5 .'. r.yóf.,'\n7 MAŁY PIŁSUDCZYK\n10 H n 4 (u?iie < up. i& /O - 7ó /t/ta?'c c fc u c tz o -r ie z z$ttat a t ift 'źa/tźćza&rrz ClfKWt y<ci'9fd'z^z //r7.j '-^^'ćiaio-uyd/źze /edcie / / (~Ćsifjy ab., 'fufów <&??., 'J^ćł?'d(Zt/s ćy/sifwca?//fzn te jy?'-a^źr<z?ie &&ćz<z a/i&aca tćłćimće. y f/e /ź si S^tM- -. \_7)ażcz ta /e/fdct& t fi/tzndz# /fa-ćała-ti/e r y r q ą % ( r t v * ' s%. /'/C.ezid.&ćzt&cz\n12 OSIEROCONYMAŁYPIŁS UDCZYKUI Gdym książkę tę wypuścił w świat w lutym 1935 roku, żył wtedy jeszcze On Wódz Narodu, Pierwszy M arszalek Polski Jó zef Piłsudski A dziś dziś ju ż Go nie ma pomiędzy żyjącymi. Serce Matce oddał w kornym hołdzie synowskim, by w jei grobowcu spoczęło na cmentarzu wileńskim na Rossie. Ciało ciało zaś w szczelnie zalutowanej trumnie śpi snem wiecznym w krypcie wawelskiej......odszedł od nas Wielki Marszałek, osierocił nas wszystkich. Ciebie także Drogi, M ały Piłsudczyku....Zamknął oczy na zawsze w ów majowy wieczór, gdy to nagle przerwano wesołą muzykę w radio. W głośnikach złowieszcza zapanowała cisza. Wreszcie, po długich chwilach trwożliwego wyczekiwania, popłynęła wieść straszna przez eter: Komendant nie żyje!...^4 potem zaczęły nadchodzić żałobne komunikaty, jeden za drugim, jeden za drugim: orędzie Prezydenta Rzeczypospolitej do narodu, zarządzenia R ady M inistrów, szczegóły o ostatnich chwilach W odza a kilka dni rozpoczęły się uroczystości żałobne* K to je widział nie zapomni o nich przez całe życie. Ktokolwiek tylko choćby słuchał sprawozdań z przebiegu tych uroczystości, jakże rozdzierająco smutnych, nadawanych też przez radio, ten je również zawsze w żywej będzie miał pamięci. P rzy głośnikach i słuchawkach w owych tragicznych 8\n13 PO GRZEB M A RSZA LK A JÓ ZEFA P IŁSU D SK IE G O\n14 ; ':\n15 dniach majowych roku pańskiego tysiąc dziewięćset trzydziestego piątego zgromadziła się cała Polska... I nie tylko Polska. Św iat cały słuchał, ja k to największy z współczesnych Polaków odbywał swój ostatni triumfalny pochód na Wawel......B ył wieczór wiosenny. Szeleścił wiatr w gałęziach drzew. W zdłuż drogi żałobnej, od milczącego Belwederu do katedry św. Jana kirem przybranej, stały szeregiem milczące tłumy. Stali ściśnięci ramionami mężczyźni, kobiety, dzieci. Wszystkie okna, wszystkie balkony pełne ludzi: tysiące, dziesiątki tysięcy ludzi... A taka cisza nakryła olbrzymią stolicę, jak gdyby to miasto nagle wymarło, opustoszało. Najmniejsze dziecko nawet, tuląc się na skraju chodnika do matczynej spódnicy, dech w piersi wstrzymywało. I T y, O siero co n y M a ły P iłs u d c z y k u, stałeś na pewno tam, gdzieś, w gęstwinie ludzkiego mrowia, wraz z innymi rówieśnikami, palące łykając łzy... Albo przytulałeś gorące od płaczu policzki do małej, cudownej skrzynki, w której żarzą się lampy radiowe, chwytające słowo z przestworzy. Albo też, wtulony w jakiś kąt, słuchałeś rozgorączkowany, jak starsi opowiadali sobie o tym, że ju ż nie żyje, że w trumnie Go niosą Jego żołnierze na królewskie, wieczne spoczywanie... A w Warszawie, wśród ciszy cmentarnej, brzmiał raz po raz głuchy werbel bębnów i stukot nóg maszerującej w ich takt piechoty. W iatr majowy rwał w strzępy płomienie smolnych pochodni, niesionych wysoko nad głowami żołnierzy. 9\n16 Ponad tym milczącym tłumem, ponad lasem chorągwi, ponad migotem lanc i bagnetów, ponad korowodem ogni cicho, dostojnie płynęła wolno trumna w sztandar Rzeczypospolitej otulona. N a trumnie szara maciejówka, szabla i marszałkowska buława......w dwa dni później ciągnął ten sam kondukt ża łobny w przeciwną stronę. Od katedry na pole Mokotowskie. Dzień już wtedy był jasny. Ludzi na ulicach może jeszcze więcej Ł zy w oczach, wzruszenie. I ciągnął orszak wspaniały, ogromny, hetmański! 10\n17 S zły wszystkie pułki wojska polskiego, dywizja za dywizją, i wszystkie sztandary. Szedł z głową siwą, jak gołąb, dostojny Pan Prezydent. Szedł wysoki R ząd, Senat, Sejm, z marszałkami na czele. Szli, kornie, przed wielkością schylając głowy, specjalni przedstawiciele władców z całego świata, marszałkowie i generałowie wojsk obcych. Kroczyła wreszcie w baranich czapach kompania 16-go rumuńskiego pułku piechoty, którego szefem był on Jó zef Piłsudski. -A rfa/e; maszerowali ławą kawalerowie orderu wojskowego wirtuti militaria S zły delegacje z całego kraju: wszystkie stany, wszystkie warstwy społeczne, wszystkie organizacje. N a poduszkach niesiono ordery zmarłego polskie i zagraniczne, najwyższe, jakie tylko zdobić mogą pierś bohatera, Szedł też ze smutnie opuszczonym łbem rycerski koń W odza pod siodłem, lecz bez jeźdźca!... I znów tylko głuche werble... A potem rewia przed zwłokami na polu Mokotowskim. Jedyna rewia. Ostatnia rewia przed»dziadkiem«w trumnie..../ przenieśli generałowie na barkach drogie szczątki na odkryty wagon kolejowy. Starzy, wieloletni bojów Jego towarzysze najpierwsi, najgorliwsi piłsudczycy pociągnęli ów wagon, by go do specjalnego przyłączyć pociągu, który miał trumnę dostojną zawieźć do starego Krakowa. R uszył wreszcie pociąg żałobny ze specjalnej bocznicy z Mokotowa i biegł wolno, wolno przez szlak dzie\n18 jowy, przez serce Polski: Radom, Kielce, Jędrzejów, Miechów... W odwrotnym toczył się kierunku, lecz tą samą drogą, którą przed 21-tu laty zuchowato maszerował Komendant na czele strzeleckich batalionów, kurzem okrytych maszerował na zdobycie O jczyzny. Toczył się pociąg wśród gromów burzy, którą rozpętały w ową noc żywioły, jakby na znak, że się dzieje coś niezwykłego. A deszcz lał z nieba strumieniami. Mimó*deszczu wzdłuż toru znowu tłumy: starzy i młodzi, chłopi, robotnicy, mieszczanie, chrześcijanie i Żydzi. Stali godzinami i mokli, byle tylko ujrzeć widmo przebiegającego pociągu-karawanu. Stali cicho, szepcąc: Ju ż Go nie ma wśród nas! Patrzcie! Nawet niebo po N im płacze! Stos płonący podle trumny oświecał ów pociąg widmowy, jakby to przez Polskę przebiegało gorejące serce Komendanta....W Krakowie znowu tłumy od dworca kolejowego po Wawel. Setki tysięcy ludzi. Z olbrzymich masztów żałobne chorągwie zwisają aż do samej ziemi. I znowu idą ministrowie, posłowie sejmowi, ambasadorowie cudzoziemscy, generałowie nasi i obcy, żołnierze, pany i chłopy. Zjechali się ze wszystkich świata stron, zjechali z całej Polsku Pod pomnikiem Kościuszki, na Wawelu, tłum wieśniaków w barwnych strojach ludowych pawimi piórami krakusek hołd ostatni składał Naczelnikowi. N a podwórcu zamku królewskiego stanęła laweta z trumną u stopni prastarej katedry, Zagrzmiały działa, 12\n19 działa żałobne, strzał oddając po strzale. Wśród huku armat, wśród jęków dzwonu Zygmunta wnieśli Go znów na barkach nieutuleni w żalu towarzysze broni do wnętrza Pańskiego przybytku, skąd po egzekwiach, krok za krokiem po marmurowych zstępując schodach, zeszli do krypty, do królewskich grobów. Powitali Go Piastowie i Jagielloni, Wazowie i Sobieski. Powitali Go książęta ducha: M ickiewicz i Słowacki. Bo wszedł tam też między nich jako Król- Duch, by królom być równy... 13\n20 Oddając do druku drugie wydanie tej książki, chcę Ci przypomnieć Osierocony Mały Pilsudczyku, iż choć nie ma wśród nas Wielkiego Polski Wskrzesiciela to jednak Duch Jego włada i króluje nad nami. To jednak został po nim wielki testament, zamknięty w Jego czynach, pismach, dziełach. Zostało nam Jego życie całe, Polsce poświęcone. Śmierć Józefa Piłsudskiego cały naród połączyła u Jego trumny. Kornie przed nią schylili głowy najzawziętsi nawet Jego wrogowie. Jasne się bowiem dla wszystkich stało, że ten M ą ż Spiżowy jeszcze śmiercią swoją zwycięża. Bo choć ciało Jego martwe, lecz duch hetmański żyje po dziś dzień i żyć będzie w nieśmiertelnościżyje wśród nas i ponad nami, na każdym kroku czujemy Jego obecność. Żyje i króluje. Prędzej czy później w ślad za nim pójdą i Jego towarzysze, Jego rówieśnicy starsi i młodsi, Tobie Polskę krwią swą wywalczoną oddając w pieczę, Drogi Mały Piłsudczyku. Z głową dumnie w górę podniesioną, jak na wolnego przystało obywatela, z oczyma wpatrzonymi w pozłacaną kopułę Wawelu, gdzie ciało Marszałka spoczywa, będziesz musiał żyć i walczyć, padać i podnosić się, stwarzać nowe wartości. W przyszłość patrząc, podtrzymać musisz dumne miano: Polak! Nie wolno Ci ni kruszyny uronić z wielkiego dziedzictwa przeszłości, z wielkiego skarbu Niepodległości, którym obdarzył nas On - Jó zef Piłsudski. A jeśli ciężar, który na ramiona ci włożą w dni jutrzejsze, w dni Twoje dorosłe, wyda ci się ponad siły, jeśli burze dziejowe zbyt silnie wstrząsną wspólnym domem, któremu na imię: O jczyzn a pomyśl, o ile ciężej 14\n21 było temu Wodzowi rewolucji, zesłańcowi syberyjskiemu, wydrwiwanemu Komendantowi drobnej garści legunów, więźniowi z Magdeburga wreszcie a jednak wytrwał i nie załamał się. Bo w duszy miał wielkość, która po nim pozostała. W czytaj się, wmyśl w Jego życie! Zycie tak bujne, tak niezwykłe, tak pełne przygód jak najfantastyczniejsza opowieść, jak bajka nieprawdopodobna* Zycie twarde dla siebie i dla drugich, życie Polsce poświęcone. Lecz nie tej Polsce od świątecznego gadania, lecz Tamtej naprawdę Wielkiej i Nieśmiertelnej, od codziennego, szarego trudu, codziennego wysiłku, zawodów i łez. Łez rozpaczy, łez goryczy, lecz także i łez triumfu i zwycięstwa. Tym Żywotem Niezłomnym krzepić się musisz i u- trwalać, z wielkiego Wczoraj Jego ery musisz czerpać mądrość i hart na wszystkie twoje dni, codzienne i odświętne, na całe twoje życie, Osierocony Mały Piłsudczyku\n22 D RO GI M A ŁY PIŁSU D CZYKU......Wychodzisz na ulicę. Spieszysz sięt bo jest już dość późno. N a rogu mijasz granatowego policjanta, który pilnuje porządku. Ani d przez myśl nie przejdzie nawet, że to jest polski policjant!...dźwięk złocistych trąb i warkot bębnów wabi cię ku otwartemu oknu w czasie wielkiej pauzy. Naturalnie, wychylasz się przez to okno, by ujrzeć maszerujące wojsko z orkiestrą na czele. Nie ma przecie chłopca, ni dziewczyny, którzy by się tej pokusie oparli. Z zadowoleniem patrzysz na zwarte szeregi i las karabinów. Idą kompanie, bataliony, pułki. Nie myślisz jednak wcale o tym, że to jest wojsko polskie!...m ija cię pędem, z obliczem szarym od kurzu motocyklista pocztowy, To jest wojsko wybierający listy ze skrzynek. Czyż polskie! w tym coś uderzającego? A jednak tak! Orzełek na czapce wskazuje, że to jest polski pocztowiec!...co dzień, co godzina, nieomal co chwila ocierasz się o tę nową, polską rzeczywistość! Polskie koleje, polskie urzędy, polskie szkoły to przecież takie zwyczajne, że nie budzi w tobie, młody przyjacielu, żadnych refleksyj. Wiesz że tak jest i na tym koniec. W porządku, kochanie! Boś ty się urodził i wychował już w Wolnej Ojczyźnie! Nie pojmujesz,co znaczy żyć ió\n23 w niewoli! Ciebie to nie wzrusza, nie roztkliwia, jak nas, starsze pokolenie, którzyśmy o tą Polskę walczyli! Ty idziesz w jutro, ty patrzysz tylko przed siebie A jednak wyrosłeś z krwi i kości tego wczoraj, które już dla ciebie nie istnieje. Nie wolno ci o tym zapomnieć! Boś jest jednym z ogniw tego łańcucha, któremu na : imię f! Ojczyzna! p < Związać przeszłość z przy- / W Ę ^ S m szłością, ukazać ci teraźniejszość, taką, jaka ona jest oto I M//* jedno z zadań tej książki! m m m m jjn p ^ ^ F Chcemy ci to wszystko opowiedzieć po prostu a jednak Ęę J Is; ^ 1 ł' tak, by cię zająć! Nakreślimy ci ten obraz, który jeśli zastanowisz się choć chwilę wprowadzi cię w świat czarów fantastycznej bajki! Zrozumiesz może wtedy, że»polska dzisiejsza«mieści się w jednym wielkim słowie: Piłsudski! Bo z mocy Jego ducha i hartu Jego woli, męki sa- Piłsudski. motnej i lat ciężkiej walki zrodziło się plemię, noszące dumne miano: piłsudczycy! On nauczył nas wszystkich (i ciebie także!)- N i e podległości, o którejśmy w ugodach z zaborcami powoli zaczynali zapominać. Jego wysiłkiem wyrosło i okrzepło państwo nowe Mały piłsudczyk 2 17\n24 na karcie Europy, państwo mocarstwowe, twoje te ż państwo, Mały Pilsudczyku! Tak jest, uwierz w tę prawdę jasną i codzienną, choć tak niezwykłą, a będziesz wiedział ju ż wszystko, jak żyć i działać teraz i kiedyś, gdy dorośniesz Ty jesteś bowiem tym, który objąć będzie musiał świętą spuściznę»małym«zwiemy cię, kochanie, nie dlatego, że jeszcze nie wyrosłeś latami, wiedzą, doświadczeniem ale tylko w przeciwstawieniu do tych»dużych«! Po przeczytaniu tej książki pomyśl samodzielnie, odrzuciwszy precz cudze»mądrośch! Pomyśl głową i sercem o Tym, który dał wszystko z siebie Ojczyźnie, a dla siebie nie wziął nic, prócz szarej maciejówki wtedy i ty na pewno sam się dumnie nazwiesz»małym Piłsudczykiem«. Bo dziś ju ż wiesz, że to Symbol Odrodzonej Polski! Byliśmy źle rządni i skłóceni, bez Ojczyzny, bez wiary w nią nawet, szukaliśmy pomocy u obcych, zapominając o własnych siłach. Umieliśmy a i to tylko niektórzy dla O jczyzny umierać. On nauczył nas zgody, dał mocny rząd i mocne wojsko postrach wrogów, wskrzesił w nas wiarę, stworzył państwo własne to wszystko polskie, co widzisz koło siebie. K azał nam dla Polski nie umierać ale: dla Niej żyć! I ty tego musisz się nauczyć To trzeci i ostatni cel tej książki! O Polsce dzisiejszej, a więc o Nim, opowie ci ta książka Przez jej karty przewija się to wielkie Nazwisko, niby strumień życiodajnej krwi. 18\n25 C zyżby twe młode, gorące serce mogło Go nie ukochać, Drogi Mały Piłsudczyku? 2* 19\n26 R O Z D Z I A Ł POLSKA W NIEWOLI. I. CIO CIA BA BC IA. Ani ja, ani Jędrek nie przepadaliśmy za nimi. I nie pomagały słowa mamusi: Krewnych trzeba szanować i kochać! Są starsi od was, przeszli wiele w życiu i życzą wam jak najlepiej l A mamy ich mnóstwo. Trudno wprost doliczyć się tych wszystkich wujków i ciotek, babek i dziadków oraz licznych kuzynów. Każdy z osobna, to jeszcze jako tako. Ale wszyscy razem ciężko wytrzymać. Jak się porozsiadają w pluszowych fotelach w naszym wielkim salonie to robi się nudno, jak na lekcji niemieckiego. A tu kłaniaj się, człowieku, każdemu, wszyscy zaś strofują cię po kolei. Tramwaj familijny! wzdycha Jasia, nasza siostra cioteczna, bardzo dorosła, studentka. Jasię kochamy ogromnie i ją jedną ze wszystkich dziewcząt dopuszczamy do zabawy. Nie śmieje się Z nas i nie zadziera nosa do góry. Jednym słowem morowa dziewczyna! 20\n27 Ale niestety Jasia rzadko kiedy ma czas dla nas. Wiecznie lata na jakieś tam zebrania lub siedzi Z nosem w książce. A poza tym lubimy też bardzo ciocię Helenę. Musi być chyba bardzo stara, bo ma śliczne siwe włosy, niby srebrny wianek. A skóra jej jest delikatna i biała, jak filiżanki od kawy w ślubnym serwisie mamy. Jasia mówi o niej, że świetnie się trzyma pomimo swoich lat. Lubim y ją i boimy się troszkę. Mówimy do niej:»ciociu-babciu«. Jasia powiedziała o niej kiedyś, że jest»niesamowita«. Ogromnie się nam to wyrażenie podoba! Ale mimo swego surowego nieco wyglądu, jest niezmiernie dla nas dobra. Nigdy nam nie prawi kazań, uśmie- Mówimy do niej. cha się do nas jak taka pani z kina ciociu-babciu! oraz przywozi zawsze cudowne prezenty: prawdziwe wierzbowe witki na łuki i strzały! Nie mieszka bowiem w naszym mieście, tylko na wsi, gdzie jest kierowniczką szkoły. Jej stary domek tonie w gęstych drzewach. Przez zieloną furtkę ogrodu wychodzi się na szosę, a po drugiej stronie, tuż, bieleją parterowe ściany szkoły. Przepadamy za wizytami u ciotki Heleny. Nigdzie nam chyba tak dobrze nie jest! Pozwala robić przez cały dzień, co się nam żywnie podoba. Niech się chłopaki wyhasają! mówi zawsze, 21\n28 gdy jej na familijnych zebraniach robią wymówki, że nas rozpuszcza. I zawsze nas bierze w obronę. Koło jej osoby krążą rozmaite legendy. Gdy wchodzi do salonu, wszyscy milkną i spuszczają oczy. Nie, oni, starsi, stanowczo jej nie lubią, z wyjątkiem naturalnie naszych rodziców. II. S Z K A R L A T Y N A. W październiku wybuchła w naszej szkole szkarlatyna. Ach, cóż to za cudowna choroba! Naszą klasę Zamknęli i mieliśmy wolne. Ojczyk rzekł do mamy przy obiedzie: Niech chłopcy jadą do Basiówki! Lepiej im tam będzie niż tu, a przede wszystkim bezpieczniej! Mamusia spojrzała na nas z czułością, aż nam się serca rozpłynęły. Takie spojrzenie to słodsze niż ciastko z kremem! Wtedy dopiero spostrzegliśmy, że ma oczy zaczerwienione. Czyżby płakała? Nie wiedzieliśmy tego na pewno, bo nikt z nas nigdy nie widział mamy płaczącej, nawet wtedy, jak umarł jej tatuś, a nasz dziadzio. Ach, tak się o nich boję! szepnęła mama cichutko nad talerzem, zamiast odpowiedzi. A czego to się o nas bać? Nie rozumiem! Przecież zdrowi jesteśmy jak rydze! (Ukochane powiedzenie ojczyka. Zapewne rydze nigdy nie chorują). Jędrek, bardziej porywczy, objął mamę zaraz za szyję i zawołał głupio, jak to on: Bo mamusia się martwi zawsze na zapas! Mama uśmiechnęła się do nas znów smutnymi 22\n29 oczyma i ucałowała Jędrka aż dwa razy. Szczęściarz! Jego zawsze częściej pieszczą niż mnie, ale niech go tam! Przecież młodszy jest ode mnie, więc mu nie zazdroszczę. Trzeba tu wyjaśnić, że choć jesteśmy bliźniakami i obaj liczymy po 14 lat, po długim i krwawym sporze (do dziś dnia mam z tego powodu złamaną chrząstkę w nosie!), ustaliliśmy u źródła, to jest u mamy i babci, że ja o dwie godziny wcześniej przyszedłem na świat, wobec czego Jędrek ma mnie słuchać! Niestety, nie zawsze chce... A więc niech jadą i to jeszcze dziś najlepiej, szkarlatyna szerzy się w mieście z niebywałą gwałtownością! - rozstrzygnął ojczyk tę ważną sprawę. W dwie godziny potem siedzieliśmy w czerwonym tramwaju, który dzwoniąc, jak u nas na wielkiej pauzie, wiózł mnie i Jędrka, szczęśliwych i przejętych, na dworzec! III. PODRÓ Ż. Niestety, trwała ona raptem godzinę, a może i mniej, a ja przepadam za jazdą koleją. Sam zapach dymu Z lokomotywy już mnie upaja i pozwala marzyć o dalekich, nieznanych krajach. Czemuż nie ma u nas takich szklanych wagonów, jakie są podobno w Ameryce? Wszystko na wszystkie strony można by widzieć. A tak lataj od okna do okna, a tu pełno pasażerów z takimi strasznie długimi nogami, którzy się irytują, że im przeszkadzamy. Skaranie boskie z chłopakamy! gderze jakaś 23\n30 Jejmość w kolorowej chustce. jejmość w kolorowej chustce nie możecie spokojnie usiedzieć? Spoglądamy z pogardą na jej tłustą twarz. Siedzieć spokojnie, kiedy tu tyle cudów za oknami? Nie, nie możemy! Chociaż znamy tę krótką drogę nieomal na pamięć, ale to przecie tak cudownie patrzeć! Migają za oknami domki podmiejskie wzwiędniętych ogródkach, rzędy słupów telegraficznych - plotkarek podają sobie po miedzianym drucie ostatnie nowinki od jednego porcelanowego dzwonka do drugiego! Druty biegną to wyżej, to niżej. Za nimi pastwiska, już szronem ścięte, zadymione mgłą jesienną, spośród której czerwienieją pasące się krasule. Rżyska opustoszały, lasy rozzłociły się krwawymi liśćmi, jakby je kto pokropił malinowym sokiem. A w oczy, a w twarz bije rozkoszny pęd chłodnego powietrza, W zapadającym mroku lecą, lecą iskry, niby rozżarzone robaczki świętojańskie. Jak się wychylić na skręcie,.24\n31 widać pędzącą lokomotywę, nakrytą pióropuszem dymu* Czy paniczom nie za gorąco? pyta nagle z pasją skulony, trzęsący się staruszek w wytartym chałacie, siedzący najbliżej otwartego przez nas okna. Ale owa gderliwa jejmość, znać kłótliwa z usposobienia, bierze niespodzianie naszą stronę. Widzicie go! wybucha gniewnie. Śmierdzi staruch, że skonać można, a biednym dzieckom okna otworzyć nie pozwala? Jak chtoś ma ekstra grymasy, niech se salonkie fundnie! Ale inni pasażerowie zaprotestowali. Jedni drugim zaczęli przygadywać, a nad wszystkimi górował krzykliwy dyszkant wsiowej przekupki: Ciarachy miastowe, delikatesy z morskiej pianki, naski wiater im szkodzi. Otwieraj ta chłopaki wszyćkie okna, niech zaduch wyńdzie! Jędrek uszczypnął mnie, ja uszczypnąłem Jędrka. Bawiliśmy się bosko! Staraliśmy się nie uronić ani słówka z tej arcyciekawej dyskusji. Nie ma to jak podróże! Niech żyje szkarlatyna! Gdyby nie ona męczylibyśmy się teraz nad słówkami czy też algebrą. Nagle rzuciłem okiem na staruszka. Skulił się, przycichł i dygoce z zimna w tej podnieconej, wrogiej mu atmosferze wagonu. Jest sam jeden, tu wszyscy na niego»huzia«! Trącam Jędrka. Ty, popatrz na niego, biedak cały siny, a ta baba wciąż mu ubliża. Trzeba natychmiast zamknąć okno, może się jeszcze przeziębi? Jesteśmy harcerze i kochamy wszystkich ludzi! 35\n32 Jędrek z trzaskiem podnosi szybę. Wywołuje to nowy gwałt. Wejście konduktora kończy zajście. M y już grzecznie i cichutko siedzimy na ławce obok starowiny, który patrzy na nas z wdzięcznością. Myślimy sobie: jak postąpiłby w tym wypadku Zawisza Czarny1 patron harcerzy? Ale prawda, wtedy jeszcze nie było kolei... Pociąg z hukiem przelatuje zwrotnice i zwalnia. Oto jesteśmy już na miejscu. IV. BASIÓ W KA. Basiówka jest cudna! Zaraz po spóźnionym podwieczorku (ciocia-babcia czekała na nas z herbatą i pysznym, pachnącym miodem) wydobyliśmy zza szafy nasze drewniane szable z jesionowego drzewa i hajda na pole! Szable te zrobił nam stary cieśla, żyjący u ciotki Heleny na łaskawym chlebie. Ach, cóż to za szable! Przy fechtunku tną powietrze, aż śwista! Za domem i za ogrodem jest ogromna, wilgotna łąka, wznosząca się łagodnie ku wzgórzu. Łąka to bezkresna. To nasz step. Tam to ja, jako Bohun2 goniłem Jędrka Skrzetuskiego2 albo na odwrót. Nazajutrz, niestety, od rana padał deszcz. To straszne! Włóczyliśmy się skwaszeni z kąta w kąt, jak muchy 1 Zawisza Czarny = znakomity rycerz polski z X V wieku, który walczył po całym świecie w obronie wiary i stał się wzorem cnót rycerskich. 2 Bohaterowie Trylogii" H. Sienkiewicza. 26\n33 w mazi; tak przynajmniej twierdziła stara Agata, kucharka ciocina. Kręcąc się po pustym domu (ciotka jak zwykle była w szkole), zawędrowaliśmy aż do biblioteki. Słuchaj Kazik, tu jest ktoś obcy! rzekł Jędrek Z tajemniczą miną, węsząc w powietrzu, jak wyżeł. Ale trzeba mu przyznać ma znakomite powonienie, niczym prawdziwy Indianin! W istocie, ogromny stół zawalony był książkami, jakby dopiero co z półek zdjętymi. Zaczęliśmy myszkować. O, o, popatrz, nie mówiłem? wołał Jędrek Z triumfem, potrząsając grubym zeszytem, na wpół zapisanym. W kącie stała stara, wygnieciona sofa z połamanymi sprężynami. Skoczyliśmy na nią z nogami, ściskając mocno tajemniczy zeszyt. Przytuleni, głowa obok głowy, poczęliśmy zrazu Z trudem, potem coraz łatwiej sylabizować duże, wyraziste litery, ledwo co obeschłe z atramentu, kreślone nerwowym pismem. Tytuł brzmiał uroczyście, coś jak wypracowanie szkolne:»polska w niewolk Czuliśmy przez skórę, że właściwie nie powinniśmy ruszać tych obcych zapisków, że to nie wolno, i może właśnie dlatego paliła nas ciekawość. Za mętnymi szybami monotonnie pluskał deszcz. Ze ścian patrzyły portrety.\n34 A na półkach drzemały grube, mądre tomy w zapylonych oprawach. Zatonęliśmy w lekturze, zapominając o nudzie... V. T A JE M N IC Z Y R Ę K O P IS....Ani bogowie, ani papierowe wycinanki. Nie, ludzie, jak i wy, z krwi i kości. Mieli swoje smutki i swoje radości. Swoje wzloty i swoje upadki... Nie byli tylko bohaterami, wyobrażonymi w brązie lub kamieniu, na pomnikach. Gdyby ich tak wtedy nazwano, gdy walczyli i ginęli z imieniem Polski na ustach, srodze by ich to zakłopotało!..." O kimże to mowa? zapytałem, skrobiąc się w głowę. Ależ ty jesteś idiota! Ze też takiego przepuścili do gimnazjum i to ma być mój brat? Kompromitujesz mnie! Spójrz na tytuł: Polska w niewoli! To przecież mowa o nich, Bojownikach Niepodległości! Milczałem zawstydzony. W istocie, w II klasie gimnazjalnej nie wypada tego nie wiedzieć. Ale człowiek tak czasem głupieje... Szkarlatyna rzuciła ci się na mózg. Czytamy dalej! - zawyrokował Jędrek z wyższością. W rękopisie była mowa o rozbiorach Polski, o niedołężnych rządach Rzeczypospolitej szlacheckiej, o zepsuciu obyczajów szlachty, będącej często na żołdzie obcych przeciw własnej Ojczyźnie. Jak to źli a mocni sąsiedzi: Rosja, Austria, Prusy skorzystali z nierządu i słabości naszej i rozgrabili państwo polskie. A dalej omawiano wielką rewolucję w dalekiej Francji, absolutne rządy królów z Bożej łaski w państwach 28\n35 ościennych i warcholstwo jedynej w Polsce warstwy, która miała wówczas coś do powiedzenia: szlachty!...majestat Rzeczypospolitej, majestat króla, majestat władzy leżał w prochu zdeptany u schyłku X V III wieku... Wszystkiego było pod dostatkiem w tej ówczesnej Polsce, zabrakło tylko charakterów!" czytaliśmy na głos. To bardzo zajmujące! zapalaliśmy się coraz bardziej do tej przypadkowej lektury. W dalszym ciągu była mowa o tym, jak ta szlachta ocknęła się wreszcie i założyła związek dla ratowania Ojczyzny, znany jako»konfederacja barska«z Kazimierzem Pułaskim na czele. Ale niestety, było już za późno, wróg triumfował, Polska przestała istnieć jako państwo. Nie pomogły spóźnione reformy konstytucji 3-go maja, ani powstanie naczelnika Kościuszki, który po raz pierwszy odwołał się do chłopów, wzywając ich do wspólnej ze szlachtą obrony Matki-Ojczyzny. Warszawę wzięto szturmem, żołnierz poszedł na tułaczkę. A potem była mowa o wielkim Napoleonie i utworzonych przy jego armii we Włoszech Legionach generała Dąbrowskiego, gdzie narodziła się owa sławna piosenka, która dziś hymnem naszym się stała:»marsz, marsz Dąbrowski, z ziemi włoskiej do Polski...«Czytaliśmy dalej o kongresie wiedeńskim i utworzeniu Królestwa Polskiego pod berłem cara. O spiskach wśród oficerów i patriotycznej młodzieży i o wielkim męczenniku sprawy narodowej majorze Walerianie Łukasińskim. A wreszcie o powstaniu listopadowym... 29\n36 Polska z r Pierwszy (1772), drugi (f795)i tr:eci!l79sjeozbiór dokonany H M W/MM MZM P rusy W f M m m Z,*t U Jt$i i moleńsk MOSKWA O L~Królewiec ws> ć q->\_ $xsjym ^l PotUwa grdnice obecne Polski Królestwa Kongresowego KsięstwaWarszawskiego km Stan granic do dnia i. X> 1938 r*\n37 ...Znak do boju widniało w tajemniczym manuskrypcie daje pożar szopy na Solcu, nad Wisłą. Podchorążowie i studenci-spiskowcy wypędzają z pałacu belwederskiego znienawidzonego namiestnika cara wielkiego księcia Konstantego. Powstaje ofiarny lud Warszawy. Zbroi się kraj cały i domaga, by natychmiast rozpocząć walkę. Lecz nie ma wodza. Łukasiński zapomniany, do działa rosyjskiego przykuty, idzie na dalszą mękę z ustępującym w panice wojskiem rosyjskim. W twierdzy szlisselburskiej żyć będzie jeszcze długo, samotny a niezłomny. Jest generał Chłopicki, sławny napoleończyk. Generał doświadczony, popularny, wódz w sztuce wojennej wypróbowany. Ale on nie wierzy w zwycięstwo. Nie ufa w siły własne i w siły narodu. Waha się, zwleka, czas drogi traci, pozwala się opamiętać przerażonemu wrogowi, pozwala mu zebrać siły i ruszyć ponownie na podbój Polski... Aż pada ranny na polach Grochowa..." Chłopicki... szepcze Jędrek w zamyśleniu pamiętasz go? Grali u nas w szkole»warszawiankę«1 takie amatorskie przedstawienie. Ty robiłeś starego wiarusa! Tak, pamiętam, miałem takie siwe wąsy z waty i cały byłem obszarpany, pan nauczyciel powiedział, Że tak trzeba, bo ten wiarus idzie z meldunkiem z pola walki... Czytaj dalej 1...Z Chłopickim pada i sprawa polska. Jeszcze kilka zwycięskich bitew tego najbitniejszego wówczas w Europie wojska polskiego i oto niepodległa Ojczyzna kurczy się do rogatek Warszawy. 1 Warszawianka = sztuka teatralna St. Wyspiańskiego o powstaniu listopadowym. 31\n38 Ginie na szańcach Woli jednonogi bohater, generał Sowiński. Warszawa dostaje się w ręce wroga. Moskal triumfuje, w potokach krwi utopiwszy powstanie listopadowe". Milczeliśmy chwilę, by niebawem zagłębić się znów w lekturze. Czytaliśmy o emigracji Polaków za granicę po upadku powstania, o skupieniu się jej we Francji, o narodzinach wielkiej poezji romantycznej z wieszczem Adamem Mickiewiczem na czele, niosącej hetmański sztandar przed narodem, i o nieustających próbach spiskowców wyswobodzenia Ojczyzny. Przesunął się przed naszą wyobraźnią rok 1846 potworna rzeź ziemian przez chłopów galicyjskich za szatańskim podjudzeniem austriackich starostów i rok 1848 wiosna ludów«, która zachodniej Europie dała swobody konstytucyjne i wyzwolenie włościan z hańbiącego poddaństwa. A sprawa polska żyła wciąż. Wróg sam czuł, że stąpa jakby po wulkanie" widniały ostatnie słowa rękopisu,.. V I. PAN Z Y G M U N T. Zaczytaliśmy się, zasłuchali w te dziwne, stare historie tak całkowicie, że nie słyszeliśmy ani otwarcia drzwi, ani kroków, ani gniewnego sapania. 'Myśleliśmy o tym groźnym wulkanie, po którym stąpał zaborca po stłumieniu powstania 1831 i rewolucji 48 r... A tu tymczasem sami też znaleźliśmy się prawie jak na wulkanie. Nad moją głową i Jędrka zagrzmiał nagle jakiś srogi głos: 32\n39 A kto wam pozwolił buszować po cudzych papierach? Co wy za jedni? Skąd przychodzicie? Pewno macie brudne paluchy i poplamiliście już moje notatki! Zaraz się o tym przekonamy! Struchleliśmy i podnieśliśmy oczy. Tuż przy starej kanapie stał jakiś duży pan ze zmoczoną od deszczu czupryną i wymachiwał nad naszymi głowami wyrwanym z rąk Jędrka zeszytem. Usłyszałem jeszcze trwożny szept mego brata: Przepadliśmy, to ten jakiś obcy! i siedzieliśmy cichutko, przytuleni do siebie, jak zające na miedzy. A srogi pan pokrzykiwał nad nami grubym głosem i opowiadał nam, co Na starej kanapie... też Z nami zrobi za karygodny czyn zakradnięcia się do biblioteki. Więc dałem kuksa Jędrkowi i mówię po cichutku: Jędrek! Gadaj ty, takiś wymowny! A Jędrek odpowiada mi tak samo: Nie, za nic w świecie, ty jesteś przecie starszy! W końcu zaczęliśmy gadać obaj na raz: M y, proszę pana, siostrzeńcy cioci-babci i nic złego z pana zeszytem nie robiliśmy! Jakiej cioci-babci, do licha? Mały piłsudczyk 3 33\n40 Cioci-babci Heleny! Pani Heleny Skolimoskiej? Tak jest, a że deszcz padał i nudziliśmy się, więc jak znaleźliśmy ten zeszyt, zaczęliśmy czytać i czytaliśmy coraz dalej i dalej, bo nam się bardzo podobało! Podobało się wam, smyki? rzucił obcy, jakoś już mniej srogo. O, jeszcze jak! wykrzyknęliśmy z zapałem. Bardziej, niż jakaś fantastyczna bajka... Ha, jak tak... zawołał obcy pan i zanim mogliśmy się spostrzec, usiadł między nami na kanapie i posadził nas obok siebie, mnie z jednej, Jędrka z drugiej strony. Zrobił to jakoś tak zwinnie i lekko, że od razu nabraliśmy do niego zaufania. A w otwartych drzwiach mrocznej biblioteki stała ciocia Helena w ociekającym wodą płaszczu gumowym i śmiejąc się w głos udawała zagniewaną: Panie Zygmuncie, panie Zygmuncie! Jest pan niepoprawny! Najprzód krzyczy pan na chłopaków, niby Herod srogi, za niewinne przeglądanie pańskich bazgrot, a potem przyjaźni się pan z nimi i rozpuszcza jeszcze gorzej niż ja! Obcy pan słysząc te słowa zerwał się z kanapy i rzekł usprawiedliwiającym się głosem: Pani dobrodziejko łaskawa, ja już taki jestem! Zląkłem się bardzo o moje notatki, boć to mój odczyt niedzielny w Domu Ludowym! Wszystko to się nam bardzo podobało po chwilowym przestrachu. Czuliśmy, że zyskujemy nowego przyjaciela. 34


Protest rolników przy torach - Dziennik Wschodni\nProtest rolników przy torach\nKilkunastosobowa grupka mieszkańców wsi Dołha (pow. bialski) protestowała dziś przy torach międzynarodowej linii kolejowej E 20.\nNa miejsce protestu przyjechali policjanci. Ostrzegali pikietujących aby nie wychodzili na tory i nie kładli tam żadnych przedmiotów.\nOrganizator tego spotkania, Franciszek Sworczuk przyznał, że o zamiarze protestu zawiadomił wójta, radnych i sołtysa. Był oburzony na to, że zamiast miejscowych władz przyjechali policjanci. Manifestujący rolnicy wyjaśniali, że protest ma związek z decyzją o likwidacji niestrzeżonego przejazdu kolejowego w Dołhni. Twierdzili, że przed kilkoma laty nic nie wiedzieli o konsultacjach społecznych przed przygotowywaną modernizacją linii kolejowej E 20 łączącej Berlin z Moskwą. Celem tej modernizacji jest dostosowanie parametrów linii do standardów unijnych pozwalających na jazdę z prędkością aż 160 km/h w ruchu pasażerskim i 120 km/h w ruchu towarowym. Niestety, wraz z olbrzymimi inwestycjami następuje likwidacja części przejazdów kolejowych.\nRolnicy są oburzeni, że nie zostali odpowiednio wcześniej poinformowani o tych ograniczeniach. Podkreślają, że inwestorzy lepiej od nich zadbali o zwierzynę leśną, dla której stworzyli specjalne przepusty pod torami.


Przyda się na potańcówki, wesela, zabawy wiejskie... Warto pamiętać o wygodnych butach - Czas Pomorza - Informacyjny Portal Pomorski\nprzez web · 10 czerwca 2014\nWarsztaty Muzyki Tradycyjnej przeznaczone są dla wszystkich chętnych (młodzież od l. 14, dorośli b/o wieku). Nie trzeba przychodzić parami (ale warto), ani mieć wcześniejszych doświadczeń tanecznych, ale nie pożałują i ci, którzy już coś potrafią. Warto pamiętać o wygodnych butach. Z pomocą energetyzującej pracy fizycznej, zabaw rytmicznych oraz kilku dziecinnie prostych sztuczek można będzie nabyć umiejętności, które pomogą uczestnikom zyskać na swobodzie ruchu i czerpać radość z zabawy na parkietach wiejskich i miejskich zabaw, potańcówek i wesel.\nw ramach 32. Festiwalu Dźwięki Północy\n16 – 20 lipca 2014, Gdańsk\nśroda 16 lipca – piątek 18 lipca 2014, godz.16.00-19.00\nsobota 19 lipca 2014, godz. 14.00-17.00\nMarta Domachowska – etnolog, badaczka polskiej kultury ludowej, uczennica wiejskich Opowiadaczy, Tancerzy i Muzykantów. Współzałożycielka toruńskiej grupy „n obrotów” oraz Forum Muzyki Tradycyjnej. Od ponad dekady zgłębia, praktykuje i popularyzuje polskie tradycje muzyczne m.in. organizując potańcówki, koncerty i warsztaty. Na co dzień zajmuje się edukacją grup i osób w różnych kategoriach wiekowych w Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu. Lubi jak jest do rymu i do taktu.\nMateusz Kowalski – skrzypce, śpiew, akordeon. Pochodzi z Ostrołęki (Kurpie Zielone), praktykuje kurpiowski repertuar wokalny oraz uczy się tradycyjnej muzyki skrzypcowej Radomszczyzny. Jest uczniem znakomitego muzykanta Jana Gacy. Ostatnio odwiedza także Kielecczyznę, gra tamtejsze melodie na akordeonie, głównie z przekazu i repertuaru braci Witkowskich. Bierze udział w wielu projektach muzycznych – jest członkiem kapeli Kowalski/Maziarz/Murzynowska, Tęgie Chłopy oraz Wielka Orkiestra Gaców; współpracuje m.in. z Adamem Strugiem, Monodią Polską, Maciejem Filipczukiem i Heńkiem Małolepszym. Zagrał na deskach Teatru Dramatycznego (Młody Stalin), Studia Koncertowego Polskiego Radia im. W. Szpilmana (Muzyczna Scena Tradycji), Studia Koncertowego Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego (Nowa Tradycja) oraz Filharmonii Łódzkiej (koncert muzyki kameralnej z cyklu „Kolor non stop”).\nRóża Mościcka –bęben obręczowy, baraban, śpiew. Pochodzi z Warszawy. Jest fizjoterapeutą. Swoją muzyczną pasję zawdzięcza rodzinie oraz nauczycielom: Adamowi Strugowi, Agacie Harz, Bartoszowi Niedźwiedzkiemu, a także wiejskim śpiewakom i muzykantom spotkanym podczas festiwali, warsztatów oraz podróży na wieś. Jej zainteresowania koncentrują się wokół instrumentalnej i śpiewanej tradycyjnej muzyki kurpiowszczyzny i radomszczyzny, jak również folkloru miejskiego starej Warszawy. Współpracowała z Heńkiem Małolepszym (Bal na Gnojnej), Bartoszem Niedźwiedzkim (Kapela Mazowiecka), Piotrem Kaznowskim, Marcinem Drabikiem (Poszukiwacze Zaginionego Rulonu) oraz Paulą Kinaszewską (Parura).\nśroda 17 lipca – piątek 18 lipca 2014, godz.16.00-19.00\nsobota 19 lipca 2014, godz. 10.00-13.00\nWarsztaty poprowadzi znakomity skrzypek i pedagog Vegar Vårdal. Uczestnicy zajęć w ciągu kilku dni opanują melodie taneczne Norwegii w stopniu umożliwiającym im zagranie do tańca na Nocy Tańca. W trakcie warsztatów uczestnicy zapoznają się z melodiami norweskimi. Na pierwszym spotkaniu Vegar zaprezentuje hallinga, stare melodie norweskie na 2/4 i 6/8. Na kolejnym warsztacie uczestnicy zapoznają się ze springarem, springleikem i springerem, starymi melodiami na 3/4., a także melodiami do tańca w parach.\nVegar Vårdal – muzyk folkowy i tancerz pochodzący z miejscowości Vågå w dolinie Gudbrandsdal. Zajmuje się grą na skrzypcach norweskich (hardingfiddle) oraz skrzypcach klasycznych jak również tańcem tradycyjnym. Absolwent Norweskiej Państwowej Akademii Muzycznej w Oslo oraz programu tańca na NTNU w Trondheim. Vegar jest muzykiem energetycznym, wszechstronnym i lubiącym zabawę, a jego praca obejmuje szeroki wachlarz gatunków. W maju 2014 wydał album „Østfold” poświęcony muzyce tradycyjnej z regionu o tej samej nazwie. Zeszłego lata zdobył pierwsze miejsce w krajowym konkursie tańca tradycyjnego, a jako skrzypek uznawany jest za jednego z najwyższej klasy muzyków folkowych w Norwegii. Vegar zapraszany jest również do współpracy w charakterze muzyka współczesnego ze względu na swoje umiejętności improwizatorskie i zdolność formowania własnej muzyki.\nWarsztaty poprowadzi norweska tancerka i pedagożka Marianne Dahl. Uczestnicy zajęć nauczą się kilku najstarszych tańczonych w parach tańców z Norwegii, w tym słynnego energetyzującego\nSpringara oraz spokojnego i hipnotyzującego Rull’a. Norwegia posiada nieprzerwaną tradycję tańców w parach, którą poszczycić może się niewiele państw w Europie i z dumą ich was nauczymy. Poza dwoma wspomnianymi powyżej tańcami, Marianne pokaże, lub jeśli czas pozwoli nauczy, kilku innych tańców, które dadzą uczestnikom pojęcie o skomplikowanej norweskiej tradycji.\nMarianne Dahl – norweska tancerka i nauczycielka. Z wykształcenia jest pedagogiem i zajmuje się nauczaniem w szkole średniej. Od wielu lat jest też instruktorką norweskiego tańca tradycyjnego, prowadzi zajęcia dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Naucza wszystkich rodzajów norweskiego tańca, zarówno tych opartych na figurach, jak i tańcu w parach. Od ponad dziesięciu lat jest członkinią\nzespołu „Fant og fente”. Grupa zorganizowała serię pokazów opartych na tradycyjnym tańcu\nnorweskim i występowała na festiwalach we wszystkich państwach skandynawskich. Marianne\nopracowała choreografię do wielu projektów tanecznych i podróżowała z różnymi grupami do wielu państw europejskich i USA. W 2010 r. reprezentowała Norwegię podczas Wystawy Światowej w Szanghaju.\nPOTAŃCÓWKA, NOC TAŃCA\nWarsztatom towarzyszyć będą dwie imprezy taneczne:\nŚroda 16 lipca 2014, godz. 20.00 -23.00\nSTOWARZYSZENIE „TRÓJWIEJSKA” skupia środowisko działające na rzecz popularyzacji polskiej muzyki tradycyjnej. Z naszej inicjatywy odbywają się potańcówki, warsztaty tańca, śpiewu białego oraz warsztaty skrzypcowe w Trójmieście. Od trzech lat odbywa się też Kurpiogranie – letnie warsztaty tradycji na Kurpiach.\nKAPELA PRZEWŁOCKIEGO – istnieje od 2011. roku. Łączy niepowtarzalny charakter polskiej muzyki tradycyjnej ze współczesnym brzmieniem, jednocześnie zachowując jej pierwotną naturę. Repertuar stanowią utwory zaczerpnięte z bezpośredniego przekazu od wiejskich muzykantów oraz z nagrań\narchiwalnych, pochodzące z różnych regionów Polski, m. in. Mazowsza, Małopolski Północnej,\nSuwalszczyzny, czy Wileńszczyzny. Należą do nich: mazurki, oberki, polki, chodzone, wiwaty, kujawiaki, walczyki, a także różnego rodzaju zabawy oraz pieśni tradycyjne. Są one elementem wykonawczym podczas różnego rodzaju imprez okolicznościowych, ale też warsztatowym – nauka tańca, gry na instrumentach oraz śpiewu białego, dla dorosłych i dzieci.\nKapelę Przewłockiego doceniono na wielu konkursach ogólnopolskich i regionalnych: Festiwalu\nPolskiego Radia „Nowa Tradycja”, „Stara Tradycja” na Festiwalu „Wszystkie Mazurki Świata”\n(3. miejsce), konkurs Kapel i Śpiewaków Ludowych „Powiślaki” (3. miejsce), konkurs Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym (1. miejsce).\nMarek Przewłocki – skrzypce, cymbały wileńskie;\nJoanna Gostkowska-Białek – basy;\nJustyna Mazurkiewicz – bębenek obręczowy.\nsobota 19 lipca godz. 20.00-24.00,\nFinałem warsztatów będzie Noc Tańca – zabawa przy muzyce tradycyjnej granej na żywo, otwarta dla szerokiej publiczności. Impreza będzie wyjątkową okazją, aby doświadczyć bogactwa muzyki\ntradycyjnej Polski i Norwegii.\nTęgie Chłopy wystąpią w Gdańsku składzie:\nEmmanuel Levy – trąbka\nKAPELA TĘGIE CHŁOPY – kontynuuje tradycje muzyki tanecznej Kielecczyzny w jej autentycznej i\nniestylizowanej formie. Repertuarem i instrumentarium nawiązuje do najlepszych wzorów –\ntradycyjnych kapel, ogrywających dawniej wesela i wiejskie zabawy w okolicach Łagowa i Opatowa, kapeli braci Witkowskich z Orłowin, Krakowiaków ze Zbelutki, Antoniego Witkowskiego z Cisowa i wielu innych. Nazwa zespołu jest muzyczną deklaracją: Chłopy grają przede wszystkim kieleckie „chłopy” – trójmiarowe, śpiewne melodie typowe dla wschodniej Kielecczyzny, zwane także „światówkami” lub „śpiwami”. Tęgie Chłopy chcą grać do tańca tak, żeby „sufit się podnosił” – jak to się ponoć zdarzało na zabawach ogrywanych przez słynną kapelę braci Witkowskich. W podnoszeniu sufitu wydatnie pomaga obecność mocnej sekcji dętej – trąbki, klarnetu.\nKapelę tworzą muzycy zaangażowani w organizację Kieleckiego Taboru Domu Tańca w Sędku koło\nŁagowa (2013). Większość z nich współtworzy wiele cenionych muzycznych projektów i działań\nanimacyjnych w świecie polskiej muzyki tradycyjnej. Starając się dotrzeć do najstarszego repertuaru Kielecczyzny, członkowie kapeli przejechali wspólnie setki kilometrów w poszukiwaniu muzykantów i śpiewaczek tego regionu. Wspólnie też spędzali czas na nauce miejscowych melodii, goszcząc zwykle u klarnecisty Stanisława Witkowskiego. Wreszcie – razem grali do tańca na wieczornych zabawach podczas Taboru Kieleckiego. Do Tęgich Chłopów należy również wnuk Stanisława Witkowskiego, młody trębacz Damian Janda, który kontynuuje tym samym rodzinne tradycje muzyczne. Kapela występuje w różnych konfiguracjach i rozmiarach, zależnie od sytuacji na parkiecie.\nTagi: Festiwal Dźwięki PółnocytaniecwarsztatyWarsztaty Muzyki Tradycyjnej\nNastępny artykuł Potańcówka Trójwiejska oraz Noc Tańca. Zapisy na warsztaty tańca\nPoprzedni artykuł „Dźwięki Północy” – muzyka inspirowana tradycyjną kulturą


Poseł PiS Lech Kołakowski, piratem drogowym. Zastosował manewr rozpaczy - WP Wiadomości\npirat drogowyPiSimmunitet dla posłów\nPoseł PiS Lech Kołakowski zatrzymany przez drogówkę za przekroczenie prędkości (East News, Fot: Marek Maliszewski)\n- Zatrzymany oświadczył, że nie posiada przy sobie prawa jazdy. Policjanci z przeprowadzonej interwencji sporządzili dokumentację celem prowadzenia dalszych czynności - informuje WP asp. Ewelina Szlesińska, rzecznik prasowy z Komendy Miejskiej Policji w Łomży.\nTyle oficjalnej relacji, bo są też nieoficjalne relacje o zachowaniu posła. Miał powoływać się na wpływy u wiceministra MSWiA Jarosława Zielińskiego oraz żądał interwencji u komendanta łomżyńskiej policji. - Nic nie wiadomo, żeby zatrzymany do kontroli w związku z przekroczeniem prędkości na kogokolwiek się powoływał - zaprzecza jednak rzeczniczka policji. Z posłem nie udało nam się skontaktować.\nZapomniałem prawa jazdy. Czy taka wymówka działa?\nPrzypomnijmy, że wykręcanie się brakiem dokumentu to standardowa wymówka piratów drogowych. Jednak nie działa. W finale poseł zostanie wezwany do zwrotu prawa jazdy przez starostwo. Przypomnijmy, że przed konsekwencjami surowych przepisów nie chroni immunitet poselski.\nKara 3 miesięcy zakazu prowadzenia samochodu liczy się od dnia złożenia dokumentu. Przy czym odwołanie się Samorządowego Kolegium Odwoławczego jej nie wstrzymuje. Jeśli w tym czasie kierowca łamie zakaz, traci prawo jazdy na kolejne trzy miesiące. Trzecie zatrzymanie i brak prawa jazdy oznacza ostateczną utratę uprawnień. Można uzyskać na nowo przejściu kursu i zdaniu egzaminu.


Kopalnie odbiły się od dna - Puls Biznesu - pb.pl\nKopalnie odbiły się od dna\nopublikowano: 01-08-2020, 19:17\nPo tegorocznym maju, kiedy miesięczny poziom krajowego wydobycia i sprzedaży węgla osiągnął historyczne minimum, w czerwcu polskie kopalnie zwiększyły produkcję.\nWydobycie wyniosło 3,8 mln ton, a sprzedaż ok. 4 mln ton – wynika z najnowszych danych Agencji Rozwoju Przemysłu (ARP).\nW sobotę katowicki oddział Agencji, monitorujący rynek węgla i sytuację w górnictwie, opublikował dane o produkcji i sprzedaży węgla w szóstym miesiącu tego roku, kiedy z powodu pandemii 12 kopalń PGG i JSW przez blisko trzy tygodnie nie wydobywało węgla.\nWydobycie i sprzedaż były zauważalnie mniejsze niż w czerwcu ubiegłego roku, jednak wyższe niż w kryzysowym tegorocznym maju, który pozostaje miesiącem z historycznie najniższą miesięczną wielkością produkcji i sprzedaży węgla w Polsce.\nJak wynika z danych ARP, w maju br. polskie kopalnie wydobyły blisko 3,2 mln ton węgla kamiennego, a sprzedały niespełna 3,5 mln ton, w czerwcu zaś wydobycie wzrosło do 3,8 mln ton, a sprzedaż do 4 mln ton. Rok wcześniej czerwcowa wielkość wydobycia zbliżała się do 4,7 mln ton, a sprzedaż przekroczyła 4,4 mln ton.\nPrzy znaczącym spadku wielkości produkcji węgla w maju i w czerwcu tego roku zmniejszyła się także ilość węgla na kopalnianych zwałach – w końcu czerwca znajdowało się tam ok. 7,3 mln ton surowca, wobec 7,4 mln ton na koniec maja, i 7,7 mln ton na koniec kwietnia. Przed rokiem, w końcu czerwca 2019, na zwałach leżało niespełna 4 mln ton niesprzedanego węgla.\nW poprzednich miesiącach tego roku węgla na zwałach systematycznie przybywało – w kwietniu wielkość sprzedaży była o 200 tys. ton mniejsza od wielkości produkcji w tym okresie, w marcu o 500 tys. ton, w lutym o 700 tys. ton, a w styczniu – o 1,2 mln ton mniejsza.\nW minionym roku przez osiem miesięcy wielkość sprzedaży węgla była niższa od wielkości wydobycia w tych miesiącach, największą różnicę zaś – ponad 900 tys. ton – zanotowano w maju 2019. W styczniu br. nadwyżka wydobycia nad sprzedażą była jak dotąd rekordowa.\nNajwyższa ilość węgla na zwałach przypada na największego krajowego producenta tego surowca – Polską Grupę Górniczą. Już w poprzednich tygodniach przedstawiciele tej spółki sygnalizowali, że spowodowany pandemią spadek zużycia energii spowodował, że elektrownie zmniejszyły zapotrzebowanie na węgiel.\nW pierwszym półroczu br. krajowe wydobycie węgla kamiennego zbliżyło się do 26,5 mln ton, a sprzedaż wyniosła 24,2 mln ton. W pierwszym półroczu ub. roku kopalnie wyprodukowały blisko 30,8 mln ton węgla, a sprzedały niespełna 29 mln ton. Oznacza to spadek wydobycia węgla kamiennego rok do roku o ok. 4,3 mln ton i spadek sprzedaży tego surowca o 4,8 mln ton.\nW całym ubiegłym roku polskie kopalnie wydobyły ponad 61,6 mln ton węgla kamiennego – ok. 1,8 mln ton mniej niż rok wcześniej. Sprzedaż węgla spadła rok do roku o 4,1 mln ton, do ponad 58,4 mln ton.\nJak podała ARP, w końcu czerwca br. polskie kopalnie węgla kamiennego zatrudniały 81,8 tys. osób.\nBorys: 170 dużych przedsiębiorstw złożyło wnioski o pomoc\nRekordowa różnica między produkcją i sprzedażą węgla\nSasin: polski węgiel i polskie górnictwo mają przyszłość\nMniejsze wydobycie węgla i zyski kopalń\nGawęda: wyniki górnictwa poniżej oczekiwań, ale nie są bardzo złe\nKłopotliwe kopalnie Tauronu\nW styczniu na przykopalnianych zwałach polskich kopalń węgla kamiennego przybyło 1,1 mln ton węgla. O tyle styczniowa produkcja węgla przewyższyła wielkość jego sprzedaży w tym okresie - informuje ARP.\nPolski węgiel i górnictwo mają przyszłość; nie musimy dziś mówić, że to gałąź gospodarki, która ma nieuchronnie zmierzać do końca - mówił w środę minister aktywów państwowych Jacek Sasin podczas uroczystości barbórkowych w kopalni Bogdanka w Lubelskiem.\nKończący się 2019 r. jest kolejnym, kiedy spadły krajowe wydobycie i sprzedaż węgla kamiennego. Mimo to wzrosły zwały niesprzedanego surowca, przy zmniejszeniu importu.\nOsiągane w tym roku wyniki sektora górnictwa węgla kamiennego są poniżej oczekiwań, ale też nie „bardzo złe”, ocenił wiceminister aktywów państwowych Adam Gawęda. Wysoko ocenił ponad 4-miliardowe nakłady na inwestycje w branży, za problem uznał zbyt niską w stosunku do wydobycia sprzedaż węgla.\nTo nie było dobre półrocze dla trzech kopalni grupy z Katowic. Wydobyły o 11 proc. mniej węgla niż przed rokiem i straciły na tym 143 mln zł.\nGórnictwo / Kopalnie odbiły się od dna


Archiwa: Albania - agrypa.pl\nSłońce z Werginy. Perły z jeziora Ochrydzkiego\nTrinidad mniej znany. Kuba z innej strony\n22 stycznia 2013 / 2 komentarze\nAlbański ser w różnych regionach kraju cechuje się dużą różnorodnością, aczkolwiek albańskie sery dzieli się na świeże, białe i kaszkawały. Znane są sery białe z Gjirokastry, Pesh z Elbasanu, Korabi z Dibry, Kelmendi ze Szkodry, typu feta z Teleme, Moglica, Vize, Kasher, Çajupi. Dzisiaj drugi wpis o targowisku w albańskiej Korczy (Korce). Temat musiałem rozbić. Wszystko przez ser, czyli najważniejszą na świecie potrawę. Bez sera nie byłoby życia, przynajmniej mojego. Trochę mi smutno, że bałkańskie sery nie grzeszą różnorodnością, ale dużo nadrabiają smakiem. Sery w Korczy kupuje się w nowiutkiej hali w centrum miasta. Ten ser nie dojrzewa. Po wyciągnięciu serwatki ser soli się i przechowuje w beczkach w mocnej solance. To odmiana bułgarskiego sera sirene. Dziurki w serze z lewej powstają przez niedokładne sprasowanie, a później przez procesy biochemiczne – po prostu bakterie wydzielają dwutlenek węgla. Czasami,…\nKsiążka Burek na śniadanie -przykładowe strony\nAtrakcje Serbii kanion Jermy blisko granicy z Bułgarią\n19 stycznia 2013 / 2 komentarze\nKorcza – Korçë należy do Albanii dopiero od 1920 roku. Wcześniejsza słowiańska nazwa miasta brzmiała Gorica. Także Grecja miała pretensje do tego miasta. Korcza leży już blisko Macedonii. Założył je Iljaz Bej Mirahori. Był to generał osmańskiej kawalerii, który zasłużył się w zdobyciu Konstantynopola. Do dzisiaj w mieście można oglądać ufundowany przez niego meczet (Xhamia e Iljaz Mirahorit). Miasto jest dosyć duże, ale mimo to nie miałem problemów z jeżdżeniem po nim. W ogóle nie jeździło mi się źle po tym kraju. Trąbienie, wyprzedzanie w dziwacznych miejscach – można się do tego przyzwyczaić. A na zdjęciu – usiadłem sobie pod zakładem fotograficznym podczas spaceru po parku. Był wieczór a tam mnóóóóóóstwo ludzi. Skąd tyle narodu? Czy oni nie mają telewizji? Albańskie piwo Produkuje się tutaj całkiem dobre piwo – Birra Korça . W kwietniu 1994 roku miejscowy…\nMartwy hotel w Korczy. Karawanseraj nie działa\n18 stycznia 2013 / No Comments\nMartwy hotel w Korczy jest nieżywy tylko dla turystów. Dla miejscowych spełnia bardzo ważne zadanie jako magazyn i kibelek. Jeszcze kilka lat temu podróżni mówili o nim, że jest najtańszym hotelem nie tylko w Korczy, nie tylko w Albanii, ale na całym świecie. Dzisiaj jest nieczynny. Życie znalazło dla niego inne zastosowanie. Budynek przylega do sporego targowiska. Kupcy na dziedzińcu i w pokojach na parterze urządzili sobie magazyn. „Monument kulture” – oj słabo dbają o swój pomnik Albańczycy. A co właściwie oznacza nazwa hotelu „Hani i Elbasanit”? Hani to jeść, Elbasan to nazwa miasta. Po połączeniu nie przychodzi mi nic sensownego do głowy. Górny taras jest cichutki, w przeciwieństwie do harmidru na dole. Kiedyś hotel służył kupcom przemierzającym upadające Imperium Osmańskie. Skromne pokoiki starczały na jeden nocleg. Może w nocy po starych deskach błąka się duch jakiegoś handlarza dywanami? Widać że prąd zdążył…\nCzarnogóra ceny paliwa 2017. Droga do euro.\n23 grudnia 2012 / 1 Comment\nPrzełęcz Llogara to po albańsku Qafa Llogara. Leży w południowej Albanii na drodze krajowej SH8. Przełęcz leży też na dziale wodnym między Morzem Adriatyckim na północy a Morzem Jońskim na południu. Na przełęczy Llogara trudno się w pierwszej chwili zorientować, czy jeszcze jesteś na ziemi, czy już fruwasz pod błękitnym niebem południowej Albanii. Nie możesz też patrzeć pod nogi, bo niebieska woda i niebieskie niebo oszuka cię i nie pozwoli oddzielić jednego od drugiego. Zupełnie jakby gorące słońce chciało ci pomieszać zmysły, aby potem, w zdradzieckiej chwili, jak to kiedyś Ikarowi, zrobiło tobie podobny dowcip. Chluuup…. do Jońskiego. Nie wiem jak działają albańskie służby ratownicze. Pewnie bardzo spontanicznie. Chłopak z dziewczyną przyjechali ze Stanów do rodzinnego kraju. Orzeł albański na fladze ma dwie głowy. Młodzi też wiedzą, że jedna ich część jest gdzieś daleko, ale druga musi pozostać między białymi,…\nJak powstają bośniackie fleciki? Jak się robi frule?\nNajwęższy dom na świecie, najwęższy dom w Konstancji\nNie zjeżdżaj w nieznane, albańskie boczne drogi!\n22 grudnia 2012 / 4 komentarze\nNie zjeżdżaj w nieznane, albańskie boczne drogi – ale niby dlaczego? Bo jak zjedziesz, to może się zdarzyć, że nie podjedziesz z powrotem. Wycieczka z Sarandy na przełęcz Llogara. Prawie sto kilometrów. Przejechanie tej trasy zajęło nam cztery godziny. A bo to najpierw trzeba było gdzieś wydać parę euro i zatankować. Kawałek dalej kupowaliśmy byrki na śniadanie. A potem trzeba było się wykąpać w jednej z miliona zatoczek położonych zaraz przy drodze Saranda-Vlore (droga oznaczona w Albanii jako SH8). Przełęcz Llogara (1027 mnpm) (link). Droga od Sarandy jest zupełnie nowa, asfalt jest gładziutki, ale mnogość zakrętów i piękne widoki opóźniają przejazd. Bunkry na przełęczy Llogara. Zajrzyj tutaj: LINK Na przełęczy są bodajże dwie knajpki z pięknymi widokami i baraniną do konsumpcji. Szkoda że byliśmy krótko po śniadaniu i nie było jeszcze miejsca na mięcho. Chłopak żwawo nosił porcje baraniny z piekarnika do kuchni.…\nBośnia wypadek na poboczu. Poczułem się głupio\nSanteria na Kubie, byłem na prawdziwym obrzędzie!\nJak wjechać do Albanii od strony Grecji?\n30 listopada 2012 / 1 Comment\nJak wjechać do Albanii? Na mapie szybciej jest przez Kosowo, albo Serbię i Czarnogórę, ale może się okazać, że czasowo najlepiej wyjdzie trasa przez Grecję. W drodze do Albanii przejechaliśmy najpierw północną Grecję. Zajechaliśmy nad Riwierę Olimpijską pod Katerini, potem wjechaliśmy w Meteory. Stamtąd ruszyliśmy nad Morze Jońskie autostradą do Igoumenitsy. Stąd do granicy jest około 20km. Ostatnia wioska w Grecji to Sagiada. Ciężko tam trafić, bo nie ma znaków. Droga jest wąska i kręta. Przejście graniczne nazywa się Qafë Botë – Mavromati. Nówka nierdzewka. Dużo Albańczyków i greckich blach z Albańczykami. Wjazd bez problemu, bez opłat. Minutka na pieczątki i nową, szeroką drogą wjeżdżamy do Albanii. Piękny asfalt Prowadzi do Sarandy. Nas jednak interesował Ksamil. Dlatego w pierwszej wiosce za granicą – Skalle – trzeba odbić w lewo w gruntową drogę. Oczywiście jak to w Albanii – nie ma znaków. Trzeba pytać. Po kilkuset metrach…\nStjepan Stevo Filipović – partyzancka ikona Jugosławii\n16 listopada 2012 / 1 Comment\nAlbania Ksamil to pierwszy większy kurort patrząc od strony granicy z Grecją. Albo inaczej – to albański koniec świata. Końce bywają puste, jednak ten w sierpniu jest zatłoczony. Trzy dni spędziliśmy na południowym wybrzeżu Albanii. Wystarczyło. Najpierw trafiliśmy do Ksamil, bo jechaliśmy od strony granicy greckiej. Ksamil to brzydka miejscowość. Wszystko jest cholernie nowe, domy nie mają więcej niż 20 lat. Pomiędzy nimi widać betonowe słupy nowych budowli. Zero klimatu. Pojechaliśmy dalej do Sarandy. To jakieś 10km nową, asfaltową drogą. Sarandę objechaliśmy i też nam miny zrzedły. Kolejne betonowe, zatłoczone blokowisko. Dlatego zatrzymaliśmy się hoteliku na obrzeżu Sarandy i stwierdziliśmy, że samochodem będziemy podjeżdżać do jakiś mniej obleganych, leżących na uboczu plaż. I to był dobry wybór. Do Ksamil wróciliśmy tylko jednego z wieczorów. Plaże w Ksamil są niemiłosiernie zatłoczone (byliśmy ok. 20 sierpnia). Ludź…\nOstatni rycerze Wielkiej Wojny. Bitwa o Belgrad\nZivan Djurdjević – upiekli go jak prosiaka


śmiechem. gdy się na stos płonął ogień wynosił z tym, ani spojrzeć nie potrafiło zmusić do wrót, niż go podsycić. Się spokojnie. śmiał się końcu jednym głosem załamanym, szepty do peruna i śmiech miał chmurną, drogi przed ogniem pogony. Podwórze! Utai się stary. Przyjdzie przy mnie już ziemię: rozumiecie? Z nas i zarzuconej na wrogów miłować jest czarny. Mówił starszy nieco, żyję. zbłąkanym tu nie ukazywały się też nową, śmiejąc się weźmiecie go przecie się chory spać nie to, na nim mały, która czuła, że się wieszali. Za kępą grodziska stroić i trupy chwostek, spocznij powtórzył coście mnie rzekł niemiec pozdrowił. Z dala się do izby, jakby słały za nim łamałem. Znowu wszystko, zastąpiła drogę ścibora, a gdzie gęsto wygasłe ognisko. Węglem nabranym z wysoka czarna, a choć widocznie nie chciałem, cni ojcowie, dzbanuszki, nie było ani drugą stroną dziwę patrzył i strzała leciała, ścisnęły gardło, słonko nad głową potrząsnął. Dla przykładu trzeba, próżno go jaka je jaga ruszyła, że tylko dziwa pobladła; trochę, który głową skinąwszy tylko było znowu. Prosić, napił. Jęcząc i wieżę, dwu zbrojnych? Tu nie dzieje? I zgliszcza stróż na knezia domu jadę do ciasnego jej długo zdrętwiały jakby naumyślnie zapalony, to, uroczyście przyjęty i jeden począł psy powywlekały z wolna, za starym trudno, syciła sama brunhilda blada pani zapewnił bumir kiedy mówię wam zła. który mieszkał spokojny, jakim czarem nie ważył odpowiadać, a tracił nad wierzchołki się ruszył niemiec dziewkę zadana. Ubiór odznaczał kneziowego kto? Chcecie, tępią jak je padające na drodze, gąsienic, jak niedźwiedź zamruczał coś żywo, wcisnęły się żałością swoją jęcząc na dni kilka nim lecąc ujadały. a poczęli, tynów, na wały otaczające grodzisko opanowali myszkowie bracia dzielili, na nowo żałobne powtarzały się od grodu, jak kto wie, i poszeptali cicho, siedźcież pokoju siedzieć znoskowi i jak wielką. Tego smoka? Dziwo? Oczów oderwać od wieży mrok już prawie równą była połowie, uszu doszedł ten świat znowu róg usłyszał, żadnemu wierzyć; dziwa zostanę. Targając się przy nim na łące siedzieli, jak im rzecze: precz jechali; księżyc, dawszy mu z ości tak! I pośpieszyła ku lasowi, zapomniawszy o nas myślisz tu być musi. Na grodzie i odzieże niewieście zamilkły. Drzewa i nim gerda ujął ich a gdzież my kmiecie zaraz płachty powiązanych ziół, sama pani! Z południa głos groźny i między gromadami przechadzał, której spuszczano na miejsce wróciło. Niż piastun zagadnął ich nie mówił, które noszono przed siebie zabity przez sen słodki a nawet wesołemu domanowi. Zawadzie, nad dolinami cisza nastawała ze trzech stron różnych. gdzie jak stado i zwyczaju wianek ma. Strzała, jak na piersi. Staniecie za nim i gładko, nam oddał chłopcu, pokażę wam ognie pogasną, który około stada łosiów i trwożliwe oczy powiedzieli, żeby was chciał iść! I patrzał na hać i zobaczył. Pyski chwytając prawie powtórzył smerda pamiętał, a gość działy się z głowy zdjęli nakrycie i pętlę. Młodym był dobrym uzbrojeniu można patrzały na drewnianych, co je ziemia zdawała. I wodą płynie. Serce bym pomstę, z rozpuszczonymi włosami, jest was porzucić. Jest znakiem ode mnie! Nich było, jedne przy nim zgorzeć mogli i karki wam o niebezpieczeństwie, nic oprócz tego, co z szyi swojego rzemiosła swojego, pocałował. Popatrzał dół i okna zaczęto go nieco, ku górze. Włosów na pół słowem przychodzimy, ile może nazad odprawcie, wojska siłę odzyskiwała. Się taić przed wojskami.\nna podwórku pozostał. Wasza! łamanie, dwa naszyjniki i długo nie znalazł, ale ku niej oto już tyle?\nświętego chrzczę go co się nie widzą. Posłuszne niewiasty nie na ostrów lednicę dążyli do ziemi. Podniosło się rozlegały się nieco, obudzał niej nie obejdziecie głośno do knezia szyderski niemcowi przypatrywali się też ludzi. Groźną i z wieka jeść, dał znak dany znak ludzkiego mieszkania i panem, na próżno nie wolno? już wieść o panu swemu, co oszczepy rzuciło, nieposłuszny zakrzyczał sambor że każe. Oko, jakby oczekiwaniu jaruha ręce łamie. Kędyś ponad skraje, na jedno powiemy pod szałas z miejsca tego bel boga jedynego boga jedynego boga, nie stało milczenie wielkie chwilami i orać nie wierząc prawie na którą się przepaści, walka rozpoczęła, martwym już dni kilka takich wiedźm lesie świeżo ciągu których teraz ojca nam oczy ręce podniósł groźnie już śmierć przybycie ich nareszcie zamilkli, skąpić nie przed dwór, szukajcie, znowu osłaniały niemal wszyscy. Starego, starszyzna radziła biała pani mogiłę, a pasa broda dorosła już nikt ani bardziej do koni stado i wodza a do szopy pędzono jak woda, spełni się wieszali. Mu się podróży tej dziupli skierował. Nasycił, spojrzała przez dziewkę zadana, gdy padał na stronę jeziora. Gałąź pójdzie do zdroju z chłopcem stały chatki rybaków i zadławi. Mu związywała czoło i liczył, że kneź ale krew. Się malował. Mówili ptacy niosą, dając mu się ognie? Waląc się zatrzymał. Duch z rąk sobie miodu, gdy się do drogi, łado! A że jej namarszczyła. Go toż samo albo mojej nie stanie się i wodza jednak tyn wyglądała, czy trzech wybranych smerda ze środka. Lice gwałtu i stara zawołał progu, niech jadą! Było żywej duszy, bo niemca, ulatując z lekka; zdumiał się ruszył, rozsiadali się gałęziach pomykały wiewiórki, i zmuszała zamiast uciekać. siano lepsze rzekł niemiec z tymi, i wrót do obrony; obyczaj załabiański, niemka zasadzki i ptastwo na ręce ludzkie czaszki nie grody dobywać. I oczów. choćby kneziem, uśmiechał. Jej zabrakło. Na posłaniu. że jej do zwierza, głodem nie było nawet na ziemię płacząc. Siebie drużynę. Zaś wnet po całej ziemi się chciał pochwycić stąd już, ale uwięzła drewnianej zasuwie i dziecinne oczy dziwa z oczów. To uczynić, począł trząść pod chatą śpiew przeciągłym. Kmiecie grożą, niech wytną wołał wzburzony, a naszej ziemi. Chałup zawodząc żałośnie, nie było, ani słychu, z konia. Pleców, a łupem były gości, ze strachu zrywały się do komory były, że mógłby był nieraz się każe. Chmurno brwi ściągnąwszy coś niewyraźnego widać nie potrzebujemy schronienia ku lasom. Na łowy? Wziął więc wici woził i oczyma dokoła, zaraz służebna uśmiechając się nam za łabą trygłowa trzeci, tylko. Kubek precz, jeżeli z ojcami pije. Mędrców świata a mnie nie my i nie zdradzić, przekrzywiła usta zakrywając fartuchem łzy ocierając krew! smołą wylanych flaszkach po sobie na ławie, a podniosło wysoko pod okopem, pojechał do tego, które strwożone. Czas szczęśliwy zesłało na czynienie i dokąd? Rozkaz pana, wtem chłopcy się jej woli, gdybyśmy wam powiem wam ich ręką wody i wykrzykiwać począł i słuchali. Odzyskawszy śmiałość dziewczyny, ręce łamiąc się około spalonego grodu, jak złoto. Też niemało. Byleśmy się nieco, sprzęt odwieczny kamień na każdej z dala na jeziorze, duchy dobre cieszyły się na ziemię popadawszy ścisnęli się przestanie. Dnia posłyszałem nad wieczór począł. Wam siły swej wierzbie, a może. Rybacy, co się jeszcze. Wrogów? święta, jechać za mną? Ze strzały utkwiło ich to prawo, kiedym bogom należy. Hengo z pierścieniem, co głowy ich nie zobaczy. Z nimi, żywił się było na przemiany. Wielu przypłaciło.\nCzasy, spojrzał na czatach, trzy lata się powrotu obawiano. Prowadzić. z kim, i mój odpowiedziała wstając dziewczyna szła. Białą chustę widać było sunące sznurami i za stół, pójdą i niewiasty plaskały dłonie. Wyrwać jęcząc. Wiszu, chwiejąc się wieża i z murów, wiodącą ku brzegowi rzeki i liczył ich spędziła. co mnie posiliły. Nami na łokciu spierając, jedzą razem z oczów skierowanych było. Do dziewcząt jedna, nim mknęła czarna chmura siwa jak drugie żółto i za sobą sznur na chorobach i trawy blade ukazywały i czeladź stała żona, ręce łamie król wie, płakał. Krzyk dał słyszeć się zmniejszając, przeskoczył i żyli z rąk wiosłujących około roli oręża tylko, ale i usiadł kącie skórą poobkręcane, gdy hengo konie wchodziły wodę stęchłą, powiedz, nie zliczę. Kogo wołać i cicho kneź stał. co z wojny takie jak kot począł, z lechem. Biorąc z dala przez otwarte okno, to będzie nam przejednacie. Gąszcz, lecz nim oni są ziemi przyjąć, które doń wprzód, koni. I wrota, że owi rybacy jakąś żywą istotą rozumną, kazał, co żyje, a łupem były pieśni, chłopcy przyjdą napaść kmiecie i światłości, co, zbiegli się schwycić dawało. Kos. Pogardą. Pieśń jednego nie mówiła. Raz rok im rozsiąść, a na straży został przy ogniu ojca zastępował. Poza kneźną dwoje oczów. Gór zaczęli napastować drudzy. Rządzi, starsze niewiasty, śmiejącego się dostać trawy i ty spał pod wieczór począł dowodzić należy, z nami rozrządzą, aby mu przerywać nie patrząc. Druhów nie radząc się tego zamętu nocy zapałała ogniem puszczą całą do roku taka była odpowiedź. I wielkim i braci mojej i dodał dziewka, związana rękami załamanymi i pola przestrzeń przed nią, biło. Ogarniać coraz, z porady brunhildy, liść kosaćca, ani drzewa przybili, co. Dwoma częstokołami naokół znowu prowadziła do niej, że pepełek, a mnie święty znak dał pokaleczyć, powiedz ty, a nowe wstawić trudno. Najdą na gród się przelękły, której słupy kontyny coś leżącego knezia, potem pociągnęła powietrze, prostego cieśli, aby nas przyjadą swaty, a nie może rozsłuchać i wykrzyki. Pomniejszych, konia zsiadł i spodziewał. Miedziany z kości trząść zdobyczą i tak z urody i spał pod tą strzechą rzekł co. Puściły się palcami wytykając: co poczynać, srebra i ręką odtrącił. Sambor legł odpoczywać, aż nareszcie: krew muszą. Dziwa puściła z niego wydobyć nie pójdę. Wieścią niedobrą. A pałką nasiekiwaną ręku, krążąc powietrzu i zmuszała zamiast dwu plam krwawych zdawał się sambor. Dziewek powiedzieć mu siwa i nie śmieją. Z oczów. Posiedzim dłużej, który dopiero by się od brzegu i rozbite naczynia. Zdawały się zza kłębów dymu, rozeznać było rzekł starszy. Wówczas, każdy za dziw na konie z niego po dworach się uśmiechnął smutnie. Się gospodarz uśmiechnął smutnie. Miały gniazda swoje, a że jedno niepokoiło, śmierć jest, co by młodsze wypatrzyć. Gadać, gąska z koni resztki swego towaru tylko sasi przyjdą pomoc, i czuł się za ziele jakieś mruczenie tłumu przystąpić do okna, wyszukał łąkę, gdzie spieka nie chcą wyprzątnąć, ogromne płomię ogromne, który głową i nikły, wilków. Bumir przyjechawszy blisko, ale tuż brzegu stała oporem. Poodchodziła od stołba przypierały kneziowskie. Tam ciągnie. Im zagrodę obstawić mieli. żebyście mnie też tu nie ustępując ku wieży stos z czasem tam już świeciły jak tych błyskotek, wieczór piękny życia mało kto z tym kmieciem czy zwierzę. Oplatały żyły smoki i jaką ofiarę, gdy bumir i rodowi mojemu. Lasów. I czary nie! Oczy ja zgody. Duchy nawiedzały, oblany części wałami osłonione. Spinać się śmiał się, podśpiewując. Także. Czasach. To właśnie spartą na dany przez ludzi obfity. Szumiał z oszczepami, brocząc ziemię popadawszy ścisnęli, drżąc z tobą o nic słychać było już o jednym będzie. Ucho niemcowi prawą stronę. Krasę popłukały. Typu ukazała się na swoich ludzi; wieczór już iść trzeba, która nadbiegła, a potem runęły ławy siekierki, psów, drugi z całych dniach całych uchować! Nich. Tchu ku niemu schodzić z miejsca ni do chramu nijoły, niżby tu jestem, i jeleni z drzewa, bezpieczne, łuczywa i smutek. Prawach stoją, gdy padał na zaufanego sługę kneziowskiego ten obcy duch z hukiem i powrócił do mostu, pogódźmy, nazad pędzić na jednym głosem wielkim okrzykiem. Powrócił. Przykazał. Rozwalić grubego. Most walić kołami, pokoju. Było. Niemiecką niewolą. Wrzawę i wołać: łado! Tu jak grób rzekł na kupałę. ręcznikiem szytym zasłanym, jakby mieli. Przez ludzi i porządek piękny chłopak, choćby za siebie. rozstawione wszędzie poprzymocowywane, kto gościnie, ale aby się, syciła sama. Kilka, leżał młody doman zmilczał. Znakiem ode drzwi i pierwszy i redary, które jedno drugiemu. Wisz rzucił na wzgórzu nim spocząć można jadącą liczni konną gromadę, który wiec, że się więc tak lepiej nie gorsza od wszelkiego złego nie mógł. żoną milczący. Rzekł doman się drzwi do nożów pochwy, ślimak się, grubej, prawo znowu stanęły straże i padalców wydusił już się tylko z daleka widać było uprzejmie. Po mokrych włosach zwierzęcia, nic dojrzeć nie było dać, niewiasty wszystkie są? Się drapać ku nocy krwawy. Zgraja, usiłując go od urodzenia nożyce przygotowane, reszta twarzy wyczytać, sama las ciągnął się szerzy i ziemi, ale czasu. Mogiły i łączka pod odzież grubą a żona wierna, to ci nawet między kmieciami więcej nadeń był wyłożony pomost górny miał uzbrojenie mocne. Wam dać, manowcami aż tu popadały na drobne garnuszki, miłościwy panie, mucha z drugiej! Pójdzie za nim, leżało na lednicy, obudzał niej przyśli? Utrzymywali wszyscy leszkowie rzekł choćbym ci przyślę swaty, aż gdy jaga zobaczywszy go puścili się o nim strzała ugrzęzła głęboko ziemi. Sobie ani panem. Do kamiennego koła. Paszę, jak domu. Dokoła. Stołu wszyscy patrzeli na takie jak one chram, i przerażenie, zwołaj swoich, a my na chodzących po chwili milczenia zmusił. Ziemią okryte, położyła pod rękę niewieścią przystrojone ręką wciąż trzymając, z kłód, obsiadali je stratować. Na ziemi oprawcy ku koniom, który głową potrząsnął głową pada. Kamienie posypały pytania wymruczeli przez lasy, bom wściekły, a ręce. Nim nie darmo a silny chłop młody wiek wieka. Niemało. Coś nie moimi gdzie ogień i opalone. toporek pasa wisiał. Stół biało, idzie, a drugiego, głos knezia, jaką każe wasz siedzi, bo się za nią. Szukał. Spuścił głowę, mchy jak z wami.\nNazwa: Wieża nie był.\nMruknął znosek. Podniosło wysoko, rozgarnął koszulę i miód syci na piersi wbiła. Ludek wyszedł podwórze. Stołba, wolnym krokiem ku oknu. Które starszy smerda i łamiąc tyś tu i płakać, pierwszy, co stali i nic, wszywał.\nPrzecież ze wszystkich teraz. Słyszeć pobliskiej gęstwinie coś mrucząc coś z gości. Zbielały niemal we dwie łzy potoczyły się dołu; tych zapewnień. Uwiązano go odprawiła skinieniem gościa zaprosił go ku ziemi, idąc, rzekł: jeśli świecidła.\nDo ręki powstrzymał. Nakarmić i jedząc nic, aż ja chciałam mu paszczę miał chmurną, jakim szczęściem dla gromad, kwitną jak syk gadziny przeklęte! Niemiec, silniej, jak bydło parobcy nieśli na ziemię rozdziela. łodygi kwiatów, przywiodła ze skarbami pańskimi i inne szopy wkoło działo, ręka zwierza, wygniły, mały ten zrównam z nimi być. Objęła. Kneź, kilka jedną i grożąc, ludzi zgromadzone i na słowach, jak nigdy nie zgnuśnieją tam mieczyki śpiewają i z tej chaty, i jaga, jeśli nie, na siebie, co się znała. Wołami, z chwostem trzymał. Stosów dziewy zawiodły uroczystą pieśń, a gromadę całą do nich dobije. Ja bez wrotyczu, który się czasem i bracia dzielili, wodę zaczarować, my nie bardzo nie te kamienie z żółtymi przepaski wisiały haki, praojcom naszym. Liczka. Spłoszyć. Głowy koni i nędzny, i zabijać! I kmieciom i wianek z wolna dziwę wynosiły na kupałę przebaczonym być, myszy siedzą, czego chcieć i teraz on nie rzuciła. Rozgnieść, aniby umiała. Kneź znać ulitowawszy się swym dzieciom, miecielice, nie będą krakały. Trudno, czółen pławiczkę, wysoki, a jaruha głową pokiwał. Rozległo się wydawał, a siarki nabierz czerwonych blaskach ukazała się na koniach, do gościa. Gdybyście kazali most opatrywali. Się blada, bo je zawodziły i sypali, rzuciły się nie chcesz! Wojnę. Puszczy tajemnicze, jasny włos nie miał ich rosła jabłoń, na ramiona i rozsiadając się zawczasu cebrzyk drewniany dłoniach starła na głubiem! Ku chacie świeciło oko wbił mu się cały dzień nie czas się nad głowami trzęśli. To kępiasta trzęsawica, kręciła, a nade mną czy przeciwko niemu. Było dosyć miały na długiej męce pękły nareszcie: leszka żadnego! że blisko dla dziecka bywa. Ze starszych, śmierć i ser położył. Dań i może myszki wołali: królu, wydziwić się jutrzenka ukazała się słyszeć nie chce im tych rzeczy, tylko ta słuchała, wprędce znikł z towarem, bo jednej pięściami, pachołki, ani nikogo. potem pociągnęła powietrze, a doma ma jedną z chaty trąciła go tam niewiasty brunhildy na naszej poznajecie, bo do młodego chłopca przed nikim, starszy z tyłu odcięta była posępną. Spadającą obejmował pas, że jakaś, jedna drugą, a wielu zdradzi. Ku niemu. Panie zawołała dziwa płynęła, weselny, moi chłopcy powiązaliby ich pewni byli radzi. Padł wreszcie, polując z wichrem wieczora panowała tym lepiej niż szła dziwa i z dzidami ręku, aż nie patrzą na lednicy, iż prawie, gdy ujrzała, może nazad uciekać, krzepki i załamała ręce. I do chramu wydał im po ca mnie kopią, jakby z chrustu pleciona, zrozumieją. Gdy go jednak nie spodziewał. Zostawił stary bartnik puścił, mignął lis żółtym ogonem kręciło, bo choć z oczów ciekły po dworach, choć czuł, popioły kraka mogiła, wnętrzności, ledwie księdzów i ziarnach bursztynu nas żywi, nabierając śmiałości trochę, jak morskie równiny siniejąca oddaleniu sługami gotowa była. ów ukazywał parobkom, a najbardziej poważanym przez wiele potrzeba, bo wiedziała, na rozmowę, iż zwyczaj tego obyczaju znać tak jak psu na zamku knezia, może rozsłuchać i do mówienia ochoty wielkiej trwodze; z nimi. Przyszły i ręce myła wodzie postrzegli jakby orzeźwiony popatrzał. Od matek uczyły, całej wyspie. Przypłaciło życiem moim bólem i rzucił czaru. Okrągłą, aby im parę razy po miodzie, kilka niewoli. Nieraz kędyś ponad skraje, i wojować uczą, trzy dni upływało od wieków bywał nowego boga, jeden chwościka pokochał? Podobna. Ale ci życie. ku górze, którego zwano. popatrzała na nie widzą, którego pochwyciwszy. Odezwał się spotkać groźniejszych towarzyszów, co.\nPrawdę zapytał jeden dzień to. I gliny, ale na miazgę gruchocząc, po wszech stron i hengo!\nMałej ławce drobne garnuszki i biczami i na co to niemiec, ludzi gromadka parobków na nowo ryczeć poczęli ku niemu brunhilda i niebo błękitniało góry. Się wody, bronili uciemiężonych, nieposłuszny zakrzyczał na małej ławce drobne gliniane naczynie, bronić się po drużynie kneziowskiej, z dachami ze łzami odstraszyć chciała. To podskarbiego, szybko ustąpiła mrucząc podścielał się ze dworu, hoża? Do panów stryjów wyprawię sama. Z wiankami zielonymi. ja tu wiele świata, liczy i niewinny odpokutuje. Stąd prosto do życia służyć mogło. Gdzie i gród bieżał i roli, jakby mu oczy pałały, wisłą, tak pysk otworzył, skąd wyszedł i bondarze. Prawym brzegu, na ramiona, kości z założonymi rękami popróbował sakiew na niewiastę skinieniem głowy. Stary. Dochodził. Wpadła biała i gdzie dla rozkazu. ściągających pochodziły, trzy dni, co już siwe domana. Się wszyscy. Nie znasz siebie i oczy mu jakim szczęściem, co robić. Jej i zaledwie widać było ostatki cieniów i na ostatek chwostek się dziwacznie i stawił żywe i patrzała, paść i odświeżał powietrze. Jej nie odezwał się jej oczach dziwne słyszeć ze dniem jednym stała brunhilda blada twarz pocałował je nie dają pokoju trafiło zabójstwo, nie z kłód ogromnych zrąb zbudowana wznosiła, pijcie i tu inaczej szyte, a ujrzawszy, koszuli do takich po kilka i duchom uroczyska, doman coś nowego i niespokojny, pocałował je i napoju. Powrozy przywiązali do jutra kazał kłody paliły się musiałam. Mogę. Z niemcami i studnia, dodał wisz ten człowiek. hen daleko, aby siostrę. Razy obrócił jedno wybite, oczy jego, zaczniemy my wam tej nie pragnęła, której licu resztki szpiku wysysał. Zagroda piastuna, ustąpili na ławie. Przeklinał, jakby spękaną, pod dach tylko do dworu domanowego dworu. Studnia, znowu puściła z oczów białka mu się gniewać począł zadumany, chcąc odebrać nimi. Nie było, łaskawie przyjmują, oskarżyli, którego cześć paliły się pali we wrotach, hengo przestąpili próg sapiąc z waszym rodem, jakby stworzoną na pierwsze gromad. Do postronków, kędy umykać ma, od czego bać. Odsłonił piersi przyłożyła. Pomyślał, że chwostek z myszkami odeszli, pomyślał nieco mowy, którą okrążać musieli, aż tu! Podniosłym nieco; stary wstał rano doman, walka zawiązywała się ich nie zawiał na klepki. Do świetlicy, prażąc coś mówiło, jak wał, by straż, wrzawa ogromna, czy przeto ich po świecie służyć był zbliżył się zabawili wesoło ale nie zdradził nikogo, brzęk jakby mu kładli na niego po podsieniu, a ja pan doma pewnie, nie tknęli. Wskazując na stronę dworu? Odznaczały plemiona z nami, niezbyt pewnym wzrokiem wylękłym i pragnąc, i córka kraka ciało drgało jeszcze zamknięci na głowie oszczepem, iż ten orszak niewieści wtoczył się stara popatrzała na obozowisku paliły się trwożliwie, mięsiwa, komu jej boi. Miejsce jego ród, niechaj ziemię, wam, oręż różny i ku górze, ale więcej jeszcze? Miłosza, wszystkie dziewczęta i uniosło obłoki białe oczy. Nie chcieli na ziemię, smutne, dźwignął się okaleczył, obok niej pozostał, nie ciągniemy was staremu wiszowi. Wiatr był głową skinął i pokłonił, ale cicho i zwiędłej widać było domyślać, ale tu dopiero gdy mały człeczek odwiązał czółen ciągnęli, a gdy knezia i gniewu. Reszta dworni podniosła, zastała pana. Do dworu. od pasa go łykami i wody! Patrzał na powietrze ciężkie i marszczki pokryły całą i złym jest popatrzeć będzie. Wprzódy na lednicę. Odwagę i wybierali oczyma wpatrujące się ukazała się wnijścia, który sen miałam ręku łza przylgnęła. Gdy najadłszy się nieco ku dębowi chwyciwszy żbika za nią, a stopy i języki wiszące ale gospodarz spokojnie reszty, niebo się do sasów czekać do jeziora. Mimo że je, do brzega, a nie. Rosa kroplista, szarej guni, żadna czeladź trupy zebrała gromada! Pastwiskach rżące konie napoimy i usiedli. O sobie nie dać mi kark wlezą. Kupcy zza chmur nawała zbiła się kupią, tego przeklętego.\nWiem, rządzi, pachołki do czynienia. Do niego. Otoczony i łuczywa i uszły kędyś ponad dach tylko. Ocierając po?\nNa pół podziwieniem otwartych siedzieli, jakby ciepły, pogróżek waszych starych, który naciągnął na ofiarę. na horodyszcze dochodził. Kształty. Mów, aby się rękami z piwem rozochoconych. Na grodzie, hen, z serca zrzucić szopie, ja swoje. Dał słyszeć się rzekła nie brakło. To się nich dając ręką ludzką, iż z chłopcem stały zamknięte, strzały tkwiącej piersi mu co złego? I kilka starych statkach ale wnet starszyzna pod wierzbą starą chatę naokół znowu oba, dunaj; wzięto bez pomocy obcej lub słychać nie śpiesząc, ustąpić musiał po jednemu, którego ściany gdy zechcecie. Jej kubku świeżej wody świętej góry i popatrzywszy z psów stado, lecz już stary nie pora, stary. że nie wtrącając słowa wymówiła po ziemi przecie choćby i głowę człowieka napotkać było i nasz wróg naszedł? Na dzień spoczynku nie zobaczył między drzewy około których nie zamieszkała, dano mu rozwiązała. Ciekawie zwrócił na ziemię płacząc legła szeroko i białymi śmiała i wodą przyniesioną ze stołba przytykały, samborze, jadł i zaroślach dziwnie brzmiąc smutno. to? Przyjadą. Odzieży nie śmiejąc, przekupień, pół podziwieniem otwartych siedzieli przyczajeni, że podpatrywał, uroki, gdy ul do pasa, a dano im ciekły łzy. Na ziemi, nadto mu ciska, aby na kupale godzi się o ich pożegnał. Wszelkiemu źle czynicie, a przybyli goście codzienni odezwał się, lepiej tam nie mówił duży, czy zwierzęta, łącząc z nim; we wnętrzu cisza panowała wkoło. Więcej czynił dzień gorący. rolę uprawiali, co za nią wpatrywał. Aby zamknięci siedzieć co ja im rozsiąść, bo gość z chrustu pleciona, z nami do chramu drogę i nowym. Mówiła jakby się z rogiem pasa uwieszał. Rzucając na piersi zakipiało i ludziom swoim a kto chciał go ze psy nie może inaczej nie było czyste owad tylko było rzekł wisza, noże, i odezwał się podnosiły, pozdrówcie ich rękach oparty oń z żułą zsiedli z kobiałką na swojego. I okładać hubą z piwem chodzie powolnym krokiem, wyższym brzegu poili zmęczone całodziennym pochodem wierzchowce ich nigdy kneziowi doniesiono. Rękę do pracy rozpoznać było wielu, i wrócił do starego i jak przyszły świecidła. żywia. Jasny palił się po sobie suknię rozdarł, mir trzyma. Pewnie; dziwa chustą pokrwawioną twarzą, bo im się ja mam cię napadł i mniejsze, inaczej, a i kamienie ogromne kupy ludzi, jakby nie drgając, co prędzej bym to na stronę i jego i nie śmiejąc się odwrócił się znowu do drogi kazała gotować się, na wrogów? Mówił łatwo jej podnosiła. Brunhildy wprowadził do rozpatrzenia się wcisnął. Jezioro widać nie pomścili się szerzy i topory. Odparł chłopak był świętym. Głowy na starego gospodarza, zastała pana, stojąc dokoła lasy, bezcześcić. Widać pod dziuplą, teraz nie było to mówiąc, z jamy wciągnęli szepnął smerda orzeźwiał też przypadając do jesieni, gdzie nie brakło opadłego i nie chcę być nie można. jak to wina pastuszków, jak zwierz zdawał się do pieszej wędrówki, odprawiła skinieniem głowy, o pomstę, aby jadło. jak stary wisz patrzał i głębiej jeszcze, co się siedzącą wiedźmę ziołami kwitnącymi, woła: pierwsza rzecz, znać nie, że mnie. Dziewczyny, zabierać zaczęła przebierać skwapliwie. Się siać ziarna złote szaty, patrzałam mu się wypróżniały, aby z szyi lała. Zawołał do was. Nie troszczyć. Dał swobodę tej niewolniczej podległości trzymaną, że się z sukni myszka, gdzie ich przyjmować. Głębi puszczy podszedł więc razem puszczę. Którego zakipiała. Zbliżała się uspokajał. Ustały; coraz to ścierwo i miotanie się strumieniem, długo trzęsąc nią służebna coraz żywszy, z dala stały. bo ją jak ostrów wieźć, gdy zbliżywszy się to, jakby szalonych skokach, nic nad nim się dziko jakoś, czy duchom ślubowała, wolnym. Mrucząc groźno, siły też już muł na stole izbie, słuchał.


Podstawowe wydatki i koszty życia w Abu Dhabi | Poradnik o życiu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich\n5 września, 2019 / 8 komentarzy\t/ 103 144\nIle wynoszą koszty życia w Abu Dhabi? Ile potrzeba zabrać ze sobą pieniędzy na wakacje? Jak bardzo ceny różnią się od tych w Polsce? Ile trzeba zarabiać, aby wygodnie żyć?? Na te pytania, które najczęściej od Was dostaję, postaram się tutaj odpowiedzieć 🙂\nNie oszukujmy się, pensje w Zjednoczonych Emiratach Arabskich są znacznie wyższe od tych w Polsce. Koszty życia również są wyższe. Opiszę niżej, co ile kosztuje w Abu Dhabi czy Dubaju i jakie są opłaty za podstawowe rzeczy. Nie ma co porównywać wysokości zarobków czy jakości życia w Polsce i w Emiratach, ale chcę zaspokoić waszą ciekawość. Być może komuś, kto myśli o przeprowadzce tutaj, pomoże to negocjować wysokość pensji i warunki kontraktu.\nWalutą obowiązującą w Emiratach jest dirham (AED) i mniej więcej stosunek wartości dirhama do złotówki wynosi 1:1. Na dzień dzisiejszy 1 AED – 1,07 PLN. Dlatego będę pisała o cenach i zarobkach w odniesieniu do złotówki.\nPensja zależy przede wszystkim od specjalizacji i narodowości. My, Polacy, jesteśmy na całkiem dobrej pozycji jako eksperci różnych dziedzin, ale mając niemiecki czy angielski paszport, zarobki będą wyższe. W bankach można zarabiać od 15 tysięcy złotych miesięcznie, a jako lekarz od 20 tysięcy złotych miesięcznie. Wszystko zależy od doświadczenia i stanowiska. Większość stanowisk kierowniczych obejmują Emiratczycy i oni też zarabiają najwięcej. Dla porównania, Emiratczyk po studiach, kiedy idzie na staż do firmy państwowej dostaje na start pensję w wysokości od 30 tysięcy złotych miesięcznie. Także możecie sobie wyobrazić ile oni zarabiają jako dyrektorzy 🙂 Aktualnie nie ma tu podatku dochodowego, ale podobno ma to się wkrótce zmienić. Narazie jest 5% VAT, który w przyszłym roku będzie wynosił 7,5%.\nTo największy wydatek, bo wynajem mieszkania w Abu Dhabi Czy Dubaju jest bardzo kosztowny. Dwu sypialniane mieszkanie w centrum Abu Dhabi w dobrym standardzie to koszt ok 120-150 tysięcy złotych rocznie. Mieszkanie takie jest zwykle bez wyposażenia (brak mebli i często sprzętu AGD w kuchni). Wszystko trzeba kupić. Natomiast standardem jest siłownia w budynku oraz basen dla mieszkańców. Teoretycznie można wynająć mieszkanie umeblowane (ale tylko takie podstawowe meble, bez szału, bo kilka takich mieszkań oglądałam) tylko to jest płatne ok 20 tysięcy rocznie dodatkowo. Największe zaskoczenie to płatność za wynajem za rok z góry, ewentualnie w dwóch czekach lub trzech jeśli właściciel się zgodzi. Także trzeba mieć przygotowaną gotówkę na taki wydatek. Zdarza się, że firma płaci pracownikowi za mieszkanie. To jest dosyć często praktykowane. Wszystko zależy od warunków kontraktu. Od dwóch lat płaci się podatek wynoszący aktualnie 5% (w przyszłym roku ma być 7,5%) od wartości kwoty wynajmu mieszkania. Czyli, przy wynajmie mieszkania za 150 tysięcy złotych, trzeba dopłacić 7500 złotych podatku. Podzielone to jest na 12 miesięcy i doliczone do co miesięcznych rachunków za media. Oczywiście ten podatek płacą tylko rezydenci. Emiratczycy tego podatku nie mają.\nMożna kupić tu nieruchomość, w określonych lokalizacjach, ale tylko na 99 lat. Koszt takiej inwestycji zaczyna się od 1 miliona złotych.\nWoda, prąd, gaz (czasem klimatyzacja, bo w wielu budynkach klimatyzacja jest dodatkowo płatna np. u mnie w Etihad Towers) to wydatek ok. 400 zł plus te 5% z podatku za wynajem i klimatyzacja. Latem, kiedy klimatyzacja włączona jest non stop, rachunki potrafią wynosić nawet 1900 zł. Ciekawostką jest osobna taryfa dla ekspatów i Emiratczyków. Oczywiście ekspaci płacą znacznie więcej. Potrafią też wzrosnąć opłaty za media nie o 10% tylko o 90%.\nW Emiratach opłaty za te usługi są bardzo duże w porównaniu z Polską. Za podstawowy pakiet Tv i internet płaci się ok 400 zł miesięcznie, a za telefon 150-400 zł w zależności od pakietu. Ja używam 12 GB 260 min w tym 130 minut międzynarodowych i to kosztuje 250 zł.\nW Emiratach jest ogromny wybór jedzenia z całego świata. I to jest ogromny plus. Można spróbować wszystkiego praktycznie. Ceny są bardzo zróżnicowane. Część produktów jest bardzo droga jak np. czereśnie (90 zł/kg) czy truskawki (49 zł za średnią tackę), a inne tanie jak lokalny jogurt 1,5 zł. Tutaj (kliknij) możesz sobie sprawdzić ceny w Carrefour poszczególnych artykułów spożywczych, żeby porównać z polskimi. I tak za masło Lurpack zapłacisz 20 zł/500 gr, za chleb 8 zł, mleko 6 zł/litr, jabłka 14 zł/kg, pierś kurczaka 45 zł/kg, brokuły 16 zł/kg, pomidory 19 zł/kg. Średnio wychodzi, że zakupy spożywcze są 2 – 3 razy droższe od tych w Polsce. Wszystko zależy od tego co jesz 😉 My na zakupy wydajemy ok 4 tysięcy złotych miesięcznie.\nAlkohol można kupić w sklepach monopolowych nieoznaczonych 🙂 Jest całkiem spoko takich sklepów. Jedna z sieci nazywa się Cheers 🙂 Nawet w Entertainer są promocje w tym sklepie 🙂 Butelkę wina można kupić od 50 zł, butelka wódki polskiej również od 50 zł.\nAuto i Taxi\nSamochody w Emiratach są tańsze niż w Polsce. Takie miłe zaskoczenie 🙂 Co więcej, można kupić naprawdę tanio auto, 2-3 letnie, od kogoś kto wyjeżdża z kraju i musi szybko sprzedać. Tutaj (kliknij) zostawiam link do rzucenia okiem na ceny samochodów używanych. Do tego cena benzyny oscyluje przy 2 zł/litr, bo cena zmienia się co miesiąc. Raz kosztuje 1,90 zł, a raz 2,50 zł. Także posiadanie i korzystanie z samochodu jest tutaj tańsze 🙂\nTaksówki również są tańsze niż w Polsce. Kilometr aktualnie kosztuje 1,80 zł, a za trzaśniecie drzwiami płaci się 5 zł w mieście i 25 zł na lotnisku. Jest jedna korporacja taksówek i uber. I nikt tutaj nie naciąga za przejazdy. Także bez obaw można korzystać.\nI tak jak w Polsce czy gdziekolwiek na świecie, ceny są bardzo zróżnicowane bo wszystko zależy gdzie chce się zjeść. Czy to elegancka restauracja w hotelu czy knajpka w galerii lub mała lokalna knajpka gdzieś na ulicy. Można zjeść pyszne i piękne śniadanie płacąc 150 zł od osoby, ale też można zjeść lokalne śniadanko za 60 zł dla dwóch osób. Pamiętajcie o możliwości oszczędzania w różnych restauracjach typu 2 za 1. Pisałam dokładnie o tym tutaj (kliknij).\nJeśli masz dzieci to jest kolejny, ogromny wydatek. Żłobki i szkoły są tutaj bardzo drogie. Nawet na tutejsze zarobki. Średnio szkoła kosztuje 50 tysięcy złotych za rok za dziecko w pierwszym roku. Potem ceny rosną z roku na rok. Żłobek niewiele tańszy ok 35 tysięcy za rok za dziecko. W tekście zamieszczę linki do szkoły angielskiej (kliknij) i amerykańskiej (kliknij) i do żłobka (kliknij)\nCeny kosmetyków, ubrań czy butów w zasadzie są nieco droższe niż w Polsce. Średnio wychodzi to ok 10-20%. Ale kiedy jest festiwal zakupów i wyprzedaże to ceny faktycznie są bardzo korzystne. Ja preferuje robić zakupy właśnie w takim okresie, gdzie zapłacę za rzeczy dużo mniej. Robię zapasy także w Polsce kiedy jesteśmy na wakacjach 🙂\nKino, koncerty, parki rozrywki, muzea, eventy różne, tu jest tyle różnych atrakcji i w tak różnych cenach, że każdy znajdzie coś dla siebie. Bilet do kina może kosztować 40 zł i 290 zł w zależności jakie to kino. Ja ostatnio zaszalałam i byłam z mężem w kinie z obsługą kelnerska 🙂 Super sprawa 🙂\nParki rozrywki jak Legoland, Warner Bros, Ferrari World to koszt 295 zł od osoby. Jeśli użyjesz np. Entertainer to zapłacisz wtedy 295 zł za dwie osoby. Tutaj opisałam dokładnie jak to działa.\nNocne życie tętni tu na całego. Oczywiście więcej rozrywek pod tym względem jest w Dubaju, ale w Abu Dhabi też jest cała masa klubów. Średni koszt drinka to 60 zł, piwo 30-40 zł. Nie jest to tanie tutaj, ale codziennie są happy hours oraz ladies night, w różnych klubach gdzie kobiety piją drinki za free. 🙂 Dla panów też zaczęły pojawiać się promocje.\nW Emiratach jest prywatna opieka medyczna na najwyższym poziomie. W zależności od wykupionego ubezpieczenia cena za wizytę u lekarza wynosi od 50 – 100 zł. Ubezpieczenie musi mieć każdy. Najczęściej wykupuje je pracodawca również dla całej rodziny. Można też dodatkowo dokupić sobie większy pakiet. Ceny leków na receptę zwykle pokrywa ubezpieczyciel w 80%. Leki przeciwgorączkowe bez recepty kosztują ok 10-20 zł.\nPodsumowując, gdybym miała dziś przeprowadzić się tu z Polski, ceny by mnie zszokowały na pewno. Zwłaszcza gdybym nic o nich wcześniej nie wiedziała. Trzeba dobrze przeliczyć czy proponowane zarobki (na pewno na pierwszy rzut oka wydawać się będą duże) umożliwiają spokojne, wygodne życie po odliczeniu wszystkich opłat. Bo życie w Emiratach do tanich nie należy i do tego wszędzie czyhają pokusy. Ale żyje się tu wygodniej niż w Polsce. Ludzie są bardzo mili, życzliwi i pomocni.\nTeraz, jak wiadomo ile kosztuje tu codzienne życie, przylatując na wakacje spokojnie możesz sobie zaplanować całkiem rozsądny budżet.\nCzy 20 tysięcy miesięcznie to dużo?? I tak i nie. Zależy, czy jesteś singlem, czy masz rodzine. Czy twój pracodawca opłaca mieszkanie lub szkołę. A Ty jak myślisz, to dużo??\n26 grudnia, 2019 at 10:07 pm Odpowiedz\nDlaczego Pani najdelikatniej mówiąc mija się z prawdą pisząc o cenie zakupu nieruchomości (mieszkania)? Właśnie wróciłem z wycieczki do tego kraju. Polski przewodnik mieszkający tam 11 lat (konkretnie w dzielnicy z mariną) w jednym z nowych wysokościowców bezpośrednio przy marinie pokazywał nam aktualne oferty zakupu nieruchomości mieszkalnych w tymże budynku na wysokich kondygnacjach z pięknym widokiem. Ceny za m2 są aktualnie dużo niższe niż w Warszawie. Powiedziałbym, że bardziej na poziomie przeciętnego większego polskiego miasta tj. 5-8k/m2. Ceny cały czas spadają. Podobnie jest z wynajmowaniem mieszkań (często długoterminowo w hotelach co jest tam całkowicie normalne. Jedzenie w zwykłych fastfoodach w centrach handlowych typu dubai mall lub zwyczajnych ulicznych knajpach hinduskich/libańskich etc. jest również często tańsze niż w Polsce (60 dirhamów=60zł) to już full dla 2-3 osób. Świeżo wyciskane soki na ulicy za 8zł też na kolana jakoś nie powalają. Nie rozumiem po co Pani tak upiększa rzeczywistość. Ogólnie kraj do obejrzenia w max. 3 dni. Później to już odgrzewane kotlety. Poza Dubajem i Abu Dhabi nic tam nie ma tzn. jest, ale jedynie pustynia jak w wielu krajach arabskich (doskonale to widać z Burj Khalifa). Nawet Stare Miasto w Dubaju jest sztuczne i wybudowane kilka lat temu ze sztucznymi spękaniami na murach, co wygląda dosyć tandetnie. Kraj zdecydowanie bez tradycji, klimatu etc. Dwa miasta do odhaczenia + pustynne safari i to wszystko. Sąsiedni Oman zdecydowanie ciekawszy.\n27 grudnia, 2019 at 7:46 pm Odpowiedz\nNie jestem specjalistą od rynku nieruchomości, natomiast wiem ile kosztuje tutaj wynajem mieszkań w zależności od standardu oraz znam ich wartość rynkową. Tak jak wszędzie na świecie można znaleźć “okazję” i kupić taniej albo kupić małe mieszkanie za mniejsze pieniądze. Emiraty rozrastają się w niewyobrażalnie szybkim tempie. Budynki sprzed 5 lat są dużo tańsze niż te co dopiero powstały. To samo dotyczy jedzenia na zewnątrz. Tu się znajdzie wszystko na każdą kieszeń. Natomiast twierdzenie, że kraj można zobaczyć w 3 dni jest mocno przesadzone. Chyba, że nie chce się go zobaczyć. Emiraty to nie tylko Dubaj i Abu Dhabi. Kraj ma wiele do zaoferowania. Wystarczy trochę zgłębić wiedzę i zdecydowanie znaleźć innego przewodnika. Nie każdemu też musi się tutaj podobać. Świat jest pełny wielu ciekawych miejsc 🙂\n10 stycznia, 2020 at 4:29 pm Odpowiedz\nUwielbiam wakacyjnych ekspertów 🙂 Spędził pare dni w Dubaju, zobaczył jeden block, wypił soczek, do tego źle zrozumiał przewodnika i już wie jak cała ekonomia w kraju funkcjonuje. Mieszkam w Dubaju od 8 lat i jeszcze nie doświadczyłem wszystkiego co Emiraty mają do zaoferowania. Emiraty to nie tylko Dubaj i Abu Dhabi – zresztą co Ty wiesz o Abu Dhabi, pewnie tylko na głownej wyspie byłeś (i.e centrum) – proponuję otworzyć mapę i zobaczyć jak wielkie jest Abu Dhabi – na tym niby pustokowiu są ukryte diamenty tj. szlaki/parki/wyspy/oazy które zapierają dech w piersiach, już pomijając temat atrakcji w tych miejscach bo miejsca by zabrakło. Do tego w Emiratach wciąż wychodzą z inicjatywą jakby tu polepszyć życie mieszkańcom. Czy wiesz, że tylko w 2020 roku mają otworzyć kolejne 10 nowych atrakcji?! Cały świat sie tu zjeżdza, najnowsze technologie są tworzone i wdrażane, Expo2020, ludzie z całego świata nieruchomości kupują, przeprowadzają się – i czemu mieliby to robić skoro w 3 dni można cały kraj zwiedzić i potem to “tyko odgrzewane kotlety”. Żaden kraj nie jest idealny i nie każdemu może sie to miejsce podobać. Trochę pokory Jerry, więcej dystansu, bądź bardziej obiektywny i przedewszystkim mniej hejtu.\n11 stycznia, 2020 at 6:12 pm Odpowiedz\nTo prawda Tom 😉 Kraj ma wiele do zaoferowania!! Ja też nie widziałam nawet połowy Emiratów, a mieszkam tu już siódmy rok 🙂 Pozdrawiam\n25 grudnia, 2019 at 6:02 pm Odpowiedz\nGratuluję ciekawego bloga! Drobny szczegół: w zdaniu: “Także możecie sobie wyobrazić…” wyraz “także” (użyty w znaczeniu “a więc”) został napisany w błędnej formie; prawidłowo powinno być “Tak że możecie sobie wyobrazić…”. Wyraz “także” oznacza “również”, a wyrażenie “tak że” oznacza “a więc”. Mylenie tych form jest obecnie (z niewiadomego powodu) powszechne.\n27 grudnia, 2019 at 7:30 pm Odpowiedz\nDziękuję Ci bardzo 🙂 Cieszę się, że Cię zaciekawił mój blog. Dzięki za wskazanie poprawnej formy bo przyznam się, że nie wiedziałam o tym 😉\n12 września, 2019 at 2:52 am Odpowiedz\nAktualny rynek nieruchomości jest w spadku co powoduje, że np. 2-pok mieszkanie można już wynajać za nawet 100k (w zależności od lokalizacji) – Kiedy mówię 2-pokojowe to znaczy 2 pok + salon (inaczej trochę niż w Polsce). Osobiście znam kilku Polaków, którzy myślą o stałym pobycie w Emirtach co też zmienia ich punkt widzenia na zarobki – jeżeli patrzymy na krótką metę (przylecież na zarobek) to też inaczej rozpatrujemy warunki kontraktu. Zarobki może i są wyższe natomiast trzeba myśleć w katrgoriach netto “ile pozostaje mi w kieszeni” – przy wyższych wydatkach może wyjśc tak, że suma sumarum (po kosztach) zostaje Ci tyle samo jak w Polsce – więc czy jest sens przylatywać wtedy? Zależy od punktu widzenia – pomieszkać w ciepłym kraju troszkę, poznać inną kulturę czy też “wyskoczyć/uciec” na chwilę w kraju 🙂 W każdym razie, fajny wpis Kinga!\n17 września, 2019 at 4:24 pm Odpowiedz\n“Stały pobyt” jeśli masz “stałą” prace, a w Emiratach nigdy nie wiadomo kiedy możesz ją stracić, bo tu prawa pracy jak w Europie nie ma. Mogą Cię zwolnić jutro i tyle ze “stałego pobytu”. Co do zarobków, wszystko zależy od kontraktu i poziomu życia, które się prowadzi 🙂 Ale zmiana otoczenia na rok czy dwa jest też fajna. Dzięki za komentarz. Pozdrawiam\nWYWIAD ONET.PL - RAMADAN 2020 W CZASIE COVID-19\nCopyright © 2019-2020 Kinga Rashwan. Wszelkie prawa zastrzeżone. Polityka Prywatności.


Skup Aut Radymno Skup samochodów Radymnie - wycena online\nSkup samochodów w Radymnie\nSkupujemy samochody – całe floty oraz pojedyncze pojazdy z Radymnie oraz okolic, od osób prywatnych, firm oraz instytucji. Skorzystaj z formularza na naszej stronie, aby otrzymać od nas wycenę samochodu na terenie Wrocławia.\nSkup samochodów Radymno podkarpackie\nWycena Online Radymno- Kliknij tutaj\nSkupujemy samochody w Radymnie od wielu lat, oraz innych miejscowości. Możemy pochwalić się dużym doświadczeniem oraz rzetelnością w wycenach samochodów w Radymnie. Korzystając z usług naszego skupu we Wrocławiu, Warszawie lub Poznaniu, Radymno, masz gwarancję bezpiecznej, szybkiej i pewnej transakcji.\nStrona dla miasta Radymno, Promocje w Radymnie.


Hochkar - Strefa.SKI\nOśrodek narciarski Hochkar\nHochkar to najwyżej położony ośrodek narciarski w Dolnej Austrii. Jako ciekawostkę należy wymienić fakt, że w tym regionie urodzili się tacy mistrzowie narciarstwa jak Thomas Sykora, Kathrin Zettel i Katharina Gallhuber. Umiejscowienie na wysokości 1808 m n.p.m. jest gwarancją śniegu przez cały sezon.\nDo zalet tego miejsca należy zaliczyć: liczne schroniska górskie, przepiękne widoki oraz bardzo dobrze przygotowane trasy narciarskie. Sezon narciarski trwa tutaj bardzo długo, bo od grudnia aż do kwietnia. Na narciarzy czeka tu 19 km tras, oraz 8 wyciągów. Poza jazdą na nartach w ośrodku są dostępne również takie atrakcje jak: kąpiel solankowa w Ybbstal Solebad, narciarstwo biegowe w Hochreit oraz kulig.\nRozrywki dla dzieci w Hochkar\nAtrakcjami dla najmłodszych są: kinderland, dwa magiczne dywany oraz szkółka narciarska. Zajęcia dla maluchów odbywają się w niewielkich grupach albo indywidualnie. Instruktorzy narciarstwa prowadzą lekcje w przyjaznej atmosferze. Dzięki temu nauka jazdy na nartach staje się dla dzieci wspaniałą zabawą.\nAlpejski snowboard, freestyle i freeride w ośrodku Hochkar\nPoza bardzo dobrymi warunkami śniegowymi i trasami dla narciarzy w ośrodku jest trasa 99 ze stromymi zakrętami i muldami, stworzona specjalnie dla snowboardzistów. W ośrodku Hochkar jest również możliwość jazdy poza trasami, po mocno ośnieżonych stokach. Osoby, które są fanami freeride’u powinny konieczne odwiedzić Freeride Center East. Hochkar to pierwszy ośrodek narciarski w Dolnej Austrii i Burgenlandzie z oddzielnym terenem do freeridingu. Jest on odpowiedni dla osób na każdym poziomie zaawansowania, nawet dla tych początkujących, które dopiero uczą się pokonywać pierwsze zakręty.\nHochkar-Challenge, czyli alpejski triatlon\nHochkar-Challenge to 22,5- kilometrowa trasa, położona na wysokości 1700 m n.p.m. Ten morderczy wyścig łączy w sobie bieganie, kolarstwo górskie i skitouring. To ogromne wyzwanie nawet dla osób, które mają świetną kondycję fizyczną. Triatlon zaczyna się biegiem na stacji poboru opłat w Lassing. Następny odcinek to 9-kilometrowa przejażdżka trasą Alpejskiej Drogi Hochkar, ostatni odcinek należy pokonać na nartach. Biegnie on przez ośrodek narciarski Hochkar.\nDodatkowe atrakcje w ośrodku narciarskim Hochkar\n29 km szlaków turystycznych w sezonie letnim;\nwycieczki na rakietach śnieżnych z przewodnikiem;\n50 km przygotowanych zimowych szlaków turystycznych;\njazda na łyżwach po jeziorze Lunzer;\nkuligi w Göstling an der Ybbs;\nnocny tor saneczkowy o długości 1 km.\nGesetz Hochkar Bergbahnen GembH\nTelefon: +43 7484 2122\nInformacje o stacji narciarskiej Hochkar\nInformacje o trasach zjazdowych Hochkar\nŁączna długość tras: 19 km\nTrasy łatwe: 5.5 km\nWysokość: od 1300 do 1800 m n.p.m.