Tropy stylistyczne - Materiały filmoznawcze - Filmoteka Szkolna\nZe Stanisławem Różewiczem rozmawia Andrzej Kołodyński\n– Z naszego spotkania, na które wyraził Pan uprzejmie zgodę, powinien powstać zapis rozmowy. Nie wywiadu omawiającego twórczość, film po filmie, ale właśnie rozmowy na tematy sprowokowane przez filmy, nie zawsze sprowadzające się – żeby użyć górnolotnego zwrotu – do egzegezy dzieła. Dlatego chciałbym zacząć od pytania, które istotne jest przede wszystkim dla nas, piszących o kinie. Co dają Panu jako twórcy, głosy krytyki, próby interpretacji Pańskich filmów? Od ponad trzydziestu lat zebrało się tego niemało. Czy interesują Pana te opinie?\n– Tak, śledzę to, co się o mnie pisze na przestrzeni lat. Jest chyba wyjątkowym, rzadkim wypadkiem, żeby ktoś pracujący w filmie czy literaturze potrafił się wyłączyć. Z początku, kiedy zaczynałem, byłem uwrażliwiony na głosy recenzentów i krytyków... To są czasem dwie różne rzeczy, jak pan dobrze wie. Z biegiem lat przywiązuję mniej wagi do opinii o sobie. Pyta pan, co krytyk może dać reżyserowi. W pewnym momencie przychodzi rozeznanie, że krytycy, obok rzeczy sensownych i ciekawych, piszą czasem ewidentne bzdury. Wydaje mi się, że przez te lata zdołałem poznać pewnych ludzi z tego, co piszą i teraz zwracam uwagę na tych, którzy mnie ciekawią. Głosy, nawet pozytywne ludzi, którzy nie są dla mnie ciekawi, przestają się liczyć. Cenię sobie i śledzę – może to nie jest właściwe słowo: czytam krytyków wrażliwych. Myślę, że na przestrzeni lat można stwierdzić, kto jest takim krytykiem, a kto po prostu – piszącym. I zdania ludzi wrażliwych są dla mnie jednym z pierwszych kryteriów. Jest jeszcze sprawa umiejętności pisania, czytelności...\n– Piszących o kinie jest u nas tak wielu i prędzej czy później wszyscy się spotykamy.\n– Właśnie. Jeśli ktoś pisał o filmie: „to zdecydowanie niedobre” a potem, kiedy spotykamy się przy jakiejś okazji, mówi: „ja się totalnie pomyliłem, obejrzałem film drugi raz i jednak mi się podoba...” Jeśli to nie jest tylko grzeczność, taki człowiek mnie ciekawi. Ale jeśli kryje się za tym tylko taktyka... Tak samo, jak cenię krytyków wrażliwych, cenię pewną wrażliwość u siebie. Ale co mi daje, co może mi dać opinia krytyka? Chyba nieporównanie mniej od tego, co może przynieść mi znajomość z pewnymi pisarzami, malarzami, ludźmi teatru. Pozostajemy, oczywiście, w kręgu sztuki. Należałoby zapytać: co daje mi muzyka, obraz, wiersz czy pejzaż, co daje mi chwila? Daje mi też coś i spotkanie z autentycznym człowiekiem. Ale nieautentyczny krytyk, nieautentyczny kolega-reżyser – tacy ludzie niczego nie dają.\n– Czy jednak nie jest Pan za surowy? Istnieją przecież pewne mody, zmieniające się trendy i dlatego opinie „na czasie” mogą się łatwo zestarzeć, wydać nawet kompletnymi bzdurami – nie zawsze z winy krytyka. W jakimś okresie próbowano wtłoczyć Pana w krąg twórców zajmujących się tematem wojennym, potem –obyczajowym, nazywano Pana romantykiem. Trzeba czasu, żeby zrozumieć, że trzyma się Pan konsekwentnie pewnego stylu.\n– Tak, na ogół zawsze robiłem to, co chciałem robić. Może w dwóch przypadkach wmówiłem w siebie, że chciałem, a potem okazało się, że jednak nie...\n– Chodzi mi o zmianę podejścia, perspektywy. Krytyk nie może tego uniknąć. Czy tego rodzaju zmienność punktów widzenia nie dopomaga twórcy w samookreśleniu?\n– Ja bym powiedział, że to raczej dopomaga krytykowi, który z biegiem czasu zaczyna widzieć... Może wracając z uporem muła do pewnych tematów i pewnych spraw zdołałem wyłożyć bardziej wyraźnie cechy swojej stylistyki; zainteresowania tematyczne i to ułatwiło rozeznanie? Istotna jest sprawa dochodzenia... przecież ja w swojej robocie też do pewnych rzeczy dochodzę, pewne odrzucam, czy staram się odrzucać.\n– Mówimy o stylu, a jest to pojęcie, które w odniesieniu do filmu nie zostało właściwie zdefiniowane. Najprościej należałoby chyba powiedzieć, że styl tworzą powtarzające się cechy, które można zauważyć w obrębie dzieła czy zespołu dzieł. Ale tak mogę ujmować sprawę ja, a więc ktoś, kto spogląda z zewnątrz. Gdybym chciał jednak zapytać Pana, jako twórcę, o cechy Pańskiego stylu?\n– Nie, to pan powinien mi je wyliczyć... Czy jednak chodzi o styl? To jest sprawa mojego świata. Świata, który przekazuję w filmach – nawet w oparciu o teksty, przy których nie pracowałem – mojej osobowości, mojego klimatu. W każdym filmie przekazuję moje widzenie świata i ludzi. Dopiero za tym idzie styl, właśnie określony sposób przekazywania.\n– W takim razie powinienem może zapytać, co chciałby Pan powtarzać w swoich filmach?\n– Niczego nie chciałbym powtarzać. Mogę mówić o motywach, do których wracałem, wracam i będę wracał. O pewnych nastrojach; elementach ciszy, obrazach... Zgadzam się, że to, co powraca w moich filmach, w jakimś stopniu wyznacza ich styl, ale nie jest sprawą robiącego filmy określanie własnej stylistyki. Możemy mówić o moim warsztacie, charakterze pisma –jeśli go posiadam. Jedni twierdzą, że tak, inni nic na ten temat nie mówią, podejrzewają, że nie posiadam. Ale mogę pokazać palcem filmy, po obejrzeniu których nie można byłoby powiedzieć, kto je zrobił, gdyby nie nazwisko w czołówce. Bez stylu. Wydaje mi się, że w wypadku moich filmów wrażliwy krytyk potrafi wskazać wyznaczniki – ale tylko krytyk, który zna te filmy. Proszę pana, my się spotykamy po raz pierwszy, nie znamy się. Moje zachowanie, to co mówię, moje reakcje, mogą być dla pana całkowicie inne niż dla kogoś, kto mnie zna. I tak jest z filmami. Trzeba je znać, żeby zauważyć na przykład powtarzający się motyw natury. To jeden z tropów „tropów na styl”, jeżeli pan chce. Na przykład w Pensji pani Latter. Natura występuje z jednej strony jako coś pięknego, natura o funkcji uspakajającej – w marzeniach – a w pewnym momencie okazuje się elementem groźnym i tragicznym, kiedy towarzyszy śmierci pani Latter. Czy też natura, pojawiająca się w Rysiu, nie na zasadzie przerywnika, ale kontrapunktu... Nie bez powodu kończyłem Pasję obrazami, w których Dembowski, śmiertelnie ranny, czołga się po ziemi. Ostatnie plany jak gdyby wpisują go w ziemię, ukazują go jako jeden z elementów natury... I jeśli odsuwam potem kamerę o kilka metrów, robię to dlatego, żeby stworzyć z tego jakąś całość. W tej samej Pasji kamera panoramuje na początku po młodych, zielonych liściach, żeby ujawnić nagle mogiłę... Cofnijmy się jeszcze dalej do filmu Wolne miasto. Tam też jest natura, chociaż wtargnąłem w nią tylko raz, w obrazie końcowym: morze, szum fal i salwa, którą rozstrzeliwują listonoszy. Ale to jest tylko jeden z tropów. Styl? Chcę mówić w filmie prościej i częściej.\n– Przywołuje Pan przykład natury, a przecież wiele Pańskich filmów rozgrywa się w zamknięciu, ma klaustrofobiczny nastrój. Nawet w tytule, takim jak Drzwi w murze...\n– Tytuł jest metaforyczny, w filmie chodzi o otwarcie na ludzi, na ich sprawy, o przebicie muru którym odgradzamy się od innych. Zamknięcie było więc świadome, podobnie jak w Pensji... W tym ostatnim filmie wszystko dzieje się na pensji, wszystko jest zamurowane, coraz bardziej ciemne. W naturę wychodzę na samym końcu – ale okazuje się wówczas, że to otwarcie, przestrzeń, powietrze spełniać będzie inną funkcję... W drzwiach... też są bodaj dwa wyjścia. Raz – na początku, to ujęcie z góry, te domy-klocki, które są miejscem akcji. Ale natura stricto-sensu pojawia się chyba tylko we śnie, kiedy Zapasiewicz niesie przez pustynię na plecach kobietę, która jest dla niego ciężarem...\n– Oglądając film zwróciłem przede wszystkim uwagę na symboliczną wymowę snu, nie na fakt, że rozgrywa się w scenerii naturalnej.\n– Wymowa jest najważniejsza, ale mówimy o środkach. Teraz przypominam sobie, że w Głosie z tamtego świata natura też pojawia się tylko we śnie. Sen wdowy: na ogromnej przestrzeni szafa, do której wchodzi jej mąż... Sny to jeszcze jeden trop. Występują często w moich filmach nie ze świadomego wyboru ale niejako organicznie. Przesypiamy przecież jedną trzecią życia... W snach odkrywamy się często w ciekawy sposób sami przed sobą. Nie chcę mówić o motywach freudowskich... Ale w moich snach powtarza się na przykład motyw ludzi, którzy mają twarze innych osób. Czasem ta maska spada, zawsze jednak wiem, kto jest kto... Wielu snów sobie nie przypominamy, tracimy je. Przeglądałem kiedyś wybrakowany egzemplarz „Dialogu”, po dwóch kartkach zadrukowanych były dwie puste. Nie znałem przebiegu sztuki, ale czytałem ją tak, jakbym oglądał akt filmu, z którego powyrzucano pewne ustawienia. Wpadałem w nowe sytuacje nie znając poprzednich. I pomyślałem sobie, czy te białe strony nie są przypadkiem ciekawsze...\n– Autor nie byłby zadowolony!\n– Na pewno nie, ale ja to mówię w związku ze snami, których nie pamiętamy. Są pewno piękne i straszne, tylko myśmy je wytracili. Inaczej jest z kontaktem z naturą. Mnie natura na ogół godzi z życiem i z ludźmi. Ale na ekranie obraz natury może być dwuznaczny.\n– I nie zawsze oczywisty, właśnie w Pana filmach. Na przykład znaczenie bardzo wyrazistego ujęcia z czołówki Rysia. Napisy pojawiają się na tle obrazów lasu, ale w pewnym momencie wprowadza Pan plan z pniem złamanego drzewa. To zwraca uwagę. Wydaje mi się, że ten obraz znajduje wizualny odpowiednik w strzaskanej figurze Chrystusa na ołtarzu. Czy rzeczywiście tak to Pan zamierzył?\n– Czasem działam intuicyjnie.\n– W sztuce jest to chyba nieuniknione.\n– Tak, ale staram się unikać improwizacji. Wszystkie ograniczenia, miejsca, zamknięcia, wypływają w moich filmach organicznie z tematu. Sztuka jest dla mnie zawsze sprawą wyboru. W samym słowie „sztuka” jest coś nie ze sztukmistrza, ale właśnie wyboru... Powiem panu, jaka była geneza tego ujęcia. Wracaliśmy ze zdjęć lasem, przez który przeszedł bardzo silny wiatr i połamał drzewa. Nagle zobaczyłem tę strzaskaną brzozę i kazałem zatrzymać wóz. Powiedziałem do Jurka Wójcika: sfotografujemy to, bo jest z naszego filmu. Wójcik jest znakomitym operatorem, z którym nie potrzebujemy wielu słów, aby się porozumieć – czuł to samo co ja. Nie wiedziałem jeszcze, gdzie ten obraz umieszczę, ale chciałem go mieć w pudełku. Zdawałem sobie sprawę, że będę chciał koniecznie gdzieś to w filmie pokazać. Czy w jednym ze snów księdza, czy dla zilustrowania stanu na granicy świadomości, przed snem... Intuicyjnie doceniliśmy wartość obrazu, wartość plastyczną. Może także była to sprawa drzewa, kiedyś pięknego i zdrowego, które teraz zostało zniszczone...\n– Można chyba powiedzieć, że łącznikiem między tym obrazem i strzaskaną figurą na ołtarzu jest krótkie ujęcie pnia drzewa z wbitą siekierą...\n– Tak – to jest powidok. Pomysł tego ujęcia przyszedł już w trakcie roboty, w rozmowie z drugim reżyserem. Teraz wiem na przykład, że nie powinienem po tym obrazie prowadzić jeszcze księdza przez ogród, żeby zobaczył jeden i drugi pejzaż... Tu powinien być styk montażowy: ksiądz dotyka dłonią nagiego pnia i już powinien wchodzić do kościoła, żeby być bliżej diabła, który tam się zjawi...\n– Właśnie – diabeł. Wiem, że interesuje się Pan malarstwem Nowosielskiego. Przeczytam Panu taką wypowiedź malarza: „Zła nie da się pokazać w sposób artystyczny, ponieważ z chwilą, gdy na dnie piekła zaczniemy uprawiać sztukę, to przezwyciężyliśmy dno piekła”. I dalej: „...malarstwo nie jest w stanie przedstawić diabła. Malarstwo, aby zaistniało jako pozytywny akt twórczy, musi być aktem udanym... Diabeł to jest obraz nieudany, zepsuty... Pozytywnie namalować diabła nie można, bo on jako demon nie ma pozytywnego istnienia...” Co Pan na to? Jednak pokazuje Pan diabła w filmie.\n– To ciekawe, zresztą myśmy z Nowosielskim niejednokrotnie o tych sprawach gadali... Zło na pewno można w sztuce pokazać. Nowosielski jest malarzem, ja robię filmy, pracuję w obrazach, które są ruchome, w których jest słowo. To jednak sprawa dwóch różnych dziedzin sztuki. Diabła pokazywałem już w Piekle i niebie – filmie, który był próbą komedii. Pokazywałem go z rogami, śmiałem się z tego wizerunku diabła, który mi umawiano w dzieciństwie. To było infantylne i naiwne wyobrażenie zła.\n– W Rysiu też jest coś z tego, kiedy na ekranie pojawia się szponiasta dłoń.\n– Chciałem tę rękę wtopić w akcję, w sytuację z księdzem, ale charakteryzatorzy zepsuli paznokcie i trzeba było potem tę rękę dorabiać... Ale w Rysiu diabeł uosobiony jest przede wszystkim w postaci normalnego chłopaka. Zło kuszące, pociągające, bo to jest ładny chłopiec. I pokazuję go także w przynależnym mu wyobrażeniu na obrazie Pachera, który wisi w zakrystii,\n– Postać diabła jest na płótnie większa od postaci biskupa, co wywołuje niepokój...\n– Tam są jeszcze inne rzeczy, w tle... I chyba rzeczywiście nie trawiłem na diabła w obrazach Nowosielskiego, które sobie wysoko cenię. Od aniołów tam się aż roi.\n–To zrozumiałe, skoro malarstwo jest dla niego działaniem „duchów subtelnych”.\n– Ale u Tchórzewskiego na przykład diabeł jest w każdym obrazie, natomiast nie widzę tam aniołów. Może we wczesnym okresie, kiedy był bardziej liryczny, refleksyjny. Potem zmienił styl.\n– Nowosielski powiada, że diabła przedstawić można w literaturze, która posługuje się pojęciami abstrakcyjnymi.\n– Jeśli ja pokazuję, czy będę pokazywał diabła w filmie, muszę posłużyć się człowiekiem. Diabeł przybiera na ekranie postać złego człowieka. Ale być może jego ślad można również pokazać w jakiejś rzeczy, w przedmiocie, w dźwięku…\n– Myślenie filmowe okazuje się więc bliskie literaturze. Większość Pana filmów opartych jest na literaturze. W czołówkach powtarzają się wciąż te same nazwiska pisarzy. Czym się Pan kieruje przy ich wyborze?\n– Scenariusze piszą mi autorzy, których twórczość literacką sobie cenię, ale którzy są mi bliscy także jako ludzie. Znajduję u nich rzeczy o których myślałem i myślę, ale nie potrafiłem w tak precyzyjny, wrażliwy sposób wyrazić w słowach. To są sytuacje, obrazy, ludzie z kręgu przynależnego także mnie... Niech pan popatrzy: Kornel Filipowicz. Mistrz krótkiego opowiadania, światowa klasa. Tadeusz (Różewicz) – trudno o bracie mówić, że cenię to co robi, ale jego literatura ma niezaprzeczalny znak jakości... Jeszcze Jan Józef Szczepański. Czy jednak pytając o literacką genezę mojej twórczości chodziło panu, że ja jak jemioła...\n– Nie, nie. Dla mnie reżyser spełnia szczególną rolą tłumacza, jest kimś, kto czerpie z literatury tylko inspirację, aby stworzyć coś innego.\n– W materiale literackim, z którego korzystałem (bo to najczęściej adaptacje opowiadań) były problemy, sytuacje, postacie, nastrój. Nie bardzo wierzyłem, że potrafię sam napisać wartościowy scenariusz. Z biegiem lat to się jak gdyby zmienia – ostatnie filmy sam adaptowałem. Opadły liście z drzew i Ryś są moje. Przedtem pisali je dla mnie literaci, chociaż zawsze byłem przy nich, wtrącałem się, mówiłem o sytuacji, konstrukcji. Wspólnie pochylaliśmy się nad scenariuszem. Teraz sam piszę scenariusz oryginalny. Nie wiem, co z tego wyjdzie, ale staram się przekazać w nim swój świat, moje widzenie ludzi i spraw, obrazy, nastroje.\n– Wymienił pan trzy nazwiska, ale jest ich przecież więcej. Skąd na przykład wziął Pan Karola Konińskiego?\n– Samotność we dwoje... Zna pan opowiadanie „Straszny czwartek w domu pastora”? Niech pan przeczyta, znakomite. To bardzo mało znany publicysta, krytyk literacki przedwojenny, z kręgu związanego z katolicyzmem, z metafizyką. Chyba najbardziej interesująca jego rzecz w prozie, przede wszystkim pisał eseje poświęcone filozofii. Świetnie napisane opowiadanie, są w nim pewne motywy występujące w moich filmach. Motyw zła ukrytego, przypadku, który taką rolę odgrywa w całej tej historii... Adaptację zrobiliśmy z Tadeuszem szybko. Rozbudowaliśmy postać nauczyciela muzyki, Krzyckiego, jest w niej coś prekursorskiego, przeczucie hitleryzmu. Zresztą przesunęliśmy akcję w latach, w scenariuszu rozgrywa się trochę później. Chętnie robiłem ten film, taka kameralna historia...\n– Ale zastosował Pan szeroki ekran. Do kameralnego tematu?\n– Odkrywaliśmy wtedy panoramę. To była jedna przyczyna. A druga, że znowu jest tam natura. Film zaczyna się widokami okolic podgórskich, obrazem lasu, przez który idzie pastor Hubina. Kończy się tak samo – wielką panoramą świata, na który kładzie się mrok. Jestem przekonany, że szeroki ekran nadaje obrazom natury oddech. Przedtem zrobiłem na takim ekranie Westerplatte. Można powiedzieć, że panorama była organicznie wpisana w temat –idzie natarcie, morze szumi, jest pancernik „Schlezwig-Holstein” w poprzek ekranu, ziemia, powietrze... W tym wypadku jednak tkwiło chyba we mnie nieuświadomione pytanie jak ja sobie poradzę z panoramą przy kameralnym temacie.\n– Co Pan teraz sądzi o technice szerokiego ekranu? Chyba jest już trochę przeżytkiem, służy tylko wielkim widowiskom...\n– Bardzo żałuję, że panoramy nie mógł wykorzystać Eisenstein. Był odkrywczy, wspaniały plastyk i reżyser. Pan Bóg położył na nim rękę. To byłoby coś... No, cóż, do panoramy dziś bym nie wracał, chyba żeby to był film o Robinsonie... o Robinsonie-kobiecie. Ciekawe, jakby sobie radziła na tej wyspie.\n– Właśnie chciałem zapytać Pana o tematy niezrealizowane. Wydaje mi się, że równie dużo mówią o twórcy, co filmy, które udało się poprowadzić do końca.\n– Tak, ma się takie tematy. Resztki wiary jeszcze się we mnie kołaczą, że może coś z nich będę mógł zrealizować. Na przykład „Wyspa” Szczepańskiego – scenariusz gotowy, od lat się dobijam... Także „W oczach Zachodu” Conrada. Inny temat – film o Macochu... Mówiliśmy o genezie moich filmów. Gdyby tak przyjrzeć się poszczególnym tytułom, okazałoby się, że to sprawa bardziej skomplikowana. Nie zawsze sprawa świadomego wyboru tej czy innej pozycji literackiej, ale czasem przypadek.\n– Czy takim przypadkiem był wybór tematu na Pański debiut? Nie wiem, czy chce Pan mówić o Trudnej miłości...\n– Niechętnie. O swoich klęskach niechętnie się mówi. A przyczyny klęski były nie tylko obiektywne, ale i subiektywne...\n– W tamtym okresie, w latach pięćdziesiątych, żaden film nie wchodził nietknięty na ekrany – zwłaszcza film o temacie wiejskim!\n– Chciałem robić za wszelką cenę, potem jednak okazało się, że za wszelką cenę nie można. Wziąłem się za temat, w którym nie byłem mocny. Wsi, jeszcze z tego okresu, wcale nie znałem. Podstawą było opowiadanie Bratnego „Skąd idzie burza”, schematyczne, niemające nic wspólnego z życiem. Trzeba robić filmy o tym, co się czuje, w czym się siedzi, co jest prawdą... Ale wtedy postawiono przede mną alternatywę: albo debiutuję od razu, albo będę czekał nie wiadomo jak długo. Pomyślałem, że może w samej robocie coś z tego wydobędę. Miałem niezłą obsadę – grał tam bardzo dobry Eugeniusz Solarski, debiutowali Józef Nalberczak, debiutowała Małgorzata Leśniewska, był Opaliński, Kowalski... Co z tego, kiedy grali złą sztukę! To nie mogło być dobre. Dziś doskonale wiem, że powinienem zacząć nie od zawierzenia tekstowi, ale od wyjazdu na wieś i zobaczenia jak jest naprawdę. Kiedy chłopi dowiedzieli się, że jesteśmy z filmu, zamykali bramy. I od tego trzeba było zaczynać film...\n– Tylko, że wtedy nikt by go nie zobaczył.\n– W 1952 roku, kiedy zaczynałem, obowiązywały jeszcze normy socrealizmu. Ale kiedy film wszedł na ekrany, koło już się obróciło. I ja byłem tym pierwszym, na którym można było sobie użyć. Dostałem straszne cięgi i nie robiłem niczego chyba przez trzy lata... Gdybym chciał pokazać prawdę! Miało być piękne pole ze zbożem... Wie pan czyje pole nakręciliśmy?\n– Księdza proboszcza, który wytłumaczył nam, dlaczego ma takie dobre zbiory. Ale było w naszym kinie szereg ofiar tematu wiejskiego, Cękalski, Kawalerowicz... Ponieważ niechętnie powracam do tych kulawych doświadczeń, nie bardzo nawet pamiętam, co w tym filmie mogło mi się podobać... Może pewne portrety, to, jak grał Opaliński... Ale nie mam odwagi tego oglądać, przyznam się panu.\n– To zresztą byłoby trudne, bo kopia nitro...\n– Mam nadzieję, że spłonie albo zostanie zjedzona przez mole!\n– Szkoda byłoby, bo to jednak historia... Podobnie jak pisarzom, jest Pan wiemy także pewnym aktorom. Opaliński powraca w kilku Pańskich filmach. Ale chcę zapytać nie o to, lecz o pewną powtarzającą się postać. W telewizyjnym filmie Na melinę Opaliński gra wiejskiego dziada, dziad pojawia się w Szklanej kuli, a także w Rysiu...Zawsze jest to postać zagadkowa.\n– U Iwaszkiewicza nie ma tej postaci... Proszę pana to się wywodzi jeszcze z mojego dzieciństwa. Mieszkałem w Radomsku i nasze miasto było „zadziadzione”, to była postać codzienna. Dziada Zagłobę – tak go nazywaliśmy, spotykałem w drodze do szkoły, miał dwie kule i siedział na murku, bardzo pogodny, wszystkim sztubakom salutował. Dziady chodziły po jarmarkach i żebrały. Kiedy szło się na cmentarz na Wszystkich Świętych, była tam aleja nie klonowa, ale dziadowska... Nie wiem, kto dzisiaj byłby taką postacią...\n– Chyba nie ma nikogo takiego. Mimo elementu pewnej tajemniczości, która wynika z egzotyki, Pan tych swoich dziadów na ekranie nie romantyzuje. W filmie Na melinęjest to po prostu ograniczony, stary człowiek, wiejski przygłupek. Także w Szklanejkuli nie dorasta do wyobrażeń młodych bohaterów, którzy początkowo widzą w nim kogoś na kształt guru...\n– Tak, ale w pewnym momencie okazuje się, że ma przy sobie małe autko-zabawkę, coś z rzeczy, które ci młodzi ludzie odrzucają. W filmie toczy się jakby dyskurs na temat „być czy mieć”... Zostawiłem tę postać trochę zakrytą, świadomie, bo uważam, że powinna być w nim jakaś tajemnica. W którymś momencie chciałem pokazać, że mieszka w forcie, opuszczonym, starym forcie, który zresztą pokazałem potem w Pasji, od zewnątrz... Nie lubię sytuacji dopowiedzianych do końca. Byłem przez lata urzeczony opowiadaniem Iwaszkiewicza „Kościół w Skaryszewie”, między innymi dzięki nastrojowi tajemniczości, nieoczekiwanym obrazom, które są w nim zawarte. Chodziło to za mną... I kiedy Iwaszkiewicz zapytał mnie: „Panie Stanisławie, niech pan mi powie, dlaczego właściwie chce pan ten „Kościół” robić?” – mówiłem mu o tym i o owym, aż wreszcie powiedziałem: „To, co mnie tak bardzo pociąga, to jest też tajemnica, brak dopowiedzenia...” Iwaszkiewicz patrzył na mnie bystrym okiem i wiedziałem, że nabrał zaufania, przekonał się, że może mi temat powierzyć. Zresztą miał do mnie trochę zaufania na podstawie filmów, ale wtedy się jakoś wewnętrznie otworzył… Było w nim sporo przekory. Kiedy go pytano, co to jest literatura, odpowiadał: „ja nie wiem”... Pamiętam, jak rozmawiał z kimś, kto go nie znał i ten ktoś powiedział: „Nie rozumiem, co Iwaszkiewicz chciał w tym opowiadaniu wyrazić”. Iwaszkiewicz na to: „A wie pan ja też go czasem nie rozumiem!”. I miał rację – w sztuce nie trzeba wszystkiego rozumieć.\n– Z tego przekonania wynika chyba Pańska metoda inscenizacji. Wynotowałem z Pana dawnych wywiadów takie słowa: „Nie lubię kina, gdzie bezustannie stwarza się sytuacje nie rozgrywając ich do końca”. A także: „Moją obsesją jest, żeby udało mi się robić film wychodząc z małej sytuacji: jedna sytuacja drążona w głąb...”\n– Nie w tym sensie mówiłem, jak Hitchcock, który chciał cały kryminał rozegrać w windzie. Zresztą mówiłem to kiedyś, dziś nie jestem już ten, myślę inaczej. Ale w dalszym ciągu lubię filmy oparte na sytuacji, z niewieloma osobami, pozornie nie bardzo złożonej. Co nie znaczy, że nie lubię rozbuchanych, barokowych – bo podziwiam Felliniego... Taka kameralność była w Samotności we dwoje, jest coś z tego w Rysiu. Akcja nierozbudowana, nie przyglądanie się jak przez szkło powiększające temu, co jest pozorem i co w tym tkwi naprawdę. Kiedy rozmawiam z aktorem o roli, kiedy szukamy cech charakterystycznych postaci, mówię, że trzeba wprowadzić coś, co byłoby dla widza zakryte, coś, co wyskoczy z zupełnie „innej kieszeni”... Postaci malowane jedną kreską są nieprawdziwe. Trzeba uchylać drzwi na tę drugą rzeczywistość, ukazywać kogoś, kto z pozoru już jest określony – inaczej... I to jest właśnie pójście w głąb. Zbliżać się do prawdy o ludziach, a nie wymyślać „zaskakujące” historyjki... Jest taka sytuacja w jednej z części Wiatru od morza. Dwaj bracia, jeden nie żyje, drugi spotyka się nad mogiłą z wdową... Kameralny dramat ze śmiercią w łodzi podwodnej. Ten epizod z Żeromskiego to materiał na dobry film.\n– Nie sfilmował Pan jednak Żeromskiego, tylko Prusa. Trochę zaskakujący wydaje się wybór „Emancypantek”. Jest to powieść eseistyczna, niemal typu mannowskiego, ale nieudana, nieprzełamująca do końca konwencji.\n– Czasem robi się rzeczy dla samego siebie nieoczekiwane. W życiu i w twórczości. Pierwszą część książki Prusa uważam za udaną, właśnie „Pensję pani Latter”, bo jest konsekwentnie zbudowana. Dramat pani Latter, ciekawe postacie, Latter i jej dzieci, Howard, lichwiarz Fiszman, Zgierski, który przychodzi odebrać pieniądze – osobny wielki temat pieniędzy, emancypacji, świat społeczności pensjonarskiej – ciekawy materiał na role aktorskie. Chciałem też zrobić coś z Prusa, dla Prusa – takie okropne pomniki mu stawiają –to ulubiony pisarz mojej młodości. Bardzo lubię „Lalkę”, „Dzieci”, „Kroniki”... Inny temat prusowski – bardzo dobry na komedię: „Z przygód cyklisty”, mało znany tekst. Jest to historia człowieka z rozdwojeniem jaźni, urzędnika, jak z „Płaszcza” Gogola, któremu lekarz każe jechać w Polskę, żeby uzdrowił go kontakt z naturą. Jeden z niezrealizowanych filmów, o których mówiliśmy. Wie pan, reżyseria to jest zawód, który trzeba czynnie uprawiać. To nie muszą być duże filmy, mogą być małe, krótkie – to jest zawód wymagający praktyki – bo inaczej oko sztywnieje, zaczyna zasnuwać się bielmem, traci się pewność... Jeśli chodzi o Pensję pani Latter, myślę, że dobrze się stało, że ten film zrobiłem.\n– Odszedł Pan w ten sposób od swojego tematu romantycznego a przecież dyskusja o romantyzmie wcale nie osłabła. Pasja i Romantyczni przyjęte były jako znaczące wypowiedzi. Wydawało mi się, że zechce Pan do tego powrócić.\n– Trudno jest powrócić, kiedy masę zdrowia i nerwów wytrąca się na zdobycie pióra z epoki, kałamarza czy tapety, którą trzeba obić ścianę. W Pensji... musiałem meble przesuwać, żeby zakryć dziury, bo nie starczyło materiału na ścianę. Film kostiumowy robi się dzisiaj z takim trudem, że zadania ciężko się podjąć nawet w sensie psychofizycznym. Jeśli oczywiście chce się coś zrobić uczciwie wobec obrazu epoki.\n– Konflikt postaw – romantycznej i racjonalnej – występuje także w innych Pana filmach i odnoszę wrażenie, że obdarza Pan sympatią właśnie romantyków...\n– Raczej, bo są ciekawsi.\n– Szczepański ładnie powiedział, chyba z okazji Westerplatte, że z „perspektywy lat postawa irracjonalna, wyśmiewana niekiedy potem, okazuje się najbardziej racjonalną, dała najwięcej”.\n– To się również odnosi do Wolnego miasta.\n– Ale w niektórych Pańskich filmach nie ma miejsca na taką refleksję. Wojna degraduje człowieka. Myślę przede wszystkim o telewizyjnej noweli Na melinę. Jest w niej młody partyzant, który sam zgłasza się do wykonania wyroku na włóczędze podejrzanym o donoszenie Niemcom. Chce zabijać, jest „zarażony śmiercią”. Sytuacja ukazana na ekranie jest bardzo cienka, niepokojąca moralnie...\n– Wojna jest jak gdyby poza kadrem. Tylko las i ludzie. Uważam, że ze wszystkich moich filmów – nie o wojnie, ale o tematyce wojennej, o losach ludzi w czasach wojny – ten jest jednym z najlepszych.\n– Jest jeszcze jedna nowela telewizyjna, Piwo...\n– Robi wrażenie. Trudno się po tym filmie otrząsnąć: chłopak, który widzi, jak hitlerowski żołnierz bije jego matkę na dworcu i nie może, ale też nie ma odwagi zareagować...\n– Nie lubiłem początkowo tego filmu, ale po latach zobaczyłem go w telewizji i widzę w nim kilka rzeczy dobrych... Jeśli jedną z głównych funkcji kina, powodem dla którego robię filmy jest pobudzanie do myślenia, to ten należy do kręgu utworów, które każą się zamyślić. Stawia pytanie: jak ja bym zachował się w takiej sytuacji? Scenariusz napisałem z Tadeuszem. I wstawiłem sekwencję z niemieckiej kroniki – przejeżdżających pociągów z czołgami, artylerią – na muzyce Wagnera. Ten motyw muzyczny powtórzył się zresztą w Opadły liście z drzew, też jak leci kronika, w scenie, kiedy bohater przychodzi do mechanika kinowego. W wolnym mieście również wstawiłem kronikę o przygotowaniach do wojny... Uwierzytelnienie przez autentyczny materiał. Podobnie jak sceny nawiązujące do własnych wspomnień. Na przykład spotkanie z niemieckim motocyklem w Świadectwie urodzenia. To było spotkanie moje i Tadeusza z pierwszymi Niemcami... Ktoś pisał, że puenta noweli o Mireczce w tym filmie za bardzo jest już wymyślona. Ale to było wzięte z zeznań dziecka żydowskiego, z protokółów... To była prawda.\n– Jednak finał robi na ekranie wrażenie przesadnie podkreślonego. Przerażona żydowska dziewczynka i SS-man, który stwierdza, że jest aryjką...\n– Może niepotrzebne było hipnotyczne spojrzenie aktora grającego lekarza SS-mana... Tym bardziej, że mała z tymi swoimi wielkimi oczyma jest górą. Tak jednak wtedy byłem skoncentrowany na niej, że mi to przeleciało ... Urzeczony małą był też Kozincew, entuzjasta Świadectwa. Ile razy się spotkaliśmy, dopytywał, co robi, czy została aktorką. Ale nie, nie została, poszła do szkoły plastycznej i życie się jej ładnie ułożyło. Bardzo się z tego cieszę, bo coś z losu dziecka, które grała, zidentyfikowało mi się z nią samą.\n– W jakim stopniu reżyser może być odpowiedzialny moralnie za aktora? Czytałem wywiad, w którym na pytanie jaką rolę wyznacza Pan aktorom w swoich filmach, pada nieco enigmatyczna odpowiedź: rolę im właściwą. Zabrzmiał w tym ton wyższości, jakby traktował Pan aktora tylko jako narzędzie.\n– Wystarczy wyrazić się mniej precyzyjnie i zaraz zostaje to podchwycone, zinterpretowane... A przecież nie zawsze chce się wyjaśniać szerzej, to zależy od nastroju, okoliczności. Co ja wtedy miałem na myśli? Aktor w filmie to element bardzo ważny, jeden z najważniejszych. Nie mówię, że najważniejszy – bo jest temat, treść, robota reżyserska... Można mieć słaby temat i zrobić dobry film albo vice versa. Można pogrążyć film złą obsadą. Powiedziano już o tym tysiące zdań. Dla mnie ważne jest, że coraz bardziej aktora cenię, bo właśnie aktor uprawdopodabnia film, nadaje opowiadanej historii cechy prawdy...Albo nieprawdy – oczywiście w odbiorze kogoś wrażliwego. W ogóle sprawa odbioru jest bardzo ciekawa. Zastanawiam się jak nasz słabo zagrany film widzą Japończycy? Chodzi, oczywiście, o różnice konwencji, szkół aktorskich.\n– Mamy czasem do czynienia z aktorem-osobowością zaćmiewającym wszystko. Choćby niedawny przykład: Bruce Lee w Wejściu smoka. Czy myśli Pan, że ktoś z tłumu widzów zna nazwisko reżysera? Ja też nie wiem kto zrobił ten film, poszedłem, żeby zobaczyć aktora... Reżyser bardzo często jakby chował się za aktora, chyba że jest egocentrykiem w rodzaju Felliniego czy Bergmana, który pokazuje tylko siebie. Wtedy idzie się do kina dla reżysera.\n– I słusznie. Jak w życiu – z pewnymi osobami chce się pan spotykać, z innymi – nie. Ma się pewien krąg znajomych w filmie i w teatrze, w sztuce, bliższy nam w widzeniu i przekazywaniu świata – myśli...\n– Powiedział Pan, że coraz bardziej docenia aktorów. Ale w Pańskich filmach, właśnie literackich, o gęstej atmosferze, aktorzy zawsze byli bardzo ważni. Zdarzało się też, że wzbudzali spory. Na przykład Kazimierz Rudzki w Głosie z tamtego świata. Przed naszym spotkaniem wyszukałem recenzję, w której mówi się nawet, że to nieporozumienie obsadowe...\n– Nieporozumieniem jest raczej ten, kto to napisał. Chyba, że się zmienił, bo ludzie z czasem mądrzeją albo głupieją. To jest tak jak ze starzeniem się... Przeglądam teraz maksymy Kotarbińskiego i kiedy trafiam na taką na przykład definicję inteligenta: „Inteligent to jest pasożyt, który wytwarza kulturę” – myślę sobie: jak ładnie Kotarbiński się starzał... Jeśli na temat Rudzkiego czytałem dwadzieścia głosów, że jest dobry i jeden, że nie, to chyba rację ma tych dwudziestu krytyków.\n– Pan to ujmuje statystycznie.\n– Chodzi panu o moje zdanie? Moim zdaniem trafiony był w punkt. Co nie znaczy, że dziś, po latach, jednej czy drugiej sceny nie zrobiłbym inaczej, może nawet śmielej wkroczył w jego interpretację. Ale mnie ta jego interpretacja pasowała jak rękawiczka na dłoń. Zresztą myśleliśmy o Rudzkim pisząc rolę Aksamitowskiego. Jest w tym filmie dobra robota aktorska – Łuczycka, która dostała nagrodę w Mar del Plata, debiut Lipińskiej, Szaflarska... No i Czechowska, stara pani Tatiana, która całe życie nie zagrała dużej roli w teatrze. Wie pan, co było dla mnie największą satysfakcją po tym filmie? To, że ona odnalazła się właśnie w tej roli, że miała dowody uznania od ludzi, nagrody. Mówiła mi o tym, a po jej śmierci powiedziała mi córka... Losy aktorskie bywają różne, na skutek przypadku, zbiegu okoliczności, które jednym pozwalają wybić się, innym nie. To trudny zawód. Pani Tatianie nie powiodło się – pamiętano ją, jak przechodziła przez scenę w Lalce, wtedy dostawała brawa, ale w rolach nie miała szczęścia. Dopiero dzięki temu filmowi znalazła jak gdyby potwierdzenie swojej drogi, mogła sobie powiedzieć, że nie zmarnowała życia. I to była dla mnie największa z radości moralnych.\n– Ale reżyser może też skrzywdzić aktora, nawet nieświadomie, bo przecież musi myśleć o całości filmu...\n– Ma pan rację. To jest problem zawodowy, ale i moralny. Reżyserzy różną skórę mają, jedni ichtiozaurów... Zresztą mniejsza o to, nie będziemy wchodzili w zoologię. Reżyser dźwiga ciężar odpowiedzialności przed ekipą – ludźmi, którzy mu zawierzyli, którzy ufają, że powstanie coś sensownego. Jeśli chodzi o aktorów... Jest taki moment po moim „stop”!, kiedy oczy aktora kierują się przede wszystkim na mnie. Czyta się w tym wzroku niepokój, oczekiwanie na potwierdzenie, że było dobrze i lęk, że było nie tak... Powierzyli mi swój los aktorski i mam pełną świadomość odpowiedzialności. Jest w tym coś ładnego, ale i obligującego. I to niezależnie od klasy aktora. Lubię aktorów, są tacy, na których mógłbym patrzeć godzinami – choćby nic nie robili...\n– W Rysiu trzyma Pan kamerę na Radziwiłowiczu, śledzi każde jego poruszenie. Swoją drogą zaskakujące jest, że kiedy ksiądz i Ryś są razem, robią wrażenie rówieśników. Obaj jednakowo młodzi i w gruncie rzeczy jednakowo zagubieni...\n– To nie było zamierzone, u Iwaszkiewicza ksiądz Konrad jest starszy. Ale Bajor i Radziwiłowicz robią na ekranie wrażenie swoich alter ego. Podkreśla to chyba kwestię dobra i zła tkwiącego w każdym człowieku.\n– U Iwaszkiewicza mocniej zaznaczony został także motyw fascynacji erotycznej. Pan to zatuszował...\n– I tak miano mi za złe, że raz czy dwa gdzieś tam dotknąłem tych spraw. Jest to motyw przynależny twórczości Iwaszkiewicza.\n– Mówiliśmy już o niedopowiedzeniach tak charakterystycznych dla Pana filmów. Zastanawiałem się, czy można w tym dopatrywać się śladu jakichś wpływów – w końcu każdy reżyser ma jakiegoś mistrza. Wiadomo, że zaczynał Pan od razu od praktyki, nie od szkoły filmowej, asystując Jerzemu Zarzyckiemu...\n– Przyjechałem do filmu w trzy dni po maturze. Wziąłem walizkę, zresztą Tadeusza, spakowałem dwie koszule i wsiadłem w pociąg. Miałem wtedy 22 lata. Instytut Krakowski już nie funkcjonował – a łódzka szkoła filmowa – jeszcze nie.\n– Czy Zarzycki wpłynął na pański styl, sposób widzenia filmu?\n– Nie. Zwrócił mi może uwagę na pewne rzeczy, na pewne filmy, reżyserów (był entuzjastą Claira, amerykańskiego filmu). Bardzo ciekawe rzeczy opowiadał o powstaniu warszawskim, w czasie którego kręcił materiały dokumentalne. Obdarzony był odwagą i wielką kulturą. Po tym jak zepsuto mu Robinsona nie zawsze starczało siły do przeprowadzenia wielu dobrych pomysłów. Wie pan, dla ukształtowania stylu ważne jest tyle rzeczy – spotkania z prawdziwymi ludźmi, pejzaże i strachy dzieciństwa, to co wiedzieliśmy w czasie wojny – ale i czyjaś twarz, pewien obraz, filmy ulubionych reżyserów. U reżysera ważne jest poznawanie życia we wszystkich przejawach – film, teatr, sztuka mogą mnie zainspirować, ale to nie zastąpi też spotkania z ludźmi różnych zawodów, obecności w pewnych środowiskach, pewnych sytuacjach...\n– Decydując się na film w trzy dni po maturze musiał Pan już wcześniej myśleć o reżyserii.\n– Mój debiut reżyserski odbył się pod stołem, w kuchni, w naszym mieszkaniu w Radomsku. Wystawiliśmy z Tadeuszem sztukę, która nazywała się „Krzywda”. Tadeusz miał wtedy dwanaście lat, ja – dziewięć. W sztuce występowali rycerze, bo był to dramat historyczny na kukiełki, które ja animowałem, a widownią była rodzina. Więc jednak coś Tadeusza w teatrze zrobiłem... Druga moja reżyserska robota miała miejsce w gimnazjum, gdzie znakomity nasz polonista, Feliks Przyłubski, chciał wystawić rewię. Powiedział mi: Różewicz, ty jesteś z polskiego dobry, będziesz to reżyserował. Nie wiem, może na złą drogę mnie skierował? Pamiętam, szły przygotowania, ale do premiery nie doszło, zmarł papież i ogłoszono żałobę.\n– To teatr, a skąd w takim razie film?\n– Skąd film? Przecież kino to było niebo, cały świat, oczarowanie. Jestem z małego miasta, które było, oczywiście, wielkie ze swoimi wariantami, świętymi, cmentarzami. Ale kino to był osobny świat. Nazywało się „Kinema”. Cierpieliśmy, że nie nazywa się „Majestic” albo „Kolosseum”. Dostawałem (częściej nie dostawałem) 25 groszy na bilet na poranki, bo na normalny seans nie było pieniędzy, bieda w domu... Raz zostałem pod ławką kilka godzin i dzięki temu obejrzałem Piekło według Dantego, film niedozwolony. Ale nie myślałem, że będę reżyserem, skąd – może myślałem, że będę pisał o filmach...\n– Zaczynał Pan od asystowania Zarzyckiemu przy Zdradzieckim sercu i Nawróconym, filmach średniometrażowych.\n– W Nawróconym główną rolę grał Woszczerowicz. Pierwszy raz zobaczyłem jak pracuje aktor dużej klasy. Bardzo był zorganizowany. W Zdradzieckim sercu według Poego bohaterem był Gorlicki, też znakomity aktor. Mieliśmy kręcić ujęcie, kiedy leży w łóżku, pod tekst „...i padł na niego cień śmierci”. Przygotowana została olbrzymia kukła i reflektor, żeby rzucić cień. Gorlicki poszedł poprawić charakteryzację do garderoby i dostał zawału serca. Do skończenia filmu brakowało dwóch ujęć i wtedy Jurek Kawalerowicz, który też asystował, włożył perukę i wskoczył pod pierzynę...\n– Anegdota do pamiętników. Szkoda, że tych filmów praktycznie nie można dziś zobaczyć. Asystował Pan potem Zarzyckiemu przy Robinsonie warszawskim, który ukazał się na ekranach jako Miasto nieujarzmione, a także Rybkowskiemu. Ale w 1947 roku zrobił Pan razem z Wojciechem Hasem krótki dokument Ulica brzozowa, który okazał się zbyt „czarny” i nie wszedł do rozpowszechniania. Ciekawe, że zaczynał Pan od współpracy z Hasem, który jest reżyserem o zupełnie innym temperamencie. Na przykład wyraźne są u niego inspiracje malarskie, natomiast u Pana trudno byłoby znaleźć jakiś wyraźny przykład.\n– Bezpośredniego naśladownictwa nie ma. Znajdzie Pan jednak cytaty malarskie. W Drzwiach w murze jest „Sąd Ostateczny” Memlinga. Pozwoliłem sobie na tę sekwencję nie martwiąc się, czy łamie rytm. Chciałem na to patrzeć. Myślę, że sekwencja ta spełniła jakąś funkcję poznawczą wobec widza. Czasem kusi mnie wyjście poza konwencję, poza wymóg prowadzenia akcji. W Romantycznych jest scena w salonie, kiedy ktoś gra na fortepianie. Powiedziałem: niech pan gra – i zostawiłem w całości, bo mi się utwór podobał. W Szklanej kuli Nardelli kładzie się na podłodze i nastawia płytę. Już nie pamiętam co – ale trzymam go w takim ustawieniu, dopóki nie wybrzmi muzyka. Ta muzyka leci „ponad miarę”, ale ja na to patrzę, ja to odbieram... Oczywiście, jest jeszcze sprawa, o ile odpowiada to widzowi.\n– Robi Pan filmy po swojemu, czasem jakby lekceważąc widza...\n– Po swojemu – tak, ale to wcale nie oznacza lekceważenia widza. Dzielę się z nim częścią mojego świata.\n– Pisze się czasem, że są to filmy „robione w głąb”, wymagające skupienia, ale czasem chyba zaskakują widza.\n– Ja też jestem widzem, który się liczy.\n– W ustach reżysera brzmi to nieco arystokratycznie...\n– Jeśli zrobiłem Westerplatte, które obejrzało pięć czy sześć milionów widzów, mam może prawo? Jestem przekonany, że przy odpowiedniej reklamie i sensownym rozpowszechnianiu nawet filmy tak zwane trudne znalazłyby więcej widzów. Film trzeba prowadzić, czego się u nas nie robi. Tylko w niektórych wypadkach film prowadzi mecenas albo reżyser, który ma zmysł reklamy, co należy do tego zawodu, ale nie wszyscy są nim obdarzeni w równym stopniu.\n– Niektóre z pańskich filmów wymagają specjalnej atmosfery...\n– Do niektórych filmów, które niepokoją, w których coś się przeczuwa, powinno się wracać, tak jak wraca się do książki czy utworu muzycznego. To jest tak, jak z odbiorem dialogu z ekranu. Przy pierwszej projekcji dociera do mnie jakiś tam procent dialogów, nie tylko z powodu błędów dźwiękowych, ale dlatego, że patrzę przede wszystkim na obraz. O jakości projekcji lepiej nie mówić. Szukam dla filmu jakiegoś dźwięku, chcę, żeby na początku Rysia był tylko szum lasu, powiew wiatru, a potem – na zasadzie kontrapunktu – warkot samolotu. A kiedy siadam w kinie, najczęściej żadnego szumu lasu nie słyszę, tylko jakieś trzaski i serce mi się kraje...\n– Film w kinie zaczyna żyć własnym życiem. Są reżyserzy, którzy twierdzą, że nie należy oglądać ani własnych filmów, ani cudzych.\n– Może oni nie potrzebują... Ja jednak uważam, że reżyser ładowany jest jak akumulator –przez życie, ale i przez filmy, teatr, muzykę. Mnie interesuje to, co zrobili Losey, Herzog, Tarkowski... Gdybym nie zobaczył Próby orkiestry Felliniego, byłbym o coś uboższy. Wiem, Bunuel mówi, że albo chodzi do kina, albo nie chodzi, ale on może sobie na to pozwolić, ma osiemdziesiąt lat... Zresztą podobnie jest z kryteriami oceny: Bunuel uważa, że Rzym miasto otwarte to niedobry film, a Renoir, że jeden z najwspanialszych w historii kinematografii. Mnie się Rzym miasto otwarte zawsze będzie podobał, to było odkrycie całego nowego kina. Są odkrycia i potwierdzenia. Miałem kiedyś przyjemność wejść do muzeum w Helsinkach i obejrzeć ich obrazy. Czym jest to malarstwo wobec naszego? Mamy wspaniałe malarstwo, ale kto o nim w świecie wie?...Jest we mnie ciekawość obłąkanego świata, w którym żyjemy, jest też ciekawość tego co dzieje się w sztuce na świecie. Z różnych powodów mam ograniczone możliwości kontaktu z tą sztuką, tracę. Oczywiście, trzeba wracać do siebie –zobaczyć dużo i wszystko to odrzucić, żeby brać z siebie. Ale do tego dochodzi się po pewnym czasie.\n– Wymienił Pan Rzym miasto otwarte Rosselliniego, czołowe dzieło włoskiego neorealizmu. Chyba słusznie mówi się, że w Pańskich filmach – przede wszystkim w Miejscu na ziemi i w Trzech kobietach – odnaleźć można wpływy stylistyki neorealistycznej.\n– Neorealizm był dla mnie spotkaniem w kinie czegoś autentycznie żywego. Myśmy jednak byli w Polsce zżyci z formułą filmu hollywoodzkiego, z francuskim realizmem poetyckim. I nagle pojawiły się Rzym..., Złodzieje rowerów czy film o zupełnie innej formule, chociaż mieszczącej się w neorealizmie – Cud w Mediolanie De Siki. Uderzała prawda socjologiczna i psychologiczna, a także stylistyka – sposób fotografowania, gra... To, że w Złodziejach rowerów grał autentyczny bezrobotny – Maggiorani, właśnie przeczytałem notatkę w gazecie, że zmarł... Lamberto Maggiorani. To wszystko było odkrycie. Choćby scena w Rzymie... z Anną Magnani: kamera trzyma ją przez dwie minuty, w nie najciekawszym ujęciu, na schodach, kiedy mówi monolog zakończony płaczem. Wewnętrzna siła, siła prawdy, która w tym tkwi, to robiło ogromne wrażenie. Zresztą nie tylko na mnie. Pamiętam, że odbiorcą bardzo wrażliwym tych filmów był stylista naszego kina, Wojtek Has. I myślę, że w mojej robocie wpływy neorealizmu, przynajmniej w pewnym sensie, na pewno były.\n– W jakim jednak stopniu? Nie zrezygnował Pan z literatury – Trzy kobiety na przykład oparte są na opowiadaniu Filipowicza.\n– Tak, ale ta literatura wyrasta z doświadczenia pisarza. Filipowicz był w obozie, stykał się z organizacją życia na Ziemiach Zachodnich w najwcześniejszym okresie. Autentyzm jego przeżyć wyraźny jest w opowiadaniu o drodze kobiet z obozu koncentracyjnego do małego miasteczka, w którym próbują sobie ułożyć życie. Wpływy neorealizmu widać może w obrazie miasteczka na ekranie, wprawdzie drugiego planu, tła, środowiska... W Miejscu na ziemi, które też wychodzi z opowiadania, taki jest cały początek: wejście w miasto, bardzo reportażowe. Zdjęcia robił zresztą wytrawny dokumentalista, Władysław Forbert. Autentyczne ulice, podwórka, poprawczak... Ale jest to film złamany i o ile pierwsza część zbliża się do tego, co nazwać można byłoby stylistyką neorealistyczną, druga zmierza ku fabularyzacji.\n– Ja jednak wspominam sceny nadmorskie jak niemal dokumentalne.\n– Od strony formy, może pewne sceny... Ten film był próbą portretu chłopaka w okresie dojrzewania i gdybym dziś go robił, z pewnością wątek uczuciowy, sprawy seksu tworzyłyby wyraźniejszy rozdział. Na ekranie jest to tylko poruszone... Jeśli jednak mówimy o wpływach neorealizmu, można chyba wymienić Głos z tamtego świata. Temat i treść, cała ta sprawa niby-nawiedzonej oszustki i szarlatana-znachora wzięta była z reportażu w gazecie, z autentycznej historii.\n– Zgoda, ale metoda realizacji wydaje się zupełnie inna. Opierał się Pan na aktorach teatralnych, którzy wnoszą zupełnie inne doświadczenia.\n– Wiedziałem już wtedy i do dziś jestem przekonany, że tak zwany naturszczyk dobry jest o tyle, o ile gra siebie. Kolejarz – kolejarza, bezrobotny – bezrobotnego. Musi grać swój zawód, swoją rolę życiową. To samo mówił De Sika. Wpływów neorealizmu szukać chyba trzeba u mnie gdzie indziej. I były to wpływy przejściowe.\n– Trudno byłoby mi podzielić Pańską twórczość na okresy, ale swego czasu eksperymentował Pan ze strukturą otwartą, w stylu modnym w latach sześćdziesiątych. Mam na myśli Echo. To chyba Eberhardt napisał, że prowadzi Pan w tym filmie narrację „bezwładną” – nie w formie zarzutu, ale jako określenie.\n– Dramaturgia otwarta to problem współczesności w teatrze, filmie i w powieści. Na eksperyment można sobie pozwolić tylko do pewnej granicy, żeby nie utracić tego widza, na którym najbardziej mi zależy. Od wyczucia, „fingergefühlu” zależy, czy nie zacznie się chaos. Mówią mi: nowoczesna fotografia – a ja widzę często brudny obraz i niechlujne kadry. W sztuce obowiązuje selekcja. Wybór narzuca temat, dlatego Westerplatte, Wolne miasto czy Ryś miały strukturę zamkniętą. Natomiast Echo czy Szklana kula malowane były szerszymi plamami, mogły mieć ciąg dalszy... Lubię chyba bardziej utwór zamknięty, wyraźnie skonstruowany. Dlatego taka ważna jest sprawa zaczynania i kończenia scen – nie lubię w filmie przypadkowych styków montażowych. Przecież jest to styk dwóch obrazów, ich oddziaływania plastycznego, rytmu, kontrastu, emocji. Nie potrafię sobie pozwolić na to, co mówią niektórzy: wyrzuciłem w montażu ćwierć, połowę nakręconego materiału. Za czyje pieniądze, dlatego że wcześniej nie ruszyli mózgiem. Bóg z nimi... Powstają wspaniałe filmy o strukturze otwartej, ale tylko wtedy, gdy jest autor – to znaczy styl. Bez tego wynik jest nijaki. Cenię w kinie dobrą robotę.\n– Jak Pan rozwiązał problem narracji w Pensji pani Latter? Strukturę „Emancypantek” niełatwo daje się określić...\n– W pierwszej części film rozwija się jak gdyby na zasadzie struktury otwartej, ale potem wszystkie wątki zaczynają zlewać się w jeden strumień, w główny temat dramatu pani Latter. Narasta atmosfera, film zaczyna nabierać ciemniejszych barw. Trochę podobnie jak w Głosie z tamtego świata. Starałem się raczej zrobić dramat zamknięty. Jest wyraźna kropka – o ile tak nazwać można śmierć bohaterki. I w kontrapunkcie muzyka Griega, wybrana jeszcze przed kręceniem. Mówiliśmy już o tych moich próbach wyjścia poza konwencję przez muzykę. Lubię w filmie cytaty muzyczne, muzykę „neutralną”, wstawioną w przebieg akcji. W Rysiu sam wybrałem „Adagio” Albinoniego. Jak mam muzykę gotową, wiem, że nie spotka mnie przykra niespodzianka ze strony kompozytora. A to się czasem zdarza, kiedy się nie dogadamy.\n– Pasolini wprowadził modę na muzyczny kolaż. W jego filmach rozbrzmiewają cytaty z całej muzyki baroku...\n– Bardzo ciekawy jest Herzog, jeśli chodzi o zastosowanie muzyki. To jeden z nielicznych reżyserów, w którego filmach jest zawsze bardzo ciekawa cała warstwa dźwiękowa.\n– Ale mówiliśmy także o cytatach innego rodzaju w Pana filmach: z kronik, z autentycznych dokumentów.\n– W większości moich filmów jest warstwa znaków ikonograficznych. Fotografie z gazet, fotografie rodzinne, karty pocztowe... Czasem spotykamy się z (Kazimierzem) Karabaszem i rozmawiamy o fotografii, o tym ile niesie obraz zatrzymany na ekranie. Przede wszystkim jest to zatrzymana chwila, zatrzymany czas – ale i to że obraz jest powiększony i dlatego znajdują się w nim treści, które na małym zdjęciu bardzo często uciekają. Ważne jest jak długo takie zdjęcie powinno być na ekranie wytrzymane, aby dotarło to do odbiorcy. Karabasz ma tego rzadkie wyczucie… Ja też lubię posłużyć się fotografią jako cytatem, jako czymś, co uzupełnia scenę fabularyzowaną i trzymam ją na ekranie tak długo, żeby można się było dobrze przyjrzeć.\n– Neorealizm był dla Pana poszukiwaniem autentyzmu. Tego rodzaju inspiracja jest jednak czymś innym, bliższym chyba dokumentowi?\n– Fotografia interesuje mnie jako świadectwo czasu. Proszę spojrzeć – te trzy półki to są fotografie i materiały poświęcone wojnie. Fotografia daje mi fakturę, kostium, charakteryzację, układ – jak gdyby fotografię, niezbędną w filmach pewnego typu, takich jak Wolne miasto czy Westerplatte. Te filmy ukazują wydarzenia autentyczne, historię i jako autor staram się je przekazać w sposób najprostszy, najbardziej bezpośredni. Widziałem wojnę i szukanie innych faktur byłoby fałszywym krokiem. Ale inaczej jest ze Świadectwem urodzenia, czy z takimi filmami, jak Opadły liście… Podejście dyktuje temat. To są filmy o losach jednostek na tle wojny. Losy osobiste – w Świadectwie... tabory i dzieci. Dlatego starałem się nie tylko o fakturę dokumentalną, ale i pewien pierwiastek poetycki. Wiem, że to ryzykowne, ale połączenie dokumentu z poezją, często bardzo głęboko ukrytą – jeśli tylko zdoła przebić się na ekran – daje efekt, który nazwać można dużym słowem „sztuka”.\n– Jednak zrobił Pan film złożony wyłącznie z fotograficznych kart pocztowych...\n– Postkarten. Tak, od dawna chciałem pokazać rzemiosło wojny. Kiedyś Filipowicz wyciągnął z biurka szufladę, w której były tysiące pocztówek z okresu Pierwszej Wojny i starszych, z secesji – miasta, kapelusze, sceny rodzajowe... Popatrzyłem na tę wojnę ślicznie malowaną, dzielną, na te kolorowe wybuchy i sztandary... W filmie zderzyłem świat „wojny malowanej”, która miała uszlachetniać, wojny heroicznej i optymistycznej, z obrazem rzeczywistości. Osiem minut to pocztówki z muzyką marszów wojskowych, a kończy się to kilkunastoma czarno-białymi fotografiami z niemieckiego albumu, który kupiłem kiedyś w antykwariacie. Styl twardy i brutalny, dyskredytujący propagandę. Ten film to jeden z dawnych projektów, które w końcu udało mi się zrealizować. Ale są projekty już nie tylko filmów, lecz scen, których nigdy nie dało się zrobić... W Rysiu wymyśliłem sobie taką scenę na koniec, kiedy ksiądz czeka na przyjście chłopca w mrocznym wnętrzu kościoła. Chciałem, żeby nagle podniósł wzrok i zobaczył drzewo wyrastające pośrodku, drzewo o pięknej koronie. I w momencie, kiedy ksiądz strzela, widziałem jak sklepienie kościoła pęka, otwiera się na obłoki ciągnące po niebie... Niech pan to zrobi w warunkach naszej kinematografii! Istnieją ograniczenia nie tylko tematyczne, ale techniczne, czasem brak sił, żeby je przełamać. Ale jeżeli w Pensji robiliśmy zaciemnienia przy pomocy czarnego kapelusza i gaszenia świateł na opornicy, bo laboratoryjnie okazały się niemożliwe... Posyłało się Jolę do garderoby po kapelusze o szerokim rondzie, po czym operator bardzo łagodnym, płynnym ruchem przesłaniał obiektyw, lewą ręką dawał znak elektrykom, a asystent jeszcze ściągał diafragmę...\n– Mimo wszystko w filmie się tego nie zauważa. Ktoś powiedział, te kino wymaga nieustannych kompromisów. A Pan, o ile wiem, pisze dla siebie następny scenariusz...\n– Nosi tytuł „Kobieta w kapeluszu”. O samotności i nadziei, o poszukiwaniu autentyczności w nieautentycznym świecie... Ale mam także temat z Maupassanta, dla telewizji, na pół godziny. Stara kobieta, która czuwa przy umierającej, przebiera się w pewnym momencie za diabła i zaczyna tańczyć, a potem modli się nad zwłokami. Wie pan, ten taniec...\n– Nie wiem, czy można to uznać za konkluzję naszej rozmowy. Nie chodziło jednak o żadne podsumowania, ale przekazanie niektórych Pańskich opinii. Pozostaje mi serdecznie podziękować Panu – za cierpliwość.


14 maja 2009 | 18:20\n- To cud, o który się modliliśmy! - tak związkowcy w Gdyni komentowali wieść o znalezieniu nabywcy dla najważniejszych części stoczni Gdynia. Czy w sobotę tak samo będą się cieszyć stoczniowcy ze Szczecina?\n- Bezprecedensowy przetarg na majątek stoczni w Gdyni zakończył się sukcesem - deklaruje minister skarbu Aleksander Grad. Z 31 elementów majątku stoczni, udało się sprzedać 25, za 288 mln złotych (cały majątek stoczni wyceniono na 307 mln zł). To, co zostało niesprzedane, pójdzie na aukcję, 21 maja.\nAle najważniejsze elementy majątku stoczni, te, które pozwalają produkować statki - znalazły nabywcę.\nSkąd pochodzi nabywca - Stichting Particuler Fonds Greenrights? Minister skarbu Aleksander Grad nie chciał ujawnić, zasłaniając się dobrem transakcji.\nNieoficjalnie wiadomo, że firma jest powiązana z kapitałem z Kuwejtu i Kataru. Te państwa, cieszące się gigantycznymi zyskami ze sprzedaży ropy, od lat inwestują w cenne aktywa przemysłowe w całej Zachodniej Europie. A teraz także w Polsce.\nDla Grada najważniejsze jest jednak co innego. - Inwestor potwierdził, że chce kontynuować produkcję w stoczni w Gdyni. Produkcję w oparciu o doświadczenia polskich inżynierów, polskich stoczniowców - cieszył się Grad.\nNabywca stoczni ma ułatwione zadanie. Kupił ją w ruchu (ledwie co wodowano w niej ostatni statek). A zgodnie z umową z Komisją Europejską, tak podzielony i sprzedany majątek stoczni jest już "czysty", pozbawiony jakichkolwiek zobowiązań. Nowy właściciel nie musi się przejmować ciążącą pomocą publiczną. Na jej częściową spłatę pójdą pieniądze, uzyskane w przetargu, tak samo jak na spłatę "starych" stoczniowych długów. Ale to już nie jest problem katarsko-kuwejckiego inwestora, który w Gdyni będzie mógł budować np. statki do przewozu skroplonego gazu.\n- Teraz widać, że warto było wynegocjować z Komisją taki sposób prywatyzacji. To, co się dziś wydarzyło, to ukoronowanie naszych starań - triumfował minister skarbu Aleksander Grad.\nCieszyli się też gdyńscy stoczniowcy. - Jeśli informacja się potwierdzi, będzie to cud. Znalezienie inwestora, który byłby zainteresowany zakupem głównych elementów stoczni, po to, by budować statki, w czasach kryzysu wydawało się niemożliwe - mówi Marek Lewandowski, rzecznik "S".\nDziś [w piątek] rozpoczyna się niemal identyczny przetarg na majątek stoczni w Szczecinie. Majątek Stoczni Szczecińskiej Nowa został wyceniony na ok. 100 mln zł. Według nieoficjalnych informacji, nim także jest zainteresowany inwestor z Gdyni.\nW chwili, gdy rozstrzygał się przetarg na majątek stoczni Gdynia, w Brukseli przedstawiciele rządu przekonywali Komisję do uratowania Stoczni Gdańsk. Od początku była ona inaczej traktowana przez Komisję. Ponieważ w 2007 r. została sprywatyzowana (kupił ją ukraiński ISD), Bruksela nie kazała jej sprzedać po kawałku. Kazała za to przygotować plan restrukturyzacji zakładów, z którego jasno by wynikało, że stocznia będzie rentowna. I że ograniczy produkcję, zamykając dwie z trzech pochylni. Pod tymi warunkami KE gotowa była zgodzić się na potężną pomoc publiczną, jaką SG już dostała.\nPrzygotowanie planu okazało się trudne. Komisja odrzuciła pierwszą wersję. Przed tygodniem minister skarbu wysłał do Brukseli kolejną, poprawioną wersję - przygotowaną przez ISD. Wczoraj z unijnymi urzędnikami rozmawiał o niej wiceminister skarbu Zdzisław Gawlik. Zapewnił, że KE oczekuje już tylko dodatkowych gwarancji inwestycyjnych. I że może dać "zielone światło" jeszcze w maju.\nProjekt restrukturyzacji SG zakłada, że zatrudnienie nie spadnie poniżej 1,9 tys. osób (teraz w stoczni pracuje ok. 2,3 tys. osób). Gdańskiemu zakładowi - historycznej kolebce "Solidarności" - nie pomaga dość agresywne postępowanie obecnych członków związku "Solidarność". Prócz organizacji gwałtownych demonstracji w Polsce (ostatnio w Warszawie, na kongresie Europejskiej Partii Ludowej), związkowcy wsławili się m.in. wyjazdem do Brukseli.\nOd dawna pojawiały się zarzuty, także w "Gazecie", że gdańska "S" mogła być manipulowana przez polityków PiS. Dotarliśmy do kolejnych dokumentów, które taką tezę uprawdopodabniają.\nObecnie jednym z kłopotów ISD w Gdańsku są żądania związku zawodowego podpisania "pakietu socjalnego". - Związkowcy domagają się gwarancji zatrudnienia dla wszystkich do końca życia - pół żartem, pół serio mówi rzecznik ISD.\nI teraz pytanie: kiedy po raz pierwszy związkowcy zażądali hojnego "pakietu socjalnego"? Czy wtedy, gdy ISD dopinał przejęcie stoczni, w ostatnich tygodniach rządów PiS? Nie! Jeszcze 20 września, gdy związki zawodowe w SG prosiły w liście do Agencji Rozwoju Przemysłu o prywatyzację stoczni (dla ISD), o "pakiecie socjalnym" nie było ani słowa. To żądanie wypłynęło dopiero... 21 listopada 2007 r. (5 dni po powstaniu rządu PO-PSL) w kolejnym piśmie związkowców do ARP. I dopiero od tego dnia kierownictwo związków zawodowych Stoczni Gdańsk domaga się wprowadzenia odpowiednich zmian w prywatyzacji, krytykując obecną ekipę rządzącą za rzekome działanie na szkodę stoczni. - Mam o to pretensję do "Solidarności" z Gdańska - kwaśno skwitował Grad.\nTajemniczy inwestor to Katar?


Słuchawki Bluetooth Call Center (BT) OPINIE 2022 | Recenzje | Test | Ranking Sluchawki-Bluetooth.pl\nOpinie o słuchawkach Bluetooth Call Center (BT) – czy warto je kupić?\nCena słuchawek Bluetooth Call Center (BT) w 2022 uzależniona jest od wielu czynników, w tym parametrów wybranego modelu. Chcąc wiedzieć, ile kosztują słuchawki Bluetooth Call Center (BT), jakie mają opinie i dane techniczne, sprawdź nasz ranking. Recenzje słuchawek Bluetooth Call Center (BT) z forum, opinie użytkowników, dane techniczne – specyfikacja, cena oraz test słuchawek Bluetooth Call Center (BT) miały główny wpływ na to, jak wygląda ranking. Szukasz, gdzie najtaniej kupić słuchawki Bluetooth Call Center (BT)? Który sklep ma najlepszą cenę? Sprawdź nasze porównanie.\nLogiLink BT0027 LogiLink BT0027 -Długość kabla / Maksymalny zasięg [m]: 10.00dane uzupełniające: Bluetooth V3.0 + EDR Profile: SP, HFP Czułość -85dBm, Moc max. 4dBM Bateria wielokrotnego ładowania, litowo-polimerowa 240mAh Ładowa... SPRAWDŹ W SKLEPIEod86,92 zł\nOpinie o słuchawkach Bluetooth Call Center (BT) lipiec 2022 zebraliśmy od naszych czytelników oraz z forum. Cena za słuchawki Bluetooth Call Center (BT) jest adekwatna do jakości, z jaką się spotkamy nabywając konkretny model. Słuchawki Bluetooth Call Center (BT) są chętnie polecane, co prezentują liczne recenzje i test eksperta. Gdzie najtaniej kupić słuchawki Bluetooth Call Center (BT)? Sprawdź opinie i ceny słuchawek Bluetooth Call Center (BT) w naszym rankingu. Dodatkowo znajdziesz tam dane techniczne, specyfikacje oraz sklep, w którym można kupić wybrany model słuchawek Bluetooth Call Center (BT).\nOpinie o słuchawkach Bluetooth Call Center (BT) 2022\nNasi użytkownicy dodali opinie o słuchawkach Bluetooth Call Center (BT), dlatego łatwo sprawdzisz czy warto je kupić oraz ile dokładnie kosztują. Zobacz którym słuchawkom Bluetooth Call Center (BT) przyznaliśmy punty za cenę, specyfikację i opinie.\nRecenzje słuchawek Bluetooth Call Center (BT) - gdzie znaleźć?\nPrzed wyborem słuchawek Bluetooth Call Center (BT) warto sprawdzić recenzje. Nasi eksperci przygotowali recenzje i opinie o słuchawkach Bluetooth Call Center (BT) specjalnie dla naszych czytelników. Sprawdź którymi słuchawkami Bluetooth Call Center (BT) byli zaskoczeni nasi eksperci.\nSłuchawki Bluetooth Call Center (BT) test 2022\nWybierając słuchawki Bluetooth Call Center (BT) test danego modelu, a raczej jego wyniki mogą okazać się bardzo przydatne. Sprawdź testy słuchawek Bluetooth Call Center (BT), funkcje, wady i zalety zebrane przez ekspertów.


Joomla - IX Konkurs Win Domowych Łódź 2017\nIX Konkurs Win Domowych Łódź 2017\nwtorek, 10 października 2017 12:02\tKrzysztof Gawroński\nRegulamin IX Konkursu Win Domowych Łódź 2017\n1. Konkurs Win Domowych Łódź 2017 jest organizowany przez środowisko winiarzy łódzkich i sponsorowany przez firmę Browin.\n2. Rozpoczęcie (ok. godz. 9) i zakończenie konkursu, łącznie z ogłoszeniem wyników, odbędzie się 18 listopada (sobota) 2017 roku w siedzibie firmy Browin (ul. Pryncypalna 129/141 93-373 Łódź).\n4. Uczestnik, przystępując do Konkursu, akceptuje w całości postanowienia niniejszego regulaminu.\n5. Uczestnikiem Konkursu może być każdy pełnoletni winiarz, wytwarzający amatorsko wina, nie przeznaczone do sprzedaży. Ilość win wystawianych w konkursie przez jedną osobę jest ograniczona do trzech butelek. Udział w konkursie jest jednocześnie potwierdzeniem autorstwa wina.\nW przypadku zgłoszenia wina do konkursu w butelce innej, niż regulaminowa, wino zostanie ocenione na koniec konkursu, jednakże nie będzie brane pod uwagę do klasyfikacji generalnej.\nBrowin, 93-373 Łódź, ul. Pryncypalna 129/141 z dopiskiem KONKURS w terminie do 17 listopada 2017r. Przesyłka powinna być dobrze zabezpieczona przed uszkodzeniem w czasie transportu.\n14. Organizatorzy dołożą wszelkich starań, aby zachować anonimowość wszystkich win biorących udział w konkursie.\n16.1 Niewłaściwe zaklasyfikowanie wina przez osobę zgłaszającą (przekroczony Balling maksymalny i/lub niepoprawne określenie barwy wina) - w takim wypadku, wino zostanie ocenione przez komisję, jednak będzie wykluczone z klasyfikacji.\n16.2 Niedozwolone jest użycie niefermentowalnych substytutów cukru (ksylitol, aspartam, stewia itp.). W przypadku, gdy w winie zgłoszonym do kategorii win wytrawnych i półwytrawnych jest wyczuwalna słodycz mimo, że cukromierz wskazuje 1,5 Ballinga lub mniej, komisja zaprzestaje dalszej oceny wina i je dyskwalifikuje.\n• idealnie przezroczyste, z połyskiem 1 pkt\n• przezroczyste 0,5 pkt\n• zamglone, opalizujące, mętne, osad, bąbelki gazu niewłaściwe dla typu wina 0 pkt\n• żywy lub przyjemny dla oka 1 pkt\n• brak lub odbarwienie, utleniony, brunatny 0 pkt\n• złożony, elegancki lub wieloowocowy 4 pkt\n• przyjemny, pociągający lub owocowy 3 pkt\n• czysty lub wyraźnie owocowy 2 pkt\n• prosty lub mało uchwytny lub silnie jedno-owocowy 1 pkt\n• brak, nieprzyjemny, chemiczny (siarkowy, octowy, octan etylu itp.) 0 pkt\n• normalna, właściwa dla typu wina 1 pkt\n• lekki brak lub nadmiar w stosunku do kwasowości 0,5 pkt\n• zdecydowanie nadmierna lub brak w odniesieniu do typu wina 0 pkt\n• zrównoważona i odpowiednia do typu wina 2 pkt\n• nieco za duża lub za mała 1 pkt\n• brak, nieprzyjemnie ostra, wyraźnie nadmierna, posmak octu 0 pkt\n• zrównoważona, normalna, odpowiednia do typu wina 1 pkt\n• nieco nadmierna lub za mała 0,5 pkt\n• zdecydowanie za duża, nieprzyjemna lub brak 0 pkt\n• poziom odpowiedni do kategorii wina 1 pkt\n• poziom lekko zaniżony lub zawyżony, ale akceptowalny 0,5 pkt\n• wyraźnie nadmierny lub zbyt słabo wyczuwalny 0 pkt\n• pełna i/lub odpowiednia do typu wina 1 pkt\n• nieco zbyt delikatna lub za mocna 0,5 pkt\n• pusta (mało ekstraktywna) lub zbyt potężna 0 pkt\n• złożony, wielopłaszczyznowy 2 pkt\n• prosty lub jednoowocowy 1 pkt\n• wadliwy lub chemiczny 0 pkt\n• długi, przyjemny 1 pkt\n• brak lub zanikający szybko 0 pkt\n• wino zachęcające do dalszej degustacji 5 pkt\n• wino bardzo dobre , przyjemne 4 pkt\n• wino dobre , z charakterem 3 pkt\n• wino poprawne 2 pkt\n• wino przeciętne, bez szczególnie dokuczliwych błędów 1 pkt\n• wino wadliwe, niepijalne 0 pkt


DVB-T z RTCN KRAKÓW CHORĄGWICA - Strona 132 - Emitel\nPost autor: t0mcio » 14 sierpnia 2015, o 13:02\nNa 506, 490 i 706, czyli Chorągwica. Na siatce jest napis LACO. Jest tak ustawiona, że nie da się nic więcej przeczytać.\nPost autor: K63 » 14 sierpnia 2015, o 14:57\nW większości anteny siatkowe standardowo zamontowane mają wzmacniacz. Masz problem z odbiorem mux-2 na niskim kanale 23, więc mogłoby to wskazywać na zbyt silny sygnał. Do Chorągwicy masz ok. 10 km, więc jeżeli masz wzmacniacz, powinieneś zastąpić go symetryzatorem. Ponadto próbuj antenę skierować na południowy-wschód, bo na południe to masz właśnie Rabkę (k.34,36,43).\nCo do samoistnej zmiany kolejności programów przez tv, to przyczyną może być aktywna funkcja automatycznej aktualizacji listy kanałów. W niektórych tv jest możliwość wyłączenia tej opcji, ale nie we wszystkich. Nie znam tego modelu, więc w tym wypadku nic Ci nie podpowiem. Sprawdź w instrukcji.\nPost autor: marekns » 18 września 2015, o 09:29\nCzyżby jakas awaria?\nPost autor: K63 » 18 września 2015, o 10:48\nPrzerwa konserwacyjna do godz. 15.\nPost autor: enter11 » 24 października 2015, o 21:03\nWitam serdecznie. Pragnę zapytać co się dzieje z sygnałem z Chorągwicy, nadawanym na Kraków? Od kilku miesięcy (ok. 3-4) pojawiają się pixele na MUX 3, sygnał jest niewystarczająco mocny. Problem pojawił się znikąd. Problem mam nie tylko ja ale i wiele osób, które również zauważyły podobne objawy na swoich telewizorach. Ostatnio rozmawiałem również z osobą zajmującą się montażem anten i ona potwierdza, że jest jakiś problem, bo zarówno on jak i wiele osób zgłasza podobne problemy z odbiorem sygnału telewizyjnego.\nPost autor: poxipol » 24 października 2015, o 22:38\nOdbieram sygnał z Chorągwicy i nie zauważyłem problemów z odbiorem MUX-3.\nCzęsto się zdarza że przy automatycznym wyszukiwaniu programów w Krakowie oprócz K 50 z Chorągwicy lub Krzemionek,zapisuje się K 47 z Chorągwicy z TVP Kielce lub K 34 z Rabki.\nTe dwa ostatnie są mniejszej mocy i mogą występować problemy.\nJeżeli problemy występują u wielu użytkowników w danym rejonie to pewnie wystąpił problem z zakłóceniami typu LTE,GSM .\nWtedy trzeba ratować się odpowiednimi filtrami.\nPost autor: enter11 » 3 listopada 2015, o 20:57\nProblemy występują w różnych miejscach, wiec to nie jest nadajnik LTE. Biorąc pod uwagę że osoba montująca anteny powiedziała, że problem pojawia sie też u innych osób, wnioskuję, że to jest problem z nadajnikiem, ale oczywiście nikt się niczym nie zajmie bo trudno udowodnić problemy tego typu.\nA dzisiaj to MUX2 już w ogóle przestał działać po 19 przy dotychczasowym ustawieniu anteny, bez jakichkolwiek przyczyn. W jednym ustawieniu anteny działa MUX 1 i 3 a w innym MUX 2. Takich cudów jeszcze nie grali.\nPost autor: gorki » 3 listopada 2015, o 23:08\nPotwierdzam mux2 padł powiem tak problemy z odbiorem miałem juz od tygodnia. Cos chyba grubsza sprawa.\nPost autor: K63 » 3 listopada 2015, o 23:39\nMoże wieczorne tropo o którym głośno w innych wątkach i po prostu SFN z Tarnowem nie wyrabia na tak niskim kanale.\nPost autor: gorki » 4 listopada 2015, o 10:44\nMoże faktycznie masz racje ale wygląda to tak wyszykuje kanały działa normalnie po paru minutach pikseloza i brak sygnału. Robię powtórkę wyszukiwanie i jest odbiór.Tylko z kanałem 23 mam taki problem pozostałe miodzio 100%.Przez wiele miesiecy miałem spokój więc co jest grane aha sygnał na 23 kanale 75% z wachaniami kanał 50 100% oraz kanał 25 100% szlag mnie juz trafia.\nPost autor: poxipol » 4 listopada 2015, o 12:10\nZ mojej lokalizacji nic się nie dzieje z odbiorem K 23 (nawet przy odbiorze z anteny pokojowej)\nZ ciekawości informowałem się ze znajomymi,Bieżanów ul. Mogiłki odbiór na stałym poziomie.\nProblem możesz mieć przy obecnym tropu,lub problem z pojawieniem się lokalnych zakłóceń na tej częstotliwości.\nZobacz jaki masz odbiór z Lubonia.\nPost autor: enter11 » 4 listopada 2015, o 15:40\nPost autor: poxipol » 4 listopada 2015, o 17:57\nChyba znowu coś przestawiłeś.Na K 59 jest bardzo dobry odbiór SK Namestovo w Krakowie,natomiast na K 58 ostatnio szaleje MUX-2\nPost autor: gorki » 4 listopada 2015, o 18:35\nCzyli znowu tropo szaleje ostatnia prognoza na dzisiaj juz w zaniku najwieksze odbicia na pólnocy Europy.\nPost autor: Poland » 6 listopada 2015, o 20:35\nA ja mam pytanie z innej beczki a mianowicie jak po ewentualnym puszczeniu MUX-8 z Chorągwicy będzie się przedstawiał odbiór stacji na wschód nadajnika. Chodzi mi konkretniej o tereny w których mieszkam czyli tereny okolic Bochni z Trzcianą, Łapanowem i Żegociną na czele. Chciałbym się dowiedzieć czy na instalacji pozwalającej na odbiór w analogu kanału TVP1 mam czego szukać w przypadku ósemki.\nPost autor: poxipol » 6 listopada 2015, o 22:50\nTak mi się przypomniały dawne czasy\nBędąc w Żegocinie poproszono mnie o pomoc w Kamionnej k/Trzciany\nParę domków na uboczu.dookoła same górki i maszt chyba z 15m ,a na ekranie kolorowy śnieg na 10 K\nBieganie koło domu wyżej, niżej niewiele dało.\nW zasadzie zadecydował przypadek,kiedy zrezygnowany schodziłem z anteną z dachu-krzyk jest.\nI tym dziwnym sposobem antena pozostała na strychu w miejscu jej przypadkowego położenia.\nPóźniej ją wymieniłem na wąskopasmową K 10-12 z uwagi na to że była szerokopasmowa K 6-12, co zdecydowanie poprawiło odbiór na radzieckim Rubinie.\nPóźniej jeszcze dołożyłem UHF K33 w układzie ze zwrotnicą.\nJednakże o wiele lepszy był odbiór z pasma VHF.\nObecnie jak się dowiedziałem odbiór jest z anteny ATX na dachu odwróconej tyłem do Chorągwicy,a sygnał jest z odbicia z pobliskiego wysokiego wzniesienia.\nSygnał w tym kierunku jest dość mocny z Chorągwicy,gdzie znajomi z Żegociny mieszkający na wysokiej górce bez problemu odbierają MUX-y z tego nadajnika.z anteny pokojowej\nPost autor: Poland » 7 listopada 2015, o 11:21\nTyle że multipleksy 1 - 3 są w paśmie UHF a z pasmem VHF może być zupełnie inna historia - stąd w ogóle to pytanie które to skierowałem powyżej.\nMam jednak nadzieje że skoro praktycznie wszystko z Chorągwicy u mnie idzie (za wyjątkiem MUX3 z k. 47) to i z ósmym multipleksem nie będzie problemu skoro na tej samej instalacji antenowej odbierałem zresztą TVP1 na k. 10.\nPost autor: poxipol » 7 listopada 2015, o 11:57\nTutaj nie chodzi o to żeby na czymś odbierać.\nPrzede wszystkim trzeba sobie zapewnić optymalne parametry odbioru.żeby przy zmiennych warunkach propagacyjnych,zakłóceniach interferencyjnch itp nie mieć powodów do narzekań.\nPost autor: K63 » 7 grudnia 2015, o 16:49\nNo to jeżeli te dane sprawdzą się, to mux-8 pójdzie z Chorągwicy:\ncharakterystyka kierunkowa z tłumieniem na azymucie 90-110 st, 250-270 st.\nwysokość zawieszenia anten - 253 m ( DAB+ na 257 m)\nPost autor: marekns » 8 grudnia 2015, o 21:26\nCiekawy jestem zasiegu przy tych 10kW. Może ktoś wie gdzie znajde jakas mape pokrycia DAB+ z Choragwicy?


Pobierz plik wideo rozprzestrzenia się wirusowo z tego wspaniałego twórcę Buzz z ulubionych Wordpress Social Media rozszerzenia twórca digitologie.de !\nMasz film lub film promować swoje usługi, produktu lub pracy ? Pobierz hałas tam szybciej światów ONLY Wordpress moduł mediów społecznych wideo ! Twój film może zrobić większość social dźwigni przez ten unikalny i potężny moduł przeznaczony do witryn Wordpress .\nProsty w obsłudze, funkcjonalny moduł może być zainstalowany i skonfigurowany w ciągu kilku minut . Z tej obecnej widget na front-end, użytkownicy po prostu podzielić się preferowanym sieci społecznej i Twój film pojawi się na nich .\nWidget obecnie obsługuje zarówno Youtube i Vimeo oparciu wideo i oferuje wygodny przyrostek klasy modułu, dzięki czemu można ustawić własny styl modułu, aby dopasować się do koloru witryn programu / css .\nMożesz korzystać z widżetu wiele razy w swoim miejscu, decyduje się na zastosowanie jednego lub wszystkich mediach społecznościowych dostępne; Goole + Facebook i Twittera kursu. Widget posiada również dogodne back-end ustawienia pozwalające na załadowanie jQuerey jak również ustawienie dla jQuerey braku konfliktu. Jeszcze lepiej można ustawić wymiary filmu okienko do swoich potrzeb !\nWszystko czego potrzebujesz tovideo na obu YouTube czy Vimeo iwiadomości, aby dodać do żądanych social media . Jest równieżprzydatny licznik opcja wyświetlania liczby odsłon dla poszczególnych mediów społecznościowych !\nJej tak łatwe ! Witryn użytkownicy akcji wiadomość i dostać się do zobaczyć wideo w cenie tej akcji ! Pobierz Uruchom swój produkt, nowy film, najnowsze videoclip, wszystko, co jest na filmie nawet i współużytkowane przez wiele mediów społecznościowych w krótkim czasie z Viral Module Rozrywka dla Wordpress.\nWordpress Social Entertainment, Wordpress Social wideo, Wordpress Viral Marketing


Prawnik to osoba, która bardzo często budzi silne emocje. Warto jednak pamiętać o tym, że prawo to nie tylko nakazy i zakazy, ale także gwarancja bezpiecznego funkcjonowania w społeczeństwie. Jeśli komuś dzieje się krzywda,\nDodane: 26-10-2021 01:01\nczy wspomniane funkcjonowanie zostało zakłócone, kancelaria adwokacka to miejsce, które powinno się odwiedzić. Szczególnie, jeśli mieszka się w dużym mieście i dostęp do takich usług jest swobodny. Jeśli ktoś potrzebuje pomocy, udzieli mu jej adwokat Warszawa dla którego jest miejscem codziennej służby.\nPrawnicy do pomocy!Poznaj swoje prawaPolskie prawo bywa skomplikowaneCo powinieneś wiedzieć o prawieSprawy dla prawnikaJak korzystać z pomocy prawnej?Zanim znajdziesz swojego prawnika?Co warto wiedzieć o prawie?Artykuł o prawie - kilka poradTylko tutaj więcej informacji o tym jak korzystać z porad prawnika w GliwicachSytuacje w których prawnik to podstawa!Dobry prawnikKancelaria prawna dla szukających konsultacjiPrawnik dla firm?Czy ubezpieczalnie płacą za małoPrawnicy, radcy i adwokaci - o prawiePrawnicy, radcy i adwokaci - o prawieO tym, jak korzystać z pomocy prawnejKrótko na temat zastępstwa procesowego i nie tylkoCzy jest nowe prawo jak znaleźć adwokata?Co powinieneś wiedzieć o prawiePomoc prawna w potrzebiePorady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Prawo w Polsce i nie tylkoO tym, jak korzystać z pomocy prawnejGdzie znaleźć pomoc prawną?Nie Czytaj Tego Jeśli NIE Chcesz dokonać rozwoduPrawo - S.O.SSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Sprawiedliwe odszkodowanie - prawoCzy potrzebujemy radców prawnych?


Pensjonaty Kawice - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 1 ofertę noclegowąofertę (0 w Kawicach oraz 1 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Kawice\nPensjonaty w Kawicach, województwo dolnośląskie, powiat legnicki\nPensjonaty w miejscowości Kawice. Porównaj możliwość zakwaterowania w Kawicach w zależności od standardu oraz ceny. Kawice, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Kawicach:\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Kawice, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:


Chodzenie na skróty | Po premierze | Miesięcznik „Teatr”\nChodzenie na skróty\nautor: Jarosław Zalesiński\nfoto: Piotr Pędziszewski/Teatr Miniatura\nRóżna ocena wartości obu adaptacji nie zmniejsza uznania dla – odchodzącego po tym sezonie z Teatru Miniatura – dyrektora Romualda Wiczy-Pokojskiego. Teatr lalkowy, teatr dla dzieci mierzący się z tego gatunku tekstami to raczej rzadkość. W Miniaturze było to regułą.\nSławomir Cenckiewicz doliczył się bodaj ośmiu wersji historycznego skoku Lecha Wałęsy przez mur Stoczni Gdańskiej 14 sierpnia 1980 roku, opartych na relacjach samego Wałęsy, a także innych uczestników sierpniowego strajku. W przedstawieniu Wieloryb gdańskiego Teatru Miniatura poznajemy zatem wersję dziewiątą. Z motorówką? Jeszcze inaczej. Lecha Wałęsę od „opieki” dwóch esbeków uwolnił Garmund, syn walecznego Wulfstana, o którym wzmianka zachowała się w staronordyckich przekazach. Garmunda w ten właśnie moment historii, gdy Lech Wałęsa przeskakiwał stoczniowy mur, skierowując na nowe tory bieg dziejów, wysłało tajne bractwo Korektorów historii. Mało wiarygodne? A jednak reżyser Jacek Głomb inscenizuje tę scenę, jakby to było reality show.\nPubliczność ogląda moment skoku przez płot poza teatralną salą, na niewielkim dziedzińcu ukrytym za budynkiem teatru (dziedziniec wygląda zresztą jak skamielina PRL). Na ten dziedziniec wjeżdża nagle fiat 125 p, wyskakują z niego esbecy, dopadają Garmunda (Krystian Wieczyński), wywiązuje się niezdarna bójka, dzięki której Lechowi Wałęsie udaje się przemknąć bokiem i z pomocą Garmunda pokonać wysoki płot (co notabene potwierdza, że stoczniowego muru Wałęsa sam, bez niczyjej pomocy, nie zdołałby przeskoczyć…). Dopiero po tym wstępie publiczność zapraszana jest do teatralnej sali, by dowiedzieć się, co wydarzyło się wcześniej.\nJest i nie jest\nGra w prawdę i zmyślenie jest sednem powieści Wieloryb Jerzego Limona, którą Jacek Głomb i Romuald Wicza-Pokojski, autor adaptacji, przenieśli na scenę. Wszystko w tej książce jest tym, czym jest, i zarazem tym nie jest. Napisał ją Jerzy Limon, ale jako autorka występuje w niej niejaka Helena Szymańska. Wieloryb jest powieścią, ale wcale nie jest powieścią, bo to tylko zbiór luźno ze sobą powiązanych wypisków z setek kronik, sag, ksiąg i historycznych dokumentów. Wiele z tych tekstów sprawia wrażenie autentyków, ale autentykami nie są, bo choć na przykład święty Kolumban Młodszy rzeczywiście żył na przełomie VI i VII wieku, jest też prawdą, że ponoć przemyśliwał o misji nawrócenia Słowian, i jest też prawdą, że jego żywot został napisany przez Jonasza z Bobbio, to jednak śmiem wątpić, czy podany w powieści Jerzego Limona wypisek rzeczywiście w tym zabytku piśmiennictwa się znajduje. Choć stuprocentowej pewności nie mam… Na tym właśnie polega zabawa w powieść, praktykowana przez Limona: książka udaje, że nie jest linearną historią, tylko rozrzuconymi bez ładu i składu puzzlami, choć tak naprawdę z tych fragmencików układana jest opowieść. Wieloryb udaje, że jest prawdą, choć polega na fikcji.\nPrzełożenie tych myślowych igraszek na spektakl nie było prostą rzeczą. Z prywatnej rozmowy z autorem adaptacji wiem, że egzemplarz Wieloryba dwukrotnie lądował w kącie, ciśnięty tam z gniewnym poczuciem, że przedstawienia z tego zrobić się nie da. A jednak – udało się dzięki temu, że Romuald Wicza-Pokojski postanowił wybrać drogę na skróty.\nKluczy do Wieloryba można by było dorobić wiele. Powieść (bo to jednak powieść) mówi przecież choćby o obecności zła w świecie, zła, którego symbolem jest tytułowy wieloryb, Lewiatan. Adaptator powieści mógłby sobie te różne klucze przewlec przez duże kółko i podzwaniać nimi, otwierając kolejne zakamarki tekstu. Wicza-Pokojski jednak świadomie wielowariantowość powieści sprowadził do praktycznie jednego wątku: wspomnianej gry prawdy i zmyślenia, rzeczywistości i opowieści. Co w historii jest jej faktycznością, a co nadbudowanym nad nią opowiadaniem o jej przebiegu? Jacek Głomb, często łącząc żywy plan i projekcje filmowe, stawia to właśnie pytanie. W spektaklu oglądamy więc i opisaną już inscenizację skoku Wałęsy przez stoczniowy mur, i dokumentalne nagranie jego słynnego wystąpienia w amerykańskim Kongresie 15 listopada 1989 roku. Wystąpienie miało miejsce na pewno, ale już to, jaką drogą Lech Wałęsa doszedł do tego zwieńczenia swej politycznej kariery, pozostaje domeną opowieści. Zaś opowieść to zawsze teren podmokły, niepewny…\nPozostaje jeszcze wyjaśnić, co w tym wszystkim robi Lech Wałęsa. O tym, że jego biografia jest jednym z wielu możliwych kluczy do wydanej w 1998 roku powieści Jerzego Limona, wiadomo było od zawsze – wszak bóg Waleza (Velesa) pojawia się na kartach książki wielokrotnie. Intuicja podpowiedziała autorowi adaptacji, że wydobycie na wierzch tego ukrytego sensu i uczynienie z niego osi spektaklu zapewni mu zwartość. I to się sprawdziło. Adaptacja jest niewątpliwie największym atutem tego przedstawienia. Ciekawym scenograficznym pomysłem jest rozłożenie przez Małgorzatę Bulandę na podłodze sceny kawałków ciała wieloryba jako rodzaju modelu do składania i rozkładania na części. To doskonały komentarz do „puzzlowej” natury książki. Szkoda jedynie, że zespół aktorski nie kreuje wyrazistych postaci, a na niektóre drugoplanowe role wypada jedynie spuścić kurtynę milczenia. Spektakl często przez to utyka, ale gdy w ostatniej scenie grający Wałęsę Jacek Gierczak mówi nam z ekranu w krótkim monologu, że wszystko w historii polega na zmyśleniu, wychodzimy z tą myślą z teatru. Biografia Lecha Wałęsy to najlepszy materiał dla takich pytań. Kto czytał książkę Wałęsa. Człowiek z teczki Sławomira Cenckiewicza, ten wie, że lider „Solidarności” był już od swojej służby wojskowej prowadzony jak na sznurku, nie przez tajemne bractwo Korektorów co prawda, ale przez tajne służby…\nUdana wrześniowa premiera Teatru Miniatura kazała też wrócić myślą do innej adaptacyjnej pracy dla tej sceny – premiery Buntu Władysława Reymonta, z marca tego roku. Samemu zamiarowi można tylko przyklasnąć. Świetnie, że teatr postanowił przypomnieć antyutopię Reymonta, pisaną w 1922 roku, gdy było już wiadomo, że bolszewicki przewrót, niosący obietnicę powszechnej sprawiedliwości, zmienia się w powszechny terror. Czy Reymont rzeczywiście zainspirował swoją baśnią Orwella jako autora Folwarku zwierząt, tego historia literatury nie rozstrzyga, ale z pewnością warto przypomnieć, że Reymont był ze swoim pomysłem pierwszy… Jakub Roszkowski, autor adaptacji i zarazem reżyser Buntu, poszedł jednak inną drogą niż Romuald Wicza-Pokojski i Jacek Głomb. Zamiast redukcji wybrał rekonstrukcję. Powieści Reymonta daleko do klarownej linii opowieści w Folwarku zwierząt, gdzie wszystko sprowadza się do prostego schematu: ucisk – bunt – i ponowny ucisk. U Reymonta mamy na przykład rozbudowany wątek sporu pomiędzy zwierzętami udomowionymi oraz żyjącymi na wolności, który ten prosty schemat komplikuje. Roszkowski poświęca temu wątkowi sporo miejsca w swoim przedstawieniu, tak jakby starał się w swojej adaptacji stworzyć teatralny model konstrukcji powieści w skali jeden do stu. Zachował jej strukturę, ale przez to spektakl jest mało czytelny.\nTeoretycznie pewnie ciekawym, ale w praktyce wątpliwym pomysłem okazało się pokazanie wyprawy zbuntowanych zwierząt, prowadzonych w stronę utopijnej Ziemi Obiecanej. Opis tej wędrówki zajmuje wiele stron powieści. Roszkowski wpadł na pomysł, by tę bezsensowną wyprawę donikąd, w pogoni za „chimerami”, zilustrować, stawiając aktorów, frontem do widowni, na elektrycznych bieżniach treningowych, i to ustawionych na nie takie małe obroty… Na premierowym przedstawieniu nie zazdrościłem aktorom, którzy mierzyli się z tym gimnastycznym zadaniem.\nZaletą spektaklu jest na pewno zorganizowanie przestrzeni przez scenografa Macieja Chojnackiego. Aktorzy, ustawieni na kilku ukośnie ustawionych pomostach, od razu symbolizowali to, co jest istotą Reymontowskiej opowieści: gradację, zróżnicowanie, umiejscowienie jednych wyżej, a drugich niżej, ludzi ponad zwierzętami, a potem jednych zwierząt ponad drugimi. Gdybyż cały spektakl był takim celnym adaptacyjnym skrótem… Nieczytelność przedstawienia najbardziej uwidacznia się na koniec. U Reymonta finałem oszukańczej wędrówki ku „chimerom” raju na ziemi jest ubóstwienie… gorylej rodziny, przypadkowo napotkanej przez zwierzęta po pokonaniu największych trudów morderczego marszu. Taki groteskowy koniec czeka, wydaje się mówić pisarz, wszystkie próby sprowadzania nieba na ziemię. Myśl pewnie celna, ale czy widz przedstawienia, nie tylko ten dorosły, także małoletni, wyczyta ją z niespodziewanego pojawienia się w finale wesoło tańcującej wielkiej małpy? Mam wątpliwości.\nRóżna ocena wartości obu adaptacji nie zmniejsza uznania dla – odchodzącego po tym sezonie z Teatru Miniatura – zamawiającego te przedstawienia dyrektora Romualda Wiczy-Pokojskiego. Teatr lalkowy, teatr dla dzieci mierzący się z tego gatunku tekstami to raczej rzadkość. W Miniaturze było to regułą. Raz na tarczy, raz z tarczą, ale zawsze odważnie – takie było dyrektorskie motto Wiczy-Pokojskiego.\nWieloryb Jerzego Limona\nadaptacja Romuald Wicza-Pokojski\nreżyseria Jacek Głomb\nscenografia Małgorzata Bulanda\nmuzyka Łukasz Matuszyk\nmuzyka na żywo Jowita Cieślikiewicz\nruch sceniczny Katarzyna Kostrzewa\nprapremiera 16 września 2018\nBunt Władysława Stanisława Reymonta\nadaptacja, reżyseria Jakub Roszkowski\nscenografia Maciej Chojnacki\nmuzyka Stefan Wesołowski\nruch sceniczny Wioleta Fiuk, Patryk Gacki\nprapremiera 24 marca 2018


iledzisiaj.pl - Realny apetyt na trzy punkty\nNasza drużyna uzbierała dziesięć punktów mniej od Wisłoki i nadal jest na pozycji spadkowej. Ostatni mecz w Chełmie przegraliśmy dość pechowo, po raz pierwszy wiosną Orlęta nie strzeliły przeciwnikowi żadnego gola. Pewnym usprawiedliwieniem był brak narzekającego na lekki uraz Arkadiusza Maja oraz pauzującego za kartki strzelca pięciu goli dla Orląt Michała Kobiałki. Wydaje się, że w pojedynku dwóch zespołów prezentujących biało zielone barwy radzyńska drużyna powinna skutecznie powalczyć o trzy punkty.\nMecz odbędzie się na boisku w Radzyniu 14 kwietnia o godzinie 17.oo bez udziału publiczności.\n#1 Orleta — stadionowy 2021-04-14 19:30\nCzas na modernizacje stadionu miejskiego !!!Zadaszoną główną trybune oraz sztuczne boisko treningowe\n#2 Nie dla stadionu — komentator1233 2021-04-16 11:09\n#3 Do1233 — eSPe 2021-04-16 12:49\nChcemy, to znaczy kto i ile tego kto jest?


Delock DisplayPort 5.0m w Komputronik - Kable i adaptery - Komputery360\nKomputery360 › Akcesoria i Eksploatacja › Kable i adaptery › Delock DisplayPort 5.0m\nDelock DisplayPort 5.0m w Komputronik\nDostępny kolor czarny. Prezentowany produkt Delock DisplayPort 5.0m kupisz w sklepie Komputronik. Ten kabel firmy Delock umożliwia połączenie urządzeń, np. monitora ze złączem HDMI z interfejsem Displayport. Specyfikacja: - Złącze: 20-pinowy Displayport męski > 19-pinowe męski złącze High Speed HDMI-A - Chipset: NXP PTN3361 - Specyfikacja Displayport 1.1 i High Speed HDMI - Sygnał: Displayport > HDMI Rodzaj kabla: 28 AWG - Średnica kabla: ok. 6,5 mm - Skrętka kablowa - Miedziany przewodnik - Pozłacane złącze - Potrójnie ekranowany przewód - Transfer sygnałów audio.. więcej »\nDostępny kolor czarny. Prezentowany produkt Delock DisplayPort 5.0m kupisz w sklepie Komputronik.\nTen kabel firmy Delock umożliwia połączenie urządzeń, np. monitora ze złączem HDMI z interfejsem Displayport. Specyfikacja: - Złącze: 20-pinowy Displayport męski > 19-pinowe męski złącze High Speed HDMI-A - Chipset: NXP PTN3361 - Specyfikacja Displayport 1.1 i High Speed HDMI - Sygnał: Displayport > HDMI Rodzaj kabla: 28 AWG - Średnica kabla: ok. 6,5 mm - Skrętka kablowa - Miedziany przewodnik - Pozłacane złącze - Potrójnie ekranowany przewód - Transfer sygnałów audio i video - Szybkość transmisji danych do 8,16 Gb/s - Rozdzielczość do 1920 x 1200 @ 60 Hz (w zależności od systemu i podłączonych urządzeń) - Kolor: czarny - Długość ze złączami: ok. 5 m Wymagania systemowe: - Wolny interfejs Displayport Zawartość opakowania: - Kabel Displayport do HDMI Opakowanie: - Poly bag.\nWierzymy, że oferta marki Delock spełni Twoje oczekiwania. Jeżeli jednak nie jesteś przekonany do zakupu sprawdź inne produkty z kategorii kable i adaptery oraz przygotowane przez nas zestawienia z najpopularniejszych sklepów internetowych. Odszukaliśmy dla Ciebie 2 oferty cenowe na Delock DisplayPort 5.0m dostępny w sklepach Komputronik i Alsen.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat produktu Delock DisplayPort 5.0m


Budka totalnie stracił nerwy. Na sejmowej mównicy mówił o "pluciu Morawieckiego"\nSzef Koalicji Obywatelskiej Borys Budka nie szczędził słów krytyki premierowi Mateuszowi Morawieckiemu, ale także Lewicy, która udzieliła poparcia zaproponowanemu przez rząd Krajowemu Planowi Odbudowy.\nWe wtorek Sejm przyjął Krajowy Plan Odbudowy (KPO) zaproponowany przez rząd i przedłożony uprzednio Komisji Europejskiej. KPO uzyskał poparcie PiS, Porozumienia, PSL oraz Lewicy, a przeciwko niemu opowiedziały się Solidarna Polska i Konfederacja. Z kolei posłowie Koalicji Obywatelskiej w przeważającej mierze wstrzymali się od głosu.\nPoparcie udzielone rządowi przez Lewicę stało się powodem oskarżeń o zdradę i rozbijanie spójności opozycji kierowanych pod adresem ugrupowania przez Koalicję Obywatelską, która ponadto zarzuca Lewicy naiwność oraz wynegocjowanie niekorzystnych dla samorządów ustaleń w ramach KPO.\nBorys Budka przemawiał w Sejmie\nJak podaje Wprost, w odpowiedzi na sejmowe wystąpienie premiera Mateusza Morawieckiego, który podkreślał, jak wielki wpływ środki z unijnego Funduszu Odbudowy będą miały na rozwój Polski w najbliższych latach, szef KO Borys Budka przystąpił do tyrady wymierzonej w PiS, ale także w Lewicę.\nBudka dopytywał także z mównicy sejmowej, dlaczego premier Morawiecki nazywa swoich koalicjantów z Solidarnej Polski, którzy nie poparli KPO, "tymi, którzy będą działać wbrew interesowi narodowemu".\n- Nie potrafił pan przekonać własnego zaplecza politycznego do decyzji, by poprzeć ratyfikację - mówił przywoływany przez Wprost Borys Budka w Sejmie, zwracając również uwagę na brak lidera Solidarnej Polski Zbigniewa Ziobro na sali plenarnej.\n- Zwiał, bo nie mógł wytrzymać tych ataków - cytuje szefa KO Wprost. Borys Budka uderzył jednak przede wszystkim w Lewicę, sugerując, że nie ma ona żadnej gwarancji spełnienia przez PiS wynegocjowanych przez nią postulatów.\nJak podaje Wprost, Borys Budka podawał w wątpliwość umożliwienie przez PiS organizacjom pozarządowym i społecznym kontrolowania sposobu wydawania środków z Funduszu Odbudowy, na czym zależy Lewicy.\nSzef Koalicji Obywatelskiej przypomniał również wcześniejsze niespełnione obietnice premiera Morawieckiego, który zapowiadał już wybudowanie 100 tys. mieszkań czy produkcję polskich samochodów elektrycznych.\nNa koniec - jak relacjonuje Wprost - Budka przywołał głos jednej z przedstawicielek Lewicy w Związku Miast Polskich, która ujawniła, że posunięcia ugrupowania nie były z nią konsultowane. - Przynajmniej w tym nie kłamcie, nie udawajcie, że mówicie w imieniu samorządowców - perorował przywoływany przez Wprost Borys Budka, którego zdaniem Lewica "pozwoliła Morawieckiemu napluć na przeciwników, kolegów z Solidarnej Polski i zostawić ich w rządzie".


Na giełdach też cisza przed burzą - wGospodarce.pl\nOpublikowano · 22 stycznia 2015, 09:36\nAktualizacja · 22 stycznia 2015, 09:41\nTagi: akcje DAX EBC giełda GPW Mario Draghi notowania\nChodzi oczywiście o dzisiejsze posiedzenie Europejskiego Banku Centralnego na którym, jak oczekuje większość uczestników rynku, ma dojść do podjęcia decyzji o wprowadzeniu skupu obligacji rządowych w ramach programu luzowania ilościowego.\nDecyzja o wysokości stóp procentowych podjęta będzie o godzinie 13:45, a konferencja z Mario Draghim na czele, kwadrans później, czyli o 14:30. Wczorajsze plotki na temat wielkości programu, w której mówiono o 50 mld euro każdego miesiąca, który miałby się rozpocząć już w marcu tego roku spowodował spory ruch na rynku. Najważniejsze europejskie indeksy momentalnie odrobiły całodzienne straty. Mimo wszystko DAX skończył notowania lekko pod kreską.\nAktualnie jednak inwestorzy są raczej osrożni i wyczekują dalszych plotek, czy to na samą decyzję EBC. Zmienność na głównych indeksach jest w zasadzie znikoma. Znacznie lepiej sytuacja wygląda na giełdach państw południowo europejskich, w których wzrosty sięgają prawie 1%. W przypadku ogłoszenia satysfakcjonującego programu, z pewnością w przypadku kilku indeksów będziemy mogli obserwować nowe rekordowe poziomy. Tuż po godzinie 10:00 CAC 40: 0,09%, DAX: 0,01%, FTSE 100: 0,28%.\nNieźle wygląda sytuacja na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Najważniejszy indeks warszawskiego parkietu "flirtuje" z poziomem 2300 punktów, na którym znajdował się ostatnio 15 stycznia. Wśród 20 spółek, jedynie 4 zaliczają lekko spadkową sesję, a na 3 nie widać praktycznie zmian w stosunku do wczorajszej sesji, ze względu na niskie obroty. Aktualnie WIG 20 zyskuje 0,54%.\nOkazuje się, że ogromny spór handlowy pomiędzy Chinami oraz USA może być załatwiony w dosyć prosty sposób. Chiny po prostu będą kupować więcej\nNastroje na rynkach finansowych są raczej dobre, co jest związane ponownie z wykorzystaniem sytuacji przez inwestorów po chwili niepewności.\nRynki finansowe nie mogą odetchnąć po ważnym wydarzeniu z minionego tygodnia, a już wpływa nie huragan Harvey.


Prawo do strajku nie dla wszystkich – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Prawo do strajku nie dla wszystkich\n29 sierpnia 2014 09:09 /w Informacje, Polska\nNSZZ „Solidarność” skieruje do Trybunału Konstytucyjnego wniosek dotyczący prawa do zawierania układów zbiorowych pracy dla członków służby cywilnej.\nTaką decyzję podjęła wczoraj obradująca w sali BHP Stoczni Gdańskiej Komisja Krajowa związku. Wcześniej przyjęła stanowisko dot. 34. Rocznicy Podpisania Porozumień Sierpniowych, wskazując w nim na aktualność tych postulatów.\n– Na posiedzeniu komisji krajowej, tutaj, w tej sali BHP podjęliśmy bardzo ważne decyzje. Skierowaliśmy chociażby skargę do Trybunału Konstytucyjnego na prawo do strajku polskich pracowników. Jak widać, po 34 latach nie wszyscy pracownicy w naszym kraju mogą przystępować do strajku. Przecież 34 lata temu, kanwą i podstawą protestów były strajki. Dlatego dziś bardzo ważne jest, aby mówić o tym głośno – podkreślił Piotr Duda, przewodniczący „Solidarności”.\nKorpus służby cywilnej stanowią pracownicy administracji rządowej, np. urzędów wojewódzkich, ministerstw, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędów skarbowych i komend policji. „Solidarność” chce, by Trybunał Konstytucyjny zbadał przepis, który wyłącza członków korpusu służby cywilnej z prawa do zawarcia układu zbiorowego pracy.\nZwiązkowcy podjęli także uchwałę z okazji zbliżającej się 34. Rocznicy Podpisania Porozumień Sierpniowych. Przypominają w niej, że to NSZZ „Solidarność” zburzył powojenny porządek w Europie i umożliwił powrót Polski do rodziny wolnych państw.\n„Sierpniowe postulaty są nadal aktualne i mimo przeżywanych obecnie trudności, mimo antyspołecznej, antypracowniczej i antyzwiązkowej postawy rządu związek istnieje i realizuje swój najważniejszy cel, jakim jest obrona godności ludzi pracy” – zapewniają działacze w swoim dokumencie.\nInwazja Rosji na Ukrainę Sejm zajmie się projektem ustawy o sześciolatkach


Ostatnie wolne terminy u nowych specjalistów: Emilia Skrzypczak we Wrocławiu i Marta Morawiecka w Dzierżoniowie\n120 Polish zlotys\n150 Polish zlotys\npsycholog, seksuolog, psychoterapeutka w trakcie szkolenia\nMarta Morawiecka (Dzierżoniów)\npsycholog, edukatorka i terapeutka seksuologiczna, biegła sądowa\nMarta Morawiecka (online)\npsycholog, seksuolog, psychoterapeutka w trakcie kształcenia\npsycholog, wewn. specjalistka ds. transpłciowości, praktyk DM\n(1) kontaktując się telefonicznie lub SMSowo ze specjalistą lub\n(2) wysyłając SMS pod nowy numer poradni 515-506-600 lub\n(3) wysyłając wiadomość na\n(1) ekspresowym „przelewem na telefon” w systemie BLIK dostępnym w większości mobilnych aplikacji bankowych (odbiorca: Wrocławska Psychoporadnia; tytuł: Usługa psychologiczna, imię i nazwisko specjalisty; specjalny numer telefonu do przelewów: 500834704).\n(2) lub tradycyjnym przelewem na konto Wrocławskiej Psychoporadni (odbiorca: Wrocławska Psychoporadnia, tytuł: Usługa Psychologiczna, imię i nazwisko specjalisty, numer konta w mBanku 49 1140 2004 0000 3302 7833 4820).\nDrugą i kolejne sesje należy opłacać odliczoną gotówką w gabinecie lub ekspresowym „przelewem na telefon” w systemie BLIK. Aktualnie nie ma możliwości płatności kartą debetową lub kredytową za drugie i kolejne sesje, chyba, że łączą się Państwo z zagranicy. Prosimy wtedy o kontakt z poradnią w celu otrzymania instrukcji.


Chiny Pure White Mesh Seamless Shell Mosaic Producenci i dostawcy - Yiyao\nDom > Produkty > Mozaika bezszwowa z siatki > Bezproblemowa mozaika z czystej białej siatki\nCzysta biała siatka bezszwowa powłoka Mozaika ręcznie wykonana jest z siatki bez szwu, dzięki naturalnemu, czysto białemu szlifowaniu powłoki, kolor jest czysto biały po obróbce, powierzchnia nie blaknie, brak promieniowania, ochrona środowiska wodoodporna ochrona przeciwpożarowa, czysty naturalny materiał do ochrony środowiska Produkty mozaikowe określa jego dominującą pozycję.\nPure White Mesh Seamless Shell Mosaic może pokazać więcej uroku sztuki mozaiki i strukturę luksusowego stylu, stać się modnymi awangardowymi materiałami dekoracyjnymi, jest duszą projektanta, jest strukturą kwai Po.\nBezproblemowa mozaika z czystej białej siatkibrak promieniowania, brak zanieczyszczeń, czysty naturalny, nie blaknie, nie zmienia koloru, wodoodporny, przeciwpożarowy itp., czysty naturalny materiał ochrony środowiska, pozwól konsumentom z dala od formaldehydu, promieniowania i zanieczyszczeń, zgodny z nowoczesną dekoracją zielonego popytu, specjalne technologia i design.\nProfesjonalna produkcja wysokiej klasy materiałów dekoracyjnych powłoki, czysta biała kwadratowa siatka bezszwowa mozaika z mozaiki surowym materiałem jest naturalna powłoka słodkowodna czysta biała powłoka, wszystkie produkty wybierają tylko naturalne muszle, zielone ã € ochrona środowiska ã € bez zanieczyszczeń ã € bez promieniowania ã € nie blakną € nie zmieniają colorã € wodoodpornych i przeciwpożarowych właściwości. Zapewnienie jakości produktu, zadowolenie klienta jest naszym celem. Cieszymy się na współpracę z Tobą w najbliższej przyszłości!\nŁatwość konserwacji Bezproblemowa mozaika z czystej białej siatki można specjalnie dostosować w Yiyao. Jest jednym z producentów i dostawców w Chinach. Nasz projekt zawiera klasyczne, trwałe, najnowsze, zaawansowane i inne nowe elementy. Zapewniamy, że wysoka jakość Bezproblemowa mozaika z czystej białej siatki wiąże się z niską ceną. Nie martwisz się o naszą cenę, możemy podać Ci nasz cennik. Gdy zobaczysz ofertę, zobaczysz, że najnowszą sprzedaż Bezproblemowa mozaika z czystej białej siatki z certyfikatem CE można kupić po niskiej cenie. Ponieważ nasza dostawa fabryczna jest w magazynie, możesz ją kupić ze zniżką. Nie mogę się doczekać pracy z Tobą.


Jednakowy model obsługi | rosomaki\nOpublikowany dnia 16 marca 2018 4 maja 2018 by Szymon\nWiemy już o tym, że kuchnia oraz wygląd lokalu mają bardzo duże znaczenie i w jakiś sposób wyróżniają sieciowe restauracje. Na tym jednakże nie koniec. Kwestia kolejna jest związana z tym, jak jesteśmy obsługiwany, gdy gościmy w lokalu sieci.\nBardzo ważne, aby model obsługi był za każdym razem taki sam, a przynajmniej bardzo zbliżony. Cel ten udaje się zrealizować na kilka sposobów. Po pierwsze strój.\nKelnerzy i kelnerki lub kasjerzy i kasjerki w przypadku restauracji samoobsługowych powinni nosić jednakowe stroje. Typową praktyką jest stosowanie tabliczek z imieniem, dzięki czemu udaje się stworzyć wrażenie, że personel jest nam bliższy. Brak anonimowości sprawia, że mamy do niego lepsze nastawienie.\nrestauracja jarocin spotkania biznesowe restauracja warszawa\nTakże to jak będzie obsługiwany klient powinno być odpowiednio usystematyzowane. Zadawane pytania, składane propozycje dotyczące menu lub poszerzenia zestawu o dodatkowe elementy – to musi się duplikować. Właściwy model udaje się wypracować na drodze szkoleń pracowników oraz analizy wyników.\nPoprzedni Poprzedni post: Szkoła wyższa – renoma w oczach pracodawcy\nNastępny Następny post: Podział na regiony