Nieautoryzowany zapis konferencji prasowej, która miała miejsce z okazji premiery „Empireum” w dniu 7 listopada 2003 r.\nOdbyła się ona w podziemiu warszawskiego „Empiku” (konferencja, nie premiera) z udziałem ok. 30 osób, w tym czterech ciekawskich czytelników (Beaty, Atoma, Gepparda i mnie).\nPan Waldemar ubrany był w dżinsy (koloru klasycznego – ciemnoniebieskie), ciemnostalową marynarkę, koszula pod kolor reszty, rozpięta pod szyją (krawat i okulary miały wolne), na nogach wzute – standard – jasne mokasyny.\nKonferencję rozpoczęła przedstawicielka wydawcy, niestety pamiętam tylko jej inicjały: M.W. (Geppard zapamiętał imię Małgorzata). Za wszelkie ewentualne błędy odpowiadam ja, czyli Grzech.\nM.W. – Dzień dobry Państwu. Bardzo przepraszamy za opóźnienie. Serdecznie zapraszam może bliżej, bo miejsca jest dość. Po spotkaniu... tam jest taki specjalny stolik, na którym są różne smaczne rzeczy do wypicia i do zjedzenia.\nWitam Państwa serdecznie na konferencji prasowej zorganizowanej z okazji premiery książki Waldemara Łysiaka pod tytułem „Empireum”. Dzisiaj przypadkiem zdałam sobie sprawę z tego, że troszeczkę niestosowne jest to, że ja prowadzę to spotkanie. Przejrzałam uważnie Pańską książkę, ona się dopiero ukazała, więc, niestety, podobnie jak państwo, nie miałam możliwości dokładnie jej przeczytać, natomiast znalazłam w niej taką informację, iż guru ludzi zajmujących się bibliofilstwem, którego Waldemar Łysiak najchętniej by kanonizował, zaliczał takie osoby jak ja do gatunku „<<dwunożnych zwierząt żądzy cielesnej>>, których bibliofil powinien się <<strzec jako żmiji lub bazyliszka>>” [Pani prowadząca zacytowała fragment z tomu 1. „Empireum”, s. 56 – przyp. G.H.] – i niestety, drogie Panie, to jest o nas mowa.\nPewna kobieta jest największym wrogiem bibliofila. Jak Pan zatem radzi sobie w domu, bo bibliofilem Pan jest?\n[Pan Waldemar nie miał w ręku mikrofonu, który był specjalnie dla niego przygotowany; ten leżał na stoliku przed nim. Gdy Pani Małgorzata zadała pytanie, Wilk zaczął odpowiadać, ale bez nagłośnienia, więc rozmówczyni wskazała na wolny mikrofon; Mistrz zapytał, patrząc niezbyt z wyraźną dezaprobatą na metalowego banana. „Ja mam to wziąć?”. Uśmiechnąłem się, bo miałem skojarzenie z jednym z dialogów z „Najlepszego”].\nW.Ł. – To, co Pani zacytowała przed chwilą, to są słowa kardynała de Bury, średniowiecznego angielskiego księcia Kościoła, a zdaje się, że to tak zabrzmiało, jakbym to ja pisał.\nM.W. – Ale Pan go chce kanonizować.\nW.Ł. – A, nie, kanonizować to ja go chcę dlatego, to jest tam napisane, że ten człowiek uczył miłości do książek, pietyzmu, obchodzenia się z książką w sposób troskliwy i czuły. Za to chciałem go kanonizować. Natomiast nie przypominam sobie bym chciał go kanonizować za antyfeminizm. Nic takiego tam z mojej strony nie ma.\nM.W. – Czy zgadza się Pan z tą opinią, że kobieta jest istotą niebezpieczną w domu bibliofila? Sam Pan wymienia niewiele kobiet, które w książkach są zakochane, w książkach szczególnych, o których Pan pisze.\nW.Ł. – Ja wymieniam takie kobiety, sam znam bibliofilki, chociaż jest ich niewiele. Takie są fakty, że bibliofilstwem, czyli zbieractwem, takim namiętnym, zajmuje się, nie wiem, czy jeden, chyba jeden procent to byłoby za dużo. To dotyczy tak naszej epoki, jak i wszystkich epok, i to jest historia, po prostu fakt historyczny. Po prostu kobiety mają, być może, inne zainteresowania.\nJa zresztą chcę zwrócić uwagę, że nie mówimy o czytelnictwie, to jest coś zupełnie innego. Kobiety... Jeśli chodzi na przykład o czytelnictwo, to ja powiem Pani, że ja wyżej cenię swoje czytelniczki niż swoich czytelników.\nM.W. – Dlaczego?\nW.Ł. – Dlatego, że mam od nich więcej listów z bardzo śmiałymi uwagami, jakby więcej dostaję dowodów zainteresowania moją literaturą, i to bardzo ciekawych dowodów tego zainteresowania. Tu mówię głównie o listach. Tak że kobiety czytają, i świetnie czytają, jeśli nie lepiej od mężczyzn. Ja nie wiem, czy bym nie zaryzykował takiego stwierdzenia.\nWięc tu nie mówimy o problemach poziomu intelektualnego i tak dalej, bo gdybym miał przyznać, nie wiem, palmę pierwszeństwa pod względem intelektualnym, pod względem znajomości rzeczy, czy pewnej wrażliwości na literaturę, et cetera, to bym chyba tę palmę przyznał kobietom. [Tu jedno krótkie niezrozumiałe zdanie; Wilk nie zawsze mówił wprost do mikrofonu] Natomiast czymś zupełnie innym jest zbieractwo. Kobiety nie odczuwają tej namiętności i to jest zupełnie normalne, nie jest to żaden grzech, nie jest to wada, czy coś takiego – po prostu kobiety interesują się czym innym.\nM.W. – Pańska najnowsza książka nosi tytuł „Patriotyczne Empireum Bibliofilstwa czyli przewodnik po terenach łowieckich Bibliofilandii tudzież sąsiednich mocarstw”.\nBibliofilstwo to chyba takie najmniej groźne „filstwo”, przynajmniej dla osób trzecich, bo dla samego bibliofila i dla jego najbliższych może być jednak czymś groźnym.\nW książce można znaleźć, między innymi portret zabiedzonego bibliofila, który wszystkie pieniądze swoje, wszystkie oszczędności wydał właśnie na książki.\nW.Ł. – Proszę Panią, tam jest takie zdanie, w którym ja mówiłem, że wszyscy bibliofile oszukują swoje żony. Wszyscy. Ja daję głowę, nawet ten, który by z krucyfiksem i Biblią w ręku ukląkł i przysiągł, że on nie oszukuje – jako ten jedyny wyjątek – ja mu nie uwierzę, ponieważ znam to środowisko od kilkudziesięciu lat. Sam grzeszyłem w podobny sposób. Każdy bibliofil ukrywa przed żoną autentyczną wysokość wydatków na swoje zbiory. To jest ta maxima culpa domowa, ten główny grzech domowy bibliofilów.\nNatomiast te moje żarty, no wie Pani, znane są przypadki z historii wielkich, znanych bibliofilów, którzy doszli do totalnej nędzy. Chociażby biskup Załuski, ten od biblioteki Załuskich, legenda, legenda polskiej kultury, legenda polskich bibliofilów, et cetera. Ten człowiek – o czym ja piszę tam, cytując świadectwa historyczne – głodził się na śmierć nieomal, żeby oszczędzić jeszcze jeden grosz na jakiś ciekawy bibliofilski zakup.\nM.W. – Ba, niektórzy się do zbrodni posuwali.\nW.Ł. – Zgadza się. Ja takie przypadki opisuję. Zbrodnie, morderstwa z przyczyn bibliofilskich to nie jest, niestety, w historii bibliofilstwa rzadkość.\nM.W. – Dla kogo jest zatem ta książka? Pan pisze, że nie dla tych, którzy o bibliofilstwie wiedzą już wszystko.\nW.Ł. – No, powiedzmy sobie, że o bibliofilstwie... Wie Pani, zbyt intymnie znam to środowisko w Polsce, właściwie w Europie, no ale mówmy o Polsce. Powiem Pani, że tak naprawdę wszystko w bibliofilstwie... Zacznijmy od tego, że nikt nie wie, nikt nie będzie wiedział... [Tu pada kilka słów, których nie umiem odczytać; Pani Małgorzata coś wtrąciła i wypowiedzi interlokutorów nałożyły się na siebie] ...to nie o to chodzi. Po prostu jest niemożliwe, jedno, dwa, pięć żyć nie starczy, żeby dowiedzieć się wszystkiego o bibliofilstwie. Tak, że ja wyraźnie piszę, że każdy bibliofil do śmierci uczy się tego, wchodzi jakby w coraz głębsze czy coraz wyższe poziomy tej znajomości, ale tak odchodząc już od tego, że nikt nic i nigdy nie będzie wiedział wszystkiego o tajnikach książek, o tajnikach zbieractwa, et cetera, to w dzisiejszej Polsce, znając to środowisko co do jednego człowieka, mógłbym wskazać nie więcej niż pięć osób – no chyba nawet przesadziłem – które mają, powiedzmy, ogromną wiedzę, wiedzę taką oszałamiającą. Natomiast – bibliofilów jest bardzo dużo, oczywiście – ale ta intymna wiedza jest niczym ten czarny pas w judo czy kung-fu, nie wiem. To jest zarezerwowane dosłownie dla paru osób. Ja, dla tych paru osób, przypuszczam, że tu odkryć wielkich w tej książce nie będzie, natomiast dla całej rzeszy bibliofilów odkryć, o których nie wiedzą, mnóstwo rzeczy, o których nie wiedzą. Ale wyraźnie powiedziałem, że ja – bardziej niż dla znawców – napisałem tę książkę dla adeptów, dla ludzi, których – pokazując różne, tutaj bardzo cenne często obiekty – ludzi, których chciałbym zainteresować jak bibliofilstwo, przy wszystkich swoich grzechach, czy grzeszkach raczej, jest dość ciekawą i dość fajną formą spędzania życia, bo życie chyba nie powinno polegać tylko na wegetacji fizjologicznej, przez co rozumiem wszystko od garmażerii po seks i tak dalej. Są jeszcze jakieś inne formy zainteresowań i jedną z nich – wydaje mi się, że bardzo fajną – jest bibliofilstwo...\nM.W. – Krótko mówiąc jest to...\nW.Ł. – Pod warunkiem, że ma się duże pieniądze.\nM.W. – No właśnie, to jest książka dla osób bardzo bogatych, jak mniemam. Pan na jednorazowy...\nW.Ł. – [1-2 niewyraźne słowa] No wie Pani, nie musi. Bibliofil akurat... Ja, który posiadam ogromny księgozbiór i to rzeczy bezcennych, takich których nie mają nawet biblioteki, Narodowa czy Jagiellonka, a czasem są to... Mam pewne rzeczy, które są w jedynymi egzemplarzami na świecie...\nM.W. – Jak pierwodruk „Trenów”.\nW.Ł. – Tak. Tak, ale nie tylko. A chociażby herbarz Niesieckiego. To jest jedyny taki egzemplarz na świecie zidentyfikowany. Z takich rzeczy mam sporo, ale ten poziom, ten już najwyższy poziom, olimpijski – to nie znaczy... Ja na przykład udowadniam tutaj taką tezę, choć heretycką dla wielu bibliofilów, że kolekcja książek dziewczęcych, to jest literatura międzywojenna, między I a II Wojną Światową, książki tak zwane lub określone „dla dorastających panienek”. I one często w podtytule mają opis: „dla dorastających panienek”. I to dość liczne tytuły: „Pollyanna”, „Ania z Zielonego Wzgórza”, „Dorotka” i tak dalej, i tak dalej (cztery okładki nawet pokazuję). I postawiłem tezę, że kolekcja takich książek, którą zebrałem dla swojej córki, jest cenniejsza, niż każdy zbiór starodruków. Ponieważ większość nawet najcenniejszych starodruków... Przykładowo: ja posiadam pierwodruk „Bogurodzicy”, czyli pierwszego polskiego hymnu. On został wydrukowany po raz pierwszy w 1506 roku w tak zwanym „Statucie Łaskiego”, to jest niebywała... W rękach prywatnych znajdują się tylko dwa egzemplarze. W ogóle przetrwało dwadzieścia sześć, chyba, egzemplarzy, z czego dwadzieścia cztery w bibliotekach, i to praktycznie są zniszczone, połowę kartek mają kserowane, et cetera, dwa w rękach prywatnych. Jest to niebywała rzadkość. Otóż ja twierdzę, że to jest mniejsza rzadkość, bo jest dwadzieścia sześć egzemplarzy, od takich książek, tych dziewczęcych, które zachowały się w dwóch, trzech, czterech egzemplarzach. Po prostu: zostały zaczytane na śmierć. No. Skasowane, można powiedzieć, całonakładowo! W związku z tym, dosłownie, postawiłbym taką tezę heretycką, że ten zbiorek literatury dziewczęcej z międzywojnia jest cenniejszy od jakiegokolwiek zbioru starodruków!\nM.W. – No i teraz będą o Panu mówić po wydaniu tej książki „heretyk”...\nW.Ł. – Nie odpowiedziałem Pani na... Bo ten olimpijski poziom, zarezerwowany dla bardzo niewielu ludzi wcale nie znaczy, że ktoś, kto zbiera rzeczy z piętnastego wieku, że to on jest tylko bibliofil. Są różne poziomy, także finansowe, można prześliczne zbiorki, nie wiem, dawnych wydań poezji dziewiętnastowiecznej, dwudziestowiecznej, et cetera, stworzyć na poziomie rzeczy, które kupuje się za 30 złotych, tylko trzeba je wyniuchać, wychodzić w antykwariacie. Czyli, wie Pani, bibliofil z ogromnymi pieniędzmi i ogromnym domem, w którym może to pomieścić to wcale nie jest jakby automatycznie król bibliofili. Można być skromną myszką, mieć kawalerkę i dwie tylko biblioteczki, i zebrać druczki, o, takie, które, no śmietki, 20-30 złotych, ale rzadkie, ale smaczne, z minionych epok. I to też jest rasowy bibliofil, wspaniały, przed którym ja zdejmę kapelusz. I nie będę się wynosił nad niego, że „ja jestem od ciebie lepszy”. Nie jestem lepszy. Jesteśmy równi sobie.\nM.W. – Od czasu do czasu wspomina Pan w swojej książce, że bibliofil może mieć „radochę”. Jaka była Pana największa radocha bibliofilska?\nW.Ł. – Tutaj odpowiedź jest prosta, bo to jest ewidentnie odnalezienie, odkrycie jedynego egzemplarza istniejącego pierwodruku „Trenów”, w sytuacji, gdy nauka polska od dawna twierdziła, że żaden już egzemplarz nie istnieje.\nJa tu mam tylko jedną uwagę, że my cały czas rozmawiamy o bibliofilstwie, co może jakby oszukać słuchających nas tu, że książka jest poświęcona bibliofilstwu, czyli zbieractwu, czyli gromadzeniu książek i w związku tym, no na przykład dla mnie – ktoś może powiedzieć – książka może być nieciekawa, ja się nie interesuję zbieractwem, starociami.\nOtóż książka w ogóle nie jest o tym.\nM.W. – A o czym?\nW.Ł. – A to już mówię. Kluczem w tym podtytule jest, znaczy w tym „Patriotyczne Empireum Bibliofilstwa” – kluczem jest „patriotyczny”. To co... taki pobieżny przegląd, jeśli się, ot tak, przerzuci, no to widzi się różne obiekty, książki, meble, ceramikę, et cetera. Ale to są tylko ilustracje do tekstu. Natomiast są tam niesłychanie ważne teksty nie mające właściwie z bibliofilstwem nic wspólnego, tylko z patriotyzmem: Kresy, Piłsudski, et cetera, et cetera, rzeczy, które, sądzę, że będziecie Państwo czytać z wypiekami.\nWięc powiadam: ten cały sztafaż ilustracyjny jest w jakimś sensie mylący. Bibliofilstwo tu jest tylko pewną bazą, wyjściem, czy pewnym imaginarium ikonograficznym, ilustracyjnym. Natomiast ja tam roztrząsam, często sensacyjne, rzeczy związane z fałszerstwami dzieł sztuki, związane z paszkwilami, które przewróciły świat w XX wieku, takimi jak „Protokoły Mędrców Syjonu”. Cały rozdział jest temu poświęcony. Takim jak, zupełnie nieznana rzecz a niesłychanie ważna dla naszego... dla naszych walk o niepodległość (to nie tylko powstania, choć jest mowa o powstaniach), ale na przykład tak zwane „tajne lwowskie druki” dziewiętnastego wieku, o które było gigantyczne śledztwo kryminalno-policyjno-sądowe w dziewiętnastym wieku. To są pasjonujące historie.\nTymczasem my gadamy o bibliofilstwie, czyli o kupowaniu książeczek i układaniu ich na półce! To w ogóle nie o tym jest książka! Mówię o tekście, o treści. Oczywiście są... ja się posuwam często do bardzo kontrowersyjnych stwierdzeń, jak na przykład to – macie tutaj w książce Państwo expressis verbis w kilku miejscach powiedziane – że takie miasta jak Lwów czy Wilno, miasta bardzo polskie, są dalej polskie tylko są chwilowo pod okupacją wroga. Jakkolwiek to brzmi niepoprawnie politycznie, to nie jest z mojej strony – takie zdanie – błyskotka, ot tak rzucona, żeby wywołać trochę fermentu, jakichś kontrowersji – słuchajcie: nie! Nie czas teraz i nie miejsce, żebym ja przez mikrofon tłumaczył to co jest w tej... Ale ja to uzasadniam tam w sposób dość precyzyjny, jakie ja mam prawo tak mówić. Cytuję tam swój... To nie jest tylko nasze prawo historyczne, to nie o to chodzi, cytuję tam na przykład powiedzenie jednego politologa, że „musimy się niestety z tym pogodzić, taka jest prawda i czy nam się to podoba czy nie, musimy się z tym pogodzić, że Lwów i Wilno są stracone na zawsze”. [Poniższy fragment został wypowiedziany niezwykle dobitnie i z pasją]\nOtóż ja to wyśmiewam. To jest idiotyzm. Proszę Państwa, na zawsze to miało być imperium Sumerów. Na zawsze to miało być imperium egipskie. (trwało trzy tysiące lat). Na zawsze to miało być imperium rzymskie, które obejmowało cały świat ówczesny. Też miało być na zawsze. A czy imperium Habsburgów nie miało być na zawsze?! A Trzecia Rzesza miała być tysiącletnia! A Sowiety miały też trwać w nieskończoność! Wszystko było na zawsze!!!\nNic się nie udawało na zawsze. Wszystko rozpadło się jak domek z kart! Historia jest tak nieprzewidywalna, tak kapryśna, że wszystkiego można się spodziewać! Więc niech mi nikt nie mówi głupot, że coś jest na zawsze w historii, bo to mnie może tylko zabić śmiechem! Za dobrze znam historię!\nTo tyle tak na krótko, no wie Pani, te rzeczy są dokładnie opisane w książce.\nM.W. – Może ktoś z Państwa ma pytania?\n[Po prawej stronie małego podium – tej stronie, gdzie siedział Pisarz – jakiś mężczyzna, najprawdopodobniej nie będący dziennikarzem, lecz czytelnikiem, przedstawił się, ale tak szybko i niezbyt wyraźnie, że nie zdołam ustalić jego personaliów; nazwę go G. – gość; niestety, mówił bez mikrofonu i niegłośno, więc nie jestem w stanie odtworzyć całej jego wypowiedzi].\nG. – [...]. Ja chciałbym zadać Panu pytanie bardzo prozaiczne: co się stało, że po raz pierwszy, z czego się bardzo cieszę, poszukał Pan wydawcy, który promuje Pana książkę? [...]\nW.Ł. – Jak to „co się stało”? No stało się to, że napotkałem dobrego wydawcę, po prostu. [Tu Wilk się śmiał, kończąc zdanie].\nCiekaw jestem, jak ta promocja się rozwinie? Przykładowo... Ja przede wszystkim tego typu spotkań, przy całym szacunku dla Państwa, nie lubię. Wszyscy, którzy mnie znają doskonale o tym wiedzą. Jestem kontraktem, jak gdyby, przez wydawcę zmuszony do tego. Mam za sobą dwa doświadczenia, oba nieprzyjemne, znaczy oba z tego roku, to jest trzecie. Oba nieprzyjemne, każde w inny sposób. Wrocław, w Warszawie „Traffic”. We Wrocławiu, znaczy „nieprzyjemne” to w pozytywnym cudzysłowiu, gigantyczne tłumy, ludzie stojący tysiącami w kolejkach, cały Wrocław, przez parę ulic od „Empiku”. I po paru godzinach podpisywania, ale takiego na okrągło, gdzie te setki osób stojących, powiadam, stojące na paru piętrach na schodach, a potem jeszcze ten wąż przez kilka ulic Wrocławia, więc po paru godzinach przeszedłem na podpisywanie, Państwo są świadkami, bo byli [Pan Waldemar zwrócił się w kierunku osób siedzących przy najbliższym stole po lewej stronie sali] na już tylko bez... Znaczy stawiałem tylko [tu Pan Waldemar zrobił ruch jakby stawiał podpis], bo się bałem, że do rana trzeba będzie podpisywać, że po prostu będę siedział całą dobę.\nI odwrotnie. „Traffic” był kiedy? Parę miesiące temu...\nM.W. – W czerwcu.\nW.Ł. – Tak. Jakaś bardzo słaba reklama czy co? Coś co dla mnie... Mówią, że Warszawa jest jakby zepsuta. To znaczy w Warszawie codziennie jest tyle atrakcji, że Łysiak mógł być atrakcją dla Wrocławia, ale nie dla Warszawy. W związku z tym przyszło, no ile, kilkadziesiąt osób, sto, coś takiego. Co w sumie skończyło się bardzo sympatycznie, ponieważ podpisywanie zajęło mi niecałą godzinę, to przez parę godzin sobie usiedliśmy i pogadaliśmy, ci ludzie byli szczęśliwi i było bardzo fajnie.\nTak że z tymi promocjami jest różnie, nie mam pojęcia, jak będzie dzisiaj.\nTroszkę... Wie Pan, jestem troszkę jakby niewolnikiem – niewolnikiem wydawcy. Podpisałem pewien kontrakt i rzetelnie staram się... Czyli stawiam się tam, gdzie mi każą, siadam przy stoliku, odpowiadam na pytania i udaję człowieka kulturalnego.\nM.W. – Czy ktoś z Państwa ma jeszcze jakieś pytania do Waldemara Łysiaka?\nW.Ż. – Waldemar Żyszkiewicz, „Tygodnik Solidarność”, witaj...\nW.Ł. – Aaa! Nie zauważyłem Cię.\nW.Ż. – Dziękuję za zaproszenie...\nW.Ł. – Bardzo Cię... bardzo Cię przepraszam. [Pan Waldemar wstał, zszedł z podium w kierunku pytającego, ze słowami wyjaśnienia „stary znajomy”, przywitał się z Panem Żyszkiewiczem – Panowie powiedzieli sobie „cześć”, uścisnęli grabule i Wilk wrócił do stolika].\nW.Ż. – Usłyszeliśmy... Chciałem zadać to pytanie, Pan mnie uprzedził, o [1-2 niewyraźne słowa] mniej więcej wiemy, więc z tego rezygnuję, bo odnoszę się do tej uwagi na wstępie tej dylogii, że to jest niejako kontynuacja „Wyspy zaginionych skarbów” i zadam inne pytanie. Wiem mniej więcej co...\nW.Ł. – Czekaj, czekaj. Wejdę Ci w słowo, bo w sumie nie rozpatrywaliśmy tutaj problemu, dlaczego zmieniłem wydawcę, bo Pan zadał pytanie...\nW.Ż. – O promocję.\nW.Ł. – O promocję...\nW.Ż. – Ja chętnie postawię takie pytanie.\nW.Ł. – Nie, nie, nie. To jest pytanie trochę jakby drażliwe, ale ja się nie boję tego rodzaju pytań. Oczywistą jest rzeczą, i to na to nawet nie trzeba odpowiadać, że gdyby dalej zadowalała mnie współpraca z poprzednim wydawcą, to bym z nim współpracował.\nPonieważ nie jestem typem zdrajcy – nazwijmy to – który jak gdzieś poczuje lepsze pieniądze to, nie wiem, zdradza żonę, przyjaciela et cetera. Lojalność uważam za, za... jakkolwiek by to, nie wiem, nie brzmiało tromtadracko, za jedną z najprzyzwoitszych czy najważniejszych cech człowieka.\nA więc jeżeli zmieniłem wydawcę, to znaczy, że współpraca z tamtym zaczęła się układać źle. Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale twierdzę, że nie z mojej winy. Nie z mojej winy. Ja to wytrzymywałem przez rok i w pewnym momencie powiedziałem „Dość”. I stąd, stąd musiałem poszukać sobie nowego wydawcy. I tak, tak ta prawda wygląda.\nW.Ż. – Rozumiem, dziękuję. To w takim razie zapytam o rzecz inną. Wiemy mniej więcej – już Państwo słyszeli – trudno mi zwracać się do Autora przez „pan” skoro...\nW.Ł. – Nie, nie, nie. Od lat jesteśmy na „ty”.\nW.Ż. – A zapytam, czy czytałeś może ostatnio coś takiego, co Tobą poruszyło? Przy czym, przy czym oczywiście to pytanie adresowałbym, kierując wektor na literaturę niefachową, nienaukową, jakąś taką specjalistyczną, chodzi mi o literaturę piękną.\nW.Ł. – Odpowiedź znasz jakby z góry, że tak powiem, bo to, co najbardziej mną poruszyło w sensie literackim, czy w sensie publicystycznym – jak to zwał – czy kulturowym to są, nazwijmy to eseje – być może, trzebaby szukać jakiegoś innego, lepszego jeszcze określenia – Jerzego Narbutta. Po prostu. Po prostu. Tak mi się w pierwszym momencie... jak sobie przypominam. Wiesz, nie pytaj mnie o tak zwaną wielką literaturę, no bo wielką literaturę czytałem trzydzieści lat temu, czasami wracam do tego, ale... Natomiast literatury współczesnej, światowej, tej... nawet te wielkie nazwiska – za bardzo nie cenię. To są, to są, moim zdaniem, rzeczy przereklamowane, prze... No, nie widzę w literaturze światowej – mówię o tej z najwyższej półki, to znaczy ci idole – nie widzę pisarzy poziomu Babla, Saint-Exupery’ego et cetera, et cetera, tych moich wielkich idoli literackich.\nW.Ż. – Odpowiedź sprawia mi przyjemność, ale trafia w dziesiątkę, bo w zasadzie myślałem o... znaczy chciałem Cię sprowokować do wyrażenia opinii o ostatniej „Twarzy portretu” – też Jerzego Narbutta.\nW.Ł. – Mówisz „Jerzego Narbutta”.\nW.Ż. – Tak, o tej powieści.\nW.Ł. – No i tutaj przyszła koza do woza. Ja po prostu nie umiem... nie umiem się wyślizgać z odpowiedzi jakiś czczym komplementem. Choć jakby... dość ubarwmy to: to jest sympatycznie napisane, ale to nie zrobiło na mnie jakiegoś oszałamiającego wrażenia.\nW.Ż. – Rozumiem, dziękuję...\nW.Ł. – Muszę tak, bo czuję tak... z bólem jakby, bo wiem, że oczekiwałeś innej odpowiedzi. Tyle. Wiem, znam Twoją recenzję, wszystko wiem. To jest dobra literatura, ale to nie jest literatura, która rzuca mnie na kolana.\nW.Ż. – No to ja tę recenzję pisarską nie uczyniłem [lub podobne słowo].\nW.Ł. – A, to przepraszam. Ale to w „Tygodniku” to...\nW.Ż. – Tak, tak.\nW.Ł. – A tak, dobrze. Natomiast te krótkie formy, te eseje Narbutta – one rzucają mnie na kolana.\nW.Ż. – Ale mówisz o [1 słowo] czy nie? Czy o innych rzeczach?\nW.Ł. – O tych poprzednich, tak. I to nie tylko, wiesz... To znaczy tam zachwycające i nie tylko jakby forma, literacka forma – znakomita, nienaganna – ale także ta jasność, ostrość spojrzenia i odwaga wypowiedzenia pewnych rzeczy, które już są tak straszliwie niepoprawne politycznie, że to aż głowa boli.\nJeżeli ja czytam coś, co sam duszę w sobie od dwudziestu lat! Od trzydziestu lat! I wstydzę się to powiedzieć! Głośno! Mnie zabrakło odwagi! O, tak bym powiedział. To znaczy wyjdę na już zupełnego głupka, to znaczy, że cały świat kultury, studenci, krytycy i tak dalej, wszyscy stwierdzą, że Łysiak się nadaje, nie wiem, do robienia komiksów, czy sprzątania w biurach, gdzie robią komiksy. Ja bym nie odważył – Narbutt się odważył napisać, to co tak naprawdę przedstawia swoim poziomem literatura Dostojewskiego. Mnie zabrakło odwagi, no! Bo Dostojewski to tu jest tak potwornie... ja potrafiłem pół Krakowa... chociaż też Hen się pierwszy, Hen pierwszy napisał bardzo słusznie... Ja nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego „Mistrz i Małgorzata” jest w tych rankingach ciągle czymś tak... pierwsze, drugie miejsce. Hen mnie też tu wyprzedził. Hen napisał, że właściwie w „Mistrzu i Małgorzacie” dobre są tylko partie Piłata, a cała reszta to są kawałki typu „Krakadił”. I to jest dokładnie to samo, co ja tutaj...! O, znalazł się odważny, który potrafił! A tutaj Narbutt potrafił też o Dostojewskim napisać, to co od dawna myślę! Tylko się wstydzę i ze strachu boję otworzyć gębę, żeby się nie ośmieszyć! No jak można... pieska choćby takiego małego zawiesić na Dostojewskim?! Na taaakim gigantycznym pomniku!\nW.Ż. – Dziękuję.\nM.W. – Czy jeszcze jakieś pytania? [Chwila ciszy]. Dziękujemy bardzo...\nW.Ż – Przepraszam, jeśli...\nM.W. – Tak?\nW.Ż. – Jeśli nie ma pytań, nie chciałem tutaj monopolizować, to ja mam jedno pytanie, które jakby, że tak powiem, chciałem oficjalnie zadać. [Jedno zdanie dla mnie nie do odkodowania – Pan Żyszkiewicz mówił je bardzo szybko i niewyraźnie]. Tygodnik – „Tygodnik Solidarność” mam na myśli – od kilku miesięcy prowadzi taką akcję „Tworzymy kanon polskiej literatury dwudziestego wieku”. [Tu znowu dwa zdania niewyraźne pytającego i jedno zdanie odpowiadającego – niestety, na to nic nie mogę poradzić bez odpowiedniego sprzętu].\nW.Ż. – Właśnie chciałem zapytać, czy widzisz jakiś sens w takim...\nW.Ł. – Żadnego. To znaczy jeżeli, jeżeli mógłbym... jeżeli byś mi to pytanie zadał przed opublikowaniem pierwszego tego, bo tam publikujecie dość regularnie przysyłane Wam listy, znaczy listy rankingowe, to bym pewnie „tak” powiedział, na dwoje babka wróżyła. Mam złe, że tak powiem, złą opinię o jednak zlewicowanych – może nie tak aż jak francuscy, ale jednak po ich wpływem mocno – polskich krytykach, recenzentach, tych wszystkich od... jurorów od... że tak powiem „r o z g r y w a j ą c y c h”. Wiesz, co przez to rozumiem. Całą tę michnikiadę i okolice. Kiedyś to nie była michnikiada, a przecież można to było kiedyś inaczej... ale to było to samo...\nW.Ż. – To samo...\nW.Ł. – Tak, tak, to jest ten salon...\nW.Ż. – Warszawsko-krakowski.\nW.Ł. – I tak dalej. Wiem, co o nich myśleć i kiedyś nawet w jakimś eseju dość mocno się przejechałem po tym całym towarzystwie. O ile przed byś zadał mi to pytanie, to powiedziałbym: „No to zróbcie, no ciekawe”, to teraz, jak to czytam, to budzi mój pusty śmiech. Znaczy to jest jakby... Te listy, które drukujecie to jest dowód na dwie rzeczy jakby. Głupota, powiedzmy sobie pełnym słowem – punkt pierwszy. Jakby brak au-ten-tycz-nej wrażliwości literackiej u większości tych ludzi.\nI dwa: ich zlewicowanie, właśnie w kierunku tej poprawności politycznej, tylko – Waldek – nie rozum w tym przypadku stwierdzenia „poprawność polityczna” w sensie amerykańskim, „political correctness”, bo to są inne, inne sprawy. Wiesz, tam że Leonardo był Murzynem, a Rafael, nie wiem, Aztekiem. Natomiast chodzi mi o tę polską poprawność polityczną, tę jeszcze z PRL-u wziętą, pamiętasz, od Andrzejewskiego...\nW.Ż. – Co wypada, co nie wypada...\nW.Ł. – Co wypada, co nie wypada. Kto jest dobry, kto nie jest dobry. Kto jest ciekawy, kto nie jest ciekawy i tak dalej. To, okazuje się, ten skansen dalej w tych łebkach trwa i część tych odpowiedzi to jest... no cudowny dowód na ten skansen.\nA część tych odpowiedzi to jest wręcz, wiesz, jakby to powiedzieć, pomieszanie własnej niekompetencji ze wspominkami lektur szkolnych – o, tak bym to nazwał. Bo chodziło się do szkoły, załóżmy w latach sześćdziesiątych i pani kazała to czytać.\nM.W. – Zanim... na zakończenie tylko jeszcze, chciałabym Pana zapytać, bo pewnie trudno będzie znaleźć taką informację, czy rozstrzygnęła się sprawa przekazania pierwodruku „Trenów” Bibliotece Kórnickiej?\nW.Ł. – No nie, no... ja cały czas...\nM.W. – Pan czekał właśnie do tego roku.\nW.Ł. – Nie wiem czy się [1 słowo], nic nie wiem. Ja cały powtarzam i nie przestanę powtarzać: to nie jest rzecz, którą ja bym chciał zostawić w testamencie czy w spadku swoim dzieciom, czy swojej rodzinie. Ja to kupiłem dla narodu polskiego, nazwijmy to. Znowu wiem, że to strasznie pompatycznie, tromtadracko brzmi i tak dalej, no ale tak muszę powiedzieć, bo tak prawda tak wygląda. Ja kupiłem dla Państwa [Wilk zwrócił się do zebranych na sali], jakkolwiek to zwał, dla biblioteki jakiejś czy coś, no w każdym razie nie dla siebie. Nie po to, by moje dzieci to przejęły w spadku, a potem handlowały tym gdzieś. Chcę, żeby to trafiło w ręce państwa polskiego, do jakiejś godnej biblioteki, gdzie... Z chęcią to przekażę, tak jak chciałem przekazać, co się nie udało, a co trwało... nie ma tu sensu mówić o szczegółach – rzecz jest opisana w innej książce bardzo, bardzo dokładnie.\nCiągle mam nadzieję, że taką bibliotekę znajdę – i najchętniej to byłby Kórnik właśnie – gdzie aktem notarialnym przekażę wszystkie prawa własności. Natomiast chcę być dożywotnim de-po-zy-ta-riu-szem, no prosta sprawa. W momencie mojej śmierci rzecz automatycznie staje sie, na podstawie tego zapisu, prawną własnością Biblioteki Kórnickiej czy innej.\nM.W. – Dziękuję Panu bardzo za spotkanie.\nW.Ł. – I ja dziękuję.\nM.W. – Państwu dziękuję również. [Oklaski]


Palcem po mapie zagrożeń: tu piją, a tam biją - Nowiny Gliwickie\nPalcem po mapie zagrożeń: tu piją, a tam biją\nOd września działa interaktywna krajowa mapa zagrożeń. Policjanci boją się zagrożenia ze strony złośliwych dowcipnisiów.\nZanim mapa powstała, na początku tego roku policjanci w całej Polsce organizowali debaty z mieszkańcami. Komenda główna policji i ministerstwo spraw wewnętrznych chcieli, by samo społeczeństwo podało pomysły dotyczące tego, co na mapie miałoby się znaleźć.\nW Gliwicach i powiecie konsultacje trwały prawie dwa tygodnie. Przyglądaliśmy się im. Niestety, zainteresowanie mieszkańców było niewielkie. W debatach udział brali głównie policjanci, strażnicy miejscy, członkowie rad osiedlowych, czasem dyrektorzy szkół i urzędnicy, jacyś działacze. W każdym razie sale przepełnione nie były. Czasem przychodziło kilka osób. Te, w większości, twierdziły, że przecież policja sama wie najlepiej, gdzie jest niebezpiecznie, więc po co jej to podpowiadać.\nObywatel alarmuje ikonkami, policja odpowiada kolorami\nMapa jednak powstała. Teraz każdy gliwiczanin i mieszkaniec powiatu może wskazać naszym stróżom prawa miejsce, które powinno się mieć pod szczególną kontrolą. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce „krajowa mapa zagrożeń”, zaznaczyć miasto, wybrać punkt na mapie, a z legendy odpowiednią ikonkę: spożywanie alkoholu w miejscach niedozwolonych, akty wandalizmu, niewłaściwa infrastruktura drogowa, nieprawidłowe parkowanie, niszczenie zieleni, wypalanie traw, bezdomność, nielegalna wycina drzew itd. Z jednego numeru IP można wysłać zgłoszenie raz na dobę. Każdy sygnał policja musi sprawdzić. Ba, nawet obywatelowi odpowiedzieć – za pomocą kolorów.\nKiedy zgłoszenie trafia na mapę, wyświetla się na zielono. Gdy kolor zmienia się na pomarańczowy, oznacza to, że policja zgłoszenie przyjęła. Obsługujący mapę policyjny koordynator zgłasza problem odpowiedniej jednostce, z kolei funkcjonariusz z danego komisariatu ma pięć dni, by punk sprawdzić i potwierdzić, czy zgłoszenie jest zasadne.\nJak to wygląda w praktyce? Powiedzmy, że mundurowy z drugiego komisariatu otrzymuje zgłoszenie spożywania alkoholu pod sklepem na ulicy Tarnogórskiej. Idzie tam raz – pijaństwa nie ma. Musi więc pójść drugi raz, trzeci, czwarty. Jeśli w ciągu pięciu dni nikt pod sklepem się nie gromadził, zgłasza koordynatorowi ten fakt, zaś koordynator usuwa punkt z mapy (pozostaje on widoczny wyłącznie dla policji, która będzie miała go na uwadze przy ewentualnych następnych zgłoszeniach). Jeżeli jednak pijaństwo pod sklepem się potwierdza, koordynator zaznacza punkt na czerwono. Dla obywatela to sygnał: policja się zajęła, będzie miała miejsce na oku. Na mapie mieszkańcy mogą też sprawdzić, gdzie i jakie zagrożenia występują.\nNarzędzie dla dowcipnisiów?\nMapa ma jednak mankamenty. Problem pojawi się wówczas, gdy jakiś dowcipniś postanowi zrobić policji żart (anonimowość temu sprzyja) i zacznie zaznaczać punkty bez opamiętania – wszystkie trzeba sprawdzić. Ktoś, kto nie lubi mundurowych, może na przykład, złośliwie, zaznaczyć jako miejsce spożywania alkoholu I komisariat przy Kościelnej. Albo sąd rejonowy czy prokuraturę. I co wtedy? Rozporządzenie w sprawie map mówi wprawdzie, że ewidentnie złośliwe sygnały mają być z góry odrzucane, ale decyzję o tym podejmuje sam koordynator. To dla niego zadanie trudne – a nuż w „jedynce” ktoś pije podczas służby, a zgłoszenie pochodzi od naocznego świadka?\nPolicjanci z gliwickich komisariatów, z którymi rozmawialiśmy, obawiają się, że mapa stanie się narzędziem zemsty w rękach ludzi, którym, na przykład, podpadł jakiś dzielnicowy. Osoba taka może przecież zaznaczyć w danej dzielnicy miejsca zupełnie niezagrożone tylko po to, by narobić mundurowemu niepotrzebnej roboty.\nInny mankament – gliwiczanin, siedząc wygodnie przed komputerem w swoim domu na Sikorniku, może zgłosić jako miejsce spożywania alkoholu sopockie molo. Albo, jako miejsce wandalizmu, małą gminę w warmińsko-mazurskim. Bo tak mu się podoba, w ramach żartu bądź z czystej złośliwości.\nMankament kolejny: ktoś, komu przeszkadza plac zabaw pod blokiem, może zaznaczyć ten punkt jako zagrożony – ikonką „miejsce grupowania się nieletnich”. I policjant, zamiast jeździć na interwencje, będzie chodził na plac zabaw, na którym przecież nieletnich jest mnóstwo, takich od roczku do lat ośmiu...\nWielu mundurowych uważa, że mapa to pomysł niezły, ale nie sprawdzi się w Polsce. Bo nasze społeczeństwo jeszcze do takich rozwiązań nie dojrzało – policjanci mają tu na myśli zgłoszenia złośliwe czy „dla żartu”. Poza tym ciągle brakuje u nas funkcjonariuszy. Mapa dokłada tym, którzy są, kolejnych obowiązków, także tzw. roboty papierkowej (policjant sprawdzający dany punkt nie tylko zgłasza sytuację koordynatorowi, także pisze ze swoich działań notatki).\n- Wiem, że niektórzy pomyślą teraz: „no tak, policji nie chce się robić” - mówi funkcjonariusz jednego z komisariatów, chce pozostać anonimowy. - Jesteśmy robotą obłożeni, jest nas wciąż za mało, a mapy dodatkowo nas obciążą. W efekcie zamiast zajmować się rozbojami czy włamaniami, będziemy spacerować po mieście i sprawdzać ławki w parku, na których, być może, ktoś pije. Dodam, że te ławki też sprawdzamy, w ramach naszych działań, bo dobrze miejsca zagrożeń w Gliwicach znamy. Ale teraz to będzie nasz priorytet.\nZa mapy wynika, że do tej pory na terenie obsługiwanym przez gliwicki garnizon zgłoszono około 300 miejsc zagrożeń. Ta liczba szybko będzie rosła. Nie chcemy być złymi prorokami, ale podejrzewamy, że policja się nie wyrobi. I może zmniejszy się ilość miejsc wypalania traw, za to zwiększy liczba włamań.


ROTMISTRZ WITOLD PILECKI - WZÓR WIARY I PATRIOTYZMU | Pietras Dawid\nROTMISTRZ WITOLD PILECKI - WZÓR WIARY I PATRIOTYZMU\nMiał duszę artysty. W 1922 r. zaczął studia na Wydziale Rolnym na Uniwersytecie Poznańskim oraz na Wydziale Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Malował obrazy do kościoła parafialnego, jak chociażby obraz św. Antoniego i Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Do dziś w kościele w Krupie widzą te dwa obrazy pędzla Witolda Pileckiego. Spod jego ręki wyszły również baśniowe obrazy i obrazy namalowane dla dzieci. Pisał również wiersze. Niestety ciężka choroba ojca i sytuacja finansowa majątku w Sukurczach zmusiły go do przerwania studiów i powrotu do domu rodzinnego. Tam zajął się kierowaniem posiadłością rodzinną, ponadto założył kółko rolnicze i mleczarnię, której był prezesem. Zajmował się także opieką społeczną. Mimo tak rozlicznych obowiązków odbył praktykę w 26. pułku Ułanów Wielkopolskich. W 1932 r. w powiecie lidzkim utworzył z okolicznych osadników wojskowych Konne Przysposobienie Wojskowe „Krakus”. Za jego zaangażowanie wojskowe w 1938 r. został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Został też dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1933 r. ożenił się z młodą nauczycielką Marią Ostrowską, z którą miał dwójkę dzieci: Zofię i Andrzeja. O swym ojcu dzieci opowiadają m.in., że wpajał im szacunek dla każdej formy życia - od biedronki spacerującej po źdźble trawy, po życie drugiego człowieka i własne. W tej kolejności. Mówił, że „życie każdego, nawet najmniejszego stworzonka, ma głęboko ukryty sens”. Uczył ich wiary, mówienia prawdy, odwagi, dyscypliny... Wiemy, że już w latach międzywojennych rozczytywał się w książeczce Tomasza a Kempis „O naśladowaniu Chrystusa”. Jednak jego radość z podjętych inicjatyw społecznych i rodziny już wkrótce miała się skończyć.\nKiedy niektórych członków tej organizacji wywieziono do obozu Auschwitz, postanowił dobrowolnie udać się tam. Celem przedostania się do obozu było zebranie informacji wywiadowczych. W 1940 r. dał się złapać w Warszawie na Żoliborzu na placu Wilsona. I tak z fałszywym nazwiskiem jako Tomasz Serafiński trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Był jedynym człowiekiem, który na ochotnika dał się zamknąć w obozie. Stąd nazywamy go „Ochotnikiem do Auschwitz”. Tam, oznaczony numerem 4859 był twórcą obozowej siatki konspiracyjnej, która nosił nazwę „Związek Organizacji Wojskowej” (ZOW). Podczas pobytu w obozie z inicjatywy Pileckiego, w 1942 r. doszło do zjednoczenia istniejących tam organizacji podziemnych, powstały bataliony, kompanie i plutony jak w wojsku. Podziemna armia była gotowa w każdej chwili do wyzwolenia obozu, jeśli taki rozkaz przyszedłby od dowództwa AK. Miało się to dokonać przy wsparciu oddziałów partyzanckich z zewnątrz obozu przy jednoczesnym zrzucie broni i desancie żołnierzy. Celem Związku Organizacji Wojskowej było ponadto: podtrzymywanie kolegów na duchu; przekazywanie więźniom wiadomości z zewnątrz obozu; potajemne zdobywanie żywności, leków, ubrań i rozdzielanie ich; przekazywanie wiadomości poza obóz. Witold Pilecki opracował pierwsze raporty o ludobójstwie w Auschwitz. Były one przekazywane do centrali AK w Warszawie, a następnie na Zachód w ręce aliantów. Jakiś czas działała nawet ukryta w obozie radiostacja, która nadawała opowiadając o sytuacji w lagrze. Dzięki tej konspiracji, będąc jeszcze więźniem, został Pilecki awansowany do stopnia porucznika, przez generała Stefana Grota-Roweckiego.


Czym jest prawo pracy i co normuje? – Salezjanie\nMianem prawa pracy określa się kompleks norm, które mają za zadanie dokładnie określić stosunek pracy, wzajemne obowiązki i prawa jego stron, ale również elementy umowne i inne. Dlaczego jest ono takie ważne?\nDziała na korzyść obydwu stron\nPrawo pracy zostało skonstruowane tak, by w możliwie pełny sposób chronić zarówno pracownika, jak i pracodawcę. Choć część regulacji nie jest idealna, to ustawodawca starał się znaleźć kompromis pomiędzy dostępnymi opcjami – tak, by zapewnić bezpieczeństwo zatrudnienia pracownikowi, ale jednocześnie – nie stawiać pracodawcy na straconej pozycji.\nWarto wiedzieć, że umowy cywilnoprawne (np. umowa o dzieło, umowa zlecenie) nie są powiązane z prawem pracy. To oznacza, że m.in. regulacje urlopowe nie dotyczą tego typu stosunków. Jednocześnie, jako że umowy cywilnoprawne są tańsze z punktu widzenia zatrudniających – zdarzają się sytuacje, w których zatrudniony teoretycznie powinien podpisać umowę o pracę, a tymczasem – dostaje umowę zlecenie. Ustawodawca stara się „domknąć” system, by uniknąć takich pozornych zatrudnień i obecnie takie działania są mocno obwarowane prawnie.\nJakimi tematami zajmuje się prawo pracy?\nW ramach zagadnień, jakie są poruszane w poszczególnych rozdziałach kodeksu pracy (ale również dokumentów niższej rangi), wskazać można m.in. kwestie związane z umową o pracę, wspomnianymi wyżej wzajemnymi obowiązkami pracownika i pracodawcy, urlopami, zasadami stosunku pracy, sposobami rozwiązania umowy o pracę czy ochroną kobiet ciężarnych i młodych mam.\nWszystkie te zagadnienia są szczegółowo opisane. Niektóre przepisy są nowelizowane w miarę zmieniającej się rzeczywistości. Jednym z przykładów takich zmian w przepisach może być usunięcie zakazu pracy przed monitorem komputera przez kobiety ciężarne dłużej niż 4 godziny w ciągu doby pracowniczej (w związku z tym, że obecnie monitory komputerów nie są szkodliwe dla człowieka, jak to miało miejsce w pierwszych modelach wiele lat temu). Jednocześnie, nadano im przywilej uzyskiwania krótkiej przerwy od obowiązków w ciągu każdej godziny pracy.\nArtykuł powstał we współpracy z http://legali.pl/


Bez goli w Warszawie - Czwórka - polskieradio.pl\nLegia bezbramkowo zremisowała z Rangers\nOstatnia aktualizacja: 20.08.2019 17:01\nPpołudniowy przegląd sportowy - 20 sierpnia 2019.\n04'46 Popołudniowy przegląd sportowy - 20 sierpnia 2019.\nWe wtorek w Warszawie w siedzibie Polskiego Związku Piłki Nożnej odbyło się losowanie par 1/32 finału piłkarskiego Pucharu Polski. Mistrz Polski Piast Gliwice zagra z Unią Skierniewice, wicemistrz Legia Warszawa zmierzy się z Puszczą Niepołomice, a aktualny lider tabeli Śląsk Wrocław zagra z Widzewem Łódź.\nZestaw wszystkich par 1/32 Pucharu Polski\nMecze 1/32 finału Pucharu Polski zaplanowano na 24, 25 i 26 września 2019 roku.\nAleksandra Mirosław zajęła 4. miejsce w kombinacji podczas mistrzostw świata we wspinaczce sportowej, które trwają w Hachioji w Japonii. Polka wygrała pierwszą konkurencję - wspinaczkę na czas, ale w boulderingu i prowadzeniu zajęła ostatnie, ósme pozycje. Mistrzynią świata została Słowenka Janja Garnbret, srebro wywalczyła Japonka Akiyo Noguchi, a brąz zdobyła Brytyjka Shauna Coxsey. Mirosław wcześniej w Japonii została mistrzynią świata we wspinaczce na czas oraz wywalczyła - jako jedyna reprezentantka Polski - kwalifikację olimpijską na igrzyska olimpijskie w Tokio w kombinacji wspinaczkowej.\n04'20 Gerrand szanuje Legię, ale chce wygrać w Warszawie


Hotel Sala Weselna Kolna - Kraków - saleweselne.com\nMinimalna cena od osoby 90\nMaksymalna liczba miejsc noclegowych 152\nSala Weselna "Kolna" w Krakowie to idealne miejsce na Twoje wesele. W naszym obiekcie organizujemy przyjęcia weselne, oraz okolicznościowe. Nasze sale są w pełni klimatyzowane, a wnętrza utrzymane w dobrym guście. Naszym Gościom zapewnimy miłą i fachową obsługę, która pomoże przy organizacji idealnego wesela. Nasze sale weselne to przede wszystkim nowoczesność. Zadbamy o indywidualny charakter, każdego z organizowanych przyjęć aby mogli się Państwo poczuć wyjątkowo.\nOferujemy nocleg w luksusowych apartamentach i pokojach. Jednorazowo pomieścimy 152 osoby. Pokoje są niebywale komfortowe, wysoki standard potwierdzają nasi zadowoleni Goście. Wygodne, duże łóżka zapewniają wyjątkowe warunki do snu i odpoczynku. Każdy pokój wyposażony jest w telewizor LCD, telefon, małą lodówkę, bezpłatne połączenie z Internetem Wi-Fi, łazienkę z prysznicem i suszarką, lustro, zestaw ręczników i pachnącą pościel. Gwarantujemy, że poczują się Państwo jak we własnym domu.\nNiech ten szczególny dzień będzie niekończącą się radością i szczęściem. Zależy nam, by ujrzeć szczery uśmiech na twarzach Pary Młodej oraz Gości Weselnych. Restauracja, w której przygotowujemy przyjęcia weselne urządzona jest w nowoczesnym stylu. Na uwagę zasługują wielkie okna i nietuzinkowe oświetlenie, które sprawiają, że panuje u nas wyjątkowa atmosfera. Zastaną Państwo bogato zastawione stoły, przepiękne dekoracje z polotem i fantazją. „Kolna” nocą zamienia się w miejsce godne przyjęcia gwiazd! Profesjonalna obsługa dołoży wszelkich starań, by wszystko zostało dopięte na ostatni guzik. Wnętrza naszego obiektu są przestronne i świeże, a przy tym przytulne i komfortowe.


aktualności | Page 3 | SP Mrozy\nX ZLOT BRACTWA SZKÓŁ\nZajęcia opiekuńczo-wychowawcze oraz indywidualne na terenie szkoły\nMaj 20, 2020 •\nSzanowni Państwo! W związku z realizacją przez rząd trzeciego etapu luzowania obostrzeń wprowadzonych w związku z epidemią od 18 maja br. na terenie szkoły możliwe jest bezpośrednie prowadzenie zajęć specjalistycznych z dziećmi posiadającymi opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju i uczniami posiadającymi orzeczenie. Od 25 maja\nKwi 23, 2020 •\nDyrektor Szkoły Podstawowej Nr 1 w Mrozach informuje, że w wyniku przeprowadzonej rekrutacji do klasy 1 na rok szkolny 2020/2021, z mocy prawa, zostały przyjęte\nMar 24, 2020 •\nDrodzy Rodzice! Wszystkim nam przyszło zmierzyć się z trudną sytuacją w jakiej znalazł się nasz kraj. Wasze dzieci będą prawdopodobnie spędzać wiele czasu w cyberprzestrzeni – przed komputerem lub smartfonem. Proszę abyście zadbali o bezpieczeństwo Waszych dzieci w Internecie. Proszę porozmawiajcie z dziećmi na temat potencjalnych zagrożeń w sieci. Skorzystać z dostępnych poradników dla rodziców...\nMar 11, 2020 •\nSzanowni Państwo! Oto decyzja Ministra Edukacji Narodowej wynikająca z konieczności zapobiegania rozprzestrzenianiu się koronawirusa. Od 12 do 25 marca br. funkcjonowanie jednostek systemu oświaty zostaje czasowo ograniczone. Oznacza to, że w tym okresie przedszkola, szkoły i placówki oświatowe zarówno publiczne, jak i niepubliczne nie będą prowadziły zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W dniach 12 i 13 marca w...\nKoronawirus – profillaktyka\nMar 10, 2020 •\nPoniżej plakaty odnośnie walki z koronawirusem. Prosimy o przestrzeganie zawartych w nich zaleceń.\nRekrutacja do oddziału przedszkolnego i klas pierwszych na rok szkolny 2020-21\nMar 1, 2020 •\nUprzejmie informujemy o rozpoczęciu rekrutacji. Dodatkowe informacje ponizej. Wniosek_do_zerówki_zał_1 Zgłoszenie_do_SP_zał_2 Wniosek_do_SP_zał_3\n77. rocznica ratowania Dzieci Zamojszczyzny w Mrozach\nLut 29, 2020 •\nWzorem lat ubiegłych uczniowie klas szóstych Szkoły Podstawowej nr 1 w Mrozach uczcili kolejną rocznicę ratowania Dzieci Zamojszczyzny w Mrozach. W tym roku mija 77 lat od przybycia do stacji Mrozy w dniu 28 lutego 1943 r. transportu nr 6 wysiedlonych z Zamojszczyzny liczący 1064 osoby, w tym 462 dzieci. Głównym organizatorem akcji przejęcia dzieci...\nŚWIETLICA OGŁASZA WIELKĄ ZBIÓRKĘ ZABAWEK\nLut 26, 2020 •\nUWAGA! OGŁASZAMY WIELKĄ ZBIÓRKĘ ZABAWEK! Do końca marca 2020 roku w naszej szkole odbędzie się ZBIÓRKA ZABAWEK DO ŚWIETLICY SZKOLNEJ. Zachęcamy dzieci i rodziców do udziału w zbiórce zabawek. Bardzo prosimy o przynoszenie zabawek (klocków, książek, pluszaków, gier, piłek itp.), których dzieci już nie używają, a które są w dobrym stanie. W ten sposób świetlica...\n„Pokolenia razem”. Warsztaty zbliżające dziadków i wnuków.\nLut 25, 2020 •\nWszyscy wiemy, że babcia i dziadek to szczególni członkowie naszych rodzin. To tacy starsi rodzice, tylko bardziej wyrozumiali, cierpliwi i spełniają większość zachcianek swoich wnucząt. Za to ich kochamy i w podziękowaniu oddziały przedszkolne przygotowały dla nich spotkanie z okazji Święta Babci i Dziadka. Na uroczystość przybyli licznie zaproszeni dziadkowie, aby podziwiać występy swoich wnucząt....\nBEZPIECZEŃSTWO DZIECI PODCZAS FERII ZIMOWYCH – 10 PORAD POLICJANTA\nLut 5, 2020 •\nZ uwagi na zbliżające się ferie zimowe, zapraszamy rodziców do obejrzenia filmiku edukacyjnego dotyczącego bezpieczeństwa dzieci. Centrum Rozwoju Lokalnego, kontynuując swoją misję edukacyjną w tak ważnym obszarze jak bezpieczeństwo,\n6 luty godz. 18:00 – zebranie z rodzicami\nW tabeli poniżej przydział klas na spotkanie wychowawców z rodzicami.\nSty 24, 2020 •\nRomuald Traugutt, ostatni dyktator powstania styczniowego, to wybitna postać historyczna. Od 1966 roku jest patronem Szkoły Podstawowej w Mrozach. 22 stycznia w sposób szczególny wspominaliśmy Jego życie i patriotyczne zasługi. Uczniowie klas czwartych przygotowali przedstawienie, które przeniosło nas do warszawskiej cytadeli, do roku 1864. Główna scena rozgrywała się w celi więziennej, gdzie Romuald Traugutt pisząc...\nStrona 3 z 56«12345...102030...»Ostatnia »\n05 -320 Mrozy\ntel (25) 75-74-179\nSerwis naszej placówki został zaprojektowany\nw sposób umożliwiający dostępność dla jak najszerszej grupy odbiorców (w tym dla osób niepełnosprawnych), niezależnie od używanej technologii, oprogramowania lub posiadanej dysfunkcji.\nStrona wykorzystuje następujące rozwiązania:\nPełna obsługa serwisu możliwa jest zarówno przy pomocy samej klawiatury, jak i myszki.\nWygląd i nawigacja\nAby szybko znaleźć najważniejsze treści, użytkownicy mogą skorzystać z głównego menu lub wbudowanej wyszukiwarki.\n© 2011 SP Mrozy. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Czym jest udar mózgu? | Powerfizjo\nUdar mózgu to zaburzenie neurologiczne, będące skutkiem nagłego odcięcia dopływu krwi do mózgu. Krew transportuje niezbędne składniki odżywcze i tlen do całego organizmu, w tym do mózgu. Bez krwi, komórki mózgowe ulegają uszkodzeniu i nie są zdolne wykonywać swojej pracy.\nMózg kontroluje wszystkie czynności organizmu, dlatego udar ma wpływ na każdą jego funkcję. Np. jeśli uszkodzona zostanie część mózgu odpowiadająca za lewą noga, ulegnie ona osłabieniu, a także całkowitemu porażeniu.\nStanowi 70-80% wszystkich zachorowań. Spowodowany jest najczęściej:\nNiedotlenienie komórek mózgu powoduje zaburzenia w dostarczaniu tlenu i składników odżywczych co prowadzi do obumarcia komórek.\nNajczęstszą jego przyczyną jest nadciśnienie tętnicze. Zaraz po nim to palenie tytoniu, alkohol, guzy w mózgu, przedawkowanie leków przeciw zakrzepowych.


Lewiatan – Testimo\nHome / Realizacje / Lewiatan\nOd lat prowadzimy kompleksową obsługę Spółki Regionalnej Lewiatan Żory, która prowadzi ponad 120 sklepów na terenie Śląska m.in. w Gliwicach, Rybniku, Zabrzu, Bytomiu i Wodzisławiu Śląskim. Nasza współpraca trwa nieprzerwanie od 2017 roku, a zakres obowiązków całościowo pokrywa wymagane zapotrzebowanie w obszarze marketingu interaktywnego.\nLewiatan to ogólnopolski holding z dużym udziałem w krajowym rynku FMCG. Firma, która powstała pod koniec ubiegłego wieku z inicjatywy kilku hurtowników, obecnie prowadzi 3200 placówek handlowych. Polska Sieć Handlowa stale poszerza swój zasięg wykorzystując rosnącą popularność sklepów Lewiatan wśród coraz większej liczby klientów.\nProwadzimy kompleksową obsługę internetową. Stworzyliśmy witrynę, na której prowadzimy zawsze aktualną komunikację z wykorzystaniem jakościowych treści i grafik. Obsługujemy promocje i konkursy, wydajemy gazetki, wdrażamy ogólnopolską kampanię Lewiatanki. Promujemy działania lojalnościowe, czyli kartę Lewiatan i korzystanie z aplikacji. Wszystko podparte jest odpowiednimi działaniami SEO, mailingiem oraz kampaniami PPC w Google i social mediach. Na Facebooku stworzyliśmy i prowadzimy profil główny z podpiętymi wszystkimi sklepami spółki Lewiatan Żory. Prowadzimy również profil Klienta na Instagramie.\n"Z Testimo współpracujemy z powodzeniem już od 2017 roku. Dzięki wspólnej pracy udało nam się przenieść znaczną część działań marketingowych do sieci. Od samego początku jesteśmy bardzo zadowoleni z komunikacji z zespołem, kreatywności w działaniach oraz szybkiej realizacji ważnych dla nas tematów. Cenimy również fakt przejrzystości działań agencji, do których mamy bieżący wgląd dzięki raportom i cyklicznym spotkaniom."\nMichał Narożyński, Prezes ZarząduLewiatan Żory


Bluzeczka Kanz niebieska catch me if you can\n» Bluzeczka Kanz niebieska catch me if you can\nKod produktu: U-29_A\nBluzeczka firmy Kanz w kolorze niebieskim. Z przodu znajduje się napis: "CATCH ME IF YOU CAN".\nRozmiary 68 i 74 są zapinane na napy po obu stronach szyi. Rozmiar 80 zapinany jest po jednej stronie. Natomiast rozmiar 92 nie ma zapięć.


Im dalej w las - Asystent biura handlowego\nGdy rozpoczynałem swoją karierę w asystenturze w biurze handlowym wydawało mi się, że wreszcie szczęście się do mnie uśmiechnęło i znalazłem pracę, która może nie jest bardzo dobrze płatna, ale jednocześnie nie jest również zbyt wymagająca. Gdybym wtedy wiedział jak bardzo mylę się co do zajmowanej posady, i to wyłącznie w tej drugiej kwestii, na pewno dwa razy zastanowiłbym się, czy posada asystenta naprawdę jest tym, co chcę w życiu robić, asystent biura handlowego Wrocław.\nPo roku pracy na stanowisku asystenta wydaje mi się, że liczba moich obowiązków i zadań do wykonania zwiększa się z każdym tygodniem i nikt w firmie nie pracuję tyle, co ja. Od kiedy tylko przekraczam próg biura nie mam ani chwili wytchnienia, bo biegam między jednym miejscem, a drugim, realizuję wszystkie zadania i staram się przy tym nie popełnić żadnych błędów, bo błędy oznaczają konieczność zostania po godzinach i naprawy tego, co poszło nie tak. Gdybym miał zostać w biurze choć pół godziny dłużej, na pewno rozpłakałbym się z żałości, bo ledwo ledwo wytrzymuję do 17.00. Punkt siedemnasta wyłączam komputer i pędzę na złamanie karku do windy, by jak najszybciej wyjść z budynku. Staram się przy tym wyglądać dość normalnie, co pewnie nie zawsze mi wychodzi.\nNie da się ukryć, że w ciągu tygodnia jestem bardzo przepracowany. W trakcie ośmiu godzin spędzanych w firmie mam zaledwie piętnaście minut przerwy, podczas których ledwo zdążę pójść do toalety, a później zjeść kanapkę, którą rano przygotowała mi mama. Z drugiej strony, dzięki pracy asystenta udało mi się zrzucić parę zbędnych kilogramów, dzięki czemu wyglądam teraz o wiele lepiej.\nTagi obowiązki, opinia\n← Stres przed pracą → Na wszystko mam czas


Łańcuszek do smoczka tęczowy Heimess\nDrewniany łańcuszek do smoczka w wyjątkowo kolorowym wydaniu Heimess z serii Soft Colors mocowany jest za pomocą klipsa. Jego elementy, klocki drewniane - perełki można obracać dzięki czemu dodatkowo zachęcają malucha w późniejszym etapie do zabawy i aktywności małej motoryki. Koraliki mają bardzo...\nCena: Cena detaliczna: 21,71 zł 27,60 zł\nŁańcuszek do smoczka Heimess mocowany jest za pomocą klipsa. Jego elementy, klocki drewniane - perełki można obracać dzięki czemu dodatkowo zachęcają malucha w późniejszym etapie do zabawy i aktywności małej motoryki. To typ eko zabawki. Wygody klips za sprawą którego można przypiąć zawieszkę do...\nCena: Cena detaliczna: 26,83 zł 35,00 zł\nButelka - Bidon niebieski


Narty freestyle Volkl BASH 81 DEMO + MARKER FDT 10 z GRIP WALK\nDo kolejnej wysyłki pozostało: 1 Dzień 16:1:1\nKod produktu: 916-00745\n929,00 zł Oszczędź 370,00 zł\nKod produktu: 916-00745-178\nWiązanie: MARKER FDT 10 z GRIP WALK\nRdzeń narty: MULTI LAYER WOODCORE - RDZEŃ DREWNIANY\nNARTY FREESTYLE VOLKL BASH 81 DEMO Z WIĄZANIAMI NARCIARSKIMI MARKER FDT 10 z GRIP WALK\nNarty Volkl BASH 81 to typowe twintipy, narty z grupy freestyle które cały swój potencjał pokazują podczas jazdy w snowparku.\nBash 81 to idealna propozycja dla narciarzy rozpoczynających przygodę z freestylem. Idealne do nauki pierwszych trików w parku.\nKonstrukcja narty z mocnym i lekkim, drewnianym rdzeniem Multi Layer Woodcore zapewnia narcie dużą wytrzymałość i stabilną charakterystykę przez długi okres. Dobry wybór na pierwsze narty twintip.\nModel również jest częstym wyborem instruktorów narciarstwa. BASH jako uniwersalna narta idealnie spisuje się podczas prowadzenia zajęć z narciarstwa, dając możliwość swobodnej jazdy tyłem podczas asekuracji ucznia.\nELEMENTY KONSTRUKCYJNE FRYSTYLOWYCH NART VOLKL BASH 81 DEMO\nFULL CAMBER - PROFIL NARTY VOLKL BASH 81\nW nartach BASH 81 zastosowano profil z regularnym camberem na całej długości narty, nadając niesamowitej sprężystości i odbicia.\nNarciarz dzięki takiemu profilowi otrzymuje znaczną ilość popu i energii na zwiększenie poziomu sztuczek, a zarazem daję dużo swobody i stabilności podczas jazdy tyłem.\nMULTI LAYER WOODCORE - KONSTRUKCJA Z RDZENIEM DREWNIANYM\nKombinacja drewna bukowego i topoli sprawia, że rdzeń drewniany BASH 81 jest niezwykle trwały. W obszarze wiązań zastosowano drewno twardsze, a dookoła drewno bardziej miękkie.\nVolkl BASH 81 wykonane zostały w oparciu o konstrukcję Sandwitch’ową - nowoczesna konstrukcja z pionowo laminowanym drewnianym rdzeniem.\nTego typu ułożenie poszczególnych warstw gwarantuje większą kontrolę i precyzyjniejszy przekaz sił sterujących nadając narcie freestylowego charakteru.\nZastosowanie wielu warstw drewna pozwoliło na stworzenie bardzo elastycznej a zarazem sprężystej narty o niskiej wadze.\nWaga narty podawana przez producenta wynosi 1680g dla narty o długości 168cm.\nŚLIZG NARTY – P-TEX 1100\nVolkl BASH 81 wyposażone zostały w technologię Volkla zaczerpniętą prosto z Pucharu Świata - ślizg P-Tex 1100.\nSpiekany, wysoce molekularny polietylenowy ślizg o bardzo wysokiej gęstości. Oprócz doskonałej odporności na ścieranie i doskonałej absorpcji wosku P-Tex 1100 jest bardzo szybki i wykorzystywany wyłącznie w najwyższej linii nart marki Volkl. Materiał został uaktualniony ze specjalnymi dodatkami, aby uczynić go termicznie oraz elektro przewodzącym by dowieść swoich walorów jako ślizg o najwyższych właściwościach poślizgu i maksymalnej prędkości.\nVolkl BASH 81 zestawione są z wiązaniami Marker FDT 10.0 z zakresem siły wypięcia DIN 3 – 10.\nWiązania montowane na płycie z manualną regulacją rozstawu, która umożliwia szybkie ustawienie do butów narciarskich w zakresie od 260 do 388 mm. Zakres maksymalny rozstawu wiązań 388 mm jest wymiarem ponad standardowym, dając możliwość dopasowania wymiarów dla najwyższych Panów mierzących ponad 190cm z dużym rozmiarem buta narciarskiego.\nPłyta pod wiązaniem pozwala na zmianę położenia przedniego oraz tylnego bezpiecznika wiązań względem osi narty do pozycji freeridowej (pozycja tylna względem środkowej osi narty) oraz pozycja freestylowa (centralna pozycja wiązania).\nDOBÓR DŁUGOŚCI NART VOLKL BASH 81\nProponujemy dobór długości nart w przedziale wysokości od brody do nosa (od wzrostu narciarza odejmujemy ok. 10 cm).\nKod produktu 916-00745-178\nMARKER FDT 10 z GRIP WALK\nMULTI LAYER WOODCORE - RDZEŃ DREWNIANY\nNarty Voelkl BASH 81 DEMO 178 w/FDT PLATE 119357+Marker FDT TP 10 80MM BLACK/WHITE 6562S1MC\n3 999,00 zł 2 099,00 zł\n3 699,00 zł 2 399,00 zł\nNarty Head Shape RX SLR 2 + Head SLR 9.0\nNarty Head WC Rebels I.SL to doskonałe slalomki, dedykowane bardzo dobrze jeżdżącym kobietom oraz mężczyznom. Ten model przeznaczony jest na dobrze przygotowane trasy, gdzie można\nrozwijać duże prędkości. Doskonale trzyma krawędzie na twardym, oblodzonym podłożu, gwarantując pewną i dynamiczną jazdę.


BenQ, flash bez key.bin ? | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nBenQ, flash bez key.bin ?\nTemat na forum 'LT' rozpoczęty przez krzysiekao14, Październik 2, 2012.\nWitam mam pytanko do ludzi znających się na rzeczy. Czy mając DVD Key z Hitachi , same cyferk i litery i, nie plik key.bin, mogę wgrać LT 3.0 z takim kluczem do BenQ ?. Chłopak z tego forum mi przygotował jedynie FW do wgrania. Poza tym czy napęd BenQ zflas***ę bez drogich narzędzi przy pomocy samego kompa i Jungleflasher ?. Proszę o odpowiedzi.\nkrzysiekao14, Październik 2, 2012\nOdp: BenQ, flash bez key.bin ?\nJak masz same cyferki? Jak z hitachi wyciągać to jest ofw i z tego masz klucz wziąć.\nKaBooM, Październik 2, 2012\nW Hitachi jest LT + 2.0 wgrane. To nie ja to robiłem tylko kolega.\nNo to ten soft z hitachi wyciagnij\nA to wystarczy sam klucz, czy też to LT trzeba wyciągnąć ?.\nPS. Znajomy dał mi klucz, jednakże mówi, że nic mi on nie da.\nWystarczy sam klucz. Ale musisz pamiętać że musisz mieć taki napęd jak był oryginalnie bo spoof już nie działa.\nOK, kolega mi napisał na GG, że niby ten klucz jest do niczego, ponieważ, różni się od tego co jest w PCB i nic z tym nie zrobię, czy to prawda ?. W oryginale prawdopodobnie był Lite-On, jednakże ja mam teraz włożony BenQ.\nKlucz musi się zgadzać z tym który jest na płycie głównej i pcb napędu. Inaczej działać nie będzie\nAha, no to nic nie zrobię, a szkoda. Jeszcze kolega wgrał najnowszy dashboard, także nawet RGH się nie da zrobić, ehh....\nKolega nie dość, że nie mógł jasno odpowiedzieć na pytanie, to jeszcze Ci zablokował rgh, normalnie kozak.\nNo przed tym miałem dasha 8955, moglem ją od razu dać do RGH, a nie bawić się w kupowanie drugiego napędu, który suma sumarum okazał się bezużyteczny.


CAFE MIMI, MASKA DO WŁOSÓW KERATYNOWA | Kasia na fali - pielęgnacja włosów kręconych i falowanych.\nPamiętacie może, że moje włosy kochają bomby proteinowe - czyli mocno proteinowe maseczki lub odżywki, stosowane raz na tydzień. Do tej pory takimi moimi bombami były odżywki proteinowe Anwen - orchidea i magnolia. Tak samo maska Dr. Sante z keratyną, argininą i kolagenem. Niestety już się skończyły, zatem zaczęłam szukać dalej. Skusiła mnie fioletowa maska keratynowa od Cafe Mimi, proteiny ma różnorodne, jest ich sporo - no i ma moją ukochaną keratynę hydrolizowaną.\ncafe mimi , Maska do włosów , Pielęgnacja włosów\nMagdalena 2 października 2019 19:41\nHmm, nie lubię , jak mi coś śmierdzi na włosach, ale mimo wszystko mam ochotę ją wypróbować. ;)\nDla takiego skrętu warto :D\nNatiDap 3 października 2019 08:05\nA ja to bym chyba wszystko dla włosów zrobiła ;-) Jakby miało śmierdzieć, ale i tak pomóc moim włosom, to bez zastanowienia:-D\nAgatha 3 października 2019 12:29\nLubię tą markę, ale masek do włosów nie miałam. Tą musze koniecznie wypróbować :)\nkasianafali 9 października 2019 19:52\nTo jest moja 2 już, pewnie skuszę się na inne :D\nBlingBlingMakeUp 4 października 2019 13:14\nOj ten zapach na wlosach mnie przeraza hihihi ;)\nNoo jest trochę przerażający :D\nClaudiaMorningstar 9 października 2019 15:32\nSzczerze mówiąc nie znam tej maski.\nWaarto ją poznać :D\nkgleason 4 listopada 2019 23:23\nWitam. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad skorzystaniem z usług kliniki medycyny estetycznej, która zajmuje się przeprowadzeniem depilacji laserem aleksandrytowym. Czy możecie kogoś polecić?\nAnonimowy 11 września 2021 21:38\nZapach trochę okropny- "pachnie" tak samo jak WC w dawnych pociągach :(


Niczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności - Rubinstein Ewelina | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nNiczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności (okładka twarda)\nWymiary produktu [mm]: 242 x 336 x 25\nWłaśnie zrecenzowałem Niczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności\nW każdym przypadku bezdomność jest podobna. Smutna. Mająca ziemistą cerę, otępiały wzrok i chaos w głowie. „Niczyj" to nie tylko książka. To lektura niezwykła i szczera. Historia o ...\n28-11-2017 o godz 06:58 przez: recenzje\nRecenzja BOOKPARADISE Czy kiedykolwiek spotkaliście na ulicy osobę bezdomną? Przeszliście obok niej obojętnie lub z obrzydzeniem? Na pewno. Jesteśmy zabiegani, często brakuje nam doby na wszystkie obowiązki i jednocześnie pędzimy przez życie, zapominając o podstawowych uczuciach – współczuciu czy człowieczeństwie. Trzeba pamiętać, że ci ludzie też kiedyś mieli dom, pracę albo rodzinę, ale z jakiegoś powodu wszystko stracili. Co z tego, że w większości przypadków winny jest alkohol? To choroba taka jak inna. ,,Niczyj. Prawdziwe oblicza bezdomności” to reportaż o osobach, które żyją na ulicy, w warunkach dalekich od normalnych. Śpią na ławkach w parku, pustostanach, niektórzy w noclegowniach, a inni, gdzie akurat znajdą miejsce. Autorka przeprowadza z nimi rozmowy, pyta o wiele spraw związanych z bezdomnością i pokazuje, że oni także są ludźmi, którzy wcale się od nas nie różnią. Dzięki niej możemy ujrzeć ich prawdziwe oblicze oraz postarać się ich zrozumieć. ,,Osoba bezdomna to według ustawy o pomocy społecznej z dn. 12 marca 2004 r. (tj. Dz.U. z 2015, poz. 163 z późn. zm.), osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.” Autorka właśnie w ten sposób rozpoczyna swoją książkę, więc i ja postanowiłam tak zacząć recenzję. Myślę, że dobrze wiedzieć, jak prawo definiuje bezdomność. Warto mieć jednak świadomość, iż ,,bezdomność” to nie tylko brak dachu nad głową, ale także stan umysłowy – jednak ten reportaż skupia się głównie na tym dosłownym aspekcie, więc i ja przy nim pozostanę, aby niepotrzebnie się nie rozpisywać. Muszę przyznać, że większość reportaży mną wstrząsa i w tym wypadku było dokładnie tak samo. Naprawdę jestem pod wrażeniem pracy, którą wykonała autorka. Jeździła po różnych województwach, wybierając miasta, gdzie można spotkać bezdomnych i po prostu z nimi rozmawiała. Nie wszyscy byli mili, otwarci i mieli chęć odpowiadania na pytania. Większość z nich chciała zachować anonimowość, więc czytelnik może poznać tylko imię, ewentualnie pseudonim. Rozmów jest wiele i większość z nich jest dość krótka. Jednak autorka wybierała osoby w różnym wieku, z różnymi problemami, uzależnionych od przeróżnych używek lub takich, którzy nimi gardzą. Oczywiście przeważają mężczyźni, ale kilka kobiet też się pojawiło. Każdy z nich ma inną historię, być może, można doszukać się między nimi pewnych podobieństw, ale z pewnością trzeba je traktować inaczej. Niektórzy z nich chcą wyjść z bezdomności i do tego dążą, a inni wręcz przeciwnie – dobrze im na ulicy, przyzwyczaili się. To naprawdę smutne i przerażające, bo nie wyobrażam sobie, że pewnego dnia musiałabym chodzić po ulicy i prosić o jedzenie albo szukać miejsca do spania, czy ubrań w śmietniku. Pewne historie naprawdę mną wstrząsnęły i bywało, że miałam łzy w oczach, bo niektórzy zostali naprawdę niesprawiedliwie potraktowani. ,,Poumieramy, leżąc wygłodniali w lexusach i w szpilkach za kilka tysięcy złotych. To wszystko będzie można wsadzić sobie po prostu w dupę. Dlatego kocham przyrodę. Mam do niej szacunek, bo wierzę, że ona się nam każdego dnia odwdzięcza tym samym…” Między rozmowy autorka wielokrotnie wplatała fragmenty opisujące zachowanie swojego rozmówcy lub kilka słów wyjaśnienia jakiegoś tematu. Pojawiały się także informacje dotyczące liczby osób bezdomnych w konkretnych miejscach, które doskonale obrazowały ten problem. Każdy wywiad zaczynał się od przedstawienia osoby imieniem (czasem z nazwiskiem) lub pseudonimem, wiekiem oraz tym jak długo jest bezdomna. Przeważnie też autorka pisała, gdzie spotkała konkretnego bezdomnego. Jestem również pod wrażeniem integracji autorki z tymi wszystkimi ludźmi. Traktowała ich jakby byli… tacy jak ona. Zadawała im pytania, ale nie naciskała na odpowiedź. Przedstawiła ich dramatyczne historie w sposób obiektywny i nie brakło w tym uczuć oraz skrajnych emocji. Myślę, że ten reportaż zasługuje na uwagę i warto podczas czytania docenić pracę Eweliny Rubinstein, która podjęła się naprawdę ciężkiego tematu i perfekcyjnie go opracowała. Jej książka jest pełna emocji, a niektóre rozmowy powodują, że ma się łzy w oczach. Dawno nie miałam okazji poznać tak wzruszającej pozycji, przybliżającą sprawę, z która na dobrą sprawę, spotykamy się prawie codziennie. Bezdomni są wokół nas – pamiętajmy o tym. Nie warto każdego spisywać na straty, wyzywać od pijaków i nierobów, bo możemy kogoś jeszcze bardziej skrzywdzić. Czasem warto ugryźć się w język. Recenzję rozpoczęłam od definicji, którą na początku przytoczyła autorka, a zakończę ją krótką wypowiedzią jednego z bezdomnych: ,,Life is brutal. Nie ma lekko…”\n11-11-2017 o godz 19:33 przez: Northman1984\nKsiążka o ludziach... tak naprawdę takich samych, jak my... Takich jak my, jednak... najczęściej przez nas mijanych. Niezauważanych. Przegranych? Odrażających? Nieraz tak własnie o nich myślimy... nieprawdaż? Tak jest najprościej i najwygodniej: nie zauważać, mijać... ewentualnie wzruszyć ramionami, przylepiając temu mijanemu człowiekowi łatkę "menela, który sam sobie na ten los zasłużył". Ta książka to taka mała próba (próba i tylko próba - w dodatku, według mnie, przy obecnych stereotypach społecznych, próba skazana niestety na niepowodzenie) pokazania, że bezdomni to TEŻ LUDZIE. Wcale się w dodatku od nas nie różniący. Jedyną różnicą między "nimi", a "nami" jest to, że "oni" żyją na ulicy - "my" zaś w ciepłych, ogrzanych domach, funkcjonując w ramach pewnych, oczywistych standardów życia, przyjętych w dzisiejszych czasach. Co się takiego dzieje, że nie każdy tych standardów doświadcza? Ta książka, napisana w formie reportażu, próbuje dać odpowiedź na te pytania. I, uwierzcie, za pytaniem "dlaczego jesteś bezdomny?" kryje się naprawdę wiele odpowiedzi... Na pewno nie jest to życiowy wybór, świadome skazanie samego siebie na pewnego rodzaju "życie w porażce" (nie mówimy bowiem, ani w tej książce, ani patrząc na rzecz realnie, o jakichś przypadkach patologicznych, choć takie rzecz jasna istnieją). Za każdym z tych mijanych na ulicy ludzi kryje się bowiem osobna historia... Najczęściej smutna. Pełna spraw, które tych ludzi przytłoczyły, przerosły... którym po prostu nie podołali. Los bywa bowiem okrutny i przewrotny. Zgoda - każdy z nas jest jego kowalem. Są jednak sytuacje, które - również nas, "sędziów z kanapy" - mogłyby przerosnąć... Najprościej jest jednak o tym nie pamiętać, prawda? "Nie-myślenie" zawsze jest wygodne. "Niczyj..." to jedna z ciekawszych książek jakie ostatnio czytałem. Również w ramach jakichś akcji przeciw bezdomności (na początku bieżącego roku trafiłem na historię o książce o bezdomnych, w której słowa na kolejnych stronach były widoczne tylko wtedy, gdy książkę czyta się na mrozie - bardzo fajna akcja mająca za zadanie uświadomić ludziom, jak w zimie funkcjonują ci, którzy własnego domu nie mają). Obawiam się jednak, że... takie akcje i takie książki, jak zwykle, trafią jak kulą w płot... Może i jestem cyniczny, jednak funkcjonujące w naszym społeczeństwie stereotypy... tego nie da się tak łatwo, kilkoma akcjami czy książkami, przezwyciężyć... Co oczywiście nie oznacza, że nie należy tych akcji przeprowadzać, a książek - wydawać. Jak najbardziej trzeba to robić. Nie sądzę jednak, żeby dla problemu bezdomności przyniosło to jakieś wymierne efekty... Nie jestem też jakimś "myślicielem" w tym temacie, więc od razu mówię - własnego pomysłu na tę kwestię też nie mam... Może nie jest to pozytywna refleksja po tej lekturze... ale chyba jest po prostu właściwa (choć smutna). Polecam. Dziękuję Wydawnictwu Psychoskok za egzemplarz recenzencki. Recenzja znajduje się także na moim blogu: https://cosnapolce.blogspot.com/2017/11/niczyj-prawdziwe-oblicza-bezdomnosci.html\n21-12-2017 o godz 09:47 przez: Recenzent\nAgnieszka Krizel „Ludzie teraz coraz częściej chorują na depresję, piją alkohol, biorą proszki na spanie, na nerwice. Wiesz, jaki jest jest tego powód? Materializm. Liczymy tylko pieniądze, zyski na giełdzie, ile jeszcze zostało nam rat do spłacenia za samochód, za dom? Obłęd. Ludzie dla pieniędzy niszczą wszystko wokół.” Te słowa wypowiedziane przez jednego z rozmówców Eweliny Rubinstein stanowczo stawiają do pionu i wprawiają w głębszą refleksję. Jakże prawdziwe i sugestywne. Jestem wdzięczna autorce, że otrzymałam tak znakomitą pozycję pod wszelkimi względami – merytorycznym, przesłaniowym, w którym widać zacięcie dziennikarskiego pazura i dochodzenie do sedna sprawy, nienachalnie, ale z odpowiednią dozą wrażliwości i cierpliwości. Nie wszyscy rozmówcy byli chętni do rozmowy, niewielu otworzyło swe serce i szczerze opowiedziało o tym, w jaki sposób znaleźli się na ulicy. Uderzające są te niektóre zwierzenia, takie prawdziwe wręcz do bólu. Nie tylko przyczyny ekonomiczne, finansowe osiągnięcie dna zmusiło ich do życia na ulicy. Życia jakże różnego i widzianego z ich perspektywy – ludzi ulicy, którzy wszelkie zmiany odczuwają podwójnie. Choroba alkoholowa, odsunięcie się od rodziny, bliskich, ale też choroby psychiczne, to najczęstsze przyczyny bezdomności, jednak w wielu przypadkach, to też świadomy wybór, spowodowanymi pobudkami wewnętrznych decyzji, świadomych wyborów, o których nierzadko chętnie się wypowiadają. Wśród ludzi ulicy znaleźć można też kobiety. I te perspektywy bezdomności męskie i żeńskie różnią się, i to nawet bardzo. Każdy z nich szuka bowiem w życiu czegoś zupełnie innego. Jedni chcą sobie dać pomóc, inni nie. Jedni o tę pomoc proszą, drudzy nie. Najgorsza jest chyba tak naprawdę bezradność nas – obserwatorów z boku – na system prawny, który ma tak ogromne luki, że aż proszą się o wypełnienie. Ale, czym tak naprawdę jest bezdomność? Jaka jest jej właściwa definicja? Nie wszyscy z rozmówców autorki, do których udało Jej się dotrzeć przyjmowali Ją z otwartymi rękoma. Byli tacy, którzy otwierali się od razu, ale byli też tacy, których trzeba było ciągnąć za język, nie wszyscy chcą się uzewnętrzniać z sytuacją, w jakiej się znaleźli, w jakiej przyszło im żyć. Przekrój wiekowy też mówi wiele. Nie jest regułą, że bezdomnymi są osoby w wieku graniczącym z wiekiem emerytalnym, czyli wydawałoby się, że ludzi, którzy w jakiś sposób przegrali swoje życie. Są też i tacy krótko po trzydziestce. To porażające, ale niestety prawdziwe. Ludzie skromni, wylewni, powściągliwi, prostolinijni, oczytani, mądrzy, doświadczeni, skrupulatni obserwatorzy, którzy nie rozkminiają się, nie buntują, ale przyjmują swoją sytuację taką, jaka jest. Nie bulwersują się, nie ukrywają uczuć, kilkoro podczas rozmowy puściły nerwy i po prostu się rozpłakali. Ludzie, którzy miejsca i ludzi zamieszkujących wokół znają, jak własną pustą kieszeń. Uważam książkę Eweliny Rubinstein za kawał dobrej, sumiennej pracy reporterskiej. Czytałam tę książkę z przyjemnością i ciekawością. Uważam, że wielu czytelników zaintryguje już nie tylko tytuł, czy okładka książki, ale znakomicie, z precyzją wykonana praca autorsko – redaktorska. Dodatkowo, autorka nie ukrywa przed czytelnikiem, już we wstępie, jak wielkie emocje i przesłanie poruszyły w niej samej: „Poznałam nie tylko wspaniałych ludzi, którzy żyją na ulicy, którzy opowiadają o historii miasta, w którym przebywają (lepiej niż niejeden profesjonalny przewodnik), którzy mówią, jakie książki przeczytali, czym się dawniej zajmowali, ale lepiej poznałam po prostu siebie... Zrozumiałam też, że życie jest cudem, że cuda się zdarzają, tylko że my ich nie dostrzegamy. Życie każdego z nas jest wyjątkowe.” Książka, którą trzeba przeczytać, którą szczerze polecam, którą trzeba poznać. Znakomita, rzetelna praca i zmysł reporterski, to świetne połączenie tworzące bardzo refleksyjną książkę o prawdziwym życiu! Jedna z najlepszych książek, jakie miałam przyjemność czytać w tym roku!\n04-06-2018 o godz 13:01 przez: Erato Czyta\nKsiążka ta jest zbiorem rozmów pani Eweliny z osobami bezdomnymi, które spotkała w kilku miastach, m.in. Poznaniu, Warszawie, Wrocławiu i Zielonej Górze (moim mieście co spowodowało, że tym bardziej byłam ciekawa tej pozycji). Myślę, że bardzo dużo osób jest całkowicie obojętna w stosunku do bezdomnych. Nie zwracają uwagi mijając ich na ulicy, odpędzają, albo przynajmniej źle czują się w jej towarzystwie jeśli taka osoba podchodzi do nich i zagaduje. A co jeśli zatrzymać się na chwilę, zapytać o ich życie, poznać ich historię, dowiedzieć się jak wygląda ich dzień, co sprawiło, że są teraz w takim a nie innym miejscu? Autorka właśnie to uczyniła - zatrzymała się i wysłuchała. Dzięki tej książce mamy okazję poznać tych ludzi od tej innej strony. Lektura ta z całą pewnością uwrażliwiła mnie bardziej na pewne sprawy, dała do myślenia i na pewno potrafi też nauczyć pokory, bo poznane historie uświadamiają, że KAŻDY może znaleźć się na miejscu bohaterów tej książki. Z drugiej strony utwierdziła mnie również w przekonaniu - niestety - że alkohol to nieodłączny element bezdomności, ale czy wiemy czemu ktoś sięgał lub sięga po niego, albo czemu ktoś świadomie wybiera taki "styl" życia? Myślę, że brakuje na polskim rynku wydawniczym pozycji podejmujących taką tematykę, tym bardziej cieszę się, że poznałam ten tytuł i mam wielką nadzieję, że o książce dowie się więcej osób. Polecam wszystkim!\n21-03-2019 o godz 19:12 przez: Monika Matysiak\nCzy wyobrażałaś/eś sobie kiedyś, że możesz zostać osobą bezdomną? Co musi się wydarzyć, żeby tak się stało? Czy to wybór, czy po prostu paskudny los? Czy wszyscy Ci ludzie, których spotykamy gdzieś na ulicy, najczęściej zaniedbani, niezbyt pachnący, jakby w tę ulicę wtopieni, zostali bezdomnymi, bo są osobami do niczego; pewnie z patologicznej rodziny, bo pewnie pili, nie chcieli pracować? Czy może wybrali życie wolne od nakazów, szablonów, oczekiwań innych? Ewelina Rubinstein napisała tę książkę rozmawiając z kilkudziesięcioma bezdomnymi osobami w kilku polskich miastach. To kobiety i mężczyźni, młodsi i starsi, pijący i całkowicie wolni od nałogów; każde z nich z własną, niepowtarzalną historią. Okazuje się, że często to ludzie wykształceni, a w ich reklamówkach znalazłyby się książki; zazwyczaj bardzo wrażliwi, o ile ktoś znajdzie czas, by chcieć Ich poznać; prawie wszyscy z mocno rozbudowaną potrzebą wolności. Jest mnóstwo czynników, które należałoby wymienić jako powodujące bezdomność, i w tej książce odkrywają je po kolei kolejne opowieści i kolejni bohaterowie... To bardzo ciekawa literatura faktu, zresztą autorka jest dziennikarką, pisarką i autorką reportaży, wielokrotnie nagradzaną w konkursach dziennikarskich.\n23-03-2018 o godz 11:01 przez: Recenzent\nZakładka do książek Sama książka mimo poruszania bardzo trudnej tematyki jest przyjemna w odbiorze. Zjawisko bezdomności zostało przez autorkę przedstawione wieloaspektowo, a rozmowy były przeprowadzone rzetelnie. Rubinstein z pomocą swoich rozmówców bardzo wyraziście pokazała przerażający proces dehumanizacji osób bezdomnych przez pozostałych członków społeczeństwa. Bardzo spodobała mi się forma książki. Wywiady przeplatane były faktami dotyczącymi opisywanego zjawiska oraz opisami specyfiki danego regionu. Dodatkowo zaangażowanie w sprawę i wyrazisty styl autorki dodały książce niepowtarzalnego charakteru. Szkoda, że tak mało jest tego typu książek. Autorce dziękuję za cenną lekcję empatii. Z przyjemnością zapoznam się z pozostałymi książkami Eweliny Rubinstein. http://zakladkadoksiazek.pl/recenzje/ewelina-rubinstein-niczyj-prawdziwe-oblicza-polskiej-bezdomnosci\n22-01-2018 o godz 07:36 przez: Recenzent\nSylwia Cegiela z Kulturalne Rozmowy Książka doskonale nakreśla problem braku przynależności do społeczeństwa. Otwiera oczy niedowiarkom. Ukazuje samotność każdego człowieka, który w przypadku problemów, zostaje bez wsparcia najbliższych. Reportaż zapada głęboko w pamięć i skłania do refleksji nad samym sobą, nad otaczającym nas środowiskiem jeszcze długo po przeczytaniu. To jedna z tych publikacji, która niesie za sobą misję naprawczą i daje do myślenia, gdyż te historii uświadamiają społeczeństwo, a czasem nawet przestrzegają przed wyborem niewłaściwej drogi. To wreszcie książka o tęsknocie, o pogodzeniu się z życiem oraz smutku. Każdy, kto choć raz spotkał na swojej drodze bezdomnego, powinien przeczytać przynajmniej jeden z tych wywiadów. http://www.sylwiacegiela.pl/2018/01/ewelina-rubinstein-niczyj-prawdziwe.html\n21-08-2018 o godz 10:49 przez: Recenzent\nRuda recenzuje Tak to jest, że raz, drugi, trzeci wyciągniesz rękę do potrzebującego, a on za każdym razem napluje Ci na nią, że wreszcie odechce Ci się pomagania. Mi się odechciało, a książka Eweliny Rubinstein nie sprawiła, że zmieniłam zdanie, mimo że zrobiła na mnie wrażenie – dzięki niej na chwilę zatrzymałam się i dokładniej zastanowiłam nad losem tych ludzi. Autorkę podziwiam za wybranie bardzo niespotykanego tematu i formę, w jakiej zdecydowała się tę książkę przedstawić. http://www.ruderecenzuje.pl/2018/08/niczyj.html\nO autorze: Rubinstein Ewelina\nMigawka Kruk Igor


Forum - Archiwum - Głosowanie - pojedynki literackie edycji trzeciej, etap II - Portal Pisarski\nGłosowanie - pojedynki literackie edycji trzeciej, etap II\nDodane dnia 15-04-2013 22:41\nI oto znowu stają przed Wami opowieści naszych mężnych Wojowników. Skrzyżowali pióra, teraz Wam przyszło odegrać swoją rolę, drodzy Głosujący.\n1. Głosować mogą wszyscy oprócz mnie i uczestników turnieju (Wojownicy, którzy nie zakwalifikowali się do drugiego etapu również mogą głosować).\n2. Każdy ma do dyspozycji cztery glosy, czyli po jednym na parę (w tym wypadku trzy – jeden Rycerz Słowa bowiem nie przesłał tekstu).\n3. Zwycięzcy przejdą do III etapu.\n4. Głosujemy do czwartku (do godz. 19.00).\n5. Jeżeli Wojownicy z jednej pary uzyskają taką samą liczbę głosów, odbędzie się jednodniowa dogrywka.\n6. Jeśli Zawodnik przejdzie do kolejnego etapu walkowerem, stanie na końcu kolejki w wybieraniu przeciwnika, a jeżeli zdarzy się, że dwóch lub więcej Rycerzy otrzyma po tyle samo głosów, wówczas znowu podczas rzucania rękawic decydować będzie kolejność zgłoszenia się do pojedynków (czas rzucania rękawic jest ograniczony).\n7. Niedopuszczalne jest zakładanie konta w celu zagłosowania na znajomego i tylko w tym celu. Będziemy bacznie obserwować przebieg głosowań i jeśli zachowanie jakiegoś użytkownika wzbudzi naszą wątpliwość, głos zostanie poddany dyskusji redakcji i unieważniony, jeśli znajdziemy ku temu przesłanki.\nPrzed Wami nietoperzaste opowieści (jak wiadomo, w przypadkowej kolejności):\nOpowieści pary PIERWSZEJ\n- Zostań przy mnie – prosił Karolek. – Tu jest tak zimno.\nPrzydrożny rów na skraju lasu, wypełniony cienką warstwą śniegu, nie mógł być dobrym miejscem na spędzenie nocy – która rozpościerała właśnie swoje szerokie ramiona i tchnęła mroźnym, nieprzyjaznym oddechem – dla niespełna czteroletniego chłopca.\nLeżący obok pies poruszył lekko ogonem, po czym zwrócił swój pysk w stronę twarzy chłopca i zlizał spływające po niej łzy. Duże, błyszczące w gęstniejącym mroku oczy zwierzęcia mówiły: „Jestem przy tobie”. Karolek uśmiechnął się lekko, choć okropnie bał się nadciągającej nocy. Wiedział już jednak, że Gacuś go nie opuści.\nChłopiec przyciągnął mocniej do siebie ciepłe ciałko psa, tak, że czuł szybkie bicie jego serca. Wciąż jeszcze mokrą od łez twarz wtulił w krótkie, rude futro.\n- Gacuś, mój Gacuś... – szeptał Karolek.\nNiebawem zmęczenie przezwyciężyło strach, głód i poczucie zimna. Malec zasnął. Za to Gacuś czuwał. Choć przytulony do chłopca pies leżał nieruchomo, jego uszy, ogromne, stojące jak u nietoperza uszy, którym zawdzięczał imię, wciąż nasłuchiwały. Raz po raz strzygł nimi w takt szelestów, trzasków i pohukiwań, rozlegających się opodal. Cały czas jednak trwał przy śpiącym obok chłopcu, jakby świadom zagrażającego mu o wiele większego niebezpieczeństwa.\nO brzasku to Gacuś pierwszy usłyszał nawoływania. Jednym porządnym pociągnięciem czarnego nosa wciągnął powietrze i już wiedział. Idą ludzie i są blisko. Zerwał się na równe łapy i zaczął szaleńczo szczekać.\n- Co się stało? – zapytał Karolek, siadając i przecierając oczy. Ręce i stopy miał zdrętwiałe z zimna. Bał się, bo nie wiedział, dlaczego pies szczeka i już wyobrażał sobie wyłaniającego się z szarzyzny świtu potwora. Nie musiał jednak bać się długo. Niebawem przyszli ludzie, których znał i zabrali go do domu. Jego i Gacusia.\n- To niesamowite – stwierdził lekarz, kończąc badanie Karolka, leżącego w ciepłym łóżku. – Gdyby nie pies, chłopiec nie miałby szans... Na takim mrozie...\n- Nic mu nie będzie? – spytała mama chłopca drżącym głosem. Po jej policzkach spływały łzy.\n- Jest przemarznięty, to wszystko.\n- Tylko na chwilę straciłam go z oczu... – zaczęła tłumaczyć kobieta, nie wiedząc, czy usprawiedliwia się przed lekarzem, czy przed samą sobą.\n- Proszę się tym nie zadręczać – uśmiechnął się lekko doktor. – A pieskowi niech pani sprawi porządną nagrodę.\nObydwoje spojrzeli na rudego Gacusia, który wyciągnął się wygodnie przy łóżku Karolka i spał głęboko, nieświadom, że właśnie został bohaterem.\nDeszcz zacinał mu w twarz, a pod stopami słyszał chlupot nowo powstałych kałuż. Jego kroki odbijały się echem po pustej ulicy. Postawił kołnierz płaszcza, aby choć trochę osłonić się przed ulewą. Idealne zakończenie tragicznego dnia, pomyślał.\n- Ale spójrz na to z dobrej strony, przynajmniej gorzej już być nie może – szepnął, próbując pocieszyć samego siebie. Jednak na wspomnienie usłyszanych kilka godzin wcześniej słów odechciało mu się wymyślać podnoszące na duchu frazesy.\n- Twoje pisarstwo jest miałkie i wtórne – stwierdził wydawca z tym obrzydliwym, współczującym uśmieszkiem na twarzy. – Przykro mi, ale nie wydamy twojej powieści.\nMógł zrozumieć zarzut dotyczący wtórności, w końcu nie poruszał nowatorskiego tematu, ale miałkie, co to to nie! Zaraz znajdzie jakiś bar, upije się, a myśleniem zajmie się jutro albo jeszcze lepiej pojutrze.\nZamyślił się nad tą przyjemną perspektywą tak bardzo, że prawie nie zauważył człowieka stojącego na środku chodnika. Zatrzymał się gwałtownie i obrzucił nieznajomego uważnym spojrzeniem. Po chwili rozpoznał eleganckie ciemne ubranie, długie czarne włosy i bladą twarz. Znał je ze swojej wyobraźni.\nTo niemożliwe – wyszeptał zdumiony. - Przecież ja jeszcze nic nie piłem.\nWitaj, Sławku – odezwał się wytwór jego wyobraźni niskim głosem. Sławek gapił się na wampira całkowicie zszokowany.\nJestem tu z powodu twojej dzisiejszej rozmowy z wydawcą – powiedział poważnym tonem wampir, nie zważając na zdumionego rozmówce. - Uważam, że powinieneś poprawić swoją powieść.\nIść do domu i poprawić powieść?\nDokładnie – odparł z zadowolonym uśmiechem wampir. - A najlepiej napisać ją od nowa.\nNapisać od nowa? – powtórzył Sławek.\nBiorąc pod uwagę tę rozmowę, jestem zdziwiony, że w ogóle udało ci się ją ukończyć - stwierdził sucho.\nKsiążka nie jest taka zła – powiedział słabym głosem mężczyzna, czując jak przygniata go lawina krytyki.\nNaprawdę? - zapytał wampir głosem ociekającym ironią. - A jakbyś określił to, że nazwałeś mnie Henryk Nietoperz?\nNagle to do niego dotarło. Wampir miał racje. Wydawca też. Jego książka była beznadziejna. Im szybciej się z tym pogodzi, tym szybciej będzie mógł napisać lepszą.\n- Dziękuje – wyszeptał, patrząc w oczy stworzonemu przez siebie bohaterowi.\nOdwrócił się i ruszył szybkim krokiem do domu, z zamiarem napisania świetnej książki.\nOpowieści pary DRUGIEJ\n„Jeśli jakaś zbłąkana bomba szuka celu, to proszę, niech padnie na Ciudad Juarez!” -\nZdanie to słyszałem setki razy z ust prostych Meksykanów, którzy ni to dla żartu, ni to z powagą, wypowiadali je jako zamiennik przekleństw, wypluwanych notorycznie podczas harówki w palącym słońcu. Doskonale ich rozumiem. Tak jak Ameryka Północna legitymuje się swoimi przestępcami podatkowymi, drobnymi zbirami i gangsterami w garniturach, tak meksykańskie Juarez słynie ze wszystkich tych gałęzi kryminalnych, rozrośniętych o kartele narkotykowe, klejnot w koronie świata przestępczego.\nWiem, co mówię. Od lat niestrudzenie patroluję brudne ulice i odkażam je z bandytów, którzy z uporem pluskiew wpełzają do najciemniejszych slumsów, aby tam w piachu wciąż i wciąż składać jaja, przepoczwarzające się finalnie w kurierów, dilerów czy prostytutki, robactwo rzeźbiące potęgę karteli.\nJako glina zawsze zachowuję czujność, nigdy nie cofam biegu. Moja broń pozostaje odbezpieczona, bo lepiej jest przypadkiem wypalić w to czy owo, niż zostać zaskoczonym podczas sjesty przez dzieciaka z rewolwerem. Tam, gdzie magia odznaki zanika, opłaca się wyprzedzać grę, wzorem Apaczów tkwić z uchem przystawionym do gruntu i nasłuchiwać drgań podziemia. Podobnie jak teraz, gdy głośno jest o „Nietoperzu”, słowie-kluczu, które wzlatuje zarówno z ust „kretów”, jak i przesłuchiwanych na dołku bandidos.\nTo może być cokolwiek. Nowy, obok „Los Caballeros” i „Skorpionów” gang motocyklowy, pochodna metaamfetaminy o rzadkiej czystości, ksywa świadka koronnego przeznaczonego do eksterminacji lub choćby kryptonim zbliżającego się napadu.\nJedno jest pewne: figury na krwawej szachownicy zmieniają pola, a ja stoję, pozbawiony wskazówek.\nDlatego pracuję po nocach. Przełyk topię kawą. Muszę prędko rozgryźć kolejny, zaserwowany przez mafię kalambur. Mimo zagrożenia przemierzam znane tylko sobie zakątki i drążę, przyciskam niezdecydowanych świadków, grożąc bronią przystawioną do skroni – stosuję jedyne techniki, mające szanse powodzenia w starciu z brutalami, na których śmierć zerka już od kołyski.\nOgarnia mnie ślepa duma, a pełne testosteronu komórki wiwatują, kiedy nareszcie wpadam na trop. Policyjny informator donosi, że opuszczona hala na rogatkach Juarez ma zostać gospodarzem wymiany narkotykowej. Wiem, że właśnie tam ma się uaktywnić TO, ów „Nietoperz”.\nUrządzam zasadzkę. Wybija północ. Czekam, automat ciąży w ręce.\nWtem słyszę głos, ktoś mierzy mi w plecy. Dreszcz.\n- Nietoperz - słyszę. – Co powiesz na drzemkę?\nKot Klemens, rasy norweskiej leśnej, przysiadł wygodnie w fotelu, a właściwie położył się, wykorzystując podłokietniki. Wyglądał jak barbarzyńca, który rozgościł się w jednej z willi gdzieś przy parku Savellich. Spoglądając na kilkunastocalowy telewizor, w którym emitowano właśnie rosyjski serial na podstawie „Mistrza i Małgorzaty”, poczuł delikatne ukłucie, niby ukąszenie wewnętrznej, mentalnej pchły. Ziewając potężnie, powiedział do wyciągniętego na tapczanie kota Konstantyna:\n- Gdy przybyłem do Polski z mej nadobnej Norge i nim trafiłem do tego podłego przybytku, gdzieś na zapomnianym przez Bastet powiślu, mieszkałem przez chwilę na przedmieściach Warszawy. Tam, w cieniu akacji… chociaż nie, to chyba była bardzo wyrośnięta cebula. Nieważne – kolejne ziewnięcie naruszyło normy zanieczyszczenia atmosfery w pokoju – byłem świadkiem pewnego zdarzenia…\n- Ej! Patrzcie na tego cudaka - zawołał bąk Bogdan - podobne to do ptaka, ale skrzydła ma jakieś takie ekstraordynaryjne...\n- Ja wiem, kto to! - bzyknęła pszczoła Paulina - to jest gacek, taki latający szczur z lasu, podły typ!\n- Jacek! - Zapiszczał ultradźwiękowo nietoperz, który widocznie przespał noc i utknął na podwórku. Niestety bractwo nie zrozumiało przekazu, więc dodał - schowaj żądło, paskowana krowo. – Pomimo ewidentnych barier fonicznych, pszczoła Paulina domyśliła się, iż tajemniczy gość nie wykazał się dobrymi manierami i nie obdarzył jej komplementem, na który bez wątpienia zasługiwała. Zanim jednak zdążyła odpowiedzieć, usłyszała spośród traw – Sss… sss… ssspieprzaj ssstąd – to zasyczał wąż Wojciech.\n- Nie wygłupiaj się Wojtas! – miauknąłem do niego – mruknął Klemens - a on, wyobraź sobie, na to w te słowa do mnie – Spoko – a do nietoperza - spierdalaj, złamasie. – I wtedy, imaginujesz to sobie, Konstantynie, ów nietoperz zwany Jackiem, wziął i odleciał. A jasno było okrutnie, podejrzewam więc, że daleko nie dotarł. Tak między nami, sądzę, iż zatrzymał się w piwnicy u sąsiada - tak powiedział szczur Sebastian, który tam mieści swe komnaty. Przyznasz chyba, że historia to arcyciekawa i szalenie niebywała – dokończył kot Klemens i ziewnął imponująco, wyprężając przy okazji tylnie łapy, aż po czubki wypolerowanych pazurów.\n- Tak - powiedział kot Konstantyn, a pod nosem mruknął - wiele widziałeś, mój drogi, ale jaj jak nie miałeś, tak nie masz – i ziewnął również, ukrywając rozciągający się pod wąsem uśmiech.\nOpowieści pary TRZECIEJ\nW pokoju panował wieczorny chłód. Emilia naciągnęła na ramiona gruby pled, po czym wtuliła się głębiej w oparcie fotela. Będzie musiała poprosić kogoś z domowników o rozpalenie ognia w kominku, inaczej kolejną noc nie zmruży oka. Wciąż miała nadzieję, że poruszające się żwawo płomienie rozgonią przepełniający ją ziąb. W głębi serca jednak wiedziała, że prawdziwe koszmary nigdy nie znikną. Towarzyszyły jej już od ponad pół wieku i im bliżej była śmierci, tym gwałtowniej próbowały nad nią zapanować. Obrazy z dawnych lat zalały umysł, spędzając inne myśli w najodleglejszy kąt. Nie miała szans, by od nich uciec.\nGdyby tylko tamtego dna wyraziła na głos nękające ją przeczucia!\nNie zrobiła tego, gdyż nie chciała zniszczyć marzeń Michała. Tak długo czekał na ich spełnienie. Przez rok pracował na dwie zmiany, skrupulatnie odkładając zarobione w ten sposób pieniądze, aż w końcu był w stanie umożliwić im odbycie podróży życia.\nW czasach ich młodości wielu rówieśników nie miało nawet pojęcia o istnieniu wyspy Cejlon, nie mówiąc już o planowaniu spędzenia tam wakacji. A Michał całym sercem pragnął przekroczyć próg Świątyni Koneschwaram i na własne oczy ujrzeć legendarne drzewo Banyan.\nEmilia doskonale pamiętała dzień, w którym wyruszyli z hotelu na plaży; podniecenie, jakie opanowało Michała, wyraz szczęścia na jego twarzy oraz swój irracjonalny strach, który powiększał się z każdym krokiem.\nPo kilku godzinach nużącego marszu dotarli na miejsce, lecz zamiast udać się najpierw na spotkanie z hinduskimi mnichami, zboczyli ze ścieżki i skierowali się w stronę tajemniczego lasu. Szli gęsiego, przedzierając się przez egzotyczne chaszcze. Nie zwracała uwagi na drogę, koncentrując się jedynie na tym, by nie nadepnąć na jakiegoś schowanego w zaroślach węża. W pewnym momencie Michał zatrzymał się bez uprzedzenia, a ona wpadła mu na plecy i usłyszała, jak ten ze świstem wciąga powietrze. Wyjrzała mu przez ramię. Przed nimi, na niewielkiej polanie stało drzewo, a jego ogromne, dziwnie powykrzywiane konary oblepione były czarną, poruszającą się masą. Na ten widok w gardła Emilii wydarł się piskliwy krzyk, a tysiące wielkich, jak psy nietoperzy w ułamku sekundy wzbiły się w powietrze i poszybowały w ich stronę. Ból zadany milionem ostrych ząbków był tak potworny, że Emilia po chwili straciła przytomność. Ocknęła się w świątyni. Przeżyła, jednak dla Michała pomoc przyszła zbyt późno. A wszystko z jej winy.\nKobieta zamknęła oczy, a po jej pomarszczonych policzkach potoczyły się łzy.\nZapadał smętny zmrok. W mieszkaniu można było wyczuć jeszcze pozostałości zapachów po spotkaniu towarzyskim, zwanym imprezą. Słowo to od pewnego czasu gra mi na nerwach, gdyż zakłada, że podczas zgromadzenia kilku osób w M3 należy się świetnie bawić. Tym razem bawiłam się średnio, piłam mało, a nie odzywałam się prawie wcale, bo ośmioro gości zdominował rekin biznesu z kwadratową szczęką i portfelem ze skóry aligatora. Podnosił, zawieszał, podkręcał i wyciszał głos, wymachiwał dłońmi, zjadał najsmaczniejsze kanapki i zupełnie się niczym nie przejmował. Żywa definicja dezynwoltury. Cała spięta, niewidzialny wulkan przed erupcją, stukałam obcasami o krzesło. Gdy minęła północ, otworzyliśmy Mo ëta, aby uczcić moje urodziny. Fircyk niespodziewanie zakończył spektakl jednego aktora. Lekko speszony, stanął jak żołnierz na warcie i otworzył usta, które jeszcze miesiąc temu stanowiły obiekt moich sekretnych westchnień, a dziś już całkiem jawnych. Do dziś, skorygowałam się w duchu. –W chińskiej tradycji nietoperze są talizmanem. W Państwie Środka ssak ten zwie się „fu”, co wymawia się tak samo, jak „szczęście” – wyrecytował Robert. Po chwili uśmiechnął się szelmowsko, marszcząc niewysokie czoło. W jego oczach dostrzegłam niepewność, czy przyjmę podarunek. – Wszystkiego naj, Dżindżerko. Podał mi torebkę z upominkiem i pocałował w policzek, co powtórzyło sześć pozostałych osób, obdarzając mnie werbalnymi słodkościami i pozostawiając tony śliny i szminki na mojej twarzy. A jednak było to miłe. Wyjęłam prezent – porcelanowe puzderko z podobizną nietoperza. Początkowo zareagowałam jak zawsze, czyli wzburzeniem, cozaokropnezwierzęcozaidiotanatowpadł, lecz po chwili poczułam przypływ pozytywnych emocji. Podziękowałam gościom, rozlałam resztki szampana. Po 20 minutach rozpoczął się eksodus, poprzedzony wymianą telefonów po taksówkę, ustaleniami kto z kim się zabierze i jak najlepiej dojechać do centralnego. I tak, został tylko Robert. Siedział wbity w kanapę, jakby czekał na koniec świata. – Nie zamawiasz taryfy? – spytałam ostrożnie. – Za cztery minuty, gdy napatrzę się już na twoje piegi. – odparł. Bój jedne wie, jak nienawidziłam piegów. To, że ktoś je polubił, było dla mnie tak samo surrealistyczne, jak fakt, że nietoperz może przynosić szczęście. O tym właśnie rozmyślałam przez całą noc, cały dzień, i będę rozmyślać przez najbliższe godziny. Z rudą głową w chmurach, w objęciach mężczyzny i nietoperzem na półce z bibelotami.\nNiestety, Hanka V. Mody nie podjęła walki, zatem już teraz wiemy, że mizantrupia ma już swoje miejsce w trzecim etapie.\nA oto tekst mizantrupii (przesłany na czas i z odpowiednią liczbą znaków):\nKiedy inne dzieciaki dopiero zaczynały się zastanawiać, jakim cudem mają skompletować strój z rzeczy znalezionych w domu, on już widział koronę na swojej głowie i słyszał okrzyki zachwytu. W zeszłym roku połowa szkoły przyszła w głupich kostiumach, co prawda fantastycznie wykonanych, ale kupionych w sklepach, więc nie powinny się liczyć. Nareszcie bogate snoby też musiały się postarać! Nauczycielka paplała o zdrowej rywalizacji i dobrej zabawie przede wszystkim, ale gromada dziesięciolatków nie zwracała już uwagi na tę bezsensowną gadaninę. Antek obserwował poruszenie wśród swych kolegów z klasy z szerokim uśmiechem. Mogli szeptać do siebie konspiracyjnie, pocić się z podniecenia, uśmiechać tryumfalnie – mogli sobie to wszystko, a co, niech mają chwilę radości zanim on zmiażdży ich marzenia o zwycięstwie!\nCały tydzień nie mógł się skupić na lekcjach. Załapał przez to dwóję z arytmetyki, ale nie powiedział nic ojczymowi.. Zastanawiał się przez chwilę, czy siniaki, które mógłby zarobić za przyznanie się do złej oceny nie stanowiłyby realistycznego elementu stroju, jednak wolał nie ryzykować.\nCichaczem zakradł się do szafy rodziców. Robił to już tyle razy, ale za każdym razem musiał uważać – miał przecież zakaz wstępu do ich sypialni. Pewnie nie wrócą do niedzieli, jak zazwyczaj w weekendy, ale zawsze istniało prawdopodobieństwo, że nagle wrócą. Przynajmniej lubił sobie myśleć, że kiedyś chcieliby tak postąpić dla niego. Dziś jednak, wyjątkowo, wolał żeby tego nie robili.\nLateksowe spodnie były o wiele za duże, ale pospinał je agrafkami. Czarna, skórzana kamizelka leżała na nim dobrze, jeżeli połowę materiału zebrało się z tyłu spinaczem. Pelerynę, jak zawsze, zrobił sobie z prześcieradła, a na twarz włożył śmieszną, błyszczącą maskę z uszami. Bardziej przypominała kota, ale kartonowe wstawki wszystko naprawiły. Wciąż nie wiedział, po co rodzicom wszystkie te rzeczy – chyba wciąż czekali na jego urodziny, dlatego pudełko było tak sprytnie schowane na dnie szafy. Największe wrażenie robiły kajdanki, dzięki którym złapie przestępców i dziwaczna, ale fajowa broń złożona z twardej, czerwonej kulki na skórzanym pasku. Nie posiadał się z radości, że będzie mógł się tak pokazać w szkole, a nie tylko biegać po domu i zwalczać wymyślone zło.\nPojawił się w drzwiach sali gimnastycznej, wymachując swoją czerwoną kulką i futrzanymi kajdanami. Wywołał prawdziwe poruszenie. Naprawdę! Dwie nauczycielki zemdlały wrażenia. Nie wiedział, że są takimi fankami Batmana!\nKto stanie w szranki w etapie trzecim pojedynków? To zależy od Was.\nRE: Głosowanie - pojedynki literackie edycji trzeciej, etap II\nDodane dnia 16-04-2013 00:37\n4. Bardzo się podoba!\nDodane dnia 16-04-2013 01:00\nDodane dnia 16-04-2013 09:10\nDodane dnia 16-04-2013 09:11\nDodane dnia 16-04-2013 12:00\nDodane dnia 16-04-2013 14:06\nDodane dnia 16-04-2013 14:30\nZaś ostatnie, na pewno zwycięskie - super!\nDodane dnia 16-04-2013 15:15\nPara pierwsza - B\nPara druga - A\nPara trzecia - B\nDodane dnia 16-04-2013 16:10\nDodane dnia 16-04-2013 18:07\nKomentarze spod Waszych głosowań przeniosłam tutaj:\nbyście mogli swobodnie dyskutować.\nDodane dnia 16-04-2013 20:19\nDodane dnia 16-04-2013 21:27\nJej, strasznie ciężki wybór, wszystkie teksty są świetne i tak różne, aż nie wiadomo co oceniać.\nDodane dnia 16-04-2013 22:02\n4. mizantrupia rozbawiła mnie do łez\nNajważniejszą drogą, jest dążenie do wyznaczonego celu.\nDodane dnia 17-04-2013 10:12\nHanka V. Mody Użytkownik\nDodane dnia 17-04-2013 18:27\nChociaż sobie zagłosuje.\n4. - Się uśmiałam, dobre\nDodane dnia 17-04-2013 19:35\nDodane dnia 17-04-2013 21:44\nDodane dnia 17-04-2013 22:09\n(i do tego... "przysmaki drobiowe" Literówki...\nDodane dnia 17-04-2013 22:38