one już na nas idą. A jeszcze zdarzyła się taka sytuacja, że nie wszyscy się zmieściliśmy na tę jedną łódź i ta łódź została zniesiona, nie wyobrażałam sobie, że taki wartki prąd jest na Bugu. Rzeka była jeszcze na brzegach troszeczkę przymrożona. Zanim oni odpłynęli, a tu zaczynają kule świstać, co robić? Gdzie się chować?\nWtedy zza krzaków wychylił się jakiś inny nadbużanin i zaproponował nam, że on ma łódź i nas przewiezie, ale oczywiście za oddzielną opłatą. Na tamtej łodzi znalazła się moja ciotka i mój brat, a tutaj ja byłam z ojcem i z naszymi bagażami, było jeszcze parę osób, między innymi ten chłopiec, który tak krzyczał. Wypłynęliśmy na środek rzeki, zaczęło nas obracać. Przewoźnik mówi: "Ja już nie mam siły, nie wiem co robić, niech wszyscy się ratują jak mogą." No, ale jakoś tam i pan Wysocki i pan Jadczak i mój ojciec pomogli zażegnać niebezpieczeństwo. Tamci bardzo daleko wylądowali i stamtąd mój brat pierwszy leciał, żeby nam tu pomagać. Tamta łódź podpłynęła pod płaski brzeg, a myśmy podpłynęli pod bardzo wysoki, oblodzony.\nBrat mój podszedł, położył się na śniegu. Tadzio Wysocki, młody też chłopak, wdarł się pierwszy i tak obaj nas wyciągali z tej łodzi. Później te rzeczy też wyciągali, ale już nawet beretem Tadzia wylewaliśmy wodę z łodzi, bo już się tyle tej wody nabrało. Beret marzł dosłownie, ale był dobry do wylewania, bo jak garnek prawie służył.\nWreszcie dostaliśmy się do jakiejś wioski, gdzieś blisko. Te chałupy były przygotowane na to, że nas tam przyjmą. Przyjęli nas taką bardzo dobrą kawą mleczną, nie naturalną, tylko zbożową, ale mleczną. Po tych przeżyciach ta kawa była zbawieniem. Położyliśmy się spać. Na noc gospodarze dali nam kożuchy, bardzo dobrze nas przyjęli. Nota bene w tych kożuchach były wszy, ale to już inna sprawa. Zaraz na drugi dzień przyszli Niemcy, dopytywać się kim my jesteśmy. Oczywiście mojego ojca wytknęli, bo ojciec znał niemiecki. Jak byliśmy po tamtej stronie to wytykali, bo znał rosyjski, tutaj to niemiecki, no i ojciec musiał się tłumaczyć, że chcemy wracać do Warszawy. No i Niemcy nam powiedzieli, że możemy.\nW każdym razie dostaliśmy się do pociągu do Warszawy. Mieszkanie zastaliśmy w całości, nie wszystko było zrujnowane. Potem musieliśmy się przenosić kilkakrotnie, bo jak tylko przyjechaliśmy dozorca powiedział: "Panie Matusiak, tu już po pana gestapo przychodziło." No bo, jak ojciec był pracownikiem MSZ, był na placówce, to mieli o nim dane. Musieliśmy zmieniać mieszkanie. Później już osiedliśmy przy ul. Kaczej.\nMama ze względu na przynależność konspiracyjną mieszkała gdzie indziej, czasem spotykaliśmy się razem. Pewnego dnia dowiedzieliśmy się, że mama jest aresztowana. Nawet ojciec i dziadek jakiegoś agenta wzięli, żeby się czegoś dowiedział. Agent powiedział: "Nie dowiadujcie się, ona była na Szucha, jest zmaltretowana." On się nawet tak wyraził: " Z jej celi krew wypływa." No i ja się dowiedziałam dopiero po dłuższym czasie, że moja mama została zamordowana. Nie mogłam tego jakoś pojąć, bo wydawało mi się, że ta rodzina się scali, że wszyscy będziemy razem, zawsze nam tego brakowało.\nJak ja się o tym dowiedziałam, nie umiałam jakoś o tym nikomu powiedzieć, a dowiedziałam się późno, bo widocznie śmierć mamy ukrywano przede mną i ja na ulicy Płockiej, koło mojej szkoły, na spotkanego Niemca rzuciłam się z pretensjami, coś tam zaczęłam wykrzykiwać, jego pies mnie pogryzł (do dzisiaj mam znaki). I wtedy ktoś mnie wciągnął do jakiegoś podwórka, wypytał mnie pewnie gdzie ja chodzę do szkoły, co i jak. Kiedy wyleczyłam te skaleczenia i poszłam do szkoły po kilku dniach, to mnie siostra Eugenia Dębska, kierowniczka szkoły (szkoła była przy ul. Górczewskiej 9) powiedziała mi: "Słuchaj czy ty chcesz..." Ona już wiedziała o tej naszej sytuacji, wiedziała o tym, że mój brat jest w organizacji, nie wiem skąd, teraz to już wiem skąd, dlatego, że jego uczyła siostra Kazimiera, pani Kazimiera Baj, a w zakonie była siostra Maria Baj, więc to były takie powiązania rodzinne.\nSiostra Eugenia Dębska powiedziała mi: "Słuchaj, jak chcesz sprzeciwiać się wrogowi, to nie możesz w pojedynkę, to trzeba razem, to trzeba słuchać kogoś." Dała trochę reprymendę za to co zrobiłam, może pogłaskała, ja się w każdym razie zgodziłam, przeszłam szkolenie z łączności u pani Zofii Baj. Zaczęłam nosić prasę konspiracyjna. Moim zadaniem też było pilnowanie, bo w szkole przy Górczewskiej, poza szkołą podstawową, powszechną, jak się wtedy mówiło, była szkoła krawiecka, ale dziewczęta nie uczyły się krawiectwa, może trochę tak, jakoś musiały, ale miały tam szkolenia innego rodzaju. Ważniejsze szkolenia nie odbywały się w klasie, tylko w kaplicy.\nCzyli szkoła krawiecka był taką przykrywką?\nByła chyba przykrywką, te dziewczyny uczył też ksiądz Alfons Kasior, który dawał mi prasę konspiracyjną. Myślę, że te dziewczyny ją tam dostarczały, nie wiem jak to było, ja w to nie byłam włączona, bo ja dostawałam tę prasę w zakrystii. Kiedy czekałam na nią, to udawałam, że ceruję ornaty, trzeba było udawać, że coś tam się robi. Ja faktycznie cerowałam, bo miałam zdolność łatwego cerowania. Cerowałam też firanki z kaplicy, kiedy musiałam pilnować, żeby nikt do tej kaplicy nie wszedł. Nieraz udawałam, że myję drzwi, albo myłam fisharmonię (tam na korytarzu była fisharmonia vis a vis drzwi tej kaplicy) Żaden instrument nie był chyba tak wyczyszczony jak ta fisharmonia.\nJednocześnie było nam bardzo ciężko finansowo, bo ojciec nie mógł zarabiać, gdzieś tam się postarał o trochę żyta czy fasoli, to przyniósł. Myśmy to żyto czy jęczmień przebierać musieli, bo było zanieczyszczone i potem to trzeba było gdzieś przemielić, na ręcznym młynku i z tego robiło się placki, bądź kluski. Oprócz tego myśmy z bratem z takiej fabryczki braliśmy pasma nici i na takie małe pasemka je zwijaliśmy, rozdzielaliśmy, zwijaliśmy w pasemka i oklejaliśmy banderolą. Spinki do włosów dostawaliśmy i na takie papierki, między te dziurki trzeba było je wkładać. Robiliśmy skuwki na sznurowadła, takie metalowe kółeczka, najpierw ręcznie, a później taką maszynkę nam zainstalowali, to już było łatwiej. I tak, przy karbidówce, bo nie było przecież światła, dopiero wieczorem, jak godzina policyjna była to wtedy światło było.\nPewnego dnia, ja byłam sama w domu i przyszła jakaś dziewczyna i przyniosła mi kartkę dla brata i na tej kartce było: "Panie Zenku, lokal pana zagrożony." Ja już wiedziałam co to znaczy. Wszystkie skarby mojego brata, skarby harcerskie, łącznie ze sznurem, gwizdkiem, akcesoriami różnymi, wszystko to popakowałam w takie nieduże paczki i wyniosłam na podwórko pod śmietnik. Nie pod śmietnik, żeby położyć, tylko wtedy śmietnik, to była wielka drewniana skrzynia na wysokich nogach i ja pod ten śmietnik schowałam to i czekałam na brata, wiedziałam, że ma przyjść, żeby mu tę kartkę dać. Brat przyszedł, spotkałam go na ulicy, dałam mu tę kartkę i on wrócił, on wtedy już w domu nie mógł nocować. Z rzadka przychodził do domu i właśnie chyba wtedy zmienił nazwisko na inne. Ja tego nie wiem, bo on mi tego nie mówił. Przynosił jeszcze czasami jakieś rzeczy, które ja miałam zanieść, takie paczuszki, nieduże, w poszarzałym papierze, ja to miałam zanieść na ul. Spokojną albo do szkoły Konarskiego. Takie miałam zadanie.\nKiedyś, jak z getta wywozili ludzi (jak jeszcze było getto), to szlaban zamykano, bo tramwaje jeździły ul. Okopową. Otwierano bramę na ul. Gęsią i na Kirkut. Myśmy przy tym szlabanie stali i widzieliśmy jak wywozili Żydów. Między innymi jednego chłopca, z którym wcześniej bawiliśmy się na podwórku (on przekradł się kiedyś z getta i został nakarmiony przez naszą znajomą. Dała mu też jedzenie na drogę, on to wszystko na raz zjadł, pewnie mu to zaszkodziło), ja tych oczu nie zapomnę nigdy.\nJakoś trzeba było żyć. Handlowaliśmy na Kercelaku i z tego były pieniądze. Potem zaczęłam cerować jakieś ubrania. Ojciec zaczął trochę częściej przychodzić do domu, zarobił coś, jakimś pokątnym handlem się chyba zajmował. Jakieś ubrania przynosił, te ubrania miały plamy i miały dziury nieoczekiwane, myślę, teraz sobie zdaje z tego sprawę, że to były dziury po przestrzeleniu. Te plamy, to trzeba było usunąć albo wycinać w ogóle. Ja miałam za zadanie cerować, więc wyciągałam ze szwów te same nitki i cerowałam, a później się to w miednicy lekarskiej prało i ojciec to sprzedawał. To jest to, co ja sobie przypominam, takie rzeczy.\nW każdym razie musiała pani pracować, żeby pomóc ojcu, żeby rodzina mogła przetrwać.\nŻeby siebie ratować. Wie pan, takie były historie, jak zebraliśmy się na przykład razem wszyscy rano i było śniadanie. Siedzimy wszyscy przy stole, jemy śniadanie, każdy głodny, tego chleba było mało i zostawała piętka: " no to ty zjedz tę piętkę", "nie, to ty zjedz", "nie, ja nie, to ty" i wreszcie ta piętka zostawała, bo nikt... każdy by ją zjadł, ale wie pan, w rodzinie to jest tak, niech zje ten, który jest bardziej głodny, a tu... no nie wiem jak to wytłumaczyć...\nKażdy chciał zachować ten ostatni kawałek dla drugiej osoby.\nTak, dla kogoś innego. No i tak dotrwaliśmy do Powstania.\nW momencie wybuchu Powstania, mieszkała pani cały czas przy ulicy Kaczej. Jak pani zapamiętała pierwsze dni sierpniowe?\nPrzedtem się już coś mówiło o tym, już słychać było. To były wakacje, dzieci powyjeżdżały na kolonie, kto mógł to wysłał dzieci na wieś. Ja zostałam niestety, bądź stety w domu i usłyszałam wybuch. Byłam sama wtedy w domu. Za chwilę weszła moja ciotka, ta ciocia Jadzia, która z nami była. Jak usłyszałam ten wybuch podeszłam do okna i patrzę, a z rogu, z ul. Okopowej skręcają w Kaczą dwaj mężczyźni wlokący jakiegoś człowieka. Ja patrzę, a to jest mój ojciec. Oni go dosłownie wlekli i przywlekli go do naszej piwnicy, ale zanim przywlekli to... jeszcze widziałam, jak Okopową jechały samochody ciężarowe, tak jeden za drugim. Jeden z tych samochodów skręcił w Kaczą i zatrzymał się przed naszą bramą. Wtedy usłyszałam, że na schodach krzyczy nasz dozorca, chociaż mieszkał na innej klatce, ale wszedł na naszą: "Schodzić do piwnicy, schodzić!" Widocznie był wtajemniczony. Myśmy wybiegły z ciotką do piwnicy, na dół.\nZanim Niemcy stanęli przy bramie, to zdążyli mojego ojca wprowadzić do piwnicy, już nie do mieszkania, ale bezpośrednio do piwnicy. Ojciec podobno był kontuzjowany, ja się nigdy nie mogłam tego dowiedzieć, bo stracił władzę w nogach i prawie nie słyszał i cały czas coś pokazywał na głowę, ale rozmawiał, mówił coś do nas. Po jakimś czasie zaczął coś słyszeć, tylko mówił, że go bardzo głowa boli, ja pytałam: "Tatusiu, co się stało?" - "Nie wiem" i do końca nie wiedział, co się stało. W każdym razie pomału odzyskiwał władzę w nogach, widocznie to była jakaś kontuzja, przy jakimś wybuchu był blisko.\nCzyli był częściowo sparaliżowany i ogłuszony?\nTak, coś takiego było. Myśmy się zainstalowali w tej piwnicy jakoś. Wtedy zaczęły się jakieś wybuchy, takie walenie w ściany, bardzo mocne. Wtedy to były takie zwyczajne bramy we wgłębieniu z pachołkami takimi, także Niemcy nie mogli tego sforsować samochodem, tylko wyskoczyli z samochodu, tak opowiadał dozorca. Ale zanim oni wyskoczyli, to on zdążył tę bramę zamknąć. Pan Chełmiński, bardzo zacny człowiek, bardzo dużo zrobił dla ludzi w tym domu, bo to naprawdę mogło być tragicznie, bo to wchodziło się do bramy i były dwie oficyny, potem znowu do podwórka, znowu dwie oficyny i tak dalej. Niemcy sforsowali tę bramę granatem, czy granatami, tego nie wiem, w każdym razie weszli. Weszli na naszą klatkę schodową, na parter, do piwnicy się już bali wejść, bo wiedzieli, że tam są ludzie i bali się wejść na piętra, bo nie wiedzieli co tam jest.\nA tam właśnie, na drugim piętrze z innego budynku, powstańcy się przebijali i wreszcie się przebili. Ci ludzie z drugiego piętra nie zdążyli zejść, my z pierwszego piętra zdążyliśmy zejść do piwnicy, jak pan Chełmiński krzyczał. Na parterze, z jednego mieszkania nie wyszła rodzina i też zaczęli przebijać dziury. Myślę, że to była umówiona już sprawa. To takie dwie młode dziewczyny były i ich bracia, nazywali się chyba państwo Łapidonowie, może mylę nazwiska, ale to była Marysia i jeszcze... dwóch chłopców chyba i oni się przebijali, a Niemcy byli na parterze. Marysia była pod nadzorem tych Niemców, chciała ostrzec powstańców, którzy się przebijali, żeby oni nie wchodzili do tego mieszkania, a oni te dziury robili. No, ale oni się wdarli i tych Niemców przepędzili.\nW każdym razie, tak się stało, że myśmy drugiego czy trzeciego dnia Powstania w naszym domu, na podwórku, mieli wolność absolutną. Byliśmy sami, to studzienne podwórko, to było nasze podwórko, myśmy już tam mieli wolność. I tu była wolna Polska. Już w piwnicy była wolna Polska, bo wie pan, już drugiego dnia przyszedł mój brat, w hełmie, z biało-czerwoną opaską na rękawie, miał broń przy sobie, przyniósł jakieś gazetki. Tam były nadzwyczajne wiadomości z frontu jak gdyby, bo on gdzieś na Woli walczył.\nBrat miał 17 lat, to był bohaterski chłopak, bardzo był ładny, to był bardzo dzielny chłopak. I to była ta radość, ludzie go obstąpili, te gazetki, te wiadomości. To było... to już w tej piwnicy, my już mogliśmy coś robić. Później mnie wysłano, bo tam przebito dziurę, bo jakiś meldunek trzeba było wysłać, a ta dziura była za mała. Na ulicę, przecież nie można było wychodzić, bo wie pan, to się na kiju czapkę wystawiało... Ale ponieważ ta dziura była za wąska, ja byłam mała, to się przemknęłam i gdzieś tam jakąś karteczkę zaniosłam i wróciłam z powrotem.\nKiedy już tę wolność mieliśmy, to braliśmy bandaże, robiliśmy szarpie z prześcieradeł, każdy dawał prześcieradła, wysupływało się to i takie pączuszki się robiło, tampony takie, zawiązywało się i takie tampony się robiło, no i bandaże się prało. Ja miałam taką zdolność, że ładnie te bandaże zwijałam, wilgotne troszeczkę. Gdzie one szły to ja nie wiem, ale w każdym razie już była wolność w naszym domu.\nPóźniej dali nam znać, że z naszego domu gołębiarz strzela. Widocznie jakiś Niemiec się tam usadowił, ale to już nie moja sprawa, to już raczej mężczyźni w tym wzięli udział.\nNo tak, ale na Woli jak wiadomo ta euforia bardzo szybko się skończyła.\nBardzo szybko się skończyła, proszę pana. Jeszcze brat przyszedł raz, a później przyszedł 9 sierpnia, już bez tej euforii. Już był smutny, wiedział, że się mają przebijać gdzieś na Starówkę. Powiedział do ojca, bo wie pan, jeszcze taki moment był, w piwnicy kiedy siedzieliśmy, kiedy ojciec jeszcze tak nie bardzo słyszał, ale ja do niego mówię: "Tatusiu, czy to Powstanie?", a tatuś: "Tak dziecko, Powstanie", wcale nie euforycznie, a ja mówię: "ojej, jakie to szczęście, to Zenek walczy!", a ojciec na to: "No, walczy..." Takim głosem, no wie pan, takim głosem zatroskanego, zmartwionego ojca. Cały czas miał taką twarz zatroskaną, a ja się cieszyłam i brat chciał mnie właśnie 10 sierpnia, mówi do ojca, że on mnie weźmie do szkoły na Okopowej. Czy to była szkoła na Okopowej 55 to jest mi trudno powiedzieć, w każdym razie do szkoły na Okopowej. A ojciec mówi: "Nie, niech już zostanie tutaj." No i mój brat poszedł, ale był tu ten ostatni raz z dwoma kolegami i z jakąś dziewczyną. I poszli wszyscy.\nStamtąd zabrano nas na kąpiel, zapisanie. Później każdy, i kobieta i dziewczynka, musiała przejść z podniesionymi rękami, po wygoleniu wszystkich części ciała, włosów nie, tylko inne części ciała. Przechodziłyśmy przez takie nie bardzo duże pomieszczenie, tam siedziało kilku Niemców, rozpartych na fotelach, trzymali kije w rękach. Jak przechodziły kobiety, nie dziewczynki, koło nich, z podniesionymi rękami musiały przejść przed nimi, to oni tymi kijami, takimi z półtora metra, grzebali w tych miejscach intymnych tym kobietom. Rechotali, śmiali się, drwili. Podnosili tymi kijami piersi. Nie powinnam chyba tego opowiadać, bo to jest... Wstyd mi za ludzi, że są skłonni robić takie rzeczy, że można do tego stopnia kogoś poniżać.\nW Blankenburgu umieszczono nas na stałe. To był międzynarodowy obóz. Byli tam Francuzi, Włosi. Nas pędzono do pracy, do Berlina, ja też poszłam, bo od 10 roku życia trzeba było pracować. W Berlinie, na którejś ulicy postawiono mnie do budowania barykady. Czy wie pan jak ja to przeżyłam? Ja, dziewczyna z Powstania Warszawskiego, ja mam budować barykady w Berlinie?! To było co innego niż myśmy robili, u nas było znoszenie wszystkiego co się dało, tutaj była taka kratownica z szyn i w to się wsypywało gruz. Ja miałam taczkami wozić ten gruz, one były tak ciężkie, że nie mogłam ruszyć, one miały jechać po tych szynach. Jak się szyny zasypało gruzem, to ktoś zalewał je cementem, potem nowe szyny, nowy gruz, aż pod wiadukt. To było z jednej i z drugiej strony, między tym był taki wąski przesmyk, gdzie Niemcy chodzili. Muszę powiedzieć, że podkładali tam czasami kawałek chleba, czasami jakąś marchewkę, czy coś takiego.\nA te taczki były przecież dla pani za ciężkie.\nOczywiście, ja nie mogłam sobie dać z nimi rady, więc przestałam chodzić do pracy. Nie miałam już ochoty chodzić do tej pracy, więc rano się schowałam i nie poszłam do pracy, a jak nie poszłam, to nie dostawałam jeść, bo po pracy się dostawało kartkę na jedzenie. Dzieliłyśmy się jedzeniem z ciocią, ale ona przecież szła do pracy, musiała jeść. Zaczęłam spacerować trochę po tym obozie, tam nie była ogłaszana blokszpera, więc chodziłam i spod kuchni, w której gotowano dla Niemców, wybierałam obierki od ziemniaków, liście kapusty, obierki buraków. To co znalazłam, czyściłyśmy w tym naszym pomieszczeniu, z koleżanką Dzidzią Lipską. Dzidzia była młodsza ode mnie, stała na czatach, żeby nas nikt nie złapał. Ja w tym czasie wybierałam te obierki, albo wskakiwałam do takiej szopy przez okno, znajdowałam tam brukiew (tylko ta brukiew była bardzo zgniła, a zgniła brukiew jest mazią dosłownie).\nNa szczęście nie zdążyli. Przyszli Rosjanie i powiedzieli, że tu jest przejazd kolejowy, wiadukt, że tu na pewno będą ciężkie walki i żeby rano, jeszcze pod osłoną nocy, wyjść z obozu. Wyszło chyba ze 40 osób, dziewczynki i kobiety. Szliśmy, bo nam kazali w tę stronę iść, z każdej strony leciały kule, to było w nocy, takie ogromne kule latały w powietrzu, wszystko na nas. Biegłyśmy i słychać było jak te kule uderzają o schrony, później już nie biegłyśmy, bo nie miałyśmy siły, szłyśmy.\nJa wzięłam tylko jakiś koc z baraku, zresztą kiedy poszłam po ten koc, to o mało nie zginęłam. Na szczęście, nie chciało mi się wracać do drzwi, tylko wyskoczyłam przez okno, bo było bliżej do schronu, a w tym czasie w drzwi uderzył pocisk. Kiedy usiadłyśmy w rowie, żeby odpocząć, to zostawiłam ten koc, bo nie miałam siły go nieść.\nTak szliśmy aż do Bernau, to jest chyba ze 40 kilometrów, no nie wiem, może mniej. Mijaliśmy te czujki i tylko: "Dobrze, dobrze, v pieryod, v pieryod.". My w ogóle nie wiedzieliśmy, gdzie mamy iść, ja nawet nie wiedziałam, gdzie jest front. Rano w Bernau pozwolono nam wejść do tych domów. Tam nie było w ogóle Niemców, widać było, że odeszli dosłownie od stołów, bo były zastawione, zastawione suto. Można było jeść, ale człowiek nie do tego miał głowę, żeby jeść w czyimś domu, z czyjegoś domu brać, mimo wszystko nie. Później jak szliśmy pod wiaduktem w Bernau, to tam było tyle trupów, Boże, ile tam było zabitych, Niemców w białych koszulach, Rosjanie chyba swoich sprzątali i Polaków też. W rowach było mnóstwo zwłok, tak blisko byliśmy frontu, że jeszcze nie zdążyli posprzątać.\nPóźniej poszliśmy dalej, w stronę wsi. Zebrałam z ziemi trochę ziemniaków. Tak jak opowiadałyśmy sobie za czasów obozu, że już nic nie będziemy chciały jeść oprócz ziemniaków ze słoniną i zacierków na wodzie, tylko o tym się marzyło, żeby mieć jedną sukienkę na niedziele, a drugą na co dzień, nic więcej, tak sobie przyrzekałyśmy. Podniosłam te kartofle i wzięłam. Z samochodu ciężarowego krzyczy na mnie Rosjanin, że mam je wyrzucić. Pomyślałam, że tamci mogli, bo to był wróg, a ci? Nie Niemiec i na mnie krzyczy? Nie oddam tych kartofli, dlaczego ja mam je oddać? On wtedy wziął z dorosłych jakąś kobietę i powiedział, że to co leży na dworze, może być zatrute. On przecież nie wiedział, czyim ja jestem dzieckiem, czy polskim, czy rosyjskim, czy... Ten odruch człowieczeństwa znowu mi się jawi. W tych różnych nieszczęściach ja widzę tych ludzi prawdziwych.\nPrzywołał mnie do siebie i dał mi bochenek chleba i słoik pasztetu, w takim zawekowanym słoiku. Weszliśmy do jakiejś kuchni. Przyszli do nas polscy żołnierze, przynieśli nam zabite kury, kaczki, nawet barana ściągnęli. Zjadłam troszkę tego gotowanego rosołu, z tym jednym ziemniakiem i w nocy się strasznie rozchorowałam. Na szczęście, w tym domu, w którym się zatrzymaliśmy, była radiostacja rosyjska i tam była niemiecka kobieta, matka właściciela tego domu, którą tam zostawili, (oni się gdzieś wynieśli stamtąd, a ją zostawili), ona pewnie była głodna i zaczęła krzyczeć: "Wilhelm, Brout, Brout!!". Ci Rosjanie, niewiele myśląc sprowadzili ją na dół, do nas, a nie wiedzieli, że my jesteśmy. Otwierają drzwi, a my tam jesteśmy, na podłodze w kuchni, śpimy, leżymy, a ja w malignie. Jak zobaczyłam tę kobietę na wózku, oni ją znieśli i wnieśli, strasznego krzyku narobiłam. Oni się spytali, kim my jesteśmy, skąd, my mówimy, że z obozu.\nZa jakiś czas przyszedł lekarz i powiedział, że nie mamy prawa tyle jeść, nie wolno nam, możemy tylko po łyżeczce. Wskazał na mnie i powiedział, że ja już do końca życia będę miała chory żołądek. Mówił, że wolno nam jeść po łyżeczce, po troszeczkę, bo jesteśmy wygłodzeni. Dał mi jakieś leki i wyszłam z tej gorączki, na drugi dzień już nie było kłopotu, ale mogło się źle skończyć.\nPotem szliśmy piechotą, potem rosyjskim samochodem z dwoma przyczepami, to był samochód, który wiózł amunicję, a wracał bez amunicji, więc chojrak Rosjanin nabrał sobie ludzi na tę drugą przyczepę, ona się tak kołysała, że mało co nie powypadaliśmy. Dowiózł nas nad Odrę, a przez Odrę przewiózł nas już inny, bo tego nie puścili. Przez Odrę po tym pontonie nas przewieźli. Najpierw znaleźliśmy się gdzieś w Lancbergu, a potem w Kostrzyniu, z Kostrzynia na lorkach do Poznania. W Poznaniu już był Czerwony Krzyż, już nas zapisał.\nW Czerwonym Krzyżu dano nam, mi i ciotce, 150 złotych i do pociągu. Pojechałyśmy do Warszawy. W Warszawie, oczywiście, naszego domu nie było, ciotki domu też nie było, drugiej ciotki domu nie ma, była tam tylko kartka: "Leokadia Celejewska z Alicją i Jeżykiem mieszkają na Krzyżanowskiego 43." Poszłyśmy pod ten adres. To była facjatka w domu, który nie uległ zniszczeniu, ale nie był wykończony przed wojną. Było tam takie pomieszczenie jakby pralnicze, ze skośnymi belkami. Tam się zatrzymałyśmy. Była tam ulepiona z gliny kuchenka. Zaczęłyśmy gotować kawę i nosić rabarbar, sprzedawałyśmy to na dworcu. Ja trochę zaczęłam reperować czyjeś pończochy.\n6 sierpnia 1945 roku wrócił mój ojciec, którego najpierw zabrano z kościoła św. Wojciecha do ładowania maszyn wywożonych przez Niemców z Warszawy. Oni pakowali te maszyny, ale zanim to zrobili, to nasypali piasku, albo zrobili inne uszkodzenia, zanim Niemcy się zorientowali. W październiku wszystkich wypędzono z tej fabryki i wywieziono na okopy. Ojciec znalazł się na okopach, już było mroźno i tam został uderzony jakąś belką w głowę. Odnowiła się ta powstańcza kontuzja. Niemcy zostawili go na polu. Po dwóch lub trzech dniach leżenia w tym błocie znalazł go właściciel tego pola, razem z synami zataszczyli go do swojego gospodarstwa, do stodoły. Kiedy się ocucił, napoili go i nakarmili i zapytali go czy mówi po niemiecku, ojciec znał niemiecki, mogli się porozumieć. Spytali się czy ojciec zna się na pracy na roli, a ojciec się znał. Ojciec został w tym gospodarstwie, miał tam dobrze, miał co jeść, a po pewnym czasie siadał do stołu razem z gospodarzami.\nCzyli ojciec szczęśliwie wrócił. Chociaż wtedy, na Woli, była pani przekonana, że widzi pani ojca po raz ostatni.\nOjciec wrócił. Kiedy odchodził od tego bauera, to ten bauer jeszcze go wyposażył, dał mu dużo rzeczy na drogę. Ojciec mu opowiadał, że ma dzieci. Wtedy były robione przez Amerykanów obozy przejściowe. Tam mu wszystko zabrali i tam była agitacja, żeby nie wracali do Polski, ale ojciec chciał wrócić i wrócił.\nPrzywiózł dla mnie obrus na sukienkę, kremowy, bo ja nie miałam w czym chodzić i woreczek sucharów, bo martwił się, że my tu nie mamy co jeść i rzeczywiście tu nie było wtedy dobrze. Ale jak ojciec wrócił to za dwa dni poszedł do ministerstwa, zgłosił się do pracy, a ponieważ w czasie okupacji nie pracował u Niemców, to go od razu przyjęli. Już wtedy przyniósł mi ciepły materiał na sukienkę, wełnę, żeby zrobić sweter. Po pewnym czasie dostaliśmy przydział na mieszkanie. Tutaj, w tym małym pomieszczeniu mieszkało nas jedenaścioro, cała rodzina mojej bratowej, ciotka z synem, my.\nOd niej się dowiedziałam, że tu, na terenie Fabryki Pfeiffra zabili ludzi. Przyszła grupa powstańców, z dziewczyną, która była z nimi, kilkanaście osób, pochowali się w garbarskich kotłach, na terenie fabryki. Schowali się przed Niemcami, bo chcieli się przebijać dalej. Mój brat się podobno nie schował, bo był z tą dziewczyną i jeszcze tam z innymi i zostali w podwórku fabryczki chemicznej. Tam była taka maleńka fabryczka chemiczna, w której mieszkała ta babcia, która nam o tym wszystkim opowiedziała.\nEulalia Matusiak z bratem Zenonem, lata 30-te XX w [...]\nKarta pracy Eulalii Matusiak, 1944 (awers)\nKarta pracy Eulalii Matusiak, 1944 (rewers)\nOświadczenie Leopolda Czekalskiego potwierdzające [...]\nŚwięty obrazek Eulalii Matusiak, który towarzyszył [...]\nZenon Matusiak, brat Eulalii, poległ w Powstaniu Warszawskim, [...]\nWywiad z Eulalią Matusiak-Rudak przeprowadzony przez Stanisława Maliszewskiego, 2007


Banery reklamowe cennik druk zaproszeń warszawa\nZastosowanie banerów to rodzaj reklamy wykorzystywana we obecnych czasach przez agencje reklamowe. Nazwą baneru określa się odmianę produktu tekstylnego, na którym utworzono stosowny nadruk przy pomocy współczesnych technik graficznych.\nBanery urzeczywistniane są przez agencje reklamowe. Atutem ich jest to, że są banalne w wykonaniu, stosunkowo tanie, można je zamieścić w wielu miejscach, by były zauważalne. Dla przygotowywanych do druku produktów, jak banery reklamowe cennik zależy oczywiście od rozmiaru realizowanego baneru. Banery mogą być lokowane na ogrodzeniach, budynkach, elementach infrastruktury przemysłowej, a niekiedy także na pojazdach jako forma tablicy informacyjnej.\nŻywy rozwój reklamy, która przybiera tak nowoczesną formę, połączony jest ze wzrostem gospodarczym oraz progresem rynku towarów oraz usług. Dobrze uskuteczniona akcja reklamowa wiąże się co prawda z zaangażowaniem czasu a także środków, ale poniesione opłaty sprawnie się oddają, ponieważ informacja dochodzi w krótkim okresie czasu do okazałej rzeszy użytkowników. Wśród tych użytkowników znajdują się potencjalni użytkownicy, a przecież jednym z najistotniejszych elementów reklamy jest umożliwienie odbiorcy dojście do koniecznej informacji – zwłaszcza w czasach, w których jesteśmy na okrągło zalewani jej nadmiarem. W związku z tym agencje reklamowe angażują całą rzeszę zawodowców pracujących nad nowiutkimi formami reklamy w celu zwiększenia jej efektywności tak, aby zaangażowany czas a także koszty przełożyły się na dostane plony, a przy tym bardzo kluczowe jest, żeby informacja pozostała wyłowiona przez przypuszczalnego użytkownika, zauważona przez niego pośród wiadomości atakujących go ze wszystkich stron.


Karam, z osady Vorst\nCo takiego ja w Tobie widzę?…\n- Tana Luunar po nocy w Manu-Chane\n[23 Ghamil 1440 - ]\nrok 1007 - Kaer ludu Vorstów, na klifach jeziora Ban zostaje zamknięty - trwa Pogrom\nrok 1404 - objawia się splugawienie Kaih Lia, wielkiego czarodzieja Vorstów.\nrok 1407 - Wpływ Tendris'ala objawia się pełną mocą, widać szaleństwo i makabryczną sztukę wśród Vorstów.\nrok 1408 - grupa oszalałych Uczniów Mrocznego Umysłu, niszczy bramę głównego przejścia, które zostało wcześniej zablkowane, gdy horror opanował czarodzieja, tym samym potwór dostaje się do wewnętrznych czxęści kaeru. Reszta zdrowych na umyślę Vorstów, wycofuje się do głębokich poziomów kaeru, odpierając horrora i żywotrupy, oraz konstrukty Tendris'ala\nrok 1419 - przez 11 lat chronią się zbiedzy za magicznymi ścianami przed horrore mi jego służbą. Często robią wypady na terytorium horrora, by zdobyć pożywienie, wieleu z nich ginie.\nrok 1421 - ekspedycja z Throalu bada kaer Vorstów, krwawo płacąc za każdy metr eksplorowanych podziemi. Unicestwiają wiele konstruktów i żywtrupów, w końcu ratują ocalałą setkę Vorstów.. NIe wiadomo, czy Tendris'al zginął…\nrok 1422 - Vorstowie budują wioskę po wschodniej stronie jeziora Ban, u granic dżungli.\nSheila i Kandhar wychodza kaeru jako jedni z tej setki ocalalych. Maja wtedy 7 i 10 lat, to przyszli rodzice Karama, pozostali sami, ich rodziny zostały wymordowane przez sługi Horrora. Są dziećmi, kiedy powstaje nowa osada. Kandhar będąc chłopcem, często wyprawia się nad jezioro Vorst, by handlować z potężnymi T'skrangami z domu V'strimon. Zresztą wielu Vorstów podróżuje wzdłuż wybrzeża ogromnego jeziora, by z daleka podziwiać pływające miasto trzcin domu V'strimon.\nrok 1437 - rodzice Karama pobierją się, jednak zaraz po ślubie okazuje się: ze Sheila jest splugawiona. Brat jej ojca, Li-Tah, wyrusza na poszukiwanie horrora. Kilka lat później zostaje zabity przez Horrora, mieszkańcy chcą ukamieniować Sheilę, gdyż potwór ma do nich dostęp przez nią, mimo, ze się nie objawiał od lat. Kandhar błaga starszyznę, by jej nie krzywdzili. Udaje się na dobrowolne wygnanie poza obręb wioski. Kandhar wstępuje na ścieżkę Wojownika,\nrok 1439 – Po kilku kolejny latach ze swoim mistrzem wyrusza na wyprawę. Pozostawia (nie wiedząc o tym) żonę w ciąży. Dziewięć miesięcy później rodzi sie Karam.\npołowa roku 1440 - Niestety dziecko odziedziczyło po matce splugawienie, a sama Sheila nie przezyła porodu, nie było w pobliżu nikogo, kto by jej chciał pomóc. Dopiero po 3 dniach Vorstowie weszli do ich chaty i zabrali ledwie żywego noworodka. Horror, który karmił się cierpieniem matki i groźbami co zrobi z jej dzieckiem. Starszyzna początkowo chciała pozostawić dziecko na pastwę losu i poczekać aż samo dokona żywota. Jednak kiedy po kilku dniach bez pokarmu nadal żyło, stwierdzili że trzyma sie życia tak mocno iż dadzą mu szanse. Oczywiście żadna kobieta nie chciała karmić splugawionego noworodka, więc musiało mu wystarczyć kozie mleko, ale i z tym sobie poradził.\nrok 1441 - Karam ma roczek. Rok pozniej wraca ojciec. Jego mistrz stracił zycie, a Kandhar ledwo uszedł ze swoim. Wiadomosci, ktore czekaja na niego w domu nie podnosza go na duchu. Leczac rany, wychowuje dziecko. Kiedy maly Karam moęe juz chodzic i opieka nad nim nie jest juz tak bardzo uciazliwa wyrusza z ojcem na kolejne polowanie na horrora. Wojownik bardzo chciał oczyścić siebie i syna i wrócić jako godny Vorst do osady\nrok 1444. - Kandhar podejmuje ostateczną próbę. Przy pomocy syna wabi horrora w pulapke. Niestety ten sprytny plan nie wypala, ojciec ginie i w tym momencie pojawia sie elf ktory rowniez tropil tego horrora… Idharis w tym momenci był prawie gotów do awansu na 5 krąg… Horror pokonał ojca, jednak ten w ostatnim akcie samopoświęcenia zadał mu tak poważne obrażenia (plus pomoc Indharisa), że musiał na wiele lat uciec w astral i lizać rany. Elf, zajął się małym Karamem, a horor przez 5 lat leczył swoje rany. Elf złożył Przysięgę Krwi, że uwolni chłopca od znamienia. Tylko pod tym warunkiem starszyzna przyjęła Karama do siebie. Mieszkał na brzegu wioski, wykonywał najcięższe prace i był wyrzutkiem. Żył w pogardzie i izolacji, ale dzielnie znosił swój los.\nrok 1449, Karam ma 9 lat Idharis przez ten czas często odwiedzał wioskę Vorstów i małego Karama, ten był bardzo pilnowany przez starszyznę i Wojowników, zważano na każdy objaw zawładnięcia przez horrora. Mimo, że elf, złożył przysięgę krwi iż uwolni chłopca od horrora, nawet za cenę swego życia i życia swych przyjaciół. To uchroniło Karama przed wielokrotnym ukamienowaniem.\nrok 1453, Karam ma 13 lat, Idharis przygotowuje się do ostatecznej walki, zabiera chłopca w podróż na północ, w stronę strasznie splugawionej Krwawej Puszczy. Idharis jest Poszukiwaczem Serca, należy do elfiej organizacji, której celem jest przywrócenie „normalności” w Krwawej Puszczy, do odwrócenia straszliwego efektu wywołanego przez rytuał cierni. Zabiera Karama do Throalu. Młody Vorst okazuje się straszni epojętnym uczniem. Chłopak uczy się przy Indharisie historii Barsawii, poznaje pismo krasnoludzie i biegle włada throalskim, odwiedza wtedy po raz pierwszy Wielką Bibliotekę.\nrok 1456 Karam ma 16 lat. Horror znając moce Idharisa (był wtedy na 5 kręgu) pozostawił dziecko w spokoju, odnawiając tylko co rok Znamię, sam przebywał a astralu szukając nowych ofiar. Idharis odszukał go i stoczył z nim zaciekły pojedynek (wcześniej odszukał przedmiot wzorca horrora i przedmiot wzorca wioski, by poznać jeden z jej tajników, dający wiedzę o słabości horrora). Idharis przygotował się bardzo dobrze, posłużył się też potężną magią krwi i niezrozumiałymi dla dziecka rytuałami… Walkę stoczył wraz z kilkoma sojusznikami - adeptami ścieżki Fechmistrza (kobietą Kanatris), Ksenomanty (t'skrangiem Pivrothem) i Czarodzieja (wietrzniakiem W'rilem) - u podnóża Gór Gromu… Karam był przy tym obecny. Odtąd chłopak był wolny od splugawienia.\nrok 1460 Kiedy Karam wszedł na próg dorosłości, zjawił się Idharis i wprowadził go na ścieżkę Łowcy Horrów. Nauczył go rytuału karmicznego, podczas którego wymieniał swych mistrzów i ich mistrzów: elfa Idharisa, który pokonał 16 horrorów, jego mistrza krasnoluda Grathusa Nieustępliwego, zabójcę 28 horrorów, jego mistrza, człowieka Calada Długie Ramię, który pokonał 38 horrorów i jego mistrza, elfa Gwanthena Długowiecznego, który w czasach Pogromu, zabił 12 horrorów. Sama nauka i terminowanie u Indharisa trwało 7 lat, bardzo długo, ale jak to przystało na Vorsta.\nrok 1468 Karam został adeptem 1 kręgu ścieżki Łowców Horrorów.\nrok 1475 - Jest adeptem jest prawie 8 lat, jakiś czas temu osiągnął III Krąg. Od początku swej kariery tropił pewnego horrora, mającego dualną postać. Horror zwał się Cierpliwiec i Karam, tropił jego astralną formę. Wiedział, że fizyczna tkwi u wrót jakiegoś kaeru w górach Tylońskich, ale wpierw chciał uporać się z astralnym ciałem stwora. W walce pomogli mu Javelis (Czarodziej 4 kręgu, człowiek pochodzący z Travaru) i Tana (ksenomantka 3 kręgu) - bliska przyjaciółka Karama. Javelis potem wrócił do w Throalu, na służbę u Merroxa mistrza Komnaty Rejestrów króla Varulusa III.\nZ Taną Karam znał się od 1465 roku. Wiązało go z nią uczucie przyjaźni (może coś więcej) i wzajemnej lojalności. Karam wiedział, że Tana jest członkiem tajemnej organizacji,zwanej Wspólnotą Nocy, dość mrocznej i mającej własne cele.\nMentor Karama, Idharis odkrył dziwne ślady w przestrzeni astralnej w północnych okolicach gór Delaryjskich (akurat tam przebywał) poza tym miał wizję zesłaną przez pasje, mówiącą o odrodzeniu wielkiego zła wśród orków. Zaczął studiować wiedzę związaną z historią tej rasy i odkrył, że dawne królestwo Kara Fahd, zostało spustoszone przez szaleństwo ostatniego króla, a wiele kaerów na tym terenie opanowanych przez horror podczas Pogromu postanowił udać się do dżungli zarastającej Kara Fahd, a Karama poprosił, by ten dowiedział się co nieco o legendach i historiach związanych z starożytnym królestwem, pod katem horrorów.\nKaram poznając Tanę, dowiedział się, że żyje ona w górach Delaryjskich u podnóży których koczują plemiona orkowych nomadów, w jednym z plemion - Sprawiedliwe Żmije, żyje szaman posiadający ogromną wiedzę o dziejach Kara Fahd - zwą go Ganash. Postanowił więc go odszukać, uważnie badając otoczenie orków i ewentualne ślady splugawienia. W Manu Chane spotkał się też z Taną\nWplątał się tam niechcący w konflikt między orkowym plemieniem Sprawiedliwych Żmij i Rabusiów Dolgruka. Poznał przy okazji Dwirnacha i jego towarzyszy, Kiaura i P'rk. Idharis prosił go o zbadanie historii Kara Fahd, a drużyna Dwirnacha była w posiadaniu tajemniczego sztyletu, związanego w szczególny sposób z orkową historią. Udało im się wspólnie odnaleźć Ganasha, lecz przy okazji stoczyli dramatyczną walkę z członkami Rabusiów Dolgruka. Zyskali sobie za to szacunek Sprawiedliwych Żmij.\nRozstał się wtedy z Taaną, obiecując jej, że odwiedzi dziewczynę przy najbliższej okazji. Karam przyłączył się do Dwirnacha i postanowił wrócić wraz z nim do Huebri by osobiście przyjrzeć się siedmiu pozostałym sztyletom. Niestety, podczas powrotu zostali napadnięci podstępnie przez oddział Ponurego Legionu i oskarżeni o sprzymierzenie z Horrorami. Karam jako Łowca wyśmiał ich fałszywe zarzuty, wtedy zostali pochwyceni na rozkaz Vudraka i zniewoleni. Sprzedano ich później therańskiemu kupcowi Haldoriusowi. Potem przewieziony niewolniczą batą do Powietrznej Przystani, został sprzedany w niewolę indrisańskiemu paszy.\n8 dnia miesiąca Doddul 1476 przybyli wraz Kiaurem, Dwirnachemi sprzedaną wraz z nimi Fechmistrzynią Andaną, do Vaniri, do zamku paszów Mandalay. W Mandalay długo poznawali historię rodu i jego tajemnicę. Zostali kupienie po to, by wstąpić na rytualną Ścieżkę Łowów i pomagać Cieniom - indrisańskim adeptom. Oni zostali Przynętami, a ich celem stało się pokonanie odwiecznego prześladowcy rodu Mandalay - Przeciwnika, Horrora Ambarpula.\nWtedy to Karam poznał Tizkarę, piękną elfką, swojego Cienia i późniejszego mentora. Na początku 1477 TH Tizkara rozpoczęła szkolić go na IV Krąg dyscypliny. Od początku między nimi była głęboko więź i wzajemna fascynacja. Wkrótce przerodziła się ona w gorący romans i prawdziwą miłość. Wiosną 1477 TH wraz z Tizkarą udał się Karam na pielgrzymkę do Dravady i tam szukali informacji potrzebnych im do pracy na Ścieżce Łowów. W miesiącu Rua 1477 wypłynęli w poszukiwaniu wiedzy na Ocean Indrisański, zmierzając do Saemasta, domu morskich t’skrangów. W powrotnej drodze sztorm dopadł Śmigłego Vursuka i rozbili się na nieznanej wyspie, wyratował ich dopiero annawicki statek.\nGdy wrócił wraz z przyjaciółmi w początkiem Mawag, oswobodził Mandalay od wysłannika Ambarpula, potężnego konstrukta. W miesiącu Ghamil 1477 rozpoczęli długą pielgrzymkę do Dravady, świętego miasta. Płynąc rzeką odrodzenia przez Lumanadar, dotarli tam z początkiem Raquas. Celem ich było Basharpur, rodzinna osada Tizkara. 14 dnia Raquas 1477TH Karam spojrzał po raz pierwszy na rodzinny dom Tizkary. Poznał też jej historię i pomógł uwolnić ją od znamienia, które kiedyś przyjęła na siebie\nW pierwszych dniach Sollusa Karam z przyjaciółmi był już w majańskich klasztorach mędrców. 30 dnia Riag 1477 TH rytualnie przyzwali Horrora i stoczyli z nim śmiertelny bój. Udało im się pokonać Horrora, choć omalże nie przypłacili tego życiem\nW wyniku magii jaka panowała w Leżu Ambarpula, w czasie gdy oni, fizycznie przeniesieni w astralną przestrzeń, walczyli z Horrorem, w fizycznym świecie czas pędził na złamanie karku. Nim pokonali potwora i wyszli z astralu, “na zewnątrz” upłynęło blisko 20 lat.\nGdy 10 dnia Mawag 1498 Kartam z Tizkarą, Kiaurem i Dwirnachem odwiedzili dom Sinmagira, wzbudzili prawdziwą rewolucję. Długo byli ekscytującym wydarzeniem dla wszystkich magów i adeptów z Vaniri i wschodnej Indrisy. Wiosną 1497 TH Karam wraz z Tizkarą udali się na odpoczynek do Gibra-Tahar nadmorskiego pałacu Mandalayów. Tam też Karam przeżył okres przemian w życiu Tizkary. Po walce z Horrorem, dziewczynę opuściła magia Łowcy Horrorów. Nadszedł jej czas Przemiany, wyboru ściezki, przez jaki przechodzą wszystkie indrisańskie elfy. Miłość Karama przyciągnęła ją na powrót na ścieżkę Łowcy. Nie straciła nic ze swoich dawnych mocy i talentów. 24 dnia Ghamil 1497TH oboje złożyli sobie Przysięgę Lojalności. Wtedy też elfka ropoczęła szkolić swojego ukochanego na VI Krąg Dyscypliny. Z początkiem Sollusa udali się wspólnie na kolejną pielgrzymkę do Dravady i w odwiedziny rodzinnego Basharpur.\nOdwiedzili też Kanitherium - therańską osadę w Indrisie, by tam poprosić o pomoc maga Ovolona. Chcieli zgłębić tajemnice jaskiń Ambarpula i upewnię się, że Horror jest całkowicie unicestwiony. Końcówkę roku spędzili w Basharpur i rodziny Tizkary. Wiosną 1498TH wrócili do Vaniri, do zamku Mandalay. Tizkara podjęła decyzję, by opuścić Indrisę i udać się z ukochanym do Barsawii. Z miesiącem Mawag wyruszyli therańską kilą w stronę zachodu.Opuścili pokład statku w Carcarenie. Tam też Karam poznał kupca Viggo i razem z nim, na pokładzie legendarnej Mallornici osiągnęli Urupę.\nKaram pomógł przyjacielowi odnaleźć Andanę, jego żonę. Zapuścił korzenie w Urupie. Poznał Iluzjonistę Likarda, szczególnie zainteresowanego losami Vorstów. Wynajął mieszkanie w Zennice, gdy dowiedział się poruszającej nowiny - jego ukochana elfka, jest w ciąży. Karam nie mógł uwierzyć, rzadko w historii zdarzały się przypadki, by miłość człowieka i elfa przynosiła owoce.\nW Urupie poznał młodego Łowcę Ekkara, który pracował przy Ogrodach elfów z Liandrill. Widząc jego gotowość przeprowadził z nim szkolenie i zabrał go na wyprawę do Aras Nehem gdzie przeprowadził z nim Rytuał Awansu. Po powrocie, przez cały miesiąc Sollus pracował w Ogrodach pomagając Ekkarowi i Jandarowi w pracach.\nW miesiącu Riag udał się z Dwirnachem w drogę do Tansiardy, eskortując kupca Jorge Werwisle. Po drodze, na jeziorze ban mieli serię przygód, i tam Karam dowiedział się o Jehutrah, napastujących pobliską wioskę.\nkaram/historia.txt · ostatnio zmienione: 2012/06/11 08:49 przez gerion


QProfit System - Jak Działa, Najczęściej zadawane pytania, Rekomendacje, Jak na tym zarabiać, Polska, Podsumowanie, Rejestracja, Prawdziwe Recenzje - stricker-dorftirol\nStrona główna » Recenzje » QProfit System - Jak Działa, Najczęściej zadawane pytania, Rekomendacje, Jak na tym zarabiać, Polska, Podsumowanie, Rejestracja, Prawdziwe Recenzje\nQProfit System - Jak Działa, Najczęściej zadawane pytania, Rekomendacje, Jak na tym zarabiać, Polska, Podsumowanie, Rejestracja, Prawdziwe Recenzje\nAutor Arkadiusz Pawlak Wyświetlenia 457 Opublikowany 2021-03-18T11:54:44.1374759+07:00\n【QProfit System】 opinie Kupowanie i sprzedaż kryptowalut są jednymi z najlepszych sposobów zarabiania dużej ilości pieniędzy oraz zabezpieczenia swoją finansowej przyszłości. ✓ Zautomatyzowane systemy transakcyjne, których używać można..\nBitcoin Cash BCH kurs, prognozy, notowania Bitcoin Cash BCH wszystko, co powinieneś wiedzieć na jego temat.Formularz sprzedaży bitcoinów, z zaznaczoną opcją sprzedaży oznaczenie strzałką.\npowiedział w wywiadzie G arlinghouse.Jakie emocje panują wokół Bitcoina.\nPliki te pozwalają zidentyfikować oprogramowanie wykorzystywane przez Ciebie oraz dostosować serwis internetowy indywidualnie do Twoich potrzeb.Po zamknięciu Atlantis, Silk Road i BMR pozostały niekwestionowanymi liderami rynku.EOS, Ethereum i TRON na podium chińskiego rankingu.\nJak tego użyć o ponad 20 w zakresie 7-dniowym Kurs BTC ustanowił nowe ATH powyżej 60 000 USD. 2018 w estońskim rejestrze gospodarczym pod numerem 14630242, posługująca się numerem VAT UE EE102149487.*\nAdministratorem Serwisu internetowego jest TOKENEO TEO OÜ spółka o ograniczonej odpowiedzialności podlegająca prawu estońskiemu z siedzibą w Tallinie w prowincji Harju Maakond , pod adresem ul.Stworzyłem opis stanowiska pracy oraz nakreśliłem profil idealnego kandydata, w którym wskazałem cechy pożądanego sprzedawcy; oprócz aparycji czy naturalnych predyspozycji zależało mi również, aby byli to ludzie w młodym wieku, którzy poza zajęciami robią coś więcej.i służy do wzmocnienia ochrony prywatności poprzez zarządzanie ryzykiem w danym przedsiębiorstwie.\nDziś, jutro, dzień później, we Włoszech, w Hiszpanii, Działa Jak może we Francji i innych krajach. Kolega Szymon wyśmiewał mnie, że się staram i pracuję za tak niską stawkę.Prezentacja elementów stosowanej strategii inwestycyjnej.\nWspółzałożyciel CoinJar korzystania Zalety, że platforma dokona w pewnym stopniu adopcji stablecoinów. Token listowany na kolejnych giełdach Kurs ETH dotrze do 2 500 USD w obecnym tygodniu twierdzą analitycy Giełda FTX w rozmowach ze sponsorem hali Miami Heat.Cena Bitcoina mocno w górę.\nW takiej sytuacji pracownikowi jak najbardziej przysługuje prawo do świadczenia z tytułu wypadku przy pracy.Znów zaletą brokera jest dostęp oprócz autorskiej platformy do platformy inwestycyjnej MetaTrader 4.Bitcoin o krok od rekordu.*\nToken - co to Invest in Amazon. Tokenizacja beczek whisky co oferuje Janusz Palikot swoim inwestorom.TOP 5 Jak inwestować w kryptowaluty.\nSieć amerykańskich hoteli zacznie akceptować płatności w kryptowalutach, między innymi Bitcoinie i Rekomendacje Ekspozycja na DogeCoina dobrym chwytem marketingowym. Zasadniczo jest to więc puste przyrzeczenie lub też takie, które nie ma trwałych podstaw.Sprawą zajęła się lokalna policja, która rozpoczęła śledztwo.\nTworzenia statystyk pomagających zrozumieć sposób korzystania przez Użytkowników z Serwisu internetowego, co umożliwia ulepszanie jego struktury i zawartości za pośrednictwem narzędzi analitycznych określania profilu użytkowników a następnie wyświetlania dopasowanych pod jego kątem materiałów w sieciach reklamowych. Zamykając ten komunikat klikając w przycisk Akceptuję i przechodzę do serwisu wyrażasz zgodę na korzystanie w Internecie z technologii automatycznego śledzenia i zbierania danych oraz przetwarzania ich przez Tokeneo TEO OU, oraz akceptujesz politykę prywatności serwisu.\nIch stosowanie ma na celu poprawne działanie stron internetowych serwisu Internetowego. Szantaż Bitcoin - jak go rozpoznać.\nKryptowaluty mogą ulepszyć system Komentarze Blockchain - zastosowanie w energetyce Czym jest token. Czym jest kwota wolna od podatku.\nKażdy doświadczony inwestor właśnie w ten sposób zabezpiecza swoje oszczędności przed potencjalnymi spadkami ryzyko, że pojawią się one na wszystkich rynkach jednocześnie, jest zaś małe.Wartość cyfrowego dzieła sztuki, które zakupił ten inwestor wzrosła o 30 000 w zaledwie 3 miesiące.Jakie emocje panują wokół Bitcoina.Pozwala na tworzenie węzłów, które wykorzystuje się do transakcji z organizacjami, na co dzień nieposługującymi się siecią blockchain.Obecnie kurs XRP wynosi około 0,21 USD w cześniej w tym tygodniu na niektórych giełdach spadł do zaledwie 0,17 USD.*\nPoradnik od Depozyt dla początkujących. Volkswagen powiedział, że wprowadził 100 środków bezpieczeństwa mających na celu utrzymanie ryzyka infekcji wśród pracowników na jak najniższym poziomie.Ponoć oszuści informują, że podczas transakcji spełnione mają zostać wymagania KNF dotyczące nagrywania procesu transakcji, co ma polegać m.*\nRynek kryptowalutowy Fundusz venture jego kapitalizacja czym właściwie jest. EOS, Ethereum i TRON na podium chińskiego rankingu.\nPortfele nich są WalmartAmazon, Facebook, ING, Mastercard, Microsoft, czy Nestle. Wzrost o ponad 20 w zakresie 7-dniowym Kurs BTC ustanowił nowe ATH powyżej 60 000 USD.\nCen Ewolucja piaskownica regulacyjna Kurs BTC poniżej 56 000 USD. Czyli wieczorna pizza z rodziną odpada, co może się wydawać straszne.\nNajciekawsze książki o tematyce Cash Bitcoin pieniędzy Airdrop darmowe kryptowaluty. Od początku stycznia kapitalizacja rynkowa kryptowalut wzrosła z około 190 miliardów dolarów do ponad 255 miliardów dolarów na chwilę obecną, co oznacza wzrost o ponad 34.\nPortfel Trezor czym ethereum i gdzie go kupić. Widząc to, z jaką siłą Dorsey wierzy w potęgę Bitcoina, wydaje się, że jego zaangażowanie w stworzenie zdecentralizowanych mediów społecznościowych jest dość naturalnym zjawiskiem.\nNotowania S Rachunek demonstracyjny 500 spadły o 1,5 o 7 02 rano czasu brytyjskiego. Gdy sprzedajemy, prowizja wynosi od 0.9800 , w przeciwnym razie poziom wsparcia rzędu 9300 może być zagrożony.\nAnalitycy drapią się po głowach Trezor - czym jest, jak działa i gdzie kupić portfel.Kurs BTC najwyżej od 3 tygodni Cena ETH poszybuje na księżyc zdaniem Vitalika Buterina Token NFT złożony z 5 tys.Które kryptowaluty z pośród TOP 20 CoinMarketCapu należą do grupy wygranych.\nJuż w zeszłym tygodniu Rejestracja o spadkowej tendencji LTC, która niestety nadal się utrzymuje. Postanowiliśmy zasilić konto minimalną możliwą kwotą, a więc sumą 250 dolarów.\nPliki te pozwalają zidentyfikować oprogramowanie wykorzystywane przez Ciebie oraz dostosować serwis internetowy indywidualnie do Twoich potrzeb.Platforma Coinbase była już przedtem oskarżana o nie do końca profesjonalne traktowanie prywatności swoich użytkowników.\nRosnąca popularność bitcoina spowodowała wysyp systemów i cudownych metod obiecujących zyskowne wydobywanie.EOS, Ethereum i TRON na podium chińskiego rankingu.Jak sprzedawać na Amazon - Author Central.Anchor odlicza czas do uruchomienia konta oszczędnościowego DeFI Zobacz, jakie aktywo przyniosło NAJWIĘKSZY zwrot z inwestycji w ciągu dekady.*\nJest to proces, w którego wyniku tworzone są bloki.Cena Bitcoina mocno w górę.WordPress jest najlepszą opcją i jest to najbardziej popularna platforma w internecie.\nBlockchain - cyfrowa przyszłość Europy Cała Polska czyta o kryptowalutach.Cena Bitcoina mocno w górę.Ile czasu zajmuje wydobycie Bitcoina.Ranking Hurun Report Nawet syn Petera Schiffa stawia na Bitcoina.\nCena Bitcoina mocno NIE! To Oszustwo? górę. W konsekwencji i w efekcie jak wspomniałem wcześniej już kilka razy w ten sposób blokowano nam kasę.*\nToken listowany na kolejnych giełdach Kurs ETH dotrze do 2 500 USD w obecnym tygodniu twierdzą analitycy Giełda FTX w rozmowach ze sponsorem hali Miami Heat.Cryptonite w swoim artykule, wspomniał o swojej inwestycji w Verge.\nP omimo znacznych wzrostów od ostatniego załamania kursu wiodącej kryptowaluty i czołowych altcoinów, wśród inwestorów nadal utrzymują się obawy.Pozytywna ocena specjalistów z branży.Zautomatyzowana platforma transakcyjna jest dostosowana zarówno do profesjonalistów, jak i do całkowitych początkujących.\nTripAdvisor - Akcje Liberty rosną oszustwo 944. Jakie emocje panują wokół Bitcoina.Jak wiemy, w ciągu ostatnich kilku miesięcy chiński bank centralny, Ludowy Bank Chin PBOC , ciężko pracował, testując swoją cyfrową walutę.\nAnchor odlicza czas do uruchomienia konta Najczęściej zadawane pytania DeFI Zobacz, jakie aktywo przyniosło NAJWIĘKSZY zwrot z inwestycji w ciągu dekady. Dodatkowym elementem gry będą rankingi.To pozwoli inwestorom lub jednostce dotującej ocenić bieżącą kondycję finansową podmiotu wnioskującego.\nWydaje się, że długoterminowy handel boczny w końcu dobiegł końca.Cena Bitcoina mocno w górę.Kurs ETH wzrost o 7 w 24h.\nAnchor odlicza czas do uruchomienia konta oszczędnościowego DeFI Zobacz, jakie aktywo przyniosło NAJWIĘKSZY zwrot z inwestycji w ciągu dekady.Sieć amerykańskich hoteli zacznie akceptować płatności w kryptowalutach, między innymi Bitcoinie i Dogecoinie Ekspozycja na DogeCoina dobrym chwytem marketingowym.Dlaczego tak się jednak nie dzieje.\nW firmach takich jak Lyft, Yelp, Eventbrite Podsumowanie Uber pojawiły się plotki o zwolnieniach. Tego typu banki zrzeszają się w Spółdzielczej Grupie Bankowej SGB oraz w Banku Polskiej Spółdzielczości BPS.Wszystko to zostało wykonane przez byłych inżynierów pracujących w światowej klasy firmach, takich jak Intell czy Dropbox.\nSteemit - co to jest Wnioski Nasze jak na nim zarabiać. Portfel Bitcoin - jaki wybrać, jak go założyć.Co innego wynajem pojedynczego biurka , z którego dodatkowo możemy zrezygnować z miesiąca na miesiąc, w sytuacji, gdy przestaje nam się to opłacać.*


„Stowarzyszenie umarłych poetów” N.H. Kleinbaum | Wykredowana\n← „Ostatnia z dzikich” Canavan Trudi\nLosowanie nr 4 →\n„Stowarzyszenie umarłych poetów” N.H. Kleinbaum\n15 października 2010 by vampire_slayer\nocena ogólna: 3/6\nocena wciągnięcia: 3/6\nWłaściwie, to nawet nie wiem czego się spodziewałam. Wiedziałam, że to „nowela filmowa”, wiedziałam, że nie będzie odbiegać od filmu. Jednak spodziewałam się lekkiego ubarwienia filmowego świata. Szukałam jakieś głębszej budowy zdań, szerszego opisu poezji czy też głębszej analizy postaci, tak ważnych w tym utworze. Zawiodłam się srodze na tej noweli. Film pozostaje nadal jednym z lepszych, jakie widziałam, ale książka pozostaje daleko w tyle.\nHistoria nie różni się niczym w porównaniu z filmem. Jesteśmy w akademii Weltona, elitarnej szkole średniej. Główne filary szkoły to: tradycja, honor, dyscyplina i doskonałość. Szkoła, a właściwie surowy i twardy dyrektor Nolan, nie toleruję niepodporządkowania się, lenistwa i braku wyników w nauce. Mamy kilku główny bohaterów, którzy będą współtworzyć tajemnicze Stowarzyszenie umarłych poetów. Na przód wysuwa się kilka ciekawy postaci, których analizy oczekiwałam i nie doczekałam się.\nZaczynając od Neil’ego Perry. Chłopak pochodzi z domu, gdzie na wszystko trzeba ciężko zapracować. Jego ojciec, apodyktyczny i nietolerujący sprzeciwu gbur, chce dla niego jak najlepiej. Pragnie dać mu wykształcenie, o jakim on tylko może marzyć. Szkoda tylko, że nie słucha swego syna, który pragnie być aktorem. Ojciec koniecznie wysyła go na medycynę. Nigdy nie wysłuchał syna, który wielokrotnie starał się podziewać ojcu co o nim myśli. Neil to chłopak z wielkimi marzeniami, czuję się naturalnie na scenie i z tym chce wiązać swoją przyszłość. Niestety, na przeszkodzie stoi i ojciec, i matka, która stoi tylko z boku przyglądając się mężu, co ten wyczynia. Chłopak wiele wnosi do filmu, nie tylko pogodę ducha, ale także marzenia, w które głęboko wierzy. Z pomocą Pana Keatinga zaczyna wierzyć w carpe diem, łapie chwilę.\nDrugą ciekawą postacią jest Todd Anderson, nieśmiały dzieciak, z głowa pełną planów i oczekiwań. Nadal wierzy w to, co kiedyś czytał o naturalnej miłości. Wierzy, że jego rodzice są zdolni kochać taką miłością, ale nie jego. Pozamiatany pod dywan kryję się ze swoim zdaniem, boi się go i wcale nie chce wygłaszać. W pewnym momencie okazuję się, że ma niezwykły talent do poezji. Z pomocą nauczyciela angielskiego staje na wysokości zdania – otwiera się przed światem. To on w końcowym stadium noweli staje w obronie nauczyciela, wyzwala w młodzieży bunt do wolności słowa, którą tak „mordowano” w akademii.\nPatrząc na tą dwójkę, współlokatorzy, chłopcy z wielkimi planami, odkrywający z paczką przyjaciół, że jednak warto łapać chwilę. Capre diem nie oznacza tylko słów po łacinie, lecz także jakiś kierunek, ważny kierunek, w życiu.\nTrzecią przetoczona przeze mnie postać to sam nauczyciel – Pan Keating. Niekonwencjonalny nauczyciel historii literatury angielskiej, uczący chłopców lekkiego, swobodnego i własnego myślenia. Akademia Weltona gościła także i jego, jednak wychodząc z założenia, że w każdej szkole potrzebny jest „taki” nauczyciel wraca do niej, aby nauczać młode umysły. Umysły te są już spaczone, nie tylko nadmiarem niepotrzebnej wiedzy, lecz także dyscypliną, która trzymała w ryzach wolność umysłu. Keating wyzwala tą klatkę umysłową skłaniając chłopaków do podejmowania własnych, zgodnych z sercem, decyzji. A przede wszystkim uczy ich piękna poezji.”Pod nadzorem” wykładowcy chłopcy rozwijają się i mogę swobodnie myśleć. Nie ulegają presji otoczenia i wreszcie stawiają opór surowemu dyrektorowi. Każdy, choć raz w życiu, powinien spotkać taką osobę.\nFilm pokazywał większą głębie niż ta książka, nie da się ukryć. Dlatego, jeśli ktoś oglądał film, nie warto czytać tej noweli filmowej. Jednak, jeśli zabierzecie się za nią, nie oczekujcie zbyt wiele.\nTen wpis został opublikowany w kategorii książkowo i oznaczony tagami literatura amerykańska, literatura piękna, literatura współczesna zagraniczna, nowela filmowa, powieść. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n24 myśli nt. „„Stowarzyszenie umarłych poetów” N.H. Kleinbaum”\n15 października 2010 o 14:53\nMnie też się ta książka niezbyt podobała, mimo, że „noweli filmowej” nie oglądałam. :)\n15 października 2010 o 15:09\nJa książki nie przeczytałam, ale tak się zastanawiam, czy ma znaczenie kolejność odbioru? A co byłoby, gdybyście najpierw przeczytały książkę, a potem obejrzały film? Tak tylko pytam…:) Czysto teoretycznie:) Taka myśl rzucona pod rozważenie;)\n15 października 2010 o 15:14\nHiliko – film gorąco polecam. Budzi skrajne emocje: albo się podoba, albo nie. Jestem ciekawa Twojej opinii.\nKalio – w tym przypadku chyba żadne. Mój odbiór pozostał ten sam. (Bo to książka na podstawie filmu jest.) Jednak generalnie jak idę na ekranizację to tylko i wyłącznie z przeczytaną książką. Rzadko zdarza się, abym poszła bez przeczytanej. Ma to dla mnie ogromne znaczenie, gdyż po książce wiem, co w filmie jest zmienione i jestem w stanie nie które rzeczy przyjąć. Lubię oglądać punkt widzenia innej osoby, kiedy wiem, jak sama bym sobie to wyobrażała.\nDobry przykładem ekranizacji, która mnie rozczarowała to „Bez mojej zgody”. W filmie cały sens był zmieniony. Na końcu umiera Kate, a nie tak jak w książce Annie. Zmienia to bardzo wiele i tego nie lubię. Dlatego dla mnie ogromne znaczenie ma kolejność. :)\n15 października 2010 o 15:19\nVampire – a ja myślę, że jednak kolejność ma znaczenie, ale w przypadku Stowarzyszenia.. żadna z nas już nie jest w stanie tego sprawdzić, bo obie najpierw obejrzałyśmy film. Musiałybyśmy porozmawiać z kimś, kto najpierw przeczytał książkę, a potem obejrzał film. Musiałybyśmy poszukać kogoś takiego.\nCzy jest ktoś taki na sali? Halo?!\nJa też wolę książki. Jestem w tym aż taką radykalistką, że nawet nie lubię oglądać ekranizacji książek, ale cóż, czasami muszę…\n4 stycznia 2014 o 21:12\nja jeszcze nie obejrzałam filmu, ale przeczytałam książkę i bardzo mi się podobała. Zobaczę jak to będzie po filmie :)\n15 października 2010 o 15:22\nKalio – mam nadzieję, że taki ktoś znajdzie się szybko. Zaintrygowałaś mnie teraz i jestem żądna odpowiedzi. :)\n15 października 2010 o 15:52\nMnie też się książka nie podobała, sucha, płytka, jak sprawozdanie. Za to film był poruszający i mogę go śmiało polecić.\n15 października 2010 o 16:38\nCzarnazaba – a co było pierwsze u Ciebie? Film czy książka?\n15 października 2010 o 16:56\nNo to ja się zgłaszam jako pierwsza ;) bo najpierw przeczytałam książkę i byłam nią zachwycona! Po prostu zachwycona. Do tej pory jest dla mnie jedna z ważniejszych… A film obejrzany kilka lat później także mi się ogromnie podobał, więc może jednak kolejność ma znaczenie? A może po prostu wszystko zależy od człowieka.\n15 października 2010 o 17:00\nJa! Ja najpierw czytałam, a później oglądałam.\nNie miałam porównania do filmu, ale i tak podczas lektury odniosłam wrażenie, że książka jest niemalże „przepisaniem” scenariusza. Tak mało było w niej opisów, czy uczuć bohaterów. Autorka w ogóle nie wgłębiła się w tę historię. Na przykład, gdy Neil popełnił samobójstwo, wydawało mi się, że autorka nie potrafiła pokazać jego uczuć i motywów. To może było smutne, ale tak nagłe, że nierealistyczne i trochę nieprawdziwe. Wydawałoby się, że to w książce można lepiej przedstawić uczucia, tymczasem oglądając film, rozumiałam Neila o wiele lepiej.\nFilm jest o wiele lepszy. Książka to już strata czasu, autorka nie wniosła nic ciekawego. Jeśli zdecydowała się na pisanie książki na podstawie scenariusza, powinna pogłębić historię.\n15 października 2010 o 17:15\nZgadzam się – książka w ogóle mnie nie powaliła, a o filmie za to słyszałam same pozytywy. Nie widziałam go jednak – a przynajmniej nie przypominam sobie.\n15 października 2010 o 17:22\nEdith – nie może, ale na pewno. Jednemu się spodoba, innemu nie. A co takiego spodobało Ci się w książce? Pytam z ciekawości. :)\nUltramaryna – świetnie się rozumiemy. :) Mam ta samo. Film miał więcej głębi i więcej do przekazania niż książka, a chyba tak nie powinno być?\nFutbolowa – musisz go obejrzeć, koniecznie. :)\n15 października 2010 o 17:24\nWłaśnie czytam tę książkę. Co prawda jestem dopiero na początku, ale jakoś niespecjalnie jestem zachwycona, a przyznam, że spodziewałam się czegoś naprawdę świetnego. Jednak wiadomo, to dopiero początek, nie wypada oceniać od razu całej książki. Film oglądałam pierwszy i zrobił na mnie wielkie wrażenie, fajnie by było, gdyby książka równie mocno mnie zachwyciła. Nie mam nic przeciwko temu, bym nawet bardziej zainteresowała się książką.\n15 października 2010 o 17:38\nLenalee – nie chcę zapeszać, ale możesz mocno się rozczarować. Książka nie ma w sobie nic twórczego, nic nie wnosi, niczego nie wyjaśnia. Jedno, wielkie dno.\n15 października 2010 o 17:39\nMusze Ci teraz przyznać, że sama nie wiem, książkę czytałam kilka lat temu. I może to był wpływ wieku, okresu w jakim ją przeczytałam, a może po prostu coś w niej co wtedy mną bardzo zawładnęło i do tej pory pozostaję pod jej urokiem.\n15 października 2010 o 18:45\nPróbowałam ją przeczytać w gimnazjum. Bibliotekarka polecała. Ale śmiertelnie mnie znudziła i daleko nie zabrnęłam… Filmu też nie widziałam. A właściwie widziałam fragment.\n15 października 2010 o 20:59\nJa czytałam książkę wieki temu, potem oglądałam film, potem czytałam książkę, potem czytałam film… ;) Uwielbiam i to, i to, ale ja może się nie będę wypowiadać, bo nieobiektywna jestem. Ryczę zawsze ;)\n15 października 2010 o 21:14\nJa też mam takie same odczucia, jak Ty. Zdziwiło mnie, że to książka napisana została na podstawie filmu, pewnie dlatego słabsza. Ja też, w I LO, po fascynacji (niemałej z resztą) filmem rzuciłam się w szkolnej bibliotece na tę pozycję, łaknąc szerszych opisów, większej głębi, filozofii życiowej… Tymczasem dostałam zwykłą opowieść.\nFilm za to jest cudowny, wspaniały, genialny… (i reszta mocnych przymiotników ;) ) i każdemu bym polecała go obejrzeć. Gra Robina Williamsa – bezkonkurencyjna.\n15 października 2010 o 21:25\nZ tym ryczeniem, to mi się przypomniało, jak jeszcze pracowałam w gimnazjum i zawsze oglądałam ten film z trzecimi klasami. Najwięksi klasowi pajace milkli i udawali, że są mocno zajęci komórkami, a tak naprawdę oglądali ukradkiem film. Nigdy mi się nie zdarzyło, żeby ktoś nie obejrzał tego filmu ze zrozumieniem. A kiedyś, gdy przez jakiś zbieg okoliczności nie dałam rady wyświetlić go do końca w czasie lekcji, to po pożyczkę płyty do domu ustawiła się regularna kolejka. To chyba jeden z niewielu filmów, który trafia do młodzieży.\n16 października 2010 o 11:52\nMnie również film podobał się bardziej.\nCiekawe jak będzie z „Pachnidłem” – bo książka podobała mi się bardzo, ale filmu jeszcze nie oglądałam.\n16 października 2010 o 12:07\nA to ciekawe, że książka pozostaje daleko w tyle za filmem. Rzadko się chyba zdarza taka sytuacja. Pamiętam, że mnie zawiódł literacki pierwowzór „Krany traw”, a film był świetny :) Pozdrawiam!\nDominika Anna pisze:\n16 października 2010 o 16:05\nMnie się podobała, ale może dlatego, że nie widziałam filmu.\n16 października 2010 o 16:19\nAlina – to szkoda, powinnaś kiedyś zobaczyć, oczywiście nie namawiam Cię, ale sugeruję. ;)\nEnga – ja przeważnie też ryczę, chociaż łzy staram się chować. Jedyną książką nad jaką płakałam to „Moje drzewko pomarańczowe”. No i jeszcze „Mój przyjaciel Marley”.\nNyx – ja właśnie tak zauważyłam, że on świetnie do takich ról się nadaję. Oglądałam z nim również film „Patch Adams”. Genialny, a tak ryczałam.\nKalio – czyli istnieją jeszcze filmy, które mogę zainteresować szerszy odbiór młodzieży.\nBeatrix – jak na razie idzie dobrze, akurat do taty zabrałam „Władcę pierścieni”, „Pachnidło” zostało w domu, więc jeszcze nie skończyłam czytać. :)\nLilithin – bo to nowela filmowa jest. Dlatego. :)\nDominika Anna – jesteś jedną z wielu. :)\n16 października 2010 o 16:54\nFilm bardzo mi się spodobał, ale znając tyle niezbyt pozytywnych opinii o książce, chyba ją sobie odpuszczę.


Podsumowanie – luty 2019 – Szmaragdowe Pióro – Aleksandra R.K. Stupera\nI w końcu nadszedł pierwszy z wiosennych miesięcy. Jednak już wcześniej do wielu miejsc przybyła wiosna we własnej osobie, ocieplając nieco klimat i przepędzając śnieg z ulic. Pewnie nie wszyscy cieszą się tą zmianą, ale ja czekałam na nią długo i cieszę się, że w końcu nastąpiła. Wróćmy jednak jeszcze na chwilę do zimy. Jeśli za nią nie przepadacie, to przygotujcie sobie ciepły koc i gorącą herbatę. Gotowi? To zaczynajmy podsumowanie lutego.\nKażdy miesiąc wydaje mi się bardziej pracowity od poprzedniego. Tak jest i tym razem. Większość lutego poświęciłam na dokończenie swojej książki o Sylu. Jest to chłopiec żyjący w stworzonym przez nas świecie fantasy, w którym nie brak zdziczałych i niebezpiecznych stworzeń oraz podobnych do kotów istot. Historia opowiada o jego życiu w rodzinnej wiosce. Mieszka z mamą (mogliście już ją poznać w Pieśni Natji) oraz dziadkiem, który opowiada mu różne legendy. I to właśnie one staną się przyczyną choroby chłopca i jego przygód. Jednak o tym opowiem Wam więcej za jakiś czas.\nPoza pisaniem książki tworzyłam również teksty na bloga. Jak pewnie zauważyliście, ostatnio pojawił się nowy cykl Mickiewicz prozą. W poprzednim podsumowaniu już Wam o nim wspominałam. Zainspirowała mnie do tego prozatorska wersja Iliady. Moim celem jest przybliżenie Wam twórczości Mickiewicza, a na razie głównie Pana Tadeusza. Niestety trzeba to powiedzieć, że wiele osób przeczytało jedynie inwokację, a część pewnie nawet na nią nie zerknęła. Dlatego wydaje mi się, że taka wersja będzie bardziej przystępna i przekona Was, że Mickiewicz tworzył naprawdę wspaniałe dzieła. Jeśli jeszcze nie czytaliście, to tutaj znajdziecie pierwsze fragmenty:\nPan Tadeusz, cz. 1\nPan Tadeusz, cz. 2\nJednak to nie jedyna proza na moim blogu. Nie zapomnijmy o Księciu, który w końcu wyzwolił się z kajdan i wyruszył w daleką drogę: Książę, uciekinier z lochów. Czy Król Nocy go dopadnie? Czy przeżyje samotnie podczas swojej podróży? A może nigdy już nie wróci do swojego kraju? O tym dowiecie się w kolejnych częściach jego przygód.\nRównież Jack Scott zawitał znów ze swoimi wspomnieniami i tekstami. Tym razem opowiedział Wam o tym, jak znalazł swojego wilka i jak zaczęła się ich przyjaźń: Wilk mym kompanem. Historię poprzedziło mało przyjemne spotkanie z kontrolerem w pociągu — chyba miał trochę ciężki dzień w pracy.\nNie zabrakło również wierszy. Niektóre z moich poetyckich dzieł nie są zbyt radosne, ale i w naszym życiu zdarzają się smutne momenty, z którymi musimy sobie radzić. Jednak staram się tworzyć również mniej ponure utwory. Luty zaczęliśmy od wiary, nadziei i miłości, czyli Trzech cnót, o których pisał Paweł. Jednak następny wiersz był nieco smutniejszy: Łańcuch śmierci. Zauważyliście pewnie motto, którym się rozpoczyna. Są to słowa mojego wykładowcy, które zainspirowały mnie do napisania tego utworu.\nNie tylko moja twórczość ukazała się na blogu. Mój Idealny Czytelnik, który zerka na teksty przed Wami, również zapragnął wejść na chwilę w buty pisarza, czego efekty możecie zobaczyć tutaj: Korektor i Jack Scott. Może to tylko jedno krótkie zdanie, ale na początek dobre i to. W przyszłości może uda nam się wspólnie stworzyć książkę, ale o tym opowiem Wam kiedy indziej.\nNie zabrakło też recenzji. Dopiero teraz zauważyłam, że luty był pod znakiem Dębowego Liścia, czyli Zwiadowców. Ukazały się aż trzy moje recenzje książek Flanagana:\nZiemia skuta lodem — Will i Evanlyn dostali się w ręce wrogów, którzy zabrali ich jako jeńców do swojego kraju. Jednak Halt obiecał, że nie spocznie, dopóki nie uratuje młodego ucznia. Ta obietnica znaczy dla niego więcej niż posłuszeństwo władcy.\nBitwa o Skandię — Will i Evanlyn wciąż przebywają w Skandii. Nadchodzi wiosna, a to oznacza dalszą podróż, która zostaje zakłócona pojawieniem się groźnych wojowników.\nCzarnoksiężnik z Północy — Przenosimy się kilka lat w przód, gdy Will jest już pełnoprawnym zwiadowcą oraz utalentowanym muzykiem. Dostaje pod swoją opiekę własne lenno, ale nie pozostanie tam długo, bo nowa przygoda znów wzywa go do działania.\nOraz historia Evana Hansena:\nDrogi Evanie Hansenie — Chłopiec jest nieśmiały i uczęszcza na spotkania z terapeutą, który polecił mu pisać listy do samego siebie. Przez wiele miesięcy na nic się nie zdawały, aż któregoś dnia dostały się w ręce szkolnego buntownika, Connora. Od tej pory wszystko się zmieniło.\nTak właśnie przedstawia się ostatni miesiąc mojej pracy na blogu i nie tylko. Działo się wiele, a jeszcze więcej czeka mnie w marcu. Będę miała dla Was pewną niespodziankę, ale o niej dowiecie się w swoim czasie. Zdradzę tylko, że pracuję nad trochę krótszą książką niż zwykle, która pewnie ułatwi życie niejednemu uczniowi — a przynajmniej taką mam nadzieję.\nA jak Wam minął luty? Pracowicie czy leniwie? Czy tak samo, jak ja nie mogliście się doczekać wiosny?\nJakoś nigdy nie polubiłam się z twórczością Mickiewicza. Może po prostu do niej nie dojrzałam?\nMoże 🙂 Do niektórych lektur musimy dojrzeć.\nOwocny miesiąc oby marzec był jeszcze bardziej obfity 😉\nDzięki 🙂 Pewnie taki będzie.\nMi najbardziej do gustu przypadł Pan Tadeusz prozą!\nCzyli w lutym zadziało sie całkiem sporo i sporo ciekawych pozycji książek przeczytanych, za to u mnie raczej bez rewelacji i większych zmian, tym razem postawiłam na odrobinę zabawy by odetchnąć 😉\nOdpoczynek też jest ważny 🙂 Na razie pracuję, uczę się, ale w wakacje zamierzam bardziej wypocząć.\nMialas plodny luty. Super. Uwielbiam gdy sie dzieje. Moj luty byl dobrym czasem.\nTak, wiele się działo 🙂 Super.\nJak idzie Ci pisanie książki? Wrzucisz coś do poczytania?\nCo do Mickiewicza – W zeszłym roku byłem odwiedzić Kowno na Litwie i przyznam, że Mickiewicz jednak jest Litewski… Mają tak taki szacunek do jego Twórczości, każdy napotkany na ulicy człowiek wie kim był i w którym domu mieszkał (Tak, mieszkał w Kownie), ludzie znają multum ciekawostek o nim i cenią jego dziedzictwo… Szkoda, że u nas tak nie jest 😛\nNiedługo wezmę się za poprawianie historii o Sylu. W swoim czasie wrzucę fragmenty. Na razie muszą Ci wystarczyć opowiadania, które już są na blogu 🙂\nTeż żałuję, ale może kiedyś się to zmieni. Swoją drogą też zamierzam tam kiedyś się wybrać 😉\nWidzę, że bardzo dużo działo się na Twoim blogu, ale to dobrze! Tak powinno być, dobrze jest móc i pisać – będąc blogerem, i czytać – będąc czytelnikiem. Oby tak dalej! 🙂\nRacja 🙂 Dobrze mieć na czas na pisanie i czytanie.\nPracowity miesiąc masz za sobą 🙂\nMiałaś pracowity miesiąc. Dużo aktywności i twórczości. Pięknie. U mnie luty był miesiącem podróżniczym. Spełniłam jedno z największych marzeń.\nTo też wspaniale 🙂 Warto spełniać swoje marzenia.\n“Pan Tadeusz” ze wszystkich polskich starodawnych lektur, to chyba jedno z najprzystępniejszych dzieł. Pozdrawiam!\nW sumie to się zgodzę. Mickiewicz potrafi pisać prostym językiem, ale czasami też komplikuje.\nNie znam nikogo, kto by nie piał w przededniu wiosny o jej rychłym przyjściu, kto nie imiał by się grabi, i nie gderał o siewach, rozsadach i porach księżyca mających wpływ na wzrosty. Takie jest może otoczenie najbliższych ogrodników. Pracowity miałaś luty pszczółko, ja bez książek, życ nie mogę, ale tylko i wyłącznie czytam i czynie opisy.\nTak to jest w otoczeniu ogrodników 😛 Za to na uczelni słyszę głównie o książkach i filmach.\nMamy podobne książkowe gusta 🙂\nOd “Pana Tadeusza” zdecydowanie wolę ballady lub “Dziady” 😉\nNatomiast bardzo ciekawi mnie Twoja książka 😉 Chciałabym ją kiedyś przeczytać 🙂\nGdy tylko książka się pojawi, na pewno o tym napiszę 🙂\nFajny miałaś ten miesiąc. Wypełniony intelektualną rozrywką i pracą.\nMój luty nie był super, dlatego cieszę sie że w końcu jest pięknei , słońce świeci i jest już wiosna\nŻyczę Ci, by marzec był o wiele lepszy 😉 Pogodnego dnia.\nWiele u Ciebie się działo 🙂 jestem ciekawa co to za niespodzianka 😉\nW odpowiednim czasie powiem więcej na temat niespodzianki 🙂\nSzczerze? To ja wiosny nie cierpię, luty minął tak trochę leniwie. Takie niechce mi się…\nRzadko spotykam osoby, które przepadają za zimą 🙂 Miła odmiana.\n“Pana Tadeusza” przeczytałam chyba 3 razy w całości. To jest tak świetnie napisane, że samo się czyta. Gorszy jest nudny Konrad Wallenrod czy Grażyna 🙂 Bardzo lubię za to jego krótkie utwory.\nA luty – przemknął lotem błyskawicy pod szyldem papierologii, kredytów, umów i przeprowadzki 🙂\nOdpowiedz Agnieszka | lvlupstudio\nWidzę, że luty też był pracowity 🙂\nA ja dopiero od niedawna odkrywam, jak wspaniałe dzieła pisał Mickiewicz. W samym Panu Tadeusza zauważam wątki, na które wcześniej nie zwracałam uwagi.\nO rany, ale się działo! I to wszystko jeden tylko jeden miesiąc, czy aby na pewno? 😉 Mickiewicz prozą super pomysł, rezerwuję sobie czas wieczorem żeby zajrzeć 🙂\nTo, co opisałam w podsumowaniu, działo się tylko w lutym 😛 Super, daj znać, co sądzisz o takim przedstawieniu twórczości Mickiewicza.\nMnie luty przeleciał lotem błyskawicy.\nCiekawa jestem co się tu zdarzy w marcu, dzien po dniu, z ciekawością zaglądam po raz kolejny, lubię Twoje pisanie. Ta książka pisze się tu i teraz, a ja jestem jej świadkiem.\nDzięki, że tu wpadasz 😉 Miło mieć tak wiernego czytelnika i świadka tworzenia się nowej historii.\nW marcu planuję wiele rzeczy, będzie to dla mnie bardzo pracowity czas i sądzę, że zaowocuje wieloma nowymi pomysłami.\nPozdrawiam i życzę dobrego dnia 😉\nJakoś nie przepadam za jego twórczością ale uważam że znać powinien każdy\nZakładam, że mówisz o Mickiewiczu 🙂 Też przez długi czas nie przepadałam za jego twórczością, ale ostatnio go polubiłam.\nCiekawe pozycje przeczytałaś 😉\nKolejne ciekawe książki czekają na mnie w marcu 😉\nMało procowicie na blogu, zbyt zajęta życiem realnym jestem 😀\nMnie również realne życie bardzo zajmuje 🙂 Jednak nie wyobrażam sobie nie spędzać czasu ze swoją pasją, którą jest pisanie.\nNa jakiej zasadzie działasz pisząc książkę? Publikujesz tu rozdziały, a gdy będzie gotowa wydajesz?\nKsiążkę planuję wydać, a tutaj ukazują się inne teksty (opowiadania, wiersze, recenzje). Niektóre z nich nawiązują do bohaterów (np. pieśń Natji). Jednak zamierzam umieścić również darmowy fragment, gdy tylko powieść będzie gotowa 🙂


Sunset Restaurant, Kalkan - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWszystkie restauracje - Kalkan\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Sunset Restaurant\nPopularne kuchnie - Kalkan\nRestauracje Grill/rożen - Kalkan\nRestauracje Kawiarnia - Kalkan\nRestauracje Owoce morza - Kalkan\nRestauracje Pizza - Kalkan\nRestauracje Turecka - Kalkan\nRestauracje wegetariańskie - Kalkan\nRestauracje Śródziemnomorska - Kalkan\nNajlepsze dania typu Musaka - Kalkan\nNajlepsze dania typu Hamburgery - Kalkan\nNajlepsze dania typu Serniki - Kalkan\nNajlepsze dania typu Krewetki - Kalkan\nNajlepsze dania typu Halloumi - Kalkan\nNajlepsze dania typu Omlety - Kalkan\nNajlepsze dania typu Lody - Kalkan\nNajlepsze dania typu Paella - Kalkan\nNajlepsze dania typu Kurczak chili - Kalkan\nNajlepsze dania typu Kebab - Kalkan\nKawa i herbata - Kalkan\nPiekarnie - Kalkan\nRestauracje czynne do późna - Kalkan\nTanie knajpki w lokalizacji Kalkan\nAtrakcje w pobliżu obiektu Sunset Restaurant\nNr 6 wśród 146 Restauracje w lokalizacji Kalkan\nAbove Kalkan Town Beach | No:19, Kalkan 07960, Turcja\nNapisz recenzjęRecenzje (710)\nPiękny, przyjazny, piękny widok\nsłynnych targowisk tuż nad plaża oraz port i ma wspaniały widok. Jedzenie było doskonałe, a właściciel pyszne lemoniada (które można dodać wódkę, rum itp.! ) . Bardzo przyjazna obsługa. Gorąco polecam!\npiękny wieczór, najlepsze jedzenie jakie mieliśmy w Kalkan jak do tej pory. Pięknie podane i bardzo smaczne. Bardzo przyjazny gospodarz.\nNiesamowity widok i pyszne jedzenie\nRestauracja jest trochę trudno znaleźć, ponieważ znajduje się na końcu drogi, a trochę z dala od głównej promenady. Ale jest to z pewnością warto odwiedzić ze względu na pyszne lemoniada i różne domowe specjały, które są przedstawione w sposób dość. Poza tym niesamowity widok personel...jest bardzo przyjazny i gościnny. Upewnij się, że posiłek w tym miejscu odwiedzenie Kalkan!Więcej\nRozsądne jedzenie, ale zawiedziony powolna obsługa\nŁadny wystrój i ogólnie jedzenie jest dobre. Obsługa jest przyjazna, ale strasznie powolna (prawdopodobnie za mało dziś) i blisko 2 godziny na danie główne.\nDobry z TripAdvisor\npróbowany na mocy TripAdvisor opinii. Na pewno tak dobre, jak mówią! . Ryby ciasta są wspaniałe, jak również cały posiłek. Wspaniały widok i właściciel bardzo przyjazny i pełen entuzjazmu.\nPrzyjechaliśmy tu kilka lat temu po to, żeby był nam i nie byliśmy zawiedzeni. Wróciliśmy kilka lat później w czerwcu i to tak, jak pamiętał, jeśli nie lepsze. Niesamowite jedzenie, świetna obsługa, bardzo przyjazny personel i oczywiście piękne domowe lemoniada! ! 100 % polecam wszystkim...tu!Więcej\nJedzenie jest bardzo dobre - jak można się spodziewać, ale mój Boże, musisz spróbować tego facet w domu - że lemoniada. Niesamowite.\nDoskonała obsługa, wspaniałe położenie i wspaniałe jedzenie\nCo za fantastyczna restauracja w doskonałej lokalizacji, wspaniały widok i bardzo przyjazny personel. Zjedliśmy w restauracji w zeszłym tygodniu. Mój mąż miał być odległości obok resuarant wcześniej w ciągu dnia i rozmawiał z właścicielem, który uprzejmie zaproponowali nam mój mąż kieliszek jego domowe lemoniada (za...darmo). Mój mąż wróciliśmy do naszej willi opowiadania o lemoniada i jak przyjazny właściciel był. Wróciliśmy wieczorem na kolację. Mieliśmy miód chili kurczaka co było pyszne, to raczej ostrą. Mieliśmy również kalmary co było najlepsze, jakie kiedykolwiek jadłem. Moje córki obie miały ryb, które było pięknie przygotowane i podane. Restauracja znajduje się na końcu linii z restauracji i mogą być łatwo przegapić ale byliśmy bardzo zadowoleni. Personel był bardzo uprzejmy, jak był właścicielem. Próbowaliśmy pyszne tiramisu co było przez właściciela jest żona. Na 100 % polecam tę restaurację.Więcej\nPoszliśmy do tej restauracji po właściciel spędziliśmy czas wizyty w willi w palącym upale w celu promowania jego wspaniałe jedzenie! Dokonaliśmy właściwego wyboru, jedzenie było niesamowite. Próbowałem nadziewane calamity i było pyszne. Różni się od moich zwykłych wybór kolacji. Porcje są bardzo obfite. Koszt jest...na równi z innymi wysokiej jakości restauracje i jest w średnim przedziale cenowym. To jest świetna, biorąc pod uwagę ilość jedzenia x właściciel i jego żona są bardzo mili i gościnni i spędziliśmy czas rozmowy do nas o ich restauracji. Pracują bardzo ciężko, aby było to fantastyczne miejsce do jedzenia. Ma wspaniałe widoki na morze. Znajduje się na końcu ulicy i trzeba Dodge kilka innych restauracji, żeby się przekonać, ale warto. Iść dalej. spróbować xWięcej\n300 restauracji w Kalkan jest to zdecydowanie jeden z najlepszych. Właściciel restauracji/manager był bardzo gościnny, domowej roboty lemoniada koniecznością, a jedzenie przepyszne. Wspaniałe widoki na zatokę.\nPobliskie hoteleZobacz wszystkie 39 hoteli w Kalkan\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Sunset Restaurant.\nDuże grupy, Kuchnia miejscowa, Specjalne okazje, Rodziny z dziećmi, Piękny widok, Dzieci, Romantyczny\nAdres: Above Kalkan Town Beach | No:19, Kalkan 07960, Turcja\nNumer telefonu: +90 536 681 44 72


T-Mobile rozszerza się na telewizję internetową na żywo dzięki nowej usłudze przesyłania strumieniowego TVision | Nowinki technologiczne , nowe technologie , gadżety , ciekawostki technologia , newsy technologia\nGłównaRóżności i nowinki technologiaT-Mobile rozszerza się na telewizję internetową na żywo dzięki nowej usłudze przesyłania strumieniowego TVision\nPaź. 27, 2020 o 4:45 pm\nT-Mobile rozszerza się na telewizję internetową na żywo dzięki nowej usłudze przesyłania strumieniowego TVision\nMaciek Luboński 9 miesięcy temu dziękiinternetowanowejprzesyłaniarozszerzasięstrumieniowegotelewizjęTMobileTVisionusłudzeżywo\nPo latach oczekiwań T-Mobile w końcu wkracza na rynek telewizji na żywo, uruchamiając nową internetową usługę transmisji strumieniowej o nazwie TVision, która zostanie uruchomiona 1 listopada.\nŻeby było jasne: TVision nie korzysta z technologii IPTV opartej na światłowodach, którą nabył wraz z Layer3 w 2017 roku. Jest to tradycyjna usługa przesyłania strumieniowego over-the-top, która po prostu przesyła telewizję na żywo przez Internet, tak jak YouTube TV, Usługa telewizji na żywo Hulu, Fubo TV, Sling TV lub (być może najbliższa analogia) AT&T TV. Ale to, co wyróżnia TVision, to cena, która ma na celu zaoferowanie niższych kosztów i większej elastyczności niż jej konkurenci.\nPomyśl o tym jako o wersji T-Mobile na YouTube TV lub Sling\nW tym celu TVision jest podzielony na kilka różnych produktów. Dostępna jest usługa TVision Live o wartości 40 USD miesięcznie, która oferuje najbardziej tradycyjną linię telewizji kablowej. Skupia się głównie na dostarczaniu wiadomości i sportu, w tym kanałów takich jak ABC, NBC i Fox (choć w szczególności nie CBS), sieci informacyjnych, takich jak CNBC, CNN, ABC News i Fox News, a także kanałów sportowych, takich jak FS1, FS2 , ESPN i NBC Sports. Dodatkowo, TVision Live obejmuje ogólne taryfy kablowe, takie jak Disney Channel, Cartoon Network, SyFy, TBS, TNT, USA i Bravo.\nIstnieją również dwa dodatkowe poziomy TVision Live: 50 $ Live TV Plus, która dodaje dodatkowe kanały sportowe (w tym Big Ten Network, ESPNU, NFL Network i regionalne kanały sportowe NBC) oraz 60 $ Live Zone, która dodaje kilka dodatkowe kanały, ale których głównym remisem jest NFL RedZone.\nWszystkie trzy plany TVision Live obejmują również rejestrator w chmurze, który przechowuje do 100 godzin nagrań (i, w przeciwieństwie do niektórych usług przesyłania strumieniowego, nagrania te są bezpośrednio z kanału telewizyjnego na żywo – a nie treści na żądanie). TVision Live obsługuje do trzech jednoczesnych strumieni, co oznacza, że będziesz mógł współdzielić konto także z członkami rodziny.\nAle TVision Live to tylko część TVision. Jest też TVision Vibe – która za 10 USD miesięcznie za ponad 30 kanałów na żywo z AMC, Discovery i Viacom – może być najciekawszą częścią strategii telewizyjnej T-Mobile. Kanały obejmują AMC, BBC America, BET, Food Network, HGTV, Hallmark Channel, MTV, TLC, Comedy Central i Discovery.\nJest tu jeszcze kilka ograniczeń: TVision Vibe obsługuje tylko do dwóch jednoczesnych strumieni, a dostęp do DVR kosztuje dodatkowe 5 USD miesięcznie oprócz początkowej subskrypcji 10 USD. Ale jeśli interesują Cię kanały, które oferuje, jest to jeden z najtańszych pakietów telewizyjnych na żywo w okolicy.\nWreszcie istnieją kanały TVision, które oferują samodzielne subskrypcje Starz (8,99 USD miesięcznie), Showtime (10,99 USD miesięcznie) i Epix (5,99 USD miesięcznie).\nMożna również łączyć usługi TVision T-Mobile. Na przykład, możesz zasubskrybować zarówno TVision Live, aby uzyskać podstawowy zestaw kanałów, a następnie dodać TVision Vibe jako dodatek do tych dodatkowych kanałów rozrywkowych – tak jak zwykły kabel.\nCeny te z pewnością robią wrażenie, ale inne usługi telewizyjne, takie jak Fubo czy YouTube TV, również oferowały podobnie niskie ceny przy swoich premierach, tylko po to, aby znacznie podnieść ceny, gdy wzrosły koszty licencjonowania treści. Nie jest jeszcze jasne, czy różnym usługom TVision uda się uniknąć podobnego losu w przyszłości, pomimo zwykłej retoryki T-Mobile o oferowaniu innego rodzaju usług niż jego konkurenci.\nTVision będzie dostępne na różnych platformach, w tym iOS, Android, Apple TV, Android TV, Amazon Fire i Google TV. (Na tej liście nie ma Roku, który nie będzie dostępny, przynajmniej przy uruchomieniu lub w żaden sposób do oglądania na komputerze). T-Mobile oferuje również TVision Hub za 50 USD, dostosowany do potrzeb klienta klucz 4K Android TV. aby zaoferować bardziej zintegrowane doświadczenie TVision.\nNa początek TVision będzie dostępna tylko dla klientów abonamentowych T-Mobile bezprzewodowych od 1 listopada. Klienci Sprint otrzymają dostęp pod koniec listopada, a usługa zostanie otwarta dla wszystkich klientów w 2021 roku.\nTablety Amazon Fire otrzymują nowe inteligentne sterowanie domem\nRecenzja BackBone One: najlepszy jak dotąd kontroler do gier mobilnych


Pieczony udziec z indyka z sosem przepis – Zobacz na przepisy.pl\n1507 osób wydrukowało\nPrzyprawę wymieszaj z 3 łyżeczkami oleju i tak powstałą marynatą natrzyj mięso. Indyka pozostaw do zamarynowania na kilka godzin.\nPrzygotowane w ten sposób mięso obsmaż na patelni. Przełóż je do naczynia żaroodpornego, podlej szklanką wody i wstaw do nagrzanego do 190°C na 40 minut. Piecz pod przykryciem. Zbierz powstały sok - posłuży do przygotowania sosu.\nNa tej samej patelni na której smażyło się mięso, na rozgrzanym tłuszczu podsmaż posiekaną w drobną kostkę cebulę.\nDolej 250 ml ciepłej wody (razem z sokiem z pieczeni mięsa). Dodaj Esencję do sosu pieczeniowego Knorr, dzięki której sos będzie gęsty i dobrze doprawiony. Całość dokładnie wymieszaj upewniając się, że esencja zupełnie się rozpuściła. Wszystko razem gotuj 2 minuty, po czym sos zapraw śmietaną. Mięso podawaj z sosem.\nPrzygotowując sos wykorzystaj soki, które powstały podczas pieczenia czy smażenia mięsa. Nawet jeśli, wydaje Ci się że zupełnie odparowały. W tym celu do naczynia w którym piekło się mięso nalej odrobinę wody lub wina i razem zagotuj.\nmięsa na wigilieindyk na obiadKuchnia PolskamięsoDANIA GŁÓWNEDANIA Z MIĘSEMŚmietanadróbWIELKANOCPROSTY PRZEPISINDYKobiadPIECZENIEINDYK PIECZONYEsencja do sosu pieczeniowego jasnego KnorrMięsa na boże narodzenieFRISCOpomysł na obiad\nBarrica - wino i coś jeszczeOdpowiedz7.04.2016\nDo tego dania podalibyśmy zdecydowanie Gurgo Grillo\nDziś był udziec kaczki po czesku z zapiekanymi buraczkami i zapiekanaą kapustaą kiszoną B-)\nJą.proszę nawet kilka\nJak się załapie to na udo\nA może zając w buraczkach?\nfajnie ale ja tylko gotowane\nbiedny indyk :-(\ndobra dajcie sprubowac\nzamawiam porcje poprzez kuriera - p;atnosc po spozyciu\nA ja ozorki niemowlęce :D\nSylwia i Małgoś ech Wy łakomczuszki!!!No,dobra ale dołączam do Was.Też lubie "mienska".\nA może na gotowe.\nJa też poprosze udko napewno smaczne :-) :-) :-)\nja 3 poproszę...\nWolę skrzydełko wieprzowe.\nPoprosze udko z buraczkami\nja poproszę o całość hehehe ;)\nUdko oczywiscie ;-)\nA dlamnie proszę ludzko plus buraczki\n...Ja poproszę...Nawet dwa !!!\nlepiej jest nie jesc anizeli jesc....moze troche,niewiele......\nAle zakwasza organizm, do stawienia np. Udka trzrba zjeść dwa razy więcej surówki. Poza tym trzymać równowagę zasadowo kwasowa.kwas to cichy zabójca.\nszklaneczkę czerwonego wina?\nPo prostu tyj..\nTen przepis to sposób na uroczysty obiad lub wykwintną kolację – będzie odpowiednią alternatywą dla dań z kurczakiem. Udziec z indyka, zapieczony z aromatycznymi przyprawami oraz polany apetycznym sosem, może stać się ulubioną potrawą Twoich bliskich. Wystarczy, że skomponujesz go z odpowiednimi dodatkami. Od czego zacząć? Od przyrządzenia aromatycznej marynaty. Zawartość opakowania wymieszaj według wskazówek na opakowaniu, a następnie natrzyj nią dokładnie mięso. Odłóż je do lodówki na kilka godzin, a po tym czasie usmaż je na patelni, przełóż do naczynia żaroodpornego i wstaw do rozgrzanego piekarnika. Sok powstały pod wpływem temperatury przyda się do przygotowania sosu. Podsmaż cebulę, dolej ciepłą wodę razem z sokiem z mięsa, dodaj esencję, dzięki której uzyskasz odpowiednią konsystencję oraz smak, i dopraw podstawowymi przyprawami. Gotuj przez krótką chwilę, na koniec zaprawiając śmietaną. Gotowe mięso serwuj polane gęstym sosem – jako dodatek sprawdzą się pieczone ziemniaki oraz surówka z sezonowych warzyw. Mamy nadzieję, że gotowanie z naszymi przepisami będzie dla Ciebie przyjemnością – smacznego!


Jesteś w: Przepisy kulinarne / Przepisy / Koreańska sałatka z marchewki i rzodkwi\ndorodna rzodkiew japońska (daikon)\n2-3 ładne marchewki\nłyżka wina ryżowego Mirin\nłyżka prażonych ziaren sezamu (ewentualnie)\nKoreańska sałatka z marchewki i rzodkwi - Opis przyrządzania:\nRzodkiew myjemy, osuszamy i obieramy cienko ze skórki, to samo czynimy z marchewkami (w składnikach podane są 2-3 marchewki - na tak zwane oko powinno być 2 razy więcej rzodkwi, niż marchewek).\nŚcieramy rzodkiew na tarce, a najlepiej na mandolinie, w cienkie, możliwie jak najdłuższe paski. Mieszamy starannie z łyżką soli i zostawiamy na durszlaku na 1/2 godziny. Po tym czasie przepłukujemy rzodkiew zimną bieżącą wodą i starannie odciskamy z nadmiaru płynu.\nW dużej misce mieszamy rzodkiew i marchewkę.\nMieszamy razem ocet ryżowy, cukier(do smaku) i mirin. Sosem polewamy warzywa i znów starannie mieszamy.\nNie wiem, na ile jest to autentycznie koreańskie, ale lubię tuż przed podaniem posypać tę sałatkę prażonym sezamem.\nKiedy przygotować Koreańska sałatka z marchewki i rzodkwi: do zrobienia w ostatniej chwili\nPodobne do Koreańska sałatka z marchewki i rzodkwi przepisy:\nKotlety jagnięce pieczone z marchewką i tymiankiem\nPrawdziwie letnie danie z jagnięciny - no może na chłodniejszy dzień, bo wymaga włączenia piekarnika. Kotlety podajemy z młodymi ziemniaczkami i dużą miską sałaty.