HISTORIA PRZEMYSŁU DRZEWNEGO W BARLINKU - Fabryka krzeseł Neusteina (cz. 4)\nUtworzono: poniedziałek, 12/11/2018\nPo śmierci Juliusza Nathana Messowa w 1880 roku zakład już samodzielnie prowadził urodzony 19 marca 1896 roku w Berlinchen Kurt Jacob Neustein. Był on najstarszym i jedynym żyjącym synem Moritza Neusteina, który miał z Perlą siedmioro dzieci: Ernsta, który zmarł na infekcję w wieku dziecięcym, Elsę (1883), Rosę (1884), Kaete (1888), Lotte (1890), Kurta (1896) i najmłodszą Alice (1902).\nŻoną Kurta była Susi Wolf urodzona 8 listopada 1901 roku. Był on jej drugim mężem. Z pierwszym - Walterem Goldsteinem, z którym miała córeczkę Marianne urodzoną w 1922 roku, rozeszła się. Kurta poślubiła 4 grudnia 1930 roku. Związek ten był dla niego okazją do modernizacji znajdującego się na terenie fabryki domu rodzinnego, w którym urodzili się i wychowywali dwaj ich synowie Michael i Stefan Andreas. Budynek ten istnieje do dzisiaj, a w jego wnętrzach stoi pianino i kredens pamiętający jeszcze starych właścicieli. Na ścianie wisi odmierzający czas zegar, którego nakręcała Susi.\nProwadząc samodzielnie tartak i fabrykę krzeseł, Kurt przyczynił się do jej rozkwitu. Produkty stolarskie zakładu spełniały potrzeby klientów i bez problemu znajdowały nabywców. Fabryka krzeseł dająca zatrudnienie ponad dwustu pracownikom, zaczęła się nawet specjalizować w produkcji krzeseł kinowych.\nCzas prosperity zaburzyła jednak polityka narodowych socjalistów, która rozpoczęła wprowadzanie wielu dyskryminujących przepisów oraz inicjowała bojkotowanie żydowskich producentów. Poczynając od 1933 roku spadała produkcja, a zamiast zysków pojawiły się straty. Z powodu bojkotu spadła wartość świadczonych przez zakład usług. Sprzedaż w 1938 roku była trzykrotnie niższa niż w 1936 roku. Zmniejszyła się też liczba pracowników: pod koniec 1938 roku firma zatrudniał 179 osób (w tej liczbie było 19 praktykantów)./1/\nPolityka władz inicjująca i wspierająca ataki na Żydów wpływała na pogorszenie relacji międzyludzkich. O wrogim nastawieniu mieszkańców Barlinka do nielicznie zamieszkującej to miasto grupie Żydów pisała w swoich wspomnieniach córka Susi z pierwszego małżeństwa – Marianne./2/\nW jej pamięci (miała wówczas kilkanaście lat) utkwiły treści napisów przy wlocie do miasta: „Nie zapraszamy do nas Żydów” i „Żydzi nie są tu mile widziani”. Zapamiętała także przedstawiane w różnych miejscach miasta gabloty, z których straszyły obsceniczne antysemickie karykatury wycięte z tygodnika „Der Stürmer”. Przedstawiano tam oszpecone postaci Żydów z wyostrzonymi rysami twarzy i zniekształconymi ciałami.\nAgresywna kampania antysemicka przenosiła się nawet do szkół, gdzie dzieci żydowskie były poniżane, ośmieszane i izolowane od reszty klasy. Z tego względu Michael – syn Susi i Kurta, który w klasie byłby jedynym Żydem, nie pobierał edukacji w szkole. Rodzice, nie chcąc narażać syna na szykany rówieśników, zatrudnili guwernantkę, która uczyła go w domu. Marianne także nie chciała uczyć się w szkole w Barlinku i wybrała szkołę żydowską w Berlinie, zamieszkując w tym czasie u dziadków ze strony mamy. Pobyt w berlińskiej szkole w odróżnieniu od szkoły w Barlinku wspomina bardzo dobrze, nie odczuwała bowiem wrogich zachowań. Atmosfera dużego miasta sprawiała także, że czuła się bardziej swobodniej niż w małym Barlinku, gdzie każdy każdego znał i trudno było o anonimowość.\nKierowanie dużym zakładem przemysłowym przez żydowskiego przedsiębiorcę, w czasach, gdy u władzy była partia NSDAP, nie było łatwe. Antysemicka ideologia prowadząca do bojkotu żydowskich produktów, utrudniała sprzedaż produkowanych wyrobów. Biurokratyczne molestowanie żydowskich właścicieli i utrudnianie im sprzedaży zmuszało do zaprzestania działalności gospodarczej i sprzedaży swojego majątku znacznie poniżej wartości.\nW rezultacie różnorakich szykan dotykających Żydów do 1938 roku aż 40% ludności tej grupy została wydalona lub wyemigrowała z Rzeszy. Marianne wspomina jak była świadkiem, kiedy to do jej babci przychodziły przyjaciółki i czytały listy od dzieci, które już uciekły do Ameryki, Palestyny, Anglii, Południowej Ameryki.\nNa wyjazd mogli pozwolić sobie bogatsi, chociaż nawet i im Niemcy odmawiali pozwolenia na zabranie pieniędzy potrzebnych do przeżycia na emigracji. Co mieli zrobić najbogatsi, posiadający znaczny trwały majątek, którego nie mogli przecież wziąć ze sobą? Kurt Neustein zdawał sobie na pewno sprawę, że ustawy nazistowskie nakazujące wyłączność aryjską, prowadzą do rabunku mienia żydowskiego. Trudno było mu się jednak pogodzić, że jego pozycja i wypracowany w pocie czoła majątek zostanie bezkarnie przejęty przez aryjską część społeczeństwa. Siła, jaka łączyła go z domem rodzinnym i zakładem, nie pozwalała mu na ucieczkę.\nPo listopadowej nocy kryształowej w 1938 roku, kiedy to miasta niemieckie zostały zasypane odłamkami szkła ze zniszczonych żydowskich mieszkań i sklepów, kiedy zapłonęły synagogi, a władze państwowe nie tylko przyzwoliły na użycie siły wobec Żydów, ale także nadały tej agresji zorganizowany charakter, Kurt Neustein zdał sobie sprawę, że w takich warunkach nie było możliwym prowadzenie firmy, a pozostanie w Niemczech wiąże się z niebezpieczeństwem dla rodziny.\nMimo przywiązania do firmy, którą z takim oddaniem rozwijał i domu rodzinnego - miejsca najpiękniejszych chwil jego życia, zdecydował się opuścić rodzinne gniazdo i wyjechać z Niemiec.\nWyjazd został nawet przyśpieszony, kiedy Kurt dostał informację od życzliwych mu osób o mającej nastąpić niebawem obławie na wszystkich mieszkających w Barlinku Żydów.\nOpuszczenie miasteczka musiało odbyć się bez rozgłosu. O wyjeździe wiedzieli jedynie nieliczni. Kurt udał się w handlową podróż do Berlina i zabrał ze sobą całą rodzinę. Na miejscu dołączyła do nich przebywająca tam Marianne. Susi z mężem i trójką dzieci znaleźli schronienie u znajomej Niemki, u której ukrywało się w małym mieszkaniu oprócz nich jeszcze ośmiu innych Żydów.\nBerlin w tym czasie wyglądał strasznie. Widać było spalone synagogi, pobite okna żydowskich sklepów, obraźliwe napisy na żydowskich domach. Czerwone napisy: „Śmierć Żydom” i maszerujące kolumny ubrane w brunatne koszule potęgowały nastrój grozy.\nPierwszym wyjeżdżającym do wolnego świata był Kurt, który posiadał ważną biznesową angielska wizę. Mimo jej posiadania taki sposób opuszczenie Niemiec nie był całkowicie bezpieczny z powodu zamieszczonej w paszporcie literze „J” (Jude). Zajmując miejsce w przedziale wagonu kolejowego Kurt był pełen obaw, poza tym czuł się bardzo źle zostawiając rodzinę w Berlinie. Atmosferę przygnębienia potęgował widok żydowskich dzieci wypełniających przedziały, wysyłanych przez swoich rodziców w bezpieczne miejsce.\nTydzień później w drogę w kierunku Anglii udali się pozostali członkowie rodziny: Susi z trójką dzieci. Mieli z sobą skromny bagaż. Zapakowali tylko trochę ubrań, maszynę do pisania, a także akordeon Marianne. Z uwagi na zakaz przewozu oraz możliwość rewizji nie brali ze sobą pieniędzy. Michael i Andy (tak nazywano w rodzinie Stefana Andreasa) mieli na sobie niebieskie kurtki przeciwdeszczowe i szare flanelowe spodnie. Matka z dziećmi zajęła miejsce w wagonie pierwszej klasy pociągu jadącego w kierunku Holandii.\nPodróż nie była spokojna, dopóki byli w Niemczech. Pociąg wolno mknął po szynach, by w końcu zatrzymać się na dłużej na granicznej stacji w mieście uzdrowiskowym Bad Bentheim w Dolnej Saksonii.\nTu do przedziału weszło dwóch żandarmów i rozkazało rodzinie Neinsteinów opuścić pociąg. Rozdzielono matkę od dzieci, które zostały na zimnym peronie. Susi musiała udać się do biura. Trwało to bardzo długo. W tym czasie ośmioletni Michael zaczął płakać i kopać w drzwi, za którymi była mama, a najmłodszy Andy drżąc z zimna przyglądał się temu, bojąc się odezwać. Po bardzo długim czasie dzieci zobaczyły ją bladą i wyraźnie wstrząśniętą. Oświadczyła im, że muszą noc spędzić w hotelu.\nCóż było robić? Rodzina wzięła bagaż i udała się do ponurego pokoju, w którym przespała się w jednym łóżku. Z rana Susi poszła sama do biura żandarmerii na stacji kolejowej, najstarszej Marianne zostawiła tylko zapisany na kartce numer telefonu, pod który córka miała dzwonić, gdyby nie wróciła.\nPo wielu godzinach nerwowego oczekiwania dzieci jednak ją zobaczyły. Neusteinowie dostali pozwolenie kontynuacji podróży. Wrócili na dworzec i zajęli miejsce w przedziale trzeciej klasy. Na odjazd przyszło im czekać w nerwowej atmosferze jeszcze bardzo długo. Jak wspomina później Marianne, gdy czekali, usłyszała słowa matki, że jak tylko pociąg ruszy i przekroczy granicę, to już niczego od życia nie będzie oczekiwała. Przysiędze tej wypowiedzianej w tak dramatycznej chwili, jak twierdzi jej córka, była wierna. Ciesząc się z uratowania życia całej rodziny, nie pragnęła już niczego więcej w swoim życiu.\nPociąg w końcu ruszył i przekroczył granicę holenderską, gdzie czekał ojciec Marianne (pierwszy mąż Susi) Walter Goldstein z jego drugą żoną, którzy uciekli z Niemiec do Holandii już kilka miesięcy wcześniej. Z nimi pojechali do Amsterdamu, a stamtąd samolotem do Londynu, gdzie na lotnisku Croydon spotkali Kurta Neusteina.\nOśmioletni Michael przepłacił chorobą tę rodzinną ucieczkę. Potem nie pamiętał już nic z podróży do wolnego świata.\nNeusteinowie uciekli z Niemiec dosłownie w ostatniej chwili. Kurt Neustein przeżywszy 65 lat zmarł w Szkocji w 1961 roku. Jego żona Susi zmarła w 1990 w wieku 89 lat. Jego synowie: Michael zmarł w wieku 81 lat w 2011 roku w Stevenage, a Stefan mieszka obecnie w Szkocji (ma 86 lata). Żyje nadal także Marianne (ma 96 lata).\nMniej szczęścia miał ojciec Marianne, który został w Holandii i po wkroczeniu tam Niemców trafił z całą rodziną do obozu koncentracyjnego w Belsen, gdzie stracili życie.\nFabrykę krzeseł pod nieobecność właściciela kierował brygadzista o nazwisku Schmidt. Później przejął ją Carl Hagemann. W tym czasie nazwa firmy zmieniła się na, Fabrykę krzeseł Carla Hagemanna, później zaś na: „Neumärkiche Bau–und Holzindustrie“ (Nowomachijski Przemysł Drzewny i Budowlany).\n1/ Raport pokontrolny przedstawiony19 stycznia 1939 roku przez firmę powierniczą w Berlinie.\n2/ Autobiografia przyrodniej córki Kurta Neusteina została napisana w 2014 roku – autorka zatytułowała swoje wspomnienia: „Prawdziwa historia, jaką chcę przekazać moim dzieciom”.\nPOCZĄTKI PRZEMYSŁOWYCH METOD OBRÓBKI DREWNA W BARLINKU (cz.1)\nTARTAK LAUEGO I THIMANNA (cz.2)\nZAKŁADY ZA "ŻYDOWSKĄ GÓRKĄ (cz.3)\nFABRYKA KRZESEŁ NEUSTEINA (cz.4)\nZAKŁADY DRZEWNE RODZINY JAHNKE (cz.5)\nKSZTAŁTOWANIE SIĘ PRZEMYSŁU DRZEWNEGO PO WOJNIE (cz. 6)\nBUDOWA NOWEGO ZAKŁADU (cz. 7)\n"Budynek ten istnieje do dzisiaj, a w jego wnętrzach stoi pianino i kredens pamiętający jeszcze starych właścicieli."\nGdzie jest ten budynek?\nDla przypomnienia Niemcy tylko dzierżawili te tereny do 1945 roku. Do ratyfikacji układu granicznego pomiędzy Polską a Niemcami doszło dopiero blisko pół wieku po zakończeniu wojny, dwa lata po upadku muru berlińskiego i rok po zjednoczeniu Niemiec, podczas posiedzenia Bundestagu 16 grudnia 1991. Decyzja niemieckiego parlamentu uprawomocniła się i weszła w życie miesiąc później – 16 stycznia 1992. Przy okazji trochę historii.\nTo było bardzo ciekawe. Dzięki


marynarki Archives - Moda, trendy, stylizacje, porady | blog.eButik.pl\nPrzyszedł czas na eleganckie marynarki damskie! Masz już taką w swojej garderobie? A może chcesz wprowadzić do swojej szafy odrobinę świeżości i sprawić sobie jedną lub dwie z najmodniejszych modeli, które odpowiadają gorącym trendom? Coraz więcej kobiet sięga po eleganckie ubrania nie tylko na wielkie…\nMarynarki damskie na jeden guzik są absolutnym hitem, którego nie powinno zabraknąć w Twoich letnich stylizacjach. Sprawdź, które modele wybrać i ciesz się stylowym wyglądem każdego dnia! Marynarki damskie na jeden guzik – absolutna klasa Jeżeli szukasz elementu garderoby, który doda klasy i elegancji Twojej…\nZdecydowanie w ostatnim czasie można powiedzieć, że czuć wiosnę w powietrzu. To najlepszy moment na to, by skompletować lżejszą garderobę i przygotować się na przyjście wiosny. Dziś sprawdzimy, jakie są najnowsze trendy na sezon dwa tysiące dziewiętnasty. Bliżej przyjrzymy się marynarkom damskim, które wszystkie kobiety powinny mieć w swojej szafie. Eleganckie żakiety na wiosnę to absolutne must have, bez które nie obejdzie się żadna stylizacja z klasą. Możesz zakładać je nie tylko na wyjątkowe wyjścia do eleganckich zestawów ubrań, ale również na co dzień wybierając się do szkoły, na uczelnię czy wypad ze znajomymi do miasta. Bogactwo różnorodnych modeli pozwoli każdej z Was odnaleźć fantastyczne sztuki dla siebie. Już teraz w ofercie naszego ulubionego sklepu eButik.pl możesz zamówić żakiety i marynarki na wiosnę wpisujące się w najświeższe trendy modowe i to w przystępnej cenie! Koniecznie sprawdź, co ciekawego możesz tam znaleźć. A tymczasem zabieramy się za przegląd nowinek modowych!\nŻAKIETY NA WIOSNĘ – POSTAW NA GARNITUR DAMSKI\nW zbliżającym się sezonie wiosenno-letnim w roku dwa tysiące dziewiętnastym, to garnitury damskie w intensywnych kolorach będą królować na ulicach miasta. Fantastyczne połączenie eleganckiego stroju z nutą streetwear’owego look’u to absolutny hit w nadchodzącym sezonie. Krótkie lub długie, ale przede wszystkim eleganckie żakiety na wiosnę zestawione ze spodniami garniturowymi, często sięgającymi do kostki oraz sportowym T-shirtem to idealny zestaw na niejedno wyjście. Pasuje kobietom w każdym wieku – i tym młodym i starszym. Do tego daje mnóstwo świetnych pomysłów na połączenia z innymi częściami garderoby, dzięki czemu garnitur damski założyć na wiele wyjść. Przykładowo – do pracy możesz wybrać elegancką koszulę z chokerem, na to garnitur damski w intensywnej czerwieni lub kobaltowym kolorze i dołożyć do tego seksowne szpilki. Po pracy gdy biegniesz z przyjaciółkami na miasto, zrzuć szpilki i załóż adidasy na podwyższonej platformie. I w jednym i w drugim wydaniu będziesz prezentowała się kobieco, stylowo i seksownie!\nEleganckie żakiety damskie – sklep eButik.pl\nNAJMODNIEJSZE MARYNARKI NA SEZON 2019 – KOLORY\nZastanawiasz się, które kolory królować będą wśród stylizacji ulicznych? Wiosną zdecydowanie powinnaś wybrać pastelowe kolory. To one od razu na myśl przywodzą wakacje, słońce, przyjemny zapach kwitnących kwiatów i drzew. Pudrowy róż jak zawsze jest na topie, ale to kolor lawendowy będzie miał swój czas w tym roku. Kobiety coraz chętniej sięgać będą po odważne żakiety na wiosnę w intensywnych odcieniach. Czerwień, żółć i kolor morski powinny być w zasięgu Twojej dłoni. Warto mieć w swojej garderobie marynarki damskie w odcieniu koralowym, czyli intensywnej pomarańczy. Według magazynu „Elle” najmodniejszymi marynarkami w sezonie dwa tysiące dziewiętnastym okażą się te w kolorach truskawki, pastelowej jagody oraz neonowej zieleni. Brzmi odważnie, prawda? Nie ma co się dziwić – ten rok należy do kobiet pewnych siebie i ambitnych. Jeżeli szukasz takich marynarek na wiosnę w przystępnej cenie, koniecznie zajrzyj na stronę internetową sklepu eButik.pl, gdzie czeka Cię mnóstwo wspaniałości.\nINTENSYWNOŚĆ WZORÓW NA MARYNARKACH\nTutaj nie będzie zbyt wielkiego zaskoczenia. Jednolite żakiety damskie są zawsze na topie, ale jeżeli chcesz, by to eleganckie odzienie stanowiły centrum Twojej stylizacji – koniecznie postaw na wzory. W nadchodzącym sezonie wiosennym tradycyjnie królować będą kwiaty w każdej postaci. Jeżeli jednak lubisz klimaty retro, to pokuś się o wybór wzoru w kwiaty właśnie w tym klimacie. Nie można nie wspomnieć o zwierzęcych wzorach, które powracają na salony. Panterka, wzór przypominający skórę węża, zebra czy ciapki w żyrafę to strzał w dziesiątkę. Kolejnym ponadczasowym wzorem będzie krata, ale tym razem w szkockim wydaniu z fantastycznym zestawieniem kolorystycznym. Świetnym wyborem dla kobiet czy to do pracy czy do codziennych stylizacji będzie postawienie na marynarki wykorzystujące technikę nierównomiernego farbowania tkaniny, co ostatecznie daje niesamowity efekt wzorniczy. Najmodniejszych wzorów na marynarkach szukaj w eButik.pl!\nELEGANCKIE ŻAKIETY DAMSKIE – MODNE KROJE\nKrój oversize modny jest nie od dziś, ale to w tym sezonie królować będą marynarki o przeskalowanym rozmiarze. Wybieraj żakiety z mocno podkreślonymi ramionami poprzez bufki lub specjalne gąbki. Długie czy krótkie żakiety – nie ma znaczenia, za to ich duży rozmiar już jak najbardziej. Takie modele można nosić zarówno na co dzień jak i na uroczyste wyjścia. Bardzo modne będą żakiety dwurzędowe z guzikami w stylu vintage, które wykorzystują złote kolory. Jeżeli brakuje Ci pomysłu na elegancką stylizację na imprezę, śmiało możesz postawić na długą marynarkę damską oversize, która spięta pasem w talii zastąpi sukienkę. Chcesz dostać jeszcze większą porcję inspiracji na zbliżający się sezon wiosenny? Odwiedź sklep internetowy eButik.pl i czerp z niego jak najwięcej!\nModa, Trendy, Ubrania damskie, Żakiety\nMarynarki męskie – jakie modele wybierać?\nMamy dla Was kolejny artykuł poświęcony modzie męskiej. Dzisiaj omówimy dla Was marynarki męskie. Podpowiemy na jakie kroje, kolory oraz zdobienia warto stawiać. Przygotowałyśmy dla Was również gotowe propozycje stylizacji. Kroje Każdy mężczyzna powinien mieć w swojej szafie marynarkę. To eleganckie ubranie sprawdza się w…


Osobne kołdry a może nawet łóżka? Spać razem czy osobno? Co jest najlepsze dla związku? - Glamour.pl\nOsobne sypialnie na cenzurowanym\nWspólne łóżko, osobne kołdry\nSpanie osobno poprawia jakość snu według badań\nSleep divorce – spanie osobno\nChrapanie, sapanie, wiercenie się, a przede wszystkim nocne walki o kołdrę. Wstawanie kilka razy w nocy… To może skutecznie zniweczyć waszą miłość i sprawić, że zapałacie do siebie prawdziwą wrogością. Więc relacja będzie miała się nie najlepiej. I jakość naszego snu także. Bo jeśli wybudzamy się przez drugą osobę, to rano zapewne ledwo zwlekamy się z łóżka, mamy cienie pod oczami i zły humor. Długofalowo niedobór snu może prowadzić do poważnych kłopotów zdrowotnych. A to wszystko jak najbardziej może odbijać się na związku. Błędne koło się zamyka. Ale czy spanie osobno jest rozwiązaniem?\nPrzyznaję, że śpię sama i to uwielbiam. Dzięki temu zazwyczaj nic, a przede wszystkim nikt, nie zaburza mojego snu. Oczywiście przytulanie się do drugiej osoby w łóżku jest przyjemne, ale dzielenie go z kimś przez całą noc już takie atrakcyjne mi się nie wydaje. Z moim ostatnim chłopakiem wprawdzie mieszkaliśmy razem, ale sypialiśmy osobno – ja w sypialni, on w salonie. On pracował do późna w nocy i nie chciał mnie wybudzać, przychodząc do łóżka. Mieliśmy za to swoje łóżkowe rytuały – na przykład wspólnie ucinaliśmy sobie drzemki czy w weekendy któreś z nas przychodziło do łóżka tego drugiego i jeszcze sobie wspólnie dosypialiśmy. Taki układ nam obojgu odpowiadał. Jednak ilekroć ktoś się dowiadywał o tym, że nie mamy wspólnej sypialni, to reagował zdziwieniem. Bo przecież w naszym społeczeństwie przyjęło się, że pary sypiają razem i koniec. W innym wypadku musi być coś nie tak z relacją…\nKoleżanka od osobnych kołder powiedziała, że i ona nie wyobrażała sobie, by spać osobno ze swoim chłopakiem. Ale jednak miała dość ciągłych walk o kołdrę, zwłaszcza że kiedy zasypia, musi być nią szczelnie opatulona. Wkurzało ją, że chłopak w nocy rozkopuje kołdrę itp. Ona budziła się z zimna. Wściekła i niewyspana zaproponowała mu radykalne rozwiązanie – aby spał na kanapie. Cóż, on – podobnie pewnie jak znakomita większość naszego społeczeństwa – nie był w stanie się na takie rozwiązanie zgodzić. Poszli więc na kompromis – osobne kołdry. Choć według niego to też był dość wynaturzony pomysł. Według niego miało zaburzyć bliskość między nimi. Jednak ta bliskość była między nimi tuż przed zaśnięciem, a w ciągu nocy każde żyło swoim własnym sennym życiem. Teraz moja koleżanka jest zadowolona, ma swoją kołdrę, jest jej ciepło i w ogóle.\nMój przyjaciel też jest z tych osób, które uważają, że spanie razem, pod jedną kołdrą scala związek! Twierdzi, że to przyjemne i pozwala się przytulać do drugiej osoby. „Ale kołdra wspólna musi być odpowiednio duża, wręcz wielka, bo w przeciwnym razie się ją z siebie ściąga i wtedy faktycznie powstają konflikty” – dodaje. Aczkolwiek jego chłopak też wywalczył osobne kołdry.\nCo jednak na to wszystko nauka? Jakiś czas temu brytyjski ekspert snu, dr Neil Stanley, przeprowadził badania, z których wynika, że osoby, które śpią razem mają o 50% więcej problemów ze snem niż te, które mają oddzielne sypialnie, a przynajmniej łóżka! A więc nie tylko osobne kołdry. Cóż, jednak o osobne łóżka czy sypialnie może być trudno, choćby z powodu metrażu mieszkania. Dla mnie brzmi to jednak dobrze i podoba mi się, że mój styl spania znajduje uzasadnienie w badaniach.\nMam też znajomych, którzy podobnie jak ja kiedyś, śpią w osobnych pokojach. Według nich właśnie to cementuje ich związek, sprawia, że wciąż pojawia się ekscytacja, kiedy odwiedzają swoje łóżka. Mają poczucie, że nie są dla siebie na wyciągnięcie ręki i muszą się trochę postarać, pouwodzić. Mówią bez wahania: mają większą ochotę na seks. Poza tym według nich bliskość można i warto pielęgnować na różne sposoby i to w ciągu dnia, a nie tylko tuż przed zaśnięciem. Generalnie jednak wypracowali kilka swoich wieczornych rytuałów, na przykład oglądają przed pójściem spać w jednym z łóżek seriale, leżąc w czułych objęciach. Starają się żegnać przed rozejściem się spać. Kiedy na początku związku w malutkim mieszkaniu spali razem, bywało, że po prostu odwracali się do siebie plecami i zasypiali bez słowa czy pieszczoty. „Wspólne spanie celebrujemy teraz tylko podczas wyjazdów, przytulamy się, miziamy. Choć czasem bywa wtedy trudno zasnąć obok drugiej osoby, bo się odzwyczailiśmy od takiego spania” – przyznają.\nZatem odseparowanie się od siebie na czas snu może być sposobem na wysypianie się i poprawę relacji, w tym życia seksualnego. Warto to chociaż przemyśleć. Oczywiście wymaga to przearanżowania mieszkania, przyzwyczajeń, ale może dać wam nową energię. Argumenty za sleep divorce są mocne. Nie chodzi tu przecież, że coś z waszym związkiem jest nie tak. Zdecydowanie się na taki krok nie odziera waszej relacji z magii i romantyzmu. Bo to właśnie wyraz miłości i troski o siebie, kiedy dbacie o to, by się wysypiać. A długotrwałe niewysypianie się w imię relacji romantyczne bez wątpienia nie jest. Swoją drogą, jeśli macie poważne problemy ze snem, to warto mimo wszystko skorzystać z pomocy specjalistki czy specjalisty.\nsen zdrowie seks relacje miłość e-zakupy


Koniec promocji komunizmu w Toruniu? | Fronda.pl\nKoniec promocji komunizmu w Toruniu?\n"Julian Nowicki – polski komunista, członek Komunistycznej Partii Polskiej został pośmiertnie uhonorowany tablicą pamiątkową znajdującą się przy Alei Solidarności - jest postacią kontrowersyjną. Według Młodych Socjalistów jest on bohaterem i człowiekiem walczącym o prawa robotników. Rzeczywistość, jak można się spodziewać, wygląda inaczej. Z relacji, które udało nam się odnaleźć wynika, iż Nowicki był „awanturnikiem i furiatem”, „obibokiem, leniem i chuliganem”. W swoich artykułach na łamach komunistycznych pism („Klasowiec”, „Pionier”) otwarcie domagał się włączenia Polski do ZSRR, chciał, aby Polska została pozbawiona niepodległości. Chwalił również Hitlera i prześladowania Żydów (Żydzi jako klasa posiadająca)" - piszą nacjonaliści.\nDziałacze przypominają, że tablica została odsłonięta już w 1956 r. i najprawdopodobniej była wcześniej fragmentem pomnika nagrobnego, skradzionym z cmentarza żydowskiego. Według narodowców, tablicę Nowickiego powinno zastąpić miejsce pamięci Żołnierzy Wyklętych.\n"Pragniemy, aby miasto pozbyło się raz na zawsze tego „reliktu pamięci”, przypominającego o czasach pełnych bólu, krwi i śmierci. Wrogowi Polski, Polska pomników stawiać nie ma powodu. Dlatego zachęcamy wszystkich do wsparcia naszej inicjatywy, dotyczącej usunięcia haniebnego reliktu przeszłości, po przez złożenie podpisu w ankiecie. Jednocześnie sugerujemy, aby tablicę poświęconą wrogowi Polski, Julianowi Nowickiemu, zastąpić tablicą upamiętniającą Żołnierzy Podziemia Niepodległościowego" - czytamy w oświadczeniu.\nTablica Nowickiego do tej pory jest miejscem spotkań lewicy, zarówno parlamentarnej, jak i tej o bardziej radykalnym charakterze. Każdego roku mieszkańcy Torunia wyrażają sprzeciw upamiętnieniu komunisty. Tablica jest niszczona, a następnie - za pieniędze podatników - odnawiana przez miasto. Dwa lata temu na tablicy pozostawiono czerwony napis: "Albo Katyń, albo KPP".\nPetycję w sprawie usunięcia reliktu komunizmu można podpisywać pod adresem: http://www.onrkujawy.boo.pl/?page_id=427\n
A jest jakiś problem z miejscem w Toruniu na upamiętnienie Żołnierzy Wyklętych? Tablica Nowickiego stoi niemal na chodniku, przy ruchliwej ulicy. Rozebrać i posadzić krzaki!

A Żołnierzy Wyklętych uczcić pomnikiem w najbardziej godnym miejscu. Obojętnie, czy to inicjatywa ONRu, czy kogoś tam innego, ważne że rozumna. Żywe relikty komunizmu nie sposób usunąć z życia publicznego, więc chociaż ... te już nieżywe.
\n
Typowe. Wrogą opcje wyrzucić i samemu obsikać teren, pokazać kto jest panem w Toruniu.
\n
@ElKonrado2: To nie ja usuwałem Pańskie komentarze. Żadnego również nie zgłosiłem do usunięcia. Jestem zwolennikiem swobody dyskusji. Akurat człowiek, który dał mi znać o tej akcji jest prawym facetem, który z neonazizmem ma tyle wspólnego, co ja z \_"Krytyką Polityczną\_". PS O ile się nie mylę, wybrał Pan wypowiedzi z jakiegoś ogólnodostępnego, a nie zamkniętego forum.
\n
@ElKonrado2: Z calym szcunkiem dla Ciebie, mimo, ze poglady mam inne... Teksty tu przywolywane pochodza z ogolnodostepnego forum narodowiec.com.pl. nie jest to forum ONR, a wypowiadaja sie na nim zarowno ludzie z MW, ONR, Autnomi, jak i NOP. Nim zatem zaczesz kogos cytowac, to upewnij sie do jakiej organizacji nalezy. To po pierwsze, a po drugie... Jesli innym nie wolno uogolniac, to prosze nie robic tego samego tutaj. Biorac pod uwage to, jak zachowuja sie administratorzy forow lewicowych nie widze podstaw do tego, aby przemiany zaczynac od fronda.pl. Raczej proponuje rozpoczac od swojego podworka.

Co do samego ONR, organizacja w tym samym stopniu kontrowersyjna co mlodzi socjalisci. Natomiast, choc moge sie z nimi w wielu przypadkach nie zgadzac, to takie inicjatywy popieram. Gdyby wyszli z nia przedstawiciele srodowisk, z ktorymi nie jest mi podrodze, a widzialbym slusznosc w dzialaniu... Poparlbym tak samo.
\n
Nie jestem ONR-owcem, wiec nie moge sie na ten temat wypowiadac. Podejzewam, ze jest to kwestia bezpieczenstwa. Moze nawet chodzi o to, ze pomimo istnienia forow oglonodostepnych, nie wszystkie informacje sa dla osob z poza tego srodowiska. Zreszta jako osoba, ktora zaczytuje sie w newsach o organizacjach narodowych, powinienes wiedziec, ze mimo szeroko pojetego, reprezentowanego przez rozne organizacje, nacjonalizmu, to roznia sie one znacznie od siebie.

P.S. Nie chcialem obrazac Ciebie i przepraszam za glupie wypalenie o lewicy. Nie mialem na celu nikogo urazac.
\n
W kwestii administracji takze nie moge sie wypowiadac. Natomiast... Stronniczosc w mediach to zjawisko juz niestety powszechne. Nie ma sie wiec czemu dziwic, ze skoro GW mowi \_"A\_" i tylko takie glosy tam maja racje bytu, to sa media ktore mowia \_"B\_" i ograniczaja sie do osob o ich swiatopogladzie. Choc w przypadku GW, to slowo swiatopoglad jest naduzyciem...
\n
Do towarzyszy Socjalistów tu piszacych:

Upamiętnianie komunistycznych-socjalistycznych zbrodniarzy jest naruszeniem podstawowych praw człowieka.Przypomnę tylko że liberalny socjalizm, komunizm narodowy-A.Hitlera,faszyzm-Musoliniego,komunizm bolszewicki, komunizm azjatycki to te same zbrodnicze ideologie różniące się tylko szczegółami.ONR nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek socjalizmem tym brunatnym jak i tym czerwonym.

Sympatyk ONR.Mam włosy brodę i 52 lata.
\n
Mieszkam w Toruniu i uważam, że ten pomnik powinien być już dawno usunięty razem z pomnikiem ku czci Armii Radzieckiej, który na szczęście usunięto. To, że się nie usuwa, to wpływ silnej frakcji lewicowej, która Nowickiego czci tu jako swojego prekursora na tym terenie. Fakt, że nieciekawego typa, o mentalności niewiele odbiegającej od mentalności jego popleczników. Na miejscu radnych z lewicy wybrałabym jednak inny obiekt do czczenia. Pewnie jednak to się nie uda, gdyż za bardzo boją się krytyki posła Wunderliha.
\n
@ElKonrado2: OK, napiszę maila w sprawie forum do rzecznika prasowego tej organizacji.
\n
ElKonrado2

Mam nadzieję, że z równym zapałem, gorliwością i zacięciem będzięsz podglądał fora i tropił stalinowców, maoistów i innych lewych wywrotowców. Skoro już tak łatwo Ci przychodzi przypinanie łatek, to taki talent nie może się zmarnować.
\n
A co do inicjatywy, bo przez jednego trolla zeszliście z tematu, to gorąco popieram. Takie akcje powinny być przeprowadzone w całej Polsce.


Od 01.07. 2016 HanseMerkur oficjalnie Partnerem Premium w airberlin. Na stronie internetowej niemieckiego przewoźnika wystartowała sprzedaż ubezpieczeń. Podpisana umowa opiewa na okres 4 lat. airberlin swoim Partnerom Premium gwarantuje szeroką obecność marki, między innymi w procesie rezerwacji jak i na pokładzie. Logo partnera jest umieszczane przykładowo na kadłubie samolotu obok wejścia jak również w newsletterze. Każdy pasażer rezerwując bilet lotniczy na...


Instrukcja obsługi Olympus VN-90\nPo prawej znajdziesz swoją instrukcja obsługi Olympus VN-90. Ta usługa jest całkowicie bezpłatna. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące swojej Olympus VN-90 prosimy powiadom nas na dole tej strony.\nAlways do a test recording to avoid recording problems.\nW przypadku pytań dotyczących instrukcji obsługi Olympus VN-90, prosimy o zapytanie. Upewnij się, że opisałeś swój problem. W ten sposób inni użytkownicy będą w stanie dostarczyć poprawną odpowiedź.