Oracle na AWS - baza dużych możliwości | LCloud\nOracle na AWS - baza dużych możliwości\n9.8.2019 | LCloud\nOracle to amerykańska firma, która zajmuje się tworzeniem i dostarczaniem oprogramowania do szeroko pojętej obsługi przedsiębiorstw, a przede wszystkim baz danych. Amazon Web Services obsługuje i wspiera bazy danych Oracle oraz oferuje przedsiębiorstwom szereg rozwiązań do migracji i wdrażania aplikacji korporacyjnych w chmurze.\nProcedura uruchomienia jest bardzo podobna do instalacji, jak w przypadku klasycznego Data Center, jednak dla administratora bazy danych lub programisty nie ma różnic między tymi dwoma środowiskami. Istnieją wprawdzie pewne decyzje, które muszą zostać podjęte przed uruchomieniem bazy danych Oracle w AWS. Są one związane m.in. z: bezpieczeństwem, pamięcią masową, konfiguracjami obliczeniowymi, zarządzaniem i monitorowaniem. Pozwolą na jak najlepsze wykorzystanie bazy danych Oracle i wdrożenie jej na AWS.\nAWS daje 3 możliwości uruchomienia bazy danych Oracle:\nużywając usługi Amazon RDS,\nza pomocą instancji Amazon EC2,\nlub VMware Cloud na AWS.\nBaza danych Oracle jako Amazon RDS\nUżycie serwisu Amazon RDS wydaje się być idealnym w odniesieniu do bazy Oracle. RDS zadba o stworzenie infrastruktury, zapewniając wygodne narzędzia do zarządzania konfiguracją bazy danych, bezpieczeństwem, kopiami zapasowymi i skalowalnością. Wiele czynności jest zautomatyzowanych, co odciąża użytkownika w codziennej pracy. Takie incydenty jak wymiana wadliwie działającej instancji bazy i przełączenia nodów master w klastrze HA, nie wymagają podjęcia akcji i są robione automatycznie bez dodatkowej ingerencji człowieka. Od niedawna dostępna jest autoskalowalna przestrzeń dyskowa, która dostosowuje się automatycznie do ilości danych w bazie danych, dzięki czemu nie zabraknie miejsca, a jednocześnie koszt utrzymania bazy zostaje zminimalizowany. Kolejna przydatna funkcjonalność Amazon RDS, to skalowanie instancji, na której działa baza danych; jeśli potrzebna jest większa moc, wystarczy zmiana konfiguracji i baza rozpoczyna działanie na wyższych parametrach.W pełni zarządzana usługa Amazon RDS wykona te prace automatycznie.\nBaza danych Oracle na instancjach Amazon EC2\nUruchamianie samodzielnie zarządzanej bazy danych Oracle bezpośrednio na Amazon Elastic Compute Cloud (Amazon EC2), zapewnia pełną kontrolę nad ustawieniami, środowiskiem, infrastrukturą i bazą danych. Uruchamianie bazy danych na instancji Amazon EC2 jest bardzo podobne do uruchamiania bazy danych na własnym serwerze. Użytkownik posiada pełną kontrolę nad bazą danych i dostępem na poziomie systemu operacyjnego, dzięki czemu może uruchomić agentów monitorujących i zarządzających oraz użyć wybranych narzędzi do replikacji, tworzenia kopii zapasowych i ich przywracania. Ponadto ma możliwość korzystania z każdego opcjonalnego modułu dostępnego dla bazy Oracle. Jednak opcja ta wymaga stworzenia, skonfigurowania, zarządzania i dostrojenia wszystkich komponentów, w tym instancji Amazon EC2. Ponadto, niezbędnym jest dostosowanie woluminów pamięci masowej, skalowalności, konfiguracji sieci i bezpieczeństwa, opartego na najlepszych praktykach architektury AWS.\nBaza Oracle VmWare Cloud na AWS\nVMware Cloud na AWS to zintegrowana oferta chmurowa opracowana wspólnie przez AWS i VMware. Podobnie jak przy Amazon EC2, mamy pełną kontrolę nad bazą danych Oracle i mamy dostęp do niej na poziomie systemu operacyjnego. Możemy uruchamiać zaawansowane architektury, takie jak Oracle Real Application Cluster (RAC), rozszerzone klastry Oracle RAC (w różnych wersjach Avaliability Zones) w VMware Cloud na AWS.\nLicencja Oracle Database na AWS opiera się na parametrze wielkości instancji, na której zainstalowana i uruchomiona jest baza danych. W związku z tym, że konfiguracja procesorów z których korzysta baza, ma wpływ na licencję AWS oferuje optymalizację funkcji procesora w instancjach Amazon RDS i Amazon EC2.\nAby zoptymalizować instancje, pod kątem danego obciążenia lub potrzeb biznesowych, można określić następujące opcje procesora:\nliczba rdzeni procesora: możliwość dostosowania liczby rdzeni procesora dla instancji,\nwątki na rdzeń – możliwość wyłączenia wielowątkowości, określając pojedynczy wątek na rdzeń procesora,\nVMware Cloud na AWS oferuje również niestandardową liczbę rdzeni procesora dla swoich węzłów. Możliwość wyboru 8, 16 lub 36 rdzeni procesora na hosta dla I3 lub wybór 8, 16 lub 48 rdzeni procesora dla typu hosta R5.\nAmazon RDS oferuje licencję godzinową, w której można używać funkcjonalności Bring Your Own License, lub korzystać z licencji bazy danych Oracle wliczonej w koszt działania instancji. Dostępne jest to dla Oracle Standard Edition One i Standard Edition Two. Dzięki temu można skalować instancję, na której działa baza danych, bez martwienia się o zgodność z licencjami Oracle.\nCzęsto powtarzającym się scenariuszem działania jest skalowanie instancji do największych dostępnych rozmiarów w usłudze RDS. Po to, by jak najszybciej obsłużyć skomplikowane zapytania, które na słabszej instancji, z mniejszą ilością procesorów zajęłoby nieporównywalnie więcej czasu. Po wykonaniu takich zapytań można zmniejszyć wielkość instancji, dzięki czemu koszty utrzymania bazy danych, infrastruktury i licencji zostają zminimalizowane.\nBędąc posiadaczem licencji Oracle Database, można użyć wcześniej wspomnianego modelu usługi BYOL. Spowoduje to niższy koszt godzinowy działania instancji Amazon RDS, a to dlatego, że koszt licencji Oracle nie zostanie wliczony w jej cenę.\nModel BYOL jest przeznaczony dla klientów, którzy wolą korzystać z istniejącej licencji bazy danych Oracle lub chcą zakupić nową licencję bezpośrednio od Oracle.\nChcąc użyć Oracle Database Enterprise Edition z Amazon RDS lub uruchomić samodzielnie zarządzana bazę danych Oracle na instancji Amazon EC2 lub VMWare Cloud na AWS, model BYOL jest jedynym możliwym wyjściem.\nAmazon RDS vs. Amazon EC2 vs. VMWare Cloud na AWS\nZarówno Amazon RDS, jak i Amazon EC2 oferują różne korzyści w zakresie uruchamiania baz dancyh Oracle. Usługa Amazon RDS jest prostsza w konfiguracji, zarządzaniu i utrzymaniu, niż w przypadku instalacji bazy danych na instancji EC2. Pozwala skupić się na innych zadaniach niż codzienna administracja bazą danych. Alternatywnie, uruchomienie bazy danych na instancji Amazon EC2 zapewnia większą kontrolę i elastyczność. W zależności od aplikacji i naszych wymagań, można wybrać sposób, który najbardziej spełnia oczekiwania.\nMigrując wiele baz danych Oracle do AWS, można zauważyć, że niektóre z nich doskonale nadają się do uruchomienia w usłudze Amazon RDS, podczas gdy inne sprawdzą się lepiej bezpośrednio na instancji Amazon EC2. Wielu klientów AWS korzysta z kilku baz danych; w Amazon RDS, Amazon EC2 i VMware Cloud na AWS dla baz Oracle’a.\nAmazon RDS sprawdzi się najlepiej gdy:\nChcemy skupić się na swojej działalności i aplikacjach, a oczekujemy, że AWS zadba o wszystkie czynności związane z dostarczeniem i zarządzaniem bazą danych, jak i kopiami bezpieczeństwa, aktualizacją silnika bazy danych i systemu operacyjengo, na którym baza działa.\nPotrzebujemy wysoce dostępnego rozwiązania bazodanowego i chcemy skorzystać z rozwiązania, gdzie za pomocą naciśnięcia przycisku, dostajemy synchroniczną replikę Multi-AZ, oferowana przez Amazon RDS, bez konieczności ręcznego konfigurowania i utrzymywania rezerwowej bazy danych.\nChcemy mieć synchroniczną replikację do instancji rezerwowej, dla wysokiego poziomu dostępności dla Oracle Database Standard Edition One lub Standard Edition Two.\nChcemy zapłacić za licencję Oracle, jako część kosztu instancji na godzinę, zamiast dokonywać dużych początkowych inwestycji.\nNasz rozmiar bazy danych i potrzeby IOPS są mniejsze niż limity RDS Oracle.\nNie chcemy zarządzać kopiami zapasowymi i co najważniejsze, punktami podczas odzyskiwania bazy danych.\nChcemy skupić się na zadaniach wysokiego poziomu, takich jak: dostrajanie wydajności, optymalizacja schematu; nie chcąc poświęcać czasu na codzienne administrowanie bazą danych.\nChcemy skalować typ instancji w górę lub w dó,ł na podstawie obciążenia bazy danych, bez obawy o licencjonowanie i złożoność procesu skalowania.\nAmazon EC2 sprawdzi się najlepiej gdy:\nPotrzebujemy pełnej kontroli nad bazą danych, w tym dostępu użytkowników SYS / SYSTEM lub potrzebujemy dostępu na poziomie systemu operacyjnego.\nRozmiar bazy danych przekracza 80% obecnego maksymalnego rozmiaru bazy danych w Amazon RDS.\nMusimy korzystać z funkcji lub opcji Oracle, które nie są obecnie obsługiwane przez Amazon RDS.\nNasze potrzeby IOPS w bazie danych są wyższe niż obecny limit IOPS.\nPotrzebujemy konkretnej wersji bazy danych Oracle, która nie jest obsługiwana przez Amazon RDS.\nVMware Cloud na AWS sprawdzi się najlepiej gdy:\nNasze bazy danych Oracle są już uruchomione w lokalnym centrum danych, w zwirtualizowanych środowiskach vSphere.\nPotrzebujemy Oracle Real Application Clusters (RAC) w chmurze.\nMamy dużą liczbę baz danych i potrzebujemy szybszej migracji (kilka godzin) do chmury, bez żadnych godzin pracy zespołu ds. migracji.\nMusimy zachować adresy IP baz danych i aplikacji podczas migracji do chmury, aby uniknąć ponownej pracy po jej zakończeniu.\nPotrzebujemy wydajności pamięci NVMe w hostach bare metal Amazon EC2 wraz z trwałością danych.\nSłowem podsumowania, Oracle na AWS daje wiele możliwość, a wybór odpowiedniej usługi i konfiguracji, zależy od specyficznych potrzeb użytkownika. Dzięki gotowym rozwiązaniom, w szybki i wygodny sposób można zmigrować dane do chmury, jednocześnie zapewniając wysoki poziom bezpieczeństwa bazy danych, bez obawy o złożoność procesu skalowania środowiska, jego obciążeń czy licencje.


Kieliszki do szampana Bormioli Rocco Riserva Champagne 205 ml 6 sztuk - ZasmakujRadosci.pl\nKieliszki do szampana znakomicie układają się w dłoni\nMają nieskazitelne kształty i krawędzie\nSą trwałe, odporne na matowienie i uszkodzenia\nKieliszki Riserva Champagne 205 ml/6 szt. - szlachetne trunki w eleganckiej oprawie\nKieliszki Riserva Champagne, jak sama (włoska) nazwa wskazuje, zostały zaprojektowane z myślą o szampanie. Ich smukły kształt znakomicie układa się w dłoni. Nieskazitelne krawędzie powstały dzięki laserowemu cięciu szkła. To wszystko sprawia, że każdy szampan zyska elegancką i godną oprawę.\nRenomowana, włoska marka Bormioli Rocco korzysta tylko z najlepszych surowców. Dlatego masz pewność, że kieliszki będą trwałe, odporne na uszkodzenia i matowienie. Powstały przecież z wzmacnianego, bezołowiowego szkła Star Glass. To oznacza także, że możesz je spokojnie myć w zmywarce.\nKieliszki te mają pojemność 205 ml i wysokość nieco ponad 22 cm. Staną się stałymi bywalcami przyjęć w Twoim domu.


Strój oficera Przebranie wojskowe dla dorosłych Kostium Mundurowy MaskowyBal.pl\nPrawdziwy oficer wie co to ład i porządek. Wyląduj w wojsku i szkol żółtodziobów na swoje podobieństwo. Może i oni pewnego dnia dowiedzą się co to znaczy być wielkimi oficerami i podziękują Ci za dawanym im przykład.\nProdukt: Kostium Oficer\nPrawdziwy oficer wie co to ład i porządek. Wyląduj w wojsku i szkol żółtodziobów na swoje podobieństwo. Może i oni pewnego dnia dowiedzą się co to znaczy być wielkimi oficerami i podziękują Ci za dawanym im przykład. Oczywiście dobrze wiesz co to dyscyplina i co zrobić by kadeci ją respektowali. W końcu jesteś wzorem i wszyscy żołnierze biorą z Ciebie przykład. Na szczęście na każdej imprezie dyscyplina jest nieco rozluźniona więc i Ty możesz się trochę zabawić w swoim kostiumie oficera - ruszaj na bal w klimacie żołnierskim prosto po musztrze ale pamiętaj by nie spóźnić się na poranny apel dla oficerów!\nNapisz opinię o produkcie:Kostium Oficer


Zabiegi w ramach wolumetrii twarzy | Usługi kosmetyczne Biłgoraj\nStrona głównaStrona główna | Oferta | Wolumetria twarzy\nCzym jest wolumetria twarzy? Specjaliści określają ten rodzaj kosmetyki jako modelowanie bez użycia chirurgicznego skalpela. I ja zgadzam się z takim właśnie porównaniem, które zresztą potwierdzają zdjęcia Klientów, wykonane przed i po zabiegu. Podanie tak niewielkich ilości kwasu hialuronowego może diametralnie poprawić niedoskonałości bez konieczności poddawania się często bolesnym i skomplikowanym operacjom.\nW przypadku wolumetrii skalpel zastępuje się kwasem hialuronowym, naturalną substancją, występującą także w organizmie człowieka. Jako środek tego rodzaju wchłania się on całkowicie w przeciągu kilkunastu miesięcy, zapewnia naturalny, nieprzerysowany efekt końcowy i niezwykle rzadko powoduje reakcje alergiczne, ponieważ jego cząsteczki w skórze i krwi nie są zwalczane przez układ immunologiczny.\nZabiegi z zakresu wolumetrii można zastosować także w przypadku korekcji kształtu brody. Podanie w tę strefę twarzy kwasu hialuronowego pozwala nadać jej odpowiednią wypukłość lub wypełnić załamanie nad bródką. Wolumetria pozwala również znacznie złagodzić rysy zbyt kwadratowej brody, nadając delikatny owal i zapewniając wygładzenie linii. Wykonanie zabiegu o takim charakterze polecam osobom skarżącym się na niedoskonałości anatomiczne, ale też walczącym z oznakami starzenia się.\nModelowanie kątów żuchwy i samej żuchwy\nZabiegi tego rodzaju można potraktować jako uzupełnienie wolumetrii brody, ale też wykonać je osobno. Kwas hialuronowy podany w te okolice działa wypełniająco, a jednocześnie wygładzająco. Przynosi doskonałe efekty łagodnego, ale widocznego modelowania rysów. W naturalny sposób podkreśla linię żuchwy, co znacznie poprawia wygląd całej twarzy w przypadku zauważalnych nieregularności i dysproporcji. Wolumetria kątów żuchwy łagodzi także wszelkie wyraźne załamania („kwadratowy” wygląd szczęki) oraz podnosi opadającą z wiekiem tkankę.\nModelowanie kości jarzmowych oraz policzków\nEstetyczny wygląd twarzy definiowany jest często przez jej symetrię. A tę nadają regularne, porównywalne na obu częściach twarzy linie. Jednymi z najbardziej rzucających się w oczy sfer są policzki, za wygląd który odpowiadają w dużej mierze kości jarzmowe. Te położone nieco pod i wokół oczodołów struktury, które służą jako miejsce przyczepu tkanek, w młodym wieku zazwyczaj trzymając je uniesione i jędrne. Niestety, naturalne defekty czy starzenie się skóry wpływają na zapadanie się policzków, wywołując efekt smutnej, zmęczonej twarzy. Podanie w odpowiednich miejscach koncentratu kwasu hialuronowego doskonale niweluje takie nieprawidłowości. Efekt zauważalny jest praktycznie natychmiast!\nKorekta z modelowaniem kształtu nosa\nWolumetria kształtu nosa to nic innego jak niechirurgiczna korekta z wykorzystaniem kwasu hialuronowego, przeznaczona dla każdej osoby skarżącej się na nieprawidłowy wygląd tej okolicy twarzy, w tym na widoczne garbki, asymetrię czy nierówności. Zabieg mogę wykonać także w przypadku widocznej wklęsłości nosa, która często prowadzi do zaostrzenia ogólnego wyrazu twarzy. Po podaniu preparatu niemal natychmiast widoczne są zmiany w obrębie tkanki. Niekiedy, w przypadku większych zmian lub też chęci na intensywniejsze działanie ze strony Klienta, zabieg można powtórzyć po nieco dłuższym czasie, odpowiednio dawkując w takich przypadkach ilość kwasu.\nZabieg tego rodzaju, chociaż nie należy do końca do procesów z kategorii wolumetrii, także przyczynia się do poprawy rysów czy owalu twarzy. Wykorzystywany w tym celu preparat RevitaCare Stretchcare powstaje na bazie kwasu hialuronowego, którego podanie w formie mezoterapii mikroigłowej zapewnia wzmocnienie i odbudowywanie komórek skóry, jej fantastyczne i odczuwalne nawilżenie, a także przywrócenie włóknom kolagenowym odpowiedniego naprężenia. Efekty, jakich można się spodziewać po zabiegu, to łagodne rozjaśnienie i wyrównanie kolorytu skóry, jej napięcie, jak również dyskretne, ale zauważalne wyrzeźbienie owalu całej twarzy.\nKwas hialuronowy, poza podawaniem w przypadku wolumetrii czy modelowania ust, jest także preparatem skutecznie działającym na różnego rodzaju zmarszczki w obrębie twarzy. Działa jak naturalny wypełniacz, świetnie radząc sobie nawet z dość głębokimi zmianami, w tym z kurzymi łapkami czy tak zwanymi lwimi zmarszczkami. W moim gabinecie Klienci często decydują się na korektę zmarszczek nosowo-wargowych. W tym przypadku wyjątkowo istotna jest technika podawania oraz doświadczenie osoby wykonującej zabieg. Anatomicznie jest to, bowiem, rejon skrajnie niebezpieczny w przypadku jakichkolwiek zabiegów! Znajdująca się w tym obszarze tętnica oraz szereg mniejszych naczyń muszą być bardzo chronione przed nieprawidłowymi nakłuciami. Wybierając moją ofertę każdy może czuć się bezpiecznie i mieć pewność, że odpowiednio zadbam o bezpieczeństwo i zdrowie Pacjenta.


Fix me / jariana - 00 - Wattpad\nmają wspólne cechy, takie jak nastrój smutku, pustki albo\nnastrój drażliwy, z towarzyszącymi zmianami somatycznymi i poznawczymi, które  w znaczący sposób wpływają na zdolność danej osoby do prawidłowego funkcjonowania. Różnice między poszczególnymi zaburzeniami związane są z czasem trwania\ni prawdopodobnie odrębną etiologią.\nZjechałam palcem na dół kartki.\n(bipolar disorder - BD) definiuje się jako nawracające okresy podwyższonego i obniżonego nastroju, przyspieszonego i zwolnionego toku myślenia oraz wahań w zakresie aktywności. Poszczególne fazy mogą się charakteryzować zmiennym nasileniem, różnym czasem trwania i częstością pojawiania. W czasie tego samego epizodu może dochodzić do równoczesnego występowania objawów maniakalnych lub hipomaniakalnych oraz depresyjnych (stany mieszane).\nTo też postanowiłam pominąć i nie czytałam do końca. Sięgnęłam po tęczkę z jego imieniem i nazwiskiem, którą mi podał. Wyciągnęłam z niej pierwszą kartkę. W prawym górnym rogu przyczepione było jego zdjęcie, a obok znajdywałybsię podsrawowe informacje: imię, nazwisko, adres zamieszkania, wzrost, waga i reszta. Odłożyłam ją na bok. Zabrałam się za studiowanie drugiego dokumentu szpitalnego. Kilka kartek było sklejonych ze sobą. Na samym środku, tłustym drukiem napisane było:\nKlasyfikacja ICD-10: F31.5 - Zaburzenie afektywne dwubiegunowe\n- epizod ciężkiej depresji z objawami psychotycznymi


Fotele uszaki bujane - FoteleUszaki.pl | sklep z fotelami uszakami\n25 dni roboczych (29)\nFotele uszaki słyną przede wszystkim z wyjątkowej wygody. Ich szerokie siedzisko sprawia, że można w nim zatonąć, wygodne, miękkie podłokietniki zapewniają komfort a wysokie oparcie z szerokimi i bardzo miękkimi bokami pozwalają nie tylko na popołudniowy relaks. Dzięki zastosowaniu płozów fotel uszak idealnie sprawdza się w nowoczesnych salonach, minimalistycznych wnętrzach a przede wszystkim jest świetnym rozwiązaniem dla przyszłych mam. Jego atuty doceni każdy miłośnik literatury, jak i sympatyk spędzania jesienno-zimowych wieczorów przy kominku.\nFotel uszak bujany Angielska Róża\nSzukasz alternatywy dla fotela uszak na tradycyjnych nóżkach? Mamy dla Ciebie coś specjalnego! Fotel bujany Aston przeniesie Cię myślami do czasów dzieciństwa i sprawi, że z chęcią będziesz do nich wracać.\nFotel uszak bujany Casablanca szary welur\nFotel uszak bujany Enzo Idesin brązowy\nFotel uszak bujany Flower Grey\nFotel uszak bujany Fuego granatowy


Chyba, że uprzednio obejrzeliśmy meble w Internecie i do sklepu idziemy tylko popatrzeć w jaki sposób wszystko prezentuje się na żywo i po prostu wybrać to, co trzeba. A tak to będzie trzeba się sporo nałazić, żeby znaleźć wszystko to, co rzeczywiście będzie nam odpowiadało. Bo sklepów z meblami – na jest całe mnóstwo i mimo, że w wielu sklepach z meblami jest dużo podobnych rzeczy to i tak nie będzie nam łatwo. Tak, więc trzeba sobie zaplanować każde z pomieszczeń. Powinniśmy wiedzieć, w jakim dokładnie stylu będzie każde pomieszczenie w domu i mieć świadomość, jakie z mebli mniej więcej chcielibyśmy żeby w danym pomieszczeniu były ustawione. Dzięki temu szybciej damy radę wszystko zorganizować.


Baśnie Weroniki - Weronika Madryas\nWywiad dla NaszŚwiat.net\nPochodzi z Ustrzyk Dolnych, obecnie mieszka i studiuje w Rzeszowie Architekture i Urbanistykę na Politechnice Rzeszowskiej. Rysuje od kiedy pamięta i podobno jest połączeniem „Czarownicy z Cybogiem,”, a jej twórczość to „schabowy z pomidorem polany lukrem” (powiedział jeden z doktorów Akademi Sztuk Pieknych w Krakowie).\nPo raz pierwszy jej prace dostrzegł ś.p. Prof. krakowskiej ASP Eugeniusz Waniek, który jednocześnie zaszczepił w niej chęć życia w symbiozie ze sztuką.\nPierwszy raz jej prace zostały wystawione w Przemyskim „Centrum Kulturalnym” w „Galerii Piwnice” w roku 2009, następnie w Ustrzyckim Domu Kultury oraz w Bibliotece Miejskiej w Ustrzykach Dolnych, w ramach wystawy pt. „Tworzymy w samotności wystawiamy wspólnie”.\nW kwietniu 2013 r. jej grafiki wypełniły przestrzeń jednej z sal w Klasztorze o.Dominikanów w Krakowie podczas międzynarodowej konferencji naukowej „Nauka i Wiara”.\nOd pewnego czasu współpracuje z Weroniką Madryas, ilustrując jej baśnie („Basnie dla Ani”, „Baśnie Weroniki”) jednocześnie ma więc za sobą współprace z wydawnictwem Printex oraz Dolnoślądkim Wydawnictwem Edukacyjnym.\nObecnie zajmuje się głównie grafiką komputerową (branding, projektowanie dtp, webdesign, corporate identity, itp.). Ma za sobą współpracę z licznymi firmami w Polsce i za granicą ( Seraf Art & Marketing, Kubmac, Fotoolech, Adim Studios, Dreams, A&A Twins, Tastes of Asia, WillaEden, Westiga, Willa Stasia, Szafa Music Club, Rewicad, AS&AS Dental Clinic, Lagoo, izabawki.com, airport.krakow.pl, budujemybieszczady.pl, lodziarniapalermo.pl, jumfire.pl, zespołami The Keenz, SWS Message, J&J Live Sessions, Jakubem Jonkiszem oraz Arkiem Kłusowskim. Ponadto wykonała liczne kreacje graficzne dla: Pan Cygan, Indygo, Paperless, Chris&Vitold, Tweetup Polaska.\nOgólnoświatowa Konferencja pt. World Space Week (organizowana przez m.in. NASA) w roku 2014 będzie promowana z projektem graficznym plakatu Agnieszki. Do tego czasu stworzyła ponad 200 rysunków, obrazów\nKołysanka dla Anny Marianny, Mojego Skrzacika\n„Ja jestem Twoja, Ty jesteś moja”\nKsiężyc już lśni jak mały rogalik\ni pierwsza gwiazdka mruga w oddali…\nPod parasolem gwiazd usypia cały las…\nJuż w leśnych norkach drzemią zwierzątka.\nA wśród gałązek kwieciem zdobionych\nwiatr do snu głaszcze zmęczone wrony.\nDziwna muzyka kwiatów dotyka,\na potem leci w świat.\nNocna orkiestra koncert zaczyna,\ntańczy już balet z gwiazd.\nJa jestem Twoja,\nTy jesteś moja…\nJa jestem Twoja na zawsze…\nJa bardzo, bardzo kocham Cię\nNajmilszy, Mały Skrzacie\nJa czuwać będę\nnad Twym snem\npóki bezbronna jesteś\nCzarodziejskie śnią sny,\ngdy nadchodzi noc.\nPełno magii wokół nas,\nkiedy pora spać.\nJuż na niebie gwiazdy lśnią,\nksiężyc śmieje się.\nŚpią już ptaki, dzieci śpią,\nczarodzieje budzą się.\nPod łóżeczkiem Twym,\nowalnym jak pisanka,\nprzycupnęły sny cudowne\nniczym niezwykła bajka…\nJa utulę Cię w ramionach,\na sny słodkie\nukołyszą serce Twoje\nBliskość słusznie nam się należy\n- powiadasz lekko,\npatrząc na mnie z rozbawieniem.\nchoć słów mi brak…\nNawijam pukiel na palec,\nniemal tak, jak Śpiąca Królewna\nnić na wrzeciono…\nUwodzicielsko, jak dziewczyna,\nktórą niegdyś byłam,\ni którą przy Tobie czuję się znów,\njak palce niespiesznie\nrozpinają guziki bluzki,\nw prowokacyjnym geście\nobnaża me ramiona\ni miękkość spódnicy\npod bosymi stopami…\n-pytasz z troską,\ngdy krzyżuję dłonie na piersiach.\nPrzecząco kręcę głową.\nZapomniałam przez chwilę,\nże nie jestem naga,\nże wokół ludzie\npiją kawę i palą papierosy,\nchoć pytam siebie samą,\njak moja skóra\nczułaby Twoich dłoni dotyk,\njak moje ciało\nczułoby Twoich ust pieszczoty…\npoigrać z Tobą,\njak dziecko z ogniem…\n… ale pamiętam,\nnie podglądaj świata za nimi\nprzez dziurkę od klucza –\nostrzegał Anioł Stróż,\ngdy kładłam dłoń\nna mosiężnej klamce…\nSkrzydła srebrzyste zwinął\ni powieki przymknął…\n…Tu nie pachnie\ni szarlotką z cynamonem\nnie plotą warkoczy\ni nie rumienią się nieśmiałością\n…Tu muzyka głośna,\ni zapach cygar\n…Tu myśli mętne\ni serc bicie zagłuszone\nco nagle zatrzaśnięte,\npozwól próg przekroczyć\nKomuś, kto marzy o bajce…\nW ośnieżonej uliczce\nniewinne jak płatki śniegu,\nsenne jak konary drzew\ndo skoku gotowy zwinnego…\noczu Twoich brązowych spojrzenie\ni namiętnych pocałunków gwałtowność\nmego serca drżenie sprawiły…\nrój motyli swawolnych,\nroztańczonych w mym umyśle, mej duszy i ciele,\npoderwał się do lotu…\ntyle się dzieje Drogi Mój…\nMasz tę cechę tak rzadką i piękną,\nnosisz w sobie wrażliwość i męskość…\n…Czy o tym wiesz, Drogi Mój?\nWidziałam dzikich gęsi klucz,\njak przestworza błękitne\nA ja zostaję tu,\nby w zimę się zanurzyć\npo kostki, po pas, po szyję…\nprzed domem moim,\nczernią się gawrony.\nw cienkiej warstwie śniegu.\nTylko jeden oswojony,\njeszcze ubiegłej zimy…\nJak Róża dla Małego Księcia\ntak on dla mnie\nw pamięci obecnych jedynie…\nktoś przysiadł i patrzy.\nz wiadomością od Ciebie, Drogi Mój,\nbo trzepot skrzydeł\nw powietrzu przeminął…\nNie, to Anioł Stróż…\ni zastygł w bezruchu mroźnym.\nlśniący i przezroczysty.\ni dłonie masz ciepłe,\nI jeszcze został\n…tylko gawron pozostał,\nubiegłej zimy oswojony…\nCień góry potężnej widziałem\n- powiadasz zadumany .\nNa dolinę u stóp jej leżącą\nspadł o zmroku\n- dodajesz zniżając głos do szeptu.\ndomy w mroku skąpane,\nściany i dachy spadziste\npo dniu upalnym.\nu podnóży góry olbrzymiej\nSpójrz – mówisz, wskazując dłonią\nna kamienny mur,\nobok nas stojący…\nSpójrz – mówię, wskazując palcem\nna ścieżkę przed nami,\nktórą podążać mieliśmy razem…\nprzez zakochane ciała rzucane,\nchylą się ku sobie,\nniszczy spokój wokół nas…\ndrżą w blasku świec,\nprzed nocą upojną.\nsplatają się w miłosnym uścisku…\nbiegną przed nami,\ngdy Ty trzymasz mnie w ramionach,\nw muzyką zasłuchany…\ndo stóp naszych\nna wieczność przykute…\n…chociaż ciężko im\nobojętnie mijają się na ulicy,\nniesione naszym gniewem,\nby się od nas oderwać\ni ze sobą szczęśliwie podążyć…\nSą tacy – powiadasz,\npatrząc mi w oczy,\nzniżając głos do szeptu,\nwłaściwego odkrywaniu tajemnicy,\n- co trwają przy sobie do końca\nchoć ogniem już nie płoną,\nżarzą się nadal\n- tłumaczysz spokojnie,\nWyjaśniasz mi przecież,\n…rzecz wielkiej wagi,\nwciąż nie rozumiejąc…\npozbawieni iskry miłości,\n(bo nie przytuleni przecież),\nsą przy sobie chłodni, obojętni…\n…dla świata, dla zasad\n-uśmiechasz się do mnie…\nUspokajająco swoją dłoń\nna mojej kładziesz,\njak liść na wietrze…\ndla świata, dla zasad…\nTo nie o nas – myślę sobie,\nUśmiecham się do Ciebie…\nI kiedy zanurzam się\nw zieleń parku,\nstrząsam krople deszczu\nz włosów i rzęs…\nże pragnę być węglem,\nTel: +48 607 627 994\nAudiobooki - Fragmenty\nCzyta Paweł Deląg\nKompozytorem muzyki do Audiobooka "Bajka" jest pianista Dariusz Samerdak.\nBaśnie Weroniki "Zaczarowana Dorożka"\nWkrótce dorożka zajechała pod teatr. Laura i Kacper wysiedli.\n– Zaczekam – powiedział dorożkarz, wręczając im bilety.\nDo przestronnego gmachu wiodły szerokie schody, z obu stron\nzamknięte rzeźbionymi poręczami. Laura, śladem innych dam,\nuniosła nieco spódnicę i powoli wspięła się na górę. Chłopiec szedł\nobok, ciekawy i onieśmielony zarazem. Nad wejściem przyczepiono\nogromny afisz, obwieszczający tytuł przedstawienia. Czarne,\nzdobne litery układały się w napis: Zaczarowana dorożka. Dziwne\n– zastanowiła się Laura. Na wszelki wypadek nie powiedziała nic\nKacprowi, rada że chłopiec nie zna jeszcze alfabetu i nie potrafi\nWnętrze teatru przytłaczało przepychem. Po miękkich pluszowych\ndywanach, którymi wyściełane były korytarze, biegały\nrozbawione dziewczynki i chłopcy. Kacper nie zastanawiając się\ndługo, dołączył do rozbrykanej gromady.\nDo rozpoczęcia spektaklu pozostało kilka minut. Kiedy wskazówki\nogromnego ściennego zegara stanęły na piątej godzinie,\nzabrzmiał gong nawołujący widownię do zajęcia miejsc. Laura\ni Kacper usadowili się wygodnie, w napięciu wyczekując chwili,\nw której kotara się uniesie i ukaże scenę.\nWreszcie rozmowy ustały. Ucichły także wszelkie szmery i szelesty.\nRozpoczęło się przedstawienie. Początkowo uwagę Laury\ni Kacpra pochłonęły same kukiełki, ruchliwe i gadatliwe. Wystarczył\nlekki ruch sznurków, umocowanych do rąk i nóg szmacianych pacynek,\nby zaczęły chodzić, skakać czy gestykulować. Jednak z czasem\nlaleczki przestały być tak zajmujące jak treść spektaklu.\nJakież było zdziwienie chłopca i jego opiekunki, gdy zorientowali\nsię, iż na scenie ukazano ich historię, tyle że odwróconą\nw czasie. Otóż, dwie laleczki, guwernantka i jej podopieczny, wsiedli\npewnego chmurnego deszczowego dnia do dorożki, by prędzej\ndotrzeć do domu. Dorożkarz w błękitnym cylindrze, łudząco podobny\ndo stangreta Laury i Kacpra, poprowadził dorożkę w przyszłość.\nOczom kukiełek ukazał się świat, jakiego nie znały. Szerokie\nulice, po których jeździły kolorowe auta, czerwone budki telefoniczne\ni długie niczym gąsienice autobusy. Środkiem szos biegły\nsrebrzyste szyny, po których sunęły niebieskie tramwaje.\n– Niesamowite! – szeptano na sali.\nLaura i Kacper widzieli zdumienie i ciekawość, malujące się\nw oczach widzów.\n– Czy taka będzie przyszłość? – pytano.\nZaskoczone damy patrzyły na nowoczesne stroje kukiełek, odgrywających\n– Coś takiego! – krzyknęła pulchna elegantka, coraz prędzej\nmachając koronkowym wachlarzem. – Kobiety w spodniach!\n– Patrzcie! – zawołała dziewczynka w kremowej sukience\nw różowe groszki i włosach przewiązanych czerwoną kokardą. –\nDziewczynki z krótkimi włosami!\n– Niesłychane! – wołano wszem i wobec.\nNa szczęście, bohaterowie spektaklu odbyli tylko krótką podróż\nw przyszłość, po której powrócili do swoich czasów. Czasów,\nw których się urodzili, które rozumieli, i w których, pomimo pewnych\nniedogodności, było im dobrze.\nSzczęśliwe zakończenie sprawiło, iż widownia odetchnęła\nz ulgą. Nawet tęgi jegomość, siedzący tuż obok Laury, otarł zroszone\npotem czoło i mlasnął z zadowoleniem.\n– Dobrze, że tam nie utknęli – uśmiechnął się do Laury.\n– Tam nie musi być tak źle – powiedziała cicho.\nDżentelmen rzucił na nią badawcze spojrzenie i wzruszył ramionami.\nLaura zaś zastanawiała się, czy ich podróż skończy się\npodobnie. Czuła, że przeszłość, do tej pory znana jej jedynie z kart\nhistorii i powieści, nie jest miejscem ani dla niej, ani dla chłopca.\nI chociaż poddała się urokowi minionej epoki, tęskniła za teraźniejszością.\nPasujemy do czasów i miejsc, w których żyjemy – rozmyślała\nw duchu. – Trzeba tylko umieć dostrzegać piękno i wyjątkowość\nBaśnie Dla Ani "Bąbelek"\nRozdział drugi, w którym Mela poznaje Bąbelka\nWyruszyli o świcie. Mela z żalem opuściła ciepły, przytulny kokon.\n– Prędzej, prędzej – niecierpliwił się Szarek, widząc jak wolno zamyka\ndrzwiczki i trzęsąc się z zimna, ostrożnie stąpa po śliskiej od wilgoci\nW pośpiechu przemyła twarz i przejrzała się w dyndającej kropli wczorajszego\ndeszczu. Szarek, by nie tracić czasu, przechylił liść, a stojąca pod nim\nlotinka otworzyła usta i ugasiła pragnienie kilkoma łykami chłodnej rosy.\n– Słyszałam jakiś hałas – powiedziała do wróbla, zaraz po tym, jak wzbili\nsię w przestworza.\n– Wydawało ci się – uspokoił ją.\nMela słyszała zapewne trzaśnięcie drzwi w dziupli skrzata, który w pośpiechu\nwybiegł z domu, by dotrzeć nad potok jeszcze przed swymi sąsiadami.\nDlaczego nie mam skrzydeł? – pomstował w myślach na niesprawiedliwy los,\nilekroć musiał nadrabiać drogi. Zdarzało się, że zbaczał z trasy, bowiem nie\nmógł się przecisnąć pośród gęstych zarośli, porastających najkrótszą drogę\nprowadzącą nad strumień. Oczywiście, wobec skrzydlatych nie miał żadnych\nszans. Dlatego też nad potok dotarł ostatni. Przycupnął pod dużym liściem\ni nadstawił uszu.\n– Podglądacz! – powiedział na głos ślimak, obudzony nagłym poruszeniem\nłodyżki, do której przykleił się poprzedniego wieczora.\n– Ciii… – skrzat przycisnął palec do ust, gestem nakazującym milczenie.\nŚlimak, mało ciekaw przedmiotu obserwacji, wrócił do swej muszelki\ni zapadł w drzemkę.\nDziwny nieznajomy, swoim zwyczajem, siedział sobie na kamieniu i patrzył\nna ważki, fruwające tuż nad wodą. Przypominał nieco skrzata, ale był zdecydowanie\nszczuplejszy i nie nosił czapki. Lotince od razu przypadł do gustu.\nPostanowiła do niego podfrunąć.\n– Dzień dobry – jej dźwięczny głos zabrzmiał tuż przy samym uchu nieznajomego.\nJednak nim zdążył się obrócić, już jej nie było.\n– Dzień dobry – zawołała ponownie, chowając się pod liściem\n– Dzień dobry – powiedział wolno, oglądając się niepewnie wokół.\n– Dzień dobry – zawołała, stając tuż za jego plecami.\n– Dzień dobry – powtórzył, obracając się za siebie.\nZnów nie zdążył jej zobaczyć. Rozbawiona poranną igraszką prawie przestała\nżałować, że tak wcześnie opuściła kokon.\n– Dzień dobry – roześmiała się stając tuż przed nim.\n– Dzień dobry – dopiero teraz ją ujrzał.\nWydała mu się najcudowniejszą istotą na świecie. Jej słodka twarzyczka,\nsmukła postać, srebrzyste skrzydełka i loczki tworzyły prześliczną całość\ni tchnęły baśniowym urokiem.\n– Kim jesteś? – zapytał onieśmielony, szybko spuszczając wzrok.\nUtkwił spojrzenie w czubkach swoich zniszczonych trzewików. Nie bardzo\nwiedział, o czym rozmawiać z kimś takim, jak Mela. Właściwie to nie\nrozmawiał prawie z nikim.\n– Mam na imię Mela – uśmiechnęła się, siadając obok niego. – Jestem\n– Rozumiem – skinął głową i zerknął na nią ostrożnie.\n– A ty? –zagadnęła.\n– Co ja? – spojrzał przed siebie.\n– No, pytam o twoje imię – nie spuszczała wzroku z jego twarzy.\n– Mam na imię Bąbelek – powiedział cicho.\n– Ładnie – stwierdziła.\n– Często tu przychodzisz? – zapytała po chwili.\nUważała, że jako detektyw powinna zebrać jak najwięcej informacji.\n– Dlaczego? – drążyła temat.\n– Podumać, popatrzeć, pobyć sobie… – zaczął wyliczać powody swoich\nwizyt nad potokiem.\n– Dlaczego nie pobędziesz sobie gdzie indziej? – dociekała. – Jest tyle\nładnych miejsc – dorzuciła prędko, widząc zdumienie w jego oczach.\n– Ależ ty jesteś ciekawska – pokręcił głową. – Lubię tu być. Tak po prostu\nRozmawiali tak długo, aż świt zaczął przeistaczać się w dzień.\n– Muszę już iść – powiedział nagle Bąbelek.\n– Spotkamy się jeszcze? – zapytała Mela.\n– Jeśli tylko zechcesz – ucieszył się na myśl o ponownym spotkaniu.\n– Cudownie! – klasnęła w dłonie. – Zostaliśmy przyjaciółmi – spojrzała na\nniego radośnie. – Masz wielu przyjaciół?\n– Nie, ja… Nie, nie mam… – powiedział ze smutkiem, a jego oczy zaszły\nLedwie poczuł wilgoć pod powiekami, obrócił się i zaczął biec, ile sił w nogach.\nZdumiona Mela patrzyła na tumany kurzu, które wzbił.\n– Dziwak – szepnęła.\n– A nie mówiłem? – spytał Szarek, zlatując z gałęzi, z której przysłuchiwał\nRozdział piąty, w którym Mela frunie\nprzez tunele z diamentami\nKiedy ją dogonił, stała już pośrodku obszernej groty, w której piętrzyły\nsię stosy połyskujących kamieni. Zwinęła skrzydełka i pochyliła się, by\npodnieść błyskotkę leżącą u jej stóp. Obracała w palcach mieniącą się bryłkę,\noszołomiona wszechobecną jasnością.\n– To dlatego nigdy stąd nie wychodzisz – obróciła się do Bąbelka.\n– To – wskazała ręką na kosztowności – jest bardzo cenne, prawda?\n– Skąd to masz? – zapytała podejrzliwie, podchodząc do Bąbelka.\nStanęła tuż przed nim, ze ściągniętymi brwiami i rękami podpartymi na\nbiodrach. Przez chwilę nie była słodką lotinką znad potoku. Przypominała\nraczej dociekliwego detektywa, który domaga się prawdy.\n– Nikomu tego nie ukradłem – obruszył się Bąbelek.\n– Tego nie powiedziałam – słusznie spostrzegła lotinka. – Podejrzewam\njednak, że wspomagasz ciemne moce.\n– Nieprawda – zaprzeczył Bąbelek.\n– Czyżby? – lotinka spojrzała nań prowokacyjnie. – W takim razie pytam\nraz jeszcze, skąd to masz?\n– Ja, ja…- spojrzał na nią boleśnie – ja płaczę diamentami.\n– Bzdura! – krzyknęła i tupnęła małą stópką.\nEcho odbiło się od ścian i rozniosło się po korytarzach. Lotinka rozejrzała\nsię wokół i w mig pojęła, że są jeszcze następne groty. Poderwała się do lotu\ni śmignęła w następne tunele. Oszołomiona wlatywała do kolejnych pomieszczeń,\npo brzegi wypełnionych diamentami.\nWreszcie wyczerpana opadła z sił. Usiadła pod ścianą jednej z grot, obejmując\n– Jak mogłeś ukrywać takie bogactwo? – szepnęła, ze smutkiem patrząc na\n– Przepraszam – powiedział cicho i usiadł obok niej.\nZ jego ciemnych oczu wytoczyły się dwie łzy, cienkimi strużkami spłynęły\npo policzkach i na oczach Meli przeistoczyły się w dwa kształtne diamenty,\nktóre z łoskotem poturlały się po posadzce.\n– Niesamowite – szepnęła, obserwując z niedowierzaniem zastygłe łzy\n– Pójdę już sobie lepiej – powiedziała lotinka, wolno się podnosząc i idąc\nBąbelek posłusznie podążył za nią.\n– Z nikim się nie podzieliłeś ani swą tajemnicą, ani swym skarbem – obróciła\nsię w jego stronę. – Po ubiegłorocznych powodziach wiele zwierząt\n– Cóż im po diamentach? – zapytał Bąbelek, rozpaczliwie poszukując\nusprawiedliwienia dla swej chciwości.\n– Im nic, ale ludzie oddaliby wiele, by je posiąść – odpowiedziała lotinka.\n– Moglibyśmy wymienić diamenty na jedzenie, którego w lesie brak.\n– Ludzie w nas nie wierzą – bronił się Bąbelek.\n– Mamy wróżki i czarodziejów, którzy znają ludzki język i świat – spojrzała\nna niego. – Pomogliby nam. Dobrze o tym wiesz – powiedziała i nim zdążył\nodpowiedzieć, wyfrunęła z jego nory.\nBąbelek pierwszy raz w życiu płakał ze smutku. Nie uszło jego uwagi, że\nkapiące łzy przeobrażały się w mniej dorodne diamenty niż zwykle.\nNarodziła się w obłokach. W dniu jej urodzin chmury były w ponurym\nnastroju. Kapryśne, zagniewane i znudzone bezczynnością zgromadziły\nsię koło południa, by zapowiedzieć ulewne deszcze.\n– Ileż można spokojnie dryfować na wietrze – narzekała najbardziej pękata,\n– Otóż to – zgodziła się inna, swym kształtem przypominająca żaglowiec.\n– Szkoda… – westchnął mały obłoczek, lubiący łagodne podmuchy i beztroskę\nciepłych, słonecznych dni.\nCóż jednak miał do powiedzenia ów malec? Otóż niewiele. Dlatego też\nprzycupnął w lekkim oddaleniu, ciesząc się ostatnimi pieszczotami promieni,\nktórych blask niebawem zniknął za chmurnym kłębowiskiem.\nPod wieczór chmury pociemniały, nabrzmiały wilgocią i całkiem przysłoniły\nbłękit nieba, sprowadzając na świat jesienną melancholię.\n– Spadnie deszcz – szeptano tu i ówdzie.\nTak też się stało. Chłodne strugi zmoczyły zielone, liściaste czupryny\ndrzew, wypełniły kałuże i roztańczyły się na naprężonych grzbietach\nOdbicie w kropli rosy\nWszystko zaczęło się od kropli rosy, dyndającej\nna polnym dzwonku. Przypuszczać można,\nże gdyby pewnego pochmurnego ranka Teofil\nzdecydował się na wywar z wczorajszej rosy,\npomysł diety nie przyszedłby mu w ogóle do\ngłowy. Stało się jednak inaczej.\nZe wszystkich skrzatów leśnych Teofil mieszkał\nnajbliżej obficie zroszonej polany. Dlatego\nteż, pomimo jesiennego chłodu, postanowił wstać\no świcie i zebrać zapas chłodnej porannej rosy\ndo łupin po włoskich orzechach.\n- Zupa z kłączy powinna być gotowana na świeżej\nrosie – myślał na głos, naciągając czapkę na\nodstające uszy i z niesmakiem zerkając do beczki,\nwypełnionej po brzegi wczorajszą rosą. Nic\nsię nie zmarnuje – postanowił w duchu. – I tak\ntrzeba podlać paprocie – w ten oto sposób zamierzał\nwykorzystać zawartość beczki.\nChwilę później, uzbrojony w dwa wiadra\nz łupin orzechów, przemierzał wąską ścieżkę\ndzielącą jego drzewo od łąki. Moje drzewo – tak\nzwykł myśleć o młodym buku, w którego pniu\nmieszkał od przeszło roku. Wcześniej wynajmował\ndziuplę od samotnej wiewiórki, słynącej\nz zamiłowania do częstych przeprowadzek.\nNiejeden leśny skrzat miał sposobność być jej\nlokatorem i zamieszkiwać dziuplę, którą opuściła\ndla nowej. Teofil w wiewiórczej dziupli nie\nbawił długo. Spędził w niej tylko tyle czasu, ile\npotrzebowały korniki, by wydrążyć jego własną.\nStolarką zajęły się mrówki.\nOstatecznie, wiosną ubiegłego roku przeprowadził\nsię do przytulnej dziupli o przestronnej\nbawialni z przylegającą doń spiżarką. Jego jedyną\nsąsiadką była lotinka Rilla, zamieszkująca kokon,\nwiszący zbyt wysoko, by Teofil mógł złożyć jej\nwizytę. Pomimo braku możliwości zaproszenia\nTeofila, Rilla bywała częstym gościem skrzata.\nTakie rozmyślania snuł Teofil w trakcie porannego\nspaceru po wodę. Kiedy wreszcie dotarł\nna polanę, posilił się nieco czerstwym plackiem\nz żurawiny i uważnie rozejrzał w poszukiwaniu\ndorodnych kropli, połyskujących na skulonych\npłatkach kwiatów i zdrowych liściach.\n- Wywar z kłączy powinien być przejrzysty –\nprzypomniał sobie słowa chrabąszcza, wybornego\nkucharza. – Dlatego, mój drogi Teofilu, tak\nważna jest czystość rosy, na której sporządzisz\nzupę. W rosie tkwi cały sekret – chrabąszcz pokiwał\ngłową i nawinął wąsa na jedno z odnóży.\nWzrok skrzata spoczął na uśpionym polnym\ndzwonku. Na widok Teofila, lśniąca kropla westchnęła\ncichutko i spłynęła cienką strużką po\ndelikatnym kielichu, aby zadyndać na płatku\ni przybrać kształt idealny.\n- Czy możesz skapnąć do łupiny? – zapytał\ngrzecznie Teofil, podchodząc bliżej.\nWiedział, że marzeniem każdej kropli jest być\nzabraną z polany, nim wzejdzie słońce i pieszczotą\nciepłych promieni osuszy kwiaty, zioła i trawy.\n- Dobrze – zgodziła się chętnie. – Chcesz się\nprzejrzeć nim skoczę? – zapytała jeszcze, z lekkim\nprzestrachem patrząc na ciemne dno łupiny.\n- Tak – bez namysłu zgodził się Teofil, rad,\niż wreszcie ujrzy samego siebie.\nJednak, to co zobaczył, nie spodobało mu się.\nNie chodziło wcale o wydatny nos, długą brodę\ni niesforne kosmyki. Nie martwiła go także\npodniszczona garderoba i wygięte nieco okulary.\nPoruszył go natomiast widok okazałego brzucha,\nz obu stron skrępowanego szelkami i zarówno\nkształtem, jak i wielkością przypominającego\n- Muszę coś z tym zrobić – westchnął na głos,\noglądając się ze wszystkich stron.\n- Jest na to sposób – wtrąciła się smukła ważka,\ndrzemiąca na stokrotce.\n- Jaki? – zainteresował się Teofil.\n- Dieta – odpowiedziała poważnie ważka,\nposiadaczka nieskazitelnej figury.\n- Czy to boli? – dopytywał Teofil.\n- Nie – uśmiechnęła się ważka. – Czasem\njednak bywa nieco uciążliwe – stwierdziła, rozmyślając\no tych wszystkich łakociach, na widok\nktórych ślinka sama napływała do ust.\n- Czy myślisz, że mógłbym spróbować diety?\n– skrzat drążył temat.\n- Ależ oczywiście. Poproś o pomoc którąś\nz lotinek – rzuciła lekko, podrywając się do lotu.\n– One znają się na dietach – zawołała z oddali.\nKoniecznie muszę porozmawiać z Rillą – postanowił\nTeofil, ruszając w stronę domu. Nie zwlekając\ndługo, zaraz po wejściu do swej dziupli,\nzatelefonował do lotinki.\n- Dzień dobry Willo – powiedział grzecznie.\n– Czy mogłabyś dziś do mnie zajrzeć?\n- Z przyjemnością – usłyszał wesoły głos\nwdzięcznej lotinki, rozbrzmiewający w słuchawce.\nW czasie, gdy on szykował poczęstunek dla\nślicznej sąsiadki z górnej gałęzi buku, lotinka\nwcierała liliowy pyłek w policzki. Ozdobiła jeszcze\nwłosy różową koniczyną i udała się na spotkanie\nRilla spokojnie słuchała rozterek Teofila. Z\nwłaściwą sobie gracją założyła nóżkę na nóżkę\ni machając lekko drobną stópką, chrupała prażone\nnasiona szyszek. Kiedy skrzat skończył\nmówić i stanął w sposób umożliwiający dokładne\noględziny wydatnego brzucha, lotinka obeszła\ngo kilkakrotnie, z namysłem marszcząc\n- Trzeba być dobrej myśli – stwierdziła wreszcie.\nUsiadła przy stole i sięgnęła po sprasowany\nlistek, srocze pióro i kałamarz. Postanowiła spisać\n- Co robisz? – zaciekawił się Teofil.\n- Na każdym liściu będziesz miał plan diety\nna inny dzień tygodnia – powiedziała spokojnie,\nw skupieniu notując.\nTeofil sięgnął po pierwszy listek. Po chwili\njego oczy rozszerzyło zdumienie i strach.\n- Ależ, ależ…- wyjąkał, niepewnie zerkając\n- Ależ, co? – zniecierpliwiona spojrzała na\n- Ależ, tu prawie nic nie ma! – krzyknął\n- No cóż, by zeszczupleć, trzeba zmienić\nnawyki żywieniowe – odpowiedziała poważnie.\n– Poza tym, możesz pić do woli.\n- Zupy też? – odetchnął z ulgą, na myśl\no zawiesistych przecierach doprawionych miodem,\nsyropem klonowym i żywicą. Jeśli zastąpię\ninne potrawy zupami, to nie będzie tak źle – ucieszył\nsię w duchu.\n- Najzdrowsza jest chłodna rosa – pouczała\ngo lotinka. – Na początku nie będzie łatwo, ale\nz czasem poczujesz się lekko i zdrowo – zapewniała,\nuśmiechając się słodko.\nUporządkowała zapisane drobnym maczkiem\nlistki i wręczyła Teofilowi plan diety.\nKiedy wyszła, strapiony i głodny skrzat popadł\n- Najważniejsze, byś się nie nudził – dodała\ntuż przed odfrunięciem. – Jak będziesz zajęty\ni zaabsorbowany, to nie znajdziesz czasu na\nrozmyślanie o jedzeniu – zapewniła.\nPójdę przejść się po lesie – postanowił, gdy tylko\npoczuł nadchodzącą falę głodu.\nW pierwszej kolejności odwiedził ślimaka.\n- Słyszysz? – dopytywał winniczek, rozglądając\nsię uważnie wokół.\nOd rana żuł moczony w miodzie liść. Nie miał\nnastroju na przyjmowanie gości, ale na widok\nTeofila ucieszył się szczerze. Kamień, pod którym\nmieszkał, dobrze chronił przed rzęsistym deszczem,\npiekącym słońcem i dotkliwym chłodem.\nWinniczek zadomowił się w wydrążonej przez\nwodę wnęce, suchej i ciepłej szczelinie. Tam też\nprzyjmował przyjaciół, do których bez wątpienia\nzaliczał Teofila. Powiadano, że kamień ów\nleżał niegdyś na dnie koryta strumienia, dopóki\nskrzaty nie przeturlały go do lasu z zamiarem\nurządzenia w nim pensjonatu. Plan ów nie\nzostał wykonany, a jedynym lokatorem pozostał\n- Nic nie słyszę, poza tym, jak przeżuwasz –\npowiedział Teofil, nie mogąc oderwać wzroku\nod soczystego smakołyka.\n- Już wiem – winniczek spojrzał na przyjaciela\nz troską. – Odgłos, który słyszę, dobiega\nz twojego brzucha – stwierdził.\n- Być może – westchnął skrzat.\n- Czyżbyś był głodny? - dopytywał winniczek.\n– Częstuj się, proszę – zachęcał, sunąc do\nZ drewnianej beczki wydobył spory zwój\nkandyzowanych liści i jagód. Zapasy ułożył\nw miseczkach i podsunął Teofilowi pod sam\nczubek zadartego nosa.\n- Nie mogę tego zjeść – oczy Teofila zaszły\n- Chorujesz? – ślimak był coraz mocniej\n- Nie – zaprzeczył skrzat. – Jestem na diecie\n– westchnął rozżalony.\n- Ach tak…- winniczek spojrzał nań ze współczuciem.\n– Czy to konieczne? – zapytał po chwili.\n- Sam nie wiem – Teofil miął w dłoniach\nczapkę i patrzył na zakurzone kamaszki.\n- Przecież musi być jakiś powód, dla którego\nzdecydowałeś się na dietę – rozsądnie spostrzegł\n- Powinien być – skrzat daremnie starał się\nodgadnąć powody, dla których skazał swój brzuch\nna taką mękę.\n- Przypomnij sobie – nalegał winniczek, kręcąc\n- Już wiem – ucieszył się skrzat. – Zobaczyłem\nswoje odbicie w kropli rosy.\n- I? – ślimak podszedł bliżej.\n- I nie spodobało mi się – wyznał Teofil.\n- To wszystko? – wyprężone czułki ślimaka\nstały na baczność, co zwykły czynić w chwilach\n- Chyba tak…- zastanowił się skrzat, drapiąc\nsię po głowie.\n- To mało - uznał ślimak. – Zbyt mało –\n- Zbyt mało na co? – Teofil nie rozumiał.\n- Zbyt mało, by schudnąć – zauważył spokojnie.\n– Potrzebna ci prawdziwa motywacja –\n- Moty… – co? – skrzat nic nie rozumiał.\n- Motywacja – poirytowany ślimak machnął\nodnogą. – To znaczy poważny powód, dla którego\nprzezwyciężysz własną słabość, czyli głód\n– ubolewał nad ubogim słownictwem przyjaciela.\n–Wygląd to za mało dla skrzata leśnego –\n- A co innego może być moją motywacją? –\nzastanawiał się na głos Teofil.\n- Pragnienie czegoś ważnego – ślimak przemierzał\npokój wzdłuż i wszerz, znacząc kamienną\nposadzkę srebrzystym śladem.\n- Rilla…- szepnął skrzat.\n- O tak – ślimak skinął głową z uznaniem. –\nJeśli zakochałeś się w Rilli i chcesz się jej spodobać\nza wszelką cenę, to pokonasz głód - dodał\n- Jak będę szczupły, to na pewno odwzajemni\nmoje uczucia – ucieszył się skrzat.\nZapadła cisza między nimi. Coś mi tu nie pasuje\n– zastanawiał się ślimak, skory do prowadzenia\n- Z drugiej strony – skrzat westchnął ciężko\n– miłość nie powinna opierać się na wielbieniu\n- Otóż to – zgodził się ślimak, głęboko przekonany,\niż miłość to hołd składany cnotom duszy,\nnie zaś pięknu postaci. – Spójrz na to inaczej,\nmój drogi – przysunął się do Teofila. – Jeśli Rilla\nistotnie cię kocha, to nie dba o wielkość twego\n- Nie powinna – przyznał skrzat.\n- Jednak, jeśli ty kochasz Rillę prawdziwie,\nto chcesz być dla niej najwspanialszy i dlatego\nwłaśnie troszczysz się o rozmiar swojego brzucha\n– objaśniał cierpliwie ślimak.\nŁagodnie patrzył na zasmuconego przyjaciela.\n- Teraz rozumiem – skinął głową skrzat. –\nJeśli kocham, to chcę być lepszy i dlatego muszę\nschudnąć. Pragnę dla niej pokonać własne słabości.\nPo dokonaniu tego odkrycia, poczciwy skrzat\npoczuł jeszcze bardziej dotkliwy głód i, pragnąc\no nim zapomnieć, udał się na dalszy obchód.\nCo rusz spotykał znajomych i krewnych, którzy\nzapraszali go na różne łakocie. Wkrótce, wędrówka\npo pełnym pokus lesie stała się dla Teofila\nW drodze do domu Teofil zebrał trochę koniczyny\ni świeżej trawy, z których, zgodnie z zaleceniem\nRilli, miał przygotować lekką sałatkę.\n- Nie doprawiaj jej żadnym sosem – pouczała\ngo lotinka, znająca zamiłowanie skrzatów leśnych\ndo kleistej żywicy, miodu i słodkich syropów.\nTeofil opłukał koniczynę i posiekał starannie\nźdźbła trawy. Dla wzbogacenia smaku zdecydował\nsię dorzucić nieco płatków rumianku\ni liści pokrzywy. Zrezygnowany zjadł sporą\nporcję sałatki i nadal głodny zapadł w lekką\ndrzemką. Śnił o smakołykach: młodych kasztanach,\nnadziewanych słodką żywicą, gotowanych\nw miodzie szyszkach, kandyzowanych żołędziach,\nsałatkach obficie doprawianych sosem\njarzębinowym i kisielu z owoców żurawiny.\nWidok pochrapującego skrzata w bujanym\nfotelu nie jest niczym niezwykłym, szczególnie\npóźnym popołudniem. Jednak, gdy skrzat ów\nma na stopach przemoczone kamaszki, a jego\nczapka i łyżka poniewierają się po podłodze, to\nznaczy, iż dzieje się coś niedobrego.\nWystarczyły zresztą same kamaszki, niedbale\nzasznurowane i na wpół zdjęte, by Wróżka\nWytrwałości zatrzymała szklaną kulę i dokładnie\nprzyjrzała się dziupli Teofila. Hak na kamaszki,\nustawiony tuż przy kominku, pozostał pusty, zaś\nwokół niedbale odzianych stóp Teofila utworzyły\nsię małe kałuże. Pomięta czapka leżała w samotności\ni zapomnieniu nieopodal niedbale odstawionego\nkrzesła, na którym rano siedziała Rilla\ni spisywała plan diety.\n- Coś takiego! – szepnęła wróżka, dotykając\nWypowiedziała krótkie zaklęcie i obudziła\nbiałego, puchatego kota, zwiniętego w kłębek\ni grzejącego się na parapecie. Kot zamruczał,\nprzeciągnął się, wyprężył grzbiet i pieszczotliwie\notarł o nogi swej pani. W tym czasie wróżka\nnałożyła na jasne pukle stożkowy kapelusik,\nuwieńczony zwiewnym welonem. Podeszła do\nzwierciadła i starannie zawiązała kokardę pod\nbrodą, tak by osobliwe nakrycie głowy nie spadło\nani się nie przekrzywiło.\n- Wychodzimy – powiedziała do kocura i wskazała\nZa progiem czekała karoca, cztery białe rumaki\ni wytworny stangret w błękitnym cylindrze.\n- Do dziupli skrzata Teofila – rzekła krótko,\ngdy stangret otwierał jej drzwiczki i pomagał\nwsiąść do wnętrza karety.\nPomknęli w las. Zmierzchało, gdy dotarli na\nmiejsce. Wróżka trzykrotnie zapukała do drzwi,\nale nikt jej nie odpowiedział. Postanowiła wejść.\nKocur, z dumnie uniesioną głową, w pełnej\ngodności pozie, postępował za nią. Rozejrzał się\nz niesmakiem po ciasnym wnętrzu i mruknął\nTeofil nadal odpoczywał w bujanym fotelu,\nkręcąc się niespokojnie i pojękując przez sen.\nDopiero, gdy wróżka delikatnie musnęła go\nróżdżką, otworzył oczy i przetarł opuchnięte\n- Jejku! – szepnął z przejęciem, widząc wyśmienitych\nOnieśmielony urodą pięknej pani, stanął na\nbaczność, daremnie próbując nadać sobie schludny\nwygląd i ponaciągać pomięte spodnie i kraciastą\n- Przybywam targana niepokojem – wyjaśniła\nwróżka, siadając na krześle. – To, co ujrzałam\nw szklanej kuli, zmartwiło mnie, ale to, co\nwidzę w samej dziupli martwi mnie jeszcze mocniej\n– przyjrzała się Teofilowi z troską i uwagą.\nKocur obszedł dziuplę i ostatecznie postanowił\npołożyć się u stóp swej pani.\n- Wiem, wiem…- wymamrotał, przepraszającym\ntonem, Teofil. – Trochę tu bałagan –\nuśmiechnął się zakłopotany, przestępując z nogi\n- Nie o bałagan mi chodzi, drogi Teofilu –\nodpowiedziała wróżka. – Tylko o ciebie, przyjacielu\n– dodała z uśmiechem. –Cóż cię trapi?\nTeofil westchnął ciężko, a potem usiadł obok\nniej i opowiedział wszystko.\n- No cóż – zaczęła mówić, gdy ukończył opowieść.\n– W tym przypadku powinieneś oddzielić\nkwestię miłości do Rilli od sprawy wytrwania\nw swym postanowieniu – zastukała smukłymi,\nszczupłymi palcami w blat stołu. – O serce\nukochanej zabiegaj czynem, gestem i uwagę ku\nniej skierowaną – popatrzyła na niego uważnie.\n- To znaczy? – nie bardzo rozumiał.\n- To znaczy, że twoją lotinkę bardziej ucieszy\nbukiet z płatków słonecznika i ciepłe słowo niż\ntwój utracony gram.\n- Jak to? - dopytywał.\n- Lotinka pokocha cię dopiero wówczas, gdy\nto ją otoczysz troską i dobrocią, a nie swój brzuch\n– mruknął kocur, poirytowany faktem, że wizyta\nMarzył o misce mleka i miękkim szalu, rozpostartym\nna kolanach swej pani. Chciał wracać\ndo domu. Wróżka rzuciła surowe spojrzenie\nswemu podopiecznemu. Starała się go nauczyć\n- A dieta?\n- Dieta to twoja sprawa i twój cel – powiedziała,\nwyciągając szklany flakonik z kieszeni\nswej zwiewnej peleryny. – Powinieneś w niej\nwytrwać dla siebie samego – dodała. – Jeśli coś\npostanowisz i to osiągniesz, poczujesz, że stałeś\nsię silniejszy i bardziej odpowiedzialny – podała\n- Co to? – spojrzał na błękitny płyn wewnątrz\n- Napij się kropli lub dwóch w chwilach zwątpienia.\nTen napój pomoże ci pokonać uporczywy\ngłód – uśmiechnęła się lekko.\n- Życzę ci wytrwałości zarówno w diecie, jak\ni zdobyciu względów lotinki – dodała na odchodnym.\n– Pamiętaj jednak, że lotinki są zbyt uczuciowe,\nby ich miłość zyskiwać samym wyglądem.\nWsiadła do karocy. Kot jednym susem wskoczył\nna jej kolana.\n- Otwórz przed nią swe serce – zawołała,\nmachając mu różdżką.\nPrzez chwilę stał i patrzył, jak kareta mknie\nw gwieździstą noc, a jasny, bardzo długi welon\nwróżki powiewa na wietrze, niczym wystawiona\nza okno flaga.\n- Coś mu dała, pani? – zapytał kocur, wspominając\n- To tylko woda fiołkowa – uśmiechnęła się\nlekko. – Potrzebował wsparcia – spojrzała na\nKocur w milczeniu skinął głową.\n- Czy to wypada? – zapytał po chwili.\n- Sądzę, że tak – bawiła się różdżką. – Dla\nTeofila ta woda jest zaczarowana, ponieważ dodaje\nmu wiary w siebie. Czeka go przecież sporo\npracy – dodała po chwili.\n- Trzeba go wesprzeć – zamruczał kot\ni uspokojony zapadł w drzemkę.\n- Otóż to – szepnęła Wróżka Wytrwałości.\nTrud Teof ila\nKolejne dni, tygodnie i miesiące były dla Teofila\nniezwykle wyczerpujące. Sporo czasu pochłaniało\ngotowanie zdrowych posiłków. Jednak najwięcej\nuwagi poświęcał staraniom o lotinkę. Bukiety,\nsłodycze i liściki stały się tradycją.\nWieczorami, gdy las milkł, koniki polne grały\ni śpiewały serenady pod gałęzią, na której wisiał\nkokon Rilli. Co pewien czas wiewiórka szykowała\nmiodowy placek, przysmak, za którym Rilla\nprzepadała. Wówczas Teofil dzwonił do lotinki\ni zapraszał ją na poczęstunek.\nWreszcie osiągnął swój cel i rozkochał w sobie\nuroczą istotkę z górnej gałęzi młodego buku.\n- Jakie to śliczne – szeptała zachwycona, gdy\nwręczał jej szal utkany przez najzdolniejszego\npająka w lesie.\n- Na tobie wszystko jest śliczne, najdroższa\nmoja – szepnął z przejęciem, tuląc ją do serca.\nPrzepełniało ich szczęście.\n- Wyprzystojniałeś, mój przyszły mężu\n– szepnęła w dzień ślubu, gdy Teofil stanął u jej\nboku we fraku szytym na miarę.\nWróżka Wytrwałości uradowała się, słysząc\nte słowa. Dobrze wiedziała, jak bardzo płaski\nbrzuch Teofila czekał na pochwałę i jaką radość\nsprawiło mu spostrzeżenie ukochanej.\n- Zawdzięczam to wróżce – powiedział skromnie\nTeofil, sięgając do kieszeni po prawie opróżniony\n- Zawdzięczasz to sobie, mój drogi – odpowiedziała\nwróżka, przysłuchująca się całej rozmowie.\nObiecała użyczyć swej karety młodej parze\ni przybyła wcześniej, by skrzaty leśne zdążyły\nozdobić powóz kwiatami i pędami młodych\n- Wytrwałeś – dodał kocur, pałaszując miękki\nplacek, przygotowany przez Rillę specjalnie\n- Jestem z ciebie taka dumna – szepnęła lotinka,\nzerkając spod długich rzęs na ukochanego.\nTymi słowami, okraszonymi delikatnym\nrumieńcem i czułym spojrzeniem, nagrodziła\ntrud Teofila. Dieta dobiegła końca.\nCzasami Teofil szykuje swoje dawne przysmaki.\nZaprasza wówczas gości i biesiadują do rana.\nJego żona, lotinka Rilla, dba jednak bardzo, by\nsię nie przejadał i wytrwał w swym postanowieniu.\nWyjątek stanowią kandyzowane żołędzie.\nTakie łakocie uwielbiają oboje i najadają\nsię nimi do syta.\nBaśnie Weroniki "Zaczarowany futerał"\n– Niesamowite – szepnęła Maja, patrząc ze zdumieniem\nna kolczastą roślinę. Kwiat, jakże delikatny i wonny, onieśmielał\nswa urodą i zniewalał zapachem.\nWystarczyło, by wiatr roztańczył zaspane okiennice i potargał\nprzejrzystą firankę, a Maja przypomniała sobie słowa staruszki.\nTajemnicza moc, tajemnicza moc – kołatało jej w głowie. Zarzuciła\nszal na gołe ramiona i skulona wtuliła się w miękką przestrzeń wygodnego\nfotela, wyczekując dalszego rozwoju wypadków.\nNagle spostrzegła jak drobny, lśniący kamyk, którego nigdy\nwcześniej nie widziała turla się po miękkim dywanie wprost do\n– Dziwne – szepnęła do samej siebie i schyliła się po kamyk.\nPrzytrzymała go w dłoni, był nieduży i lekki. Nie różnił się niczym\nszczególnym od innych kamyków, choćby tych, którymi wyspano\nścieżkę wzdłuż kamienicy.\n– To widocznie jeden z nich – stwierdziła nagle.\nWydawało się całkiem wiarygodne, by kamyk ów wbił się w podeszwę\njej własnych butów lub został przyniesiony przez jakiegoś\ngościa. Uspokojona tym odkryciem, zapadła w lekką drzemką.\nObudziło ją dziwne pulsowanie i ciepło, które rozchodziło się od\nprawej dłoni aż do ramienia i koniuszków szczupłych palców.\n– Coś takiego! – zawołała ze zdumieniem, otwierając zaciśniętą\nna kamyku pięść.\nNie był to już mały, niepozorny, ogrodowy kamyczek, ale świetlisty,\nciepły i pęczniejący kamień, który nie tylko rozrastał się, ale\nteż nabierał nowych kształtów. Przeistaczał się na oczach młodej\npisarki. Przestraszona upuściła kamyk i już pragnęła wzywać pomocy,\ngdy stało się coś jeszcze bardziej niesamowitego.\n– Ostrożnie Maju – odezwał się kamyk, coraz bardziej przypominający\nswą postacią człowieka.\n– To głos dziadzia – przemknęło jej przez myśl. Zdumiona\ntym odkryciem, osunęła się na fotel, z którego chwilę wcześniej\nzdążyła się poderwać.\nI rzeczywiście kamyk przemienił się w figurkę jej dziadzia,\na potem rósł i rozrastał się tak długo aż osiągnął dziadkowy wzrost\n– Dziadziu? – oczy Mai zaszły łzami wzruszenia i radości.\nCzekanie krasnoludka i spotkanie\nRanek następnego dnia zastał ich zetkniętych czołami i ukołysanych,\npełnymi serdeczności i głębokiej przyjaźni, oddechami.\n– Już czas – poderwał się krasnoludek, rozglądając się wokół\nw poszukiwaniu swojej czapki. – Pobudka! – krzyknął wprost do\nucha dziewczynki. Przestraszona otworzyła oczy i usiadła na łóżku.\n– O co chodzi? Co się dzieje? – zapytała, widząc jak rozgorączkowany\nbiega po krawędzi tapczanu.\n– Zaraz jedziesz! Zaraz jedziesz! – krzyczał, trzymając się za\n– Jadę, ale za tydzień wrócę. Może wówczas będę zdrowa –\npowiedziała uśmiechając się czule.\n– Co ja pocznę bez ciebie? Umrę ze zmartwienia – w przerażeniu\nszarpał pompon w czapce. – Umrę też z wyczerpania, z głodu.\n– Nie narzekaj – roześmiała się. – Przecież od tygodnia gromadzimy\npod łóżkiem zapasy: kawałek rogala, kilka rodzynek,\nkawałek ciastka, plasterek pomarańczy…Masz mnóstwo jedzenia!\n– W stresie jem więcej – zapłakał. – Zabierz mnie, proszę,\n– Nie mogę – powiedziała ze smutkiem, sadzając go na swej\ndłoni. – To zbyt niebezpieczne, mogliby cię zauważyć.\nDwie godziny później pozostał sam w pokoju dziewczynki.\nJakiś czas posiedział na pulchnej poduszce, wreszcie wstał\ni kołysząc się ze zmartwienia podreptał do swojego mieszkanka.\nNajpierw odgiął listwę, znajdującą się między krawędzią podłogi\na ścianą, a potem wgramolił w wygodną szczelinę. Właśnie zamierzał\nsię zdrzemnąć na swoim łóżku (do którego materac wykonała\nsama Anna z miękkiej podeszwy domowego pantofla, którego\nstary kocur, Leon całkiem zniszczył), gdy usłyszał szelest. Wolno\notworzył jedno oko, popatrzył badawczo, wreszcie zdecydował\nsię otworzyć drugie, by widzieć dokładniej. Jego gęste krzaczaste,\nsiwe brwi uniosły się z niezadowolenia, a to spowodowało, że ich\nnajdłuższe włoski sięgnęły aż do samego brzegu czerwonej czapki.\nRozejrzał się niepewnie, ale nadal niewiele widział. Dopiero, gdy\nzałożył na wydatny nos okrągłe okulary, dostrzegł źródło owego\nhałasu. Szukanie okularów zajęło mu jednak nieco czasu, bowiem\njego nocny stolik, czyli wbita w podłogę pinezka, był wypukły\ni miał tę właściwość, że każdy pozostawiany na nim drobiazg ześlizgiwał\nsię niepostrzeżenie. Szczególnie nieprzyjemne było to,\ngdy krasnoludek przygotował sobie deser, a ten, spadłszy, został\nporwany przez wrogie mrówki.\nWróćmy jednak do owego szmeru, który nie pozwolił mu usnąć\npo dniu pełnym smutku i rozterek. Dźwięki owe czyniła biedronka,\ndaremnie usiłująca przedostać się na drugą stronę szyby.\n– Hej, ty! – zawołał krasnoludek, gramoląc się po drabince\nz zapałek na parkiet.\n– Do mnie mówisz? – zapytała obracając się w stronę głosu i zatrzepotała\nze zdumieniem długimi rzęsami na widok krasnoludka.\n– Do ciebie – powiedział, wypinając brzuch (a wierzcie, było\nco wypinać!) i kołysząc się na szpiczastych końcówkach swych\nbutów. Założył ręce i przyjrzał się jej dokładnie. – Nie wyjdziesz\nstąd, dopóki mama nie otworzy okna.\n– Czyja mama? – zapytała, podlatując w jego stronę.\n– Mama Ani.\n– A kim jest Ania?\nPo godzinie rozmowy, biedronka wiedziała już wszystko o małej\ndziewczynce i jej przyjacielu, a na pewno dość, by ich pokochać\ni pragnąć z nimi pozostać. Tymczasem krasnoludek, rozczulony\ni zjednany jej skupieniem i współczuciem, postanowił uczynić\ncoś, co robił rzadko i niechętnie, a już na pewno tylko wówczas,\ngdy kogoś bardzo polubił. Powziął mianowicie decyzję, że zaprosi\nnową przyjaciółkę na przekąskę. Co więcej, zamierzał poczęstować\nją prawdziwym rarytasem – resztką marcepana, przechowywaną\nna szczególne okazje od Bożego Narodzenia i kawałkiem suszonej\nśliwki, którą wtaczał pod łóżko Anny blisko tydzień i czasami\nprzychodził, by ją poobgryzać. Trudno zresztą wymienić ileż\njeszcze pyszności zgromadził pod łóżkiem dziewczynki. Tak czy\ninaczej, rzec można śmiało, że miał tam nie lada spiżarkę i całkiem\nPowziętą decyzję zrealizował i po wspólnym podwieczorku,\nkrasnoludek i biedronka pozostali przyjaciółmi. Dzięki temu spotkaniu\ntydzień bez Ani minął zdecydowanie szybciej, tym bardziej,\nże mnóstwo czasu zajęło przygotowanie mieszkanka dla biedronki\nw kwiatku fiołka, rosnącego w doniczce, ustawionej tuż przy\nCzekanie krasnoludka i spotkanie z biedronką\nBaśnie Dla Ani "Trzewiki"\nNocna wędrówka i tarapaty\nNajtrudniej było zeskoczyć ze schodka. Lewy potknął się i przewrócił na\nbok, ale skorupa zastygłego błota uchroniła go przed bolesnym otarciem.\n– Niezdara – mruknął prawy.\nPrzeszli ścieżką, wzdłuż której kwitły różane krzewy i doszli do furtki.\nWystarczyło przecisnąć się między szczeblami, by wyjść na ulicę.\n– Któż to chodzi po ogrodzie i budzi kwiaty? – usłyszeli jeszcze pytanie\nbladego pąka, którego sen został zakłócony.\n– Nikogo nie widzę. Śpij spokojnie – szepnął różany kolec, zawsze czujny\ni gotów do obrony swej pięknej pani.\nRóża ziewnęła, szczelniej skuliła płatki i zamilkła.\n– Chyba usnęła – szepnął prawy.\n– To dobrze. Możemy iść dalej.\nPrzystanęli na chwilę i zaczekali, by nie obudzić reszty mieszkańców ogrodu\ni nie spowodować niepotrzebnej wrzawy.\n– Chodźmy tędy – zaproponował prawy, wskazując parkową alejkę, oświetloną\nrzadko ustawionymi lampionami.\n– Wolałbym pójść nad rzekę – lewemu nie podobała się perspektywa nocnej\nprzechadzki po parku.\n– Nie marudź – prawy nie znosił sprzeciwu.\nStąpali w milczeniu, skupieni na omijaniu przeszkód, napotkanej kałuży\ni dużego kamienia.\n– Ojej! Ratunku! – nagły krzyk sprawił, że podskoczyli.\n– Nicponie! – wołał ktoś, kogo nie mogli dostrzec. – Zejdź ze mnie!\nDopiero wówczas lewy poczuł, że coś okrągłego uwiera go w podeszwę.\n– Przepraszam – szepnął zmieszany, robiąc krok do przodu.\nPrzydepnięty, ubiegłoroczny kasztan, ciężko dyszał.\n– Nic się panu nie stało? – dopytywał się prawy.\n– Nic – burknął kasztan, oglądając się dokładnie. – Jestem tylko trochę\nposiniaczony – odetchnął z ulgą, widząc, iż na jego skórce nie ma żadnych\n– Nie powinien pan tak leżeć na środku drogi – zauważył prawy.\n– A pan nie powinien chodzić nocą po parku – kasztan czuł się coraz bardziej\n– Proszę wybaczyć, ale to moja sprawa, dokąd i kiedy chodzę – prawy silił\nsię na uprzejmy ton.\n– A moja, gdzie leżę – odpowiedział kasztan.\nChwilę potem poturlał się na trawnik. Wolał dotrwać do rana wśród plotkujących\nźdźbeł trawy, aniżeli dać się nadepnąć kolejny raz.\n– Nie idę dalej – powiedział lewy płaczliwym tonem. – Nie wiem, kogo\ntu jeszcze mogę spotkać – pokręcił czubkiem, uważnie rozglądając się wokół.\n– Mazgaj – prawy nie zmierzał zawracać.\n– Nie idę – tupnął lewy i utknął w miejscu.\n– Widzę, że najlepiej będzie, jak się rozdzielimy – powiedział prawy i rozwiązał\n– Otóż to – lewy aż trząsł się ze strachu, ale nie zamierzał się do tego\nWreszcie obrócił się i poszedł w dół alejki, skąd wąską ścieżką skierował się\nnad rzekę. Widząc to, prawy podskoczył ze złości i pobiegł dalej przed siebie,\nobrażony na lewego i kasztany.\nBaśnie Dla Ani "Zaczarowany futerał"\nPan Leon Maleńki\nLedwie uchylił wieko od kufra i wyjął jego skromną zawartość, a stała się\nrzecz niesłychana. Pusty kufer podskoczył, raz, drugi, trzeci, by wreszcie\nopaść, ale już jako futerał na skrzypce.\nZdumiony Filon ostrożnie podszedł do leżącego na podłodze futerału.\nKtoś patrzący na młodzieńca z boku dziwiłby się zapewne, dlaczego skrada\nsię i zachowuje dość dziwacznie i jakby niepewnie. Wreszcie pokonał lęk i nie\ntylko podniósł, ale też otworzył futerał.\n– Jak tu duszno! – Filon od razu rozpoznał głos swojego nauczyciela i zaraz\ndostrzegł maleńką postać na dnie futerału.\nPan Leon mocował się z kołnierzykiem koszuli i za wszelką cenę próbował\nrozluźnić nieco muszkę w grochy, która zbyt mocno ściskała jego szyję.\nSkrzypek był teraz niewiele większy od wskazującego palca.\n– Co pan tu robi? – z trudem wykrztusił młodzieniec.\n– Mieszkam, mieszkam – uśmiechnął się do niego pan Leon, nie sprawiając\nwrażenia zaskoczonego swym niezwykłym położeniem i zaistniałą\nUdało mu się wreszcie rozpiąć ostatni guziczek koszuli i co tu dużo kryć,\n– No, ale pan… – zaczął Filon.\n– Tak, tak wiem – przerwał mu pan Leon i zniecierpliwiony machnął\nręką. – Nie stój tak, chłopcze. Usiądź proszę – wskazał na pokryty pasiastą\nkapą tapczan – i wysłuchaj mnie uważnie.\nFilon posłusznie usiadł i delikatnie położył futerał na kolanach. Pan Leon\nchodził w tę i z powrotem, jak zwykł był to czynić, gdy coś rozważał, tyle że\ntym razem przechadzał się po dnie futerału.\n– Otóż sprawy wyglądają następująco – spojrzał na Filona. – W czasie,\ngdy męczę się w tym dusznym pokrowcu, a smyczek przyciska i niszczy mój\nkapelusz – wskazał palcem na owo spustoszenie, a Filon prędko wyciągnął\nsmyczek z futerału – powinienem bujać w obłokach i odpoczywać w błękitnych\nprzestworzach, daleki od trosk żywota na ziemskim padole. Czuję się\njuż bardzo zmęczony – spojrzał na Filona – i marzę o śnie pośród kłębiastych,\nbiałych chmur – na myśl o raju cały się rozpromienił.\n– To dlaczego…? – wtrącił się Filon.\n– Nie przerywaj, tylko słuchaj uważnie – skarcił go pan Leon. – Wróciłem,\nponieważ nie dokończyłem ważnej sprawy – zawiesił głos. – Mianowicie nie\ndokończyłem swej kompozycji – spojrzał znacząco na Filona.\n– Już rozumiem – kiwnął głową młody skrzypek, przypominając sobie\nzapisaną nutami serwetkę, którą znalazł w kawiarni.\n– To dobrze – pan Leon odetchnął z ulgą. – Postanowiłem poprosić cię o pomoc\ni od razu ci się odwdzięczyć. Jak widzisz, nie mógłbym sam dokończyć\nswego dzieła, bowiem wszyscy, poza tobą, sądzą, że nie żyję. Potrzebuję twojej\npomocy. Chcę ci się jednak odwdzięczyć i dlatego przysłałem po ciebie panią\nRóżę, mą dawną przyjaciółkę i przywiodłem cię do Miasteczka Pachnącego\nPiernikiem i Różą. Znajdziesz tu prawdziwe szczęście – dodał tajemniczo.\nFilon przypuszczał, że myśli o Annie.\n– Co mam robić, by panu pomóc? – spytał pana Leona.\n– Przybywam z planem pracy – pan Leona zatarł dłonie.\nPrzez następną godzinę objaśniał studentowi muzyki swoje zamiary. Wedle\njego szacunków, w przeciągu miesiąca kompozycja powinna zostać ukończona.\nSpieszno mu było do chmur i gwiazd.\n— Ilekroć się spotykamy, czuję się strasznie nikczemnie\n— stwierdziła Laura, siadając w miękkim fotelu.\n— Ja też odnoszę wrażenie, że przychodzicie do mnie\noboje — twarz Piotra była blada, a spojrzenie zmęczone.\n— To musi się skończyć — jej głos był bardzo cichy.\nNie odezwał się. Pamiętał, że bawiła się rąbkiem serwetki\nprzykrywającej blat stolika. Nerwowy ruch jej palców\nutrudniał mu myślenie.\n— Drażni mnie twoje niezdecydowanie, Lauro — żałował\ntych słów, ledwie je wypowiedział. Czuł, że jest\nMilczała. Nie znajdowała odpowiedzi. Wiedziała, że\nzarówno to, co powie, jak i to, co przemilczy, nic już nie\nmoże zmienić. Jej małżeństwo pozostawało faktem, z którym\nmusiała się pogodzić. Nie mogła wiedzieć, jak bardzo\nsię myliła. Swoją tajemnicą nie dała szansy Maurycemu,\nby udowodnił jej ogrom swojej miłości i pozwolił odejść.\nSpojrzała na pustą szklankę po herbacie i zegarek.\n— Muszę wracać — stwierdziła ponuro.\nTamten wieczór był jednym z ostatnich, spędzonych\nw jego mieszkaniu na poddaszu. Piotr rzadko wracał\nwspomnieniami do prowadzonych wówczas rozmów.\nNie znoszę pożegnań — powtarzał za Laurą, ilekroć\nmyśli jego zwracały się ku rozstaniu.\nNatalia szczelniej owinęła szyję szalem i wtuliła się w narzeczonego.\nCzuła jego dłonie na talii i brodę wspartą na\nczubku jej głowy. Stała oparta o niego plecami i chłonęła\npiękno rozciągającego się w dole krajobrazu.\n— Kraków jest niesamowity — pokręciła głową, zachwycona\nurodą miasta. — Czuję się jak bohaterka powieści\nJuliusza Verne’a „W osiemdziesiąt dni dookoła świata” —\nobróciła się do Ernesta, roześmiana i radosna.\nWiatr targał jej włosy. Lecieli balonem. Buchający płomień\ni kosz stanowiący pokład ich powietrznego statku\nprzypominały o romantyzmie minionej epoki. Ernest patrzył,\njak Natalia chwyta się poręczy i przechyla szczupłe\nciało, by lepiej widzieć. Wiedział, że sprawił jej przyjemność.\nChłonął każdy blask szczęścia w zamyślonych\noczach młodej skrzypaczki.\n— Spójrz — wskazała na ptaka, który przez chwilę\nzrównał się z balonem.\nWydawało się, że jest na wyciągnięcie ręki, zanim\n— Jaki on szybki — uśmiechnęła się do Ernesta.\n— I wolny — dodał cicho.\n— My też jesteśmy wolni — powiedziała poważnie.\n— Doprawdy? — prowokująco spojrzał jej w oczy.\n— Mamy przecież wybór — czuła, że palą ją policzki.\n— A ty miałaś? — nie spuszczał z nie wzroku.\n— Oczywiście — starała się nadać swemu głosowi neutralny\nton. — Robię to, co lubię. Bardzo lubię — pomyślała\no skrzypcach. — Na studia przyjechałam do Krakowa.\nTak jak chciałam przecież...\n— A po śmierci ojca? Pytam, czy wtedy miałaś wybór,\nNatalio? — powiedział z naciskiem.\nWiedziała, że mówi o zaręczynach. Podejrzewała, iż\ndomyśla się wpływu bliskich na jej decyzję. Dziadkowie\nze strony ojca poświęcili wiele czasu, by przekonać ją do\nprzyjęcia oświadczyn. Wierzyli w dobroć i troskliwość\nErnesta. Poza tym nie bez znaczenia pozostawał fakt, iż\nprofesor muzyki ma wszelkie warunki materialne, by\nzapewnić ich wnuczce dostatnie życie. Natalia uległa namowom\ni, nim zdążyła się zorientować, pierścionek z brylantowym\noczkiem lśnił na jej serdecznym palcu. Matka\nnie mówiła wiele na ten temat. Zdawała się nie być\nw pełni przekonana co do słuszności tej ważnej decyzji.\nW głębi ducha uważała, że Natalia powinna jeszcze dojrzeć\ni nacieszyć się beztroską młodości. Pocieszała się jedynie,\nże data ślubu nie została wyznaczona. „Wszystko\nsię jeszcze może zdarzyć” — rozmyślała, patrząc na delikatną\ntwarz swej córki.\n— Nie wiem, o czym mówisz — powiedziała Natalia\nNie zamierzała się tłumaczyć. Pragnęła, by balon opadł.\nChciała czuć ziemię pod stopami i słyszeć chrzęst kamyczków\nna ścieżce w ogrodzie Maurycego. Chciała też\nspotkać Macieja i osunąć się w łagodne spojrzenie jego\nciemnych oczu. Zadomowiła się w jego cierpliwym milczeniu\ni we-sołym śmiechu. I nie miała siły, by się dłużej\noszukiwać. „Zakochałam się” — pomyślała i poczuła, jak\njej ciało ogarnia przenikliwy chłód.\nW ciemnej, czekoladowej sukni, połyskującej\nw świetle lamp, wyglądała prześlicznie. Wytworna\nkrążyła wśród gości, czasami zatrzymując się na pogawędkę.\nJakub daremnie pragnął dotrzymać jej towarzystwa,\nw końcu zrezygnowany zaczął rozmowę\nz jej rodzicami i dziadkiem.\nDojrzała Maurycego. Ich oczy spotkały się na moment\nponad głowami gości, ale prędko odwróciła\ntwarz. Nie mógł oderwać od niej wzroku, wydawała\nmu się niezwykle piękna, gdy tak stała pośrodku\nogromnej sali, niby w tłumie, a całkiem sama.\nDopiero po chwili spojrzał na pierwszą pracę i zamarł.\nZ wielkiego obrazu patrzyła nań Laura, zagadkowo\nuśmiechnięta, z zamglonym wzrokiem, rozparta\nw swoim ulubionym bujanym fotelu. Dotknął pokrytego\ngrubą warstwą farby płótna i poczuł, jak Gabrysia\nwkłada mu do ręki chusteczkę.\n— Dobrze się pan czuje? — usłyszał jej kojący głos.\n— Tak, tak… — spojrzał na nią zaskoczony. — A to\n— Jest piękna. Jak żywa — szepnęła.\n— Prawda? — za ich plecami stał wysoki mężczyzna,\nw którym Anna, chociaż z daleka, jednak od razu\nrozpoznała Piotra Jakubowskiego.\n— Znał pan moją żonę? — zapytał Maurycy.\n— Niezbyt dobrze. — Piotr zawahał się. — Byliśmy\nkiedyś sąsiadami. Przyzna pan jednak, że takiej twarzy\nsię nie zapomina? — dodał prędko.\n— Taaak… — Maurycego, nie wiedzieć czemu, niepokoił\n— Na końcu wystawy znajdzie pan jeszcze cykl\nakwareli poświęconych pańskiej żonie. Trzeba przyznać,\nże Anna jest zdolną malarką.\n— Zna ją pan osobiście?\n— Annę? Tak, znam.\n— Czy również byliście sąsiadami? — zapytał zaczepnie\nMaurycy, drażnił go bowiem ten człowiek.\n— To nieco bardziej skomplikowana więź — w oczach\nPiotra zamigotały złośliwe iskierki. — Nie najlepsza to\nsposobność, by wciągać pana w zawiłe arkany naszej\nznajomości, ale jeśli kiedyś pan zapragnie, pozostaję do\npana dyspozycji, profesorze Nichorowski. A teraz wybaczy\npan — ukłonił się elegancko i odszedł.\nMaurycy, oszołomiony zarówno swoim zachowaniem,\njak i pracami Anny, poszedł dalej. Dopiero teraz\nzrozumiał, że całkiem niesłusznie bagatelizował jej malarską\npasję, odnosząc się do niej z pobłażaniem, jak do\nkaprysu dziecka. Anna miała talent i ta wystawa bez\nwątpienia tego dowiodła. Dotarł wreszcie do sześciu\nobrazków z Laurą: Laurą czytającą, Laurą zrywającą\nróżę, Laurą czeszącą się, Laurą piszącą list, Laurą zamyśloną,\nLaurą smutną, smutkiem spokojnym.\nMusiał długo tak stać zapatrzony, bowiem sala zaczęła\npowoli pustoszeć, goście żegnali się, ich głosy były\ncoraz bardziej odległe, aż wreszcie całkiem ucichły.\nZostał sam. Powoli skierował się ku wyjściu i wtedy ją\nzauważył. Stała oparta o parapet, a wpadający przez okno\nwiatr podnosił podmuchami jej ciężką, długą suknię.\nPatrzyła na niego, poważnie, bez uśmiechu. Pomyślał, że\nwygląda bardziej jak zjawa niż ziemska istota, niezwykle\npiękna i zarazem całkiem niedostępna. Zatrzymał się\nw obawie, by jej nie spłoszyć, nie utracić tej chwili,\nwyjątkowo szczególnej i ważnej. Wreszcie zapytała:\n— Jak podobała ci się wystawa?\n— Bardzo — powiedział cicho.\n— To dobrze — drgnęła, osłoniła rękami nagie ramiona\nprzed chłodem i podeszła w jego stronę.\n— Teraz możesz ją mieć, na zawsze — powiedziała\ngłośno. — Te prace, na których jest Laura, nie są na\nsprzedaż, są dla ciebie.\n— Ależ Anno — nie wiedział, co myśleć, co mówić.\n— W ten sposób znów będziesz ją mógł mieć przy\nsobie — powiedziała wciąż patrząc mu w oczy. —\nPrzynajmniej w jakimś sensie — dodała. —Czyż nie\ntego pragnąłeś przez ostanie lata, Maurycy?\n—Anno, chciałbym ci tyle powiedzieć, tyle wyjaśnić…\n— zaczął. — Pozwól tylko mi z sobą porozmawiać\n—Rozmawiamy właśnie — uśmiechnęła się smutno.\n—Anno… — zaczął.\n—Nic nie mów, proszę — pieszczotliwie i kojąco\npołożyła dłoń na jego ramieniu, a potem przesunęła ją\naż do policzka. — Nie mogę rywalizować z twoją\nzmarłą żoną, Maurycy — powiedziała spokojnie. —\nMiałam wiele czasu, by to zrozumieć.\n— Nie rywalizujesz z nią, Anno. Nigdy nie myślałem\no tobie w taki sposób — zapewniał.\n— Czyżby? — widziała, jak spuszcza wzrok. — Myślałeś\ni nie mam o to do ciebie żalu, Maurycy. Zrozum\nproszę, nie znoszę porównań.\n— Czy ty się żegnasz? — zapytał.\n— Nie wiem, czy to właściwe słowo — dopiero\nteraz cofnęła dłoń z jego twarzy. — Ofiarowuję ci\nLaurę, w takiej części, w jakiej tylko mogę ją ożywić.\nNie potrafię dokonać większego cudu… — spojrzała na\nniego poważnie. — Może się żegnam, może jeszcze kiedyś\n— Co zamierzasz? — zapytał. Czuł, jak serce gwałtownym\nkołataniem rozsadza mu piersi i wiedział, że ją\n— Jeszcze nie wiem, Maurycy.\n— Anno… — powiedział błagalnie, ale ona już odchodziła.\nObróciła się tylko, by pożegnać go uśmiechem.\nDostrzegł łzy na jej policzkach, usłyszał ciche\nwestchnienie, a potem, gdy zniknęła, słyszał jedynie\nszelest jej sukni w korytarzu, a w powietrzu czuł\ndelikatną woń kwiatowych perfum.\nStał w miejscu, dopóki dźwięk trzaskającego okna\nnie wyrwał go z odrętwienia. Podszedł do portretu\nLaury i powiedział łagodnie:\n— Zabieram cię do domu, kochana.\nKsiążki nabyć można w popularnych księgarniach internetowych takich jak: Merlin, Księgarnia PWN, Gandalf, Bonito, Smyk, Prus24, Księgarni Rubikon, w Empiku, i innych. Baśnie wydane w DWE można zamawiać bezpośrednio w wydawnictwie.\nW szare zmierzchy, dżdżyste świty\nbór tatrzański jest spowity.\nDrzew czupryny wiatr porusza,\nWokół spokój, zewsząd głusza.\nA na liściu postrzępionym\nślęczy ślimak zamyślony.\nNieopodal w dzikim gąszczu\nchrabąszcz śni o chrabąszczu.\nMarzy mu się mała norka,\nA w zmurszałej drzewa korze\nMrówcza armia szlaki orze.\nWydrążone ścieżki wiodą do spiżarek i piwniczek,\nW których zimą kwitnie życie.\nWiele zwierząt i owadów\nma nasz ślimak za sąsiadów.\nSą bliźniaczki- biedroneczki\nPurpurowe i w kropeczki.\nNie doliczysz się punkcików\nna czerwonym pancerzyku.\nKażdy bowiem znaczy roczek samotności i panieństwa\ni tak w kółko, wciąż bez męża…\nZeszłej zimy, po południu\nmoże w styczniu, może w grudniu…\n…uznał ślimak w rozważaniach,\nże ożenku i rodziny trzeba mu właśnie teraz,\nkiedy siły ma wybierać.\nBył u dżdżownic na obiedzie,\npo deserze dostał mdłości\ni tak skończył czas miłości.\nAle w maju na spacerze\npoczuł dreszcze, drgawki, wstrząsy,\ngdy biedronka go minęła\nz wdziękiem skrzydłem mu skinęła…\npostanowił o wizycie.\nPotem udał się w konkury,\nLecz po drodze wpadł do dziury.\nPrzez rok cały się gramolił\nbardzo wolno i powoli.\nGdy powrócił zaczął marzyć\nby biedronkę znów zobaczyć.\nW myślach swoich wciąż rozważał,\njak ją wiedzie do ołtarza.\nWyszedł do niej całkiem rano,\ndotarł późnym popołudniem,\ngdy nudziła się okrutnie.\nI ku jego rozżaleniu poznał całą prawdę gorzką\no jej pierwszym przyjacielu,\nktóry przybył wczesną wiosną..\nPotem było ich bez liku,\nzapisała w pamiętniku.\nTeraz czeka na szerszenia,\nJutro z świerszczem się wybiera do Opery Leśnej.\nW dniach najbliższych nie ma czasu\nnawet sama pójść do lasu.\nŚlimak, chociaż sympatyczny,\nzbyt powolny, flegmatyczny.\nWrócił tedy na swój liść,\nDuma sobie tam do dziś.\nMarzy mu się smukła ważka,\nlubi także ze dwie pszczółki,\nma wśród mrówek przyjaciółki.\nWciąż rozmyśla i roztrząsa\nktóra lepsza, powabniejsza.\nWybór żony rzecz poważna,\ntrzeba jeszcze troszkę czasu,\npoznać drugą stronę lasu.\nsą standardem wszystkich grządek.\nW pierwszej szczypior się prostuje\nsmukłą linię prezentuje.\nNieopodal pęk pietruszek\nczochra wiatrem pióropusze.\nKrągłe kule pomidorów na gałązkach się kołyszą,\na na krańcu, w grząskiej ziemi, rząd ogórków się zieleni.\nDwa do siebie przytulone,\nich łodyżki są splecione.\nPozostawiam je złączone\nnawet w słoju ukiszone.\nPotem kroję na talerzu\npękatego, dorodnego i małżonkę drobną jego.\nPrzyszłej wiosny, w mym ogródku, będę znów doglądać jarzyn,\ni wypatrzę dwa ogórki przytulone, łodyżkami połączone.\nBo historia krąg zatacza\nmiłość lubi się powtarzać.\nJeszcze młodziutki, niedoświadczony\nniektórzy rzekną – całkiem zielony.\nA już się kisi w ciasnym słoiku\ngdzie jemu podobnych stoi bez liku.\nObok elegant, długi i prosty,\nza nim dziwoląg powyginany, po bokach cały nakrapiany.\nSą też bliźniaczki w żółtych beretach\nI jakiś dryblas w jasnych skarpetach.\nA nasz bohater mocno znudzony\nsiedzi samotnie w dół zapatrzony.\nI tak mijają miesiące całe,\nmarszczy się skóra, ciało wiotczeje, przesiąka kwasem, trochę maleje…\nI gdy nadziei brak na rozrywkę\nszczypce na talerz go nakładają,\nsrebrny półmisek na stół podają.\nWidzi też innych powyciąganych\ni w blasku świec spożywanych.\nA po przyjęciu mile zmęczony\nwraca do słoja bardzo starego – babcia się szczyci- przedwojennego…\nWiele trzeba wytworności\naby w domach możnych gościć.\nMiała przeto pewna dama bardzo piękny kapelusik\nz dużym rondem, piórkiem strusim.\nZwykła czasem go zakładać\ni po parku się przechadzać.\nW labiryncie krętych ścieżek\nsnuła swoje rozmyślania w kwestiach wielkich i maleńkich.\nWidywała czasem pana co w cylindrze i z laseczką\nDumał sobie na ławeczce przy cygarze i gazetce.\nGdy mijała dżentelmena\nto kapelusz mu się zmieniał.\nCiemniał, drżał i się zwężał,\ncałą postać swą wyprężał.\nA i jej okrycie głowy słodko się przechylało\nW miłym geście bezradności i kobiecej uległości.\nAż pewnego dnia o świcie…\n…ów kapelusz pojął skrycie\niż zakochał się nad życie !\nA obiektem jego wzruszeń…\n…był kapelusz ślicznej pani,\nktórą z panem widywali!\nOd tej pory ze wzruszenia\nbez pomocy dżentelmena,\nsam się wznosił, sam opadał\ntak pokorny ukłon składał.\nDotrwał wreszcie sposobności,\nby na gesty swej miłości\ndostać sygnał wzajemności\nOd tej pory zakochani\nschadzek swych wyczekiwali.\nJeśli błąkasz się po parku…\n…zerknij czasem na ławeczkę,\ngdzie za ręce się trzymają\nśliczna pani w kapeluszu z dużym rondem, piórkiem strusim\ni dżentelmen ów wspomniany w swym cylindrze zakochanym.\nPośród nocy, pośród gwiazd\nmknie karoca uskrzydlona\nw konie białe zaprzężona…\nJuż nadchodzi baśni czas.\nKsiężycowy rożek lśni,\nsrebrny blask niesie sny\ni marzenia do spełnienia kiedyś tam…\nW dyliżansie siedzi dama,\nKsiężycową Wróżką zwana.\nW długą suknię jest odziana\nz pyłu gwiazd.\nChmury szepczą, że nie sama\npodróżuje w nocny czas.\nU jej stóp kocur mruczy,\na dorożkarz piosnkę nuci,\ngdy szybują pośród gwiazd…\nGwiazdy szepczą i plotkują,\nże niebawem wylądują\nna księżyca tarczy srebrnej.\nPotem trochę poczarują\ni pofruną znów przed siebie…\nNicpoń i dama, czyli rzecz o mezaliansie\nCi, co wszystkie plotki znają\ndziwne rzeczy powiadają.\nElegantki i przekupki,\nbabki, mamy i ich córki,\ndżentelmeni z cygarami\ni lokaje pod muszkami\nszepczą, plotą, powtarzają\ntę historię niebywałą.\nbowiem piękna, zacna dama\nDzień był słotny, mglisty, bury\nwiatr porywisty skłębił chmury.\nSkwery, place i podwórza\nwyposażył deszcz w kałuże.\nStrugi chłodne wnet spłukały\nciepło słońca z markiz białych,\nco stragany z owocami\nprzed spiekotą osłaniały.\nKiedy zmrok spowił miasto,\nbruk wilgotny w świetle zalśnił\ni latarni o płomieniu dosyć marnym.\nI to wówczas śliczna dama\npogubiła się w uliczkach,\no podobnych kamieniczkach.\nZ parasolką, z manierami\nszła przed siebie krokiem żwawym.\nChoć niepewność nią targała\nznać po sobie nic nie dała.\nJednak nicpoń wnet spostrzeże,\nże piękność nie jest na spacerze.\nI ochoczo dłonie zatarł,\nskraść zamierzał klejnociki, koraliki, brylanciki.\nCoś się jednak nagle stało,\ngdy spojrzenie go spotkało\noczu wielkich, ufnych, pięknych,\nco to zła nie widziały,\ntylko dobro oglądały.\nTak historia się zaczęła\ntej przemiany niespodzianej,\nco wstrząsnęła całym krajem.\nBa! Wnet się o niej rozpisały\nDziennikarze słów szukali,\nby objaśnić prawdę znaną,\nże miłość czyni cuda wielkie,\njeśli tylko jest prawdziwa,\nszczera, czysta i szczęśliwa.\nA ta właśnie taką była.\nMezaliansem ją nazwali,\nci co nigdy nie kochali.\nCzasem trzeba serce skraść,\nczasem trzeba serce dać,\nby się ot tak dobrym stać…\nPiosenka srebrzystego księżyca\nRef. Srebrzysty księżyc…\nOsrebrzył blaskiem cały świat.\nSkąpał w swym świetle\nrzeki i wzgórza,\nrozjaśnił skrzydła Anioła Stróża,\nco nad dziecięcym czuwał snem…\nDziwna muzyka kwiatów dotyka\nNocna orkiestra koncert zaczyna\nCzarodziejskie śnią się sny,\nPełno magii wokół nas\nw ogrodzie różnym,\nprześliczna wróżka uprawia czary…\nNa bosych stópkach\npo rosie pląsa,\na za nią kocur,\nw muszce i z wąsem\nnuci tę pieśń


Envision Ai | Urządzenia lektorskie i dyktafony | LUMEN - sprzęt dla niewidomych i słabowidzących\nProducent: Envision Technologies\nEnvision to aplikacja na smartfony, która umożliwia niewidomym i słabowidzącym użytkownikom niezależną codzienność. Aplikacja zapewnia szybkie oraz dokładne rozpoznawanie i odczytywanie tekstu z różnych powierzchni, np.: książka, plakat, opakowanie, butelka. Rozpoznaje nawet pismo odręczne. W swojej misji tworzenia kompleksowej aplikacji dla wszystkich osób z dysfunkcją wzroku, Envision zapewnia szereg funkcji – może opisywać otaczające Cię sceny, wykrywać kolory, a także skanować kody kreskowe i kody QR. Envision możesz użyć jak skanera do wyszukiwania ludzi i rzeczy wokół Ciebie. Jeśli potrzebujesz znaleźć kubek, który zostawiłeś na kuchennym blacie, po prostu przeskanuj miejsce telefonem, a Envision znajdzie to, czego szukasz. Działa to również, gdy szukasz w pobliżu jakiejś osoby lub chcesz odnaleźć konkretnego członka rodziny lub współpracownika. Możesz nauczyć Envision twarzy, a to pozwoli Ci je zeskanować i odnaleźć.\nAplikacja Envision dostępna jest zarówno na system iOS, jak i Android. Wraz z rozpoznawaniem tekstu, opisem scen i funkcjami do skanowania, do aplikacji dodatkowo są oferowane okulary oferujące większą ergonomię.\nDożywotnia licencja przypisana do użytkownika.\nBłyskawiczne rozpoznawanie pisma drukowanego oraz odręcznego dzięki technologii Ai.\nTryb dokumentów - zapisywanie przeskanowanych dokumentów.\nBiblioteka - udostępnianie zapisanych dokumentów za pomocą SMS, email oraz aplikacji dostępnych w smartfonie.\nOkulary Envision - więcej informacji niebawem.\nAktywacja licencji dożywotniej\nPobrać darmowe oprogramowanie z AppStore/Google Play.\nUtworzyć w aplikacji konto i przejść do sekcji szczegóły konta.\nWprowadzić kod aktywacyjny uzyskany po opłaceniu zamówienia w naszym sklepie.\nZoomText MagReader 2022


Koronawirus. Oblężenie internetowych sklepów z żywnością. Polacy robią zapasy na masową skalę | Biznes na Next.Gazeta.pl\nKoronawirus. Oblężenie internetowych sklepów z żywnością. Polacy robią zapasy na masową skalę\nRK 11.03.2020 10:10\nKoronawirus działa na wyobraźnię Polaków. Coraz więcej osób decyduje się bowiem na zakupy spożywcze w sklepach online. Jedni chcą w ten sposób uniknąć kontaktu z innymi osobami, drudzy liczą, na dostawę produktów, których w części tradycyjnych sklepów brakuje.\nSklepy internetowe sprzedające żywność przeżywają prawdziwe oblężenie. Koronawirus coraz intensywniej rozprzestrzeniający się w naszym kraju skłania coraz większą rzeszę Polaków do robienia zapasów. Zagrożenie epidemiologiczne jest też powodem powstrzymywania się od robienia zakupów w tradycyjny sposób - część osób woli nie ryzykować wizyty w sklepie wielkopowierzchniowym.\nZobacz wideo Czy działania władzy w sprawie koronawirusa są wystarczające? Poseł opozycji recenzuje działania rządu\nRyż, mydło i dania gotowe\n- Strach przed zachorowaniem powoduje, że konsumenci chętniej kupują w sieci, by uniknąć wychodzenia z domu i kontaktu z ludźmi - wyjaśnia w rozmowie z dziennikiem Borys Skraba, prezes spółki usługowej Strix.\nJakie kategorie produktów cieszą się szczególną popularnością? Jak donosi "Rzeczpospolita", 160 proc. wzrostu odnotowano w kategorii "produkty sypkie" (w stosunku do okresu sprzed pojawienia się koronawirusa w Polsce). Dania gotowe są kupowane o 124 proc. częściej, a o 116 proc. koncentraty i przeciery. W kategorii dóbr szybkozbywalnych o 95 proc. częściej klienci wybierają ryż, o 84 proc. mąkę, a o 66 proc. mydło. Na kolejnych miejscach są makaron (65 proc.) i papier toaletowy (24 proc.).\nW tradycyjnych sklepach też ruch\nWzrost zainteresowania niektórymi produktami wykazują też sklepy tradycyjne. - Produkty do dezynfekcji rąk, takie jak żele antybakteryjne, cieszą się ostatnio wyjątkowo dużym zainteresowaniem klientów. Zwykle tak duży popyt na tego typu produkty odnotowujemy w okresie letnim, przed wakacjami czy też na jesieni, gdy rodzice szykują szkolne wyprawki dla dzieci - mówi w rozmowie z portalem handelextra.pl Agata Nowakowska, rzecznik prasowy Rossmann.\nCzytaj też: Koronawirus i pustki na półkach - jak naprawdę wygląda sytuacja w sklepach? Pytamy największe sieci\nJanusz Stroka, prezes sieci sklepów Netto (400 placówek), przyznaje, że wielu klientów postanowiło zabezpieczyć się, przygotowując większe niż zazwyczaj zapasy żywności. Lidl (około 720 sklepów w Polsce) do pytania o wzrost zainteresowania się nie odniósł. Zapewnia jedynie, że "aktualnie dostępność artykułów spożywczych i przemysłowych niezmiennie odpowiada na bieżące potrzeby naszych klientów".\nPodobne zachowania konsumentów nie są wyjątkiem w innych krajach. Od Sydney po Nowy Jork - ludzie na całym świecie robią zapasy w związku z rozprzestrzeniającym się koronawirusem. W sklepach na porządku dziennym jest wykupywanie takich artykułów jak np. papier toaletowy. W Australii musiała nawet interweniować policja. - Staramy się przekonać ludzi, że oczyszczenie półek sklepowych jest nieracjonalne - mówią eksperci.\nKoronawirus. 25 przypadków w Polsce\nW środę rano Ministerstwo Zdrowia potwierdziło trzy nowe przypadki zakażenia koronawirusem. Oznacza to, że liczba osób zakażonych wzrosła w Polsce do 25. Jeszcze w środę Ministerstwo Edukacji Narodowej może podjąć decyzję o zamknięciu szkół.\nKoronawirus w Polsce. Najważniejsze informacje, które powinieneś poznać\nKoronawirus. Masz objawy? Sprawdź, gdzie powinieneś się zgłosić\nKoronawirus i pustki na półkach - jak naprawdę wygląda sytuacja w sklepach? Pytamy największe sieci


Dreamcote Wine Co (Los Olivos, Kalifornia) - opinie\nKurorty (Los Olivos)\n4-gwiazdkowe hotele w lokalizacji Los Olivos\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Dreamcote Wine Co\nNajlepsze dania typu Sałatki - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Tapas - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Tacos - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Focaccia - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Babeczki - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Curry - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Risotto - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Sos boloński - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Kalmary - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Grillowana kanapka z serem - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Makaron z sosem serowym - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Małże - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Gofry - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Tuńczyk - Los Olivos\nNajlepsze dania typu Makaron - Los Olivos\nAtrakcje w pobliżu obiektu Dreamcote Wine Co\nDreamcote Wine Co opinie, Los Olivos\nDreamcote Wine Co\nNr 3 wśród 10 Zakupy w lokalizacji Los Olivos\n2933 San Marcos Ave, #107, Los Olivos, CA 93441\nDobre wino i losowe filmy na arkuszu 😂🏻\nDobre wino i bardzo pomocne. . . nieco ukryta i przy "głównej ulicy", ale warto na łowy! Uwielbiam to, że mieli także jabłecznik. Po prostu jedź!\nNasz pierwszy sala degustacji na Los Olivos!\nNasz syn i synowa zaproponował rozpoczęcie rano. Byli z nami i mieli rację! Gdy tam byliśmy, lokalny pani przyszła i sprzedawał jej strony wykonane jadła tamales! Kupiliśmy pół tuzina i je na śniadanie! Wina były dobre i kupiliśmy kozy Sans Lina!\nZrecenzowano: 9 listopada 2015\nZdarzyło nam się przez to miejsce i dostała fakt, że mają cydr degustacji. Z wiecznym liczbę degustacja pokoje ten wyróżniał się. Jesteśmy bardzo zadowoleni ze wszystkich odmian i jabłecznik. Obsługa była doskonała.\nZrecenzowano: 14 lutego 2015 z urządzeń przenośnych\nWalentynki degustacja wina\nTo miejsce jest z dala od utartych ścieżek i był zdecydowanie najlepszy winnicy napotkaliśmy tutaj. Ich wina miał identyfikatorem i było naprawdę dobre. Jedynym miejscem gdzie kupiliśmy butelkę wina. Małe miejsce, ale warto, jeśli przyjdziecie tu by degustować wina.\nZobacz 1 hotel w pobliżu.Zobacz 12 restauracji w pobliżu.Zobacz 61 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Dreamcote Wine Co.


8 sygnałów świadczących o tym, że Twój organizm produkuje zbyt dużo estrogenu\nEstrogen to jeden z najważniejszych kobiecych hormonów, odpowiedzialny za rozwój i regulację układu rozrodczego, a także cechy płciowe, takie jak włosy pod pachami, rozwój piersi, i cykl menstruacyjny. Kontrolowanie estrogenu i utrzymywanie go na normalnym poziomie jest bardzo ważne, gdyż jego nadmiar może spowodować chorobę nowotworową.\nOto sygnały, którymi twoje ciało informuje cię o zbyt wysokim poziomie estrogenu.\nPowody produkcji zbyt dużej ilości estrogenu:\nIstnieją dwa czynniki odpowiedzialne za naturalny wzrost poziomu estrogenu – dojrzewanie, a także ciąża. Jednak nadmiar estrogenu może być też wywołany czynnikami środowiskowymi, bądź dietą.\nW dzisiejszych czasach łatwo o przypadkowe zwiększenie poziomu estrogenu, gdyż jest on obecny w produktach zawierających szkodliwe pestycydy, herbicydy i hormony wzrostu. Zwracaj uwagę na produkty kupowane w supermarketach – zawsze czytaj etykietki ze składem.\nPozostałe powody podwyższonego poziomu estrogenu wiążą się z naszym stylem życia:\n- Spożywanie dużych ilości alkoholu i przyjmowanie niektórych leków\n- Choroby serca, cukrzyca, otyłość, wysokie ciśnienie krwi\nObjawy podwyższonego poziomu estrogenu u kobiet\nZwracaj uwagę na poniższe symptomy i nie wahaj się przed wizytą u lekarza, jeśli zaobserwujesz coś niepokojącego.\n1. Opuchlizna i wrażliwość piersi\nWiększość kobiet czuje zmiany w piersiach podczas cyklu i w ciąży, gdyż piersi są bardzo wrażliwe na zmiany hormonalne. Jeśli odczuwasz nadmierną wrażliwość, lub zauważyłaś zwiększoną opuchliznę, może to być spowodowane wysokim poziomem estrogenu.\nEstrogen wpływa na stan umysłowy i emocje. Te uczucia przypominają stan podczas miesiączki – możesz czuć się przygnębiona lub niespokojna, a twój nastrój może zmieniać się bez wyraźnego powodu.\nSą to zmiany zwyrodnieniowe w tkance gruczołowej sutków, spowodowane zaburzeniami hormonalnymi. Występują pod postacią guzków lub stwardnień, i wymagają jak najszybszej kontroli przeprowadzonej przez lekarza.\nTen problem dotyka zwykle mężczyzn, ale w przypadku podwyższonego poziomu estrogenu, kobiety także mogą doświadczyć nadmiernego wypadania włosów.\nJesz normalnie i prowadzisz umiarkowanie aktywny tryb życia, a jednak twoje biodra robią się coraz szersze? To może być symptom podwyższonego poziomu estrogenu. Inne objawy to wzdęcia, i trudności ze zrzuceniem wagi.\n6. Nieregularne cykle miesiączkowe\nPrzyspieszony bądź opóźniony okres to istotny symptom zaburzeń hormonalnych. Cykl miesiączkowy jest starannie zarządzany przez poziom hormonów w organizmie – zaburzenie jednego z nich może doprowadzić do problemów z całym cyklem.\n7. Ciągłe zmęczenie\nJeśli zauważyłaś u siebie ciągłe zmęczenie, mimo że w twoim życiu nie wystąpiły żadne nagłe zmiany, może to być sygnał ostrzegawczy, sygnalizujący, że powinnaś sprawdzić poziom hormonów.\nNadmierny estrogen może wywołać zaburzenia snu. Czasem objawia się nadmierną aktywnością i trudnościami z zaśnięciem, a czasem wręcz przeciwnie – ciągłą sennością i brakiem energii.


Jazda na suwak jest obowiązkowa. Czy kierowcy stosują się do przepisów? Test na DK 86 w Katowicach Giszowcu w styczniu 2020. | Dziennik Zachodni\nJazda na suwak jest…\nDN 15 stycznia 2020, 18:05\nCo drugi zobowiązany do tego kierowca ustępuje miejsca zgodnie z zasadami jazdy na suwak; chętniej przepuszczane są autobusy niż drogie samochody. Tak wynika z badania przeprowadzonego na trasie DK 86 w Katowicach – Giszowcu przez ekspertów ProfiAuto. W skrajnych przypadkach kierowcy musieli poczekać aż przejadą trzy lub nawet cztery inne samochody, zanim ktoś ustąpił im pierwszeństwa.\nNa początku grudnia 2019 weszły w życie przepisy, które nakładają na kierowców obowiązek jazdy na suwak w miejscach, w których jest to koniecznie. Eksperci ProfiAuto postanowili sprawdzić, jak po upływie miesiąca realizacja przepisów wygląda w praktyce. Okazało się, że jazda na suwak jest wciąż problematyczna dla bardzo wielu kierowców. Pokazało to badanie przeprowadzone na jednej z najbardziej ruchliwych tras w Katowicach w godzinach porannych w dzień roboczy.\n– Z przeprowadzonego przez nas badania wynika, że obowiązkowa jazda na suwak wygląda dobrze, ale przede wszystkim gdy rozpatrujemy ją pod kątem teoretycznym. W ciągu godziny przez zwężenie na trasie DK86 w Giszowcu w kierunku Sosnowca przejechało blisko 1000 pojazdów, w tym samochody osobowe, autobusy i ciężarówki - mówi Łukasz Kopiec, dyrektor marketingu ProfiAuto.\n- Część kierowców zdaje sobie sprawę, jak należy się zachować, gdy znaki informują o obowiązku jazdy na suwak. Niektórzy jednak albo nie do końca rozumieją nowe przepisy, albo po prostu je ignorują i z premedytacją nie ustępują miejsca – dodaje.\nJazda na suwak w 2020. Jaki mandat grozi kierowcom?\nGość 15.01.2020 20:02:31\nLepiej wpuścić drogie auto które nie smrodzi niż dymiàcego golfa 3 z wąsatym Januszem w środku...\nojej 15.01.2020 18:17:46\nCiagle problemy z zasada jazdy na suwak?