Umowa ze Służbą Więzienną - Urząd\nDrukuj Umowa ze Służbą Więzienną\n25.08.2014 Magdalena Ledwoń\nTrwający od 2012 roku proces przekształceń podległych Województwu Pomorskiemu podmiotów leczniczych zaowocował utworzeniem 10 spółek prawa handlowego i uzyskaniem dotacji z tytułu realizacji ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 roku o działalności leczniczej na poziomie 72 milionów złotych. Jednocześnie Województwo Pomorskie przejęło 104 miliony złotych zobowiązań przekształcanych podmiotów.\n– Zmiana formy organizacyjnej podmiotów leczniczych na spółki z ograniczoną odpowiedzialnością skutkowała niestety pozbawieniem ich charakteru organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego – mówił marszałek Mieczysław Struk. – Skutkowało to z kolei brakiem możliwości nieodpłatnego zatrudnienia skazanych przy pracach publicznych na rzecz tych podmiotów.\nW ocenie ministra Marka Biernackiego, podpisana dzisiaj umowa bardzo dobrze wpisuje się w ramy nowotworzonego kodeksu karnego, który w szerszym wymiarze niż dotychczas, będzie przewidywał m.in. możliwość odpracowania kary poprzez pracę na rzecz społeczeństwa.\nAktualnie w przekształconych na Pomorzu podmiotach skazani wykonują prace pomocnicze i porządkowe. Jest to grupa, w zależności wielkości podmiotu, od kilku do kilkudziesięciu osób w sumie około 200 skazanych w 10 podmiotach.


Co to jest work - life balance? - Katarzyna Antosiewicz\n27 czerwca 2016 28 czerwca 2016 Kasia\nWielu z nas sądzi, że work – life balance to wychodzenie z biura przed 17.00 i spędzanie reszty czasu w domu z rodziną lub ze znajomymi.\nCzęsto spotykam się z definicją WLB opartą na tym, by nie wyrabiać nadgodzin, aby nie spędzać czasu w pracy lub pracując w domu po pracy. W swoim życiu słyszałam również definicję pracoholika jako osoby, która nie wie, czym jest WLB. Koncepcja WLB powstała w latach 70 XX wieku jako odpowiedź na zwiększający się poziom zaangażowania w pracę pracowników. Szybko rozwijająca się gospodarka i wprowadzane koncepcje zarządzania adaptowane przez różne firmy i instytucje, sprawiły, że pracownicy pracowali o wiele za dużo. Pamiętajmy również przy tym, że nie mieli wtedy dostępu do życia prywatnego w pracy (a przynajmniej nie w takim wymiarze, w jakim my mamy obecnie), byli wiec o wiele bardziej skoncentrowani na wykonywaniu zadań zawodowych.\nA co, jeśli nie o to chodzi?\nWork – life balance to utrzymywanie równowagi pomiędzy karierą i ambicją a innymi aspektami życia (relaksem, zdrowiem, relacjami z innymi ludźmi). Celem jest takie utrzymanie proporcji pomiędzy pracą a całą resztą życia, by nie popadać w pracoholizm i nie narazić się na wypalenie zawodowe. I nie jest problemem zdefiniowanie tych aspektów, pomiędzy którymi należy równowagę utrzymać, a jedynie zdefiniowanie tego, czym jest w tym wszystkim „równowaga”. Jednocześnie chcę tutaj podkreślić, że praca to także część naszego życia. Nie ma czegoś takiego jak „praca” i „reszta życia”.\nCzłowiek chodzący na linie musi być dokładnie skupiony a jego koncentracja ogranicza się na utrzymaniu równowagi. Chwieje się raz w lewo raz w prawo, rozkłada ręce na boki i stawia delikatne małe kroczki dążąc do celu, czyli na drugi brzeg. Nie może się na dłużej zatrzymać, nie może wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Może tylko powoli, krok za krokiem, dążyć do celu, łapiąc powietrze i balansując na linie. Zarówno on, jak i lina, a także przestrzeń po obu stronach liny są jednością. Są w harmonii, doskonałej harmonii. Każdy element tego układu jest doskonale zintegrowany z pozostałymi. Dzięki temu człowiek nie spada z liny. Kontroluje siebie, przestrzeń, linę, cel, poziom koncentracji.\nWyobraź sobie, że jesteś takim właśnie człowiekiem. Codziennie zmagasz się ze spacerem po linie. Po jednej stronie masz „PRACĘ” a po drugiej „RESZTĘ ŻYCIA” (aktywność poza zawodową). Rozkładasz ręce na boki wyznaczając granicę, która ma być buforem – aby praca nie wchodziła na stronę reszty życia a reszta życia nie wkraczała w pracę. Wyobraź sobie, że twoje ręce wyznaczają niewidoczną szklaną ścianę, która chroni przed zewnętrznymi bodźcami, a ty idziesz codziennie spokojnie po linie małymi kroczkami dążąc do celu. Czy byłoby to możliwe?\nPamiętajmy, że balans to również odpowiednie dociążenie i odciążenie – jeśli istnieje potrzeba, czasem trzeba się przepracować i nie spać po nocach. Są takie dziedziny, branże, zawody, w których istnieje sezonowość pracy (ja np. całe swoje życie zawodowe planuję i opieram na terminach naborów wniosków unijnych). Są więc okresy, gdzie wiem, że będę zawalona robotą i będę spała po 3 -4 godziny. Odpuszczam wtedy inne sprawy i skupiam się na pisaniu wniosków, spotkaniach z klientami, ustaleniach. Uprzedzam rodzinę i znajomych – jest termin, jestem wyłączona, poza pracą robię tylko to, co niezbędne. Ale wiem też, że po złożeniu wniosków nastąpi czas na tę drugą stronę życia. Nie zajrzę wtedy do komputera, albo będę pisała artykuły dla relaksu, rozwijała inne aktywności. Będę miała urlop, czas na czytanie, spotkania ze znajomymi.\nW work – life balance wcale nie chodzi o to, że codziennie musisz zamknąć drzwi biura o 17.00 i poświęcić się rodzinie czy znajomym albo hobby czy aktywności fizycznej. Chodzi o to, by wiedzieć, kiedy dociążyć się pracą, a kiedy pora się odciążyć. Tak jak na łódce – czasem wiatr pcha i możesz odłożyć wiosła, czasem jest sztorm i cały wysiłek wkładasz w utrzymanie się na powierzchni, a czasem po prostu musisz się skoncentrować, by wiosłować na tyle efektywnie, by na czas dopłynąć do celu. Wprawiony żeglarz wie, gdzie umieścić w danej sytuacji balast, by było mu najłatwiej realizować plan i osiągnąć cel.\nCo sprawia, że nie masz równowagi?\nNie jest prawdą, że work – life balance zależy od tego, jaki zawód wykonujesz. Nie jest też prawdą, że zależy od tego, gdzie pracujesz, na jakim stanowisku, jaki masz zakres obowiązków i czy praca jest bardziej wśród ludzi czy pracujesz w samotności. Możesz być freelancerem, specjalistą, lekarzem, prawnikiem, prezesem czy handlowcem. To w tobie musi być balans i tylko ty odpowiadasz za to, czy potrafisz się utrzymać w dążeniu do celu, rozgraniczając to, co zawodowe od tego, co prywatne.\nBłędne jest przekonanie, że mamy za dużo obowiązków, zbyt wiele pełnimy ról, zbyt wiele się dzieje. Projekty realizujemy w chmurze, pracujemy zdalnie z każdego miejsca na ziemi. Komórki pozwalają nam komunikować się z sobą, z klientami, niezależnie od miejsca, w którym się aktualnie znajdujemy. Dzisiejsza technika i technologia atakuje nas z każdej strony i – co najgorsze – ułatwia mieszanie życia zawodowego z prywatnym. I tu jest główny problem. Nie umiemy odseparować się od naszego życia prywatnego będąc w pracy.\nNie zabieraj pracy do domu i wychodź z biura o stałej (ludzkiej) porze. Tak zdaje się brzmieć główne przesłanie idei work – life balance. Zastanawia mnie jednak, dlaczego idea WLB działa tylko w tę stronę? Dlaczego ciągle chodzi w tym o to, by mieć czas na inne sprawy, a nie tylko na pracę, pracę i jeszcze raz pracę? Dlaczego firmy dbają o to, aby zapewnić pracownikom warunki socjalne do efektywnych przerw w pracy, wydając na to znaczne fundusze, a nie zapewniają warunków do tego, by efektywniej i wydajniej pracować?\nDlaczego pracodawca MUSI dbać o pracownika i jego balans a pracownik o siebie w tym aspekcie dbać NIE MUSI? Dlaczego w ramach /pod przykrywką work – life balance pracownicy mają w trakcie pracy zajęcia fitness, jogi, relaksacji itp. zamiast np. wsparcia specjalistów od produktywności, którzy pomogą im się skoncentrować na zadaniach, nauczą nawyków? Czy nie prościej byłoby zatrudnić osobistego trenera ogarniętości i wspierać efektywność a nie rozluźnienie?\nWORK – LIFE BALANCE vs WORKFLOW\nA może skupić się na odpowiednim budowaniu atmosfery sprzyjającej pracy, czyli zacząć kultywować WORKFLOW zamiast WORK – LIFE BALANCE? Jeśli pracownik nauczy się produktywności, to jak wyjdzie z pracy sam sobie zorganizuje życie tak, by odpocząć?\nDlaczego nikt nie mówi o tym, żeby w pracy koncentrować się na pracy, a nie na tej pozostałej części życia? A co jeśli przyczyna braku równowagi leży właśnie w tym, że w pracy nie zajmujemy się pracą, mamy za dużo luzu, za dobre warunki? Brak umiejętności zarządzania swoją energią i wykorzystwania wyżów energetycznych do efektywnego wykonywana wyznaczonych zadań w oparciu o priorytety doprowadza nas do tego, że musimy zabierać pracę do domu. To rodzi frustrację i brak czasu na dogłębny relaks i odpoczynek. Pecha prawdziwego mają jednak ci, którzy przyjaźnią się dodatkowo z prokrastynacją i odkładanie w czasie wykonywania zadań czy w ogóle czegokolwiek jest ich naturalnym, codziennym głównym zajęciem.\nŚpisz w nocy to ci się zbiera\nJest taka anegdota: żona narzeka, że tyle do zrobienia w domu, a mąż odpowiada jej (siedząc na kanapie z pilotem w jednej dłoni i piwem w drugiej): „Śpisz w nocy to ci się zbiera”.\nDla mnie to proste przełożenie na praktykę zawodową: zajmujesz się sprawami pozazawodowymi w pracy? To lista zadań puchnie i pęka w szwach. Zbyt wiele czasu w pracy poświęcamy na życie prywatne, co sprawia, że obowiązki się nawarstwiają. Nie wykorzystujemy swojej energii w sposób efektywny. Nie potrafimy się skoncentrować na zadaniach do wykonania, bo SĄ WAŻNIEJSZE SPRAWY: szukamy na allegro prezentu dla przyjaciółki, omawiamy z koleżankami weekendowe grillowanie lub zakres prac domowych naszych dzieci, z kolegami gadamy o kolejnych meczach czy polityce.\nJesteśmy uzależnieni od wiadomości i informacji, ploteczek, smartfonów, tabletów, mediów społecznościowych. Znam osoby, które mają tablet na biurku tylko dlatego, że nieustannie są online w grze. Znam takie, które przewijają ekran bo szukają inspiracji (ale rzadko do wykonania zadania, bardziej tak do życia). Idziemy do pokoju socjalnego zrobić sobie szybką kawę i programowa 10-cio minutowa przerwa (jakże ważna w pracy dla naszej efektywności i zdrowia psychicznego oraz fizycznego) przedłuża się do godziny (owszem, czasem w socjalnym dyskutujemy nad rozwiązaniem jakiegoś zawodowego problemu lub wspólnym zadaniem – racja).\nParadoksalnie, pokoje socjalne, które powstały dla poprawy efektywności zawodowej pracowników w oparciu m.in. o WLB, nie do końca spełniają swoją rolę. Zamiast krótkich, higienicznych przerw, umożliwiają pracownikom przestrzeń do zbyt długich poza zawodowych dyskusji. Podobnie w kwestii wspólnego gotowania w czasie pracy (to dopiero warunki socjalno – bytowe, prawda?) czy zajęć fitness w przerwie (ale nie na lunch, tylko w dodatkowej jakiejś przerwie).\nW czasie pracy dzwonimy umówić wizytę u specjalisty, omówić wieczorny strój i makijaż na imprezę a nierzadko „wyskakujemy” coś załatwić. Celebrujemy, świętujemy, uczestniczymy w zebraniach, które często są bezcelowe. Potrzebujemy ciągłych bodźców, rozpraszaczy, wymówek. A cel? A zdania? To później, „w wolnej chwili”.\nPracujesz, aż skończysz\nNiestety, takie działanie prowadzi donikąd. Sprawia, że pracujesz, aż wykonasz wszystko co masz na liście – kiedy ostatnio tak się zdarzyło? Wychodzisz w końcu z pracy (bo gnasz gdzieś dalej) z poczuciem winy, masz w głowie te wszystkie sprawy, które nie zostały wykonane. Wracasz do domu i zajmujesz się pracą, odpuszczając inne aktywności. Zabierasz pracę do domu…\nPoświęć czas na efektywność, a nie na zajętość\nPrzełom lat dziewięćdziesiątych i wyjście z PRLowskiej rzeczywistości sprawiło, że kultowa stała się zajętość i zarządzanie czasem / sobą w czasie. Ciągle jesteśmy zajęci, gnamy, pędzimy, zaliczamy kolejne zadania, imprezy, szczeble kariery – byle jak, kosztem … no właśnie, każdy ma jakiś koszt alternatywny, który ponosi przez to, że ciągle jest zajęty (znajomi, relacje, zdrowie, rodzina, hobby, urlop). Musi być, tak po amerykańsku (może dzięki temu będziesz mógł odpowiedzieć na pytanie „co słychać?” – OK., super, w porządku).\nGdyby nagle się okazało, że trzeba dodać jeden dzień w kalendarzu (dajmy na to jutro byłby jeszcze raz poniedziałek 27 czerwca – tak jak co 4 lata luty ma dodatkowy 29 dzień) to NIKT nie miałby pomysłu, co z tym dniem zrobić. Myślisz teraz pewnie o tym, co by nadrobić w ten dodatkowy dzień. A dlaczego nie o tym, by zrobić sobie day off – tak po prostu.\nNaucz się zarządzać energią. Swoją witalnością, siłą fizyczną, potencjałem intelektualnym. Dbaj o siebie – naucz się odpoczywać, odpuszczać. Nie musisz być ciągle zajęty by być efektywny. Odpoczynek to nie jest zbrodnia (tak jak i nie odbieranie telefony służbowego po pracy i nie kontrolowanie informacji firmowych, meili itp.).\nCzęsto słyszę, jak freelancerzy czy osoby pracujące w domu, samodzielnie, na własnej działalności, gdy nikt nie patrzy i nie kontroluje, twierdzą, że „mając własną firmę (w domu) nieustannie jesteś w pracy”. Co za głupota! Takie osoby mają najłatwiejszą atmosferę do prowadzenia zrównoważonego życia. Będąc samemu sobie szefem, sterem, żeglarzem, okrętem – nikt, ale to zupełnie nikt nie ma wpływu na to, kiedy pracujesz, a kiedy odpoczywasz. To kwestia dyscypliny, nawyków, narzucenia sobie pewnych ram. Nie jesteś od nikogo zależny, nie wykonujesz cudzych zadań, nie musisz przed nikim odpowiadać. Rządzisz swoim życiem – również zawodowym. Jakże mało osób wykorzystuje tę szansę.\nWork – life balance jest w tobie\nWLB zależy od tego, na ile znasz siebie. Czy potrafisz określić cele i priorytety? Czy potrafisz się koncentrować na zadaniu, czy masz swoje nawyki, rytuały i standardy, które sprawią, że praca nie będzie się mieszać z nie-pracą? Czy robisz to, co lubisz? Czy lubisz to, co robisz? Work – life balance zależy też od tego, na ile potrafisz odpuszczać. Trzeba wiedzieć, co jest teraz ważne i kiedy można pozwolić sobie na to, by wyskoczyć w czasie pracy po nowe buty czy na obiad z przyjaciółką.\nTy decydujesz, czy umiesz iść małymi krokami do celu, stąpając po linie. Koncentrując się na pracy do wykonania. WLB to nie wychodzenie z pracy codziennie o 17.00. To umiejętność wykonania pracy w terminie, czyli najprościej rzecz ujmując – skupienie się w pracy na pracy a nie na życiu towarzyskim i sprawach rodzinnych czy prywatnych. To umiejętność takiego balansowania, aby sprawy poza zawodowe nie przeszkadzały w wykonywaniu obowiązków, a jednocześnie skupienie się na tym, by wykonać efektywnie zadania. Im więcej zrobisz pracy w pracy, tym mniej zaprząta ona twoją głowę, gdy wyjdziesz z biura. A im mniej zaprząta twoją głowę gdy wyjdziesz z biura (korporacji, urzędu, firmy czy po prostu odejdziesz w domu od komputera czy maszyny do szycia) tym na inne sprawy masz więcej czasu.\nSamodzielnie decydujesz, kiedy i w której części swojej łódki kładziesz balast. Ty decydujesz, czego w danym momencie ci potrzeba, by złapać równowagę. Tylko ty wiesz, kiedy następuje ten moment satysfakcji, równowagi, braku napięcia, uwolnienia myśli od pracy w domu i w pracy od spraw prywatnych. Aby pomóc sobie w złapaniu równowagi naucz się efektywniej pracować, zadbaj o workflow a work-life balance pojawi się samo.\nCiekawe podejście do WLB zostało również zaprezentowane w tym artykule\nWłącz SLOW LIFE W poszukiwaniu straconego czasu 5 – równowaga jest najważniejsza W poszukiwaniu straconego czasu – część 1. Czas jest zorganizowany W poszukiwaniu straconego czasu 10 – TO JEST TWÓJ CZAS – ZACZNIJ DZIAŁAĆ!\nOpublikowany w codzienność, CZAS, lifestyle, produktywnośćTagged balans, równowaga, work flow, work life balance, życie prywatne, życie zawodowe\nJedna myśl na temat “Co to jest work – life balance?”\nBardzo ciekawy artykuł! Trochę z innej perspektywy do poczytania tutaj: https://ers.pl/work-life-balace-jak-wspierac-w-nim-swoich-pracownikow/


Stare zdjęcia Kazimierzów - gmina Biała Podlaska - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Kazimierzów\nHistory, old, archival photos, historical photos - Kazimierzów\nPoznaj historię zarchiwizowaną na wiekowych fotkach - Kazimierzów - gmina Biała Podlaska\nWiekowe pamiątki uratowane od zapomnienia mogą być pamiątką dotyczącą historii otaczających nas miejsc. Pozwalają zobaczyć jak zmienił się świat na przestrzeni lat. Mamy pomysł i pragniemy także zaprezentować foto-dzieje a także pozyskać chętnych użytkowników do poszukiwania własnej historii.\nStrefy, ludność, natura, budynki, historie...\nZamierzamy zrobić wszystko aby udostępniać fotografie dotyczące powyższych zagadnień tak, aby każdy miał możliwość zapoznania się z historią miejscowości. Istotne są zdjęcia dawnych miejsc, opisujące rzeczy mało popularne oraz miejskich legend. Ciekawe są również zdjęcia ukazujące przemysłową architekturę jak również obrazujące dawne zawody.\nKazimierzów - Zachowane stare zdjęcia ubarwione\nDbamy o to, aby każda fotografia będąca czarno-białą miała swój odpowiednik w kolorze. Przez poddanie takim obróbkom mamy możliwość dostrzeżenia wnikliwiej zmiany oraz perspektywy mijającego okresu. Będziemy również osadzać dane takie jak czas wykonania fotografii oraz opis miejsca, sytuacji i okoliczności pokazanej na zdjęciu.\nStworzenie portalu i zamieszczanie na nim ilustracji dawnych lat to najlepszy pomysł na uratowanie ich od wyblaknięcia. Przekazując swoje zdjęcia przykładasz się aby promować historię swojej małej Ojczyzny. Dajemy również możliwość dotarcia do szerszego grona odbiorców co z pewnością ma charakter edukacyjny.\nDo Banasia Buktówka Żebry-Stara Wieś Ochle Dąbrowa Zielona Młyny Czarnów-Osiedle Szpaki Majdan


Pusheenosaurus, czyli uroczy powerbank z kotem Pusheen w formie dinozaura.\nPomysłowy i funkcjonalny gadżet.\nMiej go zawsze przy sobie i ciesz się naładowaną baterią w swoim smarphonie.\nPUSHEENOSAURUS KTÓRY PRZEGNA WIDMO ROZŁADOWANEJ BATERII!\nZnasz to uczucie, kiedy na ekranie Twojego smartphona pojawia się znienawidzony komunikat o niskim poziomie baterii? Serce zaczyna bić szybciej, oddech znacząco przyspiesza, ogarnia Cię strach przed byciem offline. W końcu ta czerwona ikonka może oznaczać tylko nadchodzący brak łączności ze światem! Jeśli nie wyobrażasz sobie wieczoru z rozładowanym telefonem (w końcu kto będzie puszczał na imprezie letnie hity z You Tuba, jak nie Ty), musisz zaopatrzyć się w niezbędnik każdego posiadacza smartphona. Pusheen - Pusheenosaurus Powerbank możesz wrzucić do plecaka lub torby. Wystarczy, że masz przy sobie kabel USB, by Pusheenosaurus. w pełni naładuje Twoje urządzenie, dzięki czemu świat wirtualny, nie zniknie nawet na ognisku w środku lasu.\nIDEALNY GADŻET DLA WSZYSTKICH, KTÓRZY NIE CHCĄ ANI NA MINUTĘ STRACIĆ KONTAKTU ZE ŚWIATEM!\nPowerbank z kultowej serii gadżetów Pusheen jest kompatybilny z większością urządzeń z portem USB. Wystarczy mieć go zawsze przy sobie, a widmo rozładowanej baterii będzie Ci niestraszne. Pojemność 2000 mAh w zupełności wystarczy na pełne naładowanie prawie każdego urządzenia. Zaś kompaktowy rozmiar powerbanku sprawi, że zmieścisz go w kieszeni, torbie, plecaku, a nawet damskiej torebce!\nPosheenosaurus, to praktyczny gadżet, który zadba o baterię w Twoim telefonie i z chęcią zostanie towarzyszem każdej podróży. Ten powerbank, jest doskonałym pomysłem na prezent dla tych, którzy muszą być non stop w kontakcie ze światem i… uwielbiają niebagatelne gadżety!\n-Pusheen – Pusheenosaurus Powerbank,\n-powerbank w kształcie kota Pusheen w roli dinozaura,\n-w zestawie kabel Micro USB (do ładowania),\n-wyjście: DC 5.0V /1000mA,\n-wejście: DC 5.0V/1000mA,\n-pojemność: 2000 mAh,\n-wymiary: ok. 11,5 x 8 x 4 cm,\n-wymiary opakowania: 15,5 x 13,3 x 5 cm,\nSprawdź koniecznie inne gadżety z Pusheenem.\nKubek Jednorożec - I believe


Strona główna › Wydarzenia ›\nNa tę inwestycję czekało sporo mieszkańców miasta. Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski ogłosił w czwartek, że w stolicy powstanie jeden z najdłuższych mostów pieszo-rowerowych na świecie. Nowa przeprawa połączy Bulwary Wiślane z Pragą.\nOdwołujemy Rowerowy Maj 2021 w Warszawie\nW związku z obecną trudną sytuacją spowodowaną epidemią koronawirusa, tegoroczna edycja kampanii Rowerowy Maj się nie odbędzie.\nInwestycje rowerowe na Ursynowie – duże zainteresowanie przetargiem\nAż osiem firm chce wyremontować drogę rowerową wzdłuż ul. Wąwozowej, a sześć – wybudować taką trasę wzdłuż fragmentu ul. Stryjeńskich. Dzięki tym inwestycjom jeszcze w tym roku poprawi się podróżowanie na rowerze w południowej części Ursynowa.


Wsparcie morskiej energetyki wiatrowej | Warta\n- Chcemy aktywnie budować sektor ubezpieczeń wspierających rozwój rynku Odnawialnych Źródeł Energii w Polsce. Jednym z podjętych działań jest udział w Porozumienie kształtowanym przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska. W jego ramach będziemy analizować oczekiwania finansowo-ubezpieczeniowych inwestorów, wykonawców, dostawców czy zaangażowanych instytucji oraz wspierać wiedzą na temat wymogów rynku ubezpieczeniowego w zakresie ubezpieczeń OZE. W konsekwencji pozwoli nam to przygotować produkty i usługi ubezpieczeniowe, co wzmocni ochronę i bezpieczeństwo finansowe prowadzonych inwestycji – tłumaczy Leon Pierzchalski, dyrektor zarządzający odpowiedzialny za Departament Klientów Strategicznych i Reasekuracji w Warcie.\nJako podsumowanie jednego z etapu prac w projekcie, przygotowano „Porozumienie sektorowe na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce”, do którego Warta przystąpiła\n21 września br. Dokument podpisało także grono ponad 150 szeroko rozumianych interesariuszy, w tym podmioty z administracji rządowej, samorządowej, a także inwestorzy, dostawcy i usługodawcy łańcuchu dostaw, organizacje pozarządowe, organizacje edukacyjne\n- W Polscetrwają intensywne prace nad projektami związanymi z instalacją nowych systemów generujących i przechowywujących tzw. czystą energię. Kluczową rolę w tym procesie będą odgrywać morskie farmy wiatrowe. Warta jest obecnie liderem polskiego rynku ubezpieczeń morskich, a rozwój ubezpieczeń OZE oraz wspieranie transformacji energetycznej jest częścią naszej strategii. Plany ograniczenia emisji dwutlenku węgla oraz gwałtowne wzrosty cen energii elektrycznej pochodzącej z tradycyjnych źródeł spowodowały, że rola OZE w globalnej gospodarce będzie coraz większa. Dlatego Warta już teraz dołączyła do inicjatywy, która ma na celu pozyskać energie z tańszych źródeł pozwalających jednocześnie ograniczyć ślad węglowy, przy minimalnych kosztach środowiskowych. – dodaje Leon Pierzchalski.


Spodenki ochronne X-Factor Mega WszędzieRowerySiłownia FitnessSportyTurystykaOdzież i obuwieRekreacjaPopularneMarki+48 22 3783868sklep@v-gallery.pl\nJesteś tu: Strona głównaSportySporty zimoweOchraniacze narciarskieSpodenki ochronne X-Factor Mega Zaloguj się\nSpodenki ochronne X-Factor Mega (0)\nSpodenki ochronne zakładane na bieliznę osobistą zaprojektowane dla ochrony kości biodrowych i kości ogonowej. Dostępne wersje (1)KolorRozmiarDostępnośćCena z VATOpcjeSpodenki ochronne X-Factor Mega SSMLXLUbrania XXLZ magazynu logistycznegoSzacunkowy najbardziej prawdopodobny czas wysłania towaru jest podany poniżej. Dostępność każdego produktu nie zależy bezpośrednio od V-gallery, lecz od dostawcy danego produktu. Mimo ogromnej dbałości o aktualność oferty oraz dostępność towaru niektóre z oferowanych produktów mogą być w danej chwili niedostępne, o czym klient zostanie poinformowany. W niektórych przypadkach oczekiwanie na towar może być dłuższe niż termin podany na stronie sklepu. Może to być spowodowane brakiem towaru u producenta. W takiej sytuacji Klient jest informowany przez pracownika Sklepu o najbliższym możliwym terminie dostawy towaru.\ndo 10000000.00złNota prawnaKoszty kredytu:Reprezentatywny przykład dla pożyczki mRaty: Rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO) wynosi 23.16% całkowita kwota kredytu (bez kredytowanych kosztów) 1500 zł całkowita kwota do zapłaty 1659.12 zł oprocentowanie nominalne zmienne 10% w skali roku całkowity koszt kredytu 159.12 zł (w tym: prowizja a udzielenie pożyczki 75 zł 8211 5% odsetki 84.12 zł) 10 miesięcznych rat równych w wysokości po 164.81 zł rata ostatnia: 164.80 zł. Kalkulacja została dokonana na dzień 06.06.2016. na reprezentatywnym przykładzie.Nota prawna:RRSO: Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania. Pożyczkę mRaty w mBanku możesz otrzymać przez internet bez wychodzenia z domu. Przyznanie pożyczki mRaty zależy od oceny Twojej zdolności kredytowej przez mBank S.A. Niniejszy materiał nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny. Jeśli będziemy musieli poprosić Cię o dokumenty dochodowe (potwierdzające Twój dochód z tytułu umowy o pracę umowy o dzieło/zlecenie kontraktu zawodowego lub emerytury) o sposobie ich dostarczenia poinformujemy Cię mailem po podjęciu wstępnej decyzji kredytowej. Dokumenty potwierdzające Twój dochód będziesz mógł przesłać do nas mailowo. Szczegółowe informacje w tym warunki i opłaty związane z pożyczką mRaty są określone w: Taryfie prowizji i opłat bankowych dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej mBanku S.A. dostępnej nahttp://www.mbank.pl/pobierz/oplaty/taryfa-osobyfiz.pdf Regulaminie udzielania mPożyczki dla osób fizycznych w ramach bankowości detalicznej mBanku S.A. dostępnym nahttp://www.mbank.pl/download/mkredyty/mkredyty/regulamin-mkredyt.pdfOblicz ratę eRaty Santander Consumer BankOblicz ratę mBank mRatyOblicz ratę LeaseLinkPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnySpodenki ochronne X-Factor Mega Wybierz rozmiar, o którym mamy Cię powiadomić: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nSpodenki ochronne X-Factor Mega Wyposażone w elastyczne protektory minimalizujące skutki bolesnych kontuzji spowodowanych upadkiem. Wykonane z elastycznej ,przylegającej do ciała siatki.Idealne do wąskich spodni.\n- Panele ochronne z termo formowanej pianka z pamięcią kształtu- Ochraniacze o niskim profilu dedykowane do wąskich spodni- Siatka Premium- Rzep regulacyjny VELCRO w pasie\n. Polecane przez klientówKoszulka męska ZIENER Cavado129,90 złKoszulka rowerowa unisex z krótkim rękawem Brubeck SS10410159,99 złKurtka rowerowa męska Nalini Kea Blue119,90 złSpodnie rowerowe Accent Forte czarne169,00 zł142,00 zł\nAby móc ocenić produkt lub dodać opinię, musisz być zalogowany.Zobacz równieżRękawiczki termoaktywne Brubeck 39,99 zł34,00 złISOSTAR TABLETKA 120G pomarańczowa13,53 złTrec Nutrition Long Energy Gel 90 g8,50 zł8,00 złSkarpety męskie Brubeck Multifunctional24,99 zł21,00 złOstatnio oglądane


„Święta ziemia płaczu”, czyli konflikt palestyńsko –izraelski. | eioba.pl\n„Święta ziemia płaczu”, czyli konflikt palestyńsko –izraelski.\nBliski Wchód region niestabilny politycznie, kulturowo oraz społecznie. Czemu tak się dzieje??\nWyświetlenia: 10.269 Zamieszczono 16/07/2008\nSzukając inspiracji do pracy zaliczeniowej z zajęć Izrael: kultura, polityka, społeczeństwo natrafiłem na bardzo interesujące artykuły, które pokazały mi jak może wielce się różnić pogląd odnośnie tej samej sytuacji. Zwłaszcza zaintrygował mnie artykuł pt. „Święta ziemia płaczu” Marcina Piniaka, który w dość prosty i dobitny sposób ukazuje w swym tekście, ze oba „narody” są w równym stopniu winne za śmierć tysiący ludzi. W późniejszym czasie nieoczekiwanie trafiłem na, wywiad jakiego udzielili Jonem Elmerem i Valerie Zink, dziennikarze fromoccupiedpalestine.org, którzy spędzili w Autonomii Palestyńskiej ponad 3 miesiące, żyjąc i obserwując to co spotyka codziennie Palestyńczyków. Chciałbym, aby ta praca pomogła wielu ludziom znaleźć odpowiedzi na takie pytania: Co jest przyczyną tak wielkiego i długiego konflikty? Czemu ta ziemia oddycha krwią często niewinnych osób? Jaki wpływ na ów konflikt mają różnice kulturowe, religijne czy również cywilizacyjne? Może jest również milion innych przyczyn, które powodują paranoję niechęci oraz animozje z obu stron. Trzeba również zadać sobie pytanie, czy niemożność dojścia do kompromisu nie zależy od interesów międzynarodowych, lub też jakiegoś boskiego planu, który dopóki się nie wypełni będzie zagadką? Oraz już ostatnie pytanie, czy dobrym rozwiązaniem jest odgradzanie się betonowym murem jak i zamachy terrorystyczne jest jakimkolwiek rozwiązaniem? Jak widzimy pytań jest dużo, niestety dopowiedzi jest mało. Chciałbym by moja praca w jakikolwiek sposób, pomogła znaleźć odpowiedzi.\nZaczynając mówić o konflikcie palestyńsko – izraelskim, należy cofnąć się do czasów powojennych, wtedy to po roku 1948 na terytoriach byłej Palestyny, która pozostawała się pod kontrolą Wielkiej Brytanii jako tzw. „terytorium mandatowe”, powstało państwo Izrael. Założyciele Ruchu Syjonistycznego nie wzięli pod uwagę sprzeciwu Arabów wobec utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. Uznając, iż jest to kraj bardzo słabo zaludniony i rozwinięty oraz sądzili, że ludność arabka będzie współpracować z Żydami przy jego rozbudowie. Teodor Herzl „wkłada” w usta Reshida Beya następujące słowa: „Dla nas wszystkich imigracja Żydów była błogosławieństwem… Żydzi nas wzbogacili, czegóż wiec od nich chcieć? Pośród moich współwyznawców nie miałem nigdy lepszego przyjaciela niż Dawid Litwak (jeden z przywódców Nowego Stowarzyszenia Żydowskiego). Może do mnie przyjść w dzień i w nocy, poprosić o co tylko chce, a ja mu dam. Wiem, że mogę na niego liczyć jak na brata”. Pomimo, iż Beya był reprezentantem Arabów, można stwierdzić, że to braterstwo nie było całkowicie utopijne. W jiszuwie Żydzi i Arabowie często nawiązywali ze sobą bardzo dobre kontakty. Choć jeszcze podczas trwania mandatu brytyjskiego wybuchały coraz to ostrzejsze konflikty, między społecznością arabską i żydowską. Izrael po prostu nie przewidział nieprzejednanej wrogości Arabów. Na forum ONZ w roku 1947 złożono propozycję podziału obszaru Palestyny na część arabską i żydowską. Jednak nie sprecyzowano szczegółów tego projektu. 15 maja 1948 roku Żydowska Rada Narodowa proklamowała powstanie niepodległego państwa Izrael. Owe wydarzenie stały się przyczyną wybuchu wojny izraelsko – arabskiej. Pięć kolejnych wojen izraelsko – arabskich w 1948, ’56, ’67, ’73 i ’82 roku, różniły się od siebie pod względem skali jak i rezultatów, lecz nie pozostawiając wątpliwości, każda z nich wywarła znaczący wpływ na ewolucję społeczeństwa izraelskiego. Po wojnie w roku 1948 Izrael powiększył powierzchnię kraju o ponad połowę, zajmując 2/3 byłego brytyjskiego „terytorium mandatowego” pozostałą część przyłączyły do siebie Jordania i Egipt. Walki zostały zawieszone bez podpisania jakichkolwiek umów pokojowych, zaś Izrael zyskał granice nie uznawane przez żadne z sąsiadujących państw, co było przyczyną późniejszych konfliktów. Można zauważyć, iż Bliski Wschód jest jednym z regionów, gdzie zderzają się interesy wielkich mocarstw. Ich posunięcia i sprawy czasami odgrywają znaczącą rolę nie tylko w konflikcie izraelsko-arabskim, ale również w innych konfliktach, które rozdzierają tę część świata.\nDla Palestyńczyków wojna była nieszczęściem. Szokującym doświadczeniem była masakra arabskiej wioski Dajr Jasin, 1948 roku, gdzie członkowie skrajnej żydowskiej organizacji Ecel zamordowali 250 dzieci, kobiet i mężczyzn. Wówczas Palestyńczycy postanowili uciekać, skazując się na poniewierkę. To co zostawili przejęło państwo żydowskie. Uchodźcy tłoczyli się w namiotach i baraków obozów, zostali pozbawieni pracy, dzięki pomocy organizacji humanitarnych mogli w miarę spokojnie wegetować. Takie obozy były idealnym miejscem by mogły się rozwinąć wszelkie ekstremizmy. W skutek walk Izrael zdołało opuścić i przenieść się do sąsiadujących arabskich krajów około 800 tysięcy Palestyńczyków, których los stał się najważniejszym i największym społecznym problemem, tego regionu świata. Tylko nielicznym udało się zasymilować ze społeczeństwem w nowych krajach, lecz znaczniejsza grupa zasiedliła właśnie obozy dla uchodźców. Wielu z uchodźców wyjechało do Jordanii. W tym czasie państwo żydowskie rozwijało się w niespotykanym tempie. Głównym źródłem finansowania zachodzących w kraju przemian była międzynarodowa pomoc finansowa. Również dużą rolę odegrały prywatne fundusze pochodzące od przedstawicieli żydowskiej diaspory z za granicy. Ludność Izraela wzrastała w szybkim tempie, ponieważ przyjmowano imigrantów żydowskich z niemal całego świata, również procesy urbanizacyjne postępowały bardzo szybko. Ta wojna po raz pierwszy od czasów starożytnych prowadzona przez Żydów dla Żydów wywarła duży wpływ na społeczeństwo w Izraelu także w diasporze. Wielki heroizm walczących bojowników, którzy z niemal gołymi rękami w obronie własnego kraju wymazał ze świadomości żydowskiej dwa tysiące lat porażek, prześladowań i upokorzeń. Lekceważony do tej pory Izrael wygrywając z Arabami wywołał wstrząs całym światem arabskim. Młode arabskie elity takie jak inteligencja czy też oficerowie odczuły boleśnie konieczność zmodernizowania swych słabo rozwiniętych krajów. Ta modernizacja zarysowała się w utworzonym na wzorzec europejskiego nacjonalizmu arabów, który dążył do zjednoczenia w jednym świeckim państwie wszystkich arabów, od Zatoki Perskiej po Atlantyk. Jerozolima, święte miasto Żydów, muzułmanów oraz chrześcijan, której ONZ oraz Kościół Katolicki chciałyby nadać Jerozolimie status miasta międzynarodowego. Miasto miało zostać podzielone na dwie części, arabską obejmującą historyczne stare miasto wraz z dzielnicą żydowską oraz część izraelską. Obie te części odgrodzono murem i drutem kolczastym. W roku 1950 Izraelczycy ogłosili Jerozolimę stolicą izraelskiego państwa i przenieśli do niej Kneset, ministerstwa i siedzibę urzędu prezydenta.\nW roku 1952 Wolni Oficerowie obalili króla Faruka w Egipcie. Przywódcą ich był Gamal Abdel Naser popadł szybko w konflikt z Zachodem, ponieważ znacjonalizował Kanał Sueski. Izraelko - brytyjsko –francuski atak na Egipt w 1956 roku spowodował, iż Naser zacisnął stosunki ze Związkiem Radzieckim. Na Bliskim Wschodzie zarysował się nowy układ sił. Izrael będący postrzegany do tej pory jako socjalistyczne państwo stał się jednym z największych sojuszników Zachodu, ZSRR zaczął montować swój blok wśród tzw. arabskich krajów postępowych takich jak Egipt, Libia, Iran, Jemen czy Syria. Rosjanie hojnie wyposażyli Nasera, który chciał wojny. Naser wyznaczył również role, które mieli odegrać błąkający się po Bliskim Wschodzie Palestyńczycy. Pod jego nadzorem w roku 1964 powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny, która postanowiła reprezentować arabski naród Palestyny. „Głównym celem Organizacji Wyzwolenia Palestyny było stworzenie świeckiego demokratycznego państwa obejmującego cały obszar Palestyny. Owe państwo miało gwarantować równie prawo wszystkim bez różnicy rasy, języka, lub wyznania”, lecz Żydzi, którzy przybyli po „syjonistycznej inwazji” musieliby opuścić kraj. Jak się okazało siła arabskich krajów okazała się słaba. Co zdołała udowodnić Wojna Sześciodniowa. Ta wojna była wielkim przełomem nie tylko w historii młodego izraelskiego państwa lecz także w dziejach Bliskiego Wschodu. Potencjał militarny jaki Sowieci dostarczyli krajom arabskim został zniszczony czy też został zagarnięty przez państwo Izraelskie. „Egipt stracił mniej więcej 12-15 tys. zabitych i 20 tys. rannych, a prawie 4,5 tys. żołnierzy trafiło do niewoli. Rozbitych zostało siedem dywizji, w tym dwie pancerne. Na samym Synaju Egipt pozostawił ponad 625 czołgów, z których 200 było sprawnych, 750 sztuk artylerii i 2 500 ciężarówek i innych pojazdów mechanicznych. Egipt stracił również całe lotnictwo. Jordania straciła około 4 tys. zabitych i 2 tys. rannych, a 636 żołnierzy i oficerów trafiło do niewoli. Syria straciła 2,5 tys. zabitych i 5 tys. rannych, a prawie 600 trafiło do niewoli. Rozbitych zostało siedem brygad, w tym cztery piechoty, dwie zmechanizowane i jedna pancerna. Zniszczonych zostało 60 czołgów, a 40 nie uszkodzonych zostało zdobytych przez izraelskich żołnierzy”. Pokonanym przeciwnikom zaproponowano pokój. Izraelscy przywódcy, byli przekonani, iż w tym momencie Arabowie nie pozostaną głusi na apel, jednak się pomylili. Arabscy przywódcy zebrali się w Chartumie w 1967 roku i postanowili odrzucić wszelkie starania pokojowe i przygotować się na nową wojnę. Stanowisko ich brzmiało „NIE dla pokoju z Izraelem, NIE dla negocjacji z Izraelem, NIE dla istnienia Izraela jako państwa”. Wojna Sześciodniowa wywarła niewyobrażalny wpływ na społeczeństwo izraelskie. Po wielu tygodniach oczekiwania nastąpił wybuch radości, pomimo że Izrael opłakiwał ponad sześciuset zabitych. Cahal wychwalano pod niebiosa. Błyskawiczna wojna przełamała oblężenie i wtedy Izrael poczuł się niezwyciężony. Izraelski blitzkrieg pokonał Jordanię, Syrię i Egipt, ponadto wojsko izraelskie zdobyło resztę Palestyny, wzgórza Golan i Półwysep Synaj. Można by powiedzieć, iż Izrael dzielił tylko jeden krok od zbudowania państwa w biblijnych granicach od Nilu po Eufrat . Ta klęska Arabów miała dalekie skutki. Przyczyniła się do usamodzielnienia ruchu palestyńskiego. Przełomowym momentem była bitwa pod Karameh, kiedy to Palestyńczycy stawili skuteczny opór armii izraelskiej. W 1969 roku na czele Organizacji Wyzwolenia Palestyny stanął przywódca Fatah, Jaser Arafat a właściwie ياسر عرفات Muhammad Abd al-Rauf Arafat al-Kudwa al-Hussajni, który reprezentował młodych bojowników. To pod jego przewodnictwem Palestyńczycy wzięli sprawy w swoje ręce. Organizacja Wyzwolenia Palestyny stała się w pewnym sensie państwem na wygnaniu z hymnem, flagą, parlamentem – Palestyńska Rada Narodowa, rządem – Komitet Wykonawczy, środkami przekazu, służbą dyplomatyczną oraz z wieloma organizacjami społecznymi jak i politycznymi. Arafat twierdził, że drogą do wyzwolenia ma być walka zbrojna. Armia Wyzwolenia Palestyny jak i bojówki poszczególnych organizacji z Fatah na czele prowadziły partyzanckie „wypady” na teren Izraela. Palestyńscy fedaini upatrzyli jako bazę wypadową Jordanie, co bardzo zaniepokoiło ówczesnego monarchę. Nie obawiał się on odwetu Izraela lecz radykalizmu lewicującego ruchu palestyńskiego. W 1970 roku miały miejsce starcia pomiędzy armią jordańska a fedainami. Czarny Wrzesień taką nazwę przyjęła jednostka Organizacji Wyzwolenia Palestyny, która chciała wymusić terrorem posłuch świata dla sprawy palestyńskiej. Bardziej aktywne na tym polu były organizacje lewackie typu Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Kiedy ataki terrorystyczne na terytorium Izraela stały się utrudnione, walka została przeniesiona do Stambułu, Monachium do samolotów czy na pokłady statków. Wówczas słowo Palestyńczyk stało się synonimem terrorysty – w podsumowaniu będę chciał niezbicie dowieść, iż takie myślenie jest błędne i nigdy nie powinno ujrzeć światła dziennego – natomiast mekką terrorystów z całego świata stały się palestyńskie obozy. Jak się okazało fedaini nie poddali się i próbowali dosięgnąć Izrael, tylko że tym razem wybrali jako bazę wypadową Liban gdzie utworzyli tzw. Fatahland, państwo w państwie, nad którym wówczas słaby rząd libański nie mógł zapanować. Liban pogrążył się w bardzo krwawym chaosie wojny domowej. Zamieszanie w Libanie wykorzystała początkowo Syria, później Izrael. W końcu w roku 1982 izraelskie wojska pod komendą generała Ariela Szarona („hebr. אֲרִיאֵל שָׁרוֹן, znany również w Izraelu pod zdrobniałym pseudonimem Arik – אָרִיק”) - właściwie Ariel Scheinerman) dotarły się w głąb Libanu, gdzie zadały decydujący cios siłom palestyńskim. Niestety Fedaini zdołali się ewakuować do Tunezji, a chrześcijańscy sojusznicy Izraela dopuścili się haniebnego czyny jakim było urządzenie krwawej łaźni w obozach Sabar i Shatila.\nJednym z wydarzeń, które było zapalnikiem do kolejnej fali zamachów, był wypadek samochodowym, w którym izraelska ciężarówka zabiła kilkoro Arabów. Na ulice licznie wyszła młodzież, która budowała barykady z płonących opon i rzucała w Izraelczyków kamieniami, a ich bronią stała się proca, biblijna broń za pomocą którą Dawid pokonał Goliata. To palestyńskie powstanie nazwano Intifadą, wybuchło ono poza strukturami Organizacji Wyzwolenia Palestyny i wyłoniło nowe siły polityczne. Najważniejszą siłą polityczną okazał się Islamski Ruch Oporu – Hamas, który został utworzony w 1988 roku. Hamas to organizacja muzułmańskich fundamentalistów, która dąży do zniszczenia Izraela, lecz pragnie utworzyć na jego gruzach państwo wyznaniowe. Na samym początku Hamas głównie zajmowała się działalnością kulturową oraz charytatywna, dopiero w późniejszym okresie na pierwszy plan wysunęli metodę walki jaką są zamachy dokonywane przez samobójców. Najpoważniejszym z dotychczasowych wyzwań jakie do tej pory stanęły na drodze państwa Izrael okazała się Intifada. Wojsko Izraelskie nie umiało stłumić tego ruchu pomimo wciąż rosnącej liczby ofiar zamachów. Intifada zagrażała Izraelczykom w życiu codziennym: na ulicach, w autobusach czy szkołach. Coraz to głośniejsze stawały się głosy mówiące o kompromisie z Palestyńczykami. We wrześniu roku 1993 Jaser Arafat oraz izraelski premier Icchak Rabin złożyli swe podpisy pod wynegocjowanym porozumieniem w Oslo mediatorem był Beniamin Netanjahu. Organizacja Wyzwolenia Palestyny uznawała istnienie Izraela, natomiast Izrael uznał Organizację Wyzwolenia Palestyny jako reprezentację narodu palestyńskiego. Autonomiczny rząd palestyński przejął Strefa Gazy jak i niektóre miasta Zachodniego Brzegu. Palestyńczycy mieli stopniowo przejmować władzę. Wydawało się, iż do tego regionu nękanymi krwawymi zamieszkami, powróciła nadzieja na pokój. Niestety po obu stronach ekstremiści nie zamierzali złożyć broni. Fanatycy z Hamasu postanowili nasilić kampanie terrorystyczne. Natomiast w 4 listopadzie 1995 roku żydowski nacjonalista Jigala Amira zabił Rabina. Później okazało się, iż porozumienie, które podpisali w Oslo Izraelczycy i Palestyńczycy, spełniało ich rozbieżne oczekiwania. Palestyńczycy uważali, iż porozumienie z Oslo to pierwszy krok do utworzenia niepodległej Palestyny w granicach z 1967 roku, natomiast Izraelczycy uważali, że porozumienie rozwiązało problem palestyński. Oba narody nie mogły się porozumieć szczególnie w trzech punktach, były to: problem powrotu rzeszy uchodźców, status miasta Jerozolimy oraz istnienie osiedli żydowskich na Terytoriach Okupowanych. Aby zmniejszyć frustracje Palestyńczyków utworzono Autonomie, jednak nie spowodowało to zamierzonego efektu. Palestyńczycy nie mogli się doczekać niepodległości, autorytet jakim do tej pory obdarzony był Arafat upadł. Sytuacja zaczęła się zaostrzać, kiedy to znienawidzony przez Arabów izraelski przywódca prawicy, Ariel Szaron, zjawił się na świętym dla Arabów Wzgórzu Świątynnym w 28 września 2000 . Niestety skutki, są widoczne do dzisiaj. Wydaje się, że zbudowanie zaufania pomiędzy Palestyńczykami i Izraelczykami jest nie możliwe, bo oba narody walczą o przetrwanie. Mediacji podjęli się George Mitchell były senator oraz Georg Tenet szef CIA zbudować zaufanie miedzy wrogami, jednak plany spaliły na panewce. Najbardziej obiecująco wyglądało porozumienie jakie zostało wypracowane na przełomie 2000 i 2001 roku przez Billa Clintona i Ehuda Baraka w Camp David. Owe porozumienie zakwestionował, jednak Ariel Szaron jako nowy premier Izraela. Jednym z najtrudniejszych punktów negocjacyjnych był status Wzgórza Świątynnego, na którym to niegdyś stała starożytna świątynia żydowska - hebr. בית המקדש Bejt HaMikdasz Owe wzgórze znane jest również pod nazwą Harman al.-Szarif, muzułmanie otaczają to miejsce szczególną czcią ponieważ jest to miejsce wniebowstąpienia Mahometa. Natomiast Palestyńczycy stawiają sobie za cel kontrolowanie islamskich obiektów na placu świątynnym, są to Kopuła Skały oraz meczet al-Aksa. Nadszedł czas by konfliktem palestyńsko – izraelskim zajęła się Rada Bezpieczeństwa ONZ w roku 2002 została przyjęta rezolucja, w której po raz pierwszy zapisano „dwa państwa Izrael i Palestyna powinny żyć obok siebie w uznanych i bezpiecznych granicach”. Zażądano od obu stron konfliktu, aby fala przemocy została natychmiast przerwana. Zawsze dużo mówiono o chęci i potrzebie pokoju. Błędem elit politycznych zarówno Palestyny jak i Izraela, było nie wykorzystanie przez długie lata szansy na pokój, jakie dawało porozumienie zawarte w Oslo. Politycy obu stron nie umiały przekonać swych rodaków, że jedyną drogą do zakończenia tego kilkudziesięcioletniego konfliktu jest dialog. Jaser Arafat, kierując się maksymą „wszystko albo nic”, pozbawił się pola manewru. Nie mógł sobie pozwolić na jakiekolwiek ustępstwa ponieważ społeczeństwo palestyńskie postrzegło by takie posunięcia jako porażkę. Ekstremiści postanowili wykorzystać nieudolność Arafata w zarządzaniu autonomią oraz na arenie politycznej. Jaser Arafat chcąc utrzymać swoje wpływy postanowił pójść na konfrontację z Tel Awiwem. Jednak swoim zachowaniem przygotował grunt, aby władzę w Izraelu zdobył Ariel Szaron ostał wybrany premierem 7 lutego 2001. Dla niego polityka stała się przedłużeniem wojny. Utrzymanie okupacji przez Izraelczyków nie wynika tylko i wyłącznie z przekonania, iż są to historyczne ziemie żydowskie, lecz tereny te mają bardzo duże znaczenie dla bezpieczeństwa Izraela. Powrót do terenów z przed 1967 roku powodowałby, iż północ i południe państwa Izrael połączone były by jedynie korytarzem, którego szerokość w okolicy miast Hadera oraz Netania miałby zalewie szerokość około 20 km. Gdyby wrogowie Izraela przeprowadzili atak przez zaskoczenie mogły by w przeciągu kilki godzin przedzielić państwo żydowskie. Również ważną kwestią jest dostęp do źródeł wody, które znajdują się na ziemiach palestyńskich. Państwo żydowskie cierpi na decyfit, i gdyby nie możliwość sprowadzania jej z terenów okupowanych uniemożliwiło by to wykorzystanie wielu rolniczych terenów. Pod koniec roku 2002 miały miejsce gwałtowne walki miedzy Palestyńczykami a izraelską armią w Ramallah. Do miasta Ramallah, gdzie mieściła się kwatera Jasera Arafata weszły wojska izraelskie. Zostało aresztowanych około 700 osób. Krwawe zamieszki nie ominęły także Betlejem. Izrael uznał Betlejem za zamkniętą strefę wojenną, w ogniu staną meczet Omara, jedno z głównych miejsc kultu Muzułmanów w Betlejem. Ariel Szaron ogłosił, iż Izrael znajduje się w stanie wojny. Przez blisko 39 dni była oblegana Bazylika Narodzenia Pańskiego w Betlejem przez armię izraelską. Następną zmarnowaną szansą na pokój było posuniecie, kiedy to komitet centralny nacjonalistycznej prawicy w Likudu, przegłosował możliwość uznania przez państwo żydowskie państwa palestyńskiego. Owa rezolucja z Likudu została bardzo ostro skrytykowana przez Palestyńczyków. 11 listopada 2004, do publicznej wiadomości podano informację o śmierci Arafata. Śmierć Arafata zamknęła pewien okres polityki na Bliskim Wschodzie. Dla wielu Izraelczyków Jaser był wrogiem numer jeden, który był odpowiedzialny za cierpienie i śmierć tysięcy osób, był również obwiniany za niepowodzenia procesu pokojowego i spotęgowania terroryzmu. Natomiast dla Palestyńczyków był twórcą narodowego ruchu wyzwoleńczego oraz charyzmatycznym przywódcą. Wieść o śmierci Arafata w Autonomii Palestyńskiej przekazywano nie tylko przez meczety, dzwony kościołów różnych wyznań również obwieszczały jego śmierć. Po śmierci Jasera Arafata zarówno komentatorzy jak i politycy izraelscy wyrażali nadzieję, iż nowe władze palestyńskie będą w stanie powstrzymać fale przemocy. Ponadto minister spraw zagranicznych Nabil Sza’at wyraził nadzieję, iż na nowo zostaną podjęte rozmowy pokojowe.\nChciałbym w tym momencie podjąć się oceny owego konfliktu. Temat palestyńsko – izraelski można powiedzieć, ze stał się kanonem problemów współczesnego świata. Niejednokrotnie można zauważyć, że przywykliśmy do sytuacji na Bliskim Wschodzie, gdzie ciągle giną ludzie, gdzie strzelają do siebie oraz próbują prześcignąć się w aktach nienawiści. Telewizje fundują nam najbardziej brutalne i krwawe migawki z Ziemi Świętej, które niejednokrotnie nie robią już na nas wrażenia. Pomimo, iż mamy świadomość, że jest to najdłużej trwający konflikt nowożytnego świata. W przerwach od wysadzonych autobusów i bombardowań obozów są chwile iluzorycznego pokoju, gdzie jest czas na rozmowy pokojowe. Kiedy rozmowy nie przynoszą efektu znów następuje czas zamachów i wybuchających bomb. Nie tak dawno znów czołówki gazet mówiły tylko o sytuacji na Bliskim Wschodzie, ponieważ Hamas - arb.Harakat al-Muqawana al-Islamiya czyli Muzułmański Ruch Oporu wygrał wybory i zaczął rządzić Autonomią. Jak wiadomo Hamas to najbardziej z radykalnych organizacji w Autonomii Palestyńskiej, która nie uznaje istnienia państwa Izrael. Jej członkowie idąc z imieniem Allacha na ustach idą na śmierć zabijając niewinnych ludzi. Gdyby tylko armia izraelska mogła zabiła by ich wszystkich, lecz to nie jest takie proste. Patrząc natomiast ze perspektywy Palestyńczyków, według nich każdy Izraelczyk pochodzenia żydowskiego to żołnierz armii izraelskiej i właśnie tym tłumaczą swoje zachowanie. Jednak nie pojmuje takiego rozumowania skoro giną dzieci, które niejednokrotnie są ofiarami zamachów. Jednak, jeżeli w odwecie są masowo bombardowane obozy palestyńskich jest również absurdem „bliskowschodniego piekła”. Ścierają się tu dwa poglądy na temat tego co się dzieje. Obserwujemy, iż Palestyńczyk targany poczuciem poniżenia żyjący kolejnym dniem lekceważenia jego prawa do ojczyzny, potęguje w nim uczucie nienawiści. Wiele czytamy, że Palestyńczycy czują wstyd ponieważ utracili ukochaną Ziemie, ale przede wszystkim dlatego, że są bezradni. Właśnie w takie nastroje trafiają radykalne organizacje islamskie. Proponują mu możność wykonanie czegoś wielkiego dla Wolnej Palestyny oraz Allacha, nawet dla swojej rodziny, ponieważ za akt samobójczy rodzina „bohatera” otrzymuje pieniądze. Jeżeli Palestyńczyk ma wybierać między śmiercią a hańbą zniewolenia, zapewne wybierze pierwszą możliwość. Zadajemy sobie pytanie dlaczego to robi? Odpowiedź jest dość trudna, lecz prawdziwa, robi to ponieważ uważa się za część wybitnego narodu, który padł na kolana. Jest częścią narodu, który nie pogodzi się nigdy z taką sytuacją. Woli oddać się zemście, odda swoje życie by, choć na moment zagłuszyć uczucie wstydu. Natomiast Izraelczyk każdego dnia czuje złość i strach, ponieważ musi stać się obojętny na cierpienie. W każdej chwili może spotkać do śmierć, można w dość brutalny sposób stwierdzić, iż stał się ruchomym celem. Każdego dnia towarzyszy mu obsesja zapobiegania atakom terrorystycznych ze strony ekstremistów. Jednak z całą pewnością mogę stwierdzić, że siła narodu żydowskiego tkwi w solidarności z rodakami. Historia narodu żydowskiego to opowieść o przetrwaniu. Dlatego Izraelczycy chcą za wszelką cenę, wbrew ciągłej nienawiści, uprzedzeniom udowodnić swoją rację. Izraelczycy tak jakby przyzwyczaili się do ataków i zamachów terrorystycznych. Naród żydowski ma obsesję na punkcie wyszukiwania w swoim otoczeniu „potencjalnych zamachowców”. Jednak wiadomo, iż przy ciągłym stresie i ciągłym wyczekiwaniu łatwo się pomydlić. Bardzo łatwo zabić lub uwięzić kogoś, nie będąc stuprocentowo pewnym jego winy. Może podchodzę do tego dość naiwnie, lecz uważam, iż zabijanie kogoś w odwecie, jest po prostu niczym innym jak łatwą recepta na strach. Zarówno Palestyńczycy jak i Żydzi zabijają niewinnych ludzi i obie strony umieją znaleźć sobie wygodne usprawiedliwienie. Obie strony starają się tłumaczyć sobie oraz innym, że aby robią to by funkcjonować oraz żeby przypadkiem nie dostrzec bezsensu tego konfliktu. Chciałbym zaznaczyć, że każda ze stron ma swoje racje, ale co chyba ważniejsze mają swoją winę oraz ofiary. Strach też budzi świadomość, iż obie ze stron wysuwają kolejne argumenty na rzecz kolejnej rzezi. Izrael zaczął budować mur obronny, jednak wzbudziło to sprzeciw zarówno Palestyńczyków jak i Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości który stwierdził, iż budowa muru w Izraelu jest działaniem nielegalnym. Kwestia muru jest postrzegana również jako przeszkodą na drodze pojednania. Izraelczycy uważają jednak, że mur nie jest przeszkodą dla pokoju. I od razu skrytykowali orzeczenie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości: ” W ciągu ostatnich lat palestyńscy terroryści zaatakowali izraelskie autobusy, kawiarnie, dyskoteki, pizzerie, mordując tysiąc cywili. Mimo tych bezprecedensowych brutalnych zdarzeń, 60 stronicowy protokół sądowy tylko dwa razy odnosił się do terroryzmu i tylko w odniesieniu do Izraela i muru”. Mur ma być zaporą dla terrorystów ponieważ obecni przywódcy palestyńscy, którzy w przeciwieństwie do dawnych przywódców arabskich, takich jak król Jordanii Husajn czy Anwar Sadat, nie wyrzekli się chęci zniszczenia Izraela. Elity Izraelskie przekonują, że jeżeli zostanie w przyszłości osiągnięty kompromis z przywódcami palestyńskimi, który wymaga ustaleń w kwestii biegu muru, zmiany zostaną poczynione. Twierdzą również, że jeżeli pokój będzie trwały, nie będzie powodu, aby mur istniał. Żydzi argumentują fakt budowy muru chęcią obrony obywateli przed atakami terrorystycznymi. Argumentując to: „…mur okazał się bardzo efektywny w walce z terroryzmem. Z setek samobójczych ataków, które miały miejsce w Izraelu, tylko jeden miał swe źródła w rejonie Gazy, gdzie Hamas i islamski Dżihad mają swe główne siedziby. Dlaczego? Ponieważ Gaza jest otoczona murem bezpieczeństwa. Mimo, że nie do końca zbudowany, mur zdecydowanie zmniejszył liczbę samobójczych ataków.” Palestyńczycy natomiast wysuwają swoje argumenty. Twierdzą, iż mur w większości wchodzi głęboko na terytoria palestyńskie, ocina on żyjących tym ludzi od wody oraz pól uprawnych. Budowla uniemożliwia również w wielu miejscach swobodną komunikację. Przykładem może być miasto Kalkilia, gdzie mur otacza całe miasto zamykając żyjących tam ludzi w wielkim getcie.\nW konflikcie palestyńsko – izraelskim bardzo wyraźnie zarysowuje się rola jaką odgrywają media po obu stronach. Rzesze cenzorów przesiewają informacje w Autonomii jak i Izraelu. Redakcje przemilczają niewygodne dla siebie „szczegóły” , niejednokrotnie również przeinaczają fakty. Widać jaką rolę odgrywa propaganda, która wypełnia media i co ważniejsze umysły odbiorców. Dość przykre, lecz prawdziwe została zauważona tendencja w Izraelskich gazetach do używania „Palestyńczyk” zamiennie z „terrorysta” tak jakby były to synonimy. Nie powinien powstać taki nurt, ponieważ klasyfikuje on wszystkich Palestyńczyków jako terrorystów co nie jest prawdziwe. Nie może za czyny fanatyków odpowiadać niewinny człowiek. Ale nie twierdze, iż takie sytuacje można znaleźć tylko po stronie Izraelskie. Na przykład w roku 2000 palestyńskie gazety podały, iż izraelska armia skatowała na śmierć Issama Dżudeha, gdzie w rzeczywistości zginą w wypadku samochodowym, jednak tego już nie sprostowano. Następnym przykładem jest fakt podania przez gazetę izraelską podanie informacji, że zabito czterech terrorystów, gdzie tak naprawdę zabitych zostało trzy niewinne osoby i jednego działacza palestyńskiego. Taki news obiegł cały świat by dalej zostać bezmyślnie przekazany przez światowe media. Nawet dochodzi do tego, iż dziennikarze sami sobie przeszkadzają ponieważ są podzieleni. Często ujawnia się emocjonalne zaangażowanie dziennikarzy po jednej ze stron konfliktu. Uważam, iż czas najwyższy przerwać te błędne kolo walki oraz cierpienia niewinnych ludzi. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie nastanie pokuj na Bliskim Wschodzie.\nkomentarze: 73 | wyświetlenia: 255636\nkomentarze: 26 | wyświetlenia: 107221\nkomentarze: 15 | wyświetlenia: 39537\nkomentarze: 78 | wyświetlenia: 70100\nkomentarze: 21 | wyświetlenia: 43224\nkomentarze: 23 | wyświetlenia: 155459\nkomentarze: 59 | wyświetlenia: 14622\nkomentarze: 22 | wyświetlenia: 9494\nkomentarze: 41 | wyświetlenia: 100369\nkomentarze: 12 | wyświetlenia: 79511\nkomentarze: 8 | wyświetlenia: 17673\nczegoś sie dowiedziałam\nDlaczego tak się dzieje? Bo każda religia ma swego boga, ile kultur tylu bogów, a konflikty na tym tle są nieuniknione.\nIwona B., 02/03/2009\nDziękuję za artykuł! akurat uczę się na egzamin z geografii biblijnej więc temat Palestyny jest dla mnie bardzo interesujący!


maartysia: Stroje kąpielowe na koniec lata!\nMyślę, że nie tylko ja, ale i też kilka z Was, planuje wakacje dopiero, kiedy będzie mroźno :). Póki jeszcze trwają wyprzedaże można upolować naprawdę fajne stroje! Co do gór mam wiele zastrzeżeń, bo wczoraj odwiedziłam h&m i new yorkera i niestety, żadna nie ukradła mojego serca. Wszech obecne płytkie balkonetki i "topy" są nieodpowiednie do mojej figury - albo sobie tylko to wmawiam, bo uważam, że mój biust nie wygląda w nich korzystnie.\nNo więc, wczoraj, wraz z koleżanką, udałam się na zakupy - tylko po prezent na urodziny kolegi. A skończyło się tak:\nNew Yorker 9,95, New Yorker 3,95, h&m 10\nUdało mi się nawet dorwać mój rozmiar. Razem z koleżanką wybrałyśmy te same majteczki, zabawne, że za 3 sztuki zapłaciłyśmy nie całe 24 zł ! Gdzie niekiedy jednych majteczek za tyle nie kupisz... a już nie wspomnę o całym stroju. A teraz, mając jakąś ładną górę, można tworzyć 3 różne stroje! Ja oczywiście będę je łączyć z gładką górą w błękicie i zakupioną w Niemczech maliną z falbanką.\nMewa ok.70, majteczki w/w, górą h&m 1Euro, reserved 39.90, triumph prezent, bazar 50, esotiq 39,90 (na sprzedaż! - szafa.pl/c11449129-floria-esotiq.html)\nStroi mam teraz na zapas! Jak widać królują odcienie niebieskiego i różowego. To zdecydowanie moje kolory, jeżeli chodzi o wyjścia na plażę. Teraz idealnie sprawdzą się podczas chodzenia na basen oraz podczas planowanego wyjazdu w lutym/marcu.\nPrzypominam, ze jeden ze strojów wciąż na sprzedaż :) - szafa.pl/c11449129-floria-esotiq.html\nAutor: martysiia o 16:04\nKamyczek 29 sierpnia 2012 18:08\nuuuu :) sporo:)\nenamour 30 sierpnia 2012 12:22\nile Ty ich masz! :D Ja mam tylko jeden strój, od drugiego górę a od trzeciego dół ;d\nMaryŚś 30 sierpnia 2012 13:00\nWoW! Ale masz dużo. Ja mam praktycznie dwa stroje, a chodzę tylko w jednym ;p.\nCo do Twojego komentarza: Ja właśnie poszukiwałam takich buto-trampek co będą pasować do sukienek i spódniczek. Myślę, że te pasują, mają zdobienia, koronki itd. Moim zdaniem to bardzo ciekawe rozwiązanie :).\nShopaholic 30 sierpnia 2012 13:03\nMichelle 30 sierpnia 2012 13:29\nale dużo stroi :P ja chyba polece do new yorkera :D\nmoooni-que 30 sierpnia 2012 20:50\ncudowne stroje! pozazdrościć :))))\nMagdalena Zych 31 sierpnia 2012 11:09\nfajne stroje ;))\nlipoooo 1 września 2012 12:02\njwasiaa 2 września 2012 10:48\nPewnie, na następny rok będzie jak znalazł. A stroje bardzo ładne - sporo ich :D\nCoconut_ 2 września 2012 16:35\nwidzę polujesz na okazje :D bardzo fajne stroje sama próbuję jeszcze coś ciekawego upolować :) zapraszam do mnie :)\nmespeel 2 września 2012 19:50\nile strojów! :) szalona!\nAga 2 września 2012 23:40


tku byĹam bardzo delikatna i diabelnie przestraszo - O wszystkim i o niczym xD\nWysłany: Pią 22:43, 21 Mar 2014 Temat postu: Na poczÄ\nnie rozmumiem [link widoczny dla zalogowanych] nie przytyĹam a wrÄcz zrzuciĹam pare kilo bo zaczÄĹam intensywnie niedawno ÄwiczyÄ\n2 zĹ, a bez recepty ok. [link widoczny dla zalogowanych] pĂłĹşniej kolejne dwa zabiegi w odstÄpach tygodniowych\nSpudnica lub spodnie, co wolisz. Witam, moja siostra zwrĂłciĹa mi uwagÄ czy aby nie jest niezbÄdnÄ\ndĹş pĹukanie okrÄĹźnicy? Moja metoda co dzien po kapieli podwazam delikatnie paznokcie pilniczkiem i polewam olejkiem z drzewa herbacianego. Technika i rodzaj zabiegu operacyjnego sÄ\nzaleĹźne od chirurga operatora. He said: [link widoczny dla zalogowanych]\nChubby Checker - Let's Twist Again Pamietam jak jego rodzice szukali mieszkania do wynajecia i koszt miesieczny byl mniej wiecej 500-600 euro.Oczywiscie ty nie potrzebujesz 2-pokojowego mieszkania z salonem,wiec na pewno znajdziesz cos tanszego. Kurcze fajnie te kursy wyglÄ\ni teĹź bym siÄ chÄtnie skusiĹa... Candy Dulfer - Lily Was Here CaĹy czad biore leki, tylko raz mialam odstawione i odrazu moje TSH spadĹo do 0,004. zamiast 1000 napisala 100. Mam suchÄ


Temat: Tolkien recepcja polska (Strona 1 z 2)\nWysłany: 09-12-2007 12:40 Temat wpisu: Tolkien recepcja polska\nDo założenia tego tematu zachęcił mnie komentarz do hasła "Poland: Reception of Tolkien" w encyklopedii The J.R.R. Tolkien Encyclopedia: Scholarship and Critical Assessment, ktory możecie znaleźć tutaj:[url] http://users.bestweb.net/~jfgm/EncyclopediaDiary/DiaryPagesAlphabetic/P %20Articles%20Text.htm#Poland:_Reception_of_Tolkien_-_Marcin_Morawski_\nOcena jest ogolnie rzecz biorąc bardzo pozytywna (gratulacje Lómendilu)\nAle autor recenzji stawia kilka ważnych pytań, nadf którymi warto się zastanowić.\nZapewne się powtarzam, ale chciałbym, żeby pan Morawski spróbował uchwycić i przekazać ducha w jakim Polacy odbierają dzieła Tolkiena. Napisał, że Polacy się zachwycili Tolkienem. Dlaczego? Czy to kwestia bliskości wobec polskich tradycji ludowych? A może językowo tekst dobrze się tłumaczy na słowiańskie idiomy? Dlaczego Polska byla pierwszym komunistycznym krajem, w ktorym przetłumaczono Tolkiena? I jakie były zastrzeżenia cenzury? I kto, jeżeli wiadomo, składa się na czytelniczą spoleczność dzieł Tolkiena w Polsce? A wreszcie czy i ewentualnie jakie powstały tradycje pisarstwa fantasy inspirowane Tolkienem?\nNiezbyt rozumiem te, delikatne zresztą, zarzuty. W haśle encyklopedycznym o określonej długości, niestety nie da się zamieścić wszystkiego co by sie chciało, a czasami nawet wszystkiego co powinno się zamieścić (i tu nota bene jest przewaga encyklopedii internetowych, ktore nie sa ograniczone objętością woluminu)\nWidac też, że autor nie czytał anglojęzycznego wydania Aiglosa.\nAle uzyskaliśmy zestw pytań, na ktore może by warto odpowiedzieć, nawet dla swojej własnej przyjemności.\n1) Dlaczego Tolkien spotkał się w Polsce, z aż tak żywym oddźwiekiem?\n2) Czy rzeczywiście jest to kwestia bliskości pewnych wątków w polskiej kulturze ludowej?\n3) Jakie znaczenie miał taki a nie inny przekład na j. polski?\n4) Dlaczego to Polska była pierwszum krajem komunistycznym, w którym przełozono J.R.R. Tolkiena?\n5) Jakie były zastrzeżenia cenzury? A przynajmniej jak nam się wydaje, jakie mogły byc zastrzeżenia cenzury?\n6) Jaki ma charakter grupa czytelników Tolkiena w Polsce?\n7) Czy i jakie tradycjie literackie się rozwinęły w Polsce pod wpływem Tolkiena?\nWysłany: 10-12-2007 15:26 Temat wpisu:\nPolska kultura ludowa raczej nie jest tu dobrym odniesieniem, przynajmniej ja tego tak nie odczuwam. Być może żywy oddźwięk, jaki wzbudził LOTR w tym kraju wynika z tego, że oto mamy niziołka, mało znaczącego, a jednak bohatersko poświęcającego się dla innych - mit, do którego mieszkańcy tego kraju w swej megalomanii są szczególnie przywiązani, chociaż na praktykę słabo się to przekłada.\nA co do tradycji literackich, jakie się rozwinęły w Polsce po Tolkienie - nie wiem, nie czytam współczesnej literatury...\nWysłany: 11-12-2007 22:12 Temat wpisu:\nTeż myśle, ze to nie jest kwestia bliskości tak zwanej kultury ludowej, tym bardziej, że inaczej niż na Węgrzech gros Polaków ma do kultury ludowej stosunek sceptyczny i pełen dystanu.\nPrędzej, jak to wspomniał Lómendil przemawia do nas romantyczność historii, walka z przeważająca siłą, opór do końca i zwycięstwo słabszych. To coś trwalego w naszej tradycji.\nTo akurat jest względnie najprostsze. PRL był zawwsze najweselszym barakiem obozu, pozwalano tutaj na więcej, w tym na publikowanie książek z reguły zakazanych w innych państwach bloku. Co więcej pierwsza publikacja Tolkiena przypada na schyłek odwilży po 1956, kiedy cenzura była mniej czujna. Tolkienowi i Władcy pomógł pewnie jeszcze fakt, że pierwszą książką tłumaczoną był Hobbit. A więc "bajeczka dla dzieci" i jako, ze zostal tak zaszufladkowany, to cenzura nie zwróciła na niego baczniejszej uwagi.\nWysłany: 13-12-2007 23:14 Temat wpisu:\nHmm, czy aby na pewno jest on 'aż tak żywy'. Oczywiście, nie twierdzę, że nie, ale patrząc pod względem recepcji w innych krajach zauważymy, że Tolkien tak naprawdę przyjął się wszędzie dobrze i wynoszenie tu Polski w pewnie sposób na piedestał nie jest dobrym posunięciem. Tolkien po prostu dobrym pisarzem był, stąd tez ten ogólnonarodowy entuzjazm i ciepłe przyjęcie jego twórczości.\nPolska kultura ludowa nie jest moją najmocniejszą stroną, prawdę powiedziawszy jakoś mnie nigdy specjalnie nie interesowała. A więc nie wiem o czym dokładnie piszesz, o literaturze, utartych archetypach?\nSądzę, że duże, bo pani Skibniewskiej oddać honor trzeba- odwaliła kawał, naprawdę wielki kawał bardzo dobrej roboty. Są książki, które u nas w kraju przez tłumaczenie tracą, nei oddają ducha oryginału, stając się przez to niejako zupełnie innymi, gorszymi powieściami. Powiem, że LotRa po ang czytałem raz i moje przywiązanie do Skibniewskiej zaowocowało tym, że jednak WP po polskiemu zrobił na mnie większe wrażenia (oczywiście, to pewnie wina mojego kiepskiego angielskiego).\nTu już odpowiedź padła.\nDo czego mogła przyczepić się cenzura w bajce (bo tak z początku postrzegano WP) o jakichś hobbitach, elfach i krasnoludach? Sądzę, że w przypadku Władcy cenzura jakoś wybitnie czepialska nie była, nie było tam bowiem klarownych odwołań do obecnie panującej sytuacji, ideologii itp. Niemniej ta sprawa jest warta zbadania.\nJaki ma charakter? Cóż, ciężko obiektywnie oceniać społeczność do której się należy. Trzeba by było poprosić o zdanie kogoś z zewnątrz. Charakteru hermetycznego nie ma (a takie głosy padały), polski fandom jest na pewno prężnie działającym (pare ksiązek tolkienowskich autorstwa naszych rodaków, periodyki, znaczna liczba tłumaczeń książek Profesora). Były rozłamy, ale to nie tylko w Polsce, bo były, są i będą wszędzie i zawsze. Czy ma charakter profesjonalny? Na pewno. Czy przyjacielski? To też. Resumując- jest dobrze.\nOczywiście fanfiki, te tolkienowskie. Ale poza tym jakiegoś specjalnego nurtu posttolkienowskiego w polskiej fantastyce nie widzę (czego nie można powiedzieć o Zachodzie). Teraz autorzy starają się byc oryginalni, kto by tam powielał schematy tolkienowskie...Z jednej strony to dobrze, z drugiej nie bardzo, ale to temat na osobną dyskusję.\nWysłany: 14-12-2007 13:39 Temat wpisu:\nZwróć uwagę, że nie tyle ja uważam, ze ten oddźwięk jest specjalnie żywy. O tym za chwilkę. Ale, że autor recenzji jest zaskoczony i chciałbym zrozumieć dlaczego. Dla wielu Anglików i Amerykanów, nasze zainteresowanie Tolkienem i jego skala jest zaskakujące, zwłaszcza, że bardzo wcześnie powstają teksty o charakterze refleksyjnym. Czyli nie jest to tylko lektura, ale coś więcej.\nA w końcu, zauważ, że aktywność naszego fandomu jest znaczna. Bloki tolkienowskie na konwentach, w tym na Polconie, zjazdy takie, jak Tolk Folk, czy Arda, nie wspominam o mniej sformalizowanych spotkaniach. Galeria fanzinów (Gwaihir, Gwaihirzę, Simbelmyne, czy Aiglos - a to tylko kilka tytułow)\nSporo publikacji ksiązkowych i artykułów, wreszcie internet.\nNie chodzi o popadanie w samouwielbienie, ale aktywność nasza jest spora.\nTez uważam, że przy wszystkich możliwych zarzutach Tolkien miał szczęście, ze trafił w Polsce na taka tłumaczkę jak Maria Skibniewska. Jej kunszt na pewno przyciągnął wielu do lektury. Zresztą chyba wszyscy wiemy, jak złe tłumaczenie może zniszczyć książkę.\nA ja myślę, ze zaistnienie w Polsce samej kategorii literatury fantasy jest pokłosiem Tolkiena. Polska była krajem twardego science-fiction, nie mamy praktycznie żadnych tradycji literatury fantasy i jej poprzedniczek. Dlatego, moim zdaniem, nasza rodzima fantasy wyrasta właśnie z Tolkiena, Le Guin i może jeszcze Franka Herberta.\nWysłany: 15-12-2007 11:17 Temat wpisu:\nAle, że autor recenzji jest zaskoczony i chciałbym zrozumieć dlaczego. Dla wielu Anglików i Amerykanów, nasze zainteresowanie Tolkienem i jego skala jest zaskakujące, zwłaszcza, że bardzo wcześnie powstają teksty o charakterze refleksyjnym. Czyli nie jest to tylko lektura, ale coś więcej.\nTak, powstają i to całkiem ciekawe, temu nie przeczę.\nOwszem, u nas dzieje się całkiem dużo i to dobrze. Możemy chwalić sie naszą tolkienowską tradycją i powinniśmy, ale to nie zmienia faktu, że w innych krajach jest podobnie. W takiej Rosji chociażby ostatnio wydali któryśtam tom HoME i planuja następne (oczywiście tam rynek wydawniczy działa trochę inaczej). Tam też są fanziny, podobnie jak choćby w Niemczech. My mamy Tolk Folk, oni zaś Ring Con i Berliner Tolkien Tag, a w takiej Pradze jest z kolei organizowany TolkienCon. Włosi wydaja Terra di Mezzo i Minas Tirith. Naturalnie w wielu krajach jest gorzej, w takiej Słowacji chociażby, ale powyższe przykłady pokazują, że polski fandom choć jest prężny i produktywny, to nie jest jakimś ewenementem.\nWiele razy polowałem na te pierwsze wydanie WP, ale nigdy mi sie nei udalo\nTu dotykamy bardzo złożonej kwestii Tolkiena jako prekursora fantasy. Jakby nie patrzeć Tolkien rzucił podwaliny pod to, co dziś zwiemy fantasy, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie (tak naprawdę pierwsza połowa wieku dwudziestego to dominacja s-f, dopiero po Tolkienie nastąpił bum na fantasy, który jednakowoż nie zdominował s-f), chociaż teraz już ów gatunek nie jest tym, czym był za czasów Mistrza. I pod tym względem Tolkien oczywiście przyczynił się do powstania tradycji literackiej. Ale w polskiej fantasy nie spotykamy Tolkienowskich wzorów, motywów, archetypów i o to mi chodziło w poprzedniej wypowiedzi. Osobną sprawą jest to na ile polskie fantasy rozwinęło się pod wpływem samego Tolkiena, a na ile pod wpływem dziesiątek pozycji anglojęzycznych, które zaczęły wyrastać jak grzyby na deszczu po sukcesie WP.\nOczywiście Le Guin i F. Herbert mają tu też swoje zasługi, aczkolwiek nieporównanie mniejsze, byli bowiem i pisarzami fantasy i s-f (Herbert głównie s-f, ale jego Kronikom Diuny bliżej jest do fantasy, niż do tego co zwiemy hard s-f).\nWysłany: 16-12-2007 15:21 Temat wpisu: Re: Tolkien recepcja polska\nNie wiem, czy w skali europejskiej oddźwięk na dzieła Tolkiena jest w Polsce szczególnie wyjątkowy jeśli brać pod uwagę kryterium "żywości" . Wydaje mi się, że co można o naszym fandomie powiedzieć, to przede wszystkim istnieje stała grupa ludzi, która od lat zajmuje się tolkienistyką mniej lub bardziej intensywnie, ale z pewnością profesjonalnie. Jest też sporo entuzjastów dzieła Tolkiena, którzy angażują się w zjazdy, konwenty, zabawy, stowarzyszenia, grupy specjalistycznych zainteresowań i internetowe fora, na których kontestuje pisarza i jego dzieło w różnorodny sposób. Cechą z pewnością wartą uwagi jest żywy oddźwięk na okołotolkienowskie publikacje zagraniczne (zwłaszcza anglojęzyczne), które nie tylko się omawia, ale przywołuje we własnych opracowaniach.\nWydaje mi się również, że wielka fala chwilowych fascynatów, która nadpłynęła wraz z filmem Jacksona już dawno weszła w fazę odpływu... Zostali Ci, których proza pisarza poruszyła trochę głębiej niż na kilka filmowych sezonów . Reasumując, zgadzam się z Mellornem, że polska tolkienistyka na tle innych krajów nie jest niczym specjalnie wyjątkowym. Przypuszczam, że po prostu za mało wiemy o recepcji Tolkiena za granicą, by żywić jakieś szczególne uczucie zadowolenia\nNie za bardzo wiem, co chciałeś przez to powiedzieć\nChodziło Ci o kulturę polską w ogóle, czy kulturę ludową w sensie folkloru? A może kulturę popularną a nawet wysoką? We wszystkich przypadkach nie zgodziłabym się, że subkreacja Tolkiena i polskie dzieła, zwłaszcza prozatorskie są sobie szczególnie bliskie i mają ze sobą wiele wspólnego\nSądzę, że praca Marii Skibniewskiej wbiła się w pamięć polskich miłośników prozy Tolkiena. Z kilku powodów: dlatego, że przekład jest bardzo barwny i piękny literacko, był pierwszy i jest poprawny. Resztę zrobiła magia książki. Oczywiście nawet najlepszą prozę może popsuć zły tłumacz, ale nawet Jerzy Łoziński nie odrzucił od Tolkiena rzeszy nabywców pozycji Zyku i S-ki, to zaś oznacza, że kompetencje pisarskie angielskiego profesora stoją na wysokim poziomie\nNa to pytanie starał się odpowiedzieć Tadeusz Andrzej Olszański 'Halbarad Dúnadan' w Aiglosie nr 6, w artykule: "Polska historia Władcy Pierścieni. Trzy tłumaczenia, wiele wydań" (podrozdział: Władca Pierścieni wobec komunizmu).\nJednym z powodów, na który TAO zwrócił uwagę były okoliczności historyczne:\nTadeusz Andrzej Olszański,Polska historia Władcy Pierścieni...Aiglos nr 6 napisał(a):\nDecyzja o wydaniu Władcy Pierścieni w Polsce zapadła, jak już wspominałem, ok. 1958 r. W tym czasie w Polsce trwała jeszcze tzw. odwilż, okres rozluźnienia rygorów komunistycznej kontroli myśli. Po kryzysie lat 1955-56 przywracanie kontroli nad kulturą postępowało powoli, w pierwszej kolejności obejmując zakresy i dzieła o bezpośrednich konotacjach politycznych oraz autorów krajowych. Cenzura była pod względem organizacyjnym chaotyczna i niespójna, a pod względem merytorycznym – zdezorientowana. Jeszcze w 1967 r. dopuściła ona do druku Władcę Much Goldinga, książkę w planie ideowym radykalnie sprzeczną z komunistyczną wizją świata – i w podobny sposób, co dzieło Tolkiena. Dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych zorganizowano w Polsce systematyczną, działającą według biurokratycznej pragmatyki kontrolę publikacji. Ta chaotyczność musiała być jednym z czynników umożliwiających wydanie Władcy..., tak jak wprowadzenie jednolitego systemu uniemożliwiło wznowienie przez prawie dwadzieścia lat.\nZnów odsyłam do artykułu Halbarada .\nPrzemawia jednak do wyobraźni przedstawiona w nim opinia:\nTo może paradoks, ale komunistyczni ideolodzy i politycy zawsze bardziej obawiali się krytyki politycznej, niż polemiki w sferze wartości, i bardziej krytyki z pozycji lewicowych, niż prawicowych . Mylili się, i Bogu dzięki.\nTAO ubolewa, że archiwa, w których można by poszukać odpowiedzi na te pytania są albo niekompletne, albo nieuporządkowane. Pozostają zatem spekulacje albo poważne, czasochłonne badania, które wciąż stoją przed zainteresowanymi otworem. Chętnie przeczytałabym taką pracę, zwłaszcza, że dla mnie działania cenzury to daleka przeszłość, żeby nie powiedzieć historia z innego świata Żyją wciąż jednak ludzie, którzy w rzeczywistości PRLu dorastali, dojrzewali i jest to część ich indywidualnej historii. Przypuszczam, że łatwiej byłoby im poruszać się wśród archiwów i wyłuskiwać fakty z masy materiałów pełnych poprawności politycznej tamtych czasów.\nJeden lepszych tekstów na ten temat napisał Ring tutaj: Tolkieniści.\nBłyskotliwa, napisana lekkim acz krwistym piórem charakterystyka. Co można do niej dodać? Może parę faktów. Najczęściej miłośnicy Tolkiena skupiają się w grupy o podobnym sposobie patrzenia na świat, zainteresowaniach, a przede wszystkim wartościach. Jak różnorodne jest to środowisko widać po ilości forów dyskusyjnych, stron internetowych ze stałymi bywalcami czy stron fanowskich. Można dodać, że wśród nich można zauważyć podział, który pięknie przedstawił Ring, jest też wiele indywidualności, które ciężko zaszufladkować do jednej dziedziny. Warto też zwrócić uwagę, że jest sporo osób, które uczestniczą w życiu różnych grup fandomowych.\nTo trudne pytanie Ale wydaje mi się, że z pewnością rozwinęła się eseistyka i profesjonalne badania dotyczące samego Tolkiena, jego dzieła, jak i przedstawionego w nich świata. Istnieją pisma, gdzie publikuje się nie tylko eseje, felietony czy twórczość fanów ale również kursy języków wymyślonych przez pisarza i znakomite tłumaczenia. W innym regularnie, już od prawie czterech lat stałym działem są krytyczne i zredagowane wedle naukowych standardów artykuły i eseje, recenzje czy tolkienowskie wieści z Polski i ze świata. Kilkuletnią regularność można nazwać już tradycją Pojawiają się również książki, pisane są wiersze i fanfiki, a prace grafików nie ustępują poziomowi światowemu. Wydaje mi się, że zwłaszcza literacki oddźwięk na twórczość profesora jest w Polsce bardzo bogaty i różnorodny .\nWysłany: 16-12-2007 22:16 Temat wpisu:\nNie wiem, czy w skali europejskiej oddźwięk na dzieła Tolkiena jest w Polsce szczególnie wyjątkowy\nNie chodzi o to czy jest wyjątkowy. Zwróćcie uwagę, ze autor kometarza zastanawia się dlaczego w Polsce, odzew byl tak wielki. Jego pytanie wyrasta nie z przekonania o wyjątkowości rekacji w Polsce, tylko z niewiedzy na temat reakcji w Polsce. I nic więcej.\nBłyskotliwa, napisana lekkim acz krwistym piórem charakterystyka.\nZupelnie, jak krwisty befsztyk. (nie moglem się powstrzymać.\nTylko widzisz, jeżeli chodzi o świat anglosaski, to trudno Tolkiena uznac za tworce gantunku. Fanstasy wywodzi się tak z powieści gotyckiej, mającej w Anglii długa tradycję, jak i historycznego, pseudo-historycznego i fantastycznego pisarstwa brytyjskiego epoki wiktoriańskiej. Nim pojawił się Tolkien byli ludzie tacy jak Haggard, Morris, czy Eddison. Rownolegle i niezaleznie od Tolkiena byli Howard, Paul Anderson, czy choćby Lewis.\nTymczasem w Polsce praktycznie nie ma tradycji takiej literatury, jeżeli nie liczyć Kraszewskiego i jego pseudo-histroycznych opowieści. Tak więc w krajach anglosaskich Tolkien jest tak epigopnem pewnej epoki, jak i zaczątkiem noewj.\nTymczasem w Polsce powieść fantasy pojawia się późno, wiec można uznać, że bezpośrednio, czy przynajmniej pośrednio Tolkien jest dla nas poczatkiem pisarstwa fantasy.


Jasno w górach - mini test\nWspólną cechą obu latarek Led Lenser jest ich trwałość, solidność i dobre światło. Obie dają światło LED.\nCzołówka Head Fire Revolution\nNa polskim rynku czołówek króluje jedna firma, z niewielkim tylko udziałem konkurencji. Monopol ten próbuje przełamać niemiecka firma Zweibrüder Optoelectronic latarkami Led Lenser swoim nowym modelem Head Fire Revolution (model 7468).\nUżywałem jej podczas tego sezonu szkoleniowego jako swojej podstawowej czołówki, kilka razy służyła mi ona również w czasie wspinaczek nocnych...\nLatarki V2 three A (model 7736 P) i Hokus-Focus (model 7438)\nWspólną cechą obu latarek Led Lenser jest ich trwałość, solidność i dobre światło. Obie dają światło LED. Mają mocną aluminiową, wodoodporną obudowę. Łatwo daje się je rozkręcać i wymieniać baterie. Dzięki zastosowaniu baterii AAA możemy zmniejszyć koszty użytkowania, zamieniając baterie na akumulatorki...\nTa latarka firmy Böker jest wyjątkowo solidnym produktem. Ma bardzo masywną i mocną, ale niezbyt ciężką, aluminiową i całkowicie wodoodporną obudowę. Do niej przytwierdzony jest solidny klips mocujący. Ponadto jest odporna na niskie temperatury. Nie ma osobnego włącznika – zapalamy i gasimy ją poprzez kręcenie obudową. Pomimo małych rozmiarów daje bardzo mocne światło typu Ksenon...\nReflektor ręczny Eu 75.05\nFirma Euras poleca ten halogenowy reflektor zasilany akumulatorem jako przydatny w każdym domu. I jest to prawda. Reflektor ma plastikową, ale trwałą i wodoszczelną obudowę, przy czym głowica jest gumowa. Daje światło halogenowe o mocy 5 W na odległość max 1000 m, ale można zmienić żarówkę na 10 lub 20 W i dwukrotnie zwiększyć zasięg (oraz skrócić czas świecenia). Kręcenie głowicą umożliwia nam skupienie lub rozproszenia światła, czyli stanowi tak popularny zoom...\nPełny opis testowanych produktów w lisopadowych GÓRACH 11 (150) 2006


KOLEJOWE ŁUŻYCE - Wybory samorządowe 2014 - przepytujemy kandydatów na funkcję burmistrza!\nZanim zaczniemy, parę słów o jednym z kandydatów - obecnie piastującym stanowisko burmistrza Iłowej - Adamie Gliniaku. Niestety zrezygnował on z prawa wypowiedzenia się na naszych łamach. Pomimo wielu prób dotarcia do burmistrza, nie udało nam się uzyskać jakiekolwiek od niego odpowiedzi. Mało tego, wysyłając korespondencję do urzędu miejskiego nie tylko nie otrzymaliśmy odpowiedzi, ale nawet jakiegokolwiek potwierdzenia wpłynięcia korespondencji. To smutne, bo obrazuje to jak funkcjonuje iłowski urząd miejski, a zwłaszcza sekretariat, odpowiedzialny za udzielanie odpowiedzi zainteresowanym petentom oraz komunikację wewnątrz struktur urzędu.\nJeżeli jeszcze urzędujący burmistrz gminy i miasta Iłowa nie chce poświęcić odrobiny czasu na odpowiedzenie na kilka pytań, my jako redakcja nie będziemy dłużej zwlekali z publikacją artykułu. Wielka szkoda, że Adam Gliniak nie wykazuje jakiegokolwiek elementarnego zainteresowania transportem publicznym w mieście oraz gminie. Tego zresztą zabrakło nie tylko podczas obecnej kampanii wyborczej, ale też w trakcie całej obecnej kadencji (jak i poprzednich). Wyraźnie do tego zaniedbał interesy Iłowian, choćby promując na stronie urzędu loty z Babimostu, przy jednoczesnym fatalnym stanie linii kolejowej 282 i jeszcze gorszej drodze krajowej nr 18. Zabrakło inicjatyw, czy też zwyczajnie chęci, by np. z zaprzyjaźnionymi samorządami gminnymi powalczyć o pieniądze dla regionu. Bierność ta chyba jest znakiem rozpoznawczym każdej kadencji Adama Gliniaka. Jednocześnie rzuca się ona cieniem na cały komitet wyborczy wyborców, który on firmuje własnym nazwiskiem.\nPrzejdźmy jednak teraz do tych kandydatów, którzy chcą coś jednak dla Iłowej zrobić i znaleźli czas na kontakt z naszymi Czytelnikami, by odpowiedzieć na nurtujące nas pytania. Przedstawiamy teraz po kolei pytania zadane kandydatom, zaś na końcu znajduje się podsumowanie obietnic wyborczych. Jeżeli zabraknie odpowiedzi jednego z kandydatów, oznacza to, iż jej zwyczajnie nie otrzymaliśmy. Zaczynamy.\nJak ocenia Pan/i komunikację publiczną w naszej gminie? Jest ona wystarczająca, czy też należałoby coś zmienić? Jeśli tak, to co?\nKomunikację publiczną w naszej gminie oceniam jako niewystarczającą, zwłaszcza należy przedłużyć kursowanie autobusów do Szczepanowa relacji Żary – Wymiarki przez Jankową. Ponadto za mało jest połączeń kolejowych z Żarami.\nSzeroko rozumianą komunikację publiczną ciężko mi ocenić, ponieważ praktycznie nie istnieje ona w naszej gminie, Jak można inaczej nazwać sytuację gdzie jest kilka par autobusów zupełnie niedostosowanych do potrzeb mieszkańców, nikt nie zdecyduje się spędzenie letniego popołudnia w naszym parku skoro nie będzie miał autobusu powrotnego. Jest sporo do zrobienia. Chciałbym aby gmina objęła chociaż symboliczny udział w spółce autobusowej.\nKomunikacja w gminie jest nie wystarczająca, brak jest przede wszystkim połączeń bezpośrednich z Zieloną Góra.\nCzy widzi Pan/i możliwość subsydiowania zniżek w autobusach MZK Żagań np. dla studentów, uczniów czy bezrobotnych?\nUważam że dopłacanie do połączeń to obowiązek każdej gminy, oczywiście na miarę jej możliwości. Tylko stosowne porozumienie między wszystkimi gminami powiatu żagańskiego w sprawie dopłat do przewozów autobusowych zapewni spodziewany efekt zapewniając przyjazną ofertę przewozową.\nUlgi w komunikacji miejskiej są możliwe pod warunkiem zabezpieczenia środków w budżecie gminy.\nWidziałbym możliwość zastosowania zniżek dla bezrobotnych.\nJak ocenia Pan/i ofertę przewozową kolei w Iłowej? Czy jest coś, co trzeba byłoby tu zmienić?\nMoim zdaniem na sprawną komunikację w gminie składa się kilka czynników m.in. :\n1) Muszą zostać wypracowane zasady współpracy lokalnych samorządów\n2) Nadal brak uregulowań prawnych sprzyjających integracji transportu w naszym regionie\n3) Słabe budżety lokalne\n4) Konflikt interesów w samym PKP\nSzansą dla małych gmin takich jak Iłowa jest powstanie małych przewoźników. Duże spółki przewozowe generują duże koszty, a samorządy lokalne na ich działanie mają niewielki wpływ, ponieważ w takiej spółce liczy się przede wszystkim ekonomia.\nJak już wspomniałem za mało jest połączeń z Żarami.\nJeżeli chodzi o kolej to nie jest tak tragicznie jak kilka lat temu, oferta przewozowa z roku na rok się poprawia, będę postulował i lobbował w Urzędzie Marszałkowskim o więcej par połączeń oraz o łączenie relacji aby zestawy trakcyjne nie konczyły biegu w Węglińcu czy Żarach. Jako wielką szansę postrzegam dalszą ekspapnsję Kolei Dolnośląskich i plan transportowy naszego województwa.\nMałomice chcą przejąć od PKP budynek dworca kolejowego. Gmina już m.in. posprzątała teren wokół dworca. Czy widzi Pan/i podobną możliwość w przypadku budynku stacyjnego w Iłowej?\nNa spotkaniu przedstawicieli PKP z burmistrzami woj. lubuskiego, na którym gmina Małomice wyraziła chęc przejęcia tamtejszego dworca PKP, burmistrz Iłowej stwierdził że nie jest zainteresowany dworcem PKP w Iłowej. Wyraziłem wówczas swoją wątpliwość, dlaczego projekt nie został przedyskutowany na sesji Rady Miejskiej (patrz: protokoły z sesji). Uważam bowiem, że należy uregulować pod względem prawnym teren pomiędzy torami kolejowymi, a dawnym Eskordem. Wtedy można się zastanowić nad przejeciem terenu dworca.\nMałomice już podpisały akt notarialny w tej sprawie, jeśli PKP wystąpi do mnie z taką propozycją to będę im tylko wdzięczny. Lokale gminie się przydadzą a dworzec to nasza wizytówka, marzę o podstawowym systemie informacji pasażerskiej. Sam budynek nie jest duży i ma ograniczone możliwości. Moim zdaniem należy przywrócić mu podstawową funkcję: stacji i poczekalni.\nObecnie nie jest mi znany stan prawny obiektu stacyjnego, czy mieszkańcy mają lokale na własność , więc trudno mi się odnieść co do jego zagospodarowania.\nW ciągu ostatnich kilku lat żagańscy społecznicy wywalczyli poprawę oferty kolejowej w ich mieście. Udało się dzięki tym działaniom zagwarantować remont linii z Miłkowic do granicy państwa w ramach RPO w nadchodzącej perspektywie. A co z przebiegającą przez Iłowę linią Żary-Węgliniec? Czy widzi Pan potrzebę, by zwrócić uwagę samorządowi województwa także na remont naszej linii?\nNasza linia kolejowa jest w stosunkowo lepszym stanie, nie wliczając miejscowych ograniczeń prędkości. Nie oszukujmy się, nie zrobimy z niej głównej magistrali. Jest to linia zaliczana do ważnych europejskich korytarzy transportu kombinowanego. Jest to najszybsza trasa łącząca Karkonosze z Morzem, chciałbym aby za kilka lat powróciły tutaj wakacyjne relacje. Z uwagi na klasę tej linii wierzę, że będę potrafił zwrócić zarządowi województwa oraz europosłom uwagę, aby zechcieli wykonać stosowne prace.\nUważam, że linia kolejowa Żary-Węgliniec jest bardzo ważna ze względu na rozwój naszych gmin i wspólnie z gminą Żary, a także z gminą Węgliniec powinniśmy walczyć o poprawę jej stanu technicznego. Widzę tutaj ogromną rolę nowo wybranych radnych powiatowych i wojewódzkich z naszego okręgu.\nW zeszłym roku zlikwidowano PKS Zgorzelec, odcinając skutecznie mieszkańców od dojazdu bezpośredniego do Zielonej Góry czy Poznania. Na dodatek PKP kilka lat temu umieściła odcinek Ruszów-Węgliniec na liście linii zagrożonych zamknięciem w perspektywie pięciu lat. Spowoduje to ponowną likwidację kolejowych połączeń pasażerskich przez Iłowę. Jak gmina zamierza się zmierzyć z tym problem?\nUważam, że to ważny problem do rozwiązania dla gminy, i decyzje w tym zakresie trzeba będzie podjąć oczywiście z myślą o mieszkańcach. Jeśli zostanę burmistrzem to podejmę się opracowania planu funkcjonowania transportu na terenie gminy.\nJak już wyżej nadmieniłem wspólny lobbing gmin może dac pozytywny efekt.\nPrzypominam że lista ta jest już nieaktualna, poza tym nie dopuściłbym do tego, będę pierwszą osobą która rozbije swój namiot pod dyrekcją PKP PLK. Ze względu na planowany kompleks energetyczny Gubin-Brody byłby to strzał w kolano, wierzę że będzie dobrze.\nRemont linii Miłkowice-Żagań-Żary sprawi, że będzie ona atrakcyjniejsza dla kolejowych przewoźników. Przy braku jakichkolwiek prac na linii Żary-Iłowa Żagańska-Węgliniec może spowodować to przetrasowanie niektórych pociągów przez Żagań co w konsekwencji może doprowadzić do pogorszenia oferty przewozowej. Czy i jak zamierza się Pan zmierzyć z tą kwestią?\nMyślę, że tak samo jak w latach 2002-2006 kiedy byłem przewodniczącym Rady Miejskiej wraz z burmistrzem Aleksandrem Janusem doprowadziliśmy do reaktywacji połączeń kolejowych w ruchu pasażerskim, tak i teraz we współpracy z radnymi naszej gminy jak i z włodarzami gmin sąsiednich nie pozwolimy, aby nasza linia kolejowa straciła na znaczeniu.\nLinia z Miłkowic do Żagania nie jest naszą konkurencją, dotyczy zupełnie innych relacji i nie wyobrażam sobie aby pociągi z Węglińca do Żar jeździły przez Legnicę. Na koniec dodam tylko, że stabilna infrastruktura szlakowa na 80km/h zapewni nam to, że połączenia nadal będą rozwijane. Nam pozostaje tylko lobbować razem z ościennymi gminami w sprawie rozwoju oferty przewozowej.\nTak oto prezentują się odpowiedzi kandydatów, na zadane przez nas pytania. Natomiast redakcja serwisu pozwoli sobie na własny komentarz. Z trójki przedstawionych kandydatów, każdy mniej lub bardziej ma coś do powiedzenia i zaoferowania w kwestii komunikacji publicznej. Józef Brzezicki oraz Paweł Lichtański są kandydatami bardziej zorientowanymi w temacie kolei. Anna Michalczuk stawia natomiast bardziej na małe przedsiębiorstwa przewozowe, czyli busy. Niech nasi Czytelnicy sami wybiorą, czyje odpowiedzi prognozują poprawę w kwestii transportu zbiorowego. Zachęcamy też gorąco do pójścia 16 listopada na wybory, i oddaniu głosu na swojego kandydata.\nPrzy okazji, chcielibyśmy wręczyć wirtualnie Adamowi Gliniakowi symboliczną "Zardzewiałą Wykolejnicę". Nie tylko za brak jakichkolwiek działań na rzecz poprawy komunikacji kolejowej w Iłowej, ale wręcz za antykolejową postawę i zaniechania, do jakich się przyczynił.\nKatowice (sierpień 2014) -50\nČeský Těšín (leden / styczeń 2015) -53\nRuch dalekobieżny dla Görlitz 02.04.2015 _3\nGörlitz (September / wrzesień 2013) -9