AWS – aktualności w skrócie – nr 17 – Prawda.ca\nZamachowcy w jaskini\nW Mississaudze już przyjęło się mówić, że dobre przedstawienie poznaje się po tym czy na drugi dzień artyści odwiedzają Solną Jaskinię, która doskonale regenuruje zdarte struny głosowe. W ubiegłą niedzielę widziano tam Zbigniewa Zamachowskiego i grupę MoCarta więć strun, nie tylko głosowych zresztą raczej nie oszczędzali. Chyba wszyscy, którzy byli w sobotni wieczór 2 października w Living Arts Centre są zgodni co do tego, że to był show jakiego u nas jeszcze nie było. Wprawdzie tak właśnie od dawna zapowiadali ten występ organizatorzy ale rzadko kiedy slogany z plakatu okazują się prawdą. W czasach kiedy dla nie tylko polskiej kultury nastały mroczne czasy bo często kojarzy się ona z braćmi Mroczkami, organizacja ambitnego przedstawienia bywa dość ryzykowna. Ale jak powiedziała Irmina Somers zapowiadająca ten spektakl, Słoń ryzyka się nie boi, a to właśnie on czyli Stanisław Słoniewski namówił tych aktorów i muzyków do występów w Kanadzie. Może i prościej byłoby skrzyknąć paru aktorów z jakiegoś serialu, zarobek ten sam a może nawet większy, tylko że w ten sposób w salach teatralnych mogłoby zacząć śmierdzieć popkornem.\nObecnym na tym niezwykłym, nawet trudno powiedzieć czym: spektaklu, koncercie czy kabarecie, nie trzeba nic opisywać, tym co nie byli opisać się tego nie da. Wystarczy tylko powiedzieć, że nie żaden tam zamach ale publiczność była największym zagrożeniem dla artystów, którym długo nie pozwalała zejść ze sceny. Dopiero pierwszy skrzypek MoCarta Filip Jaślar zachowując się bardzo przytomnie ( a była to była przecież 5 rano – w Polsce) zarectował wierszyk, którym nakłonił jakoś widzów by poszli już sobie do domu.\nJarosław Kaczyński powiedział, że żadnej współpracy z rządem i prezydentem nie będzie i nawet im nigdy ręki nie poda. Wskutek tego prezes zabrał się za swoją własną politykę zagraniczną wysłając listy do ambasadorów z całego świata. Wyręczył w tym swoją branżową specjalistkę Annę Fotygę, która akurat dostała wizji i być może w szklannej kuli ujrzała gdzie powinno być miejsce Tuska po katastrofie smoleńskiej (cytat: „w pozycji na baczność, w błocie i ciemności”). Ponieważ w podobnym stylu wypowiada się w Polsce jeszcze parę osób, można nabrać podejrzeń iż część wybrańców narodu przychodzi do roboty lekko odurzona. Wprawdzie prezes Kaczyński twierdzi, że środków takich używał tylko w czasie kampanii wyborczej to jednak wygląda, że robi to jednak dopiero teraz. Zupełnie inną sprawą jest tu pytanie czy nie doszło wtedy do popełnienia przestępstwa, bo jeżeli po zażyciu takich środków nie można nawet rowerem kierować, więc jak można było kandydować w takim stanie na najwyższe kierownicze stanowisko w państwie. W tej sytuacji Tusk jednak pokazał, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie i aby ratować kolegów, kazał zamknć wszystkie sklepy z dopalaczami. Były premier to nie jakiś tam senator i nie będzie raczej wypadało mu zdobywać ich nielegalnie. Niestety ale problem dopalaczopodobny pojawił się też wśród Polonii. W nr 39 Gońca opublikowano trzy listy. Dwa otwarte do Konsula generalnego w Toronto i jeden apel do Polaków ma całym świecie. Podpisali się pod nimi, na szczęście tylko we własnym imieniu Emanuel Czyżo i Violetta Kardynał. Z listów ogólnie wynika, że Tusk i Komorowski szkodzą Polsce. Ciekawe czy zdaniem autorów jest w naszej historii ktoś (oprócz Kaczyńskich i może trochę Piłsudskiego) kto tego nie robił? A za te trzy listy winę mogą ponosić kanadyjscy celnicy, którzy kiełbasę swojską potrafią zabrać, a dopalacze widocznie przepuścili, może dlatego że jakiś cwaniak preobrażył je w kraju na produkty kolekcjonerskie.\nZbliża się nieuchronnie czas narodowej smuty. Po szaleństwach hallowenowej nocy nastaną dni dość smętne, bo po Wszystkich Świętych i przed 11 listopada prawdziwemu Polakowi nie wypada się rozrywać. Najtrudniejszy do przetrwania jest właśnie środek tego okresu i w tym roku z pomocną ofertą przychodzi browar Żywiec, który 5 listopada organizuje, jeśli mamy wierzyć reklamom, najśmieszniejszą noc w roku. W tym akurat przypadku trudno w to uwierzyć bo głównych wykonawców mieliśmy nieszczęście już poznać. Andrzej „Kiepski” Grabowski i kabaret Wyrwigrosz dają gwarancję, że nie naruszona zostanie powaga listopadowych dni. Wyrywać grosz ciężko zapracowany za kiepski program to najlepszy sposób abyśmy w ponurych nastrojach przetrwali do jedenastego. Jest jednak w całej tej sprawie parę dziwnych rzeczy. Pani z księgarni Pegaz dość często poleca w polonijnych audycjach radiowych aż żenująco kiepskie monologi Grabowskiego, raczej na pewno nie będące w jej guście. Również plakaty żywcem przypominają te od Pegaz Art Production. Czy czasami browar Żywiec nie został więc wrobiony w coś co robi Pegaz AP a nie bardzo chce się do tego przyznać? Chociaż sam cel jest dość wzniosły, bo na pewno lepiej aby Polonia w efekcie przestała kupować piwo niż książki.\nDla tych osób, które przybyły w sobotę 18 września do John Basset Theatre a chciały się wybrać nazajutrz na projekcję filmu reprezentującego polską kinematografię w ramach torontońskiego festiwalu, były to dość nerwowe chwile. Spóźnienie coraz większe a tu kurtyna ani drgnie. Na szczęście w końcu wszystko dobrze się skończyło i Harry w końcu poznał Sally, a przyczyną opóżnienia podobno był pies, który gdzieś się organizatorom zapodział. Można się więc było wyspać aby w niedzielny poranek udać się na „Chrzest”, chociaż tym razem nie do kościoła. W kameralnej ale za to prawie pełnej salce kinowej mieliśmy okazję obejrzeć tak właśnie zatytułowany film Marcina Wrony. Sam film chociaż ma aspiracje kina psychologicznego stanowi raczej mało skomplikowaną historyjkę z życia bandytów. Reżyser starał się opowiedzieć ją dość realistycznie przez co wyszedł film trochę wulgarny. Dość przykrą sprawą jest niestety fakt, że od ponad dwudziestu lat na zagranicznych festiwalach Polskę reprezentują filmy po obejrzeniu których widzom odchodzi chęć do odwiedzenia naszej ojczyzny.Trudno powiedzieć czy uporczywe przedstawianie polskiej rzeczywistości z poziomu bandytów, meneli czy innych świrów wynika z doświadczeń samych twórców czy też z braku ciekawszych pomysłów.Niezależnie od tego, przedstawiają one fałszywie negatywny obraz Polski i aż dziwne, że są przeważnie finansowane z państwowych funduszy. Do podobnego nurtu dołącza niestety też najnowszy film Skolimowskiego, nakręcony w awangardowej konwencji kina niemego.\nCałe szczęście, że na torontońskim festiwalu pojawiły się też milsze polskie akcenty jak na przykład wywiady Irminy Somers z gwiazdami światowego kina. Trudno chyba o lepszą ambasadorkę polskości, bo swoim własnym stylu zmusza ona wszystkich swoich rozmówców aby powiedzieli coś co wiedzą o Polsce. W reportażu z TIFF przygotowanym dla TVN można było zobaczyć jak Ben Affleck właśnie dzięki niej przypomiał sobie o polskiej szkole plakatu, która gościła akurat u Toronto parę tygodni wcześniej (więcej o tym w poprzednim wydaniu).\nJose u Małgorzaty\nPolonijny sezon kulturalny rozkręcił się na dobre, prawie co tydzień mamy koncerty i spektakle artystów z krajowych scen. Lecz znana polonijna śpiewaczka Małgorzata Maye rozejrzała się trochę po scenach światowych i znalazła tam legendarnego już Jose Feliciano, którego udało się jej namówić na koncert w Toronto. Trzeba przyznać, że jest to chyba pierwszy przypadek zorganizowania koncertu światowej sławy artysty przez polonijnego impresario.\nO tym wokaliście i gitarzyście słyszeli na pewno wszyscy. Nie wszyscy może jednak wiedzą, że koncert ten stanowi część akcji na rzecz pomocy ludziom chorym na epilepsję, którą to Małgorzata Maye prowadzi z wielkim poświęceniem od wielu już lat. Dla wszystkich fanów Jose Feliciano doskonała to okazja aby idąc na ten koncert , w którym zaśpiewa również sama organizatoraka,wspomóc jednocześnie jej pożyteczną działalność. (Koncert Joes Feliciano\nbędzie miał miejsce 27 listopada o 19:00 w Queen Elizabeth Theatre na CNE)\nKto wie, może rozpoczęła ona właśnie nowy etap na polonijnych scenach. Nasze gwiazdy coraz droższe, przez co wcale nie lepsze więc możliwe, że w przyszłości pojawią się na polonijnych sklepach plakaty o takiej na przykład treści: Pegaz Art Prodution zaprasza do Polskiego Centrum Kulturty na występ Britney Spears, bilety Piast, Polimex, delikatesy Polka……”\nPiwo w słojach\nWiększość Polaków zamieszkałych w rejonie wielkich jezior środkową Kanadę traktuje jako zabitą dechami prowincję, gdzie nie warto się wybrać na wakacje. Jednak jak wynika z artykułu zamieszczonego w nr 38, ogólnopolskiego tygodnika Angora tam też żyją nasi rodacy. Mało tego, potrafią tak ciekawie opowiedzieć o tych rejonach, że po tej lekturze na pewno znajdzie się wielu chętnych, na choćby to tytułowe piwo w słojach. Tymj bardziej że mieszkający w Calgary autor Marek Mańkowski oferuje turystom nawet swoją osobistą pomoc na miejscu. www.marekmankowski.com\nKogo do ratusza?\nMnóstwo kolorowych plansz na ulicach to znak, że wybory do miejskich władz coraz bliżej (25.X). W tym roku też sytuacja jak zwykle niezwykła bo nie ma na listach kandydatów żadnego Polaka. Nawet w Brampton, gdzie jak niektórzy twierdzą mieszka teraz najwięcej naszych rodaków. Zresztą nawet jakby był to i tak nie zostałby wybrany bo albo byłby nie z tej parafii albo nie z tego towarzystwa, albo co najbardziej prawdopodobne po prostu dlatego, że Polonia nie chodzi na wybory. Parę tygodni temu gdy tematem sondy uliczej Gońca były właśnie wybory i kandydaci w nich startujący, otrzymaliśmy przerażający obraz polonijnej społeczności. Już pisaliśmy kiedyś, że przesadnie długie przyklejenie się do stołka prowadzić może do różnych wypaczeń. Mama mer-syn developer, to sytuacja stwarzająca sporo okazji. Teraz mama pomimo, że kierowny przez nią magistrat (czyli mieszkańcy) wypłaca synkowi wielomilionowe odszkodowania czuje się pewnie ogłaszając, że nawet program wyborczy nie jest jej potrzebny aby zwyciężyć. Za podobne praktyki (mąż mer-żona developer) rosyjski prezydent niedawno odkleił od stołka mera Moskwy. U nas nie ma niestety prezydenta, a Mississauga nie stolica więc dokonać tego mogą tylko wyborcy. Problemem jest, że poprzez ten swoisty kult jednostki w Mississaudze, McCallion nie ma nawet poważniejszego rywala. Nawet polonijni krytycy dzisiejszej Polski muszą przyznać, że tam prezydent miasta w takich przypadkach raczej w ratuszu długo by nie pourzędował.\nW Toronto sprawa jest dość jasna, bo jeżeli ktoś uważa, że dla ludzi pracujących ważniejsze są przejezdne ulice niż blokujące je trasy tramwajowe i rowerowe ścieżki z pewnością jest normalnym człowiekiem. A tak uważa właśnie Rob Ford.\nWybierajmy więc ludzi normalnych by dało się w miarę normalnie w mieście żyć.\n10 października 2010 o 00:56\nDo „Zamachowcy w jaskini”. Nie moge sie zorientowac ze zdjecia ktora to Magda a ktora Jadwiga, bo jedna znich (ta po prawej stronie) cos za męsko mi wygląda. Proszę o wyjaśnienie\n10 października 2010 o 18:18\nPanie Marku, jako klient Salt Cave spiesze z wyjasnieniem\nta pani po lewj (z Zamachowskim) to Magda, zreszta przesympatyczna dziewczyna\nna zdjeciu grupowym pani Jadzia, podobno mama Magdy.\nA w ogole warto tam bywac bo pomaga nie tylko na struny\n10 października 2010 o 21:06\nPani burmistrz Misissauga lady Mc Collin z kilku prozaicznych powodów była wybierana przez 12 kadencji na burmistrza tego miasta..Po pierwsze była kobietą z kręgosłupem i predyspozycjami dowódcy,czego brakuje wybieranym przez wyborców radnym -mięczakom o lewicujących poglądach.Burmistrz trzymała miasto dziarsko,mocno i wszystkie oportunistyczne gęby!Lecz wiek robi swoje.Pani burmistrz zatrzymała sie w epoce rozwoju tego miasta w okresie jego tworzenia,W teraźniejszych planach zabrakło progresji urbanistycznej.Mimo szerokich ulic miasto te zostało pozbawine atmosfery ciepła,atmosfery przytulnego miasteczka.Gdy saldo finansów miasta zawsze było dodatnie ,scenografia Centrum stanowi o miłości radnych i lady do monumentów z betonu.Brakl zieleni,kwiecińców ,kawiarenek,festynów czy publicznych koncertów co niedziela na placu SQaere nr.1.mówi samo za siebie.Wyborcy mają dość rządów prekambru.! Chcą zmian na lepsze nowocześniejsze miasto.!Czy pani Parish to zapewni śmiem watpić.!Najbardziej frustracyjny jest fakt,że nie ma kandydata o takiej potencji,który/a by zastąpił Mc Collin.\n10 października 2010 o 23:10\nUff! Irmina Sommers tym razem wspomniana tylko dwa razy a Goniec raz, i to nie w negatywnym świetle. To nowość.\n10 października 2010 o 23:41\nHAZEL McCALLION nazywa sie burmistrz Mississauga. Jeśli brakuje Panu atmosfery to widocznie za mało Pan zna to miasto. Proponuję przejechać sie do Streetsville do Tea House, albo do cukierni, albo Port Credit pomiędzy Mississauga Rd i Hurontario. Jak już tam Pan będzie to jadąc od Huriontario zaraz za mostem na Credit River po prawej stronie znajduje sie niezwykły bar „Old Stable” prowadzony od lat przez Polaka Janusza Andrzejewskiego ze wspaniałą muzyką i atmosferą. Jest sporo takich miejsc tylko trzeba się troche ruszyć poza Burnhampthorpe i Dixi. Czy doszło do tego że człowiek z Calgary musi mówić komuś w Mississauga gdzie znaleść fajne miejsca w Mississauga właśnie? Na północno-wschodnim rogu Mississauga Rd i Dundas St, na górze znajduje się przepiękny kościólek ze starym cmentarzem na którym są groby z 1730 roku i piękne star drzewa. Gdy pojedzie Pan od Dundas Str. West na północ Credit Woodland, po minięciu ronda po lewej stronie jest niepozorny akces do Parku. Gdy tam wejdziemy , nagle znajdujemy sie wśród stuletnich drzew, wiekowych dębów, gdzie ciągle biegają jelenie, a w dole szumi Credit River. Nie się Pan troche ruszy i pozwiedza własne miasto zanim zacznie Pan pisać głupstwa\nPanie Marku wtrącę się do tej rozmowy o Mississaudze, bo znam ją świetnie od każdej strony. Rzeczywiscie jest tam kilka miejsc wartych zobaczenia jak naprzykład wspomniany przez pana Streetsville. Też lubię te klimaty, szczególnie letnimi i ciepłymi wieczorami. Park przy Uniwersytecie Toronto w Mississaudze jest piękny i poznałem go swego czasu na rowerze. To nie pomniejsza faktu, że to są wyjątki. Streetsville nijak nie wpisuje się w ogólne zaplanowanie i wygląd Mississaugi, a jeszcze do niedawna była to osobna jurysdykcja. Streetsville to po prostu skansen. Mississauga była źle zaplanowanym miastem co nie jest tylko moją opinią, ale opinią ekspertów planistycznych, czego potweirdzeniem są ciągłe dyskusje radnych i samej burmistrzyni nad jej odnowieniem. Mississauga jeszcze na początku lat 70-siątych sięgała od jeziora do poziomu ulicy Queensway, co potwierdzają liczni starzy jej mieszkańcy. Dundas było drogą wiodącą przez liczne wtedy farmy. Mississauga jak widać rozrastała się w niesamowitym tępie i przez ten czas nikt nie miał wizji na przyszłość wyglądu miasta. I tak dzisiaj mamy miasto nieprzyjazne dla pieszych i dla rowerzystów. Miasto bez klimatów, bez duszy, bez małych neighbourhoods ( Streetsville to wyjątek) . Mississauga to „pustynia” domków z formy ciasteczkowej i wielkich, szklanych kondominiów w centrum. Cała aktywność skupia się wokół Square One. Prawda jest taka, że Mississauga na weekendy bawi sie w Toronto. Sam kiedyś zamieszkałem w tym mieście, ale po dwóch latach wróciłem do Toronto, jak i wielu moich kanadyjskich znajomych. Tutaj po chleb i bułki, do wideoteki i na spacer z rodziną oraz na kameralna kawkę wychodzę na piechotę. Kiedy chcę usłyszeć dobry jazz przy kieliszku scotcha wsiadam do metra lub w tramwaj. Kiedy mam ochotę być wśród ludzi idę na Queen i Dufferin do dzielnicy artystycznej, która jest świetnym przykładem tego jak z niebezpiecznej, obskórnej ulicy można zrobic miejsce gdzie każdy chce się pokazać.. Prawda jest taka, że Mississauga to suburbia. Tak została zaprojektowana. To nigdy nie miało być miasto w dosłownym tego słowa znaczeniu. Teraz gdy rozrosło się do gigantycznych jak na suburbię rozmiarów jest juz za późno. Tu mogłaby tylko pomóc jakaś wojna, jakies „powstanie warszawskie” ( oczywiście piszę to z przymróżeniem oka ). Młodzi, łasi zycia ludzie przeprowadzają się do Toronto, miasta które stało się tętniace życiem. Czego ostatni festiwal Nuit Blanche był dowodem. Million ludzi na ulicach downtown, wśród nich z pewnością wielu z Missiissaugi, ogladających artystyczne twory wielu autorów sztuki nowoczesnej, muzyka i pozamykane ulice do wczesnego ranka to było cos co trzeba było samemu przeżyć. Oczywiście jeśli kogos takie zycie nie interesuje ( nie piszę tego złośliwie ) i jest kontent ze swoim cookie cutter type domkiem, z antenką satelitarną i z pilotem w ręku, wtedy Mississauga nie robi różnicy. Pozdrawiam.\n11 października 2010 o 13:44\nPanie Marcinie, mieszkałem w Mississauga 17 lat, znam tam każdy kąt, nie zgadzam sie z Panem\n11 października 2010 o 17:56\nnie rozumiem dlaczego Marcin ciągle uzala sie na Gońcem\nod dluzeszgo czasu czytam prawdę i nie zgadzam się z twoja opinia\nczepianie a krytyczne skomentowanie to dwie rozne sprawy\n11 października 2010 o 21:37\nWidzę, że w sukurs „prawdzie” ruszyli znajomi redaktora. Panie Pawle jak pan napisze tutaj trochę więcej to moze z panem podyskutuję.\n11 października 2010 o 21:56\nPanie Marku, odnośnie tego co napisałem o Mississaudze, z którą częścią pan się nie zgadza? To, że ma pan jakieś do niej sentymenty nie oznacza, że nie napisałem prawdy. Czyż Streetsville, który architektonicznie nie jest częścią Mississaugi, nie jest wyjątkiem? Czy Mississauga to zbiór ciepłych, przytulnych neighbourhoods, przyjaznych dla pieszych i rowerzystów? Czy Mississauga nie jest sypialnią Toronto? Czy Mississauga to kanadyjska mekka kulturowa i artystyczna? Czy to Torontończycy jeżdżą do Mississaugi się odchamić, czy jest odwrotnie? Czy można żyć w tym „mieście” bez samochodu? Pan zaprzecza rzeczom, które są nie zaprzeczalne. To nie jest tylko jakieś moje wydumanie. Ja tylko podzielam zdanie samych radnych Mississaugi, planistów miejskich i zwykłych ludzi. Wie pan, sprzeczanie się o to ma taki sam sens jak sprzeczanie się o kształt planety Ziemia. Mississauga jest zimna, bezduszna, szara i asfaltowa. Jest nudna i nie ma osobowości. Podróżnik po Kanadzie po powrocie do swojego kraju Mississaugi nie będzie pamiętał….o czym my w ogóle rozmawiamy. Pan napisał, że mieszkał tam 17 lat. Czemu nadal pan tam nie mieszka? Pan chyba też zagłosował nogami. Jeszcze jedno, kiedy pan tam jeszcze mieszkał to ile razy był pan w LCBO bez samochodu, albo w wideotece, albo na zakupach. Tam przecież do skrzynki z gazetami trzeba jechać samochodem. Pozdrawiam.\nWidzę że p. Marcinowi prawo jazdy zabrano i sie teraz użala. A rowerem to można od Toronto do Naigara Falls nad jeziorem pojechać. No tak, ale przecież trzeba do LCBO… Może to dlatego prawa jazdy teraz brakuje i autobusikiem trzeba… A w pisaniu to nie ilość a jakość sie liczy. Jak tylko ktoś się z Panem nie zgadza to zaraz konspiracji Pan szuka i inwektywy stosuje. Nie ma Pan pojęcia czemu wyjechałem i nie pański to interes więc niech Pan nie kombinuje. Może jednak zaczniemy komentować to co „Prawda” napisała, bo po to jest ta strona, a nie po to by żeby sobie czytelnicy mogli o „dupie Maryni” pogadać. Jak się Pan taki samotny czuje to może jednak kupi Pan sobie samochód. Wtedy i o dziewczynę łatwiej i o życie towarzyskie. Dla Pana jednego nikt miasta przebudowywać nie będzie. Żegnam\n12 października 2010 o 06:29\nPanie Marku! To pan stosuje inwektywy sugerując,że pan Marcin ma odebrane prawojazdy bo jeździ rowerem.Rowerem jezdzi miliony mieszczuchów i ja również mimo,że mam samochód.Bo rowerem więcej można zobaczyć ,zwiedzić i sadełko skutecznie na brzuszku się spala.I pan się myli.! Centrum Missisaugi obejmie przebudowa w kierunku miasta dla ludzi.Ze skwerkami,kawiarenkami,kioskami i estradami.Bo martwota wokół centrum ratusza aż wyje jak wilki na prerii.Czy próbowal pan w zimę przejść z parkingu do teatru w Civic Centre gdy wieje mroźny wicher i jest minus 20 ? W Toronto od stacji kolejowej mam 20 km podziemnych chodników z wystawami butików i innych sklepów i piechotką mogę dojść do Dundas ,do wielu hoteli i restauracyjek nie zamaczając butów.Jeżeli pisałem o Missisauga to miałem na myśli Centrum.Port Credit znam bo tam trzymamy Yachty z naszego Klubu”Biały Żagiel”a do tego 22 lata jeździlem taksówką.Strestville to malutka enklawa identyczna jak miasteczko w sercu Toronto u zbiegu ulic Spadina St Clair.\nI takich miasteczek w tym molochu jest dużo.Ale Stressville nie wybudowała Pani Mc Collin.Ono było gdy Missisaugi jeszcze nie było.Więc nie zabierajmy splendoru tym starym uroczym zakątkom jak Port Credit na korzyść betonowego molocha.W Polsce w małych gminach i wioskach obecnie więcej jest festynów,zabaw na powietrzu niż w całej Missisaudze.I rzeczywiście do Toronto na piatkowe i sobotnie imprezy przyjeżdżaja z Missisaugi,Woodbridge czy Vangham nawet ze Scarborough młodzi ludzie żądni rozrywki.A pan niech przestanie być uszczypliwy odnośnie naszych respondentów prawdy.\n12 października 2010 o 07:02\nLewizna i polityczna poprawka aż się kisi żeby pan Rob Ford nie został Burmistrzem.Walczą o dymiące pod dupami stołki jak Tuskoludki z Kaczyńskimi stosując wszystko co może być obrzydliwe w relacjach międzyludzkich.Teraz wyciągneli,że lał żonę,wcześniej,że kurzył „maryśkę” a ja się pytam co ma to do rzeczy jeżeli obecnie jego biznes ma zasięg miedzynarodowy i wspaniale nim zarządza.W Toronto potrzebujemy biznesmana takiego jakim był Mel Lastman ,a nie politruka i to jeszcze pederastę który adoptowal chłopczyka w celach zapewne”wychowawczych”.Ford jest twardzielem ,który grzmi,że ograniczy szastanie pieniędzmi podatników ,zredukuje 50% etatów gryzipiórków,rozpędzi skorumpowana hołotę kontraktorów ,którzy zamiast naprawiać drogi i infrakstrukturę rozgrzebali miasto i nigdy nie widać końca tych wykopków.Bo petunia non olet.!Już pisałem ,że tramwaje wcale nie są „ekologiczne” gdyż zatrzymują w sznurku tysiace aut pracujacych na wolnych obrotach co przyczynia się do zatrucia spalinami naszego miasta.MKillerowi ,który mial dziwne inklinacje,żeby zamknąć ruch samochodowy w mieście i wpuszczać tylko rowery poradziłem swojego czasu,żeby sprowadził szybkie Dromadery pustynne z zaprzyjaźnionej Saudi Arabii.Turbaniastych woźniców mamy pod dostatkiem.Wielbładowi na czapraku należałoby umieścić emblemat „Dromader Taxi”,przymocować dwa kosze z parasolami po bokach i mamy ekologiczną komunikację.Utworzono by specjalny oddzial urzędniczy zarządzający szybkim zbieraniem gównien o wysokich walorach nawozu i specjalne sklepy sprzedawałyby ten specyfik jako nawóz do przydomowych ogródków.Siano jest niedrogie ,zresztą tyle trawników w mieście,że wielbłądzie taksówki mialy by zaopatrzenie w paliwo potrzebne do przemieszczania się .Zobaczcie moi drodzy jakie oszczędności na benzynie,serwisie naprawczym/Wielbładów się nie podkuwa/ Pan Miller mojego pomysłu nie wdrożył po incydencie w ZOO gdy prowadzony na przechadzkę więlbład solidnie lignął naszego mera ,po czym opluł wiadrem śliny i na zakończenie ataku puścił potężnego bąka.I na wyspę taki kłapouch leciutko by przepłynął mocząc nieco kosze z pasażerami to i prom nam nie potrzebny,tunel czy most ,który pan Miller skutecznie zlikwidowal w stadium inwestycji ,robiąc uklon Potterowi ,właścicielowi linii Potter Company LTD .Tutaj korupcją aż śmierdzi ,ale cóz nie ma skutecznego Law enforcement.Takie to rządy socjalistów politycznie poprawnych.!\nWYDARZENIE !a wszystkich miłośników niestandartowej doskonalej wirtuozalnej muzyki zapraszam do naszego polskiego Klubu Muzycznego w którym nie tylko gra GTA Band of Assemble ale na 30 października przewidujemy specjalny recital Wasyla Papadiuka ,światowej sławy mistrza skrzypiec i gitary ,połaczony z występęm „Faridy”niesamowietj tancerki orientalnej.W tle muzycy GTA Band ,Adres:\n2961 Lakeshore blv, West Toronto Etobicoke przy Inslington ave.na godzinę 20.30.Wstęp tylko 10 dolców info 416 850 9870 Andrzej.Klub mieści się przy restauracji”Little bit of Fun”\nNie muszę chyba opowiadać ,że występ Wasyla to wielkie przeżycie dla słuchaczy gdzie przy akompaniamencie ekspresyjnej muzyki w tle Wasyl szaleje na skrzypcach elektrycznych wykonując repertuar współczesny z elementami czardasza ,Lotu trzmiela i własnymi kompozycjami.A Farida? Ona jest snem kazdego mężczyzny,poezją dla wrażliwych i przyprawia o zawał serca brzydszą część naszej społeczności.ZAPRASZAMY 30 październik – sobota godz,20.30 !\n12 października 2010 o 07:31\nGwoli informacji,śmiem twierdzić,że Polonia Kanadyjska przynajmniej ta w Ontario jest najlepiej zorganizowana w sferze sportu i kultury ,prężna ,spontaniczna i wielce aktywna.Mnogość zespołow tanecznych,drużyn sportownych,klubów wędkarskich,myśliwskich,golfowych bije na glowe Polonię amerykańską i cała resztę świata polonijnego.Info http://www.poloniacanada.com.Chętnym mogę zrobicz wyliczankę.\nNie mogąc ze zrozumiałych względów włączyć się do dyskusji o Mississaudze , popastwię się trochę nad naszą niewydarzaną panią minister Fotygą. Na całym świecie stanowisko ministra spraw zagranicznych obsadza się z wyjątkową starannością i prawie się nie zdarza , że zostaje nim ktoś przypadkowy , a kurcze nam się przydarzyło! Podobno Anna Fotyga zaskarbiła sobie sympatię i uznanie Lecha Kaczyńskiego umiejętnością …lepienia pierogów , a że przy okazji dukała trochę po angielsku , więc bliźniacy uznali , że jest wystarczająco dobra , żeby reprezentować polskie interesy na arenie międzynarodowej. Jak reprezentowała wszyscy widzieliśmy i dzisiaj najlepiej byłoby nad tą panią spuścić zasłonę milczenia , gdyby ona sama dała sobie spokój z polityką i powróciła do lepienia pierogów. Ale chyba pani Fotyga już odzwyczaiła się od zajęć kuchennych i postanowiła z dyplomatycznym taktem i wdziękiem wspierać Jarosława Kaczyńskiego w jego krucjacie przeciwko Tuskowemu panowaniu i czyni to w sposób skandaliczny , nielicujący z godnością ministerialnego urzędu , który do niedawna pełniła. Pal licho gdyby robiła to na własny rachunek , ale ona swoje\nobrazoburcze wywody formułuje w imieniu byłego premiera i lidera największej partii opozycyjnej! Czy w całym PiS-ie nie pozostał już nikt trzeźwo i propaństwowo\nmyślący , kto potrafiłby przemówić prezesowi Kaczyńskiemu do rozumu? I wytłumaczyć , że tacy zausznicy jak Fotyga czy Macierewicz nie podpowiedzą jemu co robić żeby odzyskać przychylność większości wyborców i powrócić do władzy,\nprzy ich pomocy Jarosław Kaczyński może jedynie stać się politycznym , przedwczesnym emerytem i dopełnić żywota w domu niespokojnej starości…\n12 października 2010 o 18:30\nPanie Marku, nie wiem w którym miejscu mój komentarz na temat Mississaugi zawierał „teorie spiskowe”, a w którym inwektywy. Moje pytanie względem pańskiej wyprowadzki z tej dziury było retoryczne. No cóż jeśli pan tego nie zrozumiał nie moja w tym wina. Czytam pańskie komentarze od dłuższego czasu i czekam na jakieś olśnienie i doczekać się nie mogę. Pan nie ma nic do zaoferowania ani swoim stylem ani treścią. Poza foczym klaskaniem panu Zbyszkowi i histeryczną obroną tego portaliku wraz z jego autorem, nie miał pan i nie ma żadnych argumentów. Nawet głupich.\nWracając do tematu, pańskie uszczypliwości były dość wesołe. Rzeczywiście moje komentarze można odebrać za jakąś antysamochodową krucjatę gdy się nie jest w temacie. I właśnie w tym tkwi pana problem panie Marek. Pan nigdy nie jest w temacie.\nZ panem rozmawia się jak z kimś z obcej planety. Doszedłem do wniosku, że nasze doświadczenia życiowe muszą być tak inne, że równie dobrze mógłby być pan Mongołem. Może w jakimś sensie pańskie życie w Mississaudze przez 17 lat do tego doprowadziło. Nie ma chyba bardziej wyobcowanego od sąsiadów życia niż w Mississauga i Brampton. Toronto jest miastem małych neighbourhoods, które żyją własnym tępem i unikalnym stylem. Przejechanie się wśród nich na rowerze należy do przyjemności, która jest oczywista dla tysięcy mieszkańców tego miasta. Wstąpienie do LCBO po dobry vintage ( to rodzaj wina panie Marku ), czy do lokalnego Starbucks na kawę i rozmowy z napotkanymi znajomymi ( Starbucks który nie jest na plazie i nie ma drive-thru he,he…) lub na świetne espresso do lokalnej klimatycznej włoskiej ciastkarni – podczas takiej przejażdżki – jest samo w sobie „wartością” mieszczańską. Tu czuje się wspólnotę, ludzie milej na siebie spogladają, częściej się usmiechają, mówią sobie dzień dobry na chodniku i przy tym są mniej sfrustrowani. Życie małego miasteczka w potężnej metropoli.\nPan tego nie rozumie plus nie zna się na jazzie, nie lubi dobrego trunku i sztuki, oczytany też się pan nie wydaje, więc jedyne co przychodzi mnie na myśl to to, że pan nie pasuje do mojego towarzystwa. Inny poziom. Pozdrawiam.\n14 października 2010 o 01:48\nNawet Pan nie wie p. Marcinie jak mnie p. ucieszyl tym ostatnim zdaniem. Reszta na moj temat to typowe bzdury wyssane z palca. No ale to przeciez Pana domena, prawda? Zegnam\nMoze Pan isc w zawody z Kaczynskim. Nie wiem ktory z was lepszy w prowokacjach… ale pasuje Pan do niego jak blizniak\n14 października 2010 o 10:01\nPanie Zbyszku! Nie znam pani Fatygi i jej osiągnięć za to mogę powiedzieć dużo o Panu Macierewiczu,ktorego poznalem osobiście i byłem na jego wykladach.Jest to czlowiek do bólu prawy i uczciwy ,autentyczny patriota i zapewne jest ziarnkiem pieprzu w oku Tuskowi i Komorowskiego,ktorzy sa klamcami,krętaczami i kombinatorami.Nie można tych invektyw powiedzieć ani o braciacvh Kaczyńskich i ekipie Lecha.Pan albo jest zarażony wrażą propagandą wrogich Polsce i pPolakom przekaziorów ,albo pan jest ich totumfackim i ma pan jakieś korzyści żeby popierać zdrajców naszej Ojczyzny.!A Tusk wkrótce stanie przed sądem oskarżony o doprowadzenie przez niego i jego kancelarię do tragedii smoleńskiej.Jak można jeszcze bronić takich sukinsynów.? Gdy zbrojna interwencja Rosji ma swój placet położony przez Merkelową 9 kwietnia 2009 a 17 września przez Obamę zdrajcę polskich interesów.Polska stoi w obliczu straszliwej klęski a wy dalej hołubicie tych co polaków powieszą .Pan panie Zbyszku zwróci uwagę na finanse kraju w jakim sa stanie ,w jakim stanie jest armia która nie m,oże obronić nawet przysiółka gminnego.Samoloty f-16 w wiekszości graty nie nadające sie do latania.Gdzie jest przemysł? Przetwórnie rolnych produktów.Polska znalazła sie w gorszym stanie gospodarki niż po II wojnie światowej.!A na międzynarodowym markietingu jest 1500 pozycji ogłoszonych do przetargu !! Nic to Panu nie mówi.Polssce odebrano jej potencjał.I to zrobiły kolejne ekipy Mazowieckiego,Kwacha,Millera io Tuska.Co pan mi na to odpowie.? Znowu tuskowe dyrdymały jak to w Polsce dobrze ???\n14 października 2010 o 10:10\nDuch Prezydenta.! Przemieszcza się po gmachu Urzędu Rady Ministrów ,ściany emanują gwarem i wydarzeniami ,ktore miały miejsce za życia Lecha Kaczyńskiego.Na złodzieju czapka gore a sumienie ludzkie ma to do siebie ,że niezależnie jak się go będzie maskować ,da o sobie znać zawsze.Dlatego to sumienie nie pozwala funkcjonować w pałacu tego który mieszkal i żył przez 5 lat.To sumienie ,niepokój,strach;wypędziło Tuska do Sejmu a Komorowskiego do Belwederu.!Tym sumieniem są Ci protestujący mimo zabrania krzyża ,te sumienie jest poruszane śpiewem i modlitwą wielu! Dusza Tuska i Komorowskiego jest wypalana tymi zniczami palącymi się przed pałacem i już wyglada jak ser szwajcarski tylko dziury sa czarne .Zapewniam Was moi drodzy.Oni tego nie wytrzymają .Sumienie samo wymierzy im karę na miarę tego co zrobili.!I to wkrótce gdy przestana być potrzebni Rosji i Putinowi………………….\n14 października 2010 o 14:50\nPanie Marku, ja tylko zastosowałem pańską metodę rozmowy. To pan zawsze wie wszystko o wszystkich. Zresztą wystarczy przeczytać pański komentarz o mnie, który de facto sprowokował mnie do takiej a nie innej odpowiedzi. Ja próbowałem kulturalnie, ale nie można wiecznie znosić obelg. Mój ś.p. dziadek powtarzał „w chama chamstwem trzeba, bo cham kultury nie zrozumie, ale wrzask i pejcz.”\nFakt pozostaje, że pański intlekt pozostawia wiele do życzenia i pisanie w pana kierunku zawsze traktowałem jak miłą rozrywkę, tak jak oglądanie małp w cyrku.\nDomyślam się, że porównanie mnie z Kaczyńskim miało mnie zaboleć. Nic podobnego się nie stało. Na poczekaniu mogę pomyśleć o wielu innych osobnikach do których porównany być bym nie chciał. A pańskie uparte zaliczanie mnie do Pisowców, pomimo tego, że wiele razy poprzednio przedstawiałem mój stosunek do tej Partii, mogę tłumaczyć pomrocznością jasną, albo jakąś inną chorobą „filipińską”. A może po prostu ma pan coś z rycerza… Nie wiem jakie szkoły pan kończył i mnie to nie interesuje. Jakiekolwiek by nie były, nie zdały egzaminu, bo wypuściły na szerokie wody uczniów niedokształconych, nie umiejących patrzeć i myśleć horyzontalnie, nie potrafiących procesować i filtrować otrzymywanych informacji przez co bardzo podatnych na propagandę i sugestie medialne. Słaba osobowość i indywidualność nie podparta kręgosłupem moralnym do tego nie potrafiąca celnie określać otaczajacej ją rzeczywistości to plaga nie tylko Polski, ale większości społeczeństw zachodnich. Wystarczy przyjżeć się zmienności elektoratu i powodów tych wachań. Pan mnie niczym nigdy nie zaskoczył, bo tak jak cała reszta stada owiec ( żeby nie powiedzieć baranów ) jest pan strasznie przewidywalny. Przeczytać pana „argumenty” to znaczy przeczytać milliony kserokopi tej samej wypowiedzi. Tak jakby one pochodziły z tej samej ksiażki instruażowej. Pan nigdy nie wniósł nic do rozmowy poza klaskaniem i cmokaniem panu Zbyszkowi, a ośmieszaniem i poniżaniem strony przeciwnej. Na żadne z moich argumentów nie dostałem merytorycznych odpowiedzi poza epitetami, przyrównaniami do takich czy owakich. Pana Andrzeja zawsze pan ośmiesza i kiedy zwróciłem na to uwagę pan to zlekceważył mówiąc, że pan Andrzej sam powinien sie bronić. Pańskie grubiaństwo nie mogło sie nie doczekać odpowiedzi. Do pana Zbyszka mam o tyle szacunek, że prezentuje sobą jakiś poziom. Jego argumenty, choć często nie trafne są czymś umotywowane. Tam jest jakaś agenda. A pan panie Marku? U pana nie widzę interesu poza paniczną chęcią przynależności do popularnej „kliki”. Jest pan tym co Lenin ( nie Stalin jak wielu błędnie powtarza ) określił „pożytecznym idiotą”. A co do pisania na temat na „prawdzie” to tylko powiem, że pisać będę to co mi leży na sercu. Jeśli redaktorowi sie nie podoba to może mnie zablokować. Pan by już to dawno zrobił, bo nie znosi pan dysydentów od „popularnej” opini. Czekam na odpowiedź z niecierpliwością. Pozdrawiam.\n14 października 2010 o 20:27\nWydaje mie się że za dużo niezdrowej emocji wzbudza temat Mississaugi. chyba nie o to chodzi bo każdy mieszkaniec obecny czy były ma swój stosunek do miejsca zamieszkania. Trochę nieporozumieniem jest przypisywanie przez Marka zasług burmistrzowej Hazel dla paru stuletnich drzew gdzies tam rosnących w parku, chyba że posadziłaby je sama jeszcze w przedszkolu, drugą sprawą jest oczywiście to że mogła je wyciąć ale na to są na szczęście przepisy federalne.\nPamiętamy jak w sowieckim bloku nie mogliśmy znieść faktu sprawowania wiecznego urzędów przez wiekowych towarzyszy. Niestety ale nikt z nas nie jest z żelaza\ni w wieku 90 lat mało kto nadaje się do pracy. Wyjątkiem mogą być artyści czy właściciele prywartnych przedsiębiorstw bo to jak tworzą czy pracują to jest wyłącznie ich sprawą. Natomiast przy sprawowaniu urzędów publicznych nie powinny mieć miejsca sytuacje takie jaką mamy w Mississaudze na stanowisku burmistrza.\nI dotyczyć to powinno tak burmistrza jak prezydenta i również papieża.\nOd decyzji tych ludzi zależy zbyt wiele i śmiesznie wyglądają komentarze osób które widziały zachwycone jak burmistrzowa nawet parę kroków rześko podbiegła.\nNie mówiąc już, że zbyt długotrwałe urzędowanie generuje klikę, co stwarza zbyt wiele pokus jak ta na przykład z synem burmistrzowej.\nNie wiem czy pan Marek wyruszyłby w podróż autobusem prowadzonym przez panią McCallion, raczej poczekałby na następny. Argumenty że podobno Mississauga\njest rządzona sprawniej niż Toronto też nie bardzo przekonują bo większego durnia jak burmistrz Miller doprawdy trudno znaleźć. Ponadto Mississauga jest miastem młodym gdzie nie ma zniszczonej infrastrukturt , nie mówiąc już że nie jest z tej samej „ligi”. A efekt jest taki że gdy trzeba wybrać kogoś innego to nie ma kogo bo właśnie ta klika nie pozwoliła nikomu innemu przyćmić gwiazdy sędziwej rekordzistki.\n14 października 2010 o 23:45\nPax! Pax! Drodzy korespondenci.Idziemy na piwo z obwarzankiem do naszej knajpy przy 2961 Lakeshore Blv,West at Islington,tam jest muzyka i dobre towarzystwo.Piątek i sobota od 20.00 .\n15 października 2010 o 01:12\nWiedzialem ze Marcin inteligencja nie grzeszy, ale zeby takim durniem byl? Co za wiocha Marcinie, co za wiocha.\nPanie Marku.! Panie Marku.!Obraża pan wielu ludzi pochądzących ze wsi to według poprawki jest dyskryminowanie jednych względem drugich.Czy mam wyliczyć tych wybitnych nawet z nagrodą Nobla urodzonych na wsi?Zacząwszy od Mickiewicza,Chopina,przez Kochanowskiego,Reja czy Żeromskiego,Witosa,nawet Piłusudzkiego,z pańskich ulubionych to Komorowski i Tusk z kaszubskiego sioła.I wielu wielu innych.RZeczywiście nie potrafi pan walczyć na argumenty.Ja się tutaj morduje,żeby trochę się wiedzą wymienić ,uzupełnić,wymienić doświadczenia i myśli ,a mister Marek z Marcinem koty drą na kawałki.Pax Panowie bo te forum zejdzie do poziomu tygodnika „NIE ” żyda Urbana.!\n15 października 2010 o 19:16\nma Pan rację P. Andrzeju. Przepraszam\n16 października 2010 o 05:06\nPanie Andrzeju!W moim rozumieniu prawy człowiek nie powinien osądzać i potępiać\ninnych , co najwyżej ich czyny , a i to tylko wtedy gdy przewinienia są poparte twardymi dowodami. Antoni Macierewicz , niezłomny opozycjonista , przez całe dwudziestolecie RP , żadnym ale to żadnym działaniem nie zasłużył na miano prawego. Jego dwa sztandarowe „dzieła” , czyli lista agentów z 1992 roku oraz raport o WSI z 2007 roku okazały się dokumentami mało wiarygodnymi i mało rzetelnymi,\na za zawarte w nich nieuzasadnione pomówienia niektorych polityków , dziennikarzy , naukowców czy oficerów o agenturalną przeszłość , skarb państwa do dzisiaj wypłaca wielotysięczne odszkodowania , zaś pan Antoni nie ma sobie nic do zarzucenia , on przecież miał szlachetne zamiary , a tylko dla tego , że był ciągle w niedoczasie , popełnił kilka nieścisłości – Och! jaki to biedny , prawy obywatel IVRP , tak bardzo się stara a zewsząd słyszy tylko przygany i drwiny , no może jedynie u rodaków w Toronto znajdując zrozumienie i poklask…\nNie bardzo rozumiem z czego wynikają Pańskie katastroficzne przypowiednie co do naszej dalszej przyszłości , trzeba wykazać naprawdę bardzo dużo złej woli , żeby niedostrzec pozytywnych przeobrażeń Polski. Czy te zmiany mogłyby zachodzić szybciej i lepiej? Jasne że tak , ale zarówno politycy jak i my wszyscy dopiero uczymy się prawidłowego i normalnego zarządzania oraz gospodarowania. Polska klasa polityczna to w zdecydowanej większości humaniści w tym głównie historycy\ni tym można wytłumaczyć nieustanną i już męczącą obecność historii w codziennym dyskursie politycznym , a także różne gospodarcze potknięcia.\nW ostatnich tygodniach uwaga całego świata skupiona była na wydarzeniach rozgrywających się w Chile. Dzieląc z innymi radość z pomyślnie zakończonej akcji ratunkowej uwięzionych w kopalni górników , moje zainteresowanie wzbudził chilijski prezydent. Ten sympatyczny i bardzo spontaniczny w zachowaniu polityk , wszechstronnie wykształcony i jednocześnie jeden z najbogatszych obywateli swojego kraju , zanim rozpoczął polityczną karierę , wielkimi sukcesami wykazał się na niwie prywatnej , a kompletując ekipę rządową nie wybierał kolesiów tylko absolwentów elitarnych uczelni i dzisiaj Chile zbiera tego owoce. Dlaczego podobnie nie może być u nas? Pewnie dlatego , że przepustką do władzy w naszym kraju była i jest działalność opozycyjna , a tak się składa , że wykształconymi opozycjonistami byli niestety , prawie sami historycy…\nNatomiast jeśli chodzi o polskie finanse , jako ekonomiczny laik pocieszam się w sposób następujący – dopóki Amerykanie nie zwazając na to , że Chinczycy już nie mają gdzie pomieścić ich bilionowych banknotów dolarowych i obligacji , śpią spokojnie , tak długo ja tylko i wyłącznie będę troskał się o mój własny stan posiadania…\n16 października 2010 o 17:31\nPanie Zbyszku znowu dobry komentarz. Z jedną rzeczą się nie zgadzam, ale nie chcę podejmować dyskusji, bo ponoć jestem ze wsi i w związku z tym…durniem, a więc nie powinienem zabierać głosu. Natomiast z pozostałością pańskiego komentarza się zgadzam. Pozdrawiam.\nPanie Zbyszku.W Polsce nie istnieje prawdziwa demokracja.Tuskoludkowie nie rozumieja słowa opozycja.Walczą z PIS jak z wrogiem nr.1 ! A opozycja istnieje we wszystkich krajach zachodu po to żeby nie zaistniała wladza jednej partii i systemy jednowladztwa.Nie ma takiego kraju na świecie w ktorym partia rządząca,jej ludzie operowali wulgaryzmami,frazeoologią ,używając prymitywnych nieetycznych inwektyw.Polska jest na skraju przepaści :finansowej,gospodarczo-ekonomicznej.Nadchodzi ogromna nędza.I nie da sie tego zreformować do czasu jak rodacy wezmą zarzadzanie krajem w swoje ręce.Przez 3 lata rządów PO nie wysunięto żadnej zasadniczej ustawy,nie poprawiono sytuacji w szpitalnictwie,nie zreformowano telekomunikacji .3 wlaścicieli sieci to trochę za dużo.Polak za wszystko placi.,Energia winna być w rękach państwa to samo z paliwami gdyż są to artykuły strategiczne.Fajnie,że jest pan optymista.Ja nie jestem gdyż potrafię przewidywać skutki zdarzeń i skutki nieróbstwa rządu Tuska.Ustawa np.o dopingach jest odwróceniem uwagi spoleczeństwa od problemów państwa,odproblemów zasadniczych.Cyniczne zwalanie morderstwa w Łodzi na Jaroslawa,że on jest winien jest matactwem,ktory tylko kanalie moga wykreować.Bo Tusk Wałęsa,Wajda i Komorowski to ludzkie kanalie i zdrajcy interesów Polski i narodu.!Lizanie dupy Putinowcom jest dla Polaków uwlaczajace.Raport Macierewicza drogi panie zatwierdzila komisja powołana przez Lecha Kaczyńskiego.Czyli jej czlonkowie zgodzili się z faktami przedlozonymi w raporcie.Żadna z oskarżanych stron nie podała go do sądu za pomówienie i głoszenie nieprawdy.Dlaczego? Bo Macierewicz posiadał protokoły przesłuchań oficerów ,mial również dowody rzeczowe w postaci dokumentów.I każdy sąd niezawisły sprawę by tylko usakcjonowal dalszym śledztwem.I znowu pan ulega zaciemnianiu przez media i propagadę tuskozdrajców.Bo WSI i SB współpracowala z GRU i wielu z nich tam kończyło szkolenia 800 oficerów wojska polskiego.Polska jest przesycona agentami GRU i FSB,Na jej terenie rowież operuja inne wywiady.A kto jest przeciwny to ginie.Czarne komando dziala.Dowód,W jaki sposób zgineli wszyscy świadkowie zaangażowani w porwaniu Olewnika.?Wszyscy !!!,A Profesor Wróbel?A minister Dębski.A 3 pułkowników prowadzacych śledztwo SFOZ-u .Itd itd.A szef NIK-u i jego główny księgowy.Zna pan kryptonin afery”Żelazo”?Rosiaka zabił były Esbek kapitan Caba.Na czyje zlecenie.Zobaczy pan ile odsiedzi.Może ze trzy lata.Jak Piotrowki -7 lat za zamordowanie Popiełuszki .POlicja przygladala się biernie pod krzyżem gdy łotry przypalali modłace sie kobiety papierosami i bili i kopali uczestników protestu.Kto im wydał polecenie nie ingerowania ? Niech mi pan nie mówi,że w Polsce jest fajnie.Chyba,że panu jest tak dobrze.Ale kilka milionów cierpi nędzę wegetacji z braku zatrudnienia ,nędznych zarobków a tych co pracują,łamanie prawa przez pracodawców jest powszechne.Nie ma takiej dziedziny życia w kraju w której istnieje prawo i porządek.O czym pan pisze drogi panie.o KORUPCJI SĄDOWNICTWA?O dewidendach posłów z tytułu pełnionych funkcji?O ogromnym dramacie powodzian?Gdzie władza dała po 6.000 złotych za stracone domy i mienie.Pan sobie z nas dworuje mocium panie.Bo przypuszczam,że jest pan w sitwie Tuska.!Polska sie załamie do 6 miesięcy Gwałtowniej od Grecji.!I wkroczą wojska interwencyjne rosji.I takie będzie zakończenie wszystkich.Zwolenników Tuska także.!A WSI? podziela się wladzą z okupantem.Patrz pakt Merkel-Putin z 9 kwietnia 2009.!HOWK\n26 października 2010 o 20:21\nPanie Andrzeju, nie wiem czy ekonomia polska jest bliska załamania czy nie, czy to spowoduje uliczne rozruchy i interwencję z Rosji ( o to ostatnie raczej się nie martwię ) Zgadzam się całkowicie z tym, co pan napisał o indolencji/niekompetencji czy niechciejstwa polskiego (nie)Rządu, stanu polskiej demokracji i polskiego sądownictwa.\nNas dwóch – jak myślę – może pocieszyć jeszcze fakt, że wczoraj elektorat Toronto znalazł w końcu rozum i jak jeden mąż wywalił pozostałych Milleritów ( wcześniej kilku innych okazało lepszy instynkt polityczny od kolegów i koleżanek i zrezygnowali sami ). Także pan Rob Ford będzie miał łatwiejszą drogę do poprawienia naszego miasta niż to przewidywały wszystkie lewackie gadzinówy z The Toronto Star na czele. W Mississauga bez zmian. Droga pani McCallion trwa na posterunku z 79% towym poparciem he,he. Pozdrawiam.\n26 października 2010 o 21:51\nPanie Zbyszku.Powtarzam:Jest pan poza informacją ! Pomogę panu.Przesyłam link do raportu o rozwiązanej WSI Jak pam myśli dlaczego zostala rozwiazana ? Proszę go przestudiować 374 strony.A później zabierać głos czy Macierewicz był wiarygodny z Komisją .Tam pan przeczyta o zdradzie interesów polskich przez Onyszkiewicza,Komorowskiego bo ten ostatni pelnił funkcję wiceministra ON /!I zawiadywał wywiadem.! A oto link:\nhttps://www.naszdziennik.pl/dodatek/wsi/raport.pdf I Pan jeszcze broni zdrajców??Nazywa siebie Polakiem-[patriotą.? Dokument ten jest dokumentem oficjalnym rządowym,i jest poczatkiem serii dochodzeńi lustracji byłych agentów działających na szkodę państwa polskiego oraz ma duży wątek kryminalny.!\nByły premier T.Mazowiecki , usiłujący w wyborach prezydenckich w 1990 roku bez powodzenia zauroczyć wyborców siłą spokoju , dzieląc się swoimi teraźniejszymi refleksjami , ze smutkiem stwiedził , że dzisiejsza mocno skłócona Polska przypomina ojczyznę dwóch nienawidzących się wzajemnie narodów. I rzeczywiście coś w tym jest , choć trudno zrozumieć dlaczego dawni koledzy walczący z komuną ramię w ramię , dzisiaj jako dobrze urządzeni politycy sami się nie znoszą , a na dodatek w swoje brzydkie gierki wciągają znaczącą część narodu?\nPanie Andrzeju! Ja ani nie chcę , ani nie potrzebuję wczytywać się w żadne raporty\nżeby wyrobić sobie własne zdanie o naszych politykach jako ludziach. Parę dni temu , występując z trybuny sejmowej A.Macierewicz wykrzyczał na cały kraj , że pod pałacem prezydenckim zabito jednego z obrońców krzyża , który do Warszawy przyjechał aż spod Opola. Prokuratura uznając , że skoro tak kategoryczne oskarżenie rzucił publicznie znany i niby poważny poseł , zarządziła ekshumację zwłok zmarłego przed miesiącem „krzyżowca” i co stwierdzili biegli? – żadnych śladów pobicia , a zmarły od dłuższego czasu leczył się na serce i właśnie problemy krążeniowe były przyczyną zgonu. Czy A. Macierewicz okazał skruchę po tym orzeczeniu biegłych? Ależ skąd! – wzruszył ramionami i odburknął , że to się jeszcze okaże jak było naprawdę. I mniej więcej w podobny sposób kończą swój żywot wszystkie sensacyjne rewelacje „odkrywane” przez dzielnego Antka , a on ciągle ma się świetnie! Z podobnym dziwactwem wyskoczyła córka byłego PiS-wskiego ministra Z.Wassermanna , podobnie jak ojciec prawniczka z zawodu , która będąc w Moskwie podczas identyfikacji zwłok , nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń i wątpliwości , a nagle po upływie pół roku nabrała podejrzeń , że wredni Rosjanie do trumny jej ojca złożyli kogoś innego i żeby rozwiać jej wątpliwości , konieczna jest ekshumacja!Czy za nim do tego dojdzie ktoś zapyta po co Rosjanie mieliby robić podmiany szczątków ofiar? Pewnie nikt się nie odważy i zacznie się szopka z wykopywaniem trumien , bo skoro wątpi pani Wassermann , to dlaczego ma nie mieć wątpliwości pani Gosiewska?…\nI tego rodzaju wydarzenia smucą mnie bardziej niż bliżej nieokreślona groźba ekonomicznego krachu gdyż one są namacalnym dowodem naszej zaściankowości\ni kompletnego nieprzystosowania do zachodniej cywilizacji…\n1 listopada 2010 o 13:10\nPanie Zbyszku.Mnie nie interesują pana subiektywne opinie nie poparte stanem faktycznym i domumentacją.!To jest pana gdybanie.Jeżeli poradzilem,żeby Pan szedł na stronę raportu komisji sejmowej,to po to ,żeby przedyskutować istniejący problem zdrady Polski i jej spoleczeństwa.Jak znaleźć rozwiązanie i co my możemy uczynić dla Polski i Polaków.To dzięki Polonii USA i Kanady, NATO zostało wymuszone do przyjęcia Polski w swoje szeregi.To my będąc bliżej jesteśmy w stanie wywierać naciskui na Kongres i Parlamenty bo jest nas w USA 10 mln.A w Kanadzie 900.tys.!Już dawno zwarlkiśmy szeregi Polonia USA i Kanady próbowaliśmy z USOPAŁ /tam są nasi messengers/ ale USOPAŁ mimo swojego patriotyzmu jest za mocno radykalny i antyżydowski.Polonia Kanady i USA z ” braćmy w wierze” woli żyć w zgodzie gdyż wojny do nieczego nie prowadzą tylko do strat.Żadamy oczywiście szacunku i respektu do naszej nacjii i jak dotychczas w wielu branżach buissnesu panuje współpraca i zgoda.Oczywiście również na zasadach partnestwa a nie lizusostwa jak to ma miejsce w kraju ,gdzie żydzi mają szczególne preferencje./ otrzymują paszporty obywatelstwa nie znając polskiego języka//1000 osiedleńców właśnie z Argentyny./Jestem pewien ,że polskie media tych informacji nie serwują.W następnej „Prawdzie napisze Panu o dwóch rodzajach wojen i jedna z nich toczy sie na terytorium Polski.


Jadwiga Emilewicz nie zagłosowała za nowelą ustaw sądowych. Tłumaczy dlaczego - RMF 24\nCzwartek, 23 stycznia 2020 (20:55)\nFakt, że nie zagłosowałam za ustawą, wynikał z przeoczenia - napisała na Twitterze Jadwiga Emilewicz. Minister rozwoju jako jedyna z klubu PiS nie wzięła udziału w głosowaniu nad odrzuceniem uchwały Senatu w sprawie odrzucenia nowelizacji ustaw sądowych.\nJadwiga Emilewicz /Paweł Supernak /PAP\nFakt, że nie zagłosowałam za ustawą, wynikał z przeoczenia. Najlepszym dowodem mojego stanowiska jest to, jak z przekonaniem broniłam ustawy dziś u @KonradPiasecki - napisała na Twitterze po głosowaniu minister rozwoju Jadwiga Emilewicz.\nFakt, że nie zagłosowałam za ustawą, wynikał z przeoczenia. Najlepszym dowodem mojego stanowiska jest to, jak z przekonaniem broniłam ustawy dziś u @KonradPiasecki — Jadwiga Emilewicz ������������ (@JEmilewicz) 23 stycznia 2020


Tworzymy profesjonalne prezentacje multimedialne, potrafimy zobrazować rozwój i historię firmy, opowiedzieć o produktach i usługach w ciekawy sposób. Stosujemy oryginalne rozwiązania i konwencje. Produkujemy filmy, przeprowadzamy realizacje telewizyjne oraz internetowe. Wspieramy obszar event managementu atrakcyjną oprawą graficzną. Zapewniamy obsługę filmową i fotograficzną. Pracują z nami najlepsi fachowcy na rynku.\nRealizujemy i reżyserujemy. Nasze produkcje cechuje kreatywne i nowatorskie podejście. Wykorzystujemy najnowsze rozwiązania i technologie. Wszelkie transmisje i realizacje wielokamerowe to nasza specjalność.\nDo tworzenia prezentacji wykorzystujemy najnowsze narzędzia na rynku. Budujemy platformy łączące obrazy i treści, które mogą być w dowolny sposób modyfikowane.\nW produkowanych przez nas filmach uwypuklamy atuty naszych Klientów. Tworzymy na zamówienia scenariusze i realizujemy zdjęcia w dowolnie wybranej technice.\nNasze serwisy fotograficzne w pełni gwarantują spełnienie oczekiwań Klienta. Zdjęcia oddają emocje i pozytywnie wpływają na wizerunek firm. Fotografie są profesjonalne i wysokiej klasy.\nProdukujemy animacje do prezentacji i krótkie filmy animowane, ale nie są nam obce bardziej rozbudowane formy. Pracujemy z doskonałymi i utalentowanymi grafikami, realizującymi animacje klasyczne i 3D.\nZapewniamy kompleksową obsługę techniczną eventów oraz innych produkcji. Dostarczamy sprzęt multimedialny, oświetleniowy, nagłośnieniowy i filmowy. Przygotowujemy konstrukcje i podesty sceniczne.\ntel.: +48 533 938 928\nDziękujemy za kontakt! Skontaktujemy się z Państwem asap.\ntel: +48 533 938 373


"Dziękujemy, zadzwonimy, proszę czekać" - WP Finanse\n"Dziękujemy, zadzwonimy, proszę czekać"\nZadzwonimy, damy znać mailem, na pewno się odezwiemy - ileż razy pracodawcy takimi zapewnieniami kończą rekrutację, a potem po prostu nie piszą i nie dzwonią?\nZadzwonimy, damy znać mailem, na pewno się odezwiemy - ileż razy pracodawcy takimi zapewnieniami kończą rekrutację, a potem po prostu nie piszą i nie dzwonią? Co robić, czekać tydzień, dwa a może miesiąc?\nSzefowie mają w nosie kandydatów\n- Denerwuje mnie ignorancja pracodawców. Byłam ostatnio na pięciu rozmowach kwalifikacyjnych w firmach, które są uznane na rynku. Wszystkie rozmowy odbyłam w tym samym tygodniu. Nie ukrywam, że bardzo zależało mi na pracy w którejś z tych firm. Pracodawca i osoby zajmujące się rekrutacją za każdym razem stwierdzili, że się odezwą. Mija już miesiąc od rekrutacji, a żaden z nich nie zadzwonił, nie przesłał też maila. Denerwuje mnie to, bo nie wiem co robić. Czy powinnam dalej czekać i jak długo? A może to znak, że się nie nadaję i powinnam wznowić poszukiwania? A jeśli dostanę już pracę i podpiszę umowę w innej firmie, a któryś z pracodawców z firm, na których bardziej mi zależy, odezwie się? Nie będę już dodawać, że jest to wyjątkowo lekceważąca postawa. Skoro ktoś poświęcił czas i przyszedł na rozmowę, to wypadałoby go poinformować o jej wynikach. Dla mnie ważną informacją byłaby nawet ta negatywna, po prostu wiedziałbym na czym stoję – mówi Anna Grzegorczuk, bezrobotna, która pracowała jako menedżer\nkoordynujący sprzedaż jednego z producentów wyrobów alkoholowych.\nWieczne oczekiwanie na telefon\nPiotr, który od trzech miesięcy szukał pracy, twierdzi, że właśnie wskutek braku jasnej odpowiedzi, miał problemy. Był na 15 rozmowach kwalifikacyjnych i czterech pracodawców chciało go zatrudnić. Kłopot w tym, że nie powiedzieli o tym w porę.\n- Minął drugi miesiąc, a ja byłem zdruzgotany. Mam kwalifikacje i doświadczenie w branży reklamowej. Po rozmowach kwalifikacyjnych nikt się nie odzywał, pomyślałem, że widać jestem tak kiepski. Wreszcie szef firmy produkującej naklejki na auta zaproponował mi pracę, miałem być kierownikiem działu zamówień. To nie była praca marzeń, ale przecież nie miałem wyboru. W dzień podpisania umowy, w gabinecie przyszłego szefa, dosłownie, gdy trzymałem długopis, by złożyć podpis, zadzwonił pracodawca z firmy, w której chciałem pracować. Podziękowałem pracodawcy, z którym już prawie zawarłem umowę. Ale muszę przyznać, że czułem się źle, tak jakbym niepoważnie potraktował tego szefa. Gdy pytałem dlaczego szef z wymarzonej firmy tak długo zwlekał, ten wyjaśnił, że tak długo u nich trwa proces rekrutacji i weryfikacji kandydatów. Gdy opowiadałem potem, o moich rozterkach, pracodawca stwierdził, że przecież zawsze mógłbym się zwolnić po kilku miesiącach i że takie jest życie. Potem jeszcze trzech innych pracodawców\nzadzwoniło do mnie z ofertą, ale już pracowałem - opowiada Piotr Dołęga, specjalista od reklamy. Janusz, który szuka pracy jako magazynier jest zdruzgotany. I ma dość rozmów kwalifikacyjnych.\n- Nie będę już chodził na rozmowy kwalifikacyjne, to bez sensu. Nikt do mnie nie dzwoni, nie wiem co robić. Mam niskie kwalifikacje, ale jestem pracowity, poprzedni szef był ze mnie zadowolony. A teraz trzeba się sprzedać na rozmowie, stworzyć wokół siebie jakąś otoczkę, że jest się świetnym... Tymczasem zwykłych, pracowitych, którzy nie potrafią się zareklamować, nie chcą przyjąć. Pracodawcy to oszuści, obiecują, że zadzwonią, a potem mają gdzieś kandydata. Dobre wychowanie wymaga, żeby przynajmniej spełnić obietnicę - denerwuje się Janusz Grosman, bezrobotny z Pruszcza Gdańskiego.\nMają w nosie konwenanse\nSpecjaliści zajmujący się rekrutacją twierdzą, że obowiązkiem pracodawcy jest poinformować kandydata o wynikach rekrutacji. Wystarczy mail lub telefon. To należy do dobrego tonu. Szef, który dba o wizerunek firmy na pewno przekaże informację.\n- Od tego jest specjalista od rekrutacji. Za to firma mu płaci. Ja nie wyobrażam sobie sytuacji, gdy mam 10 kandydatów, wybieram jedną osobę, a dziewięciu innych po prostu ignoruję. To by źle świadczyło o mnie. A z drugiej strony, być może kiedyś ci kandydaci chcieliby u nas pracować, może będą potrzebni? Dziś porządny rekruter nie pozwoli sobie na taki błąd. Co jednak robić, gdy szef nie dzwoni? Jeśli zależy nam, to my powinnyśmy zadzwonić, przecież nie ma w tym nic złego. Należy zadzwonić, przedstawić się i poprosić o wyniki rekrutacji, ewentualnie należy zapytać, kiedy szef podejmie decyzję i poprosić go o telefon. Jeśli nie zadzwoni, znów zadzwońmy. Wiarygodny szef na pewno się odezwie lub wskaże termin w którym powinnyśmy oczekiwać odpowiedzi. Od jakiegoś czasu pojawiają się propozycję, by nałożyć obowiązek informowania, ale wiadomo że w grę nie wchodzi obowiązek ustawowy. Zauważyłam, że jeszcze rok temu, pracodawcy obchodzili się z pracownikiem jak z jajkiem, dzwonili, informowali. Gdy pojawił się\nkryzys i znów wróciliśmy do rynku pracodawcy, szefowie mają w nosie konwenanse - wyjaśnia Jolanta Gródzka, head hunter, doradca personalny.


Praca wymarzona. Jak j� skutecznie znale�� - Sylwia Konik, Justyna Wydra. Onepress - Granice.pl\nPraca wymarzona. Jak j� skutecznie znale��\nWydawnictwo: Onepress Data wydania: 2014-07-25 Kategoria: Poradniki ISBN: 9788324686551 Liczba stron: 168\nDoda�/a ksi��k�:helion Kraina ludzi szcz�liwie pracuj�cych...\nWielu ludzi, kt�rzy prac� maj�, nie lubi swojego zaj�cia, za to lubi na nie narzeka�. Nawet w USA, kraju, gdzie "robienie pieni�dzy" nale�y do kanonu mit�w za�o�ycielskich, ponad 80% aktywnej zawodowo populacji najch�tniej zamieni�oby swoj� prac� na inn�. A przecie� r�wnocze�nie dobra praca znajduje si� bardzo wysoko na li�cie naszych �yciowych priorytet�w! Zapewnia �rodki do �ycia, pozwala na samorealizacj�, nierzadko wr�cz nadaje sens ludzkiej egzystencji. Czy warto zatem sp�dza� czas na robieniu czego�, czego si� nie lubi, i realizowa� przy tym zadania obra�aj�ce nasz� inteligencj�, w dodatku za zdecydowanie zbyt nisk� p�ac�? Oczywi�cie - nie warto!\nKsi��ka, kt�r� Ci proponujemy, to poradnik dla os�b szukaj�cych lub zamierzaj�cych szuka� pracy, ale... nie "po prostu pracy". Zosta�a napisana przez praktyk�w tego trudnego tematu - rekruterk� oraz weterank� rynku. Dzi�ki temu da Ci do r�ki wiele narz�dzi... a poza tym jest szczera. Pozwala spojrze� na temat szukania nowego zaj�cia z r�nych punkt�w widzenia - pracodawcy, pracownika i rekrutera. Poprowadzimy Ci� przez kolejne etapy poszukiwa�, podpowiemy, jak dzia�a�, by znale�� t� jedyn�, wymarzon�... Nie podamy jednak gotowych recept, raczej r�ne drogi do osi�gni�cia sukcesu na naszym nie naj�atwiejszym rynku pracy.\nSylwia Konik - w�a�cicielka agencji doradztwa personalnego Recrutamos oraz serwisu Freelancity. Pomys�odawczyni i organizatorka konferencji dla przedsi�biorc�w Freelance Camp. Promuje elastyczne formy zatrudnienia. Posiada ponad 10-letnie do�wiadczenie w rekrutacji, zdobyte podczas pracy dla mi�dzynarodowej firmy kosmetycznej, w agencji doradztwa personalnego oraz w ci�gu 5 lat prowadzenia w�asnej dzia�alno�ci. Mo�e pochwali� si� sukcesami w znajdowaniu talent�w na stanowiska specjalistyczne, kierownicze i dyrektorskie w dzia�ach: ksi�gowo-finansowym, HR, marketingu, in�ynierii, sprzeda�y, zakup�w dla firm polskich i zagranicznych. Bra�a udzia� w opracowaniu system�w wynagradzania i motywacji, a tak�e w projektach Assessment Center.\nJustyna Wydra - od pocz�tku swojej kariery zawodowej zwi�zana z pisaniem, jako dziennikarka gospodarcza w "Gazecie Prawnej", nast�pnie specjalistka ds. PR i marketingu, dziennikarka lu�no zwi�zana z redakcjami gazet customowych, mened�erka marki w wydawnictwie ksi��kowym. Temat zmieniaj�cego si� rynku, szukania pracy i przebiegu procesu rekrutacji zna z autopsji. Mia�a okazj� kilkakrotnie znale�� si� po jednej i drugiej stronie - jako rekrutowany i jako rekruter. Rynkiem pracy pod k�tem socjologicznym interesuje si� tak�e hobbystycznie. Ostatnio szczeg�lnie fascynuje j� temat zachowania r�wnowagi mi�dzy �yciem zawodowym i prywatnym.


Mieszkańcy Miechowej zamiast pigułek zażywają tańca i ziółek! – Dolina Stobrawy – programy unijne\nMieszkańcy Miechowej zamiast pigułek zażywają tańca i ziółek!\nW tym tygodniu odwiedziliśmy świetlicę wiejską w Miechowej (gm. Byczyna), gdzie grupa nieformalna „Samodzielne Koło Gospodyń Wiejskich wsi Miechowa” organizowała spotkanie przy herbatce dla Seniorów w ramach projektu pt. „Zamiast pigułek zażywaj tańca i ziółek”, który został dofinansowany ze środków Programu „Działaj Lokalnie X” Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności realizowanego przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce oraz Ośrodek Działaj Lokalnie Stowarzyszenie LGD „Dolina Stobrawy”.\nW ramach projektu, Panie z Koła Goła Gospodyń Wiejskich zorganizowały cykl warsztatów zielarskich, czyli spotkania przy herbatce dla Seniorów, podczas których specjalistka od ziół opowiadała o właściwościach tego daru natury. Spotkania cieszyły się dużym zainteresowaniem, Seniorzy chętnie dzielili się doświadczeniami i przepisami zielarskimi, wspólnie smakując ziołowe herbatki.\nDrugim elementem projektu były zajęcia taneczne dla dzieci, młodzieży i dorosłych, podczas których zaszczepiony został bakcyl taneczny w mieszkańcach Miechowej, który z całą pewnością zaprocentuje w przyszłości.\nJuż w sobotę 30 września o godz. 16.00 na boisku sportowym w Miechowej odbędzie się uroczyste podsumowanie projektu gdzie podczas „Pikniku pokoleń”, zostaną zaprezentowane umiejętności taneczne nabyte podczas warsztatów oraz degustacja herbatek i potraw na bazie ziół z ogrodów i łąk z Miechowej. Wszystkich serdecznie zapraszamy na to wydarzenie. Warto DZIAŁAĆ LOKALNIE!\nWszystkich społecznie zakręconych z powiatu kluczborskiego oraz gminy Olesno, gorąco zachęcamy do realizowania swoich pomysłów w ramach „Działaj Lokalnie”. Jest to możliwość zdobycia dotacji do 6000 zł na przeprowadzenie projektu społecznego oraz zdobycia wiedzy i umiejętności z zakresu ich pisania i realizacji! Wspólnie wyzwalamy społeczną energię w mieszkańcach naszego regionu.


ATB Bianko Szafka nocna | ATB Bianko | ATB Meble | Sklep\n» ATB Bianko\n» ATB Bianko Szafka nocna\nATB Bianko Szafka nocna\nKod produktu: atb_bianko_szafka_nocna\nElegancki biały stolik nocny z szufladą na prowadnicach samodociągających.\nStolik wykonany z płyty laminowanej w kolorze białym gr 18 mm, uchwyty i narożniki stolika wykonane z drewna wiązowego lakierowanego lakierem bezbarwnym.\nWymiary (dł x szer x wys) cm 37 x 48 x 51\nATB Bianko Biurko z kontenerekiem\nBiurko dla dziecka jak i dorosłej osoby. Posiada drewniane zaokrąglone narożniki. W komplecie kontener na kółkach z szufladą i zamkniętą szafką.\nATB Bianko Komoda 3-szufladowa\nKomoda 3-szufladowa Bianko dostępna z przewijakiem lub bez przewijaka.\nATB Bianko Komoda 3-szufladowa z przewijakiem\nKomoda 3-szufladowa z praktycznym przewijakiem posiada zaokrąglone narożniki oraz krawędzie.\nDodatkowo wyposażona jest w system domykający.\nATB Bianko Komoda kąpielowa\nATB Bianko Tapczan z materacem 200x90\nTapczan Bianko z materacem 200x90 podnoszonym do góry, pod materacem są 2 pojemniki na pościel.\nATB Bianko Półka wisząca mała\nPółka ścienna z elementami z drewna wiązowego.\nATB Bianko Półka wisząca szeroka\nATB Bianko Regał zamknięty\nRegał Bianko zamykany z jedną otwartą półką. Wewnątrz posiada 3 półki.\nATB Bianko Skrzynia/Kufer\nSkrzynia Bianko z automatycznym zawiasem umożliwiającym powolne i delikatne zamykanie chroniące dziecięce palce przed przytrzaśnięciem. Kuferek doskonale sprawdzi się jako schowek na zabawki albo pojemnik na pościel.\nATB Bianko Szafa 2-drzwiowa\nSzafa do pokoju dziecięcego lub dziennego. Posiada zaokrąglone narożniki oraz krawędzie.\nW zestawie dwie półki ruchome oraz drążek na ubrania.\nATB Bianko Łóżeczko-tapczanik 140x70\nŁóżeczko z serii Bianko, będzie służyło dziecku przez wiele lat, ponadto posiada ono kilka bardzo praktycznych i przydatnych funkcji:\nmożliwość demontażu jednej barierki pozwala przeistoczenie łóżeczka w tapczanik dla starszego dziecka.


zamieszaj!: Przepyszna zupa z czerwonej soczewicy\nCzas na soczewicę. Choć wiosna się zbliża (podobno), a wiosną ma się mniej chęci na rozgrzewające potrawy, to u nas aura jeszcze zimowa i menu zimowe w pełni.\nZupa rozpoczęła u nas w domu cykl soczewicowy: była zupa, były pierogi orkiszowe z soczewicą i suszonymi pomidorami, a następny w kolejce był soczewicowy pasztet.\nI nie mamy soczewicy dość.\nAle zacznijmy od zupy.\nPyszna, rozgrzewająca, bardzo pożywna. Smakowała też niespełna 2,5latkowi, bardzo smakowała. Porcję dla niego zrobiłam jednak mniej pikantną, pominęłam chili. Innych przypraw nie pomijałam, bo lubi konkretne smaki:)\nZupę można przyprawić według swoich upodobań, wariacji jest na ten temat dużo.\n1 słoik (250ml) domowego przecieru pomidorowego (może być jedna puszka pomidorów)\nłyżeczka kolendry (pogniecionej w mozdzierzu)\nstarty imbir do smaku (ewentualnie suszony, ale świeży jest dużo smaczniejszy)\nSoczewicę ugotować w wywarze warzywnym do miękkości, razem z pokrojoną w kostkę marchewką, pomidorami i przyprawami.\nCebulę pokroić w pióra i skarmelizować na patelni, tzn. dusić ok. 40 - 50 min, albo dłużej, do zbrązowienia, na bardzo małym ogniu, z dodatkiem łyżki brązowego cukru, odrobiny oleju rzepakowego, soli i pieprzu.\nNa koniec dodać cebulę do zupy, wymieszać i przyprawić jeszcze całość do smaku.\nEtykiety: czerwona soczewica, na obiad, z czerwonej soczewicy, zupa soczewicowa, zupa z soczewicy, zupy\nGosieK 27 lutego 2013 00:50\nchodzi za mną od jakiegoś czasu taka zupa, muszę koniecznie wypróbować Twój przepis :)\nA. 27 lutego 2013 12:03\nbardzo polecam tę zupę, zrób koniecznie i dopraw według swojego gustu, a na pewno będzie Ci smakowała\ndanusia 2 marca 2013 11:54\nPrezentuje się cudnie :) Ja co prawda nie robię takiej karmelizowanej cebulki do zupy, ale za to po zdjęciu zupy z ognia dodaję jeszcze troszkę oleju rzepakowego - nadaje zupce fajniejszej konsystencji i dostarcza organizmowi omega-3 :)\nA. 29 kwietnia 2013 17:59\nbardzo dobry pomysł z olejem!ja już oleju nie dodaję, bo cebulę karmelizuję na oleju.pozdrawiam!\nTa zupka jest niebywała!!! Znalazłam dużo przepisów na zupę z soczewicy, ale ten przepis to poezja smaku, którą tworzą kolendra, cynamon i świezy imbir!!! Rewelacja, u mnie masz medal za te smaki, zakochałam się:))))\nA. 29 kwietnia 2013 18:00\nBardzo się cieszę, że przepis udany:)sama muszę znów zrobić tę zupę, bo dawno nie robiłam. Jakoś z sezonem zimowym mi się kojarzy, a wreszcie nadeszła zmiana aury:)


Układ zbiorowy - koncepcja, model, projekt, rejestracja i wejście w życie\nPorady » Różne » Procedura zawarcia układu zbiorowego – strony, obowiązki, czas trwania i warunki rozwiązania\nProcedura zawarcia układu zbiorowego – strony, obowiązki, czas trwania i warunki rozwiązania\nCzytanie 13 min Wyświetlenia 40 Opublikowany przez 6 sierpnia, 2020\nCo to jest układ zbiorowy\nW jakich przypadkach jest\nJakie relacje w organizacji reguluje układ zbiorowy\nProcedura zawarcia układu zbiorowego\nPodczas zmiany własności\nPo likwidacji organizacji\nKiedy wchodzi w życie układ zbiorowy\nProcedura zmiany umowy zbiorowej pracy\nOdpowiedzialność administracyjna za naruszenie warunków umowy\nW każdym kolektywie pracowniczym istnieją dwie strony, między którymi odbywa się współpraca. To jest pracodawca i pracownicy. Aby firma mogła utrzymać porządek, nie naruszać praw i wypełniać zobowiązań, obie strony muszą przestrzegać specjalnie zaprojektowanej umowy, która uwzględni wszystkie warunki pracy. Niniejsza umowa jest umową zbiorową, która ma zastosowanie do działań dyrektora i wszystkich pracowników organizacji, zgodnie z artykułem przewidzianym w Kodeksie pracy (Kodeks pracy).\nWszelkie stosunki pracy powinny być regulowane. Chroni to pracodawcę i pracowników. Wszystkie niuanse pracy są negocjowane i zawarte w specjalnym regulacyjnym akcie prawnym, który jest układem zbiorowym. Reguluje stosunki między wszystkimi pracownikami jednocześnie, a nie osobno z każdym z nich, jak ma to miejsce w przypadku umowy o pracę. Współpraca tego rodzaju zapewnia więcej korzyści w zakresie organizacji warunków pracy dla obu stron..\nObie strony współpracujące mają prawo domagać się zawarcia układu zbiorowego, ale w kodeksie ustanowionym przez ustawodawstwo federalne nie ma obowiązkowego rozwiązania tego problemu. Jeśli jedna ze stron złoży taką propozycję, druga powinna bez wątpienia przystąpić do rokowań zbiorowych. Przyczyny, które mogą przyczynić się do opracowania aktu regulacyjnego, mogą być następujące:\nWzmocnienie motywacji i zapewnienie zainteresowania. Pracodawca może wprowadzić do dokumentu informacje na temat rekompensaty pieniężnej, dopłat, wynagrodzeń i przyczyn, które się do tego przyczyniają..\nRozporządzenie w sprawie płatności Dzieje się tak w warunkach stałego wzrostu cen, inflacji..\nCiężkie warunki pracy. Umowa może dotyczyć poprawy warunków, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ubezpieczenia medycznego.\nInicjatywa pracodawcy, jeśli chcesz zdobyć wizerunek wiarygodnej i postępowej firmy, ponieważ ustawa chroni pracowników na wiele sposobów i nie może przyczynić się do pogorszenia warunków pracy.\nChęć firmy zapewnienia stabilnego klimatu w pracy. Lokalne przepisy chronią przed strajkami i innymi zakłóceniami przemysłowymi.\nChęć zmniejszenia ilości dokumentacji, ponieważ umowa jest zawarta między szefem a wszystkimi podwładnymi jednocześnie.\nTen akt, który reguluje stosunki pracy i relacje społeczne między pracodawcą a podwładnymi, stanowi obopólnie korzystne partnerstwo. Ogłasza podstawowe kryteria przestrzegania warunków pracy i życia pracowników. Co więcej, oni sami są aktywnie zaangażowani w rozwój tych warunków. Ten dokument prawny nie powinien zawierać decyzji o jakichkolwiek ograniczeniach praw lub ograniczeniach gwarancji pracowników ustanowionych w prawie pracy.\nWszystkie kwestie dotyczące definicji pojęcia układu zbiorowego, procedury opracowania, zawarcia, zmiany itd. Są regulowane z uwzględnieniem norm Kodeksu pracy Federacji Rosyjskiej (LC RF):\ndefinicja – art. (artykuł) 40 TC;\npodział działań – art. 43 centra handlowe;\ntreść, struktura – art. 41 centrów handlowych;\nzmiana, uzupełnienie – art. 37 centrum handlowe;\nrejestracja – art. 50 centrum handlowe.\nUkład zbiorowy ma na celu pomoc w ustaleniu działalności instytucji lub poszczególnych oddziałów. W tym celu omawiają prawa i obowiązki pracowników i szefa, możliwe do spełnienia przez obie strony, w tym regulacje. Obejmują one:\nwynagrodzenie, formularze, rozmiary, systemy płatności;\ndodatki i odszkodowania;\nzwolnienie, przekwalifikowanie, zatrudnienie;\nczas pracy / odpoczynku;\nochrona pracy, warunki pracy, bezpieczeństwo środowiska;\ngwarancje dla przeszkolonych pracowników, dla których ustalono świadczenia;\nopłata za posiłki;\nkontrola nad samym aktem.\nO tym, jak zostanie sporządzony akt, decydują obie strony po wspólnej dyskusji. Istnieją 3 główne punkty typowego schematu, które można pobrać z wielu stron. Struktura dokumentu negocjacyjnego jest ustalana indywidualnie przez strony. Będą to:\nCzęść wprowadzająca. Zawiera główne obszary, w których organizacja pracuje i rozwija się..\nPrawa pracodawcy / obowiązki.\nPrawa / obowiązki pracowników i reprezentujących ich organów.\nAkt musi zawierać dokładne informacje na temat stron, które go zawierają. Układy układu zbiorowego są takie same. Lista szczegółów zawiera następujące dane:\npełne nazwiska przedstawicieli obu stron odpowiedzialnych za zawarcie umowy;\ninformacje o ich dokumentach;\nmiejsce / data zawarcia aktu;\nW zawarciu tego dokumentu biorą udział dwie strony: pracodawca i pracownicy organizacji lub jej indywidualne przedstawicielstwo. Pracownicy nie działają jako osoby indywidualne, ale są niezależnym podmiotem, to znaczy indywidualnym zbiorowym zespołem pracy z wybranym przedstawicielem. Przedstawiciela można wybrać zarówno spośród pracowników, jak i głównych organizacji związkowych. Pracodawca jest obowiązany odpowiedzieć na propozycje samego zespołu lub wybrać do tego osobę upoważnioną, która będzie działać w jego imieniu.\nStosunki pracy są regulowane przez prawo rosyjskie zgodnie z art. 21 i 22 TK. Mogą być uzupełnione dowolnymi warunkami na zasadzie dobrowolności w ramach układu zbiorowego, ale muszą być zgodne z podstawowymi normami prawnymi. Najważniejsze jest to, że prawa przewidziane w kodeksie pracy nie są niedoceniane. Strony mają prawo zawrzeć w dokumencie tylko te elementy, które można wdrożyć.\nWszystkie warunki, które zostaną zawarte w dokumencie, nie mogą pogorszyć sytuacji osób, które podpisały układ zbiorowy. W przeciwnym razie akt zostanie uznany za nieważny. Pozwoli to zidentyfikować lokalny organ pracy, do którego należy wysłać akt po podpisaniu przez obie strony. Jeśli naruszenia nie zostaną zidentyfikowane, wówczas wszystkie warunki umowy będą obowiązywać przez cały czas, na jaki dokument został zawarty.\nKażda ze stron może zaproponować zawarcie umowy. Jeśli inicjatywa pochodzi od pracowników, muszą oni wybrać oficjalnego przedstawiciela (organ przedstawicielski) lub delegować uprawnienia do związku, jeśli taki istnieje. Dalsze kroki są następujące:\nPisemne powiadomienie jest wysyłane do strony przeciwnej z propozycją zawarcia umowy.\nJeśli inicjatywa pochodzi od pracowników, w tym samym czasie co pierwszy krok, muszą oni powiadomić organizacje związkowe i utworzyć przedstawicielski organ z ich udziałem. Przeznaczony jest na to okres 5 dni..\nPisemna odpowiedź musi zostać przesłana zwolennikom zgody na negocjacje w ciągu 7 dni.\nNastępnego dnia negocjacje są uważane za otwarte..\nW celu kontroli tego procesu powoływana jest komisja, pod kierownictwem której opracowywany jest projekt współpracy zbiorowej.\nJeżeli konieczne jest opłacenie usług któregokolwiek ze specjalistów, obowiązek ten przejmują inicjatorzy negocjacji.\nWszystkie informacje, które mogą być potrzebne podczas przygotowania projektu, muszą zostać dostarczone przez strony w ciągu 2 tygodni od daty otrzymania wniosków.\nPo zakończeniu projektu wszyscy uczestnicy powinni omówić i zatwierdzić.\nPonadto przedstawiciele stron podpisują dokument.\nW przypadku sporów społecznych i pracowniczych, których nie można rozwiązać, należy je uwzględnić w dokumencie jako osobny protokół sporów..\nCała procedura trwa 3 miesiące.\nPo podpisaniu umowa musi zostać przesłana do urzędu pracy w celu rejestracji powiadomienia.\nPodczas rejestracji organ zbiorowy stwierdza naruszenia.\nW zależności od okoliczności upadku organizacji, między pracodawcą a pracownikami, z którymi umowa została zawarta, może ona zmienić okres ważności, rozwiązać wcześniej niż uzgodniony termin lub przedłużyć. Do okoliczności, które prowadzą do wcześniejszego rozwiązania umowy, należą: zmiana własności, reorganizacja przedsiębiorstwa lub likwidacja.\nCzęsto zdarza się, że organizacja potrzebuje transformacji, co prowadzi do przeniesienia uprawnień do innej organizacji. Jeśli ta ostatnia ma inną formę prawną własności, pierwsza przejmuje ją, po czym przestaje istnieć. Wszystkie jej prawa i obowiązki zostały przeniesione na nową organizację. W takich warunkach umowa jest ważna przez następne trzy miesiące od momentu pełnego przeniesienia praw organizacji.\nW wielu przypadkach konieczna może być reorganizacja przedsiębiorstwa. Jeśli nie jest to opłacalne lub, odwrotnie, pojawiły się poważniejsze cele. W takim przypadku kierownictwo może ogłosić zakończenie działalności i utworzyć jedno lub więcej nowych przedsiębiorstw ze starego. Bez względu na to, jak odbywa się reorganizacja i gdziekolwiek się ona prowadzi, umowa pozostaje ważna przez cały ten proces.\nLikwidacja to procedura, po której każda organizacja całkowicie przestaje działać. Wszystkie jej obowiązki wobec pracowników lub wierzycieli dobiegają końca. Jej sprawy nie mogą być przekazywane innym osobom lub przedsiębiorstwom kolejno. W rezultacie wcześniej zawarty układ zbiorowy nie może zostać przedłużony ani zmieniony. Będzie obowiązywać tylko w trakcie procesu likwidacji, wówczas nastąpi wygaśnięcie zobowiązań pracowniczych.\nW chwili podpisania zbiorowej umowy pracy jest ona ważna i weszła w życie. Sama umowa może określać datę wejścia w życie aktu zbiorowego. Moment ten można również oznaczyć początkiem jakiegoś zdarzenia. Jest to określone w art. 43 Kodeksu pracy Federacji Rosyjskiej. Data rozpoczęcia działania nie zależy od żadnych okoliczności, chyba że strony postanowią inaczej.\nTrzy lata – jest to maksymalny czas trwania układu zbiorowego między pracodawcą a podległymi lub poszczególnymi jednostkami strukturalnymi organizacji. Na wniosek stron umowa może być ważna przez krótszy czas. Po zakończeniu okresu negocjacyjnego strony mogą zgodzić się na przedłużenie o kolejne trzy lata. Każda ze stron ma prawo żądać zawarcia kolejnego układu zbiorowego wraz z przyjęciem lokalnych zmian na osobnej liście wniosków.\nPonieważ do zawarcia układu zbiorowego potrzebne są dwie strony, wprowadzenie zmian jest również możliwe dopiero po zawarciu ze sobą porozumienia. Powinien występować w następującej kolejności:\nZainteresowana strona, taka jak zespół, może wysłać do pracodawcy dowolną pisemną propozycję rozpoczęcia negocjacji. Należy do niego dołączyć projekt zmiany..\nDruga strona musi odpowiedzieć na to w ciągu 7 dni kalendarzowych za pisemną zgodą.\nDzień po otrzymaniu listu przez inicjatora negocjacje uznaje się za otwarte i rozpoczyna się proces opracowywania zmian.\nNastępnie tworzona jest komisja, która wykonuje prace całego procesu, rozwiązuje spory zbiorowe i propozycje zgodnie z życzeniem stron..\nTrzy miesiące przeznaczone są na proces demontażu wszystkich wniosków, po czym umowa wchodzi w życie, jeśli zostanie zaakceptowana i zatwierdzona.\nPo podpisaniu dokument jest wysyłany do właściwego organu w celu rejestracji. Zapewni to dodatkowe gwarancje prawne..\nW przypadku naruszenia ustalonej umowy istnieją odpowiednie środki przewidziane przez prawo. Nieprzestrzeganie tej zasady podlega obowiązkowym karom. Istnieją następujące rodzaje naruszeń i kar:\nUchylanie się od negocjacji, naruszenie warunków pozbawienia wolności. Kara od 1000 do 3000 r. Sztuka. 5.28 Kodeks administracyjny (kodeks wykroczeń administracyjnych).\nUnikanie zobowiązań. Kara od 3000 do 5000 r. Sztuka. 5.31 Kodeks wykroczeń administracyjnych.\nInformacje negocjacyjne. Kara dyscyplinarna lub grzywna od 1000 do 3000 r. Sztuka. 5.29 Kodeks wykroczeń administracyjnych.\nOdmowa zawarcia układu zbiorowego bez powodu. Kara od 3000 do 5000 r. Sztuka. 5.30 Kodeks administracyjny.\nUnikanie wymagań. Unikanie udziału w postępowaniu pojednawczym. Kara od 1000 do 3000 r. Sztuka. 5.32 Kodeks administracyjny.


Kilka TFI może zaliczyć ostatnie miesiące do udanych - Archiwum Rzeczpospolitej\nJak dotąd ten rok mija nam pod znakiem hossy obligacji skarbowych, która ma miejsce niemal na całym świecie, w tym w Polsce\nSytuacja funduszy inwestycyjnych w tym roku jak na razie przypomina to, co działo się w ubiegłym, zarówno jeśli chodzi o nastawienie klientów do ryzyka, jak i wyniki strategii. andrzej Pałasz\nZaledwie jedno oczko mniej, co pozwoliło na piąte miejsce, wywalczyły dwa towarzystwa: NN Investment Partners TFI oraz Skarbiec TFI. Dla Skarbca TFI, który w ubiegłorocznym rankingu zajął miejsce drugie, ostatnie tygodnie były dość pechowe, bowiem przyniosły mocną przecenę akcji spółek nowoczesnych technologii. Skarbiec TFI ma również w tym roku problemy z przekonaniem do siebie niektórych klientów, co powoduje przewagę umorzeń nad wpłatami do funduszy. Oczywiście fundusze akcji zagranicznych przyniosły Skarbcowi TFI w naszym rankingu sporo punktów, lecz głównie za dłuższe okresy. Podobnie w dłuższych okresach solidnie na tle konkurencji wypadły fundusze obligacji tego TFI. Kilka...


Źródło: inf. prasowa, Autor: Redakcja, 2017-02-11 08:05:17\nW niedzielę o 18:00 na Stadionie Energa Gdańsk Lechia Gdańsk podejmie Jagiellonię Białystok w meczu, który odpowie nam na pytanie: który z zespołów jest gotowy do walki o mistrzostwo Polski. Obok takiego hitu Betsson nie mógł przejść obojętnie, dlatego też bukmacher przygotował promocję zarówno dla nowych, jak i obecnych klientów! Przed spotkaniem wszyscy nowi klienci będą mogli postawić 30 PLN w Zakładzie Bez Ryzyka, zaś już podczas samego meczu wszyscy dostaną dodatkowe 15 PLN do wykorzystania na żywo. Nic, tylko stawiać.\nPostaw zakład w meczu na szczycie LOTTO Ekstraklasy!\nNiedzielne spotkanie zapowiada się niezwykle interesująco. Nie tylko jest to pojedynek dwóch rewelacji bieżącego sezonu LOTTO Ekstraklasy, ale także obie drużyny będą mogły po raz pierwszy zaprezentować swoje zimowe wzmocnienia. Ekipa z Gdańska solidnie się wzmocniła i oprócz ogranych w polskiej lidze piłkarzy z przeszłością w Legii Warszawa - mowa o Arielu Borysiuku i Dusanie Kuciaku - sprowadziła do siebie Gino van Kessela, czyli byłego króla strzelców ligi słowackiej. Jeżeli wypożyczony ze Slavii Praga napasnik sprawdzi się w Lechii, to klub z Wybrzeża będzie w stanie zapłacić za niego nawet 1,5 miliona euro.\nKurs w Betsson na zwycięstwo Lechii wynosi 2.10, a wygrana Jagiellonii pozwoli Ci potroić swoją stawkę (3.25).\nPrzepisz podany kod: 5576


Posiadanie pupila wiąże się z licznymi obowiązkami. Ponadto każdy opiekun powinien zaopatrzyć się w odpowiednie akcesoria dla zwierzaka. Należą do nich miski, smycze, obroże, a także różnego typu zabawki. Każdy pies, czy kot musi mieć piłki, myszki, zabawki na wędce, czy zabawki automatyczne. Futrzana myszka z dzwoneczkami od firmy Trixie zachęci do zabawy nawet największego kociego lenia. Produkt rozwija spryt oraz kondycję kota, co ma ogromne znaczenie dla kotów niewychodzących. Miękka, pluszowa powłoka pozwala na bezpieczne gryzienie. W środku znajduje się dzwoneczek,który wydaje dźwięk podczas poruszania. Akcesoria od firmy Trixie charakteryzują się wysoką jakością i wykonaniem z trwałych, mocnych materiałów. Dlatego prezentowany produkt do doskonały wybór dla żywiołowych, energicznych i aktywnych kotów.


Trendy na rynku zatrudnienia - Biznes/technologie\nData: 04-01-2018, 08:41\nW nowym roku firmy muszą przystosować się do działania w warunkach niskiego bezrobocia. A to niejedyne wyzwanie, które przed nimi stoi - informuje "Puls Biznesu".\nOd początku przemian ustrojowych polska gospodarka działała w modelu ciągłych niedoborów miejsc pracy. Jednak w mijających latach, a szczególnie w ubiegłym roku, dokonała się wyraźna zmiana — w kierunku niedostatku pracowników. Jak podkreślają eksperci, ów trend ma być długofalowy i będzie wpływać na otoczenie biznesowe przez najbliższych kilka lat.\nMaciej Witucki, prezes Work Service’u. mówi, że poza dużym popytem na pracowników spodziewa się również dalszych spadków bezrobocia, które jednak będą wolniejsze niż w ostatnich latach. Mimo to zakłada, że w 2018 r. ujrzymy wyniki poniżej 6 proc., a przy tym we wszystkich województwach stopa rejestrowanego bezrobocia będzie już jednocyfrowa.\nKurczące się zasoby kadrowe na rynku mają przekładać się również na wzmożoną konkurencję o pracowników — i to zarówno obecnych, jak i potencjalnych. Warto bowiem zauważyć, że trudności z pozyskaniem rąk do pracy odczuło w ubiegłym roku aż 51 proc. firm, a wiele z nich doświadczyło również presji płacowej ze strony zatrudnionych — wynika z badań przeprowadzonych przez Work Service.\nAndrzej Kubisiak, dyrektor ds. analiz w Work Service mówi zaś, że w ostatnim kwartale 2017 r. dynamika płac przyspieszyła i należy spodziewać się kontynuacji tego trendu. Jednak, jak zaznacza ekspert, kluczową zmianą wpływającą na przyszłość całego rynku będzie powstanie nowego Kodeksu pracy.


Sytuacja socjalna rodziny radomskiej\nmailto:?subject=I recommend a publication at CeON Repository&body=I recommend a publication “Sytuacja socjalna rodziny radomskiej” available at CeON Repository [https://depot.ceon.pl/handle/123456789/3654]. Recommend\ndc.identifier.citation Durasiewicz A., Sytuacja socjalna rodziny radomskiej – w: „Biuletyn Informacyjny Diagnoza Socjalna Regionu Radomskiego Nr 1/2007”, pod redakcją J. Kida, wyd. Politechnika Radomska, Radom 2007 pl\ndc.description.abstract Artykuł omawia kwestie i problemy społeczne rodzin, a następnie sposoby ich rozwiązywania zarówno z punktu widzenia finansowego jak i rzeczowego. Omówione zostały świadczenia rodzinne na rzecz rodzin. Artykuł kończy przedstawienie kwestii samopomocy jako formy będącej rozwiązaniem wielu problemów społecznych rodzin. pl\ndc.publisher Wydawnictwo Politechniki Radomskiej pl\ndc.subject kwestie samopomocowe pl\ndc.subject świadczenia rodzinne pl\ndc.subject kwestia społeczna pl\ndc.subject rodzina pl\ndc.title Sytuacja socjalna rodziny radomskiej pl\ndc.contributor.organization Politechnika Radomska im. Kazimierza Pułaskiego pl


Trudne definicje - Naukaonline.pl\nRurkopław Physalia physalis. Jego „ciało” zwane kormusem to kolonia złożona z osobników pełniących różne funkcje, połączonych pniem ze wspólną jamą gastralną BE&W\nProf. dr hab. Michał Kozakiewicz jest kierownikiem Zakładu Ekologii WB UW. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień z pogranicza ekologii, genetyki i nauki o ewolucji. Obecnie zajmuje się różnymi aspektami ekologii miasta, w szczególności adaptacją do środowiska miejskiego. Obiektem jego badań są przede wszystkim drobne ssaki.\nEncyklopedia Biologiczna wydana w roku 1999 pod redakcją dwojga wybitnych profesorów, Czesława Jury i Haliny Krzanowskiej, tak definiuje osobnika: „żywy organizm, odrębny od innych pod względem budowy i funkcji, wchodzący w skład populacji osobników tego samego gatunku”. Zgodnie z definicją wyróżnienie osobnika opiera się na trzech kryteriach: struktury – „odrębny od innych pod względem budowy”, funkcji – „odrębny od innych pod względem funkcji”, oraz przynależności do określonej grupy – „wchodzący w skład populacji tego samego gatunku”. Spróbujmy zatem zanalizować te trzy kryteria i ocenić, czy zawsze znajdują one zastosowanie.\nWybitny polski uczony, biolog Józef Nusbaum-Hilarowicz żyjący na przełomie XIX i XX wieku pisał „W otaczającej nas przyrodzie napotykamy nadzwyczajną różnorodność form organicznych, które oznaczamy nazwą osobników. Tylko osobniki są czymś realnie istniejącym w naturze…”. Można zgodzić się z twierdzeniem, że życie na Ziemi występuje zawsze w formie odrębnych, mniej lub bardziej samodzielnych organizmów. Każdy z nich jest oddzielnym obiektem biologicznym niezależnie od tego, czy zbudowany jest z jednej lub kilku komórek, czy też ma budowę niezwykle skomplikowaną, o wysokim stopniu wewnętrznego zróżnicowania. Jeśli przyjmiemy, że osobnik jest odrębną strukturą, możemy go oddzielić od innych, przenieść z miejsca na miejsce, zważyć, zmierzyć, opisać jego wygląd itd. Czy jednak zawsze tak jest? Życie biologa byłoby zbyt łatwe, gdyby na to pytanie można było odpowiedzieć twierdząco.\nZarówno w świecie roślin, jak i zwierząt występują różnorodne tzw. struktury wieloosobnicze, czyli pojedyncze, dobrze wyodrębniające się spośród innych twory spełniające wszystkie funkcje życiowe pojedynczego organizmu. Szkopuł jednak w tym, że faktycznie są zbudowane z wielu połączonych ze sobą osobników. Przykładem wśród zwierząt mogą być rurkopławy (Siphonophora), morskie jamochłony tworzące wieloosobnicze struktury, tzw. kormusy. Współtworzące je osobniki pełnią różne funkcje (rozrodcze, odżywcze, obronne itp.) i są stosownie do tego zbudowane. Co więcej – żaden z nich nie byłby w stanie żyć samodzielnie. Rodzi się więc pytanie: czy kormus rurkopława stanowiący fizjologiczną i funkcjonalną całość powinien być traktowany jak jeden strukturalny osobnik, czy też może jako „coś” odrębnego strukturalnie, co jednak stanowi „zgrupowanie” różnych osobników?\nJeszcze większe kłopoty pojawiają się w przypadku roślin, szczególnie tych, które pomnażają się na drodze wegetatywnej; tu już naprawdę trudno jednoznacznie zdefiniować pojedynczego osobnika. W takich przypadkach struktura wieloosobnicza, nazywana polikormonem, powstaje poprzez odrastanie od macierzystej rośliny potomnych osobników strukturalnych (są to tzw. ramety lub inaczej wegety), które połączone tworzą jednego modularnego osobnika. Poszczególne ramety wyposażone są we własny system korzeniowy i pęd nadziemny, a po oderwaniu od polikormonu mogą prowadzić samodzielne życie, dając początek nowym polikormonom. Struktura polikormonów może być niezwykle rozbudowana i u niektórych gatunków mogą one tworzyć ogromne agregacje składające się z wielkiej liczby rametów. W literaturze można nawet znaleźć opisy wielohektarowych lasów liczących setki „drzew”, a będących w istocie jednym gigantycznym polikormonem.\nStruktury wieloosobnicze składają się z „osobników” identycznych pod względem genetycznym. Powstają one na drodze pomnażania bezpłciowego/wegetatywnego, np. przez pączkowanie osobnika założycielskiego, jak to ma miejsce u rurkopławów, albo przez rozłogi i kłącza u roślin. Może więc osobnika należałoby definiować nie według kryterium odrębności struktury („osobnik strukturalny”), lecz według odrębności genetycznej („osobnik genetyczny”)? Wówczas za osobnika uznalibyśmy strukturę odrębną genetycznie od innych, podobnych. Niestety, i tu od razu pojawia się poważna wątpliwość. Jak bowiem wówczas należałoby definiować np. bliźnięta jednojajowe, które bez wątpienia są identyczne genetycznie? Według kryterium odrębności genetycznej byłby to przecież jeden „powielony” w odrębne struktury osobnik. Już widzę w tym miejscu protesty bliźniaków, którzy, choć identyczni genetycznie, są przecież różnymi osobami.\nZostawmy więc kryterium genetyczne i powróćmy do strukturalnego, pytając, czy wieloosobnicza struktura, którą chcemy uważać za osobnika, musi składać się z „osobników” reprezentujących ten sam gatunek? Pierwsza odpowiedź narzuca się sama – oczywiście tak, przecież nie może być osobnika „składającego się” z przedstawicieli kilku gatunków! Biologia okazuje się jednak bardziej złożona, niż nam się wydaje, a za przykład mogą posłużyć porosty złożone z grzyba i symbiotycznych cyjanobakterii bądź zielenic. Współczesna nauka nie wyróżnia porostów jako odrębnej grupy systematycznej, jednak bez wątpienia poszczególne porosty tworzą odrębne struktury „wieloosobniczo-gatunkowe”, które w kategoriach morfologicznych można byłoby uznać za strukturalne osobniki.\nW przywołanej wcześniej definicji osobnika pojawia się pojęcie gatunku, którego reprezentantem jest osobnik. Pojęcia osobnika i gatunku są więc ze sobą ściśle związane i wygląda na to, że nie da się zdefiniować żadnego z nich bez odwoływania się do drugiego.\nPojęcie gatunku należy do podstawowych koncepcji w biologii i sam Karol Darwin umieścił je w tytule swojego fundamentalnego dzieła „O powstawaniu gatunków” (pełna wersja oryginalnego tytułu brzmi „On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life”). Mimo to termin ten nie jest wcale jednoznacznie określony, a nawet okazuje się jeszcze trudniejszy do zdefiniowania niż pojęcie osobnika. W literaturze można znaleźć co najmniej kilkanaście definicji, z czego najważniejsze opierają się na kryterium morfologicznym, genetycznym i ewolucyjnym. Kryterium morfologiczne jest bodaj najstarszym, stosowanym zapewne wieki przed powstaniem biologii jako dziedziny nauki. Jest ono najprostsze i bazuje na podobieństwie osobników. Zgodnie z nim gatunek morfologiczny to grupa podobnych do siebie osobników, odrębna od innych grup. Taka intuicyjna definicja zawodzi często w praktyce. Przede wszystkim na jakich cechach morfologicznych powinniśmy się opierać? Czy należy uwzględniać tylko cechy morfologiczne osobników, czy może także elementy biologii (rozród, rozwój, pokarm, behawior itp.)? Następna wątpliwość dotyczy zmienności wewnątrzgatunkowej – indywidualnej, geograficznej, sezonowej czy związanej z fazami rozwoju osobnika. Zróżnicowanie osobników reprezentujących ten sam gatunek jest bowiem zjawiskiem na tyle powszechnym, że w biologii wprowadzono nawet pojęcie gatunku politypowego dla określenia gatunku o niejednolitym wyglądzie osobników. Jeżeli więc osobniki reprezentujące ten sam gatunek wcale nie muszą być do siebie bardzo podobne, to jaka ich zmienność jest dopuszczalna? Odpowiedź na to pytanie może przynieść dogłębna znajomość ich biologii, ale nieraz zdarzyło się, że za odrębne gatunki uznawano różne stadia rozwojowe tego samego gatunku, odmienne pod każdym względem: morfologii, fizjologii, sposobu odżywiania się, występujące w różnych środowiskach.\nTo nie koniec problemów z definicją gatunku. Możliwe są bowiem przypadki odwrotne, kiedy to osobniki reprezentujące różne gatunki okazują się do siebie bliźniaczo podobne. Nazywamy je wtedy gatunkami kryptycznymi, a spotkać je można w wielu grupach organizmów, choć głównie wśród bezkręgowców. Mimo ogromnego podobieństwa osobników gatunki kryptyczne nie krzyżują się ze sobą – są izolowane rozrodczo. Na tej podstawie zaproponowano kryterium genetyczne, zgodnie z którym osobniki jednego gatunku muszą być w stanie krzyżować się między sobą.\nPojęcie gatunku genetycznego (biologicznego) zawdzięczamy znakomitemu ewolucjoniście Ernstowi Mayrowi (1904-2005), który definiował gatunek jako „grupę populacji naturalnych, które obecnie lub potencjalnie krzyżują się ze sobą i są izolowane od innych takich grup”. Gatunek tworzy więc swojego rodzaju „wspólnotę rozrodczą” o odrębnej puli genowej od innych „wspólnot”. Kryterium takie wydaje się znacznie bardziej precyzyjne niż morfologiczne, a ponadto nawiązuje ono do „wspólnoty” ewolucyjnej gatunku. Jednak znowu kryterium to zawodzi w praktyce. Pierwsze ograniczenie narzuca się samo – nie można zastosować go do gatunków agamicznych, czyli rozmnażających się wyłącznie bezpłciowo, co znacznie ogranicza jego uniwersalność. Także w przypadku organizmów rozmnażających się na drodze płciowej swobodne krzyżowanie się osobników w ramach puli genowej gatunku może być znacznie utrudnione lub wręcz niemożliwe. Dzieje się tak np. w przypadku izolacji populacji lokalnych. Co więcej, skład puli genowej gatunku ma charakter dynamiczny – podlega ciągłej zmienności na skutek działania doboru naturalnego i czasem na podstawie kryterium genetycznego trudno jest jednoznacznie określić „granice” gatunku. Zresztą sam Mayr zwrócił na to uwagę, opisując różnicowanie i rozmieszczenie świstunki zielonawej (Phylloscopus trochiloides), niewielkiego ptaka zamieszkującego północno-wschodnią Europę oraz środkową i północną Azję, w tym podnóża Himalajów. Poszczególne populacje, uznawane za podgatunki, rozszerzały stopniowo swój zasięg, tworząc w rezultacie pierścień wokół Himalajów. W tym pierścieniu osobniki należące do pierwszego podgatunku krzyżują się z sąsiadami z podgatunku drugiego, osobniki z podgatunku drugiego krzyżują się z podgatunkiem trzecim i tak dalej, aż na końcu podgatunek ostatni spotyka się z pierwszym. Tutaj dzieje się coś dziwnego: ostatni i pierwszy podgatunek nie chcą się już ze sobą krzyżować, więc, zgodnie z kryterium genetycznym, powinny być uznane za dwa różne gatunki. Krzyżują się jednak „pośrednio” poprzez osobniki z kolejnych populacji lokalnych – powstaje więc pytanie, jak w takiej sytuacji wyznaczyć „granice” gatunku.\nPrzypadek świstunki pokazuje, jak proces różnicowania się jednego gatunku może doprowadzić do specjacji, czyli powstania nowych gatunków. Jednocześnie pokazuje, jak trudno jest ująć w sztywne ramy definicji zmienność biologiczną, a genetyczna definicja gatunku może wywieść na manowce. Dlatego też stworzono kryterium ewolucyjne wyróżniania gatunków. Amerykański biolog Edward O. Wiley określił gatunek ewolucyjny jako „pojedynczą linię populacji przodków i potomków, która utrzymuje swą tożsamość w stosunku do innych takich linii i posiada własne tendencje ewolucyjne i losy historyczne”.\nTu jednak też natrafiamy na kłopoty tkwiące w samej definicji. W procesie ewolucji poszczególne gatunki podlegają ciągłym zmianom, niektóre wymierają, niektóre powstają. Gdy z istniejącego gatunku wyodrębniają się nowe, mówimy o specjacji radiacyjnej, w efekcie liczba gatunków się zwiększa. Z kolei w procesie specjacji filetycznej następuje przekształcanie się jednego gatunku w inny. W każdym z tych procesów w niekończącej się linii przodków i potomków następuje kiedyś moment odróżnicowania się nowego gatunku „na bazie” gatunku istniejącego. Procesy specjacji mają jednak charakter „płynny” – różnicowanie się następuje szybciej lub wolniej, jednak nigdy nie jest natychmiastowe. Należałoby więc zadać sobie pytanie, jak można w sposób precyzyjny zdefiniować moment pojawienia się nowego gatunku w procesie specjacji? Czy jest to w ogóle możliwe, a jeśli tak, to czy należałoby tu zastosować któreś z kryteriów przedstawionych powyżej, pamiętając o ich licznych niedoskonałościach?\nCzytelnik, który dotrwał w lekturze artykułu do tego miejsca, może zadać sobie słuszne pytanie, dlaczego właśnie w biologii zdefiniowanie podstawowych pojęć nastręcza tyle kłopotów, a w innych dziedzinach nauki wydaje się to prostsze? Wynika to z ogromnej różnorodności przyrody ożywionej, niezwykłego i trudnego do zamknięcia w ramy ścisłych definicji bogactwa form organizmów żywych, a także ich ciągłej zmienności w czasie i przestrzeni. Jesteśmy dumni z osiągnięć nauki, które pozwoliły człowiekowi lądować na Księżycu, wysyłać sondy kosmiczne na odległe planety, czy poznać genomy wielu gatunków, w tym także własnego. Z drugiej strony niewielu z nas zdaje sobie sprawę, że nie potrafimy wskazać tak prostej, wydawałoby się, rzeczy jak rzeczywista liczba gatunków żyjących współcześnie na Ziemi, jakkolwiek definiowalibyśmy pojęcie gatunku. Podawane przez różnych autorów liczby szacunkowe są tak rozbieżne, że nie można żadnej z nich uznać za wiarygodną. Według ostrożnych obliczeń liczbę gatunków współcześnie żyjących ocenia się na 4 do 30 milionów, są jednak tacy autorzy, którzy mówią nawet o 100 milionach! Wiemy tylko, że poznaliśmy i zinwentaryzowaliśmy zaledwie około 1 miliona 350 tysięcy gatunków, jednak wszyscy naukowcy są zgodni, że jest to tylko niewielka część rzeczywistego bogactwa gatunkowego Ziemi. Widać więc, jak wielka jest różnorodność biologiczna naszej planety i jak mało wciąż jeszcze o niej wiemy.\nDarwin K. (2009). O powstawaniu gatunków. Przedmowa i komentarz: January Weiner. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa, 479.\nKluge A.G. (1990). Species as historical individuals. Biology and Philosophy 5, 417-431.\nMayr E. (1974). Populacje, gatunki, ewolucja. Wiedza Powszechna, Warszawa, 592.\nMayr E. (1996). What is a species, and what is not? Philosophy of Science 63, 262-277.\nSokal R.R., Crovello T.J. (1970). The biological species concept: a critical evaluation. The American Naturalist 104, 127-153.\nStearns S.C., Hoekstra R.F. (2000). Evolution. An introduction. Oxford University Press, Oxford, 381