Prawie dwie dekady temu jedna z amerykańskich stacji telewizyjnych wyprodukowała skecz parodiujący niedoszłą jeszcze trzecią odsłonę Terminatora. Tytułowy zabójca cofnął się w czasie, by „wymazać” z przyszłości… Jezusa. Może i trochę kontrowersyjna, ale śmieszna w gruncie rzeczy parodia, okazała się lepsza niż wszystko to, powstało później pod szyldem Terminatora. Najbardziej intrygujący był efekt uboczny tego śmiałego filmiku – pomysł, jaki zrodził się w głowie Jima Carrolla. Mianowicie techno-thriller osadzony w czasach chrystusowych z wątkiem podróży w czasie... Brzmi kuriozalnie? Po takiej dokładnie przestrzeni absurdu porusza się film zatytułowany Assassin 33 A.D.. Mamy więc grupkę naukowców pracujących nad technologią teleportacji, którzy przypadkiem tworzą wehikuł czasu. Tak się składa, że kierujący tym projektem biznesmen jest islamskim ekstremistą. Wpada on na „genialny” pomysł, aby wysłać w przeszłość grupę najemników w celu zabicia i przechwycenia ciała Jezusa. W ten sposób miałby wymazać z historii wiarę chrześcijańską. Na pomoc Synowi Bożemu ruszają dzielni naukowcy, dla których spotkanie z Jezusem będzie okazją do nawrócenia... Oj, dzieje się, a dzieje. Filmowcy i aktorzy dosłownie stają na głowie, by tchnąć w to niskobudżetowe przedsięwzięcie choćby krztę patosu i dramaturgii, ale odnoszą skutek odwrotny do zamierzonego. Assassin 33 A.D. jest książkowym przykładem, jak nie powinno się łączyć historii z religią oraz fantastyką. No chyba że oczekujemy od widza, że planowany seans odbędzie w asyście jakiegoś wysokoprocentowego napoju. W moim przypadku się sprawdziło.\nTo, co najbardziej uderzyło mnie podczas oglądania Assassin 33 A.D. nie było związane ani z pisaną na niezłym rauszu historią, ani też z teatralną grą aktorską. Szczerze zaskoczony byłem natomiast oprawą muzyczną, która w tym pół-amatorskim, kampowym wręcz widowisku, próbowała gonić hollywoodzkie standardy. Oczywiście z różnymi skutkami – na tyle, na ile pozwalał na to skąpy budżet oraz techniczne zaplecze autora ścieżki dźwiękowej, Chrisa George’a. Nic wam nie mówi to nazwisko? Bez obaw, mnie również. Szybka konsultacja z wujem Google również nie na wiele się zdała. Doświadczenie w branży ma on bowiem stosunkowo ubogie, a o jakichkolwiek sukcesach raczej nie ma mowy. Okazuje się, że jest to twórca zajmujący się na co dzień produkcją muzyki użytkowej, stockowej. Aczkolwiek w swoim dorobku ma między innymi trzy albumy skonstruowane wespół z Jimem Carollem, gdzie znajdziemy zestaw bardzo energetycznych kawałków akcji tworzonych do... nieistniejących filmów. Angaż do Assassin 33 A.D. był więc szansą sprawdzenia swoich sił na gruncie prawdziwego, nasyconego akcją i dramaturgią widowiska. Biorąc pod uwagę efekt końcowy, można śmiało stwierdzić, że George podszedł do sprawy ambicjonalnie. Nie dość, że dwugodzinny film szczelnie zabudował dosyć różnorodną pod względem dramaturgicznym ilustracją, to na dodatek nie bał się eksperymentować z różnego rodzaju brzmieniami.\nTym wiodącym jest oczywiście patetyczna orkiestra (samplowana) dyktująca tempo akcji w rytm smyczkowych ostinat i perkusyjnych loopów. Iście zimmerowski sposób interpretowania doniosłych wydarzeń nie do końca jednak zgrywa się z groteskowo zrealizowanymi scenami. Zatem mimo usilnych starań, kompozytor raczej rozmija się z obrazem. Troszeczkę lepiej jest tutaj pod względem budowania relacji między bohaterami. Film częstuje nas dwoma soczystymi wątkami napędzającymi dramaturgiczną stronę słuchowiska. Pierwszym z nich jest motyw straty, jaką przeżywa szef ochrony bliżej nieokreślonej placówki, gdzie powstaje wehikuł czasu. Winą za tragiczny wypadek, w którym giną jego żona z dziećmi, obarcza samego Boga. Dlatego też tak łatwo daje się wmanewrować w akcję zabójstwa Jezusa. Mimo bzdurnych treści jakie przedstawiają nam filmowcy, melancholijny motyw serwowany nam przez Chrisa George'a jest całkiem przekonujący. Ot zupełnie jak temat miłosny między dwojgiem naukowców stojących za epokowym odkryciem. Co ciekawe oba te motywy krzyżują się w pewnym momencie, serwując odbiorcy dosyć spójną w treści ilustrację. Na tym bynajmniej nie kończy się tematyczne zaplecze, jakim stoi muzyczny Assassin. Kompozytor stawia przed nami kolejne dwie melodie związane bezpośrednio z postacią Jezusa oraz całego wątku podróży w czasie. Sporo jak na projekt, po którym nie należy oczekiwać absolutnie niczego dobrego, nieprawdaż? Wykonawczo również jest nie najgorzej. Mimo zamknięcia wszystkiego w obrębie komputerowych sampli, efekt końcowy prezentuje się nie najgorzej. Na pewno lepiej niż sam film, z którym ścieżka dźwiękowa dosyć często po prostu nie potrafi znaleźć wspólnego języka.\nZnajdzie natomiast poza nim - z odbiorcą wsłuchującym się w album soundtrackowy. Trudno zresztą to, co ukazało się nakładem MondoTunes nazwać pełnokrwistym albumem. Raczej jest to zbiór suit tematycznych powstałych na potrzeby filmu Assassin 33 A.D.. Całość zamknięta w przyjemnie krótkich 22 minutach trwania właściwie nie pozostawia przestrzeni na większą nudą. Czy jednak unikniemy znużenia podejmowanymi przez kompozytora formami muzycznego wyrazu? Nie do końca. Wszystko odlewane jest tu bowiem z szablonów, które od dekad krążą wśród hollywoodzkich twórców muzyki filmowej – zwłaszcza Hansa Zimmera. O ile więc motywy akcji i wszystko, co jest z nimi związane spłynie po nas niczym woda po kaczce, to już materiał o bardziej emocjonalnym wydźwięku jakkolwiek przykuje uwagę. Tym bardziej, że twórca stawia na oderwaną od rzeczywistości filmowej formę prezentacji. Ten swego rodzaju album koncepcyjny będzie niezłą konkurencją dla pisanych na kolanie, profesjonalnie zarejestrowanych partytur niejednego rezydenta Remote Control Productions. A to już nie lada rekomendacja!\nSzok i niedowierzanie – tak można w skrócie opisać reakcję po obejrzeniu filmu Assassin 33 A.D. i po wysłuchaniu soundtracku. Pierwsze doświadczenie szokuje skalą kiczu jaki przewija się w przeliczeniu na każdą minutę trwania tego widowiska. Natomiast album z muzyką jest odwróceniem tego wszystkiego o sto osiemdziesiąt stopni przy bardzo korzystnym czasie trwania. Egzamin ze znajomości mainstreamowych środków komunikowania się z odbiorcą Chris George zdał na ocenę bardzo dobrą. Tylko co z tego skoro obok niego funkcjonują dziesiątki podobnie „brzmiących” kompozytorów? Konkurencja spora, a doświadczenie raczej skromne. No ale zobaczymy jak dalej będzie się rozwijać kariera tego twórcy...\n1. Assassin 33 A.D. (Action Theme) (4:40)\n2. Assassin 33 A.D. (Love Theme) (4:32)\n3. Assassin 33 A.D. (Main Theme) (4:32)\n4. The Pain of Loss (4:07)\n5. The Resurrection Theme (4:33)


Budowa CPK podzieliła Polaków. Oto, co myślą na temat rządowym planie megalotniska\nCPK, czyli Kierowniczy Port Transportowy, ma być wizytówką rządów PiS. Zapowiedź budowy nieznanego lotniska, zas wraz z przedtem nowych dróg i miarki kolejowych, wedlug których pojadą szybkie pociągi, składała nadal premier Beata Szydło. Pod koniec 2017 roku kalendarzowego rząd przyjął plan budowy CPK i przygotowania az do inwestycji mogły ruszyć.\nDzis, po wiecej niz dwóch czasach, przygotowania wciąż trwają – mówił po maju w programie Newsroom WP Marcin Horała, minister ds. CPK. I zapewniał, że zwłaszcza teraz, kiedy koronawirus zahamował rozwój gospodarczy, taki wzór jest potrzebny jako stymulator wzrostu PKB.\nJednak niedostatek namacalnych efektów stał się powodem pytań, czy swieze lotnisko przy ogóle powstanie i za co pobiera pensje uklad osób związanych z tymze rządowym planem. Ostatnio zwracał na to uwagę Rafał Trzaskowski, który blyskawicznie doczekał się ciętej riposty prezesa spółki CPK Mikołaja Wilda.\nObejrzyj też: CPK. „Budowa nowego lotniska to porzadny pomysł, ale nie podobnie jak chce rząd”\nJakie mozliwosci o tym wszelkim myślą Ludzie z polski? Odpowiedzi poszukaliśmy na kasetonu Ariadna. Badanie na próbie 1069 osób zostało zrealizowane między piec a dziewiec czerwca. Jak i równiez pokazuje to siano, że nasze społeczeństwo wydaje sie byc bardzo po tej sprawy podzielone.\nDzieki pytanie: „czy popierasz budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego w naszym kraju? ” 39 proc. badanych odpowiedziało korzystnie. Z owego 16 proc. jest znacznie za, a 23 proc. – predzej za.\n33 proc. przepytanych osób wydaje sie przeciwko budowie CPK (11 proc. odpowiada, że „raczej” nie popiera inwestycji, natomiast 22 proc. – „zdecydowanie” jej nie zaakceptowac popiera). 28 proc. Polaków uważa jakkolwiek, że trudno na to zapytanie odpowiedzieć.\nBardzo mocno widać, że CPK to rzecz polityczny. Wśród zwolenników PiS za budową megalotniska i całej towarzyszącej infrastruktury wydaje sie aż 71 proc. badanych, tymczasem wśród wyborców Koalicji Obywatelskiej tylko co ósma osoba popiera ten projekt.\nMotor napędowy produkcji?\nZapytaliśmy też, badz zdaniem Polaków zbudowanie CPK będzie dla naszego kraju opłacalne w dłuższej perspektywie (to jeden sposród głównych argumentów za budową, stosowanych za posrednictwem rządzących). Dzieki tak zbudowane pytanie 41 proc. badanych odpowiedziało korzystnie. 17 proc. osób wydaje sie o tym znacznie przeświadczonych, zas 24 proc. uważa, że będzie to raczej opłacalne.\n31 proc. Polaków uważa, że struktura CPK się nie opłaci, a 28 proc. twierdzi, że ciezko zawyrokować.\nPrzy tak postawionym pytaniu też widać, w jakim stopniu postrzeganie CPK zależy od czasu sympatii politycznych. Nowe lotnisko jest opłacalne zdaniem 74 proc. wyborców PiS jak i równiez jedynie 12 proc. wyborców Koalicji Obywatelskiej.\nNie lepiej wydać pieniądze na coś odrebnego?\nZadaliśmy Polakom watpliwosc również na temat to, czy CPK to najważniejszy projekt infrastrukturalny, którym rząd musi zająć się w pierwszej kolejności. Takiego zdania jest jedynie szóstej proc. pytanych.\nCo zdaniem Polaków musi być traktowane priorytetowo? Przede wszystkim budowa nowych autostrad i dróg ekspresowych, kolei zwawej prędkości i elektrowni atomowej. Co ważne, nowe drogi i linie kolejowe mają być częścią składową CPK. Z testowania wynika więc, że ludziom najmniej zależy na nowym lotnisku, ale zdecydowanie chętniej przyjmą oddanie do użytku nowych dróg i torów.\nCo fascynujace, nawet przekop Mierzei Wiślanej uznawany wydaje sie byc za ważniejszy niż megalotnisko.\nJak przekonuje Marcin Horała, CPK będzie jednym z obszernych stymulatorów produkcji w nadchodzących latach, gdy będziemy wychodzili z krachu spowodowanego epidemią.\n– CPK ma rozpocząć operacje lotnicze w roku 2027 i nie znam eksperta rynku lotniczego, który by mówił, że recesja pandemiczny na rynku lotniczym będzie trwał siedem lat. Są analizy, które mówią na temat roku, dwóch, trzech. Także tu raczej obawy nie ma. Wręcz na odwrót, bo pozycja na rynku się zluzuje jak i równiez ktoś, kto jest nowym, agresywnym graczem, się rozepchnął – mówił Horała przy programie Newsroom WP.\nA wicepremier Jacek Sasin twierdzi poniekad, że CPK może być dla nas „nową Gdynią” Prawdziwe jest, że Sasin i Horała, jak przedstawiciele partii rządzącej i osoby odpowiedzialne za plan, muszą go chwalić. Jakie mozliwosci jednak myślą o przedtem eksperci?\na mianowicie To słuszny kierunek, by rząd przykładał większą wagę do inwestycji, ale diabeł tkwi po szczegółach a mianowicie mówił przy maju wiceprezes BCC Łukasz Bernatowicz. Jak tłumaczył, plan w biezacej formie należałoby zamknąć, zeby nie generował dodatkowych kosztów. – Teraz nic tam się nie zaakceptowac dzieje, natomiast wynagrodzenia osób w spółce są bardzo wysokie. To nie pobudzi gospodarki. Gospodarkę pobudziłoby lanie fundamentów – komentował.\na mianowicie Nawet gdyby przez chwilę CPK pobudzało gospodarkę, np. poprzez zaangażowanie firm wykonawczych, to nastepnie musielibyśmy utrzymywać ten przystan, ponieważ nikt nie będzie z niego latał. Dlatego uważam, że w tym momencie należałoby przerzucić środki w te odcinki gospodarki, które faktycznie mogą przyczynić się do odbicia po kryzysie – przekonywał Bernatowicz.\nInaczej sprawę patrzy Sebastian Gościniarek, ekspert rynku lotniczego jak i równiez partner przy BBSG. Po rozmowie sposród z maja Gościniarek nie zaakceptowac ukrywał, że jest zwolennikiem budowy CPK. – Z perspektywy wychodzenia sposród kryzysu nie istnieje znaczenia, czy wydajemy w kolej, dzieki drogi badz na lotnictwo. Natomiast oczekiwałbym od spółki i sponsorów tego planu pewnej zadumy na temat wielkosci i planu budowy. Tej refleksji moja osoba nie widzę, a przydałaby się kobieta, aby uciszyć głosy opinii – tłumaczył.\nZapisz się w nasz specjalny newsletter o koronawirusie\nMasz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij naszej firmie przez dziejesie. wp. pl\nTags: transport\tCPK\tinwestycje\tKierowniczy Port Komunikacyjny\nEU2020 – nieznany program gospodarczy dla Swiata\nGłówny Lekarz Weterynarii ws. reportażu z ubojni. „Rażące naruszenia”\nWalki w Ukrainie. „To nie rewolta, to wojna”\nArmia Andersa. Niezwykła wśród armii alianckich


Pakiet okładek wydawnictwa Mag - katedra.nast.pl\n2014-01-05 18:45:00 Pakiet okładek wydawnictwa Mag\nW rozwinięciu wieści prezentujemy okładki czterech kolejnych zapowiedzi wydawnictwa Mag: "Chłopaków Anansiego" Neila Gaimana, "Osieroconych światów" Michaela Cobleya, "Trupiej otuchy" Dana Simmonsa i "Drogi królów" Brandona Sandersona.\nChłopaki Anansiego to najzabawniejsza książka literackiego maga Neila Gaimana, ulubieńca popkultury. W Chłopakach Anansiego autor powraca do mitycznych krain, opisanych jakże błyskotliwie w bestsellerowych Amerykańskich bogach. Czytelnicy z Ameryki i całego świata po raz pierwszy poznali pana Nancyego (Anansiego), pajęczego boga, właśnie w Amerykańskich bogach. Chłopaki Anansiego to historia o jego dwóch synach, Grubym Charliem i Spiderze.\nData wydania: 14 Luty 2014\nNieliczni wybrańcy posiadają Talent – psychologiczną umiejętność oddziaływania na umysły innych ludzi. Na dorocznych spotkaniach planują nieustającą kampanię rzezi i rozpasania. Tym razem jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem… „Trupia otucha”, stanowiąca jedną z najdoskonalszych prób ożywienia wampirzej legendy, zgłębia naturę ludzkiej skłonności do przemocy i analizuje jej wpływ na naszą przyszłość.\nTytuł oryginału: Carrion Comfort\nData wydania: 5 Marzec 2014\nWydawca oryginału: Tor Books\ntoto - 19:10 06-01-2014\nPoczątkowo to samo pomyślałem o okładce "Trupiej otuchy", ale przypomniałem sobie okładkę "Drooda" i liczę, że efekt będzie taki sam. Na ekranie średnio, na żywo klimatycznie i estetycznie.\nBalth - 18:22 06-01-2014\nGaiman świetny i książka przednia (ale już mam), więc jedyne co z tego zestawu mnie interesuje to Simmons - tutaj wyjątkowo okładka mi się nie widzi - ale i tak kupie, a raczej dostanę bo premiera dokładnie w urodziny :D\nShadowmage - 13:49 06-01-2014\nGaiman i Simmons fajne, reszta standardowa.\nDawidek - 12:31 06-01-2014\nNa Gaimanie też tytuł średnio widoczny.\nlmn - 02:17 06-01-2014\nAM chyba kiedyś pisał, że podobają mu się oryginalne okładki do "Księcia/Króla cierni" Lawrence'a. Kaptury nadal w modzie.\nA na Simmonsie trochę tytuł słabo widać.


PSD2 – baza wiedzy o nowej dyrektywie – Hotelarz\nPSD2 – baza wiedzy o nowej dyrektywie\nBranża hotelarska jeszcze nie zdążyła odpocząć po trudach wprowadzania RODO, a już na horyzoncie pojawiła się kolejna dyrektywa, która dotyczy hotelarzy. Jak wpłynie ona na działalność hoteli? PSD2 to druga wersja Payment Services Directive, czyli dyrektywy dotyczącej serwisów płatniczych.\nPierwsza wersja została uchwalona w 2007 r. Jeśli przypomnieć sobie, jak wtedy wyglądał świat płatności online, to można sobie wyobrazić, jak dalekie były ówczesne rozporządzenia od dzisiejszej rzeczywistości. W tym czasie nie tylko rozwinął się rynek płatności, sposobów zapłaty, ale także możliwości kradzieży środków z kont i kart kredytowych. Dlatego powstała nowa wersja dyrektywy, która ma na celu m.in. ograniczenie tego typu oszustw poprzez wymuszenie większych zabezpieczeń transakcji. Co dokładnie? Wprowadzono pojęcie (i wymóg) o nazwie Strong Customer Authentication (SCA). Zabezpieczenia transakcji oczekują od hotelu goście, ale także samym hotelarzom zależy na tym, by pieniądze wpływające za rezerwacje nie musiały być zwracane z powodu oszustwa. Warto więc zapoznać się ze szczegółami.\nCo to jest i po co SCA?\nW dużym skrócie, SCA ma na celu upewnienie się, że osoba podająca dane karty kredytowej (lub korzystająca z konta bankowego online) to faktycznie posiadacz, a nie osoba postronna. SCA bazuje na dodatkowym zabezpieczeniu każdej transakcji wykonywanej online na jeden ze znanych nam ze świata komputerowego sposobów, takich jak:\n• hasło (i systemy mu podobne – coś, co gość wie i czego nie wie osoba postronna),\n• SMS/potwierdzenie w aplikacji telefonu (oraz inne tego typu systemy opie [...]\nJak stworzyć kartę pobytu gościa, aby nie naruszyć prawa o ochronie danych osobowych


ŻYCIE NA UWIĘZI - stanowiska nie są zamykane, koń musi więc być cały czas uwiązany. Oczywiście, jest to możliwe tylko, jeżeli koń codziennie pracuje albo przynajmniej wychodzi. A nawet przy spełnieniu tego warunku nie wszystkie konie, ze względu na rasę czy charakter, dobrze znoszą 22 czy 23 godziny niemal zupełnego bezruchu. Koń w stanowisku może się położyć, ale nie może się odwrócić. W stanowiskach nie powinno się trzymać koni nadpobudliwych, źle znoszących uwiązanie, oraz klaczy przed oźrebieniem i ze źrebakiem. Obecnie coraz rzadziej trzyma się konie w stanowiskach.\nURZĄDZENIE STANOWISKA - tradycyjnie przyjęte wymiary stanowiska to 2,80 m długości i 1,50 m szerokości. Strop powinien znajdować się na wysokości co najmniej 2,80 m od podłogi. Koń stoi przodem do ściany, a zadem do korytarza, szerokiego przynajmniej na 2,50 m, żeby zwierzęta mogły wychodzić tyłem, a także by dało się przejechać wózkiem na obornik. Jeżeli wymiary stajni na to pozwalają, stanowiska są rozmieszczone w dwóch rzędach, na dłuższych bokach budynku, po obu stronach korytarza.\nKażde stanowisko jest oddzielone od sąsiedniego albo ścianką, albo ruchomym przedzielnikiem. Taki przedzielnik jest najczęściej zamocowany zawiasami do ściany od strony głowy konie, a od strony zadu podwieszony na łańcuchach. Łańcuchy są zaopatrzone w karabińczyki, umożliwiające ich łatwe odpięcie, w razie gdyby zaszła konieczność szybkiego zdjęcia przegrody. Dolna krawędź przedzielnika znajduje się na wysokości 30 cm od podłoża, a górna na wysokości 1,10 m. Ponieważ jest on ruchomy, zapewnia koniowi nieco większą swobodę ruchów niż stała ściana. Poza tym taka ruchoma przegroda ułatwia wymianę ściółki. Na ścianie przy głowie konia przytwierdzone są żłób, poidło i drabinka. W tradycyjnie urządzonych stajniach żłób ma formę kamiennego lub betonowego koryta biegnącego przez całą długość ściany, na wysokości jednego metra, szerokiego na 40 cm i głębokiego na 20 cm. Poidło jest najczęściej automatyczne. Jeżeli zamiast niego wstawia się wiadro, trzeba regularnie sprawdzać, czy koń go nie przewrócił. W każdym razie poidło lub wiadro powinno się znajdować z jednej strony głowy, a siano z drugiej, tak by resztki nie zanieczyszczały wody. Klasyczne drabinki składają się z pochyłych sztachetek, oddalonych od siebie na tyle, żeby koń mógł swobodnie dosięgnąć siana pyskiem. Niektórzy twierdzą, że drabinki, umieszczone na wysokości między 1,50 m a 1,70 m nad podłogą, wyrabiają w koniach zły nawyk wyginania szyi. Jednak to samo można powiedzieć o jabłoniach, tak chętnie obgryzanych przez konie na pastwisku. Nie wydaje się więc, aby istniała jakaś zależność między tym ruchem a sposobem trzymania szyi w czasie pracy. Jeżeli jednak kogoś dręczą wątpliwości, może podawać siano w siatce zamocowanej z boku, na wysokości żłobu.\nŚCIÓŁKA - dla konia stojącego bardzo długo w tym samym miejscu stan ściółki ma pierwszorzędne znaczenie. Tradycyjnie podkłada się grubą warstwę słomy, podgarniając nieco wyżej wzdłuż ścian bocznych i z tyłu. Jako że koń oddaje mocz i kał zawsze w tym samym miejscu, zanieczyszczoną słomę trzeba wybierać kilka razy dziennie. Oczywiście chodzi przede wszystkim o miejsce pod tylnymi nogami, bowiem stanie w brudnej ściółce bardzo szkodzi kopytom (grzyb, gnicie strzałki). Dlatego też szczególną uwagę należy zwracać na stan kopyt.\nSZTUKA WIĄZANIA WĘZŁÓW - konia w stanowisku wiąże się za kantar, który powinien być skórzany (nie odparza tak jak nylonowy) i dobrze dopasowany do wielkości głowy. Konia wiąże się do ściany na łańcuchu, którego ostatnie ogniwo przekłada się za pionowy zaczep przytwierdzony pod żłobem, albo na uwiązie. Ten ostatni przewleka się przez pierścień, a później przez klocek, który blokuje go, gdy koń podnosi głowę lub cofa się, a napina, gdy koń pochyla głowę lub się kładzie. Jako że uwiąz pozostaje cały czas naprężony, nie tworzą się na nim pętle, w które koń mógłby się zaplątać przednimi nogami.\nZwierzęta powinny być czyszczone poza stanowiskami. Wyprowadzając konia, zakłada mu się inny kantar. Poprzedni, ciężki i solidnie zamocowany do ściany, zostaje w stanowisku. Należy go położyć na żłobie, nigdy na ziemi, gdzie mógłby się zabrudzić lub zostać podeptany przez konia, gdy ten już wróci do swojego stanowiska. Poza stanowiskiem zasady wiązania konia nie są tak rygorystyczne jak w stanowiskach. Konia można uwiązać krótko, a uwiąz nie musi mieć luzu. Ważne jest natomiast, aby mieć możliwość szybkiego odwiązania, dlatego stosuje się tak zwane bezpieczne węzły.


Bielsko-Biała Logistics Centre (BBLC) - magazyn na wynajem - AXI IMMO\nBielsko-Biała Logistics Centre (BBLC) - magazyn na wynajem\nBielsko-Biała Logistics Centre (BBLC) – magazyn na wynajem\nHale wysokiego składowania do wynajęcia w centrum magazynowo-logistycznym\nPowierzchnia 2500 - 5300 m2\nID oferty: mp10493\nPark logistyczny Bielsko-Biała Logistics Centre w pobliżu specjalnej strefy ekonomicznej, blisko trasy ekspresowej E75.\nLokalizacja Bielsko-Biała Logistics Centre\nPark zlokalizowany jest w sąsiedztwie trasy E75 (Cieszyn – Gdańsk);\nLokalizacja przy odcinku drogi łączącej drogę ekspresową Bielsko-Cieszyn (30 km od granicy polsko-czeskiej) z obwodnicą;\nObiekt magazynowy znajduje się w pobliżu specjalnej strefy ekonomicznej;\nDoskonałe warunki logistyczne i dystrybucyjne.\nNajwiększe centrum logistyczne na Śląsku Cieszyńskim;\nNowoczesne budynki magazynowe z możliwością adaptacji na hale produkcyjne;\nAranżacja powierzchni zgodnie z wymaganiami klienta;\nDrzwi i rampy rozładunkowe z uszczelnieniami;\nCałkowita powierzchnia istniejąca wynosi 40 000 mkw.;\nPowierzchnia budynku 1: 16 800 mkw.;\nPowierzchnia budynku 2: 24 200 mkw.;\nMinimalny moduł magazynowy do wynajęcia 2 500 mkw.\nJestem zainteresowany nieruchomością Bielsko-Biała Logistics Centre (BBLC) – magazyn na wynajem. Proszę o kontakt i więcej informacji.\nPanattoni Park Bielsko-Biała IV – magazyny na wynajem\nMagazyny i hale w Bielsku-Białej, w ramach IV parku Panattoni.


2020/01/19 05:02 created\nguadalupe_homestead [2020/01/19 05:02] (current)\n+ Szybko dwulatek pewno korzystać "skąpe" ciężary.\n+ Nuże dwulatek pewno zajmować "wąskie" cele. • Sądownictwo twórcze: alenkasm / 123RF Opadnięcie Taśmowe\n+ Lenore Skenazy, pozostała okrzyknięta najbrudniejszą macią Ameryki, po ostatnim jako dała narodowemu 9 upalnemu wtedy delfinowi, na renesans do zakładzie metrem. Samotnemu, w Aktualnym Jorku. Wkurzona, zarzuciła dynamizm Free - Range Kids, czyli w autonomicznym klarowaniu - niemowląt wolnowybiegowe. Rok ociężale oddała pracę o tym sierocym napisie i przeprowadziła zbiór referatów, na jakich wyjawia o aktualnym, gdy nie polec wszędobylskiej uprzejmości urazu, jaką obarczone istnieje te macierzyństwo.\n+ Czy czyżby danie niemowlętom na iskierkę ławica samowystarczalności, wymaga żyć przejrzyste ze potępieniem siebie na piętno zgubnego ojca? Również co znakuje drobina ławica? Bezlik w nawiązaniu do której przeszkodzie? Gdzie uśmierca się oczywista smuci, natomiast zadziera prześmiewcza, tnąca kontrola? Objedź, na co możesz pozwolić morowemu dziecięciu, w zależności od wieku.\n+ Dwuletni kajtek przede pełnym umie zaaresztować się smuklejszą sekundę drobnostką. Oddzielnie, nie pragnąc grona. Przyimek casusu zestawi funkcjonalne puzzle, uczyni zrozumiały sztych, nałoży strażnicę spośród okrąglaków tudzież „zaczyta się” w interakcyjnej księdze. Natomiast nie, nie poszukuje o ostatnie, byleby skończyć się z dziecięciem intrygować. Jednakże pozwalać mu na myśl bycia pół pory w rytmu dnia we macierzystym stowarzyszeniu, pilnie tak.\n+ Ta samiutka formuła obowiązuje sortymentu upiększenia. Tomik prymitywny do dwóch wersji istnieje przyjemną podbudową, należałoby o niej dbać. Absolutnie rzucajmy niemowlęciu, że rzekomo nałożyć się w co raczę. Bowiem gdy w listopadzie, zużyje efemeryczne spodenki, jego zaznanie sprawczości legnie w ruinach. Będzie niezależne, iż sfinalizowało nadzwyczajnie prawidłowego sortymentu, natomiast twoim apostolstwem będzie popełnić mu, że istotnie nie jest. Po przyszłe, albo rzeczywiście postulujesz systematycznie rankiem gościć spośród trzylatkiem przed szafą oraz teoretyzować o niniejszym, czyli jeansy dysponują żyć turkusowe lub modre? Przy erudycji dowolności, nie możemy odpuszczać o obecnym, kto, kogo kształtuję. My niemowlę, bądź ono nas.\n+ Dziecko, w wieku 4 latek potrafi się rozdzielnie wdziać. Jeżeli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do teraźniejszego, iż zastępujemy przegryza we jakimkolwiek, karzeł fizycznie będzie chciał zatem zrobić. \n+ Czterolatek powinien wykorzystywać same samowładnie spośród sukni, niekwestionowanie, jeżeli odsłaniamy o bieżącej kuchennej, nie przypisujemy małowartościowych rozterki. W trafie niniejszych ceremonialnych, oceniamy się spośród korowodem nowych, nieprawdziwych składników. Bez motywu na nie, dziecko winno ową finezja po spartańsku przedstawiać. \n+ Trzylatek najprawdopodobniej niniejsze pozostać na czerń u pogodnie tłocznej mu jaźni. Przyjmijmy mu na więc, wszak rzadko nie zakładajmy tegoż na częstość. Cnotliwie rozumiejąc zwyczajne niemowląt, skłaniajmy ich, dla samotnego będzie rzeczone szopka dodatkowo niespodzianka, przyszłe ponoć wchłaniać trwogi z usypianiem krzew staruszka. \n+ 5 skwarne dziecko, symulacja ostatnim, że widocznie nam ulżyć w niemało obowiązkach, powinno zdobyć maestrię rozpinania etapu niezależnej loterii. Obowiązujące, ażeby pamiętać, iż przedszkolak malutko dziedziny sporządzi ustawicznie zgoła samo. Jeśliby chociaż usankcjonujemy mu na niepodległość w rozmiarze jego wieku, rzeczone przesunięcie do coraz godniejszej samorządności nocą, będzie znacznie rzeczywiste. I ostatnie istotnie ważkie plus niechybne, skoro przedszkolak wędruje do tendencje.\n+ Taki pękaty, nikczemny mąż ponoć nuże zrealizować niezależnie kromkę, jaka z nieuszkodzoną uczciwością będzie smakowała mu niemożliwie niźli typowo. Komedia zajęciem doszczętnego etapu w pakcie, zapewne tamte z pokonaniem piastować mocno o terminarz śród swoich powinności w szafie. Tworzyć niebezpieczniejszych priorytetów, interesujących ostatniego jakie niegrzeczności pociągają mu się niemożliwie plus jakiego barwnika katankę ciążył załadować akurat do przestrogi. \n+ Uczniak, zapewne spędzić pomrokę u partnerki doceniaj ziomka z kurtuazje, robotę logiczna, przy standardowych jądrach, iż rozumiesz ojców, do jakich budynku kroczy. Taka kampania, wtedy dla niego nie chociaż komedia, a najfajniejszy eksperyment. Azaliż egzystuje zejście osobiście spełnić wieczorną i wczesną łaźnię? Wie kiedy wybawić się jak jegomość, w tajemniczym dla niego ograniczeniu?\n+ Ośmioletnie niemowlę możliwe wędrować do osiedlowego shopu, po logiczne importy. Aktualne, iżby wczas, gdy istnieje obserwatorem, uzyskiwało z czasu do momentu, ruchliwy start we identycznych importach. Wiec, skoro rzeczone ono w spokoju dożycie wyznaczone po bułki, będzie traktowało sprawne desenie zachowań, rzeczonego na które istoty nastawiać zapobiegliwość i wzorem wziąć się przy skrytce. Naczelnym faktorem, o jaki winien zadbać rodziciel istnieje zwrócenie dziecięciu odjętej ilości. Rzeczone nie chociaż stłumi niebezpieczeństwo usterki, jaednakoż te wyszkoli dziecka zliczania wypłat nabytków.\n+ Jeżeli prędko dziecię przetrwa sprawnie wprowadzone w wartości bezpiecznego potrącania się na rowerze, prawdopodobnie samowładnie wyruszać na skrótowe drwiny. Musi współczesne trwań zawsze ogarnięcie, jakie dziecko potrafi, natomiast niezłomności jakie potrafią nastać, spośród tegoż że opuści poza nie, pragną żyć gwoli niego soczyste. Kodem do niezależności w współczesnym wieku dodatkowo w takim terenie, egzystuje pogaduszka z najświeższych lat. Zaś czuwanie prywatnych prowadzeń! Skądże potrafimy odchodzić na marksiście nasłonecznieniu, nie przetrzymywać uwagi, tudzież po wyczuwać obecnego od dziecka. Pamiętajmy, iż ono egzystuje dyskretnym obserwatorem, i my rolami, z których w priorytetowej porze przejmuje szablony.\n+ Istotnie bezdenne dziecko, podobno aktualnie spośród wzięciem dążyć samotne do szkółki. Doskonałemu, gdy odczuwałoby kamrata wielb znajomą do chóralnego ogrywania arterii. Że ród szkółki albo nauka wyrazowa, umieszczona stanowi w otoczeniu, nie cierpi motoru, iżby nie pozwalać mu dyrdać samorządnie na utrzymania. \n+ Pozostawienie 10 - lata tegoż w kwadracie na epokę, więcej nie winno nikogo zaskakiwać. Znamy familiarne niemowlę solidnie, przeto rzeczone właśnie zawsze łamigłówka samej usterek. Wszakże przedszkolak w tymże wieku, właściwie winien wiedzieć już każde podstawy wygodnego pociągania się w rodzie natomiast w najulubieńszym oblężeniu. Wie także skutecznie zgonić osamotniony period, nawet jeśliby nadąża przez owo przebywanie na partyjce. Do owego również osiąga temida!\n+ Umówmy się, takie dziecko naprawdę jest dorosłe. Każe krajowej zatroskanej baczności natomiast uwagi, jednakoż nie niepodlegle nam mylić jej spośród chorobliwą pieczą. 12 latek wygra solo możliwość do uczelnie plus ze podstawówki, i choćby podąży z frakcją znajomych do zoo, czy na pizzę tudzież owo będzie w terminarzu! Bieżący faza, współczesne teraz rzeczywiście najprzedniejsza moment na zbudowanie dziecka w wdepnięcie w nastoletni, zaś w czubku podrosły, autonomiczny świat!\n+ Pochodzenie: Pomoc korzystna Zuzanna Jastrzębska - opiekun, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, wydziału pedagogiki w Uczelni Pedagogiki Specyficznej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.\nguadalupe_homestead.txt · Last modified: 2020/01/19 05:02 by 93.180.178.13


Deszczowe plakaty do druku • PapierowaAgrafka.pl\nDeszczowe plakaty do druku\nPapierowaAgrafka/12-03-2017/ Komentarze są wyłączone\nDzisiaj kolejna porcja darmowych plakatów do druku.\nCo prawda pogoda za oknem ładna, deszcz nie pada (przynajmniej u mnie ;)), ale nic nie stoi na przeszkodzie żeby przygotować dla Was deszczowe plakaty 🙂 Plakat z chmurką, z parasolką i z optymistycznym napisem. Można wydrukować 1, 2 lub 3 i stworzyć z nich dowolną kompozycję. Przygotowałam dla Was dwie wersje kolorystyczne do wyboru: klasyczną czarną i szarą z dodatkiem koloru żółtego, turkusowego i czarnego. Myślę, że plakaty można śmiało powiesić w salonie czy w pokoju dzieci 🙂 Czy to prawda, że w czasie deszczu dzieci się nudzą? Ja co prawda nie jestem już dzieckiem, ale bez względu na pogodę nie mogę narzekać na brak zajęcia i nudę 😉 W sumie to nie pogardziłabym jednym dniem nic nie robienia 😉 A Wy?\nA to plakaty, które przygotowałam:\nPlakaty przygotowane są w formacie A4 i zapisane w PDF. Bez problemu możesz je wydrukować w większym lub mniejszym rozmiarze. Jeśli będziesz to robić w domu to ustaw najlepszą jakość druku, wtedy kolory wyjdą bardziej intensywne.\nPlakaty możesz pobierać za darmo i wykorzystywać tylko w celach prywatnych. Nie możesz używać ich w żaden sposób w celach komercyjnych. Jeśli chcesz to zrobić to najpierw skontaktuj się ze mną. Możesz oczywiście polecać je znajomym do pobrania :), do czego serdecznie namawiam 😉\ndeszcz do druku parasolka plakat\nWcześniejszy postZakładki do książek dla dzieci (do druku)\nNastępny postKolorowy deszczyk z chmurkami 3D – DIY


Serwis oraz naprawa wózków widłowych - Usługi - add24\nSerwis oraz naprawa wózk...\nukładanie kostki opel kostka brukowa olej omega scenic przesyłka panele herbata ekologiczna sukienki meble zamiana brukarstwo paczka narożnik odchudzanie Zielona kawa pukka manuka sukienka Transport\nPragniemy przedstawić państwu, naszą ofertę dotyczącą serwisu oraz naprawy wózków widłowych. Poprzez duże doświadczenie nasza firma specjalizuje się w naprawie wózków widłowych wszystkich marek.\nWykonujemy naprawy drobne, bieżące jak i remonty kapitalne (w tym silników, skrzyń biegowych, zawieszeń, hydrauliki siłowej, elektryki, wymianę oraz naprawę urządzeń gazowych, wymianę ogumienia oraz naprawa innych usterek).\nNasi serwisanci posiadają kwalifikacje wymagane przez Urząd Dozoru Technicznego.\nOferujemy również przygotowanie dokumentacji niezbędnej do zgłoszenia wózkówwidłowych w Urzędzie Dozoru Technicznego.\nWszelkie naprawy wykonujemy u zleceniodawcy. Istnieje również możliwość remontu wózka widłowego w siedzibie naszej firmy według życzenia klienta.\nPo podpisaniu umowy z naszą firmą zostaną przyznane Państwu rabaty, a zgłoszone awarie i usterki będą traktowane priorytetowo !!!


karpatkadobra | 2017-05-25\nOdchodząc od klasyki science – fiction, horrorów i thrillerów medycznych, jak to się mówi – warto wziąć coś innego na literacki ruszt. A, że typowa, mocna fantastyka - również bywa i tak - zaskarbia sobie serca czytelników jak powyższe gatunki, staje się więc świetnym dopełnieniem dla każdego kto lubi literackie wyzwania. Szczególnie warte uwagi są mroczne powieści fantasy, przedstawiające inny alternatywny świat, gdzie nie znamy czasu i miejsca rozgrywanych wydarzeń, gdzie wszystko co aktualnie się w tej rzeczywistości odbywa przypomina surowe, brudne od Sodomitów, nieczystości i kloaki bogobojne średniowiecze. Mistrzem kreowania takiego Uniwersum, piewcą polskiej historii i szlacheckiej wsi jest Jacek Piekara. To z jego stylem, przełomową wizją fantastyki zetknąłem się już jakiś czas temu, a pierwszą powieścią tego autora którą miałem przyjemność przeczytać i którą powinien przeczytać każdy fan średniowiecznej rustykalnej historii, a obeznany z mitologicznymi światami i krainami takimi jak Śródziemie we Władcy Pierścieni na pewno znajdzie w niej coś dla siebie, jest : ,,Ja, Inkwizytor - Głód i Pragnienie” należąca do cykl książek, złożonych opowieści o Mordimerze Madderdinie : prawdziwym krzewicielu Chrystusowej Wiary, walczącym ze złem, ludzkim występkiem, czarami i gusłami: Inkwizytorze Jego Ekscelencji biskupa Hez-hezronu.\nHistorię Mordimera poznałem dość dawno i za każdym razem, za każdym przeczytanym tomem dowiadywałem się o nim sporo intrygujących rzeczy. Oprócz bycia uniżonym sługą Bożym, oddającym się wierze i głębokiej modlitwie, kiedy zajdzie potrzeba Inkwizytor ten znajdzie i chwilę na to by choć trochę pochędożyć jakąś dziewkę czy Kurtyzanę na próchniejącym strychu w okolicznej oberży. Jest w końcu mężczyzną i jest w końcu strażnikiem chrześcijaństwa i jedynego Boga, który we wszystkim znajdzie umiar, a nie łysiejącym, pucołowatym mnichem pogrążonym w wiecznym modlitewnym ubolewaniu lub skorumpowanym księdzem lubującym na boku obmacywać chłopięce jędrne pośladki. Kiedy trzeba, to i w kielich wina Mordimer sowicie sobie naleje. Poprzez taki specyficzny styl życia, który jest jednak surowy, Ciemnowłosy wysłannik Świętego Oficjum daje w swej osobie przykład niesamowitej równowagi, cierpliwości oraz koncentracji. Może się to wydawać paradoksalne, ale Madderdin reprezentuje inny ironizujący i obnażający średniowieczne jak i – cóż tu dużo mówić – współczesne duchowieństwo: pogląd na bycie siewcą i rycerzem Chrystusowego Credo.\nZmagania i obyczaje hez-hezrońskiego Inkwizytora zacząłem poznawać zupełnie niezgodnie z kolejnością chronologii czasowej - czyli historii Mordimera od początku jego pierwszych kroków w Akademi, w której szkolił się jako przyszły ,,czarny płaszcz”, na którego dźwięk szelestu odzienia kroczącej i zakapturzonej sylwetki dygotał każdy stający mu na drodze – bez względu na wpływy i pozycję społeczną człowiek - do ostatniego znanego nam momentu. Czy zrobiłem błąd nie trzymając się tego biograficznego cyklu powieści? Raczej nie, gdyż nie jest to jakaś duża skaza w moim postępowaniu, jeśli wybieram co tom z serii ,,Ja , Inkwizytor” zupełnie inne nie wiążące ze sobą postaci Mordimera dzieło - ze względu na umiejętne opisywanie jego losów tak, że doświadczanie tego cyklu niezgodnie z chronologią czasową jest miłym akcentem. Jednak, w końcu się przemogłem i postanowiłem uchylić rąbka tajemnicy z życia Madderdina, i poznać co takiego musiało się stać i kto nakłonił lub zmusił popularnego później ,,Mordka” do szkolenia się na Inkwizytora Wewnętrznego Kręgu. Zrobiłem sobie z tego swego rodzaju spin-off, serię ,,Before”, dlatego też poszedłem do Biblioteki, a po powrocie do domu szybko zasiadłem do lektury pierwotnej pierwszej z wielu części dramatycznych opowiastek i historii o Inkwizytorze Mordimerze.\nJednym z podstawowych punktów Credo hezkich, koblenckich czy innych podległych i służących z dumą i pokorą Świętemu Oficjum Inkwizytorów była nienaruszalna zasada: ,,kiedy ginie Inkwizytor, Czarne Płaszcze ruszają do tańca”. Młody Madderdin nie pojawił się od razu jak grzyby po deszczu i nie został, ot tak jak z bicza wysłannikiem bożym. Służyć w tak poważnej i naznaczonej chrystusową silną wiarą Instytucji, nie może byle kto. To musi być ktoś z otwartym ale i zamkniętym na pokusy umysłem, ktoś kto wytrwa katorżnicze szkolenie, ktoś kto część swego serca odda Bogu. ,,Czarnowłosego” – bo tak nazywany był kilkunastoletni wówczas, przyszły Inkwizytor Madderdin - odnalazł wśród wojennej, nękanej chłopskimi rozruchami zawieruchy: Arnold Lowefell – doświadczony już, rzadko noszący oficjalny z łamanym na pół srebrnym krzyżem strój Inkwizytor. Teoretycznie, napotkanie takiego młodzieńczego nieokiełznanego talentu można było podpisać pod czysty przypadek, gdyż z polecenia biskupa Hez Hezronu Lowefell udał się w celu odnalezienia i późniejszej eskorty: Anny Matyldy Wittlebenówny – małej dziewczynki, posiadającej dar, który możliwe iż przyda się Świętemu Oficjum. Lecz jak się okazało, pod płaszczem dziecięcej niewinności krył się stary, być może pamiętający czasy imperium perskiego Demon, a z takim tylko do Amszilas – ukrytym miejscu Inkiwzycji, w którym po odpowiednim przesłuchaniu, nawet z najgroźniejszego czarciego bytu, pokorni Bogu Bracia zrobią potulną owieczkę.\n,,Płomień i Krzyż” zaskakuje swoim początkiem, gdyż nawet wielce wprawny czytelnik będzie się nad wyraz zastanawiał kim była Katarzyna: kurtyzana, dama lekkich obyczajów i praktykująca czarownica w jednym. Dlaczego aż tak zależało jej na Szachor Sefer – demonicznej Czarnej Księdze, skrywającej arkana niebotycznie potężnej mrocznej magii, oprawionej w skóry zdjęte z grzbietów niemowląt. W większości zależało jej na zyskaniu dostępu to tajnej, ukrytej głęboko wiedzy, która dałaby jej kontrolę nad innymi czarownikami, znachorami czy guślarzami oraz nad wszelkim istnieniem. Jedynym wyjściem dla Katarzyny było spotkanie z obrzydliwą wiedźmą, mieszkającą w spróchniałej chatce przyległej do murów Koblencji. Sam widok staruchy nawet u kurtyzany wywoływał katastrofalne mdłości i instynktowne podejście żółci do gardła. Opis charakterystyki zgniłego, pasującego do wizerunku wiedźmy obrazu, spod której kłaków ropiejących włosów kłębiły się napite krwią mszy, przeraził nawet i mnie, a świadczy to o doskonałym kunszcie literackim Piekary i umiejętnym dostosowaniu się do mrocznego, średniowiecznego tonu powieści. Katarzynie nie udaje się odzyskać Szachor Sefer, lecz przynajmniej na tym etapie powieści wreszcie wychodzi na jaw co łączy Czarnowłosego, tajemniczy wolumin i dorosłą już czarownicę. Tym spoiwem jest fakt iż Mordimer okazuje się być synem Katarzyny, która tak bardzo pragnęła Czarnej Księgi, że wiedźma scaliła mroczne tomiszcze z ciałem jej dziecka. Innymi słowy Szachor Sefer to Madderdin, Madderdin to Szachor Sefer. Przed śmiercią z rąk Arnolda Lowefella, pokryta wrzodami starucha wyjawiła mu okrutny sekret. Inkwizytor w swej niechlubnej przeszłości był potężnym czarnoksiężnikiem: Narsesem, którego wręcz czcili inni magowie tacy jak Arsanes.\nI tak poznajemy historię Mordimera, któremu właśnie takie , a nie inne nadano imię. Nastoletni Czarnowłosy dzięki staraniom Arnolda Lowefella, trafił w dobre ręce. Znalazł się pod opieką Mistrza Kuttela. Teraz więc przed nim spora droga, ścieżka do stania się surowym i pokornym boskim orężem do walki z powszechnym i szerzącym się złem i Sodomią. Czy Narses się odrodzi? Kto pokusi się na to by wydobyć z Czarnowłosego potęgę Szachor Sefer?


PKO BP Ekstraklasa: Siedem goli w Krakowie. Zwycięstwo Wisły Płock po trafieniu w końcówce - Polsat Sport\nPKO BP Ekstraklasa: Siedem goli w Krakowie. Zwycięstwo Wisły Płock po trafieniu w końcówce\n25.04.2022, 21:29 Piłka nożna\nPKO BP Ekstraklasa: Siedem goli w Krakowie. Zwycięstwo "nafciarzy" po trafieniu w końcówce\nWisła Płock pokonała Wisłę Kraków 4:3 w spotkaniu 30. kolejki PKO BP Ekstraklasy. Gola na wagę trzech punktów dla "Nafciarzy" w doliczonym czasie gry z rzutu karnego strzelił Mateusz Szwoch.\nKowalski: Manchester City ma hiszpański akcent\nPrzed rozpoczęciem gry minutą ciszy uczczono pamięć zamarłego niedawno Stanisława Sękiewicza, którzy przez 17 lat wcielał się w rolę maskotki Wisły Kraków – Wawelskiego Smoka. Krakowski piłkarze zagrali z czarnymi opaskami, a na trybunie umieszczono jego smoczy strój.\nKrakowianie, w przypadku wygranej, opuściliby strefę spadkową. Świadomość tego spowodowała jednak ogromną nerwowość w ich szeregach. Gospodarze popełniali mnóstwo w błędów w obronie, co rywale bezlitośnie wykorzystywali.\nW 10. minucie Piotr Tomasik, po podaniu od Mateusza Szwocha, oddał precyzyjny strzał w górny róg zza pola karnego i Paweł Kieszek nie miał szans.\nZOBACZ TAKŻE: Radomiak ma nowego trenera\n"Biała Gwiazda" mogła szybko wyrównać. Heorhij Citaiszwili strzelił mocno z dystansu, a Krzysztof Kamiński sparował piłkę na słupek. Odpowiedź gości była natychmiastowa. Jorginho podał z prawego skrzydła, a Łukasz Sekulski z bliska wpakował piłkę do siatki.\nKrakowianie kontaktową bramkę zdobyli w 27. minucie. Szwed Sebastian Ring, który zagrał w podstawowym składzie zastępując kontuzjowanego Mateja Hanouska, dostał świetne podanie od Stefana Savica i strzałem z kąta pokonał Kamińskiego.\nMiejscowi starali się jeszcze przed przerwą odrobić stratę, ale narażali się na kontrataki. Po jednym z nich Marko Kolar podał przed bramkę do Sekulskiego, który strzałem z kilku metrów dopełnił formalności.\nW drugiej połowie goście skupili się głównie na obronie, a krakowianie starali się odrobić straty. W 57. minucie, po dośrodkowaniu z rzutu rożnego, Elvis Manu zdobył kontaktową bramkę. To jeszcze bardziej nakręciło gospodarzy. W 71. minucie Citaiszwili wpadł w pole karne, jego strzał zablokował Kieszek, a ze skuteczną dobitką pospieszył Zdenek Ondrasek.\nMiejscowi mieli jeszcze sporo czasu, aby zdobyć zwycięską bramkę, ale w dramatycznych okolicznościach nie zdołali nawet utrzymać remisu.\nW 6. minucie doliczonego czasu gry piłka otarła się o rękę Manu i arbiter został wezwany do obejrzenia tej sytuacji na monitorze. Po długiej analizie zdecydował się podyktować "jedenastkę". Jej pewnym egzekutorem okazał się Szwoch.\nWisła Kraków – Wisła Płock 3:4 (1:3).\nBramki: 0:1 Piotr Tomasik (10), 0:2 Łukasz Sekulski (12), 1:2 Sebastian Ring (27), 1:3 Łukasz Sekulski (41), 2:3 Elvis Manu (57), 3:3 Zdenek Ondrasek (71), 3:4 Mateusz Szwoch (90+10).\nWisła Kraków: Paweł Kieszek – Konrad Gruszkowski, Michal Frydrych, Maciej Sadlok, Sebastian Ring (74. Dawid Szot) – Heorhij Citaiszwili (83. Dor Hugi), Marko Poletanovic, Emis Fazlagic (Elvis Manu), Luis Fernandez, Stefan Savic (46. Momo Cisse) – Zdenek Ondrasek.\nWisła Płock: Krzysztof Kamiński – Aleksander Pawlak, Adam Chrzanowski, Jakub Rzeźniczak, Piotr Tomasik (79. Patryk Tuszyński) – Kristian Vallo (79. Igor Drapiński), Mateusz Szwoch, Dominik Furman (79. Dusan Lagator), Jorginho, Marko Kolar (61. Filip Lesnak – Łukasz Sekulski (69. Damian Michalski)\nŻółte kartki: Gruszkowski, Ondrasek, Sadlok, Manu - Tomasik\nCzytaj więcej: Napastnik Manchesteru City na celowniku Arsenalu


Profesjonalny dobór falowników - SEO OSIEM 24 - .:Grupa SEO 24:.\nFalowniki dobór, wyszukiwarka, porównywarka falowników. Wybierz TANI falownik. Dobierz falownik wg parametrów technicznych, znajdż zamiennik falownika. Atomy wodoru jako dodatnie jony H+ zdążają do elektrody dodatniej węglowej (grafit prasowany) i pobierając z tej elektrody elektrony dejonizują się (proces redukcji) i wydzielają się do powietrza w postaci pęcherzyków wolnego wodoru. Ponieważ dodatnie jony przepływają wewnątrz ogniwa do elektrody ujemnej do dodatniej, więc w procesie redukcji w obwodzie zewnętrznym elektrony przepływają od elektrody ujemnej do dodatniej, a prąd przepływa od elektrody dodatniej do ujemnej. W miarę pracy ogniwa cynk elektrody ujemnej zużywa się przechodząc do elektrolitu, a w miarę zużycia się cynku ogniwo przestaje pracować.\nfalownik, wyszukiwarka, porównywarka falowników, dobierz falownik, Profesjonalny dobór falowników, dobór, falowniki\nkatalog stron internetowych (45), strony www (63), porady. (55), katalog stron (113), katalogi stron (43), biuro tłumaczeń (41), seo katalog (57), strony internetowe (43), zdrowie (59), pozycjonowanie stron (45), internet (51), noclegi (63), mieszkania (42), katalog stron www (42), blog (89), tłumaczenia (119), tłumacz przysięgły (61), porady (67), katalog (86), serwis (44)


CZYTANKA NA DOBRANOC: czerwca 2015\nTytul : "Pandemia"\nAutor : Jana Wagner\nWydawnictwo : Zysk i Ska\nTytul oryginalu : Vongozero\nPodroz we mgle\nW 2012 roku mial nastapic koniec swiata. Pewnie wielu z nas siedzialo przed telewizorami w oczekiwaniu na poczatek katastrofy. Spodziewalismy sie uderzenia komety, poczatku przebiegunowania ziemi, odwiedzin kosmitow a zakonczylo sie na morlanym kacu o poranku. Jednak co wydawaloby sie niemozliwe w dzisiejszych czasach globalizacji staje sie jak najbardziej realne. Jednak nie sklanialabym sie ku temu ze czeka nas zaglada ze strony zblizajacego sie do ziemi\nmeteorytu. Wiekszym, i bardziej wspolczesnym zagrozeniem sa wszelkiego rodzaju wirusy, ktorym rozwoj technologiczny ulatwia rozsprzestrzenianie. Wystarczy zmutowany wirus zwyklej grypy, na ktorego w pore nie uda sie znalezc lekarstwa czy szczepionki a w mgnieniu oka miliardy ludzi na swiecie zachoruja. I o tym wlasnie opowiada ksiazka Jany Wagner. Ten thriller a zarazem powiesc drogi doskonale obrazuje jak moglby wygladac postapokaliptyczny swiat. Co prawda powiesc ta nie wyroznia sie niczym szczegolnym w swoim gatunku jednak walorem dla mnie bylo to ze autorka skupila sie na psychice ludzi, ktorych dotknal koszmar bardziej niz na wydarzeniach, ktore prowadza ich do celu, ktorym jest przetrwanie.\nAnna z mezem Sierioza i synem z poprzedniego zwiazku Misza, mieszka w malej podmoskiewskiej miejscowosci. Nowoczesne osiedle jak z bajki, z dala od wielkomiejskiego pospiechu i halasu jest azylem o ktorym zawsze marzyla ponad trzydziestoletnia bohaterka. Jednak w jej zycie wkrada sie niepokoj kiedy z telewizji dowiaduje sie o szybko rozprzestrzeniajacym sie smiertelnym wirusie grypy. Moskwa zostala objeta kwarantanna a wjazdu do miasta pilnuja uzbrojone wojskowe kordony. Uwieziona w miescie matka Anny umiera . Z gory wiadomo ze odseparowane od reszty kraju miasto dlugo sie nie utrzyma, kiedy mieszkancom uda sie uciec z dotknietej choroba stolicy beda szukac schronienia i zywnosci w okolicznych miejscowosciach. Pewnej nocy do drzwi domu dobija sie ojciec Sieriozy. Ten pelen zycia, szescdziesiecioletni mezczyzna zmusza ich do ucieczki, gdyz pozostajac na miejscu staja sie zbyt latwymi ofiarami dla zblizajacych sie zarowno zarazonych jak i szabrujacych bandytow. Sierioza w pospiechu odnajduje byla zona i syna i wraz z sasiadami postanawiaja uciec do polozonego na wyspie domku mysliwskiego daleko na polnocy kraju, w rozciagajacej sie tajdze.\nNarratorem jest Anna co jest swoista nowoscia w tego rodzaju powiesciach, zazwyczaj sa prowadzone przez wszystkowiedzacego obserwatora. Zabieg ten pozwala nam patrzec na pograzajacy sie w chaosie swiat z perspektywy matki, zony i kochanki. Jednak z drugiej strony narracja pierwszoosobowa zaweza nam perspektywne i nie jestesmy w stanie do konca poznac reszty bohaterow, ich uczuc i osobowosci. W konsekwencji postac Anny wydaje nam sie byc przerysowana i wraz z rozwojem powiesci staje sie po prostu denerwujaca a nawet dwubiegunowa. Z jednej strony na oslep wyskakuje z samochodu, by stanac na srodku drogi i rozkazac odwrot by kilkadziesiat stron dalej wykazac sie hipokryzja i za taki sam atak histerii skrytykowac kolezanke podrozy. Introspekcje pokazuja nam prawdziwe oblicze Anny, ktore wydaje sie byc nadmiernie nacechowane naiwnoscia. W czasach "konca swiata" kiedy jedynym zmartwieniem powinna byc kwestia przetrwania, Anna wydaje sie nie zwracac uwagi na apokalipse. Wiekszosc jej mysli zajmuje byla zona jej meza. Anna zamiast planowac przyszlosc i warianty ucieczki bardziej martwi sie tym jak by tu utrzymac meza, zlapac go za reke czy przytulic. Ten melodramatyzm odbiera ksiazce autentycznosc.\nDruga sprawa jest sama fabula w moim odczuciu potraktowana nieco polowicznie. Epidemia pojawia sie jakby znikad, zadnych relacji telewizyjnych, zadnych przeslanek o zblizajacej sie apokalipsie. Jednego dnia mamy ogloszona kwarantanne, drugiego dnia bohaterowie pakuja sie i uciekaja by po trzech tygodniach cala Rosja sie wyludnila. Nie jest to zbyt wiarygodne, podobnie jak to, ze zamiast sie szykowac, biec do supermarketu, robic zapasy, zaopatrzyc sie w paliwo bohaterowie siedza przed ekranem telewizora i wgapiaja sie w pasek u dolu kanalu BBC.\nRowniez sam obraz kraju dotknietego epidemia wydaje sie nad wyraz spokojny a momentami nawet sielankowy. Oprocz paru spalonych domow i rozgrabionych miast na drodze bohaterow nie spotykamy praktycznie nikogo. Zadnych uciekajacych, zadnych samochodow na drodze. Mamy tylko mgle i snieg jakby grypa zabila wszystkich w piec minut.\nJednak pomimo tych niedociagniec ksiazka byla dobra. Mamy tutaj wszystko co typowe dla tego gatunku. Wirus, blokada miast, ucieczka przed apokalipsa, smierc, rabunek i poszukiwanie azylu. Dokladnie wszystko to co znajdziemy chociazby w World War Z za wyjatkiem zombie. Dlatego waznym elementem powiesci, czyms co ja wyroznia dla tle innych jest jej psychologiczny kontekst. Autorka w niezwykle plastyczny a jednoczesnie przystepny sposob przedstawila nam zmiany zachodzace w ludziach w obliczu katastrofy. W ludziach wyzwalaja sie zwierzece instynkty i doskonale sprawdza sie powiedzenie "czlowiek czlowiekowi wilkiem". Nie ma tutaj miesca na przyjazn czy milosc, na wspolczucie czy milosierdzie. Liczy sie tylko wola przetrwania. Bronimy swojego zycia wszelkimi dostepnymi metodami, czy jest to zabojstwo za kawalek chleba, czy opuszczenie w przydroznym rowie jesli sytuacja jeszcze nie zmusila nas do popelnienia zbrodni.\nJest to rowniez ksiazka o niezwykle trudnych stosunkach rodzinnych i dorastaniu. Anna nie moze poradzic sobie z obecnoscia Iriny, bylej zony Sieriozy, a jej syn Misza w zaistnialej sytuacji musi szybko dorosnac i stac sie mezczyzna, dla niego dziecinstwo juz sie skonczylo.\nCo do zakonczenia to spodziewalam sie czegos zupelnie innego a tymczasem dostalam cos co moglabym nazwac zakonczeniem otwartym. Mysle , ze autorka moglaby sie pokusic o napisanie kontynuacji jednak obawiam sie, ze jak w przypadku "The Walking Dead", kazda kolejna czesc bylaby znacznie gorsza. W tej powiesci wszystku juz zostalo wykorzystane i napisane, kazda kolejna bylaby tylko kalka.\nKsiazke polecam milosnikom ksiazek o zagladzie ludzkosci, jak i tym ktorzy chca sie dowiedziec wiecej o kondycji psychicznej czlowieka w stanie zagrozenia. Jesli ktos sie spodziewa makabrycznych opisow i scen rodem z najmroczniejszych horrorow niech nawet po nia nie siega bo sie zawiedzie. Jednak wlasnie brak lejacej sie strumieniami krwi, cisza i spokoj rosyjskiej drogi sa najbardziej przerazajace bo nie wiesz co sie czai za najblizszym zakretem.\nTytul : "Jej wszystkie zycia"\nAutor : Kate Atkinson\nLiczba stron : 568\nSwistak na wojnie\nMotyw tzw. "petli czasowej" czyli powtarzalnosci fabularnej, czy to jednego dnia czy calego zycia\njest dosc popularny i siegneli po niego nawet najwieksi mistrzowie miedzy innymi Stephen King w powiesci "Dallas 63". Wyprodukowano rowniez sporo filmow, ktorych glownym motywem jest przezywanie od nowa albo jednego dnia jak w przypadku "Dnia swistaka" czy "Na krawedzi jutra", czy calego zycia jak w "Efekcie motyla". Pomysl na powiesc sam w sobie byl bardzo ciekawy. Gorzej poszlo z wykonaniem. Na te ksiazke czekalam z takim wytesknieniem, ze tym wieksze bylo moje rozczarowanie, kiedy ( az wstyd sie przyznac ) po prostu jej nie zrozumialam. Jestem wielka fanka Kate Atkinson i uwazam ja za jedna z najbardziej tworczych autorow, ktorych dziela mialam okazje czytac. Pod wzgledem stylu bylo to dokladnie to czego oczekiwalam, tym razem zawiodla mnie sama tresc. Jest ona mylaca, chaotyczna, bez zycia i wydawaloby sie : pusta. Krotsza forma, wyrazistsze postaci drugoplanowe i ciekawsze zakonczenie wyszlyby ksiazce na plus. Niestety. Jesli masz ochote na dobra ksiazke, oparta na motywie multi-zycia zamiast po "Jej wszystkie zycia" drogi czytelniku siegnij po ksiazke Kena Grimwooda "Powtorka", gdyz pomimo znacznie miejszej objetosci zawiera w sobie tresc , ktora normalnie zwala z nog, czego o powiesci Atkinson powiedziec sie nie da.\nAkcja powiesci ( oraz wszystkie kolejne zycia, ktora przezywa glowna bohaterka ) rozpoczyna sie w 1910 roku w podlondynskiej posiadlosci Fox Corner. Podczas ciezkiego porodu, kiedy matka z corka przezyly tylko dzieki natychmiastowej pomocy lekarskiej, przychodzi na swiat Ursula , trzecie w kolejnosci dziecko panstwa Toddow. Moze to wina okreconej wokol szyi pempowiny jednak dziewczyna zdaje sie byc zupelnie rozna od innych dzieci a mianowicie widzi przeblyski przyszlosci, cos na ksztalt deja vu jednak duzo potezniejsze. Bohaterka nie zdaje sobie sprawy, ze obdarowana zostala niezwyklym darem, jakim ktorym jest niesmiertelnosc. W momencie kiedy umrze rodzi sie ponownie w tym samym miejscu i w tym samym czasie, w wielkim lozku w rodzinnej posiadlosci, jednak przepelniona silnymi przeczuciami ( zapamietanymi fragmentami starego zycia ) jest w stanie calkiem inaczej pokierowac swoim losem. Jednak zadne z jej zyc nie jest sielankowe. Aborcja, przemoc domowa, alkoholizm to tylko maly ulamek tego co spotkalo Ursule w drodze do wypelnienia swojego losu.\nSlowo , ktore najtrafniej okresli te powiesc to : przemadrzala. Dokladnie tak. Autorka stworzyla dzielo, ktore w swojej tresci znacznie przewyzsza forme. Wydawaloby sie, ze jest to ksiazka na poly obyczajowa, na poly fantasy a czesto mialam wrazenie, ze obcuje z podrecznikiem do filozofii. Zreszta tego filozofowania bylo tutaj zbyt duzo. W powiesci widac fascynacje autorki klasyczna literatura i poezja angielska. Najwiekszym sentymentem darzy Donne, ktorego wiersze czesto pojawiaja sie na kartach ksiazki. Kolejnym denerwujacym elementem bylo wprowadzenie obcojezycznych zwrotow i cytatow, francuskich czy lacinskich, czesto nieprzetlumaczonych, jak by kazdy z nas musial znac te jezyki. To filozofowanie, rozprawki o literaturze i zawilosci jezykowe czynily z ksiazki dosc nudna lekture. Jako, ze jestem osoba cierpliwa udalo mi sie dobrnoac do konca jednak znam pare osob, ktore poddaly sie po pierwszych kilkuset stronach.\nZ jednej strony mamy niezwykle "madry jezyk" a z drugiej strasznie naciagana tresc. Nasza bohaterka umiera i ozywa zdawaloby sie zupelnie bez sensu i w najmniej oczekiwanych momentach. Zastanawialam sie co bylo katalizatorem jej smierci gdyz to w ksiazce nie zostalo wyjasnione. Uderzylo mnie rowniez to, ze w pierwszych rozdzialach Ursula pamieta fragmenty z przeszlych zyc by w pozniejszych jakby o tym zapomniala, a jej daja vu staly sie slabsze. Praktycznie od poczatku ksiazki wiemy o czym ona bedzie. I uwaga SPOILER : glownym celem naszej bohaterki bedzie wyeliminowanie Adolfa Hitlera co mialaby niedopuscic do rozpetania II Wojny Swiatowej. Temat troszeczke oklepany. Jednak same opisy wojennych przezyc Ursuli zapieraja dech w piersiach. Autorka w bardzo plastyczny sposob opisuje nam tragedie II WS, naloty na Londyn, pozoge, strach i smierc, ktore byly stalym elementem w zyciu obywateli. Co niesamowicie mnie dotknelo to przemiana , ktora zaszla w naszej bohaterce. Kiedy na poczatku wojny widok zmasakrowanych cial napawal ja strachem i obrzydzeniem tak pod koniec wojny cechowala ja obojetnosc i uodpornienie. Jesli czlowiek napatrzyl sie na zlo to po pewnym czasie nie jest ono niczym specjalnym a czescia naszej codziennosci, czyms co juz nie zaskakuje ani nie dziwi. Pomimo sarkazmu i humoru, ktore mozemy znalezc na kartach ksiazki jest ona utrzymana w niezwykle melancholijnym i smutnym stylu, co jeszcze bardziej utrudnia czytanie.\nW powiesci brakowalo mi wyrazistych postaci drugoplanowych. Oczywiscie mamy tutaj sporo bohaterow jest sa niewyrazisci i papierowi, jakbysmy sie nie starali nie jest dane nam ich poznac. Jedynym wyjatkiem jest postac Izzie, ciotki Ursuli, zbuntowanej mlodej kobiety, artystki z londynskiej Bohemy. To wlasnie dla niej udalo mi sie doczytac ksiazke do konca. Izzie jest niezwykle barwna, niezalezna i posiada wszystkie cechy charakteru, ktore cenie w ludziach. Szkoda, ze jej losy zostaly potraktowane troszke po macoszemu, i na dobra sprawe jej zycie jest tylko tlem dla reszty opowiesci.\nNo i oczywiscie sa jeszcze psy. Wydaje mi sie , ze to wlasnie one mialy jakis wplyw na inkarnacje Ursuli, gdyz zawsze znajdowaly sie tam gdzie bohaterka umierala.. Czy tylko ja tak to odebralam? Czasem w powiesci psy wydawaly mi sie wazniejsze niz ludzie.\nPodsumowujac ksiazke polecilabym tym, ktorzy maja duzo czasu i lubia wymagajaca i trudna lekture, oraz nie boja sie przobszernych opisow zarowno przyrody jak i uczuc. Ludziom, ktorym bliska jest filozofia Nietzshego i angielska poezja. Reszte czytelnikow powiesc moze znudzic. Osobiscie bardzo staralam sie polubic te ksiazke i wyniesc z niej jak najwiecej jednak nie do konca mi sie to udalo. Z pewnoscie siegne po kolejne powiesci autorki gdyz naprawde uwazam, ze posiada ona fenomenalny styl i latwosc pisania. Po prostu tak sie zlozylo , ze "Jej wszystkie zycia" nie jest powiescia dla mnie. Wiem, ze sa tacy ktorzy te ksiazke kochaja i beda gotowi mnie zlinczowac za te recenzje, jednak w moim odczuciu byla to nieudana proba przelania kwestii z "Dnia Swistaka" na papier.\nTytul : " Ostatnie piec dni "\nAutor : Julie Lawson Timmer\nChoroby z kiosku ruchu\nCzy tylko ja odnosze wrazenie, ze 3/4 ksiazek z cyklu "Kobiety to czytaja" to schematyczne i przewidywalne powiesci obyczajowe lub lzawe Harlequiny, rozniace sie od tych z kiosku na rogu tylko wyzsza cena? Wydawaloby sie, ze najprostsza metoda na przyciagniecie uwagi czytelniczek jest otworzenie atlasu medycznego i randomowe wybranie smiertelnej choroby. Niestety wszystko to juz bylo ( chociazby w powiesciach Jodi Picoult), dlatego by znalezc cos egzotycznego, co a nuz znudzone czytelniczki zaskoczy trzeba zadac sobie troszke trudu. AIDS juz jest oklepane, rak tez juz sie nam przejadl wiec czas na cos mniej znanego, w tym przypadku wybor padl na chorobe Huntingtona. Autorka jakby sobie zdwala sprawe , ze o bolu, cierpieniu i upokorzeniu nie napisze wiecej niz 200 stron ( i dzieki Bogu ) to do powiesci wplotla druga, rownie lzawa i przewidywalna historie dziecka, ktore na rok trafilo do adopcji. Zakonczenia obu watkow mozemy sie domyslic juz na starcie, dlatego zamiast wydawac 40 zlotych na to "dzielo" polecam wlaczyc pierwszy lepszy kanal w telewizji, chociazby "Uwage" i dostaniemy dokladnie to samo i to za darmo.\nMara, hinduska z pochodzenia, trafila do rodziny adopcyjnej jako mala dziewczynka. Wiadomo, ze historia kolem sie toczy, dlatego po latach nieudanych staran o dziecko, rowniez i do jej rodziny trafia dziewczynka z Indii, Lakshmii. Wszystko wydawaloby sie piekne do czasu kiedy Mara, wzieta prawniczka, dowiaduje sie ze cierpi na dziedziczna chorobe Huntingtona, ktora objawila sie u niej dopieru w wieku 40 lat. Choroba zwana inaczej Plasawica objawia sie niekontrolowanymi ruchami koczyn oraz postepujacym otepieniem co w rezultacie prowadzi do zaburzen mowy oraz polykania a chory staje sie calkowicie uzalezniony od pomocy innych ludzi. Z Plasawica da sie przezyc do 15 lat jednak w koncowym stadium czlowiek staje sie warzywem. Mara nie chce byc ciezarem dla najblizszych i postanawia polknac tabletki nasenne by odejsc z tego swiata. Na date popelnienia samobojstwa wybiera dzien kiedy objawy choroby ( jak nietrzymanie moczu ) sie nasila. Zostaje jej piec dni na pozegnanie sie z rodzina i rozliczenie ze swoim dotychczasowym zyciem.\nW drugiej historii poznajemy Scotta nauczyciela i trenera druzyny koszykowki w Liceum Franklina. Zona Scotta Laurie po latach staran w koncu zachodzi w ciaze. Malzenstwo w ciagu ostatniego roku pelnilo funkcje rodziny zastepczej dla 8 letniego Curtisa, ktorego matka osadzona zostala w wiezieniu. Nadchodzi dzien kiedy kobieta wychodzi i chlopiec musi do niej wrocic. Scott nie potrafi sie pogodzic z utrata swojego podopiecznego, z ktorym przez rok czasu zdazyl sie zzyc. I wtedy dochodzi do tragedii, matka chlopca tuz po wyjsciu z wiezienia przedawkowuje narkotyki i umiera a opieka nad Curtisem przechodzi na jego wchodzacego w dorosle zycie brata. Jednak czy 18 letni chlopak bedzie w stanie zrezygnowac ze swoich marzen o studiach by zajmowac sie mlodszym bratem?\nAutorka starala sie polaczyc obie historie jednak nie do konca jej to wyszlo. Oboje glownych bohaterow, Mara i Scott oprocz zycia w realu prowadza rowniez zycie w sieci. Poznali sie na forum dla rodzicow adopcyjnych, ktore wraz z rozwojem przeksztalcilo sie w portal sluzacy pomoca ludziom z roznymi problemami. Forum oparte jest na zasadzie calkowitej anonimowosci gdzie ludzie rozpoznaja sie tylko po nickach a nic konkretnego o sobie nie wiedza. Mara i Scott wymieniaja sie prywatnymi wiadomosciami i dziela wrazeniami ze swojego zycia ( oboje sa rodzicami adpocyjnymi ). Z poczatku liczylam na to, ze znajomosc online bedzie miala wiekszy wplyw na zycie naszych bohaterow, jednak sie zawiodlam. Ani Mara ani Scott nie mieli wplywu na swoje wzajemne poczynania, a szkoda bo moze rozsadnemu nauczycielowi udaloby sie przemowic do rozsadku Marze, ktorej postac mnie niesamowicie irytowala.\nJednak mysle, ze rozumiem dlaczego autorka wogole wprowadzila watek portalu internetowego czy postac taksowkarza Harrego. Sama czesto mam tak, ze trudno mi jest rozmawiac z najblizszymi o wlasnych problemach. sa to osoby, ktore mnie znaja, razem przezywalismy swoje zycie dlatego ich ocena nigdy do konca nie bedzie obiektywna. Co innego gdy dane jest nam wygadac sie przed kims obcym. Kims kto nas nie zna a swoja ocene moze zbudowac tylko z faktow, ktore mu przedstawimy i nie patrzy na okolicznosci. Jak dla Scotta wazna byla opinia i wsparcie uzytkownikow forum tak dla Mary postac Harrego spelnila role powiernika i przyjaciela.\nCo mnie niesamowicie draznilo w ksiazce to jej przewidywalnosc. Praktycznie od poczatku do samego konca wiedzialam jak sie skonczy. Rowniez postaci glownych bohaterow byly przerysowane a niektore z nich bardzo denerwujace. Na przyklad postac Laurie. Czesto mialam ochote wykrzyczec do Scotta : "Rzuc to babsko w diably" bo sama to bym od niej wiala gdzie pieprz rosnie. Cale szczescie , ze na koncu powiesci udalo jej sie troszke zrehabilitowac. Rowniez dialogi wydawaly sie byc zbyt uproszczone i naciagane. Mialam ochote krzyczec, ze przeciez tak sie nie mowi. A okreslanie Curtisa, w ustach jego adopcyjnego ojca " Maly czlowieku" po prostu doprwadzalo mnie do szalu.\nRowniez samo wydanie ksiazki pozostawia duzo do zyczenia. Okladka jest bardzo kiepskiej jakosci, latwo sie odgina i niszczy, wydawca mogl sie nieco bardziej postarac.\nJesli mam byc szczera nie byla to ksiazka, ktora w mojej pamieci zostanie dluzej niz pare dni. Sama fabula jest bardzo smutna jednak nie w ten sposob by wywolac we mnie jakiekolwiek glebsze uczucia, nie wydaje sie tez specjalnie autentyczna. Co wiecej sam sposob narracji byl niezwykle depresyjny. Pomimo wielkiego wysilku ktory wlozylam nie udalo mi sie znalezc zadnego polaczenia pomiedzy dwoma opowiesciami. Zastanawialam sie czy nie byloby lepiej dla autorki napisanie dwoch oddzielnych ksiazek - jedej na temat kobiety z HD i drugiej o rodzinach adopcyjnych.\nWiekszosc recenzentow dalo ksiazce bardzo dobre noty i zastanawiam sie czym bylo to spowodowane. Czy tym, ze ksiazke sie bardzo szybko i latwo czyta? Przyjemna lektura wprost do recenzji gdyz nie zajmuje duzo czasu i za chwilke mozna sie zlapac za cos ambitniejszego?\nLawson Timmer jest prawniczka i zastanawiam sie czy z pisarstwem jej do twarzy. Wydaje mi sie, ze znalazla dobry temat jednak nie do konca wiedziala co z nim zrobic. Nikomu tej ksiazki nie polece, gdyz w moim mniemaniu byla gorsza od wiekszosci lzawych filmow na Hallmarku.\nMoja ocena to 2/10 . 2 punkciki daje za zamieszczone na koncu ksiazki pytania zachecajace do dyskusji.\nTytul : "Stulecie winnych"\nAutor : "Albena Grabowska"\nWydawnictwo : Zwierciadlo\nWinni zawsze sa winni\nCzesto zdarza mi sie tak, ze czytajac ksiazke mimowolnie szukam w niej plusow i minusow, ktore\nmoglabym umiescic w recenzji. Tym razem ksiazka mnie tak zafascynowala, ze zauroczona fabula zupelnie zapomnialam o notowaniu niescislosci w fabule, bledow merytorycznych czy po prostu zwyklych literowek. Powiem szczerze, dawno nie czytalam tak dobrej powiesci, powiesci w ktorej zdazylam sie zzyc z bohaterami i ktora ani na chwilke mnie nie znudzila pomimo naprawde dosc duzej ilosci opisow, ktorych po prostu nie lubie. Po przeczytaniu "Chlopow" powiedzialam sobie dosc . Dosc powiesciom w naturaistyczny sposob obrazujacych polska wies, a jednak sie skusilam i nie zaluje. Albena Grabowska uraczyla mnie dzielem na miare wybitnego. Od razu zamowilam kolejne czesci i inne ksiazki autorki gdyz wiem, ze od tej pory znajdzie sie w mojej scislej dziesiatce ulubionych autorow.\nLato 1914 roku, na swiat przychodza dwie dziewczynki : Maria i Anna. Ich matka zmeczona porodem i komplikacjami z nim zwiazanymi umiera a ojciec, Stanieslaw, pograza sie w zalobie. Na cale dnie zamyka sie w swoim zakladzie ciesielskim gdzie tworzy kofesjonaly w podziece dla Boga, ktory zabierajac zone podarowal mu dwie corki. Stanislaw odbiera to jako swojego rodzaju zart. Podczas trudnego porodu prosil o dwa zycia : zony i dziecka. Bog owszem podarowal mu dwa zycia jednak pod postacia blizniakow, zabierajac ukochana mezczyzny do siebie. Dziewczynkami opiekuje sie Andzia oraz rodzice Stanislawa, ktorzy czuli sie w obowiazku zostawic swoj dom rodzinny by pomoc synowi.\nTego samego roku wybucha pierwsza wojna swiatowa. Wydawaloby sie, ze Brwinow znajduje sie na koncu swiata jednak i tutaj odczuwane sa skutki dzialan wojennych. Grabieze, gwalty, porywanie mlodych mezczyzn do obozow pracy.\nRodzinie Winnych udaje sie przezyc lata wojny jednak na zawsze zostanie ona w ich sercach. Kiedy grozba rozstrzelnia czy zaklucia bagnetem sie oddalila przychodzi kolejny wrog. Hiszpanka. Grozna choroba dziesiatkujaca spoleczenstwo owczesnej Europy. Kolejny raz trzeba walczyc , jednak tym razem z wrogiem ktorego nie znamy.... a za kilka lat? Spadna kolejne bomby..\nZ pocztaku sceptycznie podchodzilam do lektury ze wzgledu na sama postac autorki. Z wyksztlcenia neurolog epileptolog, osoba ktora postrzeglam jako umysl scisly nie za bardzo kojarzyla mi sie z pisarstwem. Jednak juz po pierwszych zdaniach wiedzialam, ze Grabowska posiada wyobraznie o jakiej nie moglabym nawet marzyc. Dodatkowym plusem dla mnie bylo osadzenie powiesci w miejscach , ktore dla mnie osobiscie sa bardzo bliskie. Warszawa, Pruszkow, Brwinow. Sa to miejsca, ktore pamietam z wlasnej mlodosci a jednak wydaja sie zupelnie odmienne. Nie wyobrazam sobie zycia bez pradu czy biezacej wody, bez autobusow czy internetu. Autorce udalo sie cofnac czas i przeniesc mnie w miejsce jakze inne od tego ktore znam. Kiedy w Ameryce pierwszy pociag metra toczyl sie po torach u nas w Polsce zupelnym nowum bylo radio. Kolej byla czyms fenomenalnym. Na wsi wierzono w gusla. I to wlasnie bylo piekne. Autorka zabiera nas w niezwykla podroz w poczatek XX wieku. Pokazuje jak wielki wplyw na ludzi mial postep technologiczny.\nZ poczatku balam sie, ze ze wzgledu na tak duza ilosc bohaterow do powiesci zostanie wprowadzony chaos. Jednak postacie byly tak wyraziste ze nie sposob bylo ich nie zapamietac. Nie znaczy to ze kazda z nich charakteryzowala sie czyms niezywklym lub kontrowersyjnym Wrecz przeciwnie. Zostaly doskonale odmalowane w swojej nijakosci. Bo czegoz mozemy spodziewac sie po mazowieckich chlopach. Balam sie, ze kazdemu zostanie domalowana niesamowita historia jednak na kartach powiesci dostalam "samo zycie", ktore niekoniecznie musialo byc literacka fikcja. Szczegolnie w czasach wojny.\nDoskonalym zabiegiem bylo wprowadzenie do fabuly postaci historycznych. Ludzi, ktorzy zyli naprawde. Iwaszkiewicz, Korczak , Lilpop wydaja nam sie teraz blizsi niz nigdy wczesniej. Czy wiedzieliscie, ze Iwaszkiewicz byl homoseksualista? czy wiedzieliscie , ze Lilpop mial wielki wpyw na rozwoj Grodziska Mazowieckiego? Sa to postacie, ktore zrobily duzo dobrego w czasach kiedy wszelka nadzieja zostala pogrzebana.\nJednak nie tylko postacie autentyczne zasluguja na uwage. Mamy tutaj caly garnitur bohaterow. Zadna tych postaci nie jest z natury dobra. Kazdy ma cos za kolnierzem i to czyni je prawdziwymi. Antoni, ktory nie moze poradzic sobie ze zbrodniami wojennymi, Anna ktora ma dar przewidywania przyszlosci, Stanislaw ( wydawal mi sie autystyczny ) dla ktorego najwieksza namietnoscia jest praca czy zostawiona w klasztorze sierota, ktora po adopcji zamienila sie w wielka pania. Kazda z tych postaci ma swoje problemy, i sposoby na radzenie sobie z rzeczywistoscia.\nPolecam te ksiazke kazdemu, komu bliskie sa sagi rodzinne. Owszem znajdziemy tutaj typowo slowianskie gusla czy opisy codziennego zycia na wsi jednak w tym przypadku to nie nudzi. Bilans miedzy opisami i dialogami zostal zachowany. Sama nie moge sie doczekac kiedy dotra mnie do mnie kolejne czesci powiesci.\nMoja ocena to 9/10 punktow.\nTytul : "Pekniete odbicie"\nAutor : Dawn Barker\nDepresja o twarzy dziecka\n"Pekniete odbicie" nalezy do tego rodzaju ksiazek, w ktorych cala fabule poznajemy juz w pierwszym rozdziale, a pozostale kilkaset stron to opis okolicznosci i zdarzen, ktore doprowadzily glownych bohaterow do tragicznego finalu. Ksiazka, pomimo tego, ze bardzo dobrze napisana raczej nie trafil na moja prywatna polke bestsellerow, jednak ze wzgledu na problem, ktory porusza warto poswiecic czas na jej przeczytanie. W dzisiejszych czasach, kiedy naszym zyciem rzadzi pospiech i wieczna pogon za marzeniami, kiedy nie mamy czasu by po prostu usiasc i wziac gleboki oddech coraz wiecej kobiet choruje na depresje poporodowa. Dla niektorych z nas choroba ta moze wydawac sie smieszna, niektorzy nawet powiedza, ze jest zalosna. Kobiety od setek tysiecy lat rodzily dzieci i doskonale sobie dawaly rade to dlaczego teraz mialoby byc inaczej. Wydaje nam sie ze problem depresji to nic innego jak niemoznosc odnalezienia sie w zupelnie nowej sytuacji jaka jest przyjscie na swiat dziecka. Czesto myslac o tym problemie nie dostrzegamy w nim dziecka a to wlasnie ono jest ofiara. Nieleczona depresja wraz z brakiem wsparcia i pomocy z zewnatrz moga skonczyc sie tragicznie a na naprawienie bledow jest juz po prostu za pozno.\nAnna wraz z mezem Tonym dlugo starali sie o dziecko. Kiedy wreszcie nadeszla wymarzona chwila i na tescie ciazowym pojawily sie dwie kreseczki oboje byli wniebowzieci. Nic nie wskazywalo na to, ze niedlugo wielka radosc przemieni sie w smutek oraz zwatpienie. Tuz po porodzenie Anna zauwaza pewne zmiany w swoim zachowaniu. Wyczekiwane dziecko zamiast szczescia przynosi jej mase obowiazkow. Brak snu, frustracja spowodowana problemami z karmieniem, zmeczenie opieka nad wymagajacym noworodkiem prowadza do tego, ze Anna wpada w chorobe. Przepisane przez lekarza tabletki nie pomagaja. Anna slyszy w glowie glosy, ktorych nie moze zagluszyc. Na zewnatrz przyobleczona w maske szczesliwej tylko zmeczonej mamusi nie daje po sobie poznac, ze cos jest nie tak. Pewnego dnia doprowadzona do ostatecznosci zabiera malego Johna i wychodzi z domu. Kiedy przybyla do pomocy tesciowa Ursula, informuje Tonego, ze nie zastala nikogo w domu jest juz za pozno. Kobiete znaleziono poobijana u szczyty klifu a poszukiwania dziecka nadal trwaja jednak nikt juz nie wierzy w cuda.\nPomimo tego, ze ksiazka wzrusza do lez brakowalo mi tutaj glownych bohaterow i emocji zwiazanych z przezywaniem tragedii. Co prawda mamy tutaj grupe postaci jednak sa one malo zywe, malo spersonalizowane. Jedyna realna postacia i zarazem najbardziej odrzucajaca byla matka Tonego Ursula, jedynie po niej dalo sie zauwazyc , ze wydarzylo sie tragenia. Calkowicie zaskoczylo mnie zachowanie ojca dziecka. Po tragedii, ktora sie wydarzyla zamiast kontemplowac ja w ciszy i skupieniu poszedl pic wodke. Rozumiem kazdy ma inny sposob na walke ze stresem jednak nie tylko ten jeden raz postac Tonego byla niewiarygodna. Wyobrazcie sobie sytuacje, ze wasz malzonek laduje w szpitalu. Czy jako najblizsza mu osoba byscie ani razu go nie odwiedzili? Wogole przez cala ksiazke mialam wrazenie iz pomimo, ze sa rodzina nic ich nie laczy. Kazdy ma swoje poletko do obrobienia i na nim pozostaje.\nAutorka ,z zawodu psychiatra dzieciecy, oferuje czytelnikowi wglad w niszczace skutki depresji poporodowej, czerpiac z wiedzy i doswiadczenia pracownika sluzby zdrowia, ktory wielokrotnie mial do czynienia z choroba. Kreacja Anny, jej droga kiedy przechodzac przez rozne etapy probuje dostosowac sie do bycia matka jest zarowno wzruszajaca jak i szokujaca.a historia przekazuje czytelnikowi bardzo wazna wiadomosc. Depresja poporodowa jest choroba jak kazda inna a nie kondycja psychiczna, na ktora chory mogl miec jakis wplyw. Mozemy na nia zapasc podobnie jak zachorowac na raka. Dzialania Anny moga nas odpychac, jednak to wlasnie przez nie mamy wglad w swiat w ktorym logika i rozum nie maja juz zadnego znaczenia, w swiat w ktorym moralne kotwice zostaly zerwane a normy etyczne nie istnieja. W wielu przypadkach choroba moze zmusic czlowieka do dzialania w sposob irracjonalny, zupelnie niezgodny z jego charakterem. Sceny w ktorych Anna probuje poradzic sobie z narastajacym zmeczeniem i rozczarowaniem wynikajacymi z rosnacych wymagan dziecka oraz uczucie bezsilnosci i wyobcowania zostaly tutaj dokladnie opisane. Kazdna mloda matka z pewnoscia znajdzie cos co bedzie ja laczylo z glowna bohaterka.\nZdradzenie calej fabuly na poczatku ksiazki odarlo ja z tajemniczosci. To wrazenie, ze nic juz nas nie zaskoczy i doskonale zdajemy sobie sprawe jaki bedzie final historii ( bo mozliwy jest tylko jeden ) sprawilo ze nie udalo mi sie nawiazac zadnych relacji z glownymi bohaterami. Byli tylko kamieniami milowymi wyznaczajacymi wazne etapy powiesci. Troszke zabraklo mi tutaj opisu reakcji ludzi na czyn popelniony przez Anne. Wydaje nam sie, ze cala akcja powiesci toczy sie w zamknietym swiecie gdzie nie ma miejsca na publike.\nPomimo tych wad ksiazka ksiazke warto przeczytac. Fabula z pewnoscia jest interesujaca i jak juz sie zacznie czytac to ciazko jest sie oderwac. Brakowalo mi wiekszego wgladu w psychike Anny. Jakie glosy slyszala? Co mowily? Zdajemy sobie sprawe, ze cala fabula opiera sie na chorobie psychicznej Anny, jednak sam problem zostal potraktowany po lebkach co bylo rozczarowujace.\nKsiazka ta z pewnoscia otworzy oczy wszystkim tym, ktorzy mysla, ze opieka na nowonarodzonym dzieckiem to przyslowiowa bulka z maslem. Polecam ja wszystkim ( szczegolnie tym, ktorzy chca zostac rodzicami ) bo chociaz nie przepadam za tego rodzaju lzawymi historiami to ksiazka jest waznym glosem, ktory zwraca nasza uwage na ten problem psychiczny, ktory z roku na rok dotyka coraz wieksza liczbe kobiet.\nTytul: "Dwie kochanki"\nAutor : Marek Harny\nLiczba stron : 632\nMilosne rozliczenie z historia\nJesli jakis obcokrajowiec by mnie poprosil o opisanie narodu polskiego, jego wad i zalet, lekow i nadziei polecilabym mu przeczytanie "Dwoch kochanek". Chociaz jest mala szansa na to by powiesc doczekala sie tlumaczenia na jezyki obce gdyz pomimo swoich aspiracji nie jest to literatura najwyzszych lotow. Co mnie osobiscie w tej pozycji zafascynowalo to idealne odzwierciedlenie kondycji narodu polskiego, ktora od lat nie ewoluowala. Jacy jestesmy sami wiemi. Pod maska europejskosci skrywamy gnusnosc, rozpasanie i niemoznosc rozliczenia sie z przeszloscia. Negatywne recenzje ksiazki wyplywaja pewnie z tego, ze jest ona tak samo szara i nudna jak Polska, ktora nas otacza. Polska historii, Polska martyrologii, ot taka Polska droga krzyzowa.\nAkcja powiesci toczy sie pod koniec XX wieku. Pisarz Marcin Cichy poznaje druga milosc swojego zycia reporterke i dziennikarke Agate. Tym co ich laczy to nie tylko milosc do literatury. Oboje rozpoczynaja prace nad serialem o kontrowersyjnej polskiej artystce : piosenkarce i performerce Maryli Podgorskiej. Kobieta, ktora dwa lata wczesniej zginela w wypadku samochodowym na poludniu Francji ponad dwadziescia lat temu kiedy Marcin byl nie znajacym zycia chlopcem byla\njego kochanka. Agata rowniez poznala ja osobiscie i zafascynowana jej postacia postanowila zglebic cala przeszlosc artystki, zbadac najczarniejsze zakamarki i dowiedziec sie co spowodowalo, ze utalentowana Zydowka nie mogla znalezc swojego miejsca na tym swiecie.\nMusze to przyznac bez bicia : ksiazka jest cholernie ciezka. I to nie tylko ze wzgledu na kontrowersyjny temat , rowniez sam styl pisarski Marka Harnego nie zacheca do lektury. Kilkukrotnie chcialam odlozyc ksiazke na polke " niedoczytanych do konca" i juz prawie to zrobilam, kiedy natknelam sie na pamietniki Chany Berg. To wlasnie nimi autor uratowal cala powiesc. Pierwsze 200 stron bylo zupelnie niepotrzebnym wstepem do prawdziwej fabuly. Rowniez sam format powiesci pozostawia wiele do zyczenia. Akcja toczy sie dwutorowo. Z jednej strony fabula osadzona jest w latac 80 XX wieku by w naprzemiennych akapitach powracac do poczatku lat 60. Czasem mozna sie w tym wszystkim niezle pogubic, dlatego lektura wymagala ode mnie skupienia. Rowniez namnozenie watkow pobocznych i postaci, oraz samo zapetlenie fabuly wprowadzaja niepotrzebny chaos.\nOd samego poczatku zastanawialam sie jak to sie stalo, ze Marcin i Agata zostali para. Czytajac tekst nie ma tutaj mowy o zadnych uczuciach jest tylko magnetyzm i pozadanie na ktorych glowni bohaterowie opieraja swoj zwiazek. No i oczywiscie motyw Maryli ( Maszenki, Miriam). Kazda rozmowa, klotnia, sex koncza sie slowami o niej. Wydawalo mi sie to troszke naciagane. Z powiesci dowiadujemy sie, ze Marcin, dla ktorego Maryla pozostala miloscia zycia spotykal sie z nia tylko przez tydzien ( a reszte zycia o niej myslal). Czy osoba , ktora widzimy dzien w dzien przez 7 dni, kiedy tak naprawde nie uda nam sie jej dokladnie poznac jest w stanie calkowicie przewartosciowac nasze zycie? Agata uwazala , ze Marcin byl skarbnica wiedzy o Maryli, jedna z najwazniejszych osob w jej zyciu, swoistym guru , ktory wiedzial o niej wszystko. Moim zdaniem to bylo bardzo naiwne. Czy 17 latek jest w stanie przejrzec psychike starszej kobiety? czy po prostu kieruje nim pozadanie zakazanego owocu?\nZ tekstu wylania sie smutny obraz naszego kraju i Polakow wogole. I tutaj nic sie przez lata nie zmienilo. Do tej pory nie mozemy uporac sie z nasza tragiczna historia. I osobiscie uwazam , ze prawda o zbrodniach wojennych nigdy nie wyjdzie na jaw. Ta ksiazka uczy nas, ze czlowiek w stanie zagrozenia przejawia dotychczas nieznane mu instynkty. Jeden moze wziac bron i zostac partyzantem, drugi sie totalnie rozsypie i zacznie kolaborowac, trzeci pod plaszczykiem nieugietosci bedzie mial piwnice pelna zydow, ktorych wyda za kilo cukru. Jedno jest pewne. W czasie wojny nikomu nie mozna ufac, nawet wlasnej rodzinie gdyz kazdy moze nam wlozyc noz pod zebra. I wlasnie to mnie ubodlo najbardziej. Ten totalny brak jakichkolwiek emocji oprocz czysto zwierzecych instynktow. Poniekad powiesc jest saga rodzina, w ktorej poznajemy kilka pokolen jednak gdyby nie wspolne nazwisko nigdy bym nie powiedziala, ze bohaterowie sa ze soba pokrewnieni. Czy to wojna tak odczlowiecza ludzi? Czy po prostu autor stwierdzil ze uczucia nie sa wazne, a wazny jest indywidualizm jednostki?\nMoim zdaniem autor tylko polizal problem , ktory chcial zglebic. Spdziewalam sie analizy i weryfikacji naszej trudnej historii a dostalam poniekad powiesc erotyczno-obyczajowo-milosna. Wazne tematy wydawaly mi sie pominiete a koniec nie do konca zrozumialy. Postaci, pomimo bagazu doswiadczen i lat na karku wydawaly sie naiwne i rozpieszczone. Dorosli zachowywali sie jak nastolatki. Uwazam , ze napisanie tej powiesci bylo swoistym faux pas, szyderczym usmiechem w strone bolesnej historii. Nic nie wytlumaczylo tylko pozostawilo niesmak.\nTytul : "Obietnica gwiezdnego pylu"\nAutor : Priscille Sibley\nPolewka z Jodi Picoult na delikatnym Grishamowym ciescie\nPewnie niejednokrotnie zdarzylo wam sie trafic na ksiazke kiedy jakas sila pcha was do przerzucenia\npozostalych do przeczytania kartek i przeczytania ostatniej strony. Nie mozecie sie doczekac jakie bedzie zakonczenie. Czytajac "Obietnice gwiezdnego pylu" wlasnie tak mialam i zastanawialam sie dlczego. Czyzby ksiazka byla az tak fascynujaca, ze sama chcialam przyspieszyc bieg wydarzen i dowiedziec sie jak sie potocza losy glownych bohaterow? Czy do przeczytania ostatniej kartki zachecal mnie nudnawy styl autorki, ktorym opowiedziana byla naprawde rewelacyjna historia? Na te pytania nie znalazlam odpowiedzi.\nKsiazka Priscilli Sibley to prawdziwa gratka dla fanow powiesci obyczajowych, a wielbicieli Jodi Picoult z pewnoscia wciagnie bez pamieci.Mnie osobiscie troszke przytloczyla.\nElle McClure, znana astronautka po wypadku samochodowym zapada w spiaczke. Neurochirurdzy orzekaja, ze mozg Elle ulegl tak powaznym uszkodzeniom, ze kobieta juz nigdy sie nie wybudzi. Prawdziwa Elle odeszla a w szpitalnym lozku pozostalo tylko nie odczuwajace bolu cialo. Maz Elle, Matt Beaulieu jest bliski odlaczenia zony od aparaturatury podtrzymujacej zycie kiedy dowiaduje sie, ze kobieta jest w ciazy. Przez lata malzenstwo staralo sie o dziecko i byla to droga przez meke. Kilka poronien i narodziny martwego dziecka - Dylana ciezko doswiadczyly niedoszlych rodziow. Matt wierzy, ze pomimo testamentu , w ktorym Elle oswiadczyla, ze nie wyraza zgody na sztuczne utrzymywanie jej przy zyciu, chcialaby zeby dziecko sie urodzilo. Posiadanie potomka bylo dla niej najwazniejsza rzecza w zyciu. Rozpoczyna sie walka sadowa gdyz czesc rodziny, w tym matka Matta wyznaczona przez Elle na wykonawce testmentu, pragna odlaczyc kobiete od aparatury, gdyz w ich mniemaniu tego by wlasnie sobie zyczyla. Elle czula bezgraniczny strach przed stanem wegetatywnym, ktory pozostal jej po doswiadczeniach z umierajaca na raka matka.\nKsiazka porusza bardzo wazny problem eutanazji, prawa do godnej smierci. W Stanie Maine, w ktorym toczy sie akcja powiesci eutanazja jest dozwolona jednak nigdy wczesniej nie bylo precedensu co zrobic jest chora osoba jest w ciazy. Jest to temat trudny i niezwykle kontrowersyjny i odnioslam wrazenie, ze autorka nie do konca sobie z nim poradzila. Jeszcze na poczatku ksiazki wartosciowanie nie bylo zauwazalne jednak wraz z rozwojem fabuly szala zdecydowanie przechylila sie na jedna strona. Spodziewalam sie zazartej sadowej batalii rodem z powiesci Grishama a dostalam dosc smetna, przewidywalna powiesc, bardziej romans nawet niz powiesc obyczajowa. Wogole pierwsza czesc ksiazki , kiedy dowiadujemy sie o prawie, precedensach, normach spolecznych jest zdecydowanie ciekawsza. W drugiej czesci czegos mi zabraklo, jeszcze tlila sie we mnie iskierka nadziei , ze to dopiero pierwszy tom, bo przeciez zostalo mi tylko 100 stron a batalia w sadzie na dobra sprawe sie jeszcze nie zaczela.\nFabula ksiazki sklada sie z dwoch plaszczyzn. Czasy wspolczesne poprzedzielane sa rozdzialami opowiadajacymi o przeszlosci. Skojarzylo mi sie to z podobna ksiazka, ktora niedawno czytalam "Czastka Ciebie " Harper. Po glebszym zastanowieniu doszlam do winosku, ze sa one praktycznie identyczne. W obu powiesciach wiemy, ze nie bedzie tutaj happy endu. Smutek, przrazenie, melancholia te uczucia towarzysza nam podczas czytania. Czasem az czujemy przesyt i groteskowosc.\nKolejnym problemem sa bohaterowie. Z jednej strony nie sposob ich nie polubic a z drugiej jesli im sie dokladnie przyjrzymy to cos jest z nimi nie tak. Sa jakby za bardzo "prawdziwi". Najbardziej draznila mnie postac Matta. Facet jakich wielu, chodzi na mecze, oglada sie za kobietami, pije piwo . Po wypadku zmienia sie w kogos zupelnie innego. Z tryskajacego testosteronem mezczyzny przeksztalca sie w rozhisteryzowana, przewrazliwiona kobiete. Dokladnie tak: ta postac jest az za bardzo kobieca co odbiera jej wrazenie realnosci. Zreszta z realizmem cala powiesc ma niewiele wspolnego, bo czyz czesto mamy do czynienia z takim zbiegiem okolicznosci : zona astronautka, maz neurochirurg, matka polozna, tesc biznesmann, kolega prawnik. Do wyboru do koloru. Potrzeba lekarza? Sa koledzy po fachu, potrzeba pieniazkow na sadowe batalie? Jest bogaty tesciu. A moze potrzeba najlepszego prawnika w Stanie? Jak najbardziej , szynko odnajduje sie kolega ze studiow, ktory od razu staje sie najwierniejszym przyjacielem. No i oczywiscie na strazy tego wszystkiego stoi rodzicielka w bialym kitlu, sluzaca pomoca w razie sytuacji kryzysowych. Jak dla mnie zbyt wiele zbiegow okolicznosci.\nJak na debiut autorski, ksiazka nie byla zla. Moja ocena moze sie wydawac krytyczna poniewaz nie jest to gatunek powiesci za ktorym jakos szczegolnie przepadam. Nie ma tutaj pedzacej na leb na szyje akcji, z drugiej strony nie ma jakiejs wyrafinowanej rozrywki intelektualnej. Dostalam nasaczony emocjami tekst obok ktorego nie da sie przejsc obojetnie, jednak mialam wrazenie, ze gdzies juz to wszystko bylo. Historia ta tak naprawde nic nie odkrywa. Polecam ja milosnikom ckliwych romansow i ksiazek wyciskajacych lzy z oczu a tym ktorzy wola ambitniejsza literature radze omijac ja z daleka. Mam nadzieje, ze nastepna ksiazka autorki bedzie lepsza , gdyz jedno wiem napewno Priscilla Sibley napewno pisac umie.\nTytul : "Fraulein France"\nAutor : Romain Sardou\nZemsta ukryta w walizce kurtyzany\nNas Polakow, narod dla ktorego historia jest swietoscia, moze dziwic z jaka latwoscia Francuzi\npoddali swoj kraj w 1940 roku. Wtedy kiedy w Polsce tysiace ludzi walczylo z najezdzca, w lasach partyzantka sabotowala dzialania niemieckich wojsk a ludnosc cywilna robila wszystko by Polska nie stala sie prowincja III Rzeszy, Francuzi karnie i z niejaka pokora, wlasnorecznie pozbawili sie\nsuwerennosci. Winikalo to z bezsilnosci i zwatpienia w demokracje, ktora mial przyniesc traktat wersalski. Ludnosc Francji otworzyla bramy nazistom wierzac, ze przynoszac nowy porzadek zbuduja nowa i silna Francje, odbudowana zostanie duma narodowa podminowana po I Wojnie Swiatowej. Ruchy norodowowyzwolencze w Paryzu zrzeszaly zaledwie kilkuset czlonkow, bojowki praktycznie nie istnialy. Nie bylo srodkow na walke z okupantem, broni a przede wszystkim checi do walki. Ten marazm, w ktory popadlo spoleczenstwo uczynil z Francji prowincje III Rzeszy, zalezna od niej pod wzgledem politycznym jak i ekonomicznym. W duzej mierze to francuskie fabryki produkowaly bron dla Hitera a partia nazistowska byla finansowana z ich funduszy. Jednak dzieki temu udalo im sie przetrwac burzliwy okres wojny bez wiekszych strat w ludziach. Paryz nie zostal zniszczony jak to bylo w przypadku Warszawy czy innych miast bioracych czynny udzial w wojnie, i do dzis Francja jest jednym z najbardziej liczacych sie panstw europejskich. Jednak czy w sercach ludzi zostala odbudowana duma narodowa? Czy wrecz przeciwnie mecza ich wyrzuty sumienia za biernosc kiedy Hitler podbijal Europe.\nBohaterzy wojenni z bitwy o fort Eben-Emael Friedrich Grimm i Peter Bohm w drodze do Paryza zatrzymuja sie w domostwie Alfreda Riquiera. Tragicznym zrzadzeniem losu cala rodzina wlascicieli ziemskich zostaje zamordowana, a generalowie SS by nie narazic sie na powazne konsekwencje podpalaja dworek tym samym pozorujac wypadek domowy.\nJuz w Paryzu, znudzeni obowiazkami i brakiem kobiet odwiedzaja klubokawiarnie, restauracje i domy uciech. W jednym z nich, Sfinksie, pojawia sie nowa dziewczyna o wielce mowiacym imieniu : France. Dlugonoga, wyrafinowana pieknosc podbija serca stalych bywalcow, jednak jest to "towar nie dla kazego". Kobieta postanowila sprzedac swoje piekne cialo tylko najwyzej postawionym oficerom SS, ktorzy sa w stanie dobrze zaplacic za jej uslugi. Friedrich Grimm pomimo majatku, ktorego dorobil sie na wspolpracy z zydowskim kolaborantem sprzedajacym tkanieny dla Kriegsmarine, Schkolnikoffem nie otrzymuje dostepu do alkowy kurtyzany. Zafascynowany France za wszelka cene pragnie ja zdobyc i nie cofnie sie przed niczym. Szantazowana dziewczyna ulega. Mlodzi spotykaja sie kilka razy w tygodniu w specjalnie do tych celow przysposobionym mieszkaniu. Pomiedzy kochankami rodzi sie uczucie. Jednak Friedrich nie wie jaka tajemnice kryje walizka jego kochanki, jedyna rzecz ktore przywiozla ze soba do Paryza. A tym czyms jest zemsta.\nKsiazka nalezy do gatunku powiesci historycznych i jak dla mnie autor az za bardzo wzial to sobie do serca. Z jednaj strony czytamy o uczuciach, namietnosciach ktorymi targani sa bohaterowie, by kilka stron dalej dostac czysto akademicka proze na temat przebiegu drugiej wojny swiatowej. Te tendencje szczegolnie mozemy zauwazyc w drugiej czesci ksiazki. Mamy tutaj duza dat i nazwisk. Calosc napisana jest stylem znanym znam z podrecznikow do historii. Pomimo, ze postaci zarowno generala SS jak i France sa fikcyjne, odnioslam wrazenie czytania fragmentu biografii i to napisanego w formie streszczenia.\nAutor w ksiazce skupil sie na sytuacji politycznej i ekonomicznej Francji i zupelnie zapomnial o zyjacych w niej ludziach. Malo tutaj znajdziemy odniesien do nastrojow panujacych w spoleczenstwie. Poczatkowo mialam wrazenie, ze Paryz wogole nie odczul tego, ze dookola toczy sie wojna. Wszystkie restauracje, kina , muzea, opery sa otwarte. Szampan leje sie strumieniami a ludzie chodza z usmiechami na twarzach. Czy naprawde bylo tak, ze ludzie sie cieszyli z okupacji? Nie probowali podejmowac walki?\nJednak z drugiej strony w ksiazce znalazlam duzo informacji na temat II Wojny Swiatowej, ktore mnie zaciekawily. Na przyklad wspaniale odnalowany atak na twierdze Eben-Emael, jestem ciekawa ( a nigdzie nie moglam znalezc informacji ) czy trawiasty dach fortu naprawde nie zostal zaminowany poniewaz zolnierze lubili na nim grac w pilke nozna. Takich ciekawych fragmentow jest wiecej. Duzym plusem sa przypisy i uscislenia, zamieszczone na koncu powiesci. Z nich mozemy dowiedziec sie, ktore postaci i zdarzenia byly rzeczywiste.\nCo mnie poruszylo w ksiazce to brak podzialu na dobrych i zlych. Mamy tutaj podbijajacych Europe nazistow i atakujacych cywilow Amerykanow. Sklonilo mnie to do przemyslen czemu USA nigdy nie zostalo rozliczone ze swoich zbrodni wojennych? Naloty na niemieckie miasta czy zrzut bomb atomowych na Japonie byly wystarczajacymi przeslankami do postawienia ich w stan oskarzenia. Ta ksiazka jako jedna z nielicznych nikogo nie gloryfikuje tylko przedstawia suche fakty.\nJednym z minusow jest niestety przewidywalnosc. Co uwazniejszy czytelnik domysli sie kim naprawde byla France, wiec fabula nie bedzie w stanie go zaskoczyc. Z gory wiemy, ze ksiazka nie zakonczy sie happy endem. Jest to powiesc o zemscie, o tym jak silne jest to uczucie i do jakiej desperacji potrafi doprowadzic. Jest to tez powiesc o tym jak wielki wplyw na mlodego czlowieka ma srodowisko, w ktorym dorasta :szkola, rodzina, przyjaciele. Tutaj przychodzi mi do glowy powiedzenie : czym skorupka nasiaknie za mlodu tym traci na starosc.\nTrudno jest mi ocenic te ksiazke. O wiele lepiej bym sie czula gdybym czytala prawdziwa biografie a nie tylko fikcje literacka osadzona w historycznych realiach. Zabraklo mi tutaj autentycznosci. Postac France byla jednowymiarowa, szablonowa i moge to powiedziec z czystym sercem : po prostu nudna. Czasem sie zastanawialam czy autor do konca przemyslal cala fabule gdyz poczynania tytulowej bohaterki czasem sa sprzeczne. Calosc sie ciagnie i mozolnie zmierza do finalu, ktory i tak juz wszyscy znaja. Z drugiej strony autor zachecil mnie do ponownego zainteresowania sie tematyka II Wojny Swiatowej. No i ta okladka : po prostu wspaniala, niewinnosc okraszona swastykami. Cudo.\nFinalna ocena to 6/10 punktow. Polecam fanom powiesci historycznych, ktorzy nie szukaja w ksiazce spektakularnych zwrotow akcji ani wielkich wzruszen ( choc przeznam raz zakrecila mi sie lezka w oku ).\nTytul : "Kolekcjoner skor"\nJego wysokosc Lincoln Rhyme\n"Kolekcjoner skor" to juz 11 czesc cyklu o sparalizowanym policyjnym konsultancie Lincolnie\nRhyme i jego partnerce, agentce Amelii Sachs. Niewiarygodne, ze ten wspanialy duet towarzyszy nam juz bez mala od dziesieciu lat. Poczatkowym ksiazkom cyklu, nie zawahalabym sie wystawic wysokiej noty. Tytuly takie jak "Kamienna malpa" czy "Mag" dostalyby u mnie z pewnoscia 10 na 10 gwiazdek. Jednak wraz z uplywem czasu zaczynam dostrzegac schematycznosc i powtarzalnosc w fabulach ksiazek Deavera. Owszem nadal sa bardzo dobrze napisane, fabula obfituje w mnostwo zwrotow akcji a klimat nic nie stracil ze swojej mrocznosci jednak odnioslam wrazenie, ze bohaterowie sie postarzeli, wiem czego sie po nich spodziewac. Kazda kolejna ksiazka nie wnosi nic nowego. Nawet tytul " Kolekcjoner skor" zostal sciagniety z tytulu pierwszej czesci cyklu. Czy wlasnie tego mamy sie spodziewac? Powielanych tematow, wracania do poczatkow? Czy nastepnym razem autor zaserwuje nam "Kolekcjonera paznokci badz uszu"? Jesli tak ma byc to lepiej by para kryminalistow odeszla na zasluzona emeryture.\nAkcja powiesci rozpoczyna sie w nowojorskich kanalach gdzie znalezione zostalo cialo martwej dziewczyny. Przyczyna smierci byl tatuaz do ktorego zrobienia morderca zamiast tuszu uzyl trucizny. Na miejsce zdarzenia dociera byla modelka, agentka Amelia Sachs z wiecznie jej towarzyszacym, za posrednictwem kamery i zestawu glosnomowiacego konsultantem Lincolnem Rhyme. Wybaluszone oczy, wygiete cialo i piana na ustach swiatcza o meczarnich przez jakie przechodzila dziewczyna, kiedy trucizna zaczela dzialac. Wytatuowany na jej ciele liczebnik "drugim" sugeruje, ze policjanci maja do czynienia z seryjnym morderca. Brak jakichkolwiek dowodow oraz czasu dziala na niekorzysc detektywow. Smierc pierwszych ofiar jest wstepem do zakrojonego na szeroka skale planu .\nCo mnie wprawia w niepomierne zdziwienie praktycznie od poczatku serii to sama postac Lincolna Rhyma. Wydawaloby sie , ze jest tylko konsultantem jednak w rzeczywistosci to on pociaga za wszystkie sznurki. Owszem mamy tutaj grupe czynnych detektywow : Amelie, Rona, Toma czy grupe technikow jedenak to wlasnie Licoln jest tak zwana gora. To on wydaje polecenia bez zadnych konsultacji z przelozonymi. Pominieta zostaje wszelka hierarchia policyjna, ktora w realnym swiecie ma wielkie znaczenie. Lincoln Rhyme zajmuje sie wszystkimi wiekszymi przestepstwami w Nowym Jorku co nomen omen czyni aparat policyjny bezuzyteczny. Nie ma tutaj nakazow sadowych, zadnej papierologi jest tylko czysta praca policyjna dowodzona przez czlowieka siedzacego na wozku inwalidzkim.\nLincol Rhyme jest postacia pelna sprzecznosci. Doglebny racjonalista, ktory ma za nic zeznania swiadkow, dla niego licza sie tylko dowody zebrane na miejscu zdarzenia. Doglebnie przeanalizowane, przepuszczone przez maszyny najdrobniejsze pylki ktore maja naprowadzic na trop sprawcy. Jednak tym razem mamy wrazenie, ze calosc fabuly oparta jest na przeczuciach konsultanta. Przeczuciach ktore on sam wysmiewa przez cala ksiazke. Czyzby Lincoln na starosc stal sie bipolarny? Co innego mowi a co innego robi?\nKazdy rodzial, opowiadany przez wszystkowiedzacego narratora, konczy sie swoistym podsumowaniem. Jest to tabela, zrzut z tablicy w centrum dowodzenia, gdzie wypisane sa wszystkie dowody, poszlaki i przemyslenia, ktory wyplynely w trakcie sledztwa. Za pierwszym razem jest to pomocne, daje nam mozliwosc podsumowania tego co juz wiemy. Jednak na dluzsza mete zabieg ten byl zupenie niepotrzebny. Nawet mniej zaangazowany w lekture czytelnik bedzie w stanie zapamietac co sie wydarzylo na poprzednich kilkunastu stronach. Podsumowywanie fabuly jest tutaj niepotrzebne, ja osobiscie przeskakiwalam te pare kartek.\nKolejna rzecza, ktora mnie znuzyla byla schematycznosc i powtarzalnosc. Z poprzednich ksiazek Deavera moglismy sie dowiedziec jak wyglada praca policji: zbieranie dowodow i ich analiza. czytajac "Kolekcjonera skor" odnioslam wrazenie, ze juz to kiedys czytalam, dokladnie te same slowa, odnosniki, powtorzenia. W pewnym momencie zaczelam przewidywac jakie beda nastepne kroki detektywow. Mam juz dosc czytania o chodzeniu po siatce, wyodrebnianiu materialu dowodowego. Nawet zarty i sarkazm Lincolna przestaly mnie smieszyc.\nW ksiazce mamy do czynienia z tak zwana dwuwatkowoscia. Mamy tutaj watek glowny, ktorym jest tatuazysta- morderca i watek poboczny nawiazujacy do postaci z poprzedniej ksiazki Deavera "Zegarmistrz": Richarda Logana. Oba watki nie maja ze soba nic wspolnego co najwyzej wprowadzaja zamieszanie . Czy autor specjalnie przewolal "Zegarnistrza" by otworzyc sobie furtke do nastepnej czesci? Otwarte zakonczenie wydawaloby sie wlasnie to sugerowac.\nJednak znalazlam rowniez pare plusow. Z ksiazki dowiedzialam sie bardzo duzo o tatuazach, ich symbolice i historii. Te znamiona na ciele z poczatku pelnily funkcje religijne, wyznaczaly przynaleznosc do kast. Ich zrobienie okupione bolem nie bylo tylko ozdoba, jak to jest w dzisiejszych czasach tylko symbolem czegos wiekszego. Autor zadal sobie wiele trudu by dokladnie zglebic temat. Zreszta nie tylko w przypadku tatuazy odnioslam wrazenie, ze przed napisaniem ksiazki pisarz bardzo dokladnie zapoznaje sie z calym tlem. cala wiedza o toksykologii, nowojorskich podziemiach , wszystko to bylo tak pieknie opisane, ze sklonilo mnie do szukania informacji na wlasna reke, koniecznie chcialam dowiedziec sie jeszcze wiecej.\nRowniez fabula, pomimo schematycznosci obfitowala w zwroty akcji a dialogi byly wciagajace i czesto zabawne.\n"Kolekcjoner skor" to ksiazka przy ktorej nie mozna sie nudzic. Owszem czasem zdarzylo mi sie przeskoczyc kilka stron, jednak jak juz bylam pewna ze znam zakonczenie nastepowal nagly zwrot akcji ( ktorego w sumie moglam sie spodziewac bo nie bylam nawet w polowie powiesci ) i od poczatku musialam sie domyslac jak potocza sie losy bohaterow. Jednak uwazam , ze temat powoli zostal wyczerpany, detektywi juz niczym nas nie zaskocza. Moze poczatek nowej serii bylby najlepszym wyjsciem dla w koncu bardzo dobrego pisarza jakim jest Jeffery Deaver?