Tajlandia, Kambodża, Laos - lipiec-sierpień 2103 > TAJLANDIA, LAOS, KAMBODżA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nTajlandia, Kambodża, Laos - lipiec-sierpień 2103 > TAJLANDIA, LAOS, KAMBODżA\nO tym kierunku marzy wielu z nas! Polecamy więc informacje praktyczne z subiektywnym zabarwieniem :-)\nOto nasza relacja z wyprawy do Tajlandii, Laosu i Kambodży. Trwała ona 26 dni włącznie z przelotami i przypadła na porę deszczową, czyli lipiec-sierpień. Pisząc o wyjeździe skupię się raczej na praktycznych informacjach, ponieważ uważam, że każdy ma swoją własną wrażliwość oraz odbiór napotkanych na swojej drodze przygód. Niekoniecznie to, co podobało się nam, będzie was interesowało i odwrotnie. Opiszę dzień po dniu, gdzie spaliśmy, czym jechaliśmy, co jedliśmy itp. i oczywiście za ile. Zrezygnuję z opisów miejsc, które już zostały opisane w przewodnikach.\nPrzylot do Bangkoku na lotnisko Suvarnabhumi. Należy wypełnić imigration form, które rozdają celnicy. Obsługa na lotnisku nie trwa długo. Warto wziąć ulotkę telefonii komórkowej True. Za doładowanie za 300 bath, można rozmawiać do woli oraz korzystać z Internetu mobilnego (ale tylko przez wifi, w ogólnodostępnych miejscach, takich jak centra handlowe, dworce itp.). Aby dojechać do miasta należy zejść na sam dół – chyba z 4. piętra i wsiąść do kolejki – koszt 40 bath za os. – bilety do kupienia w automacie. W drodze do centrum można szybko zorientować się jak duży jest Bangkok – jest ogromny. Komunikacja miejska nie nastręcza problemów – do dyspozycji mamy metro oraz kolejką naziemną, do tego oczywiście autobusy, tuk tuki, taksówki lądowe oraz wodne. Sprawia to, że można dojechać wszędzie, szybko oraz sprawnie. Ceny: tuk tuk - cena zależy od umiejętności negocjacyjnych np. za przejazd z Wat Pho do dworca Hua Lomphong operator tuk tuka chciał 200 bath. Ostatecznie pojechaliśmy za 100 bath i to i tak było o wiele za dużo, ale to pierwszy dzień, więc frycowe trzeba zapłacić. Ceny metra i kolejki naziemnej to ok. 40 bath za średniej długości odcinek. Bilety kupuje się w automacie – uwaga: trzeba mieć drobne. Z Saphan Taksin, a dokładnie z przystani Sathorn Pier można popłynąć wodnymi środkami transportu do dowolnej świątyni oraz popływać kanałami. Noclegi wykupiliśmy przed wyjazdem w Suk11. Fajnie urządzony hostel z klimatem, mniej więcej w środku Bangkoku przy Sukhumvit Rd. Na dole jest restauracja, w której dla mieszkańców, po okazaniu klucza otrzymuje się 10% zniżki. W sam raz na service charge (napiwek), bo ten doliczają sobie automatycznie do rachunku. Znajduje się on przy uliczce, przy której mieści się klika restauracyjek z różnych stroń świata (włoska, meksykańska, tajska itp.) oraz bar z trunkami, który otwierany jest wieczorem. Wieczorową porą cała ulica zamienia się w małe centrum życia nocnego ze wszystkim czego dusza i ciało zapragną.\nPogoda: ok 30 stopni, zachmurzenie, lekki deszcz\nRuszyliśmy na zwiedzanie miasta. Obraliśmy kierunek Saphan Taksin Station, tam przesiedliśmy się do taksówki rzecznej (jest kilku operatorów, niestety nie pamiętam ceny). Przystanie opisane są numerami na bilecie, minie trochę czasu zanim się człowiek ogarnie, gdzie trzeba wysiąść. Sama przejażdżka nie należy do przyjemnych, głośna, masa turystów, ale jak się człowiek porozgląda, to można poczuć klimat nadrzecznego życia. Dopłynęliśmy do przystani, z której dociera się do Wat Pho, jest to świątynia leżącego Buddy. Wejście 100 bath od osoby. Oczywiście należy być odpowiednio ubranym, tzn. zakryte nogi i ramiona, bez czapki. Przed wejściem do świątyni należy zdjąć obuwie. Nie będę opisywał uroków pomnika i w sumie całego kompleksu świątynnego, powiem tylko, że warto odwiedzić to miejsce. Z Wat Pho ruszyliśmy do wielkiego pałacu, który znajduje się niedaleko, w zasadzie jego mury są zaraz po drugiej stronie ulicy. W drodze do wejścia zatrzymuje nas jakiś gość, który stara się nam wmówić, że dzisiaj pałac jest nieczynny, bo jest jakaś parada, i że musimy kupić jakieś ciuchy, i tak dalej. Mówimy mu grzecznie „nara”. W drodze do wejścia mijamy stragany właściwie ze wszystkim, interesują nas zimne kokosy z pysznym sokiem w środku (20 bath/sztuka). Docieramy do bramy (i znowu naciągacze) zakładam moje demontowalne nogawki i ruszamy do kasy. Bilet do Grand Palais kosztuje 500 bath/osoba w tym obejmuje on również wejście do pałacu Vinamnek, oddalonego o kilka kilometrów. Nie będę opisywał Wielkiego Pałacu, bo to znajdziecie w przewodnikach, powiem krótko: warto i trzeba zarezerwować dużo czasu. Po zwiedzeniu pałacu udaliśmy się do Wat Arun, do której trzeba przepłynąć rzekę, koszt promu to 3 bath. Wejście do świątyni kosztuje 50 bath. Świetny widok na miasto ze szczytu budowli.\nPogoda: powyżej 30 stopni, niewielkie zachmurzenie, lekki deszcz\nZatrucie pokarmowe i dzień wycięty z życiorysu. \nPogoda: ok 30 stopni, niewielkie zachmurzenie, lekki deszcz\nUdaliśmy się na farmę węży. Koszt 200 bath/ osoba. Przedstawienie trwało ok. godziny. Warto. Potem do pałacu Vinamnek, a następnie na rejs łódką po kanałach (koszt ok. 100 bath/osoba). Trwał on ok. 1,5 godz. i nie był zbyt ciekawy. Wieczorem udaliśmy się na dworzec kolejowy na pociąg do Chiang Mai. Chcąc wybrać się w tę podróż, bilety należy zakupić kilka dni wcześniej. Nam udało się kupić bilety na drugą klasę, bez klimy (koszt 450 bath/osoba odległość ok. 700 km). Pociąg wyrusza, zgodnie z rozkładem ok. 22:00. Podróż trwa ok. 16 godz. Myśleliśmy, że w wagonie będziemy jedynymi białasami, ale okazało się, że wręcz przeciwnie, byli tam sami turyści. Co do komfortu to, cóż: „uf jak gorąco”, ale siedzenia rozkładane są, piwo i jedzenie jest (drogie, warto kupić wcześniej), więc droga nam zleciała jakoś znośnie. Po świcie można było popodziwiać fajne widoki, góry, pola ryżowe itp. I w ten sposób powitaliśmy kolejny dzień, czyli…\nDo Chiang Mai dotarliśmy ok. 14:00. Zakwaterowaliśmy się w uprzednio zarezerwowanym hostelu o nazwie Buddy Guesthouse (koszt 400 bath, Wifi free, Klima, śniadanie, blisko starego miasta, ogólnie bez szału, ale po 16 godzinach w pociągu nie ma co narzekać). Miasto jest klimatyczne, co prawda turystyczne jak wszystko, ale można powłóczyć się wieczorem po knajpkach, zjeść prażonego pasikonika (20 bath za porcję) i obejrzeć wyreżyserowany tajski boks za 400 bath od osoby. Z Chiang Mai można wybrać się w góry do wioski kobiet z długimi szyjami, w której był Cejrowski, na marginesie: zdjęcie kobiety z jego „wyprawy” widnieje na każdej ulotce reklamowej. Po krótkim namyśle stwierdzamy, że nie ma co dawać się naciągać na zorganizowane wycieczki, i wyruszamy wcześnie rano następnego dnia do Chiang Rai, a później do Chiang Saen.\nPogoda: ok 30 stopni, niewielkie zachmurzenie, krótki ulewny deszcz\nPodróż zaczęliśmy z dworca autobusowego Arcade Bus Station. Wybraliśmy linie GreenLine (koszt biletu 185 bath/osoba w klimatyzowanym autobusie). Podróż trwała ok. 3 godzin. Uwaga: w Chiang Rai należy wysiąść na drugim dworcu. Od razu przesiedliśmy się do autobusu „podmiejskiego” do Chiang Saen, oddalonego o 55 km. Koszt 37 bath/osoba. Czas podróży 1,5 h. Po wyjściu z autobusu na „niby-przystanku” ku naszemu zaskoczeniu nikt się nami nie zainteresował, co bardzo nas zadowoliło. Ale z drugiej strony ni w ząb nie mogliśmy się zorientować, gdzie znaleźć naszą kwaterę, którą jak zwykle zabukowaliśmy dzień wcześniej. Nazywała się ona Gins Guesthouse i znajdowała się jakieś 3 km od skrzyżowania głównych ulic, naprzeciwko rzeki Mekong. Koszt noclegu to 400 bath, w tym śniadanie, Wifi, Klima. Fajny klimat. Można wypożyczyć skuter, co uczyniliśmy, żeby podjechać do Złotego Trójkąta, oddalonego o jakieś 10-15 km. Koszt skutera 200 bath/dzień. Litr benzyny to 40 bath. Właścicielka Guesthouse posiada również super noclegi po drugiej stronie ulicy bezpośrednio nad Mekongiem, ale za 900 bath za noc. Pozostaliśmy przy naszym i poszliśmy do restauracji, która się tam znajduje. Posiłek w restauracji to 150 bath. Jedzenie wyśmienite. Obsługa w postaci dwóch młodych Tajek, miła, ale nie mówiąca dobrze po angielsku, więc trzeba było namachać się rękoma. Miejscowość znajduje się prawie na samym „końcu świata”. Nie ma w niej wielu turystów, jest cicho, życie toczy się własnym torem, jest przyjemnie. W ten dzień udajemy się jeszcze do Złotego Trójkąta, czyli tarasu widokowego, z którego widać jak Mekong łączy się z Ruak, gdzie łączą się granice: Tajlandii, Laosu oraz Birmy. Ogólnie zabawne miejsce, z kiczowatymi, można by po europejsku określić, pomnikami Buddy, ale żeby nie obrażać uczuć religijnych, przechodzę do następnego dnia.\nPogoda: ok 30 stopni, duże zachmurzenie\nPoranna wyprawa skuterem do Hall of Opium. Jesteśmy niemalże jedynymi zwiedzającymi. Koszt biletu to jeśli dobrze pamiętam 300-400 bath. Hall of Opium to profesjonalnie zrobiona wystawa dotycząca historii uprawy opium w tym rejonie. Jest bardzo ciekawa i warto ją odwiedzić, jeśli się tu już dotarło. Następnie udajemy się na przystanek busików, jadących do Chiang Kong, z którego chcemy przeprawić się do Laosu. Trudna było nam ją znaleźć, więc oto wskazówka: znajduje się ona zaraz za skrzyżowaniem, przy wylotowej drodze do Chiang Kong, kilkanaście metrów za budką celników z dużym napisem, że szmuglowanie narkotyków jest surowo karane. Stoi tam kilka chatek z ławeczkami. I tu czeka nas niespodzianka, ponieważ przybyliśmy tam koło południa i nic już nie jechało do Chiang Khong. Na słupku jednej z chatek wisiała zalaminowana kartka z napisem w języku angielskim i tajskim, w skrócie: pikap jedzie jak zbierze się odpowiednia ilość osób, koszt przejazdu do Hard Bani (czy jakoś tak) 50 bath, a następnie do Chiang Khong drugie 50 bath. Wniosek jest taki, że trzeba tam czatować od rana. W jednej z chatek siedział jakiś dziadek, który ni w ząb nie mówił po angielsku, ale Chiang Khong zrozumiał i potrafił powiedzieć też 1000 bath. Po dłuższej chwili zrozumiał też 600 bath i się zgodził. A my zrozumieliśmy, że z nami jedzie jeszcze 15 osób, i że zrobił nas w bambuko, ale cóż perspektywa zostania tam, też nie napawała nas optymizmem, więc grunt to poruszać się naprzód. Alternatywą jest również podróż łodzią, za którą inny z kolei dziadek zażyczył sobie 2500 bath. Do Chiang Khong dojechaliśmy po kilku godzinach, zakwaterowaliśmy się we wcześniej zabukowanym hotelu Day Waterfront Hotel. Koszt 500 bath, (bez klimy, z widokiem na Mekong i Laos, bardzo czysty, Wifi free, miła obsługa). Oferowano nam zakup biletu na slow boat do Luang Prabang za 1100 bath, z czego nie skorzystaliśmy. Jest też speed boat, co robi ten docinek w jeden dzień, ale widząc taki rejs, stwierdziliśmy, że skończy się w najlepszym wypadku utratą słuchu w najgorszym, wiecie co…. Jednym słowem masakra.\nPogoda: ok 30 stopni, duże zachmurzenie, masakryczny deszcz w nocy\nPobudka wcześnie rano, żeby zdążyć na łódź do Luang Prabang, która odpływa ok. 11:00. Sprint na przystań, odprawa, i wskakujemy na łódkę przeprawiającą nas na druga stronę. Koszt 40 bath/ osoba. No i zaczęło się wystawanie przed budką laotańskiej straży granicznej. Masa ludzi, strażnicy „przemili” no ale nic, stoimy i cierpliwie czekamy. Koszt wizy to 30 USD + jedno zdjęcie. Strażnicy obsługują najpierw zorganizowane grupy, tj. przewodnika ze stosem paszportów. To by była ta opcja, gdybyśmy wykupili bilet w Chiang Khong. Odstaliśmy swoje, w między czasie wymieniliśmy kasę na kipy oraz kupiliśmy bilet na slow boat za 1000 bath. W tym dojazd do przystani, która oddalona jest o kilka kilometrów. Gdy dotarliśmy do przystani zaprowadzono nas do restauracji, gdzie nasz „nibyoperator” powiedział nam, że: na statku nie ma nic do jedzenia i picia i że mamy jeść i kupować teraz oraz, że w Pak Beng nie ma noclegów i że u niego można za jedyne 500 bath wykupić nocleg z klimą. Z noclegu nie skorzystaliśmy, ale kupiliśmy wyśmienite bagietki oraz wodę (aaaa i mieli też kawę espresso, pycha i szarpie). Po wejściu na pokład ukazał się nam barek z napojami, piwkiem i chińskimi zupkami. To tyle co do wiary w dobre rady życzliwych nieznajomych. Łódź nie była zbytnio przeładowana. Wszyscy pasażerowie na dokładkę szli na tył łodzi, w okolice maszynowni (współczuję hałasu). Mieściła ona jakieś 60 osób. Rejs zaczął się w miarę punktualnie. Płynąc można było poobserwować życie nadrzecznej ludności; rybaków zarzucających sieci, kapiące się dzieci, piorące kobiety. Statek raz po raz zatrzymywał się, by wyrzucić na brzeg pasażerów na dokładkę i zabrać nowych. I tak dotarliśmy do Pak Beng, gdzie powitały nas tłumy miejscowych oferujących noclegi. Daliśmy się zawieźć do jednego z nich za 200 bath (śniadanie, wentylator, wififree). Wieczorem zjedliśmy kolację w jednej z knajpek (jedzenie 30.000 kip, piwo 15.000 kip). Miejscowość to w zasadzie jedna ulica i przystań, całe życie kręci się wokół przypływających turystów takich jak my.\nPogoda: ok 30 stopni, niewielkie zachmurzenie\nPobudka wcześnie rano, żeby nie spóźnić się na łódź oraz zająć dobrą miejscówkę. Na przystani jesteśmy o 7:30, a wyruszyć mamy o 8:30. Zajmujemy miejsce i czekamy. Międzyczasie zaczęto rozładunek łodzi transportowej, która niedawno przybiła do brzegu. Przez dłuższy czas obserwowałem, jak sznurek kobiet, z 20-30 kilogramowymi workami na plecach, przemieszcza się z łodzi w kierunku ciężarówki i z powrotem. Zrobiłem kilka zdjęć z ukrycia. Czekaliśmy tak do ok. 10, bo na łódź chciało wejść zbyt dużo osób, musieli ich przenieść na inną. Podróż drugiego dnia nie była już tak ekscytująca. Pole ryżowe – dżungla – rybak – dżungla – pole ryżowe – rybak – przystań – skały, i tak w kółko. Z nudów zaczęliśmy się wygłupiać i robić zdjęcia z idiotycznymi minami. Koniec końcem dotarliśmy do Luang Prabang, a dokładniej kilkanaście kilometrów przed. Wysadzili nas i kazali iść stromo pod górkę, gdzie na szczycie stał budynek, w którym można było kupić bilet na tuk tuka. Nie ma opcji targowania się, wszyscy dają tę samą cenę i są nieugięci. Bilet kosztował 20.000 kip. Alternatywą jest podróż na autonogach, ale pokonanie odcinka ok. 10 km z plecakami nas przeraża. Wyruszyliśmy na poszukiwanie noclegu. Stosunek ceny do jakości był trochę niekorzystny. Mieliśmy trochę czasu, więc postanowiliśmy znaleźć coś tańszego. Pierwszy nocleg znaleźliśmy za 60.000 kip – obskur. Drugi za 40.000 też obskur. Potem za 80.000 też obskur. Obeszliśmy jeszcze chyba z 10 opcji i stwierdziliśmy, że nie ma różnicy w cenie, wszystko poniżej 100.000 kip było obskurem, więc wybraliśmy lepszy obskur za 40.000 kip.(wififree, bez kolacji, bez klimy). Wieczorem zakupiliśmy wycieczkę, składającą się z wyprawy na słoniu, wizyty w Pak Ou, obiadu, odwiedzin Whiskey Village oraz wizyty nad wodospadem Kuangsi. Koszt 40 USD na łepka. Nazwa company: Heritage Laos Tours. Kolacja w średniej klasy restauracyjce kosztowała nas 35.000 kip na łepka. Miasto ma super klimat. Wąskie uliczki, budynki z czasów kolonialnych, dużo kafejek, na ulicach robią pyszne crepsy i owocowe koktajle. Bardzo fajny nocny market, bardzo przyjemna atmosfera.\nO 8:00 przyjeżdża po nas busik, a w nim Belg o imieniu Peter, który na nasze szczęście mówi po niemiecku. Peter był trochę skacowany, ale z upływem czasu doszedł do siebie. Dowiedzieliśmy się od niego, że można było się z nimi potargować i wyszło na to, że jesteśmy dupami. Pierwszy punkt programu to przejażdżka na słoniach. Docieramy do jakiegoś rolasa, co ma dwa słonie na łańcuchu. Od razu mi się to nie spodobało. Ostatni raz zrobiłem cos takiego. Napychać kabzę rolasowi kosztem biednego zwierzęcia – nigdy więcej. Dodatkowo spadł deszcz, nie byle jaki deszcz. Przejażdżka trwała jakieś 30 min. i całe szczęście. Potem ruszyliśmy do Pak Ou, jaskini, w której schowano wiele, wiele, wiele posążków Buddy, przez najazdem, wydaje mi się Chińczyków. Znajduje się ona w skale wyrastającej z Mekongu. Docieramy do niej łodzią. Następnie ruszamy do Whiskey Village. Wychodzimy z samochodu, witają nas kieliszkiem wina ryżowego, jednego, potem drugiego i w głowie się zakręca. Do butelek z wódką ryżową miejscowi wkładają różne zwierzęta, przeważnie skorpiony, kobry, ale widzieliśmy również duży słój z małym niedźwiadkiem. Podobno, żeby nadać trunkowi odpowiednią moc. Bez komentarza. Pokazują nam również sposób destylacji tegoż trunku. Mieszkańcy wioski zajmują się również sprzedażą pamiątek i tkanin. Są to głównie standardowe wyroby, które można dostać wszędzie, ale trafiliśmy też na panią, która sama tkała, bardzo ładne chusty. Były dość drogie, więc zrezygnowaliśmy z zakupu. Po wizycie w wiosce udaliśmy się na obiad i następnie nad wodospad Kuangsi w Parku Narodowym. Na jego terenie mieści się również coś w rodzaju schroniska dla niedźwiedzi malajskich. Są to zwierzęta, które zostały uratowane z rąk handlarzy i innych ludzi pozbawionych serca i rozumu. Kąpiel pod wodospadem jest świetnym doświadczeniem. Do wody można skakać z samego wodospadu oraz z liny zawieszonej na pobliskim drzewie. Bardzo warto odwiedzić to miejsce. Tym punktem programu kończymy wycieczkę i tym samym dzień 10.\nPogoda: ok. 30 stopni, niewielkie zachmurzenie, masakryczny krótki deszcz\nDzień upływa nam w podróży do Vang Vieng. Wstajemy wcześnie rano, bo nie wiemy, o której odjeżdża autobus. Do dworca, położonego na obrzeżach miasta, docieramy tuk tukiem, o 8:00 rano. Niestety nie załapaliśmy się na VIP-Bus z braku miejsc. Następny odjeżdża o 9:30, również z napisem VIP. Cena biletu 105.000 kip/os. W autobusie było na przemian zabawnie i strasznie, a na końcu już tylko męcząco. Zabawnie, bo z głośnika leciało Lao-Polo - strasznie, bo autobus musiał przedrzeć się przez góry – wysokie góry – i raz w trudem wczłapywał się pod górę, żeby następnie zjeżdżać z dużą prędkością serpentynami, i tak w kółko. Raz po raz zatrzymywaliśmy się, żeby kierowca mógł wyciągnąć skrzynkę z narzędziami i pogrzebać coś przy tylnym moście. Nie chciałem i do tej pory nie chcę wiedzieć, co tam naprawiał. Oczywiście kierowca zatrzymywał się regularnie i zabierał dodatkowych ludzi z bagażami, aż środkowe wejście zostało nimi kompletnie zawalone, a dodatkowi pasażerowie, albo stali w przejściu, albo siedzieli na podłodze między siedzeniami. Raz chciałem wysiąść środkowym wyjściem i nadepnąłem na jakiś worek, co leżał obok sadzonki bananowca, czy czegoś tam, a tu nagle coś zaczęło piszczeć – jakiś zwierz pewnie… Przypomnę, że autobus w dalszym ciągu wdrapywał się i staczał, bujając się raz po raz na boki, w głośnikach leciało Lao-Polo, dzieci wymiotowały do torebek, z nawiewu leciało gorące, śmierdzące powietrze, a na przedniej szybie widniał wielki napis VIP. I tak po kilku godzinach dotarliśmy do Vang Vieng, nie do centrum, lecz do oddalonego od niego dworca autobusowego. Mam taką teorię, która mówi, że oni specjalnie instalują dworce poza miastami, żeby tuktukowcy mogli na nas zarabiać. Sama miejscowość to takie laotańskie Mielno. Kilka ulic z hotelami, biurami wycieczek i knajpami, w których tak, jak pisano w przewodnikach, puszczane są odcinki „Przyjaciół”. Znajdujemy nocleg w Saysong River View za 60.000 kip (bez klimy – z klimą 100.000 kip). Za jedzenie trzeba zapłacić ok. 20-35.000 kip. W sumie to wszystko tak kosztuje, obojętnie, czy jest to naleśnik, piwo, wino, czy bagietka, cena jest podobna.\nWykupujemy sobie organizowaną wycieczkę do jaskini, w której wnętrzu można pospływać na dętce, oraz do jaskini słonia, w której znajduje się leżący Budda, połączonej ze spływem kajakiem do Vang Vieng. Koszt 90.000 kip/os. Pierwsza atrakcja polegała na wciągnięciu się na linie, leżąc na dętce, w najdalej oddalone miejsce w jaskini, a następnie puszczeniu się i spłynięciu do wyjścia z jaskini. Moja ocena: może być, trochę krótko, ale to pewnie z powodu wysokiego stanu wody. Druga atrakcja, czyli jaskinia słonia z leżącym Buddą – suchar. Między jaskinią z tubingiem, a tą z leżącym Buddą serwowany jest posiłek. Następnie ruszyliśmy kajakami w dół rzeki. Przyjemny spływik z elementami adrenaliny, bo po drodze musieliśmy pokonać kilka szybszych odcinków, ale bez przesady. Zatrzymaliśmy się również w przybrzeżnej knajpie, w której z głośników leciała techniawka, a przy barze zgromadziło stado, wyłowione wcześniej linkami, nawalonej młodzieży z krajów angielskojęzycznych. Walnęliśmy – ja piwko, Marta – winko i ruszyliśmy dalej. Tubing, a raczej kajaking zaliczony. Wieczór upłynął nam na zastanawianiu się, co robić dalej, czy jechać do Vientianu, czy do Krainy 4 Tysiąca Wysp, czy bezpośrednio do Phnom Penh, czy też do Siem Reap. Po rozważeniu pro i kontra ze wszystkich stron uznaliśmy, że udamy się bezpośrednio do Phnom Penh. W biurach turystycznych oferowane są bezpośrednie połączenia z Vang Vieng do wszystkich powyższych destylacji. Koszt naszej wyniósł od 400.000 do 480.000 kip w zależności od operatora. To była pierwsza opcja. Druga zaś to nie płacić operatorowi i zrobić to samemu. Wybraliśmy tą drugą. Chodząc po biurach wypytaliśmy szczegółowo, jak wygląda plan przejazdu, a jest on trochę skomplikowany, bo trzeba się kilka razy przesiadać. Według rozpiski miało to wyglądać następująco:\n13:30 przyjazd do Vientiane\n20:30 wyjazd sleeping busem do Pakse\n6:00 wyjazd z Pakse do Phnom Penh\nDojazd o Phnom Penh wieczorem.\nPogoda: ok. 30 stopni, zachmurzenie\nWyjazd o 8:00 minibusem do Vientiane. Koszt 55.000 kip/os. Czas trwania podróży 3 godziny. Kierowca wyrzuca nas na ulicy przy Khua Din Bus Station. Udajemy się do informacji turystycznej National Tourism Athority of Lao mieszczącej się przy Avenue Lane Xang, w której dowiadujemy się, że autobus do Pakse wyjeżdża wieczorem z południowego dworca poza miastem. Następnie udajemy się obejrzeć Pomnik Zwycięstwa, który został zbudowany na wzór Łuku Triumfalnego w Paryżu. Muszę przyznać, że spacer po ulicach Vientianu z plecakiem nie należał do przyjemnych, więc znaleźliśmy kafejkę, gdzie serwowano espresso, a następnie restaurację, rozeznaliśmy się, czy są jakieś bezpośrednie loty do Phnom Penh (były w cenie ok. 200 USD) i udaliśmy się do Wat Si Saket, słynącej z 10.000 zebranych tam posążków Buddy. Ruszamy tuk tukiem w kierunku południowego dworca. Koszt 45.000 kip. Kierowca chciał początkowo 60.000 kip.\nRozkład jazdy z tablicy na dworcu Vientiane:\nLocal Bus (110.000 kip)\nod 10:00 do 16:00 – odjazd co godzinę\nExpress Bus (140.000 kip)\nSleeping Bus (170.000 Kip)\nNa dworcu działa kilka operatorów. Przez zakupieniem biletu warto sprawdzić po ich nazwach stan autobusu, bo bywa różnie. Wybieramy Sleeping Bus. Zgodnie z rozkładem mamy być ok. 7:00 rano w Pakse. Kupujemy bilet u niemiłego pana i czekamy na autobus. Gdy zaczęła się zbliżać godzina odjazdu, rozpoczęliśmy poszukiwania naszego autobusu i okazało się, że trafiliśmy chyba na najbardziej obskurny autobus. A wyglądał on jak każdy inny autobus, np. znanej nam marki Jelcz. Miał wymontowane siedzenia, a zamiast nich wmontowane łóżka piętrowe. W połowie autobusu z boku znajdowało się coś w rodzaju budki, czyli toalety. Standard przewidywał poduszki oraz kołderkę. Okazało się, że dostaliśmy miejsca na górnej pryczy. A ja dostałem zaraz po wejściu do autobusu opier…. od mojej towarzyszki podróży. Górna prycza umieszczona był gdzieś na wysokości górnego okienka przesuwnego, cała konstrukcja była dość labilna, co podczas pokonywania zakrętów i dziur oraz hamowania powodowało, że bujaliśmy się na boki. Noc minęła z duszą na ramieniu, bo kierowca pędził na złamanie karku, a drogi w Laosie chyba nie muszę mówić w jakim są stanie. Po drodze mieliśmy jeszcze krótką awarię i panowie też coś tam grzebali pod autobusem. No nic rano, ok. 8:00 dotarliśmy do Pakse, gdzie po wyjściu z autobusu zaczepił nas chłopak, z pytaniem, czy nie chcemy jechać do Siem Reap. Odpowiedzieliśmy, że do Phnom Penh, a on, że to dobrze, bo jego autobus tam właśnie jedzie. Koszt biletu: 230.000 kip/os. Wsiedliśmy i tak zaczął się kolejny dzień.\nDotarliśmy na granicę, czyli dwa szlabany, kilka straganów i trzy budki strażników na krzyż. Udaliśmy się do straganów, wypiliśmy dziwną kawę. W międzyczasie kierowca wziął nasze paszporty oraz 25 USD na wizę, 5 USD na jakieś koszty manipulacyjne i poszedł załatwiać formalności. Po ich załatwieniu ruszamy dalej. Jedziemy jeszcze gorszą drogą niż tą w Laosie. Dziury w niej sygnalizują porozkładane gałęzie. Mijamy krajobraz, na który składają się głównie pola ryżowe, wioski, pola ryżowe i znowu wioski. Do Phnom Penh docieramy ok. 21:00. Idziemy do pierwszego lepszego hotelu, który nazywa się Paradise Hotel, ma dwie gwiazdki i kosztuje 24 USD za noc ze śniadaniem. Wyszło na to, że byliśmy 37 godzin w podróży, co się mniej więcej zgadzało z informacjami podawanymi w Vang Vieng. Koszt mniej więcej też ten sam. Satysfakcja, że zrobiliśmy to sami, taka sobie, ale za to w każdym momencie mogliśmy zmienić plany oraz nie byliśmy skazani na łaskę i nie łaskę operatora, któremu należało zapłacić z góry w Vang Vieng. Koniec dnia. Aha, w Kambodży środkiem płatniczym są dolary, oczywiście amerykańskie.\nPogoda: ok. 30 stopni, zachmurzenie, silne krótkie deszcze\nRano ruszamy do Tuol Sleng - miejsca kaźni urządzonego przez system Pol Pota (wejście 2 USD/os., w środku można za 6 USD wynająć przewodnika). W tym celu wynajmujemy tuktukowca na cały dzień – koszt 20 USD. Odwiedzamy również Pola Śmierci (wejście chyba 6 USD/os., zwiedzanie odbywa się przy użycie zestawu słuchawkowego, przechodząc przez kolejne stacje) oraz Zoo na obrzeżach miasta. Wrażeń z dwóch pierwszych „atrakcji” nie będę opisywał. Co do Zoo, to jest to jakby trochę zapomniany, a przez to zaniedbany park ze zwierzętami. Są tam również tygrysy i inne zagrożone gatunki. Znajduje się on dość daleko od miasta i podróż do niego w tuk tuku to męka. Koszt wejścia to 5 USD/os. Stan rzeczywisty różni się znacząco od opisu w przewodniku NG na niekorzyść. Po południu odwiedzamy Srebrną Pagodę. Koszt 6 USD/os. Warto. Jedzenie: za pizzę w Happy Herb Pizza zapłaciliśmy 7 USD, natomiast za makaron z kurczakiem 2,5 USD.\nPogoda: ok. 30 stopni, niewielkie zachmurzenie\nRano wyruszamy do Sihanoukville. Odjeżdżamy z dworca autobusowego znajdującego się niedaleko od centrum. Za przejazd busem, tj. Fordem Transitem płacimy 6,5 USD/os. Wyjeżdża on od rana co godzinę. Podróż trwa kilka godzin. Nasza wydłużyła się ze względu na trwające wybory. Bus dojeżdża do mini dworca autobusowego mniej więcej w środku miejscowości. Zaraz po wyjściu z samochodu atakują nas tuktukowcy. Przetrzymaliśmy ich trochę i zbijając cenę o połowę (i tak za dużo, bo to niedaleko) docieramy ronda ze złotymi lwami, gdzie znajdują się przeróżne agencje turystyczne. W jednej z nich, o nazwie Eco Sea Village wykupiliśmy nocleg na wyspie Koh Rong Samloem. Tutaj pojawił się mały problem, ponieważ nie płynęła już tego dnia żadna łódź na tę wyspę. Ale pani zaproponowała, że możemy dotrzeć do na wyspę Koh Rong, a z niej, jak nas zapewniła, odbierze nas właściciel chatek z naszej docelowej wyspy. Zapłaciliśmy 20 USD za pierwszy nocleg oraz po 20 USD za transport w dwie strony na osobę. Z agencji zabrano nas ciężarówką do portu – trochę trzeba tam jechać. Podróż na wyspę Koh Rong trwała ponad 2 godziny i była całkiem ok. Pasażerowie to zlepek młodzieży (i nie tylko) z całego świata w fajnym klimacie. Do tego na dziobie łodzi siedział miejscowy chłopaszek, który przez bite dwie godziny śpiewał „przeboje” i o dziwo nie było to denerwujące. Po minach niektórych pasażerów widać było toczącą się walkę z bujającą się łodzią - po naszych pewnie też ją było widać. Po dotarciu na Koh Rong i wypakowaniu bagaży zaczęliśmy szukać naszego transportu na Koh Rong Samloem. Okazało się, że nikt na nas nie czeka i nikt nic nie wie. Pomocy udzielili nam ludzie z centrum nurkowego, znajdującego się na pomoście. Łamaną angielszczyzną dogadaliśmy się, że nasza łódka przypłynie po nas za dwie godziny. To też udaliśmy się do restauracyjki znajdującej się na drugim pomoście, gdzie zamówiliśmy spaghetti, właścicielką natomiast była chyba Węgierka, bo w karcie były węgierskie potrawy, a sama właścicielka na włoszkę nie wyglądała. Tak czy siak jedzenie było dobre. Dwie godziny upłynęły nam na wczuwaniu się w klimat, obserwując przybijające do portu łódki, kąpiące się dzieciaki. Po naszej łódce ani widu ani słychu, udaliśmy się więc ponownie do centrum nurkowego, w którym powiedziano nam, że ta agencja tak czasami robi, że sprzedaje noclegi, ale nie gwarantuje transportu. Zaczęliśmy już sprawdzać, gdzie najlepiej byłoby zakwaterować się na obecnej wyspie, a tu przypłynęło dwóch chłopaków łódką pod pomost, szukając nas wzrokiem. Była to mała łódka z silnikiem od motorówki. Wsiedliśmy do niej i popłynęliśmy na Koh Rong Samloem. Podróż trwała ok. 40 min. Gdy ominęliśmy skalistą wysepkę naszym oczom ukazała się niewielka zatoczka, z piaszczystą plażą, z pomostem i kilkoma chatkami kilka metrów od brzegu. Krótko mówiąc widok jak z prospektu agencji turystycznych. Na tej wyspie jest jeszcze kilka innych zatoczek, lecz nie są one połączone ze sobą droga lądową. Jedna z nich, o nazwie Lazy Beach, została opisana w przewodniku. Ośrodek składa się z jednej dużej chatki, którą można uznać za miejsce do wspólnego przebywania dla gości. Jest tam również mini restauracyjka oraz kilka chatek. Na pomoście znajduje się również centrum nurkowe. I to wszystko. W związku z tym, że nasz wyjazd przypadł na porę deszczową, oprócz nas była tam obsługa, składająca się z dzieci i młodzieży, oraz jedna parka w domku obok, która wyjechała na drugi dzień. Niestety był jeden psikus. Jedzenie i picie (woda pitna również) można było dostać wyłącznie w restauracyjce. Oto ceny: śniadanie 4 USD, obiad 5 USD, kolacja 6 USD, woda 0,5 l 1 USD, wino 15 USD (przezorny zawsze ubezpieczony – przed wypłynięciem wykupiliśmy 2 butelki francuskiego wina w sklepie po 7 USD), piwo 1 USD, sprzęt do snorkelowania na jeden dzień 5 USD/os, wypłynięcie łodzią 5 USD/os.\nPogoda: ok. 30 stopni, słońce\nŚniadanie, spacer, kąpiel, hamak, obiad, spacer, kąpiel, hamak, kolacja, spacer…\nPogoda: ok. 30 stopni, niewielkie zachmurzenie, w nocy masakryczny deszcz\nŚniadanie, spacer, kąpiel, hamak, obiad, pakowanie, 15:00 wypływamy na Koh Rong. 16:00 wypływamy do Sihanoukville. Z portu zabiera nas tuktukowiec i wiezie do agencji autobusowej na sleeping bus do Siem Reap. Kupujemy bilety 15 USD/os i wybieramy miejsce na dole, mając nadzieję, że będzie lepiej niż ostatnio. Nie jest. Obok nas jest toaleta, w której drzwi się nie zamykają, i strasznie z niej czuć. Podróż trwa 10 godzin. O 6:00 jesteśmy w Siem Reap. Zaraz po wyjściu z autobusu łapie nas tuktukowiec, który zawozi nas do hotelu (nocleg 20 USD, wifi, klima, śniadanie, basen). Ruszamy nad jezioro Tonle Sap. Nasz tuktukowiec umawia się z nami na cenę 20 USD za zawiezienie nas do Tonle Sap oraz objechanie z nami Angkor Wat następnego dnia. Droga nad jezioro Tonle Sap jest długa, ok. godzinę w jedną stronę. Gdy dojeżdżamy do budki strażniczej dowiadujemy się, że za wjazd do parku oraz przejażdżkę łódką kosztuje 45 USD/os. No nic, jak już tu dojechaliśmy to trzeba było połknąć tę gorzką pigułkę i kupić ten bilet. Zwiedzanie Tonle Sap trwało ok. 3 godzin. Ptaków było mało. Przewodnik obwiózł nas po atrakcjach wsi na wodzie, czyli farmie krokodyli, OSMOSE Community Project, w którym kobiety plotą przeróżne rzeczy z hiacyntów wodnych. Miejsce jest warte odwiedzenia, z tą tylko uwagą, że trzeba tam dotrzeć ze zorganizowaną grupą, żeby było taniej, bo 45 USD/os plus dojazd to przesada. Wieczorem nasz tuktukowiec zabiera nas na pokaz tańca khmerskiego z kolacją. Koszt atrakcji to ok. 12 USD, jeśli dobrze pamiętam. Całość odbywa się w wielkiej sali luksusowego hotelu, do którego zjeżdżają chyba wszystkie zorganizowane wycieczki tego świata. No nic, jak już weszliśmy, to trzeba skorzystać. Kolacja odbyła się w systemie all you can eat. Pokaz tańców w porządku, natomiast klimatu - nie było.\nPogoda: ok. 30 stopni, zachmurzenie, masakryczny krótki deszcz\nPobudka o 4:30, wyruszamy do Angkor Wat, żeby zobaczyć wschód słońca. Oczywiście nie jesteśmy sami. Razem z nami, albo odwrotnie, wyruszają wszyscy nowoprzybyli do Siem Reap, mający ten punkt w programie. Cena biletu jednodniowego wynosi 20 USD, bilet jest imienny (ze zdjęciem). Są również bilety trzydniowe za 40 USD. Docieramy do świątyni znanej ze wszystkich pocztówek. Robimy fotkę wschodu słońca, stojąc w rzędzie podobnych nam. Całe szczęście, że dotarliśmy tutaj w okresie niskiego sezonu turystycznego. Daje nam to możliwość pochodzenia po zakamarkach budowli bez konieczności przepychania się przez tłumy. Ciekawiej i spokojniej jest w bardziej oddalonych świątyniach. Sposobem na ominięcie tłumów może być zaczęcie od zwiedzania w odwrotnej kolejności. Po Angkor Wat udajemy się na obiad w Butterfly Garden Restaurant. Restauracja to w sumie mała farma motyli oraz sklepik z wyrobami miejscowej ludności. Dzięki fontannie i latającym nad głowami motylom miejsce ma niepowtarzalny klimat i nie sprawia wrażenia komercyjnego, jak inne jadłodajnie. Z opisu wynika, że właściciele prowadzą również projekty edukacyjne dla dzieci z pobliskich wiosek. Po południu odwiedzamy niewielką arenę, w której odbywają się walki khmerskiego boksu. Nasz tuktukowiec wykombinował, że trzeba tam jechać motorem i że koniecznie na dwa motory, czyli z jego kolegą. Po dotarciu zrozumieliśmy, że jak przyprowadzą turystę, który wyłoży 15 USD na wejście, to oni wchodzą za friko. Ale nic, jak już jesteśmy, to wejdziemy. W odróżnieniu od walk, które widzieliśmy w Chiang Mai, tutaj rzeczywiście mielimy do czynienia ze sportem. Całość była profesjonalnie przygotowana. Obejrzeliśmy 5 walk. Nasz tuktukowiec tak był podekscytowany, że pił piwo jedno za drugim i się krótko mówiąc nawalił. No i jak tu wrócić do hotelu. Koniec końcem po wymianie zdań wsiadłem z nim na motor i jakoś dotarliśmy z powrotem. Dzień kończymy kolacją w okolicach nocnego marketu. W hotelu kupujemy bilet na autobus do Bangkoku następnego dnia. Cena 15 USD/os.\nRozstanie z naszym tuktukowcem nie należało do przyjemnych. Zażyczył sobie wygórowanego napiwku, zapominając przy tym, że się nawalił poprzedniego dnia i że wszedł za friko na walki dzięki nam. Wskazówka na przyszłość: przed uzgadnianiem ceny należy w szczegółach (ale to w szczegółach) uzgodnić za co się płaci, inaczej będzie scena na koniec. Podróż do Bangkoku była długa. I długie było stanie w kolejce na granicy, najpierw żeby wyjechać z Kambodży, potem, żeby wjechać do Tajlandii. Ostatecznie do Bangkoku dotarliśmy po 20:00. Mieliśmy zabawną sytuację z taksówkarzem. Pytamy się za ile nas dowiezie do The Krungkasem Srikrung Hotel (400 bath, klima, brak Wifi), znajdującego się zaraz przy dworcu Hua Lomphong. On odpowiada, że ma taksometr. Wsiadamy, ruszamy i widzę, że nie włączył taksometru. Mówię mu, żeby włączył, a on nagle zapomniał angielskiego i pokazuje mi godzinę na wyświetlaczu. Powtarzam, żeby włączył taksometr, a on znowu pokazuje wyświetlacz z godziną. W końcu się wkurzam, on włącza taksometr. Za przejazd ok. 5 km z włączonym taksometrem zapłaciliśmy ok. 60 bath. Przed wsiadaniem do taksówki tuktukowiec proponował nam 150 bath.\nWyjazd do Ayutthaya. Pociągi odjeżdżają od rana co godzinę. Koszt biletu 20 bath/os za miejsce stojące. Za miejsce siedzące trzeba zapłacić ponad stówę. Naprzeciwko dworca kolejowego, w uliczce wiodącej do przeprawy na drugą stronę rzeki, znajduje się wypożyczalnia rowerów. Wypożyczamy rowery i ruszamy na objazd miasta. Okazuje się to strzałem w dziesiątkę, bo można nim sprawnie dotrzeć do wszystkich atrakcji miasta, jakimi są ruiny świątyń, wśród których najbardziej znana jest ta z głową obrośniętą pniem drzewa. Na dworzec wracamy ok. 16:00, wsiadamy do przepełnionego pociągu. Przydałyby się nam wtedy bilety na miejsca siedzące, których nie mamy i musimy siedzieć na podłodze.\nWieczorem mamy samolot do domu, wykorzystujemy więc czas do południa na odwiedzenie targu Chatuchak. Jest to gigantyczny targ, na którym można znaleźć, między straganami oferującymi cały szajs tego świata, ale również ciekawe oraz ładne wyroby. Trzeba się tylko trochę pomęczyć.\nI to koniec naszej relacji. Co prawda nie obyło się bez subiektywnych opisów, ale mam nadzieję, informacje praktyczne przydadzą się wam w planowaniu wypraw.\nMartuśka34 2018-02-12 10:46:12\nmieliśmy podobna trasę tyle, że nie dotarliśmy do Laosu. Byliśmy 3 tygodnie i bylismy w Bangkoku, potem Kambodzią Siem Reap, powrót Bankgok i potem Pucket = Karan i Kata Beach. Podróż życia bo nasza pierwsza bez wycieczki zorganizowanej. Polecam!\nstrong 2017-12-09 20:17:40\n" Witam. Fajna wyprawa i bardzo dobra relacja, którą ja preferuję. Sam zamieszczałem relacje z podróży po; Norwegii, Holandii, Grecji gdzie zamieszczałem praktyczne informacje i koszty podróży. To jest bardzo przydatne dla kolejnych podróżników. Sam mam zamiar wybrać się do Tajlandii i okolicznych państw i będę wdzięczny o inne informacje np. rezerwacji biletów lotniczych itp. Pozdrawiam Kazik"\nmagiana 2014-10-16 14:17:47\nsuper, informacje się przydadzą, dzięki :)\n[konto usuniete] 2014-01-06 17:54:29\n"Super reportaż> Zazdroszczę Ci tak wspaniałej wyprawy. Skuszę się i rusze twym śladem po Azji..... Pozdrawiam :)"\nTajlandia w 3 tygodnie...


II Ursynów StreetBall Cup - Ursynów\nTo druga edycja turnieju. Startować mogą osoby powyżej 14. roku życia. Turniej jest bezpłatny dla zawodników. Imprezą towarzyszącą będzie konkurs rzutów za 3 punkty, dostępny również dla kibiców.\nMaksymalna ilość zgłoszonych drużyn to 16. Zostaną podzielone na cztery grupy. Losowanie drużyn do poszczególnych grup nastąpi o godz. 9.00 w dniu turnieju. W pierwszej fazie turnieju obowiązywać będzie system grupowy – mecz każdego z każdym. Do kolejnego etapu rozgrywek awansują najlepsze 2 zespoły z poszczególnych grup. W dalszym etapie turnieju od ćwierćfinałów obowiązywać będzie system pucharowy.\nTurniej jest współfinansowany przez Dzielnicę Ursynów oraz Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego. Organizatorem jest Stowarzyszenie Sportowe Aktywny Kasprzak.


Ratuszowy Zegar – Monachium – atrakcje turystyczne - Tropter.com\nRatuszowy Zegar – H. A. Kilichowski,\nRatuszowy Zegar – Jebulon, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Chris 73, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Mattes, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Shizhao, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Andrzej O, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Garfield04, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Panoramio upload bot, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Pierre André Leclercq, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Mdschick, Wikimedia Commons\nRatuszowy Zegar – Avi1111, Wikimedia Commons\nNiemcy Bawaria Monachium Nowy Ratusz Ratuszowy Zegar\nNazwa lokalna: Rathaus-Glockenspiel\nZnajduje się wewnątrz atrakcji: Nowy Ratusz\nDzwonki w Nowym Ratuszu w Monachium to mechaniczna inscenizacja pochodząca z 1908 roku. Składa się z 43 dzwonów i 32 postaci naturalnej wielkości. Codziennie o godzinach 11.00 i 17.00, a także o 12.00 w lecie, odtwarza dwie historie z XVI wieku. Składa się z dwóch poziomów, na których przedstawiane są te historie.\nGórna część inscenizacji opowiada o małżeństwie miejscowego księcia Wilhelma V, który założył słynny na całym świecie Hofbräuhaus z Renatą Lotaryngii. Na cześć szczęśliwej pary przedstawiana jest potyczka z naturalnej wielkości rycerzami na koniach reprezentującymi Bawarię i Lotaryngię. Za każdym razem wygrywa bawarski rycerz.\nPo nim następna dolna i druga historia, taniec bednarzy. Według mitów 1517 był rokiem dżumy w Monachium. Mówi się, że bednarze tańczyli na ulicach, aby wnieść nową witalność do złych usposobień. Bednarze pozostawali lojalni wobec księcia, a ich taniec symbolizował wytrwałość i lojalność wobec władzy w trudnych czasach.\nRatuszowy Zegar mapa\nMarienplatz 880331 Monachium, Niemcy\nRatuszowy Zegar – popularne w okolicy


Fragment: Odzyskanie czasu – Baoshu - Gavran\nPremiera “Odzyskania czasu” Baoshu zbliża się wielkimi krokami, a żeby uprzyjemnić Wam oczekiwanie zapraszamy do zapoznania się z fragmentem książki.\nAutor: Baoshu (Bao Shu)\nTytuł oryginału: THE REDEMPTION OF TIME. A Paraquel of the Three-Body\nPierwszy rok ery schyłkowej,\ngodz. 0.0:0, koniec wszechświata\nYe Wenjie, Mike Evans, Ding Yi, Frederick Tyler, Zhang Bei hai, Bill Hines, Luo Ji, Thomas Wade…\nUnosząc się w ciemności, duch wyciągnął kończynę – nazwijmy ją ręką – i rozprostował pięć palców. W jego dłoni znajdowała się mała srebrna świetlna plamka.\nGdy patrzył na tę srebrną plamkę jak pogrążony we wspomnieniach, w jego oczach odbijały się niezliczone gwiazdy. Świetlna plamka tańczyła nad jego dłonią niczym robaczek świętojański, tak mała, że w każdej chwili mogła zgasnąć, ale przy tym, podobnie jak w osobliwości przed narodzinami wszechświata, zawierały się w niej wszystkie możliwości. Była miniaturowym tunelem w czasoprzestrzeni, połączonym z wielką czarną dziurą w jądrze galaktyki, i mogła wyzwolić tyle energii co cała ta galaktyka.\nPo jakimś czasie – nie wiadomo jak długim, ponieważ w pobliżu nie było nikogo, kto zmierzyłby jego upływ – duch wydał polecenie. Jasna plamka przemieniła się w srebrzystą nić ciągnącą się w dal niczym nieskończona oś czasu. W następnej chwili z nici powstała biała płaszczyzna. Gdy płaszczyzna ta pofałdowała się i pogrubiała, pojawił się trzeci wymiar, ale jej grubość była znikoma w porównaniu z długością i szerokością. Duch rozwinął ogromny arkusz czystego papieru rysunkowego i teraz unosił się nad nim.\nRozpostarł ręce i poszybował. Jego ruch wywoływał lekki powiew i z niczego zmaterializowała się atmosfera. Arkusz papieru pod jej powłoką zdawał się reagować na ten powiew, tworząc zmarszczki i fale, które zakrzepły w góry, wzgórza, wąwozy i równiny.\nPotem pojawiły się ogień i woda. Z czystej energii powstawały wodór i tlen i łączyły się ze sobą w huku wybuchów w płomienie, które zlewały się w morze ognia. Wytworzone w wyniku tej reakcji cząsteczki wody zbijały się w krople, te z kolei w mgły i chmury, z których potem lunął na nowo narodzoną ziemię rzęsisty deszcz. Ulewa zalała równiny, zamieniając je w rozległe oceany.\nDuch przeleciał nad wodami niczym gigantyczny ptak i siadł na pustej plaży. Wyciągnął ręce, jedną w stronę fal, drugą w stronę wzgórz, i jednocześnie obie podniósł. Zgromadzone w jego ciele brontobajty danych, czerpiąc energię z otoczenia, nabrały kształtów – w wodzie i na ziemi pojawiło się życie, jakby przeniesione tam przez cyklon. Nad fale wyskakiwały ławice ryb i wieloryby, by oddać cześć swemu stwórcy, z ziemi wyrosły trawy i kępy drzew, a między nimi przemykały zwierzęta biegające i pełzające. Po niebie fruwały stada ptaków. Ten nowy świat był pełen zgiełku życia, a gdy zmaterializowały się stworzenia, powstały też lasy, sawanny, jeziora i pustynie.\nPo wykonaniu tych zadań duch wciąż odnosił wrażenie, że na tym świecie brakuje czegoś ważnego. Patrzył w zamyśleniu na ciemne niebo, aż w końcu uświadomił sobie, czego tam nie ma. Palcem wskazującym nakreślił na czarnym aksamicie firmamentu koło. Potem, cofnąwszy dłoń, pstryknął tym palcem i kciukiem i w koło strzeliła iskra, zamieniając je w ognisty krąg. Ponownie pojawiło się znane słońce, a przynajmniej tak się wydawało. Gdy jego promienie przeniknęły przez atmosferę, cały świat pojaśniał. Niebo, czyste i gładkie jak lustro, uzyskało lazurowy kolor, ciemnobłękitne morze skrzyło się i lśniło.\nDuch skąpał się w świetle, któremu przywrócił istnienie. Zauroczony podniósł delikatnie głowę.\n„Jest jak w dawno minionym złotym wieku…” – pomyślał. Promienie słońca padały na jego skórę i włosy, tworząc sylwetkę typowego człowieka. Teraz stało się oczywiste – a przynajmniej stałoby się, gdyby był tam ktoś, kto by to obserwował – że owa istota nie jest duchem, lecz osobą, mężczyzną z istniejącego dawno temu świata, zwanego niegdyś „Ziemią”.\nI ten nowy świat, podobnie jak mityczna Ziemia, przyzywał go, wabiąc poczuciem swojskości.\nBył to cień rzucany pod koniec wszechświata przez tę starą planetę długo po zniszczeniu zarówno jej, jak i niezliczonych ludzkich cywilizacji, które ją zamieszkiwały.\nDuch wiedział, że w porównaniu ze wspaniałym wszech światem, który kiedyś istniał, a nawet z rzeczywistą Ziemią, ten sztuczny świat jest mały, nieprawdziwy i nieistotny. Ale i tak go stworzył, by kosmiczna epopeja, która już się zakończyła, mogła potrwać odrobinę dłużej. Nawet jeśli jego dzieło nie by ło prawdziwą kontynuacją, czyż zanurzenie się jeszcze na kilka chwil w tym wirtualnym świecie i poczucie ciepła bijącego od dogasających szczątków imitacji słońca, podczas gdy wszechświat nieodwołalnie znikał, nie było rozkoszą?\n– Zmierzch wszechświata – mruknął.\nPrzeszłość w czasie\nNiebo było zamgloną, ciemną szarością. Popołudniowa mżawka spowijała jezioro lekką mgiełką. Trawa na brzegu falowała w powiewie lekkiego wiatru, łapczywie pijąc słodkie krople deszczu. Po wodzie dryfowała mała łódka upleciona ze źdźbeł trawy, oddalając się coraz bardziej od brzegu na zmarszczkach tworzonych na powierzchni przez deszcz.\n„Jakby płynęła na koniec świata…”\nYun Tianming siedział na skraju jeziora, wrzucał do niego bez celu kamyki i patrzył, jak przecinają się powstające po ich wpadnięciu kręgi. Obok niego siedziała kobieta, spoglądając na niego w milczeniu. Wietrzyk zwiewał pasma jej długich włosów na jego policzki. Muskały je, wzbudzając w nim pożądanie.\nPrzez chwilę miał złudzenie, że jest w innym czasie i w innym miejscu, jakby wrócił z kolegami do budynku uniwersyteckiego na przedmieściu Pekinu, do owego radosnego popołudnia, które spędził obok Cheng Xin. Ale woda o cytrynowej barwie, niebieska trawa i różnobarwne kamyki leżące wokół niego przypomniały mu, że jest w innej erze i na innym świecie, na planecie odległej od Ziemi o trzysta lat świetlnych, prawie siedemset lat później.\nI z inną kobietą.\n„Siąpiący deszczyk, łagodny wietrzyk, nie trzeba wracać do domu”*.\nTianming nie miał pojęcia, dlaczego przyszedł mu do głowy werset utworu należącego do chińskiego kanonu, czegoś, czego rodzice, którzy bardzo podziwiali klasyczne wykształcenie, kazali mu nauczyć się na pamięć. Nie potrafił już sobie wyobrazić, że idzie do domu. Nie miał domu, do którego mógłby wrócić; mógł tylko znosić zimny wiatr i deszcz na tej obcej planecie.\n„Ależ ze mnie głupiec! – zganił się w myślach. – Naprawdę spodziewałem się, że dostanę jeszcze jedną szansę na spotkanie się z moją ukochaną Cheng Xin i będę puszczał stateczki z papieru na jezioro? Obudź się, Tianming!” Sam pomysł, że mógłby ponownie spotkać się z kobietą swoich marzeń sprzed siedmiuset lat, był niedorzeczny. Niewiarygodnym cudem był już fakt, że siedzi teraz obok kobiety należącej do tego samego rodzaju co on.\nAle w jego zasięgu był jeszcze większy cud. Zobaczyłby po siedmiuset latach swoją miłość, gdyby przyleciał tutaj kilka godzin – nawet zaledwie kilka minut – wcześniej. Spędziłby resztę życia na brzegu tego jeziora z kobietą, w której był zakochany od siedmiuset lat, i nigdy by się z nią nie rozłączył. Z drugiej strony ta, która teraz siedziała obok niego, byłaby tylko najlepszą przyjaciółką jego żony i połowicą innego mężczyzny.\nNawet teraz Cheng Xin nie znajdowała się tak daleko od niego, najwyżej kilkaset kilometrów od tego miejsca. W czyste noce widział jej statek wolno krążący wokół planety. Niestety, chociaż mógł ją podziwiać z oddali, nigdy się do niej nie zbliży.\nKiedyś podarował jej gwiazdę. Teraz z powodu nagłego rozszerzenia się linii śmierci nie będzie mogła wylądować na tym świecie. Sama stała się gwiazdą, jego gwiazdą.\nTianming skrzywił się i z przyzwyczajenia zerknął na niebo. Dzisiaj, przez deszcz i chmury, nic nie widział, ale wiedział, że tam jest, może nawet przelatuje w tej chwili nad jego głową… Oderwał wzrok od nieba i zdał sobie sprawę, że siedząca obok kobieta nadal na niego patrzy, ale udał, że tego nie zauważył. Wokół jego szyi owinęła się niczym pędy winorośli para rąk. Gotów już był cieszyć się tą intymną chwilą, gdy właścicielka rąk przemówiła. Zadała mu pytanie powtarzane we wszystkich eonach i galaktykach przez kochanków wszystkich gatunków:\n– Kto ci się bardziej podoba – ja czy ona?\n– Oczywiście ty!\n– Ale pod jakim względem? – 艾 AA nie zamierzała na tym poprzestać. – Powiedz konkretnie! Myślałam, że Cheng Xin… – Pytanie przerwał pocałunek. Liczne podobne doświadczenia dały Tianmingowi bolesną nauczkę, że w takiej sytuacji żadna odpowiedź nie jest właściwa, a zresztą nie musiał jej udzielać.\n艾 AA poddała się pocałunkowi, a gdy się skończył, nie wróciła już do poprzedniego pytania. Nieśmiało ugryzła Tianminga w ucho, a chwilę potem, jakby tego było jej mało, w ramię, tym razem mocniej.\nTianming krzyknął i odepchnął ją. Odżyły halucynacje dawno pogrzebane w jego pamięci i przytłoczyły jego świadomość. Oddychał z trudem i nie mógł zebrać myśli. Ścisnął głowę dłońmi.\n– Ja się tylko wygłupiałam! – Chociaż 艾 AA początkowo uznała, że Tianming przesadza, kiedy zobaczyła, że pobladł i drży, zdała sobie sprawę, że jest przerażony, może ma omamy. Widywała go już w takim stanie. – Tianming, co ci się stało?\nSpojrzał na nią, zmieszany i przestraszony, ciężko dysząc. Po długiej chwili zapytał:\n– Ty… ty jesteś postacią realną?\n– O czym ty mówisz?\nTeraz ona się przestraszyła. Przysunęła się do niego z otwartymi ramionami, ale Tianming cofnął się, skulił i popatrzył na nią podejrzliwie. Powtórzył pytanie:\n– Jesteś postacią realną czy halucynacją? Czy cały ten świat nie jest moim wymysłem?\n艾 AA pojęła powagę sytuacji. Wzięła głęboki oddech.\n– Jestem postacią realną – powiedziała powoli. – Spójrz na mnie, Tianming. Siedzę przy tobie. Każdy centymetr mojej skóry, każdy włos na mojej głowie jest realny. Planeta, na której się znajdujemy, jest całkowicie realna. To… to jest nasz świat!\n– Nasz… świat?\n– Tak! Pamiętasz ten dzień, kiedy staliśmy tu i czekaliśmy na Cheng Xin i Guan Yifana? Patrzyliśmy, jak ich statek wchodzi na orbitę nad planetą. Śmiałeś się jak dziecko, trzymałeś mnie za rękę i mówiłeś, że przygotowałeś dla niej niespodziankę, cudowny mały wszechświat, którego nawet ty sam nie widziałeś. A potem linia śmierci nagle się rozszerzyła i niebo pociemniało. Nie było już na nim słońca ani gwiazd. Gdy uświadomiłeś sobie, co się stało, stałeś jak zombi – nie płakałeś ani nie krzyczałeś. Nie wiedziałam, jak bardzo ją kochasz, dopóki nie zobaczyłam twojej bezdennej rozpaczy.\n– Pamiętam – mruknął Tianming, ale wyraz jego twarzy pozostał nieobecny.\n– Przez trzy dni i trzy noce nic nie piłeś ani nie jadłeś i prawie nie spałeś. Powtarzałam ci, że oni nie zginęli, że po prostu są w innym układzie odniesienia i że być może któregoś dnia znowu się spotkacie, ale wydawałeś się mnie nie słyszeć. Trzeciego dnia się rozpłakałeś. Zacząłeś najpierw cicho, potem głośno szlochać, a w końcu zawodzić i wyć. A ja… ja cię objęłam. I usłyszałam, jak mówisz: „Na tej planecie jesteśmy tylko my dwoje! Tylko my dwoje!”. Pamiętasz, co ci powiedziałam?\n– Powiedziałaś: „Ty jesteś moim Adamem, a ja twoją Ewą”.\nTianming zamknął oczy, przypominając to sobie.\n– Nie wiem, dlaczego akurat te słowa przyszły mi do głowy. –\n艾 AA zagryzła wargę i zarumieniła się. – W każdym razie… tak właśnie staliśmy się parą. Nie mogliśmy się pozbyć rozpaczy, ale, przynajmniej tamtego dnia, odpuściliśmy sobie i… było cudownie. Nazajutrz powiedziałeś: „Odtąd to jest nasz świat”. Pamiętasz?\nNa twarzy Tianminga pojawił się uśmiech, chociaż on sam być może nie zdawał sobie z tego sprawy.\n– No to jak to wszystko może być nierealne?\nUśmiechając się zachęcająco, zrobiła krok w jego stronę. Tym razem się nie cofnął. Podniosła ręce, zarzuciła mu na szyję, przycisnęła ucho do jego piersi i słuchała bicia serca. Tianming, nadal zmieszany, patrzył w dal, pozwalając jej przywrzeć do siebie ciałem. Pocałowała go delikatnie w twarz i powoli, z wahaniem, Tianming odwzajemnił jej uścisk. Jego spojrzenie stało się ciepłe. Odpowiedział jej pocałunkiem, a ona kolejnym, z jeszcze większym żarem…\nTianming uzyskał najbardziej podstawowy i najbardziej autentyczny dowód realności wszechświata.\nDeszcz przestał padać jakiś czas temu i niebieska trawa kołysała się w powiewach wieczornego wiatru. Światło zachodzącego słońca przebiło się przez chmury i zabarwiło na złoto szczyty lazurowych wzgórz.\nTo, co się później stało, byłoby niewyobrażalne na Ziemi – niebieskie drzewa i krzewy leśne ożyły. Budziły się i przeciągały, zwracając setki tysięcy liści ku ciepłu słońca i chłonąc każdą drobinę energii. Kilka gałęzi walczących ze sobą o dostęp do światła potrącało się i przepychało z szelestem. Z powierzchni jeziora unosiły się podobne do ważek owady ziemnowodne, wirowały w powietrzu, rozpościerając cztery przezroczyste skrzydełka, by chłonąć wydzielane przez niebieską trawę substancje odżywcze, i wabiąc cykaniem o wysokim tonie osobniki płci przeciwnej. Tamte odpowiadały im swoimi pieśniami, a potem dobrane pary wykonywały taniec godowy, odprawiając święty rytuał, który pozwalał gatunkowi rozmnażać się i trwać. Wszystkie te dźwięki zlewały się w jedną kompozycję, kantatę życia Niebieskiej Planety.\nW tej nowej czarnej domenie życie wydawało się toczyć tak jak wcześniej, tyle że znalazło się tam dwoje przybyłych z daleka wędrowców. Przytulali się do siebie i mieli na zawsze pozostać na tym świecie. Ale dla samej planety, która istniała od miliardów lat i miała istnieć przez następne miliardy, ta para była nieważna – w mgnieniu oka zniknie bez śladu, jak fale rozchodzące się na powierzchni jeziora.\n– Myślałem już, że ten świat tylko mi się śni – powiedział cicho Yun Tianming, patrząc na zachodzące słońce. – AA, wybacz mi moje wcześniejsze zachowanie. Nawet teraz nie wiem, czy się naprawdę obudziłem. Nie potrafię powiedzieć, kiedy się zaczyna ani kiedy się kończy sen. To wszystko… zdaje się nie mieć końca.\n– Nie mieć końca? O czym ty mówisz?\n– Ile masz lat?\n– Nie pamiętam. Co najmniej czterysta – odparła AA. – A jeśli nie liczyć lat, kiedy byłaś w stanie hibernacji?\n– Chyba dwadzieścia… A może trzydzieści kilka? Naprawdę nie pamiętam.\n– Zgodnie z kryteriami ery odstraszania jesteś bardzo młoda. A wiesz, ile mam ja?\n– Powiedziałabym, że trochę ponad siedemset. Ale jeśli nie liczyć lat spędzonych w hibernacji, sądzę, że nie jesteś dużo starszy ode mnie.\n– Nie. – Kiedy Yun Tianming to mówił, jego oczy wydawały się bardzo stare. – Mój umysł ma co najmniej kilka, może nawet kilkadziesiąt tysięcy lat.\n艾 AA nie mogła tego pojąć, ale zamiast zadawać kolejne pytania, zamieniła się w słuch.\n– Wiem, że trudno w to uwierzyć – rzekł Tianming z grymasem. – Różnica między nami polega na tym, że większość życia spędziłem w śnie, w śnie, który trwał dziesiątki tysięcy lat. Za cząłem śnić w pierwszym roku ery kryzysu, w chwili, kiedy zostałem… nie, kiedy mój mózg został zamrożony. Gdy dryfowałem w otchłani kosmosu, czas wypełniały mi ciągnące się bez końca sny. Z perspektywy czasu jestem pewien, że wiele z nich to były konfabulacje, fałszywe wspomnienia stworzone później przez mój umysł, ponieważ mózg utrzymywany w temperaturze bliskiej zera absolutnego nie może śnić. Ale potem… Kiedy schwytali mnie Trisolarianie, używali snów jako swojej najpotężniejszej broni, żeby mnie stymulować, badać… wykorzystać.\nTianming mówił spokojnie, jakby opisywał przechadzkę nad jeziorem, ale AA zadrżała. Wiedziała, choć nie wspominał o tym, że jego udziałem były niewyobrażalne cierpienia i przerażenie.\n艾 AA i Yun Tianming żyli razem na Niebieskiej Planecie od roku, od dnia, w którym rozszerzyła się linia śmierci*. Byli od siebie nawzajem zależni i jedno wspomagało drugie. W tym czasie Tianminga wielokrotnie nawiedzały koszmary. Nigdy nie wyjaśnił, skąd się brały, a AA nie nalegała na to, ale podejrzewała, że mają coś wspólnego z jego przeżyciami z pobytu wśród Trisolarian.\nWiedziała, że Tianming był największym szpiegiem w historii ludzkości. Jego samotny, oddzielony od ciała mózg zdołał przeniknąć do społeczeństwa stworzonego przez obcy rodzaj i przekazać ludziom bezcenne informacje. Zdawała sobie sprawę, że nie odniósłby takiego sukcesu bez zapłacenia za to wielkiej ceny, więc mogła sobie wyobrazić, jak okrutnym torturom poddali go Trisolarianie, i pragnęła poznać prawdę. Chciała, by Tianming podzielił się z nią bolesnymi wspomnieniami, chciała go pocieszyć. Nie śmiała jednak pytać go o to, by nie rozdrapywać ran. Czasami zastanawiała się nawet, czy krucha więź miłości mogłaby naprawdę je wyleczyć.\nA więc dzisiaj, kiedy wydawało się, że wreszcie gotów jest zrzucić z siebie ten ciężar, jej serce przepełniała zaprawiona goryczą radość.\n– Przed chwilą wróciły te koszmary – powiedział, bawiąc się kamykami u swych stóp. – W wielu z wywoływanych przez Trisolarian snów znajdowałem się z powrotem na tej studenckiej wyprawie nad wodę, siedziałem obok Cheng Xin i prowadziłem z nią intymną rozmowę. Potem przytulała się do mnie i całowała mnie, co napełniało mnie nieopisanym szczęściem… i nagle zamieniała się w okropnego potwora. Jej skórę pokrywały łuski, w czerwonych ustach błyskały ostre kły, zaciskała szczęki na moim gardle i wciągała mnie do bezdennego jeziora, gdzie tonąłem odrętwiały z przerażenia.\n– To straszne! – krzyknęła AA.\n– Straszne? – Tianming roześmiał się, ale ten śmiech zabrzmiał jak szloch. – Jeszcze nie doszedłem do naprawdę strasznych rzeczy. Wiele osób dręczyły dużo gorsze koszmary, ale tym, co różniło moje sny od ich snów, była szczegółowość. Wciąż pamiętam żywo te ostre kły, które wbijały się w moje ciało, i te bezduszne oczy wpatrujące się w moje. Wrażenie, że się duszę, było tak silne jak na jawie. To nie wszystko; tym koszmarom nie było końca. W wodzie nie mogłem oddychać, ale mimo to nie obudziłem się ani nie straciłem przytomności i na pewno nie umarłem. Czas się zatrzymał, a ból nadal trwał. Moja świadomość to się wyłączała, to włączała. W jednej chwili zdawałem sobie sprawę, że to halucynacje, w drugiej o tym zapominałem i miotałem się bezsilnie, kiedy ten potwór mnie pożerał… – Głos Tianminga stał się tak słaby, jakby mówił on przez sen. – W takich momentach kurczowo trzymałem się wspomnienia o jednej osobie. Pojawiała się jak Beatrycze Dantego, w chmurach, otoczona aniołami, w wianku uplecionym z kwiatów na głowie, a jej ciało spowijały płomienie niczym suknia. To święte światło przenikało przez wodę, niosąc mi promyczek nadziei. Mówiłem sobie: „Cheng Xin nie jest potworem; jest boginią, która przyniesie mi wybawienie. Nie dam się zwieść. To tylko diabelskie sztuczki…”. Ale światem nie rządzą baśnie. Wzywanie na pomoc mojej bogini nie znaczyło, że się tam pojawi i mi pomoże. Myślenie o Cheng Xin i trzymanie się tej wątłej nitki nadziei nie tylko nie przynosiło ulgi, ale rozdzierało mi serce.\n– Przestań – powiedziała AA, gładząc go czule po szczeciniastych policzkach. – Rozumiem. Zapomnij o tych koszmarach. To były tylko sny i tyle czasu już minęło.\n– Nie, zupełnie nie rozumiesz! – Tianming odepchnął jej dłoń i zdenerwowany wstał. – To wcale nie były sny. Nie chwytasz? Trisolarianie pobudzali moje komórki nerwowe sygnałami elektrycznymi. Dla mnie te bodźce były rzeczywistością, taką jak teraz twój widok czy dotyk. Mój układ nerwowy nie zauważał różnicy.\nWprowadzali te koszmary do mojego mózgu i wykorzystując mechanizmy biologiczne, przed którymi nie miałem żadnej obrony, sprawiali, że stawały się rzeczywiste. Nie przeciwstawiałem iluzjom rzeczywistości, ale tworzyłem iluzje, by z nią walczyć. Nie mogłem wygrać tej walki. Jaki pożytek miałem z wywoływania w moim umyśle obrazu Cheng Xin? W odpowiedzi na moje błagania prześladowcy mogli go wywołać, dając mi nadzieję, że zdarzył się cud, że moje zbawienie jest bliskie, ale potem zmieniali go w jeszcze większe piekło, tysiąc razy gorsze od tego, przez które wcześniej przeszedłem. W jednym z tych snów żyłem z Cheng Xin od dziesięciu lat i mieliśmy nawet cudowną córeczkę. Ale te dziesięć lat spokoju i szczęścia było tylko preludium do piekła, które potem nastało. Kraj nawiedziła klęska wielkiego głodu, wszyscy byliśmy tak wycieńczeni, że zostały z nas tylko skóra i kości, znaleźliśmy się na skraju śmierci. Ale pewnego dnia Cheng Xin jakimś cudem ugotowała mi garnek mięsa z jarzynami. Nie posiadałem się ze zdumienia – skąd wzięła mięso? Kiedy trochę zjadłem, odkryłem w kącie kuchni kłębek włosów i fragment skóry. Byłem wstrząśnięty. Wtedy Cheng Xin nabrała łyżką coś z garnka, by mi dołożyć. Był to okrągły kawałek, który gotował się tak długo, że mięso prawie odpadało od kości… Rozpoznałem w nim główkę mojej córeczki. Cheng Xin powiedziała z uśmiechem: „Smaczne, prawda? Zjedz jeszcze trochę!”.\n– Ach! – AA chwyciła Tianminga za ramię. Zrobiło jej się niedobrze. Nie wyobrażała sobie, jak można było przeżyć taki koszmar.\nTianming jednak ciągnął dalej, niemal sadystycznie:\n– Najgorsze było to, że chociaż chciałem zwymiotować i nie posiadałem się z żalu i przerażenia, głód wydawał się mieć własny rozum i wziął nade mną górę. Jadłem moją córeczkę kęs po kęsie, aż mi się odbiło. Gdy się wreszcie nasyciłem, nawet kochałem się z Cheng Xin obok kości córeczki, a potem zasnąłem. Kiedy się obudziłem, byłem ciasno związany i nie mogłem się ruszyć. Cheng Xin uklękła koło mnie i powiedziała, że musi mnie zjeść, żeby przeżyć. Patrzyłem z przerażeniem, jak wbija zęby w moją rękę, odrywa kawałek ciała, żuje i przełyka. Powtarzała to, dopóki nie obgryzła mojego ciała do kości…\n艾 AA nie mogła już dłużej słuchać. – Przestań! Błagam cię, przestań!\nOdwróciła się i zwymiotowała. W ustach czuła obrzydliwy smak kwasu.\nGdy doszła do siebie, zapytała:\n– Ale dlaczego? Dlaczego Trisolarianie torturowali cię takimi makabrycznymi wizjami?\n– Żeby zrozumieć ludzi – odparł Tianming. – Jeśli się nad tym zastanowisz, wcale nie wydaje się to dziwne. Chociaż sofony pozwalały im śledzić wszystko, co się działo na Ziemi, nie mogli bez eksperymentowania zrozumieć naszych reakcji emocjonalnych ani fizycznych. Koszmar, który ci przed chwilą opisałem, dla Trisolarian nie byłby żadną tragedią, ponieważ postępowali według całkowicie obcego dla nas kodeksu moralnego. Często zjadali odwodnione ciała swych pobratymców, więc zdumiewała ich nasza odraza do kanibalizmu. Mogę ci opowiedzieć znacznie wstrętniejsze historie. Na przykład…\n– Może zostawilibyśmy takie nieprzyjemne historie na inny raz – przerwała mu AA. W końcu zrozumiała, dlaczego Tianming nigdy wcześniej nie wspominał o swoich przeżyciach na Trisolaris. – Bez względu na to, co przeszedłeś, musisz pamiętać o jednym: przetrwałeś te próby i zdobyłeś zaufanie i szacunek Trisolarian. Przeniknąłeś do jądra społeczeństwa obcego gatunku. Warto było ponieść takie ofiary.\nTianming spojrzał na nią z grymasem.\n– Tak, oczywiście warto było ponieść takie ofiary. Doprowadziły do zagłady Ziemi i rodzaju ludzkiego.\n艾 AA patrzyła na niego zdezorientowana. Tianming w końcu wyjawił jej to, co trzymał w sekrecie przed wszystkimi.\n– Nie rozumiesz, AA? Udało mi się zdobyć zaufanie Trisola rian i „przeniknąć” do ich społeczeństwa tylko dlatego, że się poddałem. Atak kropli, który położył kres erze odstraszania, był w dużym stopniu moim dziełem.\nTaggedBaoshuCixin LiuREBISscience-fictionWspomnienie o przeszłości Ziemi\nPrevious Article Zapowiedź: Czarny świt – Paulina Hendel\nNext Article Zapowiedź: Topiel – Jakub Ćwiek


poniedziałek 09-04-07, czytany: 25379 razy, autor: Playa Barbie\nDavid Beckham / © Solarpix / Photorazzi Gwiazdy takie jak Beckham nie mogą się nudzić. Tak więc pomimo kontuzji David zapewnił sobie swego rodzaju rozrywkę - zrobił sobie nowy tatuaż, przedłużenie wcześniejszego obrazka na przedramieniu. Ponoć kazał wytatuować sobie słowa Kaliguli: Pozwól im nienawidzieć, póki się boją. Kaligula... W połączeniu z wizerunkiem Anioła Stróża na plecach powstaje ciekawa galeria. Nie wiem, jakie to ma odniesienie to jego życia, ale ok - cytat jest taki, hmm... męski. W przeciwieństwie do jego nowej fryzury, idealne dobranej do czupryny żony. Beckham ma już dziewięć tatuaży - na plecach, rękach i szyi. Aby zobaczyć najnowszą ozdobę, klinij na linka: nowy tatuaż Beckhama. Polecane wideo\nSyn Davida Beckhama nie mógł się powstrzymać przed opublikowaniem TEJ fotki To zdjęcie zamyka pewną dyskusję.\tczytano: 19005 razy\nHarper Beckham jako mała balerina (Instagram)\tCzy musimy pisać, że fotka jest słodka?\tczytano: 7366 razy


Szczotka do parkietu marki Leifheit z miękkiego naturalnego włosia | Leifheit\nTeraz zamiatanie jest szybsze i dokładniejsze dzięki innowacyjnym włosiom X! Wysokiej jakości połączenie włosia w szczotce do parkietu Xtra Clean jest idealnie dostosowane do sprzątania delikatnych parkietów i laminatów. Włosie ułożone w kształcie litery X usuwa nawet najdrobniejszy kurz i brud, miękkie włosie naturalne sprawia, że sprzątanie podłogi jest jeszcze bardziej delikatne. Kolejną zaletą jest ukośne połączenie drążka. Sprawia, że zamiatanie jest jeszcze bardziej skuteczne i zapewnia zamiatanie całą powierzchnią. Powierzchnia zamiatania: 30 cm. Kompatybilna ze wszystkimi drążkami Leifheit z systemem Click.\nSzczotka Xtra Clean marki Leifheit posiada innowacyjnie ułożone włosie, które pozwoli na idealne wysprzątanie każdego parkietu, chroniąc go przy tym przed zniszczeniem. Bezpieczne dla podłogi zamiatanie gwarantuje naturalne włosie, przeznaczone do parkietów i paneli. W środku szczotki zostało ono ułożone w kształt litery X, co sprawia, że jest skuteczną barierą, nieprzepuszczającą żadnego brudu. Dzięki temu już przy pierwszym ruchu szczotki zamiatane są wszystkie śmieci. Wokół włosia w kształcie X rozmieszczone są standardowo ułożone włókna, których końcówki są rozdwojone, co pozwala na jeszcze dokładniejsze sprzątanie. Szczotka skutecznie zamiata kurz, sierść, pyłki, włosy czy okruchy.\nSzerokość szczotki Xtra Clean marki Leifheit wynosi 30 cm. W zupełności wystarczy to na szybkie i efektywne sprzątnięcie każdej wielkości parkietu. Dodatkową zaletą szczotki jest zamocowany pod kątem uchwyt na drążek, który powoduje, że cała powierzchnia włosia przylega do parkietu, co znacząco wpływa na poprawę jakości zamiatania. Szczotka Xtra Clean pasuje do wszystkich drążków marki Leifheit z systemem Click. W wygodny sposób posprząta się nią każdy delikatny parkiet. Szczotka została wyprodukowana w Niemczech.\n• idealna do sprzątania delikatnych parkietów i paneli podłogowych\n• naturalne włosie zabezpiecza podłogę przed zniszczeniem\n• włókna ułożone w kształt X zbierają brud już przy pierwszym ruchu\n• nachylenie uchwytu na drążek poprawia jakość zamiatania\n• pasuje do drążków marki Leifheit z systemem Click


Motoryzacja | Urządzenia Przemysłowe\nAkumulatory trakcyjne nazywane są też bateriami kwasowo-ołowiowymi. Mają za zadanie zasilać pojazd lub urządzenie elektryczne. Czasami dochodzi do ich zużycia lub ulegają awarii. Dlatego należy odpowiednio o nie zadbać. Znaczny wpływ na żywotność akumulatora ma regeneracja, serwisowanie oraz odpowiednie ładowanie. Niestety jak każde działanie podlega pewnemu ryzyku, tak też jest w tym przypadku. Dlatego trzeba …\nWózki widłowe są urządzeniami wykorzystywanymi w wielu przedsiębiorstwach, na magazynach, na placach gdzie odbywa się transport ładunków i materiałów. Ich głównym zadaniem jest właśnie transport różnych ciężkich ładunków. Wózki widłowe są urządzeniami mechanicznymi zasilanymi silnikiem spalinowym lub elektrycznym. Ich praca wiąże się z dużym obciążeniem, dlatego wszystkie podzespoły muszą być regularnie sprawdzane, poz tym wszystkie urządzenia …


Nowy plan -\nForum Strona Główna -> Kategoria specjalna - to i owo ...\nJak podoba Ci się nowy plan?\nWysłany: Wto 18:10, 12 Lut 2008 Temat postu: Nowy plan\njest już dostępny nowy plan:)\nWysłany: Wto 19:23, 12 Lut 2008 Temat postu:\nJak narazie podoba mi sie...ale zobaczymy jak to bedzie w praktyce!\nWysłany: Pią 10:35, 15 Lut 2008 Temat postu:\nciekawe co tu ma być do podobania-ostatni semestr a my cztery razy w tygodniu mamy być na uczelni,z czego dwa razy tylko na jedne zajęcia! !strata czasu i pieniędzy na dojazdy,który moglibyśmy zainwestowac w licencjata\nWysłany: Pią 14:51, 15 Lut 2008 Temat postu:\nMi sie podoba... Jest boski! Ale pewnie cosik poprzestawiamy i bedzie w sam raz! I jeszcze raz sie powtorze...zobaczymy jak bedzie w praktyce!\nWysłany: Pią 19:50, 15 Lut 2008 Temat postu:\nTak chujowego planu to jeszcze nigdy nie mialem :/\nWysłany: Pią 21:32, 15 Lut 2008 Temat postu:\nZgadzam sie pierdolona germanistyka\nWysłany: Nie 12:35, 17 Lut 2008 Temat postu:\na co soe stalo z gr A3??\nWysłany: Nie 20:38, 17 Lut 2008 Temat postu:\nPrzecież nie ma w ogóle grupy A3. Są tylko 2 grupy angielskie.\nWysłany: Śro 11:14, 20 Lut 2008 Temat postu:\nA kiedy się zaczynają znowu zajęcia? ( i dlaczego tak szybko :p )\nWysłany: Śro 13:52, 20 Lut 2008 Temat postu:\nchyba jutro tzn w czwartek 21 lutego\nWysłany: Pią 20:27, 22 Lut 2008 Temat postu:\nBył ktoś na zajeciach czwartek-piątek, były wogóle?\nForum Strona Główna -> Kategoria specjalna - to i owo ... Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Wtorek 25.01.2022 – Przedszkole Miejskie Nr 4 w Łukowie\nWitajcie Krasnoludki we wtorek !\nWykonaj ćwiczenia zgodnie z poleceniem z rymowanki:\nZabawa oddechowa „Dmuchamy na zimne dłonie”.\nNa sygnał Rodzica wszystkie dzieci dmuchają na swoje dłonie tak, jakby chciały je rozgrzać. Pogłębianie wdechu i wydechu.\n„Zimowe rymy” – zabawa słowna. Rodzic podaje wyrazy, a dzieci dobierają do nich wyrazy rymujące się związane z zimą.\nNp. plany – bałwany, koleżanki – sanki, klapki – czapki, kwiatek – płatek ,malinki – śnieżynki, karty – narty, króliki – szaliki ,spódnice – rękawice, kozy – mrozy\nBajka logopedyczna ,,Zimowe zabawy” – rodzic czyta a dzieci wykonują ćwiczenia\nPrzyszła zima. Przez całą noc padał biały, puszysty śnieg (cyk – cyk – cyk). Przez całą noc wiał zimowy wiatr…. (sz….sz….sz….), i zawiewał ogromne zaspy śniegu (sss…..sss….ssss….). Rano jednak wyjrzało słońce i nastała piękna pogoda, w sam raz na zimowe zabawy dzieci z przedszkola (szeroki uśmiech, ząbki widoczne). Wszystkie przedszkolaki pomaszerowały przez zaśnieżone alejki do pobliskiego parku ( szur – szur – szur ). Na początku dzieci ulepiły pięknego bałwana. Utoczyły śnieżne kule (nabieramy powietrze buzią, nadymamy policzki, zatrzymujemy przez chwilę, a potem mocno i długo wypuszczamy). Potem kule popychały z całej siły (wypychamy językiem dolne ząbki). Na koniec ustawiły kule jedna na drugiej (kierujemy język do górnej wargi, następnie jeszcze wyżej, na koniec staramy się dotknąć noska). Dzieci założyły bałwankowi kapelusz, przystroiły jego zimowe ubranko guziczkami z kamyczków, doprawiły usta i nosek z marchewki, a z boku miotłę – gałązki i oto stoi już bałwan wesoły i uśmiechnięty (szeroki uśmiech, wargi złączone). Jaka piękna zima, jaki wesoły dzień. Przedszkolaki wspinały się na górkę (uf – uf – uf), a potem z górki na pazurki zjeżdżały (żżżżż…..), śmiejąc się radośnie (ha – ha – ha). Zdarzało się, że niektóre dzieci zjeżdżały zbyt szybko i wtedy – bęc ! – lądowały w śnieżnej zaspie! Śnieg dostawał się za kołnierze i do buzi(brrrr….). Na koniec pani powiedziała, że ma dla dzieci jeszcze jedną niespodziankę – kulig, wesołą sannę. Przyjechały prawdziwe duże sanie z prawdziwymi konikami ( parskanie). Do tych sań dorośli przywiązali jedne za drugimi małe saneczki. Dorośli wraz z dziećmi usiedli na saneczkach, koniki zarżały ( i – ha, i – ha, i – ha ) i w drogę! Ach, co to była za sanna! Wesoło dzwoniły dzwoneczki (dzyń – dzyń – dzyń), a kopytka koników stukały o oblodzoną drogę (kląskanie).To był bardzo wesoły, zimowy dzień. Niestety dzieci musiały już wracać. Robiło się coraz chłodniej (wdech noskiem, wydech wraz z chuchaniem na rączki). Pani powiedziała, że dzieci były bardzo grzeczne, przestrzegały zasad bezpieczeństwa, więc jutro będą mogły znowu pójść do zimowego parku, aby się pobawić . Na koniec dzieci rozejrzały się dookoła, podziwiając zimowy krajobraz (kierowanie języczka w kierunku noska, brody, jednego/ drugiego kącika ust), zatańczyły ,,taniec bałwanków’’ w kółeczku (okrężne ruchy wystawionym z buzi języczkiem), przesłały całuski swojemu bałwankowi (cmokanie)i wróciły do przedszkola. Panie dały dzieciom rozgrzewającą herbatkę z pysznym miodem (oblizywanie ust dookoła – buzia szeroko otwarta), potem dzieci zjadły smakowity obiad (mniam – mniam), a potem poczuły się bardzo senne, odpoczywały więc leżąc, przy spokojnej muzyczce (głęboki, powolny wdech noskiem, powolny, spokojny wydech buzią).\n„Bałwankowy taniec” – zabawa ruchowa z elementem liczenia. Dzieci poruszają się po domu w rytmie wyklaskanym przez rodzica. Gdy usłyszą mocniejsze uderzenie, zatrzymują się i patrzą jaką cyfrę pokaże rodzic: 2, 3, 4, 5. Następnie klaszczą tyle razy jaką cyfrę pokazał rodzic.\n„Bałwan” – słuchanie piosenki.\n1. Kiedy zima jest na dworze, płatki śniegu lecą z nieba.\nGrubą czapkę, rękawice, ciepłe buty włożyć trzeba.\nRef: Mroźna zima nas zaprasza. Można lepić dziś bałwana. Można bawić się wesoło, zrobić śniegowego pana. /2x\nUtoczymy zaraz kule. Jedną małą i dwie duże.\nMa już oczy, nos, kapelusz, starą miotłę trzyma w górze.\nRef: Mroźna zima…\nStoi bałwan na podwórku. Uśmiech ma na swojej twarzy. Ktoś powinien go odwiedzić, bałwan ciągle o tym marzy.\nOmówienie treści piosenki.\n– Kiedy pada śnieg?\n– Jak ubieramy się zimą?\n– Do czego zaprasza nas mroźna zima?\n– Jak wygląda bałwan zrobiony przez dzieci?\n– Gdzie stoi bałwan?\n– O czym marzy bałwan?\n– Czy piosenka jest smutna czy wesoła?\n– Czy piosenka jest szybka czy wolna?\nNauka piosenki fragmentami. Dzieci uczą się pierwszej zwrotki i refrenu piosenki. Następnie śpiewają wspólnie z rodzicem I zwrotkę i refren.\n„Śpiewanie na sylabach” Dzieci śpiewają II i III zwrotkę na sylabach la la la.\nZabawa z elementami równowagi ,,Wirujące płatki śniegu” przy muzyce klasycznej.\nAntonio Vivaldi – ,,Zima” – https://www.youtube.com/watch?v=11Gs-rfPPis\n„Zimowe odgłosy” – słuchanie nagrań. Dzieci słuchają nagrań wiatru, dzwonków sań.\n„Szukam litery” ( do zabawy potrzebne będą litery- mogą być wydrukowane lub wycięte z gazet)– zabawa ruchowa. Dzieci tańczą przy dowolnej muzyce. Na przerwę wybierają kartoniki ze wskazaną przez rodzica literą. Możecie policzyć ile jest liter np. b,B. Ile jest wszystkich liter małych i dużych\n„Co robią dzieci” – ćwiczenia słownikowe. Wyszukiwanie słów określających co robią dzieci podczas zabaw zimowych. Np. lepią, toczą, zjeżdżają, rzucają, bawią się, skaczą, patrzą, śmieją się, biegają.\n„Do czego dzieciom potrzebny jest śnieg” – swobodne wypowiedzi dzieci na podstawie własnych doświadczeń. Zwrócenie uwagi na bezpieczeństwo podczas zabaw zimowych.\nDoświadczenie ze śniegiem. Obejrzyjcie film i odpowiedzcie na pytanie:\n,,Czy śnieg jest naprawdę czysty?”.\nJeśli możecie przynieść troszkę śniegu do słoika, poczekać aż się rozpuści to poobserwujcie w rzeczywistości .\nMiłej pracy Krasnoludki!


Porady na wystylizowanie małej łazienki - Kiraga\nStrona główna»Dom & Ogród»Porady na wystylizowanie małej łazienki\nProduct ID: 825 Kategoria: Dom & Ogród\nDecydując się na współpracę z Łazienkarium można spodziewać się, że otrzyma się również wskazówki na urządzenie małej łazienki. Z tego względu osoby, które się nad tym namyślają nie muszą się bać, gdyż na pewno znajdą inspiracje. Przeglądając wyroby takie jak Umywalka wolnostojąca dopasują coś do swojego gustu. Dla przykładu, mogą zdecydować się na płyty wielkoformatowe jakie imitują beton albo białe kafle o połyskującym wykończeniu.\nDzięki temu pozyska się nie tylko estetykę, lecz też wizualne powiększenie łazienki. Idealnym rozwiązaniem będą też lustra zlicowane z linią płytek. Wykonywanie aranżacji małej łazienki to kreacja światłem. I dokładnie do niej motywują projektanci z Łazienkarium. Opłaca się więc poza oświetleniem głównym zastosować też boczne, punktowe oraz dekoracyjne listwy LED. Projekt wykonany przez ekspertów pozwala utrzymać ład i spowoduje, że mniejsza łazienka będzie maksymalnie funkcjonalna.\nObecnie poza funkcjonalnością Polacy o wiele bardziej zwracają uwagę na to, żeby posiadane elementy wystroju wnętrz okazały się designerskie. Modne wyposażenie łazienki udostępnione w sklepie Łazienkarium wyróżnia efektywne wzornictwo konkretnych elementów. A to jest także ważne w mniejszych łazienkach. Dzięki wszechstronnemu katalogowi produktów można stworzyć wspaniały klimat, pomimo niedużej powierzchni. Dla przykładu, można wybierać wśród designerskich wanien, prostokątnych oraz wolnostojących.\nOferowane są też umywalki o przeróżnym typie montowania. Są to na przykład: umywalka nablatowa, umywalka meblowa, umywalka wisząca, umywalka podblatowa albo umywalka narożna. Kupujący mogą również w sklepie takim zaopatrzyć się w: miski WC wiszące, toalety stojące, WC kompakt, bidety, kabiny prysznicowe, meble łazienkowe, brodziki oraz odpływy liniowe oraz gadżety łazienkowe. Oferowane produkty są wyjątkowo designerskie. Z tego względu, zaznacza się, że ten sklep internetowy ma do zaoferowania wysokiej jakości wyposażenie łazienek. Także, kiedy konsument ma małą łazienkę.\nMeble współczesne – jakim sposobem się je produkuje?\nOświetlenie kuchni lub salonu – jakim sposobem je dostosować?


Akty prawne – Pomoc Postpenitencjarna\nRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca: procedura ustalania jakie państwo członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie wysokości pomocy dla cudzoziemców ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej: kwoty pieniężne, które cudzoziemiec starający się o ochronę międzynarodową może otrzymać jako pomoc w toku procedury o nadanie statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej.\nUstawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: procedura uzyskania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, ochrona czasowa.\nUstawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach: procedura uzyskania decyzji pobytowej (zgody na pobyt czasowy, pobyt stały).\nUstawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: regulacje związane z obowiązkami pracodawcy, w przypadku chęci zatrudnienia cudzoziemca.\nUstawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (art. 15z i n.): przedłużanie legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, przedłużanie ważności kart pobytu itd.


Kolorado zarabia miliony dolarów na sprzedaży mariuhany | Blog Haszysz\nStrona Główna » Marihuana » Kolorado zarabia miliony dolarów na sprzedaży mariuhany\nKolorado zarabia miliony dolarów na sprzedaży mariuhany\nWedług danych z Departamentu Przychodów w Kolorado, system legalnej marihuany wygenerował ponad 135.000.000$ przychodu dla stanu, w tym ponad 35.000.000$, które trafiło do systemu szkolnictwa.\nSprzedaż marihuany wśród dorosłych obywateli w Kolorado, od stycznia do grudnia 2015 roku wyniosła prawie 588.000.000$, generując ponad 109.000.000$ z podatków i około 4.700.000$ z opłat licencyjnych. System medycznej marihuany wyprodukował ponad 11.000.000$ z wpływów podatkowych i 9.800.000$ z opłat licencyjnych.\nW 2014 roku, stan Kolorado wzbogacił się o nieco ponad 76.000.000$, w tym około 56.000.000$ z podatków od sprzedaży marihuany do celów rekreacyjnych i prawie 20.000.000$ z podatków od sprzedaży marihuany i opłat licencyjnych.\nKolorado: Miliony dolarów z legalizacji marihuany\n“Miliony dolarów zarabiają wszystkie stany, które zdecydowały się na legalizację medycznej marihuany, lub tej do celów rekreacyjnych,” powiedział Mason Tvert, dyrektor Marijuana Policy Project. “Kolorado jest jednym z niewielu stanów, w których sprzedaż prowadzona jest przez licencjonowane firmy płacące podatki.”\nZakup marihuany przez osoby dorosłe w Kolorado, podlega standardowemu opodatkowaniu w wysokości 2.9% i specjalnego podatkowi w wysokości 10%. Dodatkowo, sprzedaż hurtowa podlega podatkowi w wysokości 15%. Pierwsze 40 milionów dolarów z 15% podatku zostało przeznaczone na budowę szkół publicznych.\n“Te dane są naprawdę imponujące,” powiedział Tvert. Zaledwie sześć lat temu, Kolorado nie miało żadnych wpływów ze sprzedaży marihuany. Teraz wynoszą one ponad 100 milionów dolarów rocznie, z czego dziesiątki z nich przeznaczane są na system szkolnictwa.”\n“Regulacja i opodatkowanie marihuany było niezwykle skuteczne w Kolorado i stanowi wzór dla innych stanów i państw.”\nDym wydobywający się z fajki wodnej najczęściej ma zapach jabłkowy czy też innych owoców, w zależności od tego, jaki smak wybierzemy. Jak […]\nPoprzedni post 1,5 kg amfetaminy w plecaku\nNastępny post Jeszcze w tym roku Urugwaj rozpocznie sprzedaż marihuany


IV KONFERENCJA "CHEMOMETRIA - METODY I ZASTOSOWANIA"\nIV KONFERENCJA "CHEMOMETRIA\n- METODY I ZASTOSOWANIA"\nZakopane, 23 - 26 października 2008 r.\nIV Konferencja szkoleniowo-naukowa\n"Chemometria - metody i zastosowania"\nTegoroczna edycja konferencji będzie ukierunkowana przede wszystkim na przystępne przedstawienie jej uczestnikom zasad podstawowych metod chemometrycznych. Organizatorzy konferencji planują następujący program. W pierwszym roboczym dniu konferencji (piątek, 24 października) zostaną przedstawione, przez zaproszonych wykładowców, następujące zagadnienia: przenoszenie informacji w procesie analitycznym, metrologia chemiczna, analiza skupień, analiza głównych składowych i analiza faktorowa, zastosowania metod chemometrycznych w monitoringu i ochronie środowiska, naukach sądowych i badaniu żywności. Większość wykładów zostanie wygłoszona w języku polskim. Drugi roboczy dzień konferencji jest przewidziany głównie na ustne prezentacje (ca 20 min) uczestników konferencji. Ponadto, odbędą się dwie sesje posterowe. Zgłaszane wystąpienia ustne i prezentacje posterowe powinny dotyczyć przykładów zastosowania chemometrii w różnych dziedzinach nauki i praktyki, a także nowych podejść do opracowywania wyników pomiarowych. Prezentacje ustne mogą być wygłoszone w języku polskim lub angielskim, a prezentacje posterowe powinny być przygotowane w języku angielskim. W niedzielę, w ostatnim dniu konferencji, czeka jej uczestników organizacyjno-naukowa niespodzianka. Oby tylko pogoda dopisała!\nOrganizatorzy konferencji planują wydanie książki pt. Chemometria w praktyce (Wydawnictwo Instytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie). Pierwsza część książki będzie wprowadzeniem czytelnika do świata chemometrii, a druga część będzie zawierać przykłady zastosowania metod chemometrycznych w nauce i praktyce, wybrane spośród przedstawionych podczas konferencji.\nKomunikat konferencyjny (plik PDF)\nTermin akceptacji prezentacji i ich formy został przesunięty na 31.07.2008 r. W związku z powyższym termin płatności wpisowego został również przesunięty na 31.08.2008 r. Bardzo przepraszamy za powstałe opóźnienia.\nOstatnia modyfikacja: 09.06.2009 Instytut Ekspertyz Sądowych góra powrót


BMW pracuje nad laserowymi światłami | Autokult.pl\nPraktycznie w każdym nowym modelu lub w poliftingowej wersji aut pojawiają się światła do jazdy dziennej wykonane z diod LED. Diody te nie tylko ładnie wyglądają i niekiedy stają się ważnym elementem stylistycznym, ale świecą bardzo jasnym światłem i zużywają mało energii. BMW znalazło jednak lepsze rozwiązanie.\nŚwiatła do jazdy dziennej z diod LED nie służą do oświetlania drogi przed pojazdem. Ich pojawienie się na rynku, również na rynku akcesoriów samochodowych, jest częściowo odpowiedzią na nakaz jazdy na światłach, który obowiązuje na terenie naszego kraju.\nReflektory Full LED [oświetlenie]\nKiedy jest ładna pogoda, słońce mocno świeci, w pewnych okolicznościach np. w cieniu, trudno zauważyć nadjeżdżający z naprzeciwka pojazd. My, kierowcy, zmuszeni jesteśmy korzystać ze świateł mijania, chyba że nasze auto jest wyposażone w światła do jazdy dziennej.\nBMW ostatnio zaczęło wprowadzać to rozwiązanie do swoich aut. Jednak producent z Bawarii pracuje obecnie nad technologią, która wykorzystuje laser. Laserowe diody emitują ścieżkę energii, która jest zamieniania w światło za pomocą fluorescencyjnego fosforu. To rozwiązanie jest w stanie wykorzystując mniej energii, dać światło na poziomie 170 lumenów, podczas gdy diody LED zapewniają 100 lumenów.\nDiody LED — podstawy [oświetlenie]\nJeżeli wszystkie badania pójdą zgodnie z planem i reflektory okażą się bezpieczne oraz cena produkcji będzie atrakcyjna, już za kilka lat będziemy mogli zobaczyć je w nowych samochodach.\nRosberg przed Hamiltonem - wyniki kwalifikacji do GP Kanady Proste jak drut – Mcchip-DKR Golf R Stufe 1 (2010) Black Series 50' Marauder Cigarette - coś więcej niż klasa C Policja kupiła nieoznakowane toyoty z automatem i niezłym wyposażeniem BMW M140i Manhart o mocy 435 KM to świetna alternatywa dla seryjnych hatchbacków W kilku województwach jakość paliw jest gorsza. Trzeba tam szczególnie uważać GP Malezji - Wyścig przerwany i dramat Polaka 1989 Mazda TD-R [zapomniane koncepty] Amerykański klasyk na aukcji | Pontiac GTO Judge Cabrio z 1969 roku Jenson Button z McLarenem w 2014 Porsche Macan z pakietem GSC - szeroko i nisko Aplikacja zamiast taksometrów. Rewolucja w przewozie osób, która może się nie udać


"Na Wspólnej": Marta Wierzbicka nie czeka na miłość - swiatseriali.pl\nCzwartek, 24 sierpnia 2017 (12:20)\nMarta Wierzbicka, czyli Ola Zimińska z "Na Wspólnej", przyznała w swym ostatnim wywiadzie, że jest singielką z wyboru i nie czeka na miłość, ale nie będzie się przed nią broniła, jeśli spotka na swej drodze odpowiedniego mężczyznę. - Co ma być, to będzie - mówi.\nMarta Wierzbicka /Agencja W. Impact\nMarta Wierzbicka przez siedem lat tworzyła udany związek z mężczyzną, którego nazywała miłością swojego życia. Maciek Zawadzki był jej pierwszym chłopakiem i miał zostać jej mężem! Mieszkali razem, byli zaręczeni, planowali ślub i myśleli o dziecku, ale... coś poszło nie tak i w wakacje 2014 roku uznali, że powinni jednak iść przez życie osobno.\n- Walczyłam o ten związek, dawałam szanse, starałam się. Niestety, nie udało się - powiedziała aktorka w wywiadzie, gdy wyszło na jaw, że rozstała się z ukochanym.\nOd chwili zerwania z Maćkiem Marta Wierzbicka jest singielką. Plotkarskie media od czasu do czasu sugerują, że w jej życiu ktoś się pojawił, ale ona kategorycznie temu zaprzecza.\n- Jestem sama! I zdaję się na los. Nie szukam, nie czekam, bo co ma być, to będzie - wyznała w rozmowie z tygodnikiem "Świat i Ludzie".\nMarta Wierzbicka, która niedawno pożegnała się z rolą Oli Zimińskiej w "Na Wspólnej", bo - jak mówi - zapragnęła zmian i chciała zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, wierzy, że przyjdzie w jej życiu czas na naprawdę wielką, romantyczną miłość. Na razie aktorka nie myśli o założeniu rodziny.\n"Na Wspólnej": Dlaczego Marta Wierzbicka opuszcza serial? swiatseriali.pl\n- To nie jest dla mnie ten czas, by zakładać rodzinę, mieć dzieci - twierdzi i dodaje, że póki co... zakochuje się średnio pięć razy dziennie, bo nie potrafi przejść obojętnie obok facetów, którzy się jej podobają.\n- Nie ma to nic wspólnego z miłością. Jestem po prostu zwolenniczką motyli w brzuchu - żartuje.\nWiele wskazuje na to, że w życiu Marty Wierzbickiej nastąpią już wkrótce poważne zmiany. Niedawno paparazzi przyłapali ją na randce z modelem Piotrem Czaykowskim, którego poznała na planie 2. edycji show "Azja Express". Aktorka nie potwierdziła, ale też nie zaprzeczyła, że łączy ją z nim coś więcej niż tylko przyjaźń...\n"Na Wspólnej": Waldemar Obłoza odkrył Martę Wierzbicką swiatseriali.pl\nMarta Wierzbicka z Maćkiem Zawadzkim /Agencja W. Impact


Wygładzająco – nawilżający eliksir do włosów BIOVAX Naturalne Oleje\nLubicie posty o pielęgnacji włosów? Dużo piszę o tym na blogu, ale zapuszczanie włosów i ich pielęgnacja stały się moim ulubionym tematem – oczywiście oprócz 'mejkapu'. Dziś chciałam napisać o produkcie do zabezpieczania końcówek. Eliksir do włosów Biovax wchodzi w skład serii Naturalne Oleje. Wszystkie kosmetyki serii zawierają oleje: argan, makadami, kokos. Używałam szampon i maskę <click>. Został mi olejek, który chętnie stosuję w codziennej pielęgnacji. Spełnia wszystkie swoje funkcje: wygładza włosy i nabłyszcza je. Od producenta: Wygładzająco-Nawilżający Eliksir Biovax opracowany został przez specjalistów, aby przywrócić Twoim włosom piękno, witalność oraz zmysłowy wygląd. Zawiera drogocenne, naturalne oleje: Olej Arganowy (Maroko), dzięki wyjątkowo wysokiej zawartości witaminy E (min. 550mg/l), chroni włosy przed destrukcyjnym działaniem wolnych rodników …\n:: PIELĘGNACJA TWARZY :: LOVE ME GREEN Organic enerising face peeling – bardzo przyjemny żel myjący, nadaje się nawet do codziennej pielęgnacji. Jest bardzo delikatny dla skóry, usuwa zanieczyszczenia i pozostawia skórę gładką i nieściągniętą. Ma orzeźwiający zapach <recenzja> Ziaja anno d’oro mikro-dermabrazja zabieg domowy – jeden z mocniejszych peelingów jakie używałam. Bardzo mi przypomina microdermabrsion Vit C. z TBS. Ten produkt ma kremową konsystencje i zawiera mocne, syntetyczne drobiny ścierające. Jest z serii dla skór dojrzałych. Nie występuje już w sprzedaży regularnej, ale można go dostać w mniejszych drogeriach. Balea, dwufazowy płyn do demakijażu oczu – bardzo dobra dwufaza, nie podrażnia, nie szczypie, szybko zmywa wodoodporny makijaż. Kosztuje ok. …


Magento - Newsletter w sklepie - nowa wtyczka nowe mozliwości - Polish Forum - eCommerce Software for Growth\nIgnore user Email marketing to najefektywniejsza forma reklamy w internecie zaraz za pozycjonowaniem i pÅatnymi linkami. Do zbierania adresÃ³w i wysyÅki newsletterÃ³w polecam FreshMaila w poÅÄ\nczeniu z wtyczkÄ\nFreshMail posiada rozbudowane funkcje w intuicyjnym interfejsie. Oferuje darmowe szablony newsletterÃ³w, testy antyspamowe, podglÄ\nd maili w rÃ³Å¼nych programach pocztowych, zaawansowane raportowanie i integracjÄ z google analitycs. Wszystko jest za darmo przy wysyÅkach do 2000 maili na miesiÄ\nWtyczka dodstkowo pozwala przeprowadzaÄ analizÄ RFM dziÄki ktÃ³rej moÅ¼na efektywnie targetowaÄ newslettery na podstawie czÄstotliwoÅci i wartoÅci zamÃ³wieÅ.\n[Praca/Zlecenie] Sklep komputerowy na Magento - najlepiej Poznań


Pierogi z jagodami i malinami - przepis na Sprawdzona Kuchnia\nStrona główna » Pierogi » Pierogi z jagodami i malinami\nAktualizacja: 21 cze, 2020 · Opublikowany: 10 lip, 2018 · przez Anna · Zostaw komentarz\nPierogi przygotowujemy w Polsce od wieków i jest to jedna z naszych polskich ulubionych, a jednocześnie najpopularniejszych potraw narodowych. Występuje w niezliczonych wariacjach smakowych. Najbardziej znane to oczywiście ruskie pierogi, pierogi z kapustą i grzybami, pierogi z mięsem, jest również spory wybór pierogów na słodko, pierogi z serem czy z truskawkami no i oczywiście w sezonie letnim, z jagodami. Dziś mam dla Was właśnie przepis z jagodowo-malinowy, oczywiście można przygotować pierogi tylko z jagodami lub tylko z malinami ja postanowiłam połączyć te owoce z prostego powodu, miałam za mało jagód 🙂 Pierogi na słodko najbardziej lubiane są przez dzieci, ale i dorośli nie pogardzą porcją pysznych świeżych pierogów podanych ze śmietaną i cukrem.\nPierogi robimy raczej rzadko, a to dlatego, że to dość czasochłonne zadanie, szczególnie kiedy trzeba ulepić pierogów dla 5 czy 6 osób, ale czas poświęcony na lepienie pierogów wynagrodzi nam ich smak 🙂 Smacznego!\nDziś wariacja na temat klasycznych polskich pierogów na słodko, pierogi z jagodami z dodatkiem malin.\n330 g mąki pszennej (+ do podsypania)\n140 ml wody (gorącej)\n180 g świeżych jagód\n160 g malin (ja użyłam czarnych)\nMąkę umieścić w misce miksera, dodać jajko, gorącą wodę z masłem, zagnieść ciasto przy pomocy końcówki typy hak lub ręcznie zagniatając ręcznie, uważajcie, ponieważ woda jest gorąca, w takim przypadku najlepiej na początku ciasto mieszać widelcem, a następnie zagnieść ręcznie. W razie potrzeby, gdyby ciasto było zbyt klejące, dosypcie więcej mąki. Wyrobione gładkie ciasto zawinąć w folię spożywczą i odłożyć na około 30 minut, aby ciasto odpoczęło.\nW miseczce wymieszać jagody z malinami i mąką ziemniaczaną, odstawić.\nW dużym garnku zagotować wodę z odrobiną soli.\nZ ciasta odcinać mniejsze kawałki, następnie rozwałkować na średnio cienki placek, z którego należy wyciąć kółka, kółka można wyciąć przy pomocy szklanki lub foremki. Na każdy placuszek nałożyć nadzienie, złożyć ciasto na pół i skleić brzegi ze sobą, każdy sklejony pieróg odłożyć na podsypany mąką blat.\nDo gotującej się wody pierogi wkładać porcjami, po włożeniu pierogów do garnka woda przestanie wrzeć, należy doprowadzić ją ponownie do wrzenia i natychmiast zmniejszyć ogień tak, aby pierogi delikatnie gotowały się na wolnym ogniu, pilnujcie żeby woda nie wrzała zbyt mocno, bo pierogi rozkleją się. Po około 5 minutach, pierogi wyjmować łyżką cedzakową na talerze.\nPodawać polane śmietaną i posypane cukrem lub przypieczoną tartą bułką z masłem i miodem.\n« Jagodzianki pyszne\nRamen zupa japońska »


Wywóz szamba Zielin\nMapa firm z miejscowości Zielin\nFirmy z miejscowości Zielin\nNasza witryna została napisana specjalnie po to by ułatwić Wam Znaleźć szambiarkę jaka zajmuje się opróżnianiem zbiorników na szamba w mieście Zielin - niestety skoro widzisz ten tekst znaczy że jeszcze nie ma w naszej bazie żadnej firmy w tej miejscowości - Kliknij aby dodać tu firmę asenizacyjną\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Zielin\nPosiadacze domów jednorodzinnych jeżeli działka nie ma dostępu do miejskiej kanalizacji są obowiązani do podłączenia kanalizacji do szczelnych zbiorników na ścieki. Ważne aby taki zbiornik miał obowiązującą aprobatę ITB także atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH). Rekomendowane producenci którzy instalują w rejonie miejscowości Zielin to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nFaktem jest że w tym roku coraz częstsze odbywają się przeglądy sprawności pojemników na szamba, analizowane po pierwsze czy ścieki są odbierane przez wozy asenizacyjne dodatkowo czy pojemniki są atestowane i mają aprobatę ITB także atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH).\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Zielin kliknij\nWywóz szamba Zielin, Opróżnianie szamba Zielin, usługi asenizacyjne Zielin, Szambiarka Zielin, Szambowóz Zielin.\n© Wywóz szamba Zielin


Kwalifikacja INF.03. Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych. Część 2. Projektowanie i administrowanie bazami danych. Podręcznik do nauki zawodu technik informatyk i technik programista, Jolanta Pokorska - ksiazka w ksiegarni Helion. Magazyn.PL\n7ed2dd5626279ee1707be4b26da44e26 / 1 dni\nKwalifikacja INF.03. Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych. Część 2. Projektowanie i administrowanie bazami danych. Podręcznik do nauki zawodu technik informatyk i technik programista - Helion\nMIEJSCE 9 na liście TOP 20\nKsiążka będzie dostępna od października 2021\nKwalifikacja INF.03. Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych. Część 2. Projektowanie i administrowanie bazami danych. Podręcznik do nauki zawodu technik informatyk i technik programista -- spis treści


Mama po 30-tce - spostrzeżenia i recenzje: Blogosfera CANPOL - my też chcemy się wykazać!\nAutor: Mama po 30-tce o 16:04\nMłoda Mama Pisze 9 grudnia 2016 13:12\nKusi mnie ta mata ;) Podoba mi się rozwiązanie z zamontowaniem jej w łóżeczku. Braliśmy udział w mikołajkowym konkursie na stronie Canpola (tam była tez do wygrania), ale się nie udało. Muszę pomyśleć o zgłoszeniu się do Blogosfery\nMama po 30-tce 13 grudnia 2016 15:26\nMi też bardzo się podoba. Już próbowałam i w konkursie, i pisząc poradę, ale nc z tego :-(\nMoże do trzech razy sztuka :-)


CX160 - Listwa gzymsowa gładka, sztukateria Orac Decor, kolekcja Orac Axxent - Sklep i salon dekoracji wnętrz Warszawa WallDecor\n> Sztukateria>Dekoracje sufitu>Gzymsy>CX160 - Listwa gzymsowa gładka, sztukateria Orac Decor, kolekcja Orac Axxent\nCX160 - Listwa gzymsowa gładka, sztukateria Orac Decor, kolekcja Orac Axxent\nSzerokość listwy 3,9 cm\nListwa gzymsowa CX160 to nowość w ofercie Orac Decor. Została tak zaprojektowana aby maskować pęknięcia między ścianą a sufitem. Dodatkowo rzuca ona delikatny cień na ścianę nadając jej efektu trójwymiarowości. Listwa CX160 może być również wykorzystana do stworzenia na ścianie ramy albo reliefu. Użyj listwy CX160 w mniejszych pomieszczeniach, a jeżeli masz większe pomieszczenie wykorzystaj szerszy profil CX161. Profil doskonale współgra z listwami oświetleniowymi Orac Decor.\nPath: Home > Sztukateria > Dekoracje sufitu > Gzymsy > CX160 - Listwa gzymsowa gładka, sztukateria Orac Decor, kolekcja Orac Axxent


Dokonaj interpretacji i analizy(treści i środków) ... - Zadane.pl\nDokonaj interpretacji i analizy(treści i środków) wybranego opisu przyrody z "Pana Tadeusza" np. Burzy\nprzez soczeks 24.11.2009\nOpis przyrody- polskie niebo,chmury. ksiega II wer.[634-653]\nPorównania "...pełznie jak żółw leniwa,uleą brzemienna" ;\n"...te białe chmurki,jak odmienne! zrazu jak stada dzikich gęsi lub łabędzi,a z tyłu wiatr jak sokół do kupy je pędzi";\nepitety: "rozwite warkocze"; "<dostaja>krzywych karkow"\npersonifikacja"wysuwaja nóg rzedy" ; "rozpuszczaja grzywy\nanimizacja: "przelatuja jak tabun rumakow"; Ten opis przyrody zawiera niesamowity dynamizm. na poczatku jesienna chmura jest powolna, natomiast pozniej "pedzi" "szybko z wiatrem leci""przelatuje jak tabun rumakow". na koncu fragmentu niebo uspokaja sie,jest blekitne,harmonijne. zachwyt tadeusza jest niesamowity. dziala on na wyobraznie czytelnika. zastosowanie tak wielu srodków artystycznym powoduje,ze opis ten staje sie poetycki,malowniczy. mozemy dostrzec,ze polskie niebo mozna bezustannie ogladac,ze fastynuje ono Tadeusza. jego zafascynowanie moze wynikac z ogromnej teskonty za krajem,gdyz uczyl sie on za granica. mysle ze tyle powinno starczyc ;)


URODZINY IRIS MEDIA | nowe-miasto\nURODZINY IRIS MEDIA\nDziś IRIS MEDIA obchodzi swoje 6 urodziny! Gratulujemy, życzymy dalszych licznych sukcesów oraz spełniania filmowych marzeń!\nZobaczcie, co działo się w IRIS media w 2016 roku! Za NIMI bardzo owocny rok. Stworzyli aż 222 filmy! Niejednokrotnie udowodnili, że video może być świetnym dopełnieniem wizerunku firmy. Zobaczcie krótkie podsumowanie.\n“Otworzyliśmy się na całkiem nowe filmowe technologie takie jak 360 stopni. Zamknęliśmy część projektu 360 stopni dla Muzeum Etnograficznego w Chorzowie. Kontynuacja przewidziana jest na wiosnę tego roku. Udowodniliśmy, że film interaktywny może być skutecznym narzędziem nie tylko dla instytucji kultury, ale również i dla biznesu, czego owocem jest projekt dla firmy SPOKEY.” Czytaj więcej …