Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 327, 328, 329 ... 361, 362, 363 Następny\nWysłany: 23:06:40 28-07-16 Temat postu:\nZa kilka odc nastapi niespodziewany, ostatni zwrot akcji. Czegos takiego z pewnością sie nie spodziewałaś. To juz bedzie ostatnia orosta do finału\nWysłany: 23:12:39 28-07-16 Temat postu:\nJuż się nie mogę doczekać tego zwrotu akcji. Z drugiej strony to i szkoda, że powoli kończę SD. Świetna telka!\nKolejna porcja memów z moją muzą Santiagiem.\nWysłany: 0:03:22 29-07-16 Temat postu:\nOj tak ,już niedługo nastąpi taki zwrot akcji , o którym byście nie pomyśleli\nWysłany: 0:11:43 29-07-16 Temat postu:\nHaha, skad Ty czerpiesz inspiracje...?\nMuza Santiago - wiadomo\nEfekt domina, a cała te machine rozkręciła jedna osoba, posrednio i bezposrednio na wielu płaszczyznach. Dopiero teraz to widze\nWysłany: 0:20:17 29-07-16 Temat postu:\nInes ogromnie działała mi na nerwy w tym odcinku. Z siebie zrobiła największą ofiarę a winę za porwanie zrzuciła na Santę. Co za chamstwo i bezczelność. Poza tym manipuluje Santiago a on jej na to pozwala. Z pewnością liczy na to, że traumatyczne przeżycia z piwnicy zbliżą ich do siebie a pogrążenie Santy dodatkowo zadziała na jej korzyść. Jeśli Santiago ma trochę oleju w głowie to po tym wszystkim co mu zrobiła Ines powinien zachować dystans i nie dawać jej żadnych złudzeń.\nPatricio albo ma wielkiego farta albo jest magikiem. Uciekł z radiowozu trzem uzbrojonym policjantom. Warto dodać, że był zakuty w kajdanki i miał przy sobie jedynie długopis. Wyszło to absurdalnie... Niemniej jednak sceny te mroziły krew w żyłach, były przerażające. A to pewnie dopiero początek. Psychol Patricio może skrzywdzić wielu ludzi. W największym niebezpieczeństwie są Transito, Victoria, Ivan i Ulises.\nDaniela najprawdopodobniej jest w ciąży. Tego to się nie spodziewałam. Brałam pod uwagę fakt, że została zgwałcona przez narkomanów, ale myślałam, że to już dostateczny cios dla niej... Dobrze, że Liseth się nią zajęła. Przykre jest to, że Daniela nie może liczyć na własną matkę. Barbara woli się umawiać z facetami niż szukać córki. Brak mi słów na jej zachowanie. Niech dostanie porządną nauczkę od Williego!\nCoraz bardziej podoba mi się para Paula i Rene. Może teraz spojrzy na niego łaskawszym wzrokiem? Między tą dwójką jest chemia!\nSanta uparła się na Alicie i obwinia ją prawie o wszystko. W sumie trudno jej się dziwić po tym jak Diabla uszkodziła hamulce w samochodzie Santiago...\nRetrospekcje z Begonią, Ulisesem i Pancho niczym specjalnie mnie nie zaskoczyły, ale dobrze, że się pojawiły. Dzięki temu ten wątek ma ręce i nogi. Aczkolwiek nadal nie rozumiem dlaczego Pancho do realizacji swojego planu wybrał akurat Begonię. Co go w niej ujęło, czym go przekonała?\nList od Vincente niby napisany tuż przed jego śmiercią jest sprytnym posunięciem, ale wątpię by złamał Humberto. To na takiego twardego zawodnika za mało. Aczkolwiek zaskoczył mnie tym, że przyznał się do zbrodni przed matką. Jednak jestem pewna, że Francisca będzie go chroniła.\nNie wiem po co akurat w tym odcinku z torebki Lucy wypadła broń. Jeśli scenarzyści chcieli dawkować emocje i napięcie to powinni to zrobić jeszcze zanim dowiedzieliśmy się, że Pancho żyje. Wtedy w kręgu podejrzanych o jego zabójstwo byłoby więcej osób.\nArturo mnie wkurza. Nadal obstaje przy swoim "genialnym" pomyśle porwania syna. Ile ten facet ma lat? Sam zachowuje się jak nieodpowiedzialny dzieciak. Jeszcze na problemy z prawem naraża Marę.\nJak długo jeszcze Victoria zamierza okłamywać Ivana? Jej stan się pogarsza, jak wyląduje w szpitalu to też będzie udawała?\nNa koniec wisienka na torcie, czyli Humberto broniący Santy. Nie pozwoli by Ines wrobiła ją w przestępstwo. Tak na marginesie to trochę trąci to hipokryzją ("mi wolno, Tobie nie"), ale ok, dobre chęci najważniejsze. Może nie był jakiś bardzo stanowczy, ale myślę, że gdyby sprawy przybrały niepokojący obrót to chroniłby Santę na wszelkie sposoby.\nZabrakło mi ich sceny, gdy wyszli z domu Ines. Humberto pobiegł za Santą i niestety dalszej części nam nie pokazali. Szkoda. Tym bardziej, że był potencjał na perełkę - wkurzona i zraniona Santa oraz uświadomiony o jej poczynaniach Humberto. Niezłą miał minę, gdy dowiedział się, że porwała jego matkę i groziła jej nożem.\nOstatnio zmieniony przez Lineczka dnia 0:23:49 29-07-16, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 8:40:03 29-07-16 Temat postu:\nWysłany: 10:22:19 29-07-16 Temat postu:\nCzy chodziło o ten zwrot akcji w 111 odcinku?\nWysłany: 11:37:34 29-07-16 Temat postu:\nNie ,nie chodzi nam o 111 Pewnie będzie coś koło 116-120 ;>\nW sumie to jak się poogląda wszystkie odcinki to już można wyłapać teraz , no ale oglądajcie spokojnie , piszcie odczucia:)\nOstatnio zmieniony przez anjace dnia 11:38:37 29-07-16, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 13:39:56 29-07-16 Temat postu:\nO widze że ktoś tu zarwal nocke Tez wczoraj odświezyłam do tego odc, jednak nie odmówiłam sobie przyjemności zob całej tej sceny. Mam swój ulubiony moment\nMi właśnie chodzilo z zwrot akcji w 111, jednka to jeszcze nie wszytkie niespodzianki tego dnia..(I dnia "misji") wieczorem coś na deser\nOdnosnie całej tej sytuacji powstaje masa pytań... retorycznych... Czy wracamy do punktu wyjscia w kwestii relacji SyH..? Czy przedstawienie go jako domniemanego mordercy Vincente przekresla wszystkie pozytywne uczucia którymi juz zdążyła obdarzyć go Santa..? I najwazniejsze: czy Humberto zorientował sie, że Santa udaje..?\nWysłany: 16:58:54 29-07-16 Temat postu:\nPowtórka z rozrywki u Santy i Humberto\nWracamy do początków ich relacji? Chyba mam deja vu. Przyznam, że podchodzę ambiwalentnie do takiego obrotu spraw u nich. Przede wszystkim liczyłam na to, że Santa szczerze zakocha się w Humberto i że dostaniemy wątek miłosny, który wbije nas w fotel. Tymczasem nie wyobrażam sobie, by po tym czego dowiedziała się na temat jego udziału w śmierci Vincente, mogła go pokochać i z nim być. Santa nie wybaczy mu tego, że wrobił ją w morderstwo, wsadził do więzienia i pogrążył. Z jednej strony rozumiem, że jest przepełniona gniewem i chce się zemścić na Humberto za krzywdy, które przez niego doznała. Aczkolwiek trzeba zaznaczyć, że chyba nie wyciągnęła lekcji z ostatnich wydarzeń i znowu wpadła w błędne koło...\nWątek z intrygą Santy i podstępnym zbliżaniem się do Humberto mającym na celu wykorzystanie jego słabości i uczucia do niej na pewno będzie ciekawy. Tak sobie teraz myślę, że protka może wpaść we własną pułapkę. A jeśli historia zatoczy koła i tym razem ona zakocha się w Humberto mimo nienawiści, którą powinna do niego czuć? To mogłoby być intrygujące! Na ten moment mam sporo mieszanych uczuć co do tego wątku i nie wiem czego się spodziewać.\nTo teraz czas na krótką analizę ich scen w tych odcinkach.\nPodobało mi się jak Santa broniła Humberto przed Santiagiem. Nieźle tym rozzłościła młodszego z braci Canów, jego reakcja jak najbardziej do przewidzenia.\nŚwietna była scena w gabinecie, gdy Santa przy Francisce pytała Humberto o śmierć Vincente i miała wątpliwości co do jego niewinności a on sprytnie odwrócił kota ogonem. Mistrz manipulacji! "Nie wolno Ci wątpić w moje słowa", "Nie chcę Ci niczego wyrzucać, ale...". Kapitalnie ją podszedł i zmienił bieg rozmowy. Cały Humberto!\nMina Santy, gdy dowiedziała się od Pancho kto stoi za zabójstwem Vincente, bezcenna! Wyrażała więcej niż tysiąc słów. Na jej twarzy malował się szok i niedowierzanie, że to Humberto za wszystkim stoi. Santa wyglądała jakby wmurowało ją w ziemię. Targały nią sprzeczne uczucia. Z jednej strony gniew, złość i nienawiść a z drugiej jakiś smutek, rozczarowanie i zawód. Tak jakby nie mogła uwierzyć, że Humberto zrobił jej takie świństwo i tak nią zręcznie manipulował. Szkoda mi jej było.\nNa koniec perełka - scena w kancelarii. Oglądałam ją wiele razy i wciąż mi mało. Amanda wróciła! Reakcja Humberto na widok Santy bezcenna. Jakby miał ochotę podskoczyć z radości, że do niego przyszła, była taka miła i go komplementowała. To mu z pewnością połechtało ego i dumę. Tym razem to Santa sprytnie go podeszła. Ciekawi mnie czy Humberto zorientuje się, że to gra i podstęp. Nie jest głupi, już ma jakieś wątpliwości, ale uczucie do niej może uśpić jego czujność.\nSanta wyglądała przepięknie, miała śliczną sukienkę. Nic dziwnego, że Humberto z twarzy uśmiech nie schodził. Jego miny były urocze. Już się nie mogę doczekać dalszego ciągu tej sceny. Za chwilę odpalam kolejny odcinek. Jedno jest pewne - mimo wielu zawirowań w tym wątku nie ma miejsca na nudę i o to chodzi!\nKiełkujące uczucie Pauli i Rene\n3 x TAK. Pasują do siebie wizualnie jak i pod względem charakteru. Rene wydaje się być uczuciowym, wrażliwym facetem, którego okoliczności zmusiły do zerwania kontaktów z rodziną i zmiany swojego życia o 180 stopni. Polubiłam go, do tego jest przystojny i przyjemnie się na niego patrzy. Jeśli okaże się, że pod Rene podszywa się Franco to się wkurzę! Nie chcę takiego zwrotu akcji! Za dużo już tych postaci, które nagle ożyły.\nWracając do wątku Pauli i Rene to podoba mi się, że krok po kroku zbliżają się do siebie. Świetna była scena, gdy wspólnie oglądali album z jego zdjęciami i rozmawiali o swoich problemach. Może faktycznie Rene za szybko wyrwał się z tym pocałunkiem, ale nie miał złych zamiarów. Widać, że jest zauroczony Paulą. Nawet do tego stopnia, że chce zerwać z przestępczą przeszłością. Oby dała mu szansę.\nRozstanie Santy z Santiagiem\nBardzo dobrze się stało! Już od jakiegoś czasu się nie dogadują, nie ma między nimi nici porozumienia. Santa po wyjściu z więzienia zmieniła się, popełniła kilka błędów, ale nie powinna brać na siebie całej winy za rozpad ich związku. Do tanga trzeba dwojga, a Santiago też ma sporo na sumieniu. Nie wspierał jej, nie ufał, zabrakło go przy niej, gdy najbardziej potrzebowała jego bliskości. Oskarżał ją o całe zło tego świata, sugerował że miała coś wspólnego z jego wypadkiem samochodowym a teraz jeszcze i z porwaniem. To tylko świadczy o tym, jak mało o niej wie! Santa broniła go, chciała chronić przed Alicią, a dostała za to prztyczek w nos. Ładnie jej podziękował za pomoc. Na dodatek cały czas wypomina jej zabójstwo Georga, jakby zrobiła to z zimna krwią, a przecież tłumaczyła mu, że się broniła. Już nie wspominając o incydencie z Franciscą. Chciała dać jej nauczkę, żadnej krzywdy jej nie wyrządziła a Santiago gloryfikuje swoją mamusię i nie potrafi wybaczyć Sancie, że miała czelność ją tknąć. Teksty jakimi ją uraczył to był cios poniżej pasa: "masz serce przeżarte nienawiścią", "Ines popełniła wiele głupstw, ale robiła to z miłości, a Tobą kieruje nienawiść", "przestań niszczyć wszystko wokół siebie, jesteś tak zaślepiona, że krzywdzisz nie tylko wrogów, ale i tych którzy Cię kochają". Pozostawię to bez komentarza. Najlepsze jest to, że gdy Santa zakończyła ich związek to Santiago zaczął jej robić wyrzuty o Humberto. Niech się w końcu zdecyduje, bo sam nie wie czego chce. Najpierw ja obraża i wbija szpilę w serce swoimi tekstami a za chwilę robi scenę zazdrości i odwołuje się do ich miłości. Istny rollercoaster.\nTrudna sytuacja Danieli\nJednak jest w ciąży. Najgorsze, że ojcem dziecka jest któryś z narkomanów, który ją zgwałcił. Straszne. Coś mi się wydaje, że Daniela zdecyduje się na aborcję. Jeśli tak będzie to nie zamierzam jej oceniać chociaż jestem jak najbardziej za obroną życia ludzkiego... Dobrze, że Młoda może liczyć na wsparcie Ivana i Liseth. Niestety jej własna matka jest nieodpowiedzialną egoistką. Barbara nie powinna mieć dzieci, nie dojrzała do tego. Niesamowicie nie wkurza w ostatnich odcinkach. Wszystkich obwinia za problemy Danieli, a to ona w największym stopniu się do ich przyczyniła. W ogóle nie rozumie swojej córki, nie wspiera jej. Skupia się głównie na sobie i romansowaniu z facetami. Brak słów na jej hipokryzję i bezczelność!\nSzkoda mi było Diabli, gdy Santiago wyładował na niej swoją złość. Przegiął. Alicia jest jaka jest, ale sporo w życiu wycierpiała przez matkę a inni jakby tego nie zauważali. Wybielają Francisce, są dla niej wielce wyrozumiali. Podwójna moralność się kłania.\nSantiago był wściekły na Alicię przede wszystkim za to, że zmieniła jego ukochaną Santę w Diable. Takie odniosłam wrażenie. A przecież Santa jest dorosła i sama podejmuje decyzje! Aczkolwiek jestem w stanie zrozumieć Santiaga, że ma dość "intruza" w domu. Alicia przyczyniła się do jego wypadku, upokorzyła jego bliskich, knuje, spiskuje i szantażuje. Z drugiej strony próbowała przecież zintegrować się z rodziną, ale sami tego nie chcieli. Jest przez nich gorzej traktowana stąd i rośnie w niej frustracja. Cała ta sytuacja nie jest prosta i jednoznaczna. Każda ze stron ma jakieś swoje racje. Patrząc z szerszej perspektywy to mi jest szkoda Alici i trzymam jej stronę. Jedynym wyjątkiem są jej konfrontacje z najstarszym bratem, bo wtedy jestem za Humberto. Dlatego cieszy mnie, że się na niej odegrał i nie pozwolił dłużej szantażować. Mina Alici na widok sobowtóra Franco bezcenna. Z Humberto się nie igra, bo można się sparzyć.\nPodobały mi się sceny Alici z Willym. Jest między nimi jakaś chemia i namiętność, nawet przyjemnie się na nich patrzy, ale jestem przekonana, że prędzej czy później on ją zrani. Alicia znowu będzie cierpiała.\n* zarówno Huberto jak i Francisca mieli swoje racje w rozmowie o śmierci Vincente, to była świetna scena!\n* Lucy z kijem bejsbolowym w domu Pancho to jakieś nieporozumienie, co chciała niby osiągnąć? od razu domyśliłam się, ze to ona rozumiem, że jest zraniona po tym co Panco jej zrobił, ale demolka mieszkania w takiej sytuacji i okolicznościach jest całkowicie nie na miejscu;\n* miałam nadzieję, że Arturo zrezygnuje z pomysłu uprowadzenia własnego syna, ale niestety nadal się przy tym upiera postępuje bezmyślnie, na dodatek naraża na konsekwencje prawne Marę, która z miłości do niego jest gotowa na wiele, wkurza mnie Arturo w ostatnich odcinkach, jest zwykłym egoistką, w ogóle nie bierze pod uwagę bólu jaki zgotuje Liseth, co prawda ma ona swoje na sumieniu, nie postępowała wobec niego fair, ale kocha syna i krzywdy by mu nie zrobiła, mam nadzieję, że coś lub ktoś pokrzyżuje plany Arturo i że nie ucieknie z dzieckiem z kraju, jeśli jednak to zrobi to nie będzie mi go później żal, gdy straci prawo do widywania się z synem albo wyląduje w więzieniu to co chce zrobić to głupota i przestępstwo! nawet nie próbował na drodze prawnej walczyć o syna tylko praktycznie od razu się poddał i desperacja przyćmiła mu logiczne myślenie\n* widok Williego Juniora w masce Ines był z lekka przerażający Młody wczuł się w rolę\n* Victoria znowu zwątpiła w Ivana może na krótko, ale jednak ta kobieta mnie załamuje, czy ona na siłę chce się unieszczęśliwiać? Ivan nie dał jej powodu by w niego wątpiła, już się cieszyłam że wyrzuciła Barbarę z domu i była przy tym stanowcza, a ona wyskoczyła ze swoimi wątpliwościami i pytaniami o Danielę dlaczego scenarzyści musieli jedną z moich ulubionych postaci związać z taką bohaterką jak Victoria? już bym wolała Ivana z Danielą, gdyby tylko nie łączyły ich więzy krwi;\n* pretensje Pancho do Begonii jak najbardziej uzasadnione, nie powinna bez jego wiedzy mówić Sancie o ich planie, złamała pewne zasady;\n* Barbara wpadła w pułapkę Williego niczym ostatnia naiwna, zgubiła ją jej próżność i bezmyślność ciekawe co dokładnie Willy dla niej szykuje, burzliwe rozstanie to jednak niewielka kara za krzywdy, które mu wyrządziła;\n* podobała mi się stanowcza postawa Santiago wobec matki i Ines, dobrze im nagadał i trafnie je podsumował, brawo! podobał mi się w takiej odsłonie, nawet te groźne i wkurzone miny Aarona pasowały do sytuacji\n* myślałam, że Patricio zabije Transito, ale postanowił znowu ją zastraszyć i wykorzystać, ona chyba nigdy się od niego nie uwolni i nie zazna spokoju obawiałam się też, że ten psychol Patricio może skrzywdzić Humberto, ale chciał od niego ochrony i kasy za milczenie, widać było że Patricio czuje przed nim respekt wolałabym żeby siedział za kratami, ale Huberto go nie wyda, bo sam by się pogrążył\nWysłany: 21:30:24 29-07-16 Temat postu:\nKiedy oglądałam telke po raz pierwszy nie bylam zachwycona takim obrotem sprawy. Jednak to było potrzebane chociazby dla rozstania sie protów po ktorym nie bedzie już odwrotu. Pomino, że nie moglam ich znieśc razem to jednak szkoda mi było Santy bo ukochany strasznie ją potraktował.\nAmanda powrócila tylko sytuacja jest troche inna. Humberto ja kocha, chce chronic a nie skrzywdzić. Natomiast Santa ma mieszane uczucia, o tym co zaszlo nie można tak poprostu zapomnieć.\nWysłany: 21:45:17 29-07-16 Temat postu:\nFakt, sytuacja jest trochę inna, ale nadal nie wyobrażam sobie by Santa wybaczyła Humberto, że wrobił ją w zabójstwo Vincente i wsadził do więzienia. Chyba, że namiesza jej w głowie i to jego przestępstwo nigdy nie wyjdzie na światło dzienne z braku dowodów.\nOglądałam SD do 2. Który to Twój ulubiony moment? Jestem już po 112 odcinku.\nOstatnio zmieniony przez Lineczka dnia 21:48:01 29-07-16, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 21:54:15 29-07-16 Temat postu:\nHumberto wyglądał cudownie w tej scenie 111/112, mega uroczo Najlepszy moment kiedy mówi cuanto tiempo necesitas? Co za uśmiech, ale z niego słodziak Przenikliwe spojrzenie 13:31 Uwielbiam\nHmm bedzie zupełnie inaczej... odwrotnie..\nWysłany: 22:50:16 29-07-16 Temat postu:\nSceny Santy i Humberto jak zwykle wzbudziły we mnie emocje. Nigdy nie pozostaje na nich obojętna. Ładnie sobie pogrywają i to oboje! Rozbroił mnie wzrok Humberto, gdy dowiedział się, że Santa rozstała się z jego bratem. Z tych oczu wszystko można było wyczytać! A jakiego zdziwionego udawał, że Santa nie może znaleźć pracy. Tutaj uważam, że Humberto popełnia błąd. Nie powinien dążyć do tego, by zrobić z niej kobietę całkowicie od niego zależną. Santa taka nie jest, potrzebuje więcej wolności i przestrzeni. Aczkolwiek kiedy Humberto mówił, że chce ją wspierać to ja mu uwierzyłam. Wydawał się być szczery. Ma swoje zagrywki, ale jego intencje nie są złe. Uwielbiam moment, gdy po tych słowach oboje przeszywają się wzrokiem. Należy tutaj wspomnieć, że Gaby i Carlos pod względem kunsztu aktorskiego to klasa sama w sobie!\nHumberto jest mistrzem manipulacji i zagrywek psychologicznych. Będę to powtarzała do znudzenia. "Oboje popełniliśmy błędy. Przyznajmy to, ale ja już o nich zapomniałem. Co mam zrobić żebyś PONOWNIE mi zaufała". Jeśli to nie jest przejęzyczenie/błąd lektora to czapki z głów. Co za tekst! Najlepsze jest to, że Santa podjęła jego gierkę i próbowała go podejść, wspominając iż wyrządził jej tylko JEDNĄ krzywdę. Ależ go podpuszczała, by się przyznał do postępków o których nie wie! A on z miną pokerzysty zaprzeczał, że zrobił coś przeciwko niej. W sumie jak zinterpretuje to po swojemu, czyli że wszystko co robił czynił z myślą o ich miłości to można uznać, że nie kłamał. Oboje to twarde sztuki! Ich przytulas świetny, a mina Santy, gdy Humberto na nią nie patrzył genialna. Wyrażała więcej niż tysiąc słów! Ich spojrzenia mnie zahipnotyzowały, zwłaszcza jego. Czy on ma rentgen w oczach? Wyglądał jakby prześwietlał Santę. Ciekawe co wyczytał z jej spojrzenia...\nZ jednej strony żałuje, że nie doszło między nimi do pocałunku a z drugiej to nawet mi się podoba to tempo. Krok po korku do celu. Uwielbiam ten ironiczny uśmieszek Humberto, gdy pyta Sante ile czasu jej potrzeba by go do siebie dopuścić. Mistrz. Mój ulubiony moment, więc Paulina27 pjona. Świetne było też ujęcie z Santą dającą mu buziaka w policzek. Odbita szminka na jego twarzy dała super efekt! Po jego minach wnioskuję, że dobrze wie o tym, iż to gra z jej strony. Humberto przyłączył się więc do zabawy. Jest za sprytny by dać się ot tak nabrać. Chyba, że uczucie do Santy go chwilowo zamroczyło i przesłoniło rozsądne myślenie w co jednak wątpię. Miłość swoją drogą a ostrożność swoją. Utwierdza mnie w tym też z lekka nieufna postawa Humberto, gdy zachowując odpowiednią odległość idzie za Santą do windy. Dystans między nimi niezwykle widoczny!\nDrugi mój ulubiony moment w tym odcinku to uśmiech Humberto do sprzedawczyni w sklepie jubilerskim. Miazga! Cóż za urok osobisty! Wdzięk i klasa! Czyżby chciał się oświadczyć Sancie? Dodam tylko, że to taka piękna scena, zachwycam się nią a w tle słychać Santiago i jego tekst o Humberto: "ta chciwa bestia". No nie!!! I tak nie zepsuł mi radości z oglądania.\nTak jak podejrzewałam to Alicia zabiła Georga. Prawie od samego początku świtała mi taka myśl w głowie. Upadek po bójce z Santą nie wyglądał na tak groźny, by George miał od razu umrzeć. Poza tym Diabla została z nim sam na sam i jak widać wykorzystała sytuację. Cieszy mnie, że Santa nie ma nikogo na sumieniu, ale szkoda, że żyje z poczuciem winy. Oby kiedyś prawda wyszła na jaw.\nWracając jeszcze do Diabli to nie ma co, świetnego wspólnika sobie znalazła. Wariatka Ines, brawo! Z tego nie wyjdzie nic dobrego. Alicia zachowuje się jak chorągiewka na wietrze - niedawno Santa była jej przyjaciółką i chciała się za nią mścić na Ines, gdy ta do niej strzeliła, a teraz wchodzi z nią w spółkę. Nie podoba mi się to.\nMam nadzieję, że Mara i Arturo ostatecznie nie wyjadą do Kanady. Liczę na to, że Elisa i Lazaro udaremnią im realizację tego beznadziejnego planu. Szkoda mi Liseth. Podświadomość czy też instynkt matki podpowiadają jej, że coś jest nie tak...\nSantiago wkurzał mnie przez większą część odcinka krytykując Humberta. Ależ w nim jadu! Jakoś do tej pory nie przejmował się sytuacją finansową rodziny. Mieszka w rezydencji, nie pracuje i było mu wygodnie, że to brat zajmuje się tymi sprawami. Teraz nagle się obudził. Co za hipokryta! Najlepsza była Francisca, gdy udawała, że o niczym nie wie. Santiago podobał mi się jedynie w scenach z Juniorem. Trzeba przyznać, że mają świetną więź. Aczkolwiek Młody przegiął ze sprzeciwianiem się Sancie i swoimi zachciankami pod tytułem "chcę mieszkać z moim przyjacielem Santiago". Bez jaj. Rozumiem, że to jeszcze dziecko, ale wszystko ma swoje granice. Nie może decydować za rodziców o swoim miejscu zamieszkania. Co to ma być?\nWilly nie popisał się. Zostawił syna bez opieki i poszedł się migdalić pod domem z Barbarą, jak to trafnie ujęła Santa. Gdzie jakaś odpowiedzialność za dziecko? Nic dziwnego, że Młody doznał szoku i zwiał.\nPaula z własnej i nieprzymuszonej woli przyszła do Rene. Szkoda, że go nie zastała i że wszystko na jego temat wypaplała Alici. Humberto stracił asa w rękawie.\nBarbara mogłaby się zająć córką zamiast romansować. Ta kobieta mnie osłabia. Jak zwykle to Ivan bierze na siebie odpowiedzialność za Daniele i jej pomaga. Oby badania nie wykazały żadnej poważnej choroby. Ta dziewczyna już i tak ma wiele na głowie.\nCiekawe czy kumple Rene odkryją kto stoi za anonimowymi telefonami do Humberto. Ulises może mieć przechlapane.\nOstatnio zmieniony przez Lineczka dnia 22:59:57 29-07-16, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: 0:08:56 30-07-16 Temat postu:\nWyjaśniłas jak trzeba Humbe się zorientował\nTeż uwielbiam ten moment u jubilera, klimatu dodaje tekst w tle, świetnie wyszła ta scena.


Szukam 7 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak klimatyzować pomieszczeniaZastosowanie sztukaterii - styl klasyczny Can you buy us auto parts on Saturday? Liczne usługi dentystyczne- co i jak z dentystami?Samochód na łasce mechanika - można inaczej?Zadania, praca i życie w geodezjiKupowanie zabawek - powinny być bezpieczne i interesujące dla dzieckaO kostce, budowie domu i wykończeniu ogroduTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak znaleźć dobrego prawnika (chyba, że Popełniasz Te 10 Największych Błędów)Sekrety pięknej skóry głowy i twarzyLeczenie pasożytówCzyszczenie mebli i dywanuZimowy taras - jak go ogrzać? 2020 is Good to Buy a Brake Repair Kit Produkty stylizowane i stylowe- wystrój wnętrzKleszczowa chorobaBudowlane maszyny w skrócieNa temat dentystów i leczeniu u nich zębówZamówić kolektory słoneczne? Szybko!Krótka naprawa komina? TO możliweCo musisz wiedzieć o badaniach telefonicznychDentysta ZabrzeCzy w 2022 można zainstalować elektrykę?About high pressure cleaning servicesTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak znaleźć dobrego prawnika (chyba, że Popełniasz Te 10 Największych Błędów)Poznaj swoje prawaOświetlenie sufitów - listwyProfesjonalne dbanie i czyszczenie skór- krótki wpisO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiCzy jest nowe prawo jak kupić klimatyzację?


Obwieszczenie Prezydenta Miasta Lublin w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – ul. Skalistej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ul. Koło i rzeki Bystrzycy w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w pasie drogowym ul. Zorza i Głuskiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w pasie drogowym ul. Żurawiej, Robotniczej, Żelaznej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Głębokiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nZawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dla Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego ELKABEL Szczygielski Spółka Jawna, na odprowadzenie do gruntu wód opadowych i roztopowych z terenu planowanej inwestycji zlokalizowanej na działce nr 28 obręb 9 arkusz 18 przy ul. Zemborzyckiej 112 w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie Prezydenta Miasta Lublin w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. budowa drogi gminnej nr 106653L – ul. Seweryna Sierpińskiego na odcinku od ul. Ludwika Zamenhofa do ul. Aleksandra Świętochowskiego, budowa odcinka drogi gminnej nr 106733L – ul. Aleksandra Świętochowskiego na długości posesji nr 165 do 187 oraz budowa odcinków dróg gminnych: ul. Gustawa Daniłowskiego i ul. Izabeli Czartoryskiej w Lublinie wraz z budową: oświetlenia drogowego, sieci kanalizacji deszczowej, sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej oraz przebudową: sieci teletechnicznej, sieci gazowej i sieci energetycznych - Dokument archiwalny\nObwieszczenie Prezydenta Miasta Lublin o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. budowa projektowanej drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. Nasutowską do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej) - Dokument archiwalny\nObwieszczenie Prezydenta Miasta Lublin o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. budowa drogi gminnej nr 106487L – ul. Nasutowskiej w Lublinie na odcinku od al. Spółdzielczości Pracy do skrzyżowania z projektowaną drogą gminną o symbolu 8KDD łącznie z tym skrzyżowaniem oraz projektowanego dalszego jej odcinka do skrzyżowania z ul. Franciszka Stefczyka - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy dróg dojazdowych do stadionu miejskiego w Lublinie, budowy ul. Muzycznej i budowy przedłużenia ul. Lubelskiego Lipca 80 - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ul. Krzemionki, Przecznica, Plagego i Laśkiewicza w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wydaniu pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z odgałęzieniami przy ul. Nektarowej w Lublinie - Dokument archiwalny\nZawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków socjalno-bytowych do ziemi z biologicznej oczyszczalni, zlokalizowanej na terenie Domu Pomocy Społecznej w Matczynie gm. Bełżyce - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wydaniu pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej – odgałęzień od kolektora NII przy ul. Głuskiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nZawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnopranwego na przejście kanałem sanitarnym DN180x16,4 pod dnem rzeki Czerniejówki w km 6+870m - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznegow rejonie ul. Bór w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie Odległej, Abramowickiej i Podleśnej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wydaniu pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z odgałęzieniami przy ul. Makowej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie Prezydenta Miasta Lublin w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w rejonie ul. Filaretów, Pana Balcera, Jana Sawy w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wydaniu pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami oraz sieci wodociągowej wraz z przyłączami i hydrantami p.poż. przy ul. Tadeusza Jacyny-Onyszkiewicza, Józefa Piechoty, Czesława Szczepańskiego i Tarninowej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie w sprawie wszczęcia postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przebudowy ul. Filaretów w Lublinie na odcinku od skrzyżowania z ul. T. Zana do skrzyżowania z ul. Jana Pawła II - Dokument archiwalny


Opryskiwacz farby - Blog narzędzi\nJeśli marzysz o malowaniu w dobrym tempie, z wysoką jakością malowania powierzchni o dużych powierzchniach, poniższe informacje są dla Ciebie. Dotyczy to właściwego wyboru urządzenia, takiego jak aerograf. Jeśli podejmiesz się przejęcia z dużą odpowiedzialnością i zastosujesz się do zaleceń ekspertów, pistolet natryskowy z pewnością będzie wiernym asystentem w pracach związanych z malowaniem powierzchni. Więc zdecydowałeś, że potrzebujesz tylko pistoletu natryskowego. Jak wybrać to prawo?\nPrzede wszystkim, wybierając ten typ narzędzia, konieczne jest zbadanie jego części składowych i danych dotyczących ich wydajności.\nProjekt rozpylacza farby\nPierwszą rzeczą, na którą zwracasz uwagę podczas oceniania prezentowanego pistoletu natryskowego, jest jego ciało. Tak więc materiał do jego produkcji to aluminium. Naturalnie powierzchnia obudowy ulega odpowiedniej obróbce, w wyniku czego jest pokryta niklowaną kompozycją.\nTen związek ma funkcję ochrony przed korozją. Znani producenci odpowiedzialni za jakość swoich produktów, produkują pistolety natryskowe w specjalnych wygodnych pojemnikach (walizkach), aw pakiecie znajdują się różne akcesoria, które zwiększają komfort pracy.\nZasada działania pistoletu natryskowego.\nPrzykładem jest regulator ciśnienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na otwór w pokrywie dyszy, a dokładniej na jej jakość. Do wykonania tej części powszechnie stosuje się aluminium, stal nierdzewną lub mosiądz. Sprawdź dokładność igły w dyszy pistoletu natryskowego, jeśli naciśniesz spust.\nAby praca pistoletu natryskowego była w dobrym stanie i nie powodowała problemów, bardzo ważne jest, aby takie właściwości były szczelne. Odpowiada za uszczelnienie pistoletu natryskowego. Nie zapominaj, że wiele kompozycji barwników powstaje na bazie rozpuszczalników, które z kolei niekorzystnie wpływają na stan uszczelek.\nNajbardziej trwałe i niezawodne są podkładki wykonane z teflonu. Należy jednak pamiętać, że opryskiwacze lakiernicze, które mają taką opcję uszczelek w swojej konstrukcji, są znacznie droższe niż inne opcje.\nJeszcze jeden ważny punkt, na który należy zwrócić uwagę przy wyborze pistoletu natryskowego, dotyczy lokalizacji szkła do malowania. Kubki z farbami mogą mieć układ dolny lub górny.\nZasadniczo możesz wybrać dowolną z tych opcji, o ile wygodnie z niej korzystasz. Wypróbuj obie opcje i sprawdź, który z nich najbardziej Ci odpowiada. Charakterystyczną cechą w działaniu pistoletu natryskowego z niższym położeniem szkła jest jego utrzymywanie w wyraźnie wyprostowanej pozycji. Tylko w tym przypadku farba znajdzie się w butelce z rozpylaczem.\nOpryskiwacz farby pomaga w szybkim i wysokiej jakości wykonywaniu prac malarskich.\nMusisz również powiedzieć o jednej znaczącej skazie, która ma narzędzie takie jak pistolet natryskowy. Ta edukacja podczas pracy nad tak zwaną "malarską mgłą".\nMożna tego uniknąć, wybierając bardziej nowoczesny model narzędzi elektrycznych, co eliminuje możliwość powstawania nadmiaru natrysku i zapobiega przedostawaniu się cząstek farby na inne obiekty znajdujące się blisko malowanej powierzchni. Z głównych zalet można zauważyć znacznie prostszą pracę i znaczne oszczędności w preparatach stosowanych do barwienia.\nKilka słów o metodach natryskiwania\nKraskoraspylitel wyposażony w napęd ręczny, którego konstrukcja jest pojemnikiem, wyposażonym w pompę i tuleję, pełni funkcję ssania.\nAby zapewnić jakość malowania i wygodę pracy, wybierając pistolet natryskowy, należy zwrócić uwagę na metodę natryskiwania właściwą pistoletowi natryskowemu.\nJedną z metod opryskiwania jest użycie konwencjonalnego systemu. W tym przypadku chmura farby powstaje w wyniku wysokiego ciśnienia powietrza 3 lub 4 bar.\nTa metoda zapewnia dobrą jakość natrysku i jednolitość koloru. Ponieważ ta metoda implikuje dużą szybkość rozpraszania cząstek farby, oznacza to, że wydajność tego modelu pistoletu natryskowego również będzie na wysokim poziomie. Ale minus w tym przypadku będzie wystarczająco dużym stopniem powstawania mgły farby i spadkiem współczynnika przenoszenia stosowanej kompozycji, do 45%.\nObecnie, zgodnie z ustawodawstwem w dziedzinie ekologii, ta metoda jest niedopuszczalna do użytku. Wyjątek stanowią strefy przemysłowe wyposażone w wysokiej jakości systemy przeznaczone do oczyszczania powietrza.\nInnym rodzajem opryskiwania jest skrót HVLP. Jego cechy oznaczają dużą objętość powietrza i niskie ciśnienie. Powstanie smugi farby powstaje w wyniku ekspozycji na ciśnienie powietrza (bardzo niskie), równe w przybliżeniu 0,7 bara. Ponieważ w tych narzędziach prędkość ruchu cząstek farby jest przeciętna, kompozycja barwiąca jest rozprowadzana dość równomiernie po powierzchni, a współczynnik współczynnika charakteryzujący transfer odpowiada wartości 65%.\nWadą nieodłączną cechę tej metody natryskiwania jest to, że eksperci zauważają zwiększone zużycie sprężonego powietrza i niższy stopień jakości stosowania takiej kompozycji jak lakier.\nInna metoda opryskiwania nazywa się LVLP. Charakteryzuje się niewielką objętością skompresowanego powietrza i niskim ciśnieniem. Tworzenie się smugi farby odbywa się pod wpływem umiarkowanego ciśnienia, które odpowiada wartości od 0,8 do 1,5 bara. Współczynnik transferu w tych modelach osiąga wartość 65%.\nPodczas pracy z tym narzędziem uzyskuje się latarkę o jednolitym charakterze, składającą się z drobnych cząstek farby. Jakość powłoki jest dość wysoka.\nSłuchając porad ekspertów wymienionych poniżej, możesz wybrać dla siebie najlepszą opcję pistoletu natryskowego.\nNależy pamiętać, że można osiągnąć pożądany efekt koloru podczas pracy ze związkami takimi jak masa perłowa i metaliczna, tylko w przypadku użycia aerografu, którego metoda natryskiwania to HVLP. Jakość pomalowanej powierzchni nie ma konieczności zużywania znacznej ilości sprężonego powietrza, nie ma negatywnego wpływu na ruch farby, który występuje pod wpływem niskiego ciśnienia.\nPrzeciwnie, niski stopień nacisku zapobiega występowaniu zabrudzenia na malowanej powierzchni.\nJeśli mówimy o tym, która metoda opryskiwania jest uważana za najbardziej efektywną, to jest LVLP. Jest w stanie zapewnić wysoki komfort pracy, ponieważ w wyniku jego użytkowania powstawanie mgły występuje na niskim poziomie, materiały do malowania są zużywane bardzo oszczędnie, a wydajność pozostaje wysoka.\nTakie modele mają przerwę między głowicą powietrzną a innymi szczegółami wynoszącymi 15 cm, co wpływa na sterowanie i ułatwia. Aplikacja farby jest możliwa nawet z dużej odległości. Szczególną cechą tej metody jest umiejętność pracy z tym pistoletem zarówno od profesjonalistów, jak i niedoświadczonych malarzy.\nWynika to z prostoty procesu, który można przeprowadzić nawet nie patrząc na pomalowaną powierzchnię. Nie ma powodu, aby martwić się o pojawienie się defektów w postaci smug podczas pracy z tym rozpylaczem.\nNa wyspecjalizowanym nowoczesnym rynku narzędzi prezentowane są różne modele pistoletów natryskowych. Wszystkie z nich są podzielone na trzy główne typy. To jest:\nwyposażone w napęd ręczny.\nTak więc wybierz opryskiwacz farby, z którego jest: pneumatyczny, ręczny, elektryczny, łatwiej będzie Ci wybrać opryskiwacz po zapoznaniu się z jego podstawowymi właściwościami. A teraz bardziej szczegółowo o każdej z tych grup opryskiwaczy.\nPneumatyczne pistolety natryskowe rozpylają farbę za pomocą sprężonego powietrza.\nZasada działania oparta jest na mieszaniu powietrza i farby poprzez oddzielne wloty w specjalnej komorze powietrznej. Wydajność takich pneumatycznych aerozoli odpowiada następującym wartościom.\nPodczas pracy z farbą odpowiada ona wskaźnikowi sięgającemu 400 m2/ h Jeśli wypełniacz jest używany jako wypełniacz, wskaźnik spada do 85 m.2/ h Praca z lakierem charakteryzuje się wartością od 20 do 50 m2/ h\nOpryskiwacze elektryczne mają cechy, które należy wziąć pod uwagę. Należy pamiętać, że w tych modelach ciśnienie generowane jest za pomocą membrany, która oscyluje pod wpływem mechanizmu korbowodu.\nTen pistolet działa ze zwykłego domowego gniazdka, aby jego prawidłowe działanie nie wymagało żadnych dodatkowych urządzeń. Celem tego modelu jest natryskiwanie farby, roztworów i różnych związków ochronnych, które są oparte na wodzie.\nWielu konsumentów wybiera elektryczny pistolet natryskowy, można wybrać opryskiwacz farby, koncentrując się na jego wydajności.\nW przypadku tego wskaźnika może on wynosić od 250 do 260 m2/ h, ale należy pamiętać, że moc silnika powinna odpowiadać wartości od 0,18 do 0,27 kW.\nPopularność tego rodzaju pistoletów natryskowych osiąga się dzięki znacznym oszczędnościom w zakresie materiałów eksploatacyjnych oraz w wyniku niskich cen. Najprawdopodobniej nie pożałujesz, jeśli wybierzesz elektryczny pistolet natryskowy, możesz skorzystać z porady profesjonalistów, aby wybrać pistolet natryskowy z szerokiej gamy produktów dostępnych obecnie na rynku.\nPodręczniki i odprawa\nTeraz kilka słów o pistoletach natryskowych, wyposażonych w napęd ręczny. Ich konstrukcja to pojemnik wyposażony w małą pompkę i specjalny rękaw, który pełni funkcję ssania. Pompa pompuje barwną kompozycję do pojemnika i po osiągnięciu odpowiedniego ciśnienia farba trafia bezpośrednio do dyszy. Mówiąc o wydajności, możesz głosować wskaźniki, takie jak 200 m2/ h\nJaki będzie twój wybór, co będzie dla ciebie ważne, czy wolisz wersję pneumatyczną, czy wyposażoną w napęd ręczny, czy może chcesz elektryczny, aby wybrać pistolet natryskowy? Odpowiedzi na te pytania można uzyskać dopiero po podjęciu decyzji o ich wykorzystaniu.\nПредыдущаяWłaściwe lutowanie brązu w domu\nСледующаяCo może być obwodem inwertera spawalniczego


Oficjalnie: Sandro w Maladze - FCBTV.pl\nOficjalnie: Sandro w Maladze\nWysłany przez Mateusz | Lip 7, 2016 | Aktualności\nFC Barcelona nie utrudniała odejścia Sandro Ramirezowi i oddała mu kartę zawodnika. Tym samym piłkarz miał wolną rękę i mógł odejść za darmo gdzie chciał.\nSandro nie zdecydował się na żadną ofertę z Anglii. Pozostał w Hiszpanii i przeniósł się do Malagi, gdzie dziś przeszedł badania medyczne i podpisał trzyletni kontrakt.\nKlauzula odejścia Hiszpana jest mała. Do takiego porozumienia doszły władze Malagi z Sandro. Chodzi głównie o to, aby nie utrudniać mu odejścia, gdyby ten odnosił sukcesy w klubie i chciał przenieść się do lepszego zespołu.\nRamirez był piłkarzem Barcy od 2009 roku. Najpierw jako junior, następnie senior w rezerwach i pierwszym zespole, gdzie zagrał 32 mecze i strzelił 7 bramek.\nPoprzedniPiłka z nietrafionego karnego Leo na aukcji\nNastępnyTer Stegen odpada, Umtiti gra o złoto


Grand Rapids Drive – Wikipedja, wolna encyklopedia\nAdres Walker, Mihigan\nGrand Rapids Drive – zawodowy zespuł koszykarski, z siedzibą w mieście Walker, w stanie Mihigan. Drużyna jest członkiem ligi D-League. Klub powstał w 2006 jako Anaheim Arsenal. Po tżeh latah istnienia został pżeniesiony z Anaheim (Kalifornia) do Springfield (Massahusetts), gdzie pżyjął nazwę Amor.\n15 kwietnia 2014 zespuł został zakupiony pżez grupę SSJ Group, prowadzoną pżez Steve’a Jbara. Klub został pżeniesiony do Grand Rapids, w stanie Mihigan, gdzie pod nazwą Drive rozpoczął sezon 2014/15. Jest powiązany z zespołem NBA – Detroit Pistons. Pistons kierują departamentem do spraw operacji koszykarskih, personelem oraz wszelkimi aspektami koszykarskimi. Grupa inwestycyjna Jbara, złożona z prominentnyh, lokalnyh inwestoruw zajmuje się natomiast zażądzaniem zespołem, operacjami biznesowymi oraz public relations.\nWkrutce po pżenosinah zespołu został ogłoszony konkurs na jego nazwę. Nadeszło ponad 4 000 propozycji z czego wybrano cztery finałowe: Drive, Chairmen, Horsepower, i Blue Racers. Nazwę zespołu wyłoniono ostatecznie popżez głosowanie online lokalnej społeczności. Największą liczbę głosuw, 78%, uzyskała nazwa Drive, ktura stała się automatycznie oficjalna nazwą klubu.\nW pżeszłości, podczas rozgrywek 2007/08, w zespole z Anaheim występował Marcin Gortat. Rozegrał w nim 5 spotkań, notując 9,8 punktu, 6,8 zbiurki, 1,2 asysty, 0,6 bloku, pży skuteczności z gry 48,8%.\nZespuł występuje w DeltaPlex Arena, w sąsiedztwie Walker.\n2006–07 Zahodnia 4 23 27 46\n2007–08 Zahodnia 4 23 27 46\n2009–10 Wshodnia 7 7 43 14\n2010–11 Wshodnia 6 13 37 26\n2011–12 Wshodnia 1 29 21 58 Pżegrana – Runda I (Canton)\n2012–13 Wshodnia 5 18 32 36\n2013–14 Wshodnia 3 22 28 44\n2014–15 Wshodnia -- -- -- --


Zapowiedzi – Wrzesień 2013 | Co myślę o... – Blog pełen recenzji\nZapowiedzi – Wrzesień 2013\nAutor: Hersus 17 sierpnia 2013 4\nMiesiąc wrzesień ma nam wiele do zaoferowania, jeżeli chodzi o zapowiedzi książkowe jak i filmowe. W tych pierwszych znowu pojawi się wiele książek o wampirach m.in. Poszukiwany: żywy lub nieumarły, Magia indygo czy też Błękitnokrwista wampirzyc. Ja najbardziej jednak czekam na trzecią i ostatnią część Dziewiątego maga pt. Dziedzictw. Chociaż trochę się jej obawiam. Wśród filmów w oko mi wpadło Turbo oraz To już jest koniec.\nMateusz Kruczyk 19 sierpnia 2013 10:21\nAC Porzuceni leży u mnie na półce już od dawna, w wersji angielskiej. Całkiem o niej zapomniałem, tak jak chciałbym zapomnieć o grze, na której oparta jest historia książki. Niestety, wydarzyło się i nie można zapomnieć jak kiepską grą było AC 3.\nTa gra sprawiła, że całkiem przestałem czekać na kolejne części.\nJa głupi, kupiłem edycję specjalną tego badziewia. Nigdy więcej zamówień przedpremierowych.\nHersus 19 sierpnia 2013 15:08\nPamiętaj że człowiek uczy się na błędach :) może uda ci się komuś ja odsprzedać :) tylko pamiętaj o wychwaleniu jej :)\nMateusz Kruczyk 20 sierpnia 2013 12:37\nO tej grze za wiele dobrego nie da się powiedzieć. Tak jakby zabrakło nagle ludzi, którzy zrobili poprzednie dobre gry w serii(AC II, Brotherhood). Nie, nie sprzedam jej, jak bardzo bym jej nie lubił, jestem w jakimś stopniu kolekcjonerem, a to jest zwieńczenie historii Desmonda.\nHersus 21 sierpnia 2013 00:14\nRozumiem cię :) a co do edycji to już jest :) ale masz na to 15 minut od umieszczenia komentarza :)


Drinki z ginu - 5 przepisów na drinki z jałowcówką - Beszamel.pl\nDrinki z ginu - 5 przepisów na drinki z jałowcówką\n2016-11-24 12:53 Wiktoria Gałecka\nAutor: pixabay.com Jak zrobić drinki z ginu?\nPodajemy 5 najlepszych przepisów na drinki z ginu. Już nie musisz pić ginu tylko z tonikiem. Teraz możesz zachwycić swoich znajomych pysznymi drinkami za niewielkie pieniądze. Sprawdź, jak je przygotować.\nLikier kawowy - 25 ml\nŚmietanka - 50 ml\nWszystkie składniki mieszamy i wlewamy do szklanki z lodem.\nWoda gazowana - 75 ml\nSok z cytryny - 50 ml\nW shakerze mieszamy wszystkie składniki oprócz wody gazowanej. Po wymieszaniu przelewamy do wysokiej szklanki i dolewamy wody.\nWódka - 15 ml\nBiały rum - 15 ml\nLikier pomarańczowy - 15 ml\nW shakerze mieszamy wszystkie składniki oprócz Coca Coli. Po wymieszaniu przelewamy wszystko do szklanki i dodajemy Coca Colę.\nWszystkie składniki mieszamy ze sobą i wlewamy do szklanki z lodem.\nMieszamy gin, martini i kostki lodu. Całość przelewamy do kieliszka i dekorujemy oliwkami nadzianymi na wykałaczkę.


Riwiera Šibenik - opis, zdjęcia, plaże, mapa - Chorwacja\nRiwiera miasta Szybenik należy do najbardziej atrakcyjnych, najpiękniejszych i najbardziej zadbanych ekologicznie części adriatyckiego wybrzeża. Charakteryzuje ją urozmaicona linia brzegowa z licznymi zatoczkami i małymi portami, posiada ponad 240 wysp i wysepek, parki narodowe i bogate dziedzictwo historyczno-kulturowe. Wszystko to czyni ją prawdziwym klejnotem Dalmacji. Klimat tej części Adriatyku jest typowo śródziemnomorski z 2710 słonecznymi godzinami i przyjemnym wiatrem Maestralem, który łagodzi stosukowo wysokie letnie temperatury.\nRiwiera Szybenicka ma doskonałe położenie geograficzne i komunikacyjne z wieloma bezpośrednimi połączeniami do innym miast. Głowna droga to adriatycka droga turystyczna z rozgałęzieniami do Drniša i Kninu i dalej w głąb lądu. Istotna jest również linia kolejowa do Zagrzebia i Splitu oraz lotniska „Split“ w Kaštelach i „Zadar“ w Zemuniku.\nSzybenik jest kulturalnym i administracyjnym centrum okręgu szybenicko-knińskiego. W jego pobliżu znajdują się Vodice i Primošten, znane miejscowości turystyczne ze światowej sławy klubami nocnymi, bogatą ofertą turystyczną i gościnnymi mieszkańcami. Murter słynie z organizacji „Wielkiego połowu ryb - Big game fishing“, w którym każdy może spróbować swoich sił w połowie miecznika i tuńczyka. Rogoznica jest najstarszym, chorwackim miastem na wybrzeżu z najpiękniejszą mariną na Adriatyku, a Pirovac malowniczą miejscowością położoną w pobliżu dwóch Parków Narodowych Kornaty i Krka, 5 km od Parku Przyrody Vransko jezero. Wyspy są istną oazą spokoju i piękna, w której można wypocząć od zgiełku miast i stresującego trybu życia. Zachwycają dziewiczą przyrodą przepełnioną zapachami śródziemnomorskich ziół i morza. Oferują szeroki wybór sporów wodnych, połowy, nurkowanie i oczywiście kąpiel w krystalicznie czystym morzu.\nNa Riwierze znajduje się Park Narodowy Krka, który obejmuje dolinę i kanion rzeki Krka, jeziora i wodospady oraz Park Narodowy Kornaty będący wyjątkowo atrakcyjną destynacją turystyczną ze względu na piękno krajobrazu, niecodzienną kompozycję kamienia, morza i ciszy wśród archipelagu wysp. Dzięki urozmaiconej linii brzegowej szczególnie na Kornatach rozwinęła się turystyka żeglarska, a na terenie całej Riwiery znajduje się 9 marin.\nW licznych restauracjach można skosztować miejscowych specjałów kuchni śródziemnomorskiej, takich jak ryba, czy potrawy mięsne grillowane lub pieczone (tzw. dalmatyńska „peka“).\nLatem zabawy nie brakuje, wszystkie place i ulice zamieniają się w wielką scenę. Odbywa się tu między innymi Międzynarodowy Festiwal Dziecięcy, wieczory folklorystyczne i inne wydarzenia kulturalno-rozrywkowe, a dla nocnych marków stoją otworem liczne kawiarenki i dyskoteki.\nNajpiękniejsze miejsca na ziemi znajdują się na Riwierze miasta Szybenik, która gwarantuje doskonały wypoczynek!


ŁĄCZY ICH ŁÓDŹ | ŁCDNiKP\nStrona główna » ŁĄCZY ICH ŁÓDŹ\nRozmówcami doświadczonego dziennikarza są: Jacek Jakubiak – współwłaściciel „Dywilanu”, prof. Edward Kącki – jeden z pionierów informatyki w Polsce, prof. Jan Krysiński – wieloletni rektor Politechniki Łódzkiej, Agnieszka Makówka – solistka Teatru Wielkiego w Łodzi, Janusz Moos – dyrektor Łódzkiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, Ewa Pilawska – dyrektorka Teatru Powszechnego w Łodzi, prof. Jolanta Rudzka-Habisiak – była rektor Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, Aleksandra Urbańczyk-Olejarczyk – wielokrotna medalistka międzynarodowych mistrzostw w pływaniu, Anna Maria Wesołowska – sędzia znana z telewizji i prof. Piotr Woźniak – specjalista od ginekologii i akupunktury.\nKsiążka ma 296 stron i została wydana w dwóch wersjach – ze zdjęciami czarno-białymi i kolorowymi. Można ją kupić w sekretariacie Łódzkiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego w Łodzi ul. Kopcińskiego 29 (II piętro) w godzinach 8.00 – 16.00 lub w Domu Literatury w Łodzi przy ul. Roosevelta 17 w terminie uzgodnionym z autorem Pawłem Patorą (tel. 500 560 486). Szczegółowe informacje dotyczące książki pt. „Łączy ich Łódź” oraz jej zakupu można uzyskać pod adresem kontakt@lcdnikp.elodz.edu.pl lub pawpator@gmail.com


Dobre wieści w sprawie budowy Centrum Lokalnego Rogatka na Kamionku - Twoja Praga\nW toku prowadzonego zamówienia publicznego - w trybie podstawowym z negocjacjami - na budowę Centrum Lokalnego Rogatka na Kamionku zgłosiło się 4 potencjalnych wykonawców z cenami od 5,7 do 13,7 mln zł. Najtańsza oferta już tylko nieznacznie przekracza kwotę jaką ZGN Praga Południe zabezpieczył dla realizacji tego zadania. Zatem po kilku latach impasu jest wrzeszczcie duża szansa, że prace budowlane wkrótce się rozpoczną.\nDawny Bazarek Rogatka działał w tym miejscu 25 lat. W dniu 1 maja 2016 roku został zamknięty w celu rewitalizacji terenu. Ułożono kostkę brukową oraz wykonano oświetlenie, ale handel do dziś nie wrócił. Dzielnica zaplanowała bowiem w tym miejscu budowę centrum lokalnego wraz z funkcją handlową. W 2018 roku rozstrzygnięto konkurs architektoniczny. Od tego czasu próbowano bezskutecznie wyłonić wykonawcę na budowę.\nCentrum Lokalne Kamionek\nNowe miejsce ma służyć mieszkańcom przede wszystkim do rekreacji, ale będzie także przywrócona dawna funkcja handlowa. Ma powstać siedem pawilonów handlowych (w tym jeden pawilon wielofunkcyjny, dwupiętrowy, z miejscem aktywności lokalnej) oraz dwa stoły handlowe, a także trawniki, stojaki rowerowe, plac zabaw z naturalną nawierzchnią, ławki i stoliki, a latem także hamaki i leżaki.\nNa wybrukowanym placu u wylotu Kamionkowskiej, przy Mińskiej przewidziano scenę dla wydarzeń kulturalnych: koncertów, spektakli czy potańcówek.\nLiczyłam że na Bazarze Różyckiego też będzie żywność od rolników i ładne stragany a są nietrafione drogie pawilony puste i ciuchy a tyle było obietnic i nawet rząd obiecał ułatwienia handlowe dla rolników i darmowe rynki i takie miejsce się marnuje a tylu radnych i urzędników opłacamy a musimy jeżdzić na Hale Mirowską.\nNareszcie... Już nie wierzyłem, że to się uda, brawo!


09 gru 2020 15:50\nJak urządzić i udekorować dom na święta Bożego Narodzenia? Zobaczcie cudną sesję zdjęciową domu w zimowym, świątecznym klimacie!\nPRZEJDŹ DO GALERII Pomysł na świąteczną aranżację domu i Bożonarodzeniowe dekoracje. Fot. WestwingNow\nJak udekorować dom na święta Bożego Narodzenia? Może zainspirują was piękne zdjęcia domu w zimowej odsłonie! Co najlepiej sprawdzi się w świątecznej aranżacji domu? Jak zawsze sprawdzonym pomysłem jest powrót do klasyki. Czerwień i zieleń, w towarzystwie bieli i pastelowych szarości to zestawienia, które w grudniu zawsze będziemy kochać!\nCzytaj też: Świąteczna dekoracja okna: 4 pomysły na zasłony do salonu\nW 2020 roku, bardziej niż kiedykolwiek, powinniśmy się przygotować na spokojne święta, spędzone z rodziną w zaciszu naszego domu. Koniecznie warto więc zadbać o przytulną aranżację naszego wnętrza, pełną elegancji i tradycji. Sprawdzi się wszystko, co ponadczasowe - zieleń i czerwień, złote elementy, ciepłe tkaniny, zimowe wzory, kratki, gwiazdy, śnieżynki, renifery. W te święta dozwolone jest wszystko, co ociepla nas i przytula!\nWięcej na ten temat: Pomysły na świąteczną aranżację stołu. Zobacz je wszystkie!


Mezoterapia Bielsko-Biała w salonie bossKa Beauty.\nMezoterapia mikroigłowa- mikronakłuwanie, jest jedną z najskuteczniejszych technik stosowanych w salonach kosmetologicznych i gabinetach medycyny estetycznej.\nMetoda ta polega na kontrolowanym uszkodzeniu skóry poprzez jej intensywne nakłuwanie za pomocą cienkich igieł. W efekcie nakłuć dochodzi do uaktywnienia procesu syntezy nowego kolagenu, dlatego mezoterapia mikroigłowa jest nazywana terapią indukującą tworzenie się nowego kolagenu. Dodatkowo zwiększa się absorpcja wprowadzanych składników aktywnych, które towarzyszą temu zabiegowi.\nPodczas zabiegu skóra poddawana jest częstym i gęstym nakłuciom. Takie mikronakłuwanie poprawia elastyczność, napięcie skóry oraz poprawia owal twarzy, usuwa drobne zmarszczki, skutecznie spłyca głębokie te głębokie, jak również blizny. Poprawia ogólną jakość skóry przez poprawę metabolizmu komórkowego, czyli jej odpowiedniego odżywienia.\nJest skuteczną terapią w usuwaniu i redukcji blizn, nawet tych potrądzikowych, rozstępów oraz cellulitu.Do efektów zalicza się również niwelowanie przebarwień, pokarm posłonecznych, zasinień i cieni pod oczami przez co zyskujemy zdrowy i promienny wygląd.\nO wysokiej skuteczności zabiegu mezoterapii mikroigłowej świadczy fakt, iż zauważalna i odczuwalna poprawa wyglądu skóry następuje bardzo szybko.Najlepsze rezultaty daje cykl 4–6 zabiegów wykonywanych co średnio co 10-14 dni.\nDzięki zabiegowi mikronakłuwania można cieszyć się zdrowym i pięknym wyglądem.Serdecznie zapraszam do konsultacji i zapisów.


Trzeba się bawić teatrem – rozmowa z Henrykiem Baranowskim o przemilczanym mistrzu | teatrakcje.pl\nTrzeba się bawić teatrem – rozmowa z Henrykiem Baranowskim o przemilczanym mistrzu\n„… Müller mówi, że przedstawienia, które są zrozumiałe, nie interesują go. Tak jak zresztą jego teksty. One nie są zrozumiałe, są cząstkowe. Tutaj chwycisz jakiś wątek, drugi tu, trzeci wątek, ale tak razem? Ja to zresztą lubię, bo lubię pracować na poziomie podświadomości, intuicji…” – o specyfice teatru Heinera Müllera, o tym czego wymagał od swoich własnych tekstów, a także jakim był człowiekiem rozmawiamy z Henrykiem Baranowskim.\nEwa Uniejewska: 2010 rok to bardzo dobry moment, by podjąć dyskusję o Heinerze Müllerze. Mija 15 lat od śmierci tego niemieckiego dramaturga oraz 25 lat od prapremiery spektaklu „Gnijący Brzeg” na podstawie tekstu Müllera w Pańskiej reżyserii. I chociaż moment ten można uznać rzeczywiście za historyczny, to cały czas odnoszę wrażenie, że nasza wiedza o tym dramaturgu jest bardzo powierzchowna. Podkreśla się, że Müller był „niesfornym uczniem Brechta” oraz określa się go jako twórcę enerdowskiego. Za tymi dwoma hasłami kryje się jednak Przemilczany Mistrz.\nHenryk Baranowski: O Müllerze się nie mówi, bo go się nie robi. Jest trudny. Nie zakłada kompletnie konwencji teatralnych, więc to reżyser, podchodząc do jego tekstów, musi stworzyć świat. Müller sam mówił, że przed napisaniem tekstu nie myśli; on go po prostu pisze. I ten tekst jest częstokroć pełen konfliktów, jest intelektualny i właściwie nie wiadomo, gdzie to wszystko się dzieje. Trzeba zatem znaleźć sposób, by móc o tym wszystkim opowiedzieć w danym kraju, w danym miejscu, przez danych ludzi. Inaczej się nie da. To trzeba wejść na ring i bić się z Müllerem na ostro. I trzeba dojść do takiego balansu, żeby było wiadomo: aha, to teraz możemy się pogodzić. Ale to jest po prostu wojna na śmierć i życie. Albo tekst przepadnie a obraz zwycięży, wtedy jest nie wiadomo co, albo jednak uzyska się równowagę, gdzie rzeczywistość stworzona przez inscenizatorów okaże się równie konieczna jak tekst Heinera i wzajemnie się uzupełniająca. Co ciekawe, Müller mówi, że przedstawienia, które są zrozumiałe, nie interesują go. Tak jak zresztą jego teksty. One nie są zrozumiałe, są cząstkowe. Tutaj chwycisz jakiś wątek, drugi tu, trzeci wątek, ale tak razem? Ja to zresztą lubię, bo lubię pracować na poziomie podświadomości, intuicji. Fabuła jest często żadna, pojawiają się asocjacje historyczne, Müller tworzy częściej archetypy niż postaci.\nDlaczego zdecydował się Pan, że wystawi Pan na deskach Teatru Studio właśnie „Gnijący Brzeg”?\nBo to była pierwsza sztuka Müllera, którą zobaczyłem inscenizowaną w Niemczech. Spodobał mi się tekst ze sceny, nie spodobała mi się inscenizacja. Wydawało mi się, że to grzęźnie w jakiejś takiej rzeczywistości, która odbiera temu lot. Była przywiązana do hiperrealistycznego świata. Ponadto, relacje pomiędzy postaciami były budowane na zasadzie bardzo realistycznej i wydawało mi się, że to tak nie powinno być. A jeździłem wtedy często do Niemiec oraz do mojej mamy, która mieszkała w Bolesławcu Śląskim. Jeździło się wtedy pociągami, które miały często opóźnienie. Człowiek siedział na tym dworcu, oglądał te dziwne postaci, które tam żyły. A to byli bardzo dziwni ludzie. Często bardzo inteligentni, którzy jednak strasznie podupadli. Zresztą dzisiaj też takich się spotyka. Ale wtedy było wyjątkowo dużo ludzi poza marginesem, żyjących na najprymitywniejszym poziomie, a jednocześnie wykonujących jakieś gesty z innej rzeczywistości, z której przyszli. Te gesty to były okruchy ich dawnego życia. I nie było w tych ludzkich okruchach żadnej agresji. Pomyślałem sobie, że właśnie o takich ludziach będę robił to przedstawienie, o istotach w których została jeszcze jakaś kultura, zostały jeszcze jakieś tęsknoty, potrzeby i nagle zostali zrzuceni na śmietnik ludzki. A więc, jak pisał Müller: „Tkwią w pociągach twarze z gazet i śliny.”\nScenografia do spektaklu to dzieło Jerzego Kaliny. Proszę powiedzieć, na ile była to pańska inwencja, a na ile scenografa. Bo zauważyłam tam fragmenty późniejszych instalacji Kaliny.\nPomysł dworca i ławki to moja sprawa. W Pruszkowie na dworcu zobaczyłem takie właśnie dopiero co zdemontowane ławki i powiedziałem w teatrze: weźcie, jedźcie, kupcie te ławki, to będziemy mieli dworzec. I tak się stało. Potem te ławki się odnowiło, pomalowało i rzeczywiście długo funkcjonowały. Jurek bardzo dużo wymyślił. Ten wiatrak. Część rekwizytów, jak np. instrumenty, grało już wcześniej u mnie w Procesie. Jurek wymyślił, by je przemalować i użyć raz jeszcze. Pomysły wysypywały się z nas nieustannie. Trudno to w tej chwili pooddzielać.\nBo ten spektakl jest przede wszystkim bardzo plastyczny i bardzo muzyczny. I zastanawiam się, czy aby w tym przypadku nie chodzi bardziej o brzmienie tego spektaklu, niż o racjonalizacje, wyciąganie konkretnych znaczeń.\nKonkretne znaczenia są w tekście. Jedna warstwa to jest tekstowa, trochę jednak odległa od rzeczywistości, którą ukazuje. Chociaż może oczywiście taka być, chodzi o możliwość porównania tych dwóch światów.\nSpektakl ten wystawił Pan również na festiwalu w Berlinie oraz w Volksbühne, czym zyskał Pan sobie sympatię Niemców.\nSympatię Niemców zdobył cały zespół i wszyscy realizatorzy a nie tylko ja. Z naszą wizytą, wiąże się bardzo ciekawa historyjka. W NRD te teksty były zabronione. A Heiner chciał koniecznie to właśnie w DDR pokazać. Był rok 1988, a więc mur jeszcze stał. Przyszło wówczas zaproszenie do Teatru Studio na to przestawienie. Później spojrzeliśmy na informacje w prasie berlińskiej, które podawały jedynie, że jest to Gastspiel, czyli występ gościnny. Ani tytułu sztuki, ani autora nie podano. I w ten sposób to przeszło.\nJak Heiner Müller odbierał tamto przedstawienie?\nWidział je 5 razy. Mówił, że nic nie rozumie, ale że bardzo mu się podoba (śmiech). I to dobrze. Bo spektakle nie powinny być zrozumiałe. Spektakl powinien budować konflikty, zostawiać widza w sytuacji, kiedy nie wie, jak to rozwiązać, by sam mógł zrobić to swoim życiem. A nie przedstawiać na zasadzie tezy, antytezy i syntezy. Nie. Teza i antyteza wystarczy. Musisz zostać Ty i konflikt. Trzeba spektakl uczynić zrozumiałym w sobie. Wtedy jest subiektywny i taki ma być. I mówił Müller, że nie wie, co niektóre rzeczy mogą akurat w tym spektaklu znaczyć dla Polaków. Bo u nich takich dworców nie ma (śmiech).\nOglądając „Gnijący Brzeg” bardzo uderzył mnie sposób przedstawienia Medei poprzez ukazanie jej w kilku różnych postaciach. Podobnie dzieje się z Jazonem. Co więcej, kwestie Niani oraz Jazona, które powinny te postaci wypowiadać dialogując z Medeą, wygłasza właśnie aktorka grająca Medeę. Brak jest dialogu, rozmowy.\nBo rzeczywiście w sztuce Müllera nie ma porozumienia. W ogóle. Oni mówią obok siebie. To są wewnętrzne monologi, asocjacje, tych ludzi, specjalnie powybieranych z różnych grup społecznych.\nDziwi mnie właśnie fakt, że Heinera Müllera nie wykorzystuje się we współczesnym teatrze jako tego, który mówi o braku porozumienia. Ludzie mówią, a nie słuchają drugiej osoby. Często podkreśla się w teatrze problem Drugiego, Innego. Do tego podkreślenia mógłby służyć również Müller.\nPrzez ostatnie 20 lat stało się coś takiego, że teatr zaczął usługiwać społeczeństwu, jadąc na jego najprostszych wymaganiach i potrzebach, tzn. komedia, melodramat, etc. Byle nie zmuszać do myślenia, bo ludzie nie przyjdą. Dziś nie szuka się teatru innego, głębszego. Wyobrażam sobie, że coś takiego można by z komercyjnym sukcesem pokazać u Jarzyny czy u Warlikowskiego, ale żaden inny dyrektor nie ryzykowałby tego, że nikt nie przyjdzie na przedstawienie.\nA jak wyglądała sprawa percepcji wtedy tej sztuki w Polsce?\nWidzowie przychodzili chętnie i spektakl nie cierpiał na brak publiczności pomimo zamieszania, jakie spowodował pośród recenzentów. Jedyna osoba (spośród grona recenzentów), która jakoś jednak rozumiała to przedstawienie, to był Grzegorz Sinko. Recenzować Müllera było bardzo ciężko, bo to jednak w teatralnej Polsce była jeszcze biała plama na mapie, nikt go nie znał. Na początku lat 80. Jacek Buras opublikował w „Literaturze na świecie” przekład „Gnijącego Brzegu”. Ja wtedy akurat przyjechałem do Polski i pomyślałem, że pójdę z tym do Grzegorzewskiego. I on się zgodził. Ale o Müllerze to tak naprawdę nikt nic nie wiedział. Bo który z dziennikarzy teatralnych czyta „Literaturę na świecie”? A poza tym Buras był nieznany jako tłumacz; no po prostu ciemnogród. Przecież sztuki Müllera nie były tłumaczone.\nOdnoszę wrażenie, że dla wszystkich twórców spektaklu jest bardzo trudno przełożyć na scenę tekst Müllera.\nNie. To zależy od wyobraźni. Bo jeśli się reżyser przyczepi do tego tekstu i będzie w nim szukał rzeczywistości, to się pogubi. Musi mieć swój autonomiczny świat, swoje zdanie na ten temat. Żeby powiedzieć: „mój świat wygląda tak a tak i ten tekst do tego świata pasuje, z tym światem koresponduje, jest to dialog obu tych światów”. I koniec. Wtedy wszystko wychodzi. I jeśli założę, że jest to tekst o mnie (niezależnie, czy to jest tekst Jazona, czy Niani, czy Medei) to w tym momencie jest rozwiązana sprawa. Włączam swoją wyobraźnię, swoje doświadczenie teatralne, swoje sny, szczególnie te z okresu pracy, bo ta praca nie pozwala spokojnie spać tylko budzi w człowieku nowe warstwy wewnętrznego życia, z tym wszystkim przychodzisz do aktorów, bawicie się w transformację twoich wyobrażeń na ciało i duszę aktora. Bo trzeba bawić się teatrem.\nA jak do przedstawienia odnosili się aktorzy?\nNie było żadnych problemów. Oni byli przyzwyczajeni do Szajny, który robił bardzo dziwne rzeczy, oraz do Grzegorzewskiego, który również stawiał przed nimi nieproste zadania. Więc problemów nie było, mieliśmy ogromną frajdę.\nZdaje mi się jednak, że jest to bardzo ciężki tekst już pod samym kątem psychicznym. Sam Müller wspomina zresztą, iż jest mu bardzo przykro, że pisze o rzeczywistości w ten sposób, ale nie stać go na różowe okulary.\nTak. Tam były co prawda zabawne sytuacje, ale zabawne i tragiczne zarazem. Też nie było tych różowych okularów.\nMüller często mówił, że właśnie ten aspekt formy umożliwia nam bez specjalnego szoku przeżycie treści.\nTo jest tak zawsze. Jeżeli weźmiesz Kafkę czy Dostojewskiego, to również treści są dosyć przykre. Ale forma literacka jest taka piękna, że chętnie to czytasz. Z jednej strony masz opis strasznej rzeczywistości, porażającej, a z drugiej strony zachwycasz się, że to tak wspaniale napisane. I to są dwie strony tej samej natury ludzkiej. Jeśli zrobisz fascynujący obraz, który opowiada o strasznych rzeczach, to jest to jak najbardziej w porządku. Przez piękno kreacji przezwyciężasz trudy, ohydę czy cierpienie życia.\nSpektakl rozpoczyna przejmująca, zachwycająca pantomima. Na dobrą sprawę jest to 10 minut kompletnie bez tekstu. I to niesamowite, że teatr, nie posiłkując się słowem, może na tyle przykuwać uwagę widza.\nJa wiedziałem, że muszę zrobić wprowadzenie, uwerturę bez dźwięku. Ale dzięki niej zaczynają być zrozumiałe wszystkie postaci. Przez taką uwerturę definiuję świat, w którym się to wszystko dzieje, i definiuję tych ludzi. Każdy wchodzi inaczej, każdy robi coś innego. Widz ma czas, żeby ich zauważyć, zrozumieć, kto to w ogóle jest. Czy to jest gosposia, czy kobieta z martwym dzieckiem w wózku. Jeżeli się zdefiniuje te postaci, to wtedy tekst jest łatwiej komunikowalny, bo jest zdeterminowany subiektywnie tą postacią, którą widz już jakoś poznał, jakoś pojął. Tak jak w kinie: najważniejsze jest pierwsze 10 minut, kiedy się definiuje postaci. Ale bądź co bądź, ta uwertura to jednak sama istota tekstu Heinera; wszelkie działania sceniczne są właśnie z niego wyczytane\n„Gnijący Brzeg” to spektakl świetnie zrobiony muzycznie.\nBo muzykę robił Jurek Satanowski. W latach siedemdziesiątych, jakoś na początku, miałem robić w Kaliszu „Bliźniaków w Wenecji”. Zacząłem pisać tekst na nowo, wierszowany. I podczas któregoś z bankietu spotkałem Jurka, który śpiewał piosenki Stachury. Powiedziałem mu, że mi to pasuje i że chciałbym, by zrobił muzykę do mojego spektaklu. Satanowski się zmartwił, że przecież nie umie komponować, ale jak widać się nauczył. I tak zaczęliśmy razem współpracować. Teraz jest dojrzałym kompozytorem a wtedy wszyscy nie bardzo wiedzieliśmy co robimy i po co uprawiamy sztukę teatru.\nW tekstach teoretycznych Müller niejednokrotnie stwierdza, że jego sztuki mają strukturę arii i właśnie pod tym kątem należy je czytać i wystawiać.\nMyśmy się rzeczywiście znali bardzo dobrze, ale na jego teoriach się nie opierałem. Nie jestem teoretykiem. Wiem tylko, że żeby powiedzieć tekst, to trzeba mieć bardzo wyraźny powód. I żeby zaśpiewać tekst, też trzeba mieć powód. W operze śpiewa się arię nie dlatego, że jest napisana, ale dlatego, że nie można głębokiego powodu wypowiedzi wyrazić inaczej niż śpiewając. Musimy podejść do tekstu właśnie w ten sposób, wyjść poza rzeczywistość normalną, bo w niej się tego tekstu nie zrozumie. Wchodzimy w rzeczywistość idei, rzeczywistość archetypów, snów, fantazji. Ale na pewno nie jest to na poziomie zwyczajnym. Wtedy akt śpiewania, czy wypowiedzenia wielkiego monologu ma zupełnie inny charakter formalny. On wymaga po prostu innej intonacji. Aktorzy muszą być w natchnieniu, to jest objawienie za każdym razem albo jakaś potworna obsesja lęków, albo inny stan przekraczający normalność w którym zwyczajne słowo nie wystarcza, potrzebny jest poemat albo pieśń, albo taniec. Chodzi o to, żeby pomóc widzowi odbić się od tej rzeczywistości i pomóc mu wskoczyć w taką, w której bywamy „niekiedy”. Ona jest po prostu ciekawsza, pełniejsza w tajemnice i zwiększa nasz szacunek do mocy jakie w nas drzemią i mogą wynieść ponad przeciętność.\nCzęsto jeździ Pan do Niemiec. Jak tam wygląda obecnie sytuacja z Müllerem?\nNie grywa się go często, chociaż rzeczywiście teatr niemiecki bardziej pilnuje swojej jakości, niż nasz. Tam ludzie są kształceni. Krytycy dużo więcej piszą o teatrze i często dużo bardziej profesjonalnie. Teatry są pełne, tak jak w Rosji.\nA gdyby mógł Pan powiedzieć coś po prostu o Heinerze Müllerze, jakim był człowiekiem?\nBył bardzo dowcipny, bardzo otwarty, przyjazny. Taki wprost. Ale niekiedy trudno zrozumiały. Wiedział bardzo dużo, niekiedy szokował nas wszystkich swoją wiedzą. Jak przyjeżdżał z Berlina Wschodniego do Zachodniego, to często mieszkał w Rotbuchverlag, czyli w siedzibie wydawnictwa, które wydawało jego sztuki. I tam mieszkał za regałem, miał swoje łóżko. Zawsze mógł tam przenocować, umyć się, a potem pójść na miasto. Nie był zupełnie wymagający. No po prostu „człowiek ze wschodu” (śmiech). A przy tym jednak już był gwiazdą niemieckiej literatury.\nZ rozmów z Heinerem Müllerem, które w różnych miejscach bywały publikowane, odnosiłam wrażenie, że był on osobą szalenie ekscentryczną, ale właśnie w taki sposób, jaki się bardzo łatwo wybacza.\nOczywiście, był ekscentrykiem. Nie było dla niego żadnych granic, funkcjonował poza tabu.\nCzęsto mówił również, że jest najlepszym żyjącym dramaturgiem niemieckim.\nTak, on się tym bawił. Bawił się reakcjami ludzi. Mnie wydaje się, że on był często bardzo nieśmiały, skromny. Nie było w nim pychy. Sam posiadał niezwykłą umiejętność tworzenia tekstów, które wybuchały obrazami. Bardzo działał na moją wyobraźnię. Bez obrazu ja go nie rozumiem. Dopiero muszę dokonstruować obraz, żeby go zrozumieć. Tekst jest bezsilny, gdy go się nie widzi. Dopiero trzeba go przełożyć na scenę. Ale i tego właśnie Müller wymagał. Żeby ten tekst grał.\nA co mówił o Polsce podczas swoich wizyt?\nW ogóle nic nie rozumiał. Mówił, że to jest kraj zupełnie inny niż wszystkie Demoludy. Bardzo dobrze się tutaj czuł.\nW odautorskiej nocie do „Gnijącego Brzegu” Müller napisał, że „Krajobraz z Argonautami antycypuje katastrofy, nad którymi pracuje ludzkość”.\nTak. Przecież on napisał o wojnie w Jugosławii na dziesięć lat przed nią. Wygląda na to, że to był proroczy tekst. Pracowałem przed 15-tu laty z Chorwatami, robiłem z nimi Makbeta. Byli to ludzie w większości po doświadczeniach wojennych, to znaczy – zabijali. Makbet dla nich był absolutnie zrozumiałą sztuką, bez żadnych tajemnic. To było przerażające. Tam wychodziły takie sceny, że musiałem przerywać próby ze strachu. Nie, że ktoś kogoś zabije na scenie, ze strachu, przed ciemną energią, którą aktor Makbeta niósł w sobie. Tam się zdarzyło coś pierwotnego, aktorzy dotknęli jakiegoś mitycznego zła, lęku. No ale „Gnijący Brzeg”? To przecież bardziej dzisiejszy dzień niż przed dwudziesty pięciu laty, kiedy go robiliśmy, wtedy mieliśmy nadzieję na odwrócenie biegu rzeki zniszczeń a dzisiaj? Aż trudno wypowiedzieć, jak cuchnie świat.


To już rok razem! Jak można obchodzić rocznicę ślubu? / Relacje w rodzinie / Rodzina Zdrowia - Twój portal o zdrowiu\nData publikacji: 2 czerwca 2016, 12:55\nSą takie dni i takie wydarzenia, które pamięta się do końca życia. Pierwszy pocałunek, pierwsza randka, narodziny dziecka i wiele innych zdarzeń będą z nami już na zawsze. Do takich wspomnień z pewnością należy dzień ślubu. Tak ważne wydarzenie, często okupione długimi przygotowaniami i niemałymi nerwami, warte jest tego, by celebrować każdą jego rocznicę. Nieważne jakim stażem małżeńskim możecie się pochwalić – ten dzień na zawsze będzie dla Was wyjątkowy. Zbliża się właśnie rocznica Waszego ślubu? Podpowiadamy jak ją spędzić, by również stała się godna zapamiętania.\nUczcij rocznicę w domu – pomysły dla domatorów\nJeśli oboje jesteście domatorami, a zatem najlepiej czujecie się we własnych czterech ścianach, właśnie tam zorganizujcie Waszą rocznicę. Zadbajcie o nastrój – świece i przyciszona muzyka podkreślą ważność chwili. Aby nie był to zwykły wieczór, ubierzcie się odświętnie. Dobrym pomysłem jest także zamówienie jedzenia do domu – unikniecie w ten sposób długich przygotowań. Co powiecie na wieczór wspomnień? Włączcie nagranie z Waszego ślubu i wesela, obejrzyjcie zdjęcia z uroczystości i podróży poślubnej. Aby dodać odrobinę pikanterii, uczcijcie rocznicę toastem, a potem weźcie długą i relaksującą kąpiel. Zadbajcie o wystrój sypialni, a potem po prostu cieszcie się sobą.\nPomysły na celebrację rocznicy na wyjeździe\nJeśli tylko uda Wam się wygospodarować parę dni wolnego, znakomitym pomysłem uczczenia rocznicy będzie wyjazd do SPA – chociażby tylko na weekend. Parę dni relaksu pozwoli Wam na oderwanie się od codzienności. W zależności od Waszych upodobań, możecie przy okazji połączyć taki wypad z wycieczką w góry lub nad morze. Warto zastanowić się nad opcją całkowitego odcięcia się od świata i skupienia się tylko na sobie. Oczywiście rodzaj wycieczki zależny będzie od zasobności Waszego portfela, pamiętajcie jednak, że głównym jej celem jest spędzenie paru chwil tylko ze sobą. Jeśli zostajecie na miejscu, wybierzcie się na kolację do restauracji lub odtwórzcie Waszą pierwszą randkę – przy okazji możecie sprawdzić, kto z Was ma lepszą pamięć. Jeśli natomiast jesteście fanami ekstremalnych przeżyć, macie do dyspozycji wiele naprawdę egzotycznych sposobów na spędzenie tego dnia. Co powiecie na lot balonem? A może polecicie na wymarzoną kolację do Paryża? Ograniczyć Was może tylko wyobraźnia.


Siła miłości - obrazki Jeja.pl\njeja.pl/obrazki/ komiksy/ siła miłości\nFinlandia nie istnieje?\nSpotkanie ze stwórcą\nMój ulubiony kawałek Linkin...\nSkrzydłowy, jakiego potrzebuję\n4.78 (102) 102\n13 czerwca 2017, 00:33\nPrzecież króliki (czy tam zające) potrafią kopać w ziemi.\n13 czerwca 2017, 00:51\n@seweryn111: cichaj ma być śmiesznie\n15 czerwca 2017, 17:27\n@BOSS111: To niech chociaż będzie realistycznie.\n16 czerwca 2017, 00:58\n@seweryn111: Ciężko stwierdzić czy to króliki czy zające tak szczerze bo są dziwnie narysowane. Ale tak czy siak co by im dało to, że umieją kopać? Przecież do góry się nie wykopią\n16 czerwca 2017, 15:40\n@Brokula: czemu do góry nie mogłyby kopać?\n16 czerwca 2017, 15:57\n@seweryn111: Chyba rozumiem o co ci chodzi. W sensie, że taki tunel po skosie do góry tak? No więc wydaje mi się, że raczej nie bo zbyt zbita ziemia a one są za słabie. A poza tym zaczęła by się sypać i mogłyby tak kopać w nieskończoność bo by im ciągle zasypywało tą dziurę\n17 czerwca 2017, 20:44\n@Brokula: nie zajmuje się jakoś życiem królików ale z tego co wiem, co mi się wydaje że wiem, no to mimo wszystko robią nory w ziemi.\nA wgl to z jednej strony mówisz że jest zbita i nie dadzą rady a z drugiej że jest za sypka i by się zasypywało cały czas xd jedno wyklucza drugie.\n17 czerwca 2017, 23:43\n@seweryn111: Bo jest zbita ale jakby udało im się jednak zacząć kopać to posypałaby się. A co do kopania to owszem kopią ale stoją na ziemi i kopią pod sobą w dół, czyli trochę to działa w inną stronę\n15 czerwca 2017, 17:11\nAle przecież skakać króliki potrafią co nie\n15 czerwca 2017, 17:16\n@noszkurnawszystkozajete: Kategoria: zoologia.\nJak wysoko potrafi skoczyć królik?\n15 czerwca 2017, 17:36\n@KrewetkaModliszkowa: 5 METRÓW!\n15 czerwca 2017, 20:31\n@loloja: A poprawna odpowiedź?\nPanie Tadku, zawsze pan mówił.\n15 czerwca 2017, 23:15\nto była kotwica\n16 czerwca 2017, 00:13\n@loloja: Ale... to to samo!\n16 czerwca 2017, 00:16\na także cynk oraz ołów\nEdytowano - 15 czerwca 2017, 19:57\nbiologicznie niemożliwe, gdyż nie ma wystarczająco dużo masy by stworzyć tyle dzieci.\nzgodnie z prawem zachowania masy masa ciała i układu ciał nie zmienia się podczas przemian i oddziaływań fizycznych, a masa układu jest sumą mas ciał wchodzących w jego skład. To znaczy, że króliki nie mogłyby tyle dzieci urodzić bez odpowiedniej ilości jedzenia.\n15 czerwca 2017, 20:46\n@NitroNinja: Wpi***alały powietrze.\n15 czerwca 2017, 17:59\nto jest dosłownie "po trupach do celu" (według praw natury w tym komiksie te małe zajączki zginą ;-;) ( oprócz tych na górze)\n13 czerwca 2017, 03:21\nLudziom by to zajęło wieki\n15 czerwca 2017, 17:12\n@lorax12: Jeżeli byłoby to dwóch dorosłych, to nie musieliby nic robić. Wystarczyłoby się podciągnąć albo podsadzić drugiego. :D\nJaki ten obrazek jest stary :p\n13 czerwca 2017, 09:50\n13 czerwca 2017, 08:11\n13 czerwca 2017, 02:10\nByło, pierwsze strony jeja\n12 czerwca 2017, 23:27\n13 czerwca 2017, 00:28\nSiła miłości\nPodgląd: Siła miłości\n\nkrólik, dziura, pułapka, dzieci, miłość\nWie pan, co jest poniżające?\nOk, tutaj lepiej nie wchodzić...\nKiedy znajomi atakują mnie zdjęciami swojego dziecka na fejsie


Rozwód Szczecin sprawdź 2021 − teambgz.pl\nPorada profesjonalisty w zakresie prawa, z pewnością jest niezbędna, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, karnym lub też cywilnym. Tutaj z pomocą przychodzi kancelaria adwokacka. To właśnie w kancelarii dostaniemy wszelkie kluczowe informacje dotyczące naszego statusu prawnego. Poprzez doświadczonego adwokata oraz fachową poradę, możemy zdobyć wiedzę związaną z zagadnieniem, które nas dotyczy. Nie ma znaczenia czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci otrzymają odpowiednią poradę prawną, jednocześnie dzięki długoletniej praktyce adwokat powinien znaleźć rozwiązanie. Poradę znajdą zarówno osoby indywidualne, ale również podmioty gospodarcze poszukujące rzetelnego doradztwa prawnego związanego z tworzeniem umów oraz obrotu gospodarczego . Kancelaria podejmuje się świadczeń prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie się sprawami administracyjnymi.\nDzięki szczegółowej znajomości polskiego prawa, adwokat jest w stanie doradzić również i Polakom mieszkającym poza granicami Polski. Kancelaria prawna stara się prawidłowo dysponować posiadanym zapleczem personalnym, w taki sposób, żeby wszystkie niezbędne czynności prawne były przeprowadzane szybko i fachowo. Prawo jest zawiłą i skomplikowaną dziedziną, dlatego nieprzerwane podnoszenie posiadanych kwalifikacji oraz przyswajanie wprowadzanych zmian jest gwarancją tego, że kancelaria prawna będzie w stanie zaoferować swoim Klientom należytą pomoc.


Dr Piotr Kociszewski - Grupa Uczelni Vistula\nDoktor nauk o Ziemi, absolwent Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych UW, obecnie pracownik – w charakterze adiunkta. Główne obszary zainteresowań: turystyka seniorów, funkcjonowanie rynku turystycznego – w tym biur podróży, turystyka kulturowa.\nP. o. Prodziekana Wydziału Turystyki i Rekreacji SGTiR, koordynator merytoryczny projektu Intertour. Wykładowca – m.in. w stowarzyszeniach i Uniwersytetach Trzeciego Wieku dedykowanych seniorom, szkoleniowiec w zakresie tematyki związanej z turystyką i obsługą turystów seniorów. Autor publikacji i opracowań naukowych, sekretarz redakcji czasopisma naukowego „Turystyka Kulturowa”.\nPrzedsiębiorca – właściciel Biura Podróży PITUR – organizatora turystyki, czynny pilot wycieczek i przewodnik miejski po Warszawie. Trener krajowy przewodnictwa (national trainer) WFTGA (World Federation of Tourist Guide Associations), certyfikowany egzaminator pilotażu Polskiej Izby Turystyki.


Giełda spada, szukamy winnych - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesGiełda spada, szukamy winnych\nGiełda spada, szukamy winnych\nautor: Małgorzata Kwiatkowska08.09.2008, 12:15; Aktualizacja: 08.09.2008, 14:41\nTFI stały się wygodnym chłopcem do bicia. Spadki indeksów na ostatniej sesji zapewne po raz kolejny przesłonią fakt, że nie tylko one tworzą rynek funduszy inwestycyjnych.\nOd początku roku TFI unikają wprowadzania do oferty funduszy akcji, choć od miesięcy zarządzający przekonują, że aktualne kursy spółek na GPW sprzyjają zakupom. Teraz TFI zachęcają klientów bezpiecznymi funduszami z ochroną kapitału lub funduszami otwartymi, w których zarządzający mają starać się o utrzymanie jak najwyższej wartości jednostki uczestnictwa z nastawieniem na ochronę wpłaconych pieniędzy. I chociaż akcje w przypadku większości spółek można teraz kupić o kilkadziesiąt procent taniej niż rok temu, towarzystwa nie mają na razie zamiaru tego wykorzystać.\nNie ma w tym nic dziwnego. Reakcje internautów na opinie zarządzających i analityków trudno nazwać wyważonymi. Określenie pseudoanalityk należy do delikatniejszych, ale czy winnymi tej sytuacji powinni się czuć tylko przedstawiciele TFI?\nŁańcuszek winnych jest długi. Nie tylko towarzystwa rozkręcały przez ostatnie lata rynek funduszy inwestycyjnych. Oczywiście zarabiały na hossie, ale niemały udział w przychodach ze sprzedaży jednostek i zarządzania mają pośrednicy. A że wyceny akcji i jednostek rosły, ochotę na szybkie zyski mieli wszyscy. Także klienci, którzy przyglądali się kilkudziesięcioprocentowym stopom zwrotu i włączyli się w pogoń za szybkim zyskiem, i pośrednicy, którzy zarabiali na pośrednictwie w sprzedaży funduszy i naciskali na tworzenie przez TFI nowych produktów. Powstaje jednak pytanie o styl, w jakim wszyscy zarabiali pieniądze i jak je traktowali.\nJak ocenić pośrednika i TFI zarabiających na starszej kobiecie, której ubezpieczyciel po śmierci męża zasugerował wpłatę pieniędzy z odszkodowania do funduszu akcji zarządzanego przez towarzystwo z tej samej grupy finansowej. Teraz jej kapitał jest o ponad 20 proc. mniejszy. Jak ocenić człowieka, który mimo znajomości praw rządzących giełdą i kilkuletniego doświadczenia w jednej z gazet finansowych, w czerwcu 2007 r., na samym szczycie hossy wpłacił do funduszy akcji kilkanaście tysięcy złotych, żeby trochę dorobić? Kto wykorzystał sytuację, a komu zabrakło zdrowego rozsądku?\nGminy zadecydują o przejęciu mieszkań\nmecenas(2008-09-08 14:04) Zgłoś naruszenie 00\ndaleko szukać nie trzeba bo wiadomo, że winny jest Tusk i jego banda niekompetentnych sprzedawczyków.\nZ(2008-09-08 18:55) Zgłoś naruszenie 00\nDziewczynko, dowiedz się może w TFI dlaczego mają najwyższą na świecie opłatę za zarządzanie. W czym tkwi sekret ich horrendalnych wynagrodzeń?\nkrzysztof(2008-09-08 17:12) Zgłoś naruszenie 00\nCzas skończyć z tym marazmem.\ntaki jeden co za wiele na funduszach nie stracił bo wypłacił.(2008-09-08 16:08) Zgłoś naruszenie 00\nŻarty żartami koledzy, ale giełda zaczęła leciec w dół od wygranych wyborów parlamentarnych przez PO. Tego nikt zaprzeczyć w stanie nie jest, choćby nie wiem jak bardzo wpatrzony był w Donalda.\nelaryszard(2008-09-08 14:53) Zgłoś naruszenie 00\nmecenas, sędzia, radca prawny - tytuły godne szacunku a głupoty piszą aż miło\nMuniek(2008-09-08 14:55) Zgłoś naruszenie 00\nTo wina Tuska, Kaczyńskiego i Bin Ladena.\nSedzia(2008-09-08 14:06) Zgłoś naruszenie 00\nwiadomo ze to winny jest nierzad tego herr Tuska\nRadca prawny(2008-09-08 14:06) Zgłoś naruszenie 00\njedyna prawdziwa wina jest tutaj tego farbowanego premiera Tuska\nhe(2008-09-08 13:36) Zgłoś naruszenie 00\nbzyczek - w jakis szczegolny sposob ??\nBzyczek(2008-09-08 13:17) Zgłoś naruszenie 00\nBzyknął bym tą redaktorkę...


Scheherazade | Maskarada ZnadPlanszy.pl Maskarada – Scheherazade\n15 września 2013 /1 Comment/w Recenzja /Autor Agnieszka Weidemann\nMaskarada to towarzyska gra karciana, która przy stole potrafi zgromadzić 2-13 osób. Przy takiej rozpiętości niestety włącza mi się system ostrzegawczy, że jednak coś tu zostało dodane na siłę. Rozegrałam kilka partii w 2, 3, 6 i jedną w 12 osób. Odczucia pozostały mieszane.\nWykonanie. Oprawa graficzna przyciąga wzrok bogactwem szczegółów, buduje klimat gry, jest naprawdę atrakcyjna. Tak są ozdobione: plansza sądu, monety i karty. Te ostatnie koniecznie trzeba zakoszulkować, bo ciągłe są w ruchu. W wydaniu mankamentem są jedynie nazwy kart w języku angielskim. Mają one ogromne znacznie w grze i wprowadzają dyskomfort wśród nowych nieanglojęzycznych graczy. Oczywiście, gdy gracze dobrze opanują występujące w grze postaci, problem znika. Dostępnych jest również 5 kart pomocy w języku polskim, co jest wystarczające nawet przy dużej liczbie graczy.\nPostaci. Jak na taką grę, jest ich bardzo dużo i na szczęście z różnorodnymi umiejętnościami. Faidutti zaprojektował ich początkowo około 6, kolejne pojawiły się z czasem. Każda postać wnosi do gry unikalne cechy, które pozwalają zdobywać monety (prócz Szpiega). Początkowo wydawało mi się, że niektóre cechy są lepsze, inne gorsze. Z czasem przekonałam się, że każdą po prostu trzeba umiejętnie wykorzystać i te różnice się zacierają. Nawet cechy: Szpiega, który nie dostaje monet i Króla, który zdobywa ich aż 3. Zgodnie z regułami konkretne postaci są przypisane do rozgrywek w danym składzie osobowym. Warto popróbować własnych kombinacji.\nInterakcja. Opiera się na możliwych do wykonania przez graczy akcji: podejrzenie swojej karty, potencjalna zamiana kart swojej i wybranego przeciwnika, ogłoszenie tożsamości „swojej” karty. Konsekwencją ostatniej akcji jest wprowadzenie w życie cechy postaci, o ile ktoś tego nie zakwestionuje. W grze część postaci zdobywa pieniądze odbierając je graczowi/graczom, pozostałe dostają z sądu lub z puli. Ta pierwsza grupa wzbudza najwięcej emocji. Nie ważne czy gra się w 2 osoby czy powyżej 10. Gra jest żywa, pełna dialogów, uśmiechów, sytuacji humorystycznych. Podczas tury danego gracza, reszta graczy jest również zaangażowana w akcję przez niego podjętą – czy weźmie moją kartę do podmiany, a może będę zmuszony zakwestionować jego tożsamość (bo mam postać, którą on udaje, albo wolę go sprawdzić by nie wzbogacił się. kosztem 1 mojej monety)? Niestety, w grupie 12 graczy ta interakcja jest mocno naznaczona panującym chaosem. Nie wiedząc jaką się posiada kartę, albo wiedząc jaką kartę ma dany gracz, reszta może unikać starć, by nie tracić monet. Każda gra w ciągu pierwszych 4 tur rozpoczyna się wymianą kart. W dużej grupie jest ważne by zamienić (lub blefować) silne karty pozostałych graczy. Gdy przyjdzie na nich kolej to wykorzystają posiadaną od początku kartę i rozgrywka straci na swojej atrakcyjności.\nGracze. Bez nich nie byłoby interakcji, ale doświadczenie w tej grze jest również bardzo ważne. Dobra znajomość postaci, to lepsze wybory, bardziej przemyślane zyski i straty. Przykładowo, doświadczeni gracze potrafią wykorzystać akcję kwestionowania tożsamości po to, by podejrzeć kartę jaką mają, nie tracąc przy tym akcji temu poświęconej. Doświadczenie również pozwala na lepsze wymieszanie kart i blefowanie.\nPotrzebne umiejętności. Owszem, w grze jest sporo blefu: przy zamienianiu kart pod stołem lub przy ogłaszaniu tożsamości i jej ewentualnemu negowaniu. Jednak największe znaczenie odgrywa tu pamięć. W moim odczuciu jest to gra memory – nie zapamiętasz to: tracisz akcję, jedną a czasem nawet kilka monet, wykonujesz akcje na ślepo albo takie, by się nie wychylić i nie stracić majątku (zaczyna się z 6 monetami). W grze w 12 osób trudno jest zapamiętać tyle lokalizacji postaci, a potem rejestrować potencjalne zamiany, panuje chaos. Wariant na 2 osoby znowu jest dziwny, bo to gra na „2 ręce i nos” tj. gracz kontroluje 2 karty (lewa, prawa ręka) i 1 kartę chronioną umieszczoną między nimi. Wystarczy moment rozproszenia i już gracz nie wie gdzie ma jaką kartę.\nZasady gry. Są bardzo łatwe do wytłumaczenia, nawet nie trzeba ich wyjaśniać spóźnionym graczom – szybko wciągają się. Podoba mi się dobrze napisana instrukcja i przykłady działania cech każdej postaci. Nie podobają mi się naciągane zasady dla 2, 3 graczy. Gra rozwinęła skrzydła przy 6 osobach.\nJestem przekonana, że przy pierwszej rozgrywce w dużym lub małym gronie może się nie spodobać. Jeśli zaczynać grę to właśnie w 6, może ciut więcej osób i oczywiście pograć w tym samym składzie kilka razy. Maskarada jest grą, z którą warto się zapoznać.\nTagi: Bruno Faidutti, Mascarade, Maskarada, Rebel.pl, Repos\nhttps://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2013/09/maskarada-1.jpg 500 289 Agnieszka Weidemann https://scheherazade.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/19/2013/06/znadplanszy-scheherazade.png Agnieszka Weidemann2013-09-15 20:44:392021-01-16 19:16:19Maskarada\nGringo Historia Polski: 111


MMP24, Maja Sablewska w kampanii marki Perwoll\nKatarzyna Woźniak | 18 września 2019, 06:00\nHenkel wspiera ideę #RethinkFashion.\nMarka Perwoll z portfolio Henkla wystartowała z działaniami komunikacyjnymi w ramach idei #RethinkFashion. Obejmuje ona promocję slow fashion i odpowiedzialnej konsumpcji. Ambasadorką akcji jest Maja Sablewska, która współpracuje z marką od 6 lat. Oprócz tradycyjnej reklamy telewizyjnej prowadzone są działania digitalowe.\nHenkel zdecydował się na taki ruch komunikacyjny w związku z opublikowanymi badaniami, które mówią, że co roku na świecie sprzedaje się 80 mld sztuk nowych ubrań. Najczęściej wiszą one w szafach nabywców zdecydowanie za krótko. Brytyjskie badania pokazują, że w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej ubrania wyrzucane są średnio po 35 dniach od chwili ich zakupu. Odpowiedzią na ten problem może być idea slow fashion, która stopniowo zyskuje na popularności.\nNa potrzeby kampanii powstał cykl vlogów w serwisie YouTube, w których Maja Sablewska, ambasadorka marki, zdradza swoją filozofię mody oraz prezentuje stylizacje oparte o dobrze dobrane elementy garderoby. Media na potrzeby kampanii kupuje Wavemaker. Za kreację odpowiada TBWA, zaś za działania promocyjne (współpraca/vlogi z Mają Sablewską) agencja 4matic.\nCzytaj więcej na temat: TBWA, Henkel, Perwoll, MEC, Papaya, kampania, FMCG, Bartosz Dombrowski, Jacek Poremba, Maja Sablewska, środki do prania, slow fashion\nWafle Familijne świętują ćwierćwiecze muralem\nŁowicz startuje z loterią konsumencką [wideo]