Kuleszewo - Małżonkowie uwiecznieni w kamieniu. Atrakcje turystyczne Kuleszewa. Ciekawe miejsca Kuleszewa\nStrona główna ciekawe miejsca niezwykłe: sztuka, rękodzieło ludowe Małżonkowie uwiecznieni w kamieniu\nMałżonkowie uwiecznieni w kamieniu\nPierwszy kościół w Kuleszewie ufundowany został w 1587 r. przez Jürgena i Michała von Boehn. Na jego miejscu w połowie XVIII w. zbudowano obecny kościół - wspaniały zabytek pomorskiej architektury szachulcowej. W latach 90. ubiegłego wieku kościół został rozebrany, poddany konserwacji i zrekonstruowany. Nowe życie zyskało wówczas także kamienne epitafium, które w 1930 r. słupski historyk, Rudolf Hardow, uznał za najpiękniejszą i najbogatszą płytę nagrobną jaka ocalała na terenie Środkowego Pomorza.\nEpitafium warto zobaczyć. Składa się z dwóch płyt: górnej półkolistej zawierającej inskrypcję i dolnej nagrobnej, na której w sposób niezwykle plastyczny przedstawiona została para małżonków: Franz i Anna von Boehn. Członek Rady Książęcej Franz von Boehn był na początku XVII w. właścicielem pobliskiego majątku Zagórki. Jak wynika z treści inskrypcji na górnej płycie - w 1626 r. epitafium ufundował dla siebie i swojej małżonki Anny. Na płycie Franz został przedstawiony w rycerskiej zbroi, natomiast Anna w typowej dla epoki, wytwornej sukni. Małżonków otacza wieniec laurowy podtrzymywany przez anioły. Anna von Boehn zmarła w 1626 r. natomiast Franz, zanim spoczął u jej boku, cieszył się jeszcze jakiś czas dobrym zdrowiem.\nŹródła historyczne podają, że w 1627 r. urodziła mu się córka (zapewne ożenił się powtórnie), a w 1632 r. wraz z bratem ufundował dzwony do dawnego kuleszewskiego kościoła. Oprócz epitafium, pięknego zabytku sztuki sepulkralnej, kościół pw. św. Józefa w Kuleszewie szczyci się także barokowym ołtarzem z 1744 r. i amboną z tego samego okresu. Oba zabytki prawdopodobnie pochodzą z poprzedniego kościoła.\nKończewo - Eklektyczny pałac (poł. XIX w.)Odległość: 3,43km\nSierakowo Słupskie - Klasycystyczny dwór (pocz...Odległość: 3,66km\nSierakowo Słupskie - Gotycki kościół Wniebowzi...Odległość: 3,93km\nKwakowo - Kapliczka w pniu drzewa.Odległość: 3,93km\nKwakowo - Kościół z ciosów granitowych (1865)Odległość: 3,96km


20. Pielgrzymka Narodów do Zlatych Hor\nStrona główna Wiadomości Kronika 20. Pielgrzymka Narodów do Zlatych Hor\n„Bądźcie światłością świata” – pod takim hasłem odbyła się 20. Pielgrzymka Narodów do sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Panny Marie Pomocne, Maria Hilf w Zlatych Horach. W spotkaniu wzięli udział pątnicy z Polski, Czech i Niemiec.\nBp Rudolf Pierskała podczas homilii powiedział, że wokół ołtarza gromadzi wszystkich Jezus, który daje „światło życia w Ewangelii i ciepło łaski w Eucharystii. Zapalone świece przy ołtarzu są symbolem Jego obecności pośród nas. Tak jak świeca, gdy się pali daje światło i ciepło, aby wszystko wokoło rozjaśnić i ogrzać, tak też czyni dla nas Chrystus”.\nOpolski biskup pomocniczy podkreślił, że „gdy ludzie widzą zgodę i miłość wzajemną w rodzinie, przykład uczciwej pracy, kiedy powiedzą o nas: «patrzcie jak się miłują» – wtedy jesteśmy światłem dla nich. Gdy inaczej mówimy, a co innego czynimy – zasłaniamy Boga”.\nZdaniem kaznodziei, przypadająca 20. rocznica poświęcenia kościoła MB Wspomożenia Wiernych, skłania do zastanowienia się nad wartością domu Bożego. „Widzialna świątynia powstaje tam, gdzie jest żywa świątynia serc i dusz wierzących w Chrystusa” – mówił bp Pierskała. „Najpierw musi zaistnieć żywa wspólnota wiary i miłości do Boga, a potem rodzi się pragnienie zbudowania domu dla Boga i wspólnoty. Tam, gdzie jest żywa wiara, tam świątynie tętnią życiem. Tam natomiast, gdzie wspólnota wiary umiera, świątynie są zamykane i sprzedawane. Tu duchowa wspólnota wiary odrodziła się cudownie po latach niewoli, dlatego to sanktuarium odbudowano z gruzów, aby służyło dziełu pojednania narodów” – zaznaczył biskup.\n„W życiu każdego chrześcijanina świeca ma ogromne znaczenie symboliczne” – stwierdził bp Pierskała. „Od narodzenia aż do śmierci we wszystkich ważnych chwilach życia zapalamy świecę, jako znak wzajemnej miłości, jako znak wspólnoty, jako znak obecności Chrystusa. Cztery świece w naszym życiu doczesnym mają szczególne znaczenie: pierwsza to świeca od naszego chrztu, druga to świeca od Pierwszej Komunii świętej, trzecia od ślubu i czwarta od śmierci” – wymienił i zachęcił do rachunku sumienia z zobowiązań, które ze sobą niosą.\nBiskup pomocniczy diecezji opolskiej wzywał, aby wziąć siebie nawzajem w objęcia pojednania, przebaczenia oraz miłości przekraczającej granice państw i narodów. „Płomień świecy to wspaniały znak, który uczy nas, że wystarczy jeden mały płomień wiary, aby w ciemnościach zwątpienia zabłysła nadzieja. Lepiej zapalić jedną świecę nadziei w duszy drugiego człowieka, aniżeli narzekać, że jest źle i nic się nie da zrobić. Lepiej ogrzać drugiego człowieka małym ciepłem miłości, aniżeli narzekać, że nie mamy środków, aby wszystkim pomóc. Jeden dobry człowiek może dać nadzieję całemu światu. W światłości Chrystusa możemy wyjść ze swojego strachu i egoizmu oraz zobaczyć potrzeby naszych braci i sióstr: Czechów, Niemców i Polaków, a także uchodźców z Afryki i Syrii, którzy oczekują naszej pomocy” – zachęcał.\nNa pamiątkę pielgrzymki wszyscy uczestnicy otrzymali świecę. „Niech ona nam przypomni – powiedział bp Pierskała – że Maryja z Józefem szukali domu w Betlejem, a Jezus urodził się w stajni, bo nie było dla nich miejsca w gospodzie. Dlatego bądźmy światłem i ciepłem dla uchodźców przez pomoc i życzliwe przyjęcie u nas” – zakończył.


AudiBlogPL: Zasada działania ASR\nSystem kontroli trakcji, z ang. Acceleration Slip Regulation (ASR) jest zaraz po ABSie jednym z podstawowych aktywnych systemów bezpieczeństwa.\nSystem jest odpowiedzialny za niedopuszczenie do nadmiernego poślizgu kół podczas przyspieszania, co przydatne jest np.\nw samochodach napędzanych na tył gdzie ASR podczas przyspieszania reguluje moment napędowy przekładany na koła, czego skutkiem jest uniknięcie wpadnięcia auta w poślizg poprzeczny przy pokonywaniu zakrętów\nw samochodach napędzanych na przód gdzie ASR podczas przyspieszania reguluje moment napędowy przekładany na koła przednie, czego skutkiem jest uniknięcie wypadnięcia auta z zakrętu, zmniejsza zużycie opon i paliwa\nzapewnia optymalną największą możliwą przyczepność kół do podłoża podczas ruszania\nASR podobnie jak ABS ciągle monitoruje prędkość obrotową wszystkich kół (za pomocą czujników ABSu). Gdy koła napędzające pojazd obracają się ze znacznie większą prędkością od pozostałych kół wtedy system ogranicza obroty silnika w taki sposób żeby koła uzyskały jak najlepszy stopień przyczepności do podłoża. W nowszych systemach poza redukcją obrotów silnika system korzysta też z hamulców do przyhamowania kół (hamulce posiadają szybszy czas reakcji jak redukcja obrotów silnika). ASR zazwyczaj współpracuje z elektroniczną blokadą dyferencjału (EDL), który rozdziela moment obrotowy między kołami napędowymi w zależności od warunków.\nW zależności od staniu ogumienia, rodzaju napędu i sprawności czujników doświadczeni kierowcy potrafią na śliskiej nawierzchni uzyskać lepszą trakcję przy wyłączonym systemie , jednakże samochód zachowuje się mniej stabilnie.\nPoniżej przykład jak działa ASR w A6 c5 quattro. Samochód z włączonym ASRem nie jest w stanie wyjechać z grząskiego terenu.


Samotność dopada nas w najmniej spodziewanym momencie... |\nSamotność dopada nas w najmniej spodziewanym momencie…\nmiłość to jest to, co pozostaje, gdy zabrane zostało już wszystko\nOpublikowano 2 września 2012 Autor: Ver\nOtworzyła oczy, rozglądając się dookoła. Po kilku chwilach, gdy połączyła ze sobą wszystkie fakty zrozumiała, że jest w szpitalu. Pikające urządzenie irytowało ją ogromnie. Nie lubiła szpitali. Przypominały jej o tym co było najgorsze.\nDlaczego to zrobili, dlaczego nie pozwolili jej umrzeć?\nCzuła jak obok ktoś mocno trzymał ją za rękę, a ona poczuła ogromny paraliżujący ból.\n- Nastka ? – zmęczona twarz Bartka nagle ożyła.\nMówił do niej. Ignorowała wszytko. Miała żal, nie chciała ratunku.\n- Dlaczego chciałaś to zrobić? – zapytał. Jego głos rozległ się jak echo, a odpowiedziała mu cisza.\n- Dlaczego nie pozwoliliście mi umrzeć ? – zapytała\n- Boże Nastka jak tak mogłaś? To, że straciłaś swoich bliskich nie znaczy że masz od razu się zabijać ! – podniósł ton głosu, co lekko przeraziło Nastkę. Mogło się wydawać, że jego słowa odbijały się od niej niczym od skały, ale tak nie było. Każde jego słowo wewnętrznie przeżywała.\n- To moje życie, nie twoje, mam prawo skończyć je jak tylko chcę. – powiedziała oschle.\n- A pomyślałaś o mnie? Nic dla ciebie nie znaczę? – spojrzał na nią z wyrzutem, nawet nie wiedziała jaki zadała mu ból.\nZ jej oczu powoli leciały strugi łez, których w żaden sposób nie potrafiła zahamować. Wystarczyła jedna chwila, by nabrała dystansu do całego świata. Już nic nie miało dla niej takiego znaczenia jak kiedyś. Umarła w środku i zmartwychwstać nie zamierzała, bo nie było dla kogo.\nAle był Bartek, choć próbowała go wyrzucić ze swojej głowy nie potrafiła tego zrobić.\nSamobójstwo jest policzkiem wymierzonym najbliższej osobie. To ona zostaje i do końca będzie się zastanawiać czy mogła coś zrobić. Nastka nie mogła nic zrobić. Bezsilność ją zabijała. Chciała sobie coś udowodnić, dla niej samobójstwo było tak jakby wyznaniem najskrytszych tajemnic i słabości. Było ukazaniem tego, że jest się nieszczęśliwym, a także tego, że nikt się nami nie interesuje.\nA nie zawsze tak jest. Nie doceniała Bartka jego starań. Wiedziała, że przez swoje zachowanie poczuł się jak kompletne zero.\nMimo tego pomógł jej w tych trudnych chwilach po wyjściu ze szpitala.\nSzli w ciszy po schodach, na ostatnie piętro gdzie mieściło się jej mieszkanie\n- Przepraszam. – powiedział. Zatrzymała się, intensywnie myśląc\n- Nie, to ja cię przepraszam. Zachowałam się jak egoistka – powiedziała cicho, a Bartek spojrzał na nią nieprzytomnie.\n- Jednej rzeczy nie rozumiem. – dodała po chwili\n- Dlaczego tak interesujesz się moim życiem, dlaczego mi pomagasz ? – zapytała. Zdała sobie sprawę, że nikt tyle o niej nie wiedział jak w tej chwili Bartek.\n- Bo mi na tobie zależy? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. Nastce jednak ta odpowiedź nie dawała satysfakcji.\nBartek zauważył to.\n- Dobra powiem ci… – uśmiechnął się.\n- Zakochałem się w tobie. – nie spodziewała się takiej odpowiedzi. Stała skamieniała i patrzyła mu się w oczy. Widzą jej minę podszedł z uśmiechem do niej.\n- Kocham cię. – wyszeptał ujmując jej twarz w swoje duże dłonie, by po chwili ich usta złączyły się czułym pocałunku.\nNastka pierwszy raz poczuła, że jest kochana, a brakowało jej tego przez wiele lat.\nPopełniła samobójstwo jego miłości.\nZgadza się, to już koniec. Tak jak przewidywaliście Nastka przeżyła.(m.in. dlatego, że uwielbiam happy endy) Ogólnie końcówka miała inaczej wyglądać, ale wszystko się pokomplikowało. Duże przerwy spowodowane brakiem czasu też na wiele rzeczy tutaj wpłynęły. Ogólnie ten rozdział nie podoba mi się, ale ważne, że to już ostatni.\nDziękuję wszystkim czytelnikom, którzy byli tutaj ze mną, wspierali mnie przez ten czas. Dziękuje za te wszystkie ciepłe słowa i motywacje\nW dalszym ciągu jestem na siedem-mil-do-nieba.blog.onet.pl\nI już wkrótce znajdziecie mnie na milion-chwil.blogspot.com z nowym opowiadaniem. Tym razem na blogspocie.\nW razie pytań odsyłam >tutaj<\nNa razie kochani ! :*\nOpublikowano 24 lipca 2012 Autor: Ver\nByła zimna, deszczowa noc. Dookoła ciemność, jedynie gdzieś na dole tętniące życiem miasto. Pozapalne światła, pędzące samochody, kilka zakochanych par, fontanna w parku. Delikatny powiew wiatru rozwiał jej mokre włosy. Wzdrygnęła się czując przenikliwe zimno, dreszcz który przeszył jej ciało. Potarła swoje nagie ramiona, by choć trochę się ocieplić. Zamknęła oczy i na oślep szła przed siebie. Nie obchodziło ją nic, zapomniała o całym świecie, o problemach i o tym, że jest cała przemoczona. Uparcie wsłuchiwała się w rytm wystukiwany przez krople deszczu niczym w transie. Bez żadnych zahamowań, usiadła na krawędzi dachu wielkiego wieżowca, machając beztrosko nogami jakby to był nie wyskoki murek.\n- Kochanie? Jesteś tutaj? – usłyszała ciepły kobiecy głos. Odwróciła się gwałtownie w stronę skąd dobiegał.\n- Mama? – zdziwiona spojrzała na nie wyraźną jakby we mgle postać swojej rodzicielki. Bladą jak ściana w jeszcze bielszej sukience.\n- Dlaczego mi to zrobiłaś? Brakuję mi ciebie. – powiedziała z wyrzutem w jej stronę. Była tak blisko, a jednocześnie daleko. W żaden sposób nieosiągalna.\n- Wiem, córeczko. – odparła, gładząc ją po włosach. Przymknęła oczy, czuła się jak nigdy wcześniej. Jej zimny dotyk działał na nią jak najlepszy środek usypiający.\n- Śmiało skocz, będziemy razem. – powiedziała uśmiechając się tajemniczo. Zawahała się, dało dostrzec się niepewność i strach w jej oczach. Dziewczyna spojrzała na oddalającą się niewyraźną sylwetkę swojej matki. a po chwili w dół na ruchliwe ulice. Wzięła głęboki oddech, po czym zsunęła się jak leciutkie piórko. Jej ciało coraz szybciej ścinało powietrze, a ona była coraz bardziej szczęśliwa. Czuła się nareszcie wolna, czuła, że wreszcie żyje, nawet jeśli ma to trwać zaledwie kilka sekund. Dzieliły już ją centymetry od śmierci, momentu kiedy wreszcie miała doznać szczęścia, na które tak długo czekała...\nNastka obudziła się z przeraźliwym krzykiem. Otarła swoje mokre od potu czoło, a jej oddech stopniowo się unormował. Nigdy nic takiego jej się nie śniło. Szczególnie matka, którą znienawidziła. Nie rozumiała jak można być takim egoistą. Rodzina się nie liczyła, miała gdzieś dzieci, męża, który szczerze ją kochał. Ona kochała tylko heroinę. Dlaczego tak bardzo zależało jej, żeby popełniła samobójstwo. Fakt ten ją przeraził, a jeszcze bardziej myśl, że Sabina mogła mieć podobny sen.\nPo chwili stwierdziła, że to tylko głupia wyobraźnia płata jej figle, jednak nie mogła zapomnieć o dziwnym śnie. Trzymając w dłoniach kubek gorącej kawy, czytała jakiś artykuł, a raczej próbowała czytać. Złe myśli nie dawały jej spokoju. Zerwała się gwałtownie, słysząc dzwonek do drzwi. Uśmiechnęła się widząc Bartka obładowanego torbami z żywnością. Przez ostatni miesiąc przychodził często. Dużo rozmawiali, śmiali się, gdy próbował ją rozśmieszyć, spędzali dużo czasu. W ten sposób powstała silna więź, łącząca ich oboje. Nastka doskonale zdawała sobie z tego sprawę.\n- Nie mówiłam ci nic, ale miesiąc temu znalazłam list do Sabiny. – powiedziała wchodząc do kuchni z białą kartką papieru. Bartek obrócił ją w dłoniach, a następnie otworzył kopertę.\n- Nie wiem dlaczego nic mi o tym nie powiedziała. Jednak pamiętam, jak mówiła, że się zakochała. Myślisz, że zrobiła to przez to? – kiwnęła głową na list.\n- Przecież ten człowiek okropnie ją skrzywdził. – powiedział z niedowierzaniem. – Może miała jeszcze jakieś problemy? – zapytał.\n- Nie wiem. Chociaż ostatnio zachowywała się dziwnie. Jak nie ona. Chodziła niczym zjawa po domu, nie chciała rozmawiać, była smutna. – powiedział i usiadła na przeciw niego chowając twarz w dłoniach.\n- Ej co jest? – zapytał troskliwie. Otworzyła oczy. Siatkarz kucał przed nią lustrując jej twarz wzrokiem.\n- Ja tak dłużej nie mogę. Mam taki chaos w głowie, że nawet nie słyszę co ludzie do mnie mówią.\n- Spokojnie masz mnie, prawda ? – uśmiechnął się po czym musnął jej usta. Był niezwykle delikatny jakby była ona z porcelany. Nie zastanawiając się dłużej odwzajemniła pocałunek. Mimo, że cały czas rozum walczył z sercem, gdy tylko poczuła jego ciepłe wargi, wiedziała, że tego potrzebowała. Tej bliskości, której brakowało jej przez tyle lat. Teraz doskonale wiedziała co czuła Sabina, której nie mogła w tamtej chwili zrozumieć.\n- Przepraszam. – powiedziała, kiedy oderwała się od jego ust. – Idź już proszę, a najlepiej zapomnij o mnie.\n- Nie potrafię !- zdołał odkrzyknąć żałośnie, zanim dziewczyna zamknęła drzwi. Po chwili osunęła się po nich i rozpłakała jak dziecko.\nZrozumiała, że Bartek oczekiwał czegoś więcej niż przyjaźń. Oboje to czuli. Czy to możliwe, że się zakochała w kimś tak szybko? Nie mogła na to pozwolić. Nie chciała jego litości, ani zadręczać go sowimi kłopotami. Chciała dla niego dobrze, wiedziała, że najlepiej jak ich drogi właśnie się rozejdą, a on będzie szczęśliwy z kimś innym. Bo ona o te szczęście nie ma siły walczyć.\nI nagle wszystko wróciło ze zdwojoną siłą. Zerwała się szybko i histerycznie płacząc zaczęła grzebać we wszystkich szafkach.\nGdy znalazła to czego szukała, uspokoiła się i wyłożyła białe tabletki na stół.\nMiała nie powtarzać tego samego błędu, co jej siostra, a może to nie jest błąd?\nJej życie było wielką pomyłką. W tym momencie zrozumiała desperacki krok Sabiny.\nObydwie wykończyła miłość.\nTeraz oczekiwała tylko na sen.\nWiem, że jestem okrutna, ale nie zabijajcie.\nJeszcze jeden i koniec.\nA i jeśli to czytasz zostaw po sobie chociaż krótki komentarz, to naprawdę mobilizuje do pisania.\nDo następnego i przepraszam, że tak długo musicie czekać\nOpublikowano 21 czerwca 2012 Autor: Ver\nPrzyklęknęła przy nagrobku i chwilowo świat przestał istnieć. Wpatrywała się w pozapalane znicze, słowa pożegnalne na wstęgach oraz tą jedną samotną różę, leżącą na ciemnej marmurowej płycie. Z jej oczu popłynęły łzy. Usiadła na ziemi i ukryła twarz w zmarzniętych dłoniach. Było jej strasznie zimno. Czuła, jakby łzy na jej policzkach przekształcały się w małe kryształki lodu. Z jej gardła wydobyło się ciche jęknięcie, smutek, żal, pretensje.\nW mieszkaniu panowała śmiertelna cisza, która wydawała się Nastce niemalże przerażająca. Siedziała na niewielkiej kanapie i czytała jeden ze starych kryminałów znalezionych w biblioteczce Sabiny, próbując jednocześnie znaleźć w nim odpowiedź na nurtujące ją pytania. Nic z tego wszystkiego nie rozumiała. Niby samobójcy są tchórzami, bo boją się życia, ale jednocześnie są odważni, bo mieli odwagę skoczyć. Nie miała zielonego pojęcia co wpłynęło na tak drastyczną decyzję jej siostry – zawsze pogodnej, uśmiechniętej, a co najważniejsze zakochanej.\nPrzekręciła kolejną kartkę, starała się zapomnieć choć na chwilę, ale nie mogła. Odłożyła książkę na niewielki stolik, obok herbaty, która już dawno wystygła.\nRozejrzała się po pokoju. Na jednej z półek znajdowała się biała koperta, której wcześniej nie zauważyła.\nSam nadawca spowodował, że jej serce zaczęło bić szybciej.\nZszokowana czytała kolejne zdania, by po chwili cała blada zjechać po ścianie i rozpłakać się niczym maleńkie dziecko.\nSzła parkiem chcąc dać upust złym emocjom, które z każdą sekundą były coraz silniejsze. Czuła się jak w pułapce, którą było dla niej życie. Od tygodnia nie mogła się pozbierać, znaleźć sobie miejsca. Wszędzie otaczała ją ta okropna samotność, do której w pewnym sensie zdążyła się już przyzwyczaić. Usiadła na jednej z ławek i najzwyczajniej w świecie popadła w otępienie. Nawet nie płakała. Wspominała ich wzloty i upadki rozmowy do późnej godziny, wizyty w kinie, wspólne spacery po parku. Miała wielkie wrażenie, że bez niej nie poradzi sobie z życiu. To ona zawsze ją wspierała, wiedziała co leży jej na sercu. Teraz tak naprawdę nic już nie było dla niej ważne. Straciła ją. Już na zawsze na wieki.\n- Nie opuszczaj mnie. Proszę cię, Sabina zostań przy mnie. Daj mi znak, że będziesz, że jesteś, że nawet teraz będziesz mnie wspierać. – wyszeptała, a z jej oczu poleciały strumyki łez. Wiedziała, że nic już nie jest w stanie zrobić, nie cofnie czasu. Była bezsilna.\n- Dasz radę. – usłyszała jego głos. Nie musiała patrzeć kto to. Zapamiętała go dobrze. Tamtego dnia nie da się wymazać z pamięci. Przeniosła nieprzytomny wzrok, na niego, a po chwili na jego torbę treningową.\n- Bartek. – zatrzymała się w bezruchu, widząc jego wyciągniętą dłoń.\n- Nastka.- odparła cicho.\n- Trzymasz się jakoś? – zapytał, a ona tępym wzrokiem wpatrywała się przed siebie.\n- Aż sama się sobie dziwię, że tak szybko przez to przeszłam. Widocznie jestem już przyzwyczajona.\n- Co masz na myśli? – nie odpowiedziała na jego pytanie.\n- Dziękuję. – odparła po długiej ciszy.\n- Za wszystko – dodała. I po prostu odeszła, zostawiając go z bijącymi się myślami. Nastka była dla niego jedną wielką zagadką, nie mógł przestać o niej myśleć od tamtego pechowego wieczora. Nie poznawał sam siebie, jego zachowanie go dziwiło. Zależało mu na osobie, której praktycznie nie znał. Ona była po prostu inna niż wszystkie. Wiedział, że życie nie jest i nie było zawsze dla niej usłane różami. Intrygowała go. Lubił tą jej tajemniczość.\nPo długiej przerwie odzyskałam w końcu chęć do pisania tego opowiadania.\nDziękuję wszystkim za miłe komentarze i nie tylko. Cieszę, że się wam podoba, bo szczerze wątpiłam w swój pomysł.\nOpublikowano 15 maja 2012 Autor: Ver\nPrzerażona biegła w stronę ulicy, na której mieszkała.\nZ trudnością widziała co ma przed sobą. Jej oczy zaszły łzami, ale nie rozkleiła się. Wierzyła. W sercu była jeszcze nadzieja.\nNigdy nie czuła takiego strachu. W głowie miała najczarniejsze scenariusze.\nCzy było ją na coś takiego stać?\nCzy odważyłaby się coś takiego zrobić?\nI co sprawiło, że była w stanie pomyśleć o tak desperackim kroku?\nByło mnóstwo pytań, na które nie znała odpowiedzi.\nBiegła jednak uskrzydlona tą zgubną nadzieją.\nZa rogiem ulicy dostrzegła migoczące światła karetek. Przed ich blokiem panował okropny chaos.\nPolicjanci zabezpieczali ślady, odganiając jednocześnie zaciekawionych przechodniów.\nJej serce zaczęło wariować.\nRoztrzęsiona podeszła bliżej. Zakryła usta dłonią, widząc zmasakrowane ciało ofiary. Z jej ust wydobył się przeraźliwy krzyk.\nZaczęła się cofać, nie wierząc i kiwając przecząco głową.\nLudzie coś do niej mówili, nie wierzyła im. Myślała, że to tylko zły sen.\nNie chciała dopuścić myśli, że jest teraz zdana sama na siebie.\nStraciła siostrę, tą z którą przeżyła tyle ciężkich lat, przeszkód, które rzucał im pod nogi los.\nOna po prostu przegrała walkę z bólem.\nCzuła jak upada\nJednak czyjeś silne ręce mocno ją uchwyciły. Odwróciła gwałtownie swoją zapłakana twarz i zaniemówiła.\n- Wszystko w porządku? – zapytał Nieznajomy. Ale tak naprawdę wiedziała kim on jest. Widziała go na boisku godzinę temu.\nJego pytanie spowodowało u niej szok. Kto jej się kiedykolwiek pytał o coś takiego? Nikt… Bo nikogo nie miała.\nOglądała świat tylko z boku, nie uczestnicząc w nim.\nWybuchła rzewnym płaczem.\n- Cii… co się stało? – przytulił ją, po prostu przytulił. I chociaż jej nie znał. tak jakby czuł jej cierpienie, a jego samego ogarniał żal i gorycz. Chciał jej pomóc.\nOna nie chciała niczyjej pomocy, chociaż bardzo jej potrzebowała.\n- Pani jest rodziną ofiary? – kiwnęła twierdząco głową do mundurowego.\n- Wszystko wskazuje na samobójstwo, ale potrzebujemy pani zeznań.\nPo jego słowach spojrzał na nią ze współczuciem.\nRuszyła za policjantem, gdy złapał ja szybko z rękę.\nJego pytania doprowadzały ją do łez.\n- Muszę. – wyszeptała, mierząc go swoim spojrzeniem.\nJej oczy przeszywały go bólem, jakiego jeszcze w życiu nie doznał.\nPowoli kierowała swoje kroki do radiowozu.\nSwój wzrok zatrzymała na ostatnim oknie, na powiewającej na wietrze białej firance.\nOpublikowano 11 kwietnia 2012 Autor: Ver\nNiespokojnym, szybkim krokiem po pustych ulicach miasta szła, niezwracająca niczym uwagi pewna dziewczyna. Nie zauważana w ogóle przez nielicznych przechodniów, kierowała się w stronę hali sportowej, sprawnie omijając kałuże deszczu.\nSzary kaptur zasłaniał jej prawie całą twarz. Jedynie dostrzec można było jej długie, krucze włosy, delikatnie skręcone i posklejane, zapewne wilgotne od wiosennej mżawki.\nZagubiona nie pewnym krokiem błądziła między sektorami, mijając coraz większe tłumy kibiców ubranych w żółto-czarne stroje, wiernie kibicujących swojej drużynie.\nByła ona osobą zagubioną nie tylko teraz, ale również w życiu.\nSkrytość i nieufność można było dostrzec w jej wystraszonych brązowych oczach, jakby zmęczonych życiem, ciągłą walką z samą sobą, brakiem nadziei i marzeń.\nByło jednak coś co można było nazwać jej ”pasją”, bowiem liczyło się to w jej życiu tak bardzo, jak jej ukochany, bezcenny szkicownik, z którym się nie rozstawała.\nTą rzeczą była siatkówka.\nDaleko było jej do prawdziwego kibica, jednak lubiła to.\nSiatkówka przywoływała jej jedyne dobre wspomnienia, jakie miała okazje przeżyć.\nSpędzone z jej tatą, którego bardzo kochała.\nDo tej pory nie mogła pogodzić się z tym, że go nie ma.\nDelikatny uśmiech pojawił się na jej zmęczonej twarzy, gdy obserwowała wirującą w powietrzu granatowo-żółtą piłkę.\nCichy dźwięk jej telefonu oznajmił o przyjściu nowej wiadomości. Jej spokojna do tej pory twarz, nagle zbladła i przybrała wyraz przerażenia, które rosło z każdą literą, którą przeczytała.\nPrzepraszam za wszystko. Życie mnie przerosło, żegnaj.\nCoś nowego, coś smutnego. Miało być coś innego, ale niespodziewanie powstało to.\nTaaak strasznie krótko\nOpublikowano 28 marca 2012 Autor: Ver\nCoś tu niedługo powinno się pojawić\nOpublikowano 27 marca 2012 Autor: Ver\n- Izuś *\n– Sunny & Monica\n- Mikuś & Olcia\n* – zawieszone\n<— powrót na stronę główną\nUwielbiająca pisać, zakochana w siatkówce złośnica z wieczną głupawką 5 letniego dziecka.\nŻywiąc się truskawkową Milką może żyć nawet do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.\nMuzyka jest nieodzowną częścią jej życia, sposobem na smutki i rozterki.\nCzęsto zachowuje się egoistycznie w stosunku do innych.\nTrudno z nią wytrzymać.\nPotrafi wszystko przewrócić w żart.\nOstatnio często smutna i zamyślona, nie potrafiąca w żaden sposób tego wyjaśnić.\nNudząc się na lekcjach, na ostatnich kartkach jej szkolnych zeszytów zaczęły powstawać:\nJeśli macie jakieś pytania, możecie śmiało zapytać tutaj.\n” Była ona osobą zagubioną nie tylko teraz, ale również w życiu.\nSkrytość i nieufność można było dostrzec w jej wystraszonych brązowych oczach, jakby zmęczonych życiem, ciągłą walką z samą sobą, brakiem nadziei i marzeń. ”\n”Jej oczy przeszywały go bólem, jakiego jeszcze w życiu nie doznał.”\nWszystkich wizyt: 14546


Nikon D3300 + AF-P 18-55 mm (czarny) - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nOgólnie aparat bardzo dobry, ale ciężko się połapać w obsłudze, no i szczerze myślałam, że jesienno zimowe fotki bedą o wiele lepsze.\nAparat bardzo fajny, gorąco polecam.\nPrzepraszam. Szukam lustrzanki do kręcenia filmów ale też łatwej w obsłudze z dobrym obrazem. Jeszcze nigdy nie miałem lustrzanki więc to moja bedzie moja pierwsza. Czy sie dobrze sprawuje ? I czy można by było kręcić nią sceny typu slow monszym?\nNowy zapytał 01-01-2017\nDobre, Nikonowe, zdjęciowe\nCzy aparat posiada stabilizację optyczną?\nAndi zapytał 18-12-2016\nLustrzanka godna ceny. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z fotografią moim zdaniem Nikon D3300 + AF-P 18-55 mm nadaje się idealnie. Polecam!!\nJak dla początkującego świetnie się sprawdza. Bardzo ładne zdjęcia nawet pod słońce nie widać cieni jak to jest w przypadku robienia fotek na telefonie. Łatwa i prosta obsługa.\nDosyć wygodny. Pewnie leży w dłoni. Przyciski rozmieszczone wygodnie. Do niektórych rzeczy trzeba się jednak przyzwyczaić- np trzeba krążyć w menu żeby zmienić ISO. Bardzo by się przydał dedykowany guziczek do tego. Generalnie jest to moja pierwsza lustrzanka i porównując do... No właśnie 😁 nie ma co porównywać do kompaktu. Trochę brakuje mi sznureczka do pokrywy obiektywu. Kompakt fuji to miał, tutaj trzeba pamiętać, gdzie się odkłada pokrywkę. Ale to tak naprawdę drobiazgi. Obiektyw kit 18-55 w sam raz, do pięknych rodzinnych zdjęć 😀\nPrzyzwoity aparat w przystępnej cenie\nAparat robi ładne, duże zdjęcia, nawet na zwykłym trybie automatycznym - dobrze dobiera parametry w kiepskich warunkach oświetleniowych. jest w porządku, lekki, dobrze leży w ręce, ma trochę bajerów typu "efekty". Całkiem fajny za przystępne pieniądze.\nnie spełnia moich oczekiwań, słaby sprzęt, duży odsetek nieostrych zdjęć, zamazane krawędzie, brak możliwości zmiany formatu zdjęcia, ma też kilka dobrych stron, ale to za mało, brak możliwości zwrotu sprzętu zamówionego przez internet i odebranego w sklepie fizycznym, informacja o możliwości zwrotu w ciągu 14 dni podana na stronie wprowadza klienta w błąd,\nPrzydatna opinia? (15) (11) Według Ciebie ta opinia jest przydatna Według Ciebie ta opinia jest nieprzydatna. Możesz zgłosić nadużycie. Już oddałeś głos na tę opinię\nWydaje mi się , że jak zamawia się przez internet, ale odbiór jest w punkcie to 14 dni zwrotu nie obowiązuje bo można towar oddać , czyli po prostu go nie kupić. Coś kojarzę , że miałam tak z laptopem w innym sklepie. Dobrze jest o tym mówić, żeby inni klieci również o tym wiedzieli ...\nelastyna zapytał 14-08-2017\nBardzo fajny aparat, prosty i wygodny w obsłudze, robi piękne zdjęcia. Polecam!\nużywam od dwóch tygodni i jestem bardzo zadowolona\nJakie ma mocowanie na statyw? 1/4' czy 3/4'?\nKozaTynusz zapytał 3 lata temu\nWitam, czy istnieje możliwość odbioru w sklepie stacjonarnym ?\ndracula93 zapytał 3 lata temu\nczy menu jest w jezyku Polskim?oraz czy aparat posiada instrukcje obsługi\nasiekk zapytał 3 lata temu\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Nikon D3300 + AF-P 18-55 mm (czarny), wpisz 1079730 w wyszukiwarce euro.com.pl.