Porady psychologiczne w dużych miejscowościach | UH OH Clothing\nPaździernik 26, 2020 admin 0 Comment\nAktualnie coraz większa liczba ludzi korzysta z porad psychologicznych. Dzieje się tak z paru przyczyn. W dużej mierze więcej osób jest w stanie zaufać profesjonaliście, jak również stwierdzić, że tego typu pomoc jest dla nich przydatna. Wizyty w gabinecie psychologicznym nie stanowią już swoistego tabu, tak jak to było jeszcze kilka lat temu. Ponadto aktualnie tempo życia ciągle rośnie, co wywołuje wiele negatywnych skutków. Bezustanny stres, brak wolnego czasu czy trudności w porozumiewaniu się z ludźmi to jedynie część problemów.\nGabinety psychologów znaleźć można w każdej większej miejscowości. Jeśli chodzi o specjalistę jakim jest psychoterapeuta Kraków to miasto, w którym oferta jest niezwykle szeroka. Punkty, w których można otrzymać taką pomoc, coraz częściej występują też w mniejszych miejscowościach. Dla uczniów szkół dostępny jest gabinet psychologa lub pedagoga w obrębie szkoły.\nPsychoterapeuciPsychoterapia ma podobny obszar zainteresowania co psychologia, jednak zajmuje się różnego typu przypadłościami od strony bardziej praktycznej. Jednym słowem psychoterapeuci zajmują się leczeniem, choć nie za pomocą leków. Ten ostatni sposób jest już domeną psychiatrii. Część psychologów ma uprawnienia do wykonywania psychoterapii po ukończeniu odpowiednich szkoleń. Pod hasłem „psychoterapia kraków” można znaleźć bardzo dużo różnych rezultatów, na temat zwalczania zaburzeń psychicznych na terenie miasta.\nSzalenie nam miło, że poświęciłeś swój czas, żeby przeczytać nasz wpis. Jeśli czujesz ochotę na nowe, to kliknij link restauracja baranowo i przenieś się do kolejnej witryny.\nOferowane są także różne typy tej terapii, przeprowadzane w różnych formach, indywidualnie oraz grupowo.\nW większych miastach jak na przykład Kraków psycholog jest specjalistą raczej nietrudno dostępnym. Specjalizują się oni w rozmaitych czynnościach, na przykład w wykonywaniu testów psychologicznych czy wystawianiu opinii pacjentom.\nTen odsyłacz do strony pokaże Ci więcej danych na ten temat, który tak bardzo Cię zainteresował i zwyczajnie wciągnął.\nDziałają całe centra psychologiczne, zrzeszające tylko profesjonalistów z dziedziny psychologii i psychoterapii. Występują także podobne gabinety specjalistów, takie jak na przykład poradnia seksuologiczna. „Gabinet psychoterapii Kraków to hasło, pozwalające na uzyskanie dużej ilości wyników ze stron WWW. Na podstawie tych wyników można zauważyć, że punktów, gdzie można znaleźć pomoc psychologiczną jest we Wrocławiu więcej niż tysiąc – sprawdź horyzonty.\nPrevious page Previous post: Działające metody kurowania schorzeń skórnych a także uciążliwości grzybicznych\nNext page Next post: Istotne informacje w temacie badań radiograficznych oraz szkoleń interpersonalnych\nTagi: miasta, obszar, oferta, testy


Chroberz - chroberz.info serwis informacyjny miejscowości - Zagłosuj na książkę Macieja Liziniewicza\nZagłosuj na książkę Macieja Liziniewicza\nKsiążka pisarza związanego z Chrobrzem, Macieja Lizniewicza pt. Czas pomsty, została nominowana w plebiscycie „Najlepsza książka na jesień”. Jest to prestiżowy plebiscyt organizowany od 10 lat przez redakcję serwisu Granice.pl Każdy z nas może wesprzeć naszego autora w tym plebiscycie, poprzez oddanie na Jego książkę swojego głosu. Zajmie nam to dosłownie (maksymalnie) 15-30 sekund.\n„Szlachcic Nadolski wraca z wojny w rodzinne strony. Jego dobra są splądrowane, żona i dzieci nie żyją. Wszystkiemu winni są rzekomo Tatarzy, ale Nadolski w to nie wierzy. Próbuje dociec prawdy, by pomścić najbliższych.\nCzy przerażające zbrodnie uda się wyjaśnić? Kto spośród bohaterów jest dobry, a kto zły? Kolejne strony dają odpowiedzi na te pytania. Pozwalają też poznać zapomniany skrawek szlacheckiej Rzeczypospolitej, gdzie o sprawiedliwość trzeba było walczyć z szablą w dłoni. I gdzie nadprzyrodzone miesza się z realnym.”\nGłos można oddać wchodząc w link: http://ksiazkanajesien.pl/ksiazka,6071270\n(głosować można do 20 października).\n(Wśród głosujących zostaną rozlosowane ciekawe nagrody książkowe)\nMaciej Liziniewicz jest również autorem powieści „Scheda”, o której pisaliśmy w serwisie chroberz.info http://chroberz.info/serwis/index.php/aktualnosci/aktualnosci-pod/3755-wywiad-z-maciejem-liziniewiczem-autorem-powiesci-scheda a fabuła jej dzieje się również w Chrobrzu.


Szkoła Podstawowa nr 47 – Rok szkolny 2018/2019 - Page 2\nW dniu 14.03.2019 uczniowie z klasy 8a i 8b uczestniczyli w zorganizowanych wHali Sportowej Częstochowa – Targach Szkolnych ZAWODOWIEC. Była to okazja do zapoznania się z ofertą częstochowskich szkół średnich, a także z uczniami i nauczycielami tworzącymi poszczególne szkoły. Każda z placówek zaprezentowała się razem ze swoimi partnerami biznesowymi, którymi są firmy wspierające, współpracujące i [...]\n13 marca 2019 r. uczniowie klasy 7a odwiedzili Zespół Szkół Gastronomicznych w Częstochowie. Wizytę rozpoczęliśmy od zwiedzenia stołówki szkolnej, pracowni technologicznych, sali hotelarskiej i pracowni weterynaryjnej. Na miejscu mogliśmy dowiedzieć się – jakie zawody można zdobyć podejmując naukę w tej szkole. Technikum oferuje następujące kierunki kształcenia: Technik Hotelarstwa Technik Obsługi Turystycznej Technik Turystyki Wiejskiej Technik Weterynarii [...]\nW naszej szkole został zamontowany czujnik pomiaru jakości powietrza\nNa budynku szkoły zamontowaliśmy czujnik pomiaru jakości powietrza, który mierzy poziom stężenia pyłów zawieszonych PM1, PM2.5 oraz PM10, podaje temperaturę powietrza, ciśnienie atmosferyczne oraz wilgotność powietrza. Swoim zasięgiem obejmuje teren Kawodrzy Górnej, który do tej pory nie był objęty zasięgiem żadnego czujnika. Jakość powietrza i inne parametry można stale kontrolować na mapie : https://airly.eu/map/pl/ [...]\nLekcja „Europejczyk odczuje, co Parlament zdecyduje”\nW dniu 28 lutego odbyła się w naszej szkole lekcja „Europejczyk odczuje, co Parlament zdecyduje”. Lekcja odbyła się w ramach konkursu zorganizowanego przez fundację Schumana i jej głównym celem było zapoznanie uczniów z podstawowymi informacjami na temat Parlamentu Europejskiego oraz zaprezentowanie jak wyglądają debaty w tymże Parlamencie. Udział w lekcji wzięli uczniowie klasy Vb, którzy [...]\nDZIEŃ OTWARTY I ZABAWA KARNAWAŁOWA\nDziękujemy za przybycie i świetną zabawę. 1 marca 2019 r. rozpoczynamy rekrutację do klasy I. Zapraszamy!!!\nW dniu 9 listopada 2018 roku społeczność naszej szkoły w podniosłej atmosferze odśpiewała hymn narodowy. W ten sposób uczczono 100 Rocznicę Odzyskania przez Polskę Niepodległości. Wspaniałe wykonanie i piękną oprawę tego wydażenia doceniono w Ministerstwie Edukacji Narodowej. Pani minister przesłała za pośrednictwem Kuratorium Oświaty dyplom z podziękowaniami dla wykonawców i organizatorów tego przedsięwzięcia.\nAkcja charytatywna „Pomagamy Polakom i polskim dzieciom na Kresach”\nSzkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie po raz kolejny wzięła udział w akcji charytatywnej „Pomagamy Polakom i polskim dzieciom na Kresach”. Cała społeczność szkolna aktywnie włączyła się w tę akcję przekazując słodycze i przybory szkolne dla naszych rodaków na Litwie, Ukrainie i Białorusi. Zebraliśmy dużą ilość słodyczy i przyborów szkolnych, które delegacja złożona z samorządowców [...]\nW dniach 04.12.2018—09.12.2018 nasza szkoła po raz pierwszy przyłączyła się do ogólnopolskiego projektu społecznego „Szlachetna Paczka”. Wpisując się w hasła tej akcji „Połączeni W Pomaganiu” współorganizowaliśmy na terenie naszej placówki pomoc potrzebującej rodzinie z naszego miasta. Pomoc ta, została przekazana wybranej rodzinie podczas Finału Szlachetnej Paczki w niedzielę 09.12.2018 roku. Czas ten nazwany jest „weekendem cudów”, [...]


RPD: Prace domowe są legalne i potrzebne, ale trzeba znać umiar - Edukacja\nPAP • 8 stycznia 2020 - 15:13\nJednocześnie - jak zastrzega rzecznik praw dziecka - zadawanie pracy domowej zawsze powinno być celowe, przemyślane i dostosowane do indywidualnych potrzeb ucznia (fot. pixabay.com)\nPrace domowe są legalne i potrzebne, ale muszą być dostosowane do indywidualnych potrzeb ucznia i nie mogą być dla niego nadmiernym obciążeniem – uważa rzecznik praw dziecka Mikołaj Pawlak. W opublikowanym komunikacie podkreśla, że nigdy nie podważał legalności prac domowych.\nZadawanie pracy domowej zawsze powinno być celowe, przemyślane i dostosowane do indywidualnych potrzeb ucznia.\nPraca ta nie może stanowić nadmiernego obciążenia dziecka, które musi mieć czas także na odpoczynek, zabawę, uczestnictwo w życiu rodzinnym, spotkania z rówieśnikami i rozwijanie zainteresowań.\nW ocenie rzecznika to nauczyciel w sposób najbardziej wiarygodny i kompetentny może ocenić indywidualne potrzeby swojego ucznia.\nKomunikat jest reakcją na pojawiające się w serwisach społecznościowych rzekome stanowisko rzecznika z grudnia 2018 r., w którym jakoby uznaje on za pozbawione podstaw prawnych zadawanie prac domowych i ich ocenianie przez nauczycieli. "To stanowisko to typowy fake news" - poinformowało biuro rzecznika.\n"W opinii Rzecznika Praw Dziecka praca domowa spełnia ważne funkcje dydaktyczne, począwszy od utrwalania wiadomości zdobytych podczas zajęć w szkole, poprzez rozwijanie inicjatywy ucznia, po kształcenie samodzielności myślenia i działania. Powinna być systematycznie kontrolowana i oceniana przez nauczycieli. Daje to bowiem informację zwrotną nauczycielowi - m.in. o tym, czy uczeń opanował dane treści oraz jak pokierować nauczaniem, by było ono bardziej efektywne - i samemu uczniowi, by wiedział, którym treściom ma poświęcić więcej czasu" - napisało biuro RPD.\nJednocześnie - jak zastrzega rzecznik praw dziecka - zadawanie pracy domowej zawsze powinno być celowe, przemyślane i dostosowane do indywidualnych potrzeb ucznia. Praca ta nie może stanowić nadmiernego obciążenia dziecka, które musi mieć czas także na odpoczynek, zabawę, uczestnictwo w życiu rodzinnym, spotkania z rówieśnikami i rozwijanie zainteresowań.\nRzecznik zaleca, aby w przypadku, gdy uczniowie czują się przeciążeni pracami domowymi, porozmawiali o tym z wychowawcą lub poinformowali dyrektora szkoły. Dyrektor - w ramach nadzoru sprawowanego nad pracą nauczycieli - ma obowiązek zweryfikować taką informację.\nJeśli problemu nie uda się rozwiązać we współpracy ze szkołą, należy powiadomić organ nadzoru nad pracą szkoły, czyli właściwego kuratora oświaty - radzi biuro Rzecznika Praw Dziecka.\nKilo, 2020-01-09 07:56:26\nowszem szkoły mogą sobie w statucie zapisać co chcą być tak naprawdę to pani dyrektor wspólnie z radą pedagogiczną tworzy te stopy i zapisuje to to tylko co jest wygodne nauczycielom a nie dzieciom czy rodzicom stąd się bierze to że dzieci mają zadawane po kilkadziesiąt zadań z jednego przedmiotu i ...siedzą kolekcja do późnego wieczora odrabiają 100 zadania czy pisząc referaty tudzież inne prezentacje. a wystarczyłoby w prawie oświatowym wpisać jedną rzecz że mocny czas odrabiania prac domowych nie może przekroczyć 45 minut czy też inną dowolną ilość czasu i temat zamknięty rozwiń


Pieśń Lodu i Ognia. IV Uczta dla wron t. 2: Sieć spisków DODRUK [George R.R. Martin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00808 013986 17039944 na godz. na dobę w sumie\nAutor: George R.R. Martin Liczba stron: 528\nISBN: 9788377852620 Data wydania: 2013-07-05\nklub-aa.blogspot.com Klub A+A. Ambrose i Andrew Vysotsky: Sieć spisków\nDedykacja Dla Stephena Bouchera, czarodzieja Windows, smoka DOS-a, bez którego pomocy musiałbym napisać tę książkę kredkami\nBRIENNE To Hyle Hunt uparł się, żeby zabrali głowy. — Tarly będzie chciał je zatknąć na murach — oznajmił. — Nie mamy smoły — przypomniała mu Brienne. — Ciało zgnije. Zostawmy je. Nie miała ochoty wędrować przez mroczny, zielony, sosnowy las z głowami ludzi, których zabiła. Hunt nie chciał jednak jej słuchać. Osobiście odrąbał zabitym głowy, związał je razem za włosy i przytroczył sobie do siodła. Brienne nie miała innego wyboru, jak udawać, że ich nie widzi. Czasem jednak, zwłaszcza nocami, czuła na plecach martwe spojrzenia. Raz też śniło się jej, że słyszy, jak szepczą do siebie. Podczas ich podróży powrotnej na Szczypcowym Przylądku było zimno i wilgotno. W niektóre dni padało, a w inne zanosiło się na deszcz. Nigdy nie było im ciepło. Nawet gdy rozbijali obóz, mieli trudności ze znalezieniem suchego drewna do ogniska. Kiedy dotarli do bram Stawu Dziewic, Huntowi towarzyszył rój much, oczy Shagwella wyjadła wrona, a po Pygu i Timeonie łaziły czerwie. Brienne i Podrick jechali sto jardów przed Huntem, żeby nie czuć smrodu zgnilizny. Ser Hyle twierdził, że utracił już zmysł węchu. — Pochowaj je — powtarzała mu za każdym razem, gdy zatrzymywali się na noc, ale Hunt był wyjątkowo uparty. Zapewne powie lordowi Randyllowi, że sam zabił wszystkich trzech — myślała wówczas. Rycerz zachował się jednak honorowo i nie zrobił nic w tym rodzaju. — Giermek jąkała rzucił kamieniem — oznajmił, gdy zaprowadzono ich na dziedziniec zamku Mootona, gdzie czekał Tarly. — Resztę zrobiła dziewka. — Wszystkich trzech? — zapytał z niedowierzaniem lord Tarly. — Walczyła tak, że mogłaby załatwić trzech więcej. — A czy znalazłaś Starkównę? — zapytał ją Tarly. — Nie, panie. — Za to zabiłaś kilka szczurów. Spodobało ci się to? — Nie, panie. — Szkoda. No, ale posmakowałaś krwi. Udowodniłaś, czego tam chciałaś dowieść. Pora już, żebyś zdjęła tę zbroję i ubrała się, jak przystoi kobiecie. W porcie stoją statki. Jeden z nich zawija do Tarthu. Znajdę ci na nim miejsce. — Dziękuję, panie, ale nie. Wyraz twarzy lorda Tarly'ego sugerował, że najchętniej zatknąłby on głowę Brienne na palu nad bramą Stawu Dziewic, razem z głowami Timeona, Pyga i Shagwella. — Zamierzasz kontynuować to szaleństwo? — Zamierzam odnaleźć lady Sansę. — Jeśli łaska, wasza lordowska mość — wtrącił ser Hyle. — Widziałem, jak walczyła z Komediantami. Jest silniejsza niż większość mężczyzn i szybka… — To miecz jest szybki — warknął Tarly. — Taka jest natura valyriańskiej stali. Silniejsza niż większość mężczyzn? To prawda. Jest wybrykiem natury, temu bynajmniej nie przeczę. Tacy jak on nigdy mnie nie polubią, cokolwiek bym uczyniła — pomyślała. — Panie, niewykluczone, że Sandor Clegane wie coś o tej dziewczynie. Gdyby udało mi się go znaleźć… — Clegane został wyjęty spod prawa. Wygląda na to, że przystał do Berica Dondarriona. Albo i nie. Krążą różne opowieści. Pokaż mi, gdzie się ukrywają, a z radością otworzę im brzuchy, wypruję trzewia i spalę ich. Powiesiliśmy już dziesiątki banitów, ale przywódcy nadal nam się wymykają. Clegane, Dondarrion, czerwony kapłan i teraz ta kobieta Kamienne Serce… Jak zamierzasz ich znaleźć, skoro ja nie potrafię tego dokonać? — Panie, mogę… — Na to pytanie nie miała dobrej odpowiedzi. — Mogę tylko spróbować. — No to próbuj. Masz ten list, więc nie potrzebujesz mojego pozwolenia, ale i tak ci go udzielę. Jeśli ci się poszczęści, otrzymasz w nagrodę za fatygę tylko odparzenia od siodła. W przeciwnym razie może Clegane pozwoli ci żyć, gdy on i jego banda skończą już cię gwałcić. Będziesz mogła poczołgać się z powrotem do Tarthu z bękartem jakiegoś psa w brzuchu. Brienne zignorowała te słowa. — Panie, czy mógłbyś mi powiedzieć, ilu ludzi ma Ogar? — Sześciu, sześćdziesięciu albo sześciuset. Zależy, kogo spytasz. Randyll Tarly miał już wyraźnie dosyć tej rozmowy. Zaczął się odwracać. — Czy mój giermek i ja moglibyśmy prosić o gościnę pod twoim… — Proście, ile chcecie. Nie wpuszczę cię pod swój dach. Ser Hyle Hunt podszedł bliżej. — Wasza lordowska mość, jeśli łaska, mam wrażenie, że to nadal jest dach lorda Mootona. Tarly obrzucił rycerza jadowitym spojrzeniem. — Mooton ma odwagę robaka. Nie życzę sobie, byś o nim wspominał w mojej obecności. A jeśli chodzi o ciebie, pani, powiadają, że twój ojciec jest dobrym człowiekiem. Jeśli to prawda, współczuję mu. Niektórzy mężczyźni są pobłogosławieni synami, inni córkami. Nikt nie zasługuje na to, by przeklęto go takim dzieckiem jak ty. Może przeżyjesz, a może zginiesz, lady Brienne, ale nie wracaj do Stawu Dziewic, dopóki ja tu władam. Słowa to tylko wiatr — powiedziała sobie Brienne. Nie mogą mnie zranić. Niech po prostu po mnie spłyną. — Wedle rozkazu, wasza lordowska mość — zaczęła odpowiadać, ale Tarly zdążył się już oddalić. Zeszła z dziedzińca jak we śnie, nie wiedząc, dokąd idzie. Ser Hyle podążył za nią. — W mieście są gospody. Potrząsnęła głową. Nie miała ochoty rozmawiać z Hyle'em Huntem. — Pamiętasz gospodę „Pod Śmierdzącą Gęsią"? Płaszcz Brienne nadal zachował jej odór. — Dlaczego pytasz? — Spotkajmy się tam jutro w południe. Mój kuzyn Alyn był jednym z ludzi, których wysłano na poszukiwania Ogara. Pogadam z nim. — Dlaczego miałbyś to robić? — A czemu by nie? Jeśli uda ci się tam, gdzie Alyn przegrał, będę mógł z niego drwić przez długie lata. Ser Hyle miał rację, w Stawie Dziewic rzeczywiście były jeszcze gospody. Niektóre jednak spłonęły, gdy miasto splądrowano, raz, a potem drugi, a w pozostałych było pełno ludzi z zastępu lorda Tarly'ego. Brienne i Podrick odwiedzili po południu wszystkie, ale nigdzie nie znaleźli noclegu. — Ser? Pani? — odezwał się Podrick, gdy słońce już zachodziło. — Są jeszcze statki. Na statkach są łóżka. To znaczy hamaki. Albo koje. Portu nadal pilnowali ludzie lorda Randylla. Było tu od nich gęsto jak od much na głowach trzech Krwawych Komediantów. Ich sierżant znał jednak Brienne z widzenia i przepuścił ją. Miejscowi rybacy cumowali już łodzie przed nocą, ją jednak interesowały większe jednostki, pływające po burzliwych wodach wąskiego morza. W porcie stało ich sześć, choć jeden z nich, galeasa zwana „Córką Tytana", odcumowywał już, by wypłynąć na morze z wieczornym odpływem. Oboje z Podrickiem ruszyli odwiedzić pozostałe. Kapitan „Dziewczyny z Gulltown" wziął Brienne za kurwę i oznajmił jej, że jego statek to nie zamtuz, a harpunnik z ibbeńskiego statku wielorybniczego zaproponował, że kupi od niej chłopca. Na innych statkach mieli jednak więcej szczęścia. Na „Morskim Obieżyświacie" Brienne kupiła Podrickowi pomarańczę. Koga przypłynęła ze Starego Miasta, zawijając po drodze do Tyrosh, Pentos i Duskendale. — Teraz płyniemy do Gulltown — oznajmił kapitan. — Potem ominiemy Paluchy i popłyniemy do Sisterton i Białego Portu, jeśli sztormy pozwolą. „Obieżyświat" to czysty statek, jest tu mało szczurów. Będziemy też mieli na pokładzie świeże jaja i masło. Szukasz transportu na północ, pani? — Nie. Jeszcze nie. Kusiło ją to, ale… Gdy szli ku następnemu nabrzeżu, Podrick zaszurał nagle nogami. — Ser? Pani? — odezwał się. — A co, jeśli pani wróciła do domu? To znaczy ta druga pani. Ser. Lady Sansa. — Spalili jej dom. — Wszystko jedno. Tam są jej bogowie. A bogowie nie mogą umrzeć. Bogowie nie mogą umrzeć, ale dziewczynki tak. — Timeon był mordercą i okrutnikiem, nie sądzę jednak, by kłamał w sprawie Ogara. Nie możemy popłynąć na północ, dopóki się nie upewnimy. Będą jeszcze inne statki. Na wschodnim końcu portu udało im się wreszcie znaleźć schronienie na noc na pokładzie uszkodzonej przez sztorm handlowej galery o nazwie „Dama z Myr". Statek przechylał się paskudnie, jako że stracił podczas sztormu maszt i połowę załogi, ale kapitan potrzebował pieniędzy na remont, z radością więc przyjął kilka groszy od Brienne i pozwolił jej oraz Podrickowi przespać się w pustej kajucie. Noc minęła im niespokojnie. Brienne budziła się trzy razy. Raz, gdy zaczęło padać, a raz, gdy usłyszała jakieś skrzypnięcie i pomyślała, że Zręczny Dick skrada się do niej, by ją zabić. Za drugim razem obudziła się z nożem w ręku, ale okazało się, że niepotrzebnie. W ciasnej kajucie było ciemno i minęła chwila, nim Brienne sobie przypomniała, że Zręczny Dick nie żyje. Gdy w końcu udało się jej znowu zasnąć, śnili się jej ludzie, których zabiła. Tańczyli wokół niej, drwili z niej i próbowali jej dotknąć, podczas gdy ona uderzała w nich mieczem. Pocięła wszystkich na plasterki, ale nadal nie przestawali wokół niej krążyć… Shagwell, Timeon i Pyg, ale również Randyll Tarly, Vargo Hoat i Rudy Ronnet Connington. Ronnet trzymał w palcach różę. Gdy spróbował podać ją Brienne, ucięła mu rękę. Obudziła się zlana potem. Resztę nocy spędziła zwinięta pod kocem, słuchając szumu deszczu uderzającego o pokład nad jej głową. To była szalona noc. Od czasu do czasu słyszała w oddali huk gromu i myślała o statku z Braavos, który odpłynął z wieczornym odpływem. Rano udała się „Pod Śmierdzącą Gęś", obudziła niechlujną oberżystkę i zapłaciła jej za kilka tłustych kiełbas, podsmażany chleb, pół kubka wina, dzban przegotowanej wody i dwa czyste kubki. Stawiając wodę na ogniu, właścicielka przyjrzała się uważnie Brienne. — Pamiętam cię. Jesteś tą wielką kobietą, która wyruszyła w drogę ze Zręcznym Dickiem. Oszukał cię? — Nie. — Zgwałcił? — Nie. — Ukradł ci konia? — Nie. Zabili go banici. — Banici? — Kobieta wyglądała raczej na zaciekawioną niż na wstrząśniętą. — Zawsze myślałam, że go powieszą albo wyślą na Mur. Zjedli podsmażany chleb i połowę kiełbas. Podrick Payne popił je wodą z dodatkiem wina, podczas gdy Brienne ściskała w dłoniach kubek wina rozcieńczonego wodą, zastanawiając się, dlaczego tu przyszła. Hyle Hunt nie był prawdziwym rycerzem. Jego szczera twarz okazała się jedynie komediancką maską. Nie potrzebuję jego pomocy, nie potrzebuję jego opieki i jego też nie potrzebuję — powtarzała sobie. Pewnie w ogóle nie przyjdzie. To był tylko kolejny żart. Miała już zamiar wyjść, gdy ser Hyle jednak się zjawił. — Pani. Podrick — rzucił na powitanie. Zerknął na kubki, talerze i stygnące w tłuszczu niedojedzone kiełbasy. — Bogowie, mam nadzieję, że nie jedliście tego, co tu dają. — Nie twój interes, co jedliśmy — odparła Brienne. — Znalazłeś swojego kuzyna? Co ci powiedział? — Sandora Clegane'a ostatnio widziano w Solankach, w dzień ataku. Odjechał na zachód, kierując się wzdłuż Tridentu. Zmarszczyła brwi. — Trident to długa rzeka. — To prawda, ale nie sądzę, żeby nasz pies oddalił się zbytnio od jej ujścia. Wygląda na to, że Westeros straciło dla niego urok. W Solankach szukał statku. — Ser Hyle wyjął z cholewy zwój owczej skóry, odsunął kiełbasy na bok i rozwinął go. Okazało się, że to mapa. — Ogar zabił trzech ludzi swego brata w starej gospodzie na skrzyżowaniu dróg, tutaj. Dowodził atakiem na Solanki, tutaj. — Postukał palcem w mapę. — Mógł się znaleźć w pułapce. W Bliźniakach siedzą Freyowie, na południe od Tridentu wznoszą się zamki Darry i Harrenhal, na zachodzie ma walczących ze sobą Blackwoodów i Brackenów, a tutaj, w Stawie Dziewic, czai się lord Randyll. Drogę do Doliny zamknął śnieg, nawet gdyby zdołał się przedostać przez górskie klany. Dokąd ma się udać? — Jeśli przyłączył się do Dondarriona… — Nie przyłączył się. Alyn jest tego pewien. Ludzie Dondarriona również go szukają. Ogłosili, że powieszą go za to, co uczynił w Solankach. Nie mieli z tym nic wspólnego. To tylko lord Randyll rozpuszcza takie wieści, w nadziei że prostaczkowie zwrócą się przeciwko Bericowi i jego bractwu. Nie złapie lorda błyskawicy, dopóki będą go osłaniać. Jest też druga banda, którą dowodzi ta kobieta, Kamienne Serce… według jednej z wersji jest kochanką lorda Berica. Ponoć powiesili ją Freyowie, ale Dondarrion pocałował ją i przywrócił do życia. Dlatego teraz nie może umrzeć, tak samo jak on. Brienne przyjrzała się mapie. — Jeśli Clegane'a ostatnio widziano w Solankach, tam należałoby poszukać jego śladu. — Alyn mówił, że w Solankach nie ma już nikogo poza starym rycerzem ukrywającym się w zamku. — Może i tak, ale najlepiej będzie zacząć właśnie tam. — Jest taki człowiek — dodał ser Hyle. — Septon. Przybył do miasta dzień przed tobą. Nazywa się Meribald. Urodził się w dorzeczu i tu spędził całe życie. Jutro wyrusza w dalszą drogę. Podczas swego objazdu zawsze odwiedza Solanki. Powinniśmy dołączyć do niego. Brienne uniosła nagle wzrok. — My? — Pojadę z tobą. — Nie ma mowy. — No cóż, w takim razie pojadę z septonem Meribaldem do Solanek. Ty i Podrick możecie sobie jechać, dokąd tylko zechcecie. — Czy lord Randyll znowu ci nakazał mnie śledzić? — Rozkazał mi trzymać się od ciebie z daleka. Jest zdania, że porządny gwałt dobrze by ci zrobił. — Dlaczego więc chcesz ze mną jechać? — Mam do wyboru to albo powrót do służby przy bramie. — Jeśli twój lord ci rozkazał… — Nie jest już moim lordem. Zdumiała się. — Porzuciłeś służbę u niego? — Jego lordowska mość oznajmił mi, że nie potrzebuje już mojego miecza czy może mojej bezczelności. W sumie na jedno wychodzi. Od tej pory będę się radował pełnym przygód życiem wędrownego rycerza… choć jeśli znajdziemy Sansę Stark, wyobrażam sobie, że spotka nas hojna nagroda. Złoto i ziemie, oto, co w tym widzi. — Zamierzam jej bronić, nie sprzedać. Złożyłam przysięgę. — Nie przypominam sobie, żebym ja ją składał. — I dlatego właśnie ze mną nie pojedziesz. Wyruszyli w drogę następnego ranka, gdy wschodziło słońce. Tworzyli dziwny orszak: ser Hyle na kasztanowatym rumaku, Brienne na wielkiej, siwej klaczy, Podrick Payne na swej łękowatej szkapie i septon Meribald, który wędrował na piechotę z kosturem w ręku, prowadząc małego osiołka i wielkiego psa. Osiołek dźwigał tak ogromny ciężar, że Brienne bała się, iż grzbiet się mu załamie. — To prowiant dla biednych i głodujących w dorzeczu — wyjaśnił septon Meribald pod bramą Stawu Dziewic. — Ziarno, orzechy, suszone owoce, owsianka, mąka, jęczmienny chleb, trzy kręgi żółtego sera z gospody „Pod Bramą Głupca", solony dorsz dla mnie, solona baranina dla Psa… aha, i jeszcze sól. Cebule, marchewki, rzepy, dwa worki fasoli, cztery worki jęczmienia i dziewięć worków pomarańczy. Przyznaję, że mam do nich słabość. Kupiłem je od marynarza i obawiam się, że to będą ostatnie, jakie zjem przed wiosną. Meribald był septonem bez septu, stojącym w hierarchii wiary tylko jeden stopień wyżej od braci żebrzących. Były setki takich jak on, obdarta banda, której skromna praca polegała na wędrowaniu od jednego sioła do drugiego, by odprawiać nabożeństwa, udzielać ślubów i odpuszczać grzechy. Ci, do których przybywał, powinni go nakarmić i dać mu dach nad głową, ale z reguły byli równie biedni jak on, więc Meribald nie mógł się nigdzie zatrzymywać zbyt długo, żeby nie być obciążeniem dla swych gospodarzy. Dobrzy oberżyści pozwali mu niekiedy spać w kuchni albo w stajni, były też septory, warownie, a nawet kilka zamków, w których mógł liczyć na gościnę. Gdy w pobliżu nie było takich miejsc, sypiał pod drzewami lub pod żywopłotami. — W dorzeczu jest mnóstwo pięknych żywopłotów — tłumaczył Meribald. — Najlepsze są te stare. Nie ma nic wspanialszego od stuletniego żywopłotu. Można w nim spać wygodnie jak w gospodzie, a na dodatek jest tam mniej pcheł. Septon nie umiał czytać ani pisać, co ze śmiechem wyznał im po drodze, znał jednak sto różnych modlitw i potrafił wyrecytować z pamięci fragmenty Siedmioramiennej gwiazdy. W wioskach nie potrzebował niczego więcej. Miał pomarszczoną, ogorzałą od wiatru twarz, gęstą, siwą czuprynę i zmarszczki w kącikach oczu. Choć był wysoki — miał całe sześć stóp wzrostu — garbił się podczas wędrówki i robił wrażenie znacznie niższego. Miał wielkie, stwardniałe dłonie o czerwonych kostkach i brudnych paznokciach, a także największe stopy, jakie Brienne w życiu widziała, bose, czarne i twarde jak róg. — Nie wkładałem butów od dwudziestu lat — poinformował ją. — Pierwszego roku miałem na nich więcej pęcherzy niż palców, a kiedy tylko nadepnąłem na ostry kamień, krwawiły mi podeszwy, ale modliłem się długo i w końcu Szewc Na Górze utwardził moją skórę. — Nie ma żadnego szewca na górze — zaprotestował Podrick. — Jest, chłopcze… choć może ty nazywasz go inaczej. Powiedz mi, którego z siedmiu bogów kochasz najbardziej? — Wojownika — odparł Podrick bez chwili wahania. Brienne odchrząknęła. — W Wieczornym Dworze septon ojca zawsze mówił, że jest tylko jeden bóg. — Jeden bóg o siedmiu aspektach. To prawda, pani, i słusznie o tym przypominasz, ale tajemnicę Siedmiu Którzy Są Jednym niełatwo jest pojąć prostym ludziom, a ponieważ ja z pewnością jestem prosty, zawsze mówię o siedmiu bogach. — Meribald znowu spojrzał na Podricka. — Nigdy jeszcze nie spotkałem chłopca, który nie kochałby Wojownika najbardziej, ale ja jestem już stary i dlatego kocham Kowala. Gdyby nie jego praca, czego mógłby bronić Wojownik? W każdym miasteczku i w każdym zamku jest kowal. To kowale robią pługi potrzebne, by orać pola, gwoździe, których używamy do budowy statków, żelazne podkowy chroniące kopyta naszych wiernych koni i błyszczące miecze naszych lordów. Nikt nie wątpi w wartość kowali i dlatego to właśnie imię nadaliśmy jednemu z Siedmiu… ale równie dobrze moglibyśmy go nazwać Rolnikiem, Rybakiem, Cieślą albo Szewcem. Nie ma znaczenia, na czym polega jego praca. Ważne jest jedynie to, że pracuje. Ojciec włada, Wojownik walczy, a Kowal pracuje. We trzech zajmują się wszystkim, co przystoi mężczyźnie. Kowal jest jednym z aspektów bóstwa, a Szewc jednym z aspektów Kowala. To on wysłuchał moich modłów i uzdrowił mi stopy. — Bogowie są łaskawi — wtrącił z przekąsem Hyle — ale po co zawracać im głowę, kiedy mogłeś po prostu zachować buty? — Chodzenie boso było moją pokutą. Nawet święci septonowie mogą być grzesznikami, a moje ciało okazało się wyjątkowo słabe. Byłem młody i pełen soku, a dziewczęta… jeśli dziewczyna nigdy dotąd nie spotkała mężczyzny, który kiedykolwiek zawędrował dalej niż milę od jej wioski, septon może się jej wydawać równie rycerski jak książę. Recytowałem im ustępy z Siedmioramiennej gwiazdy. Najlepsza do tego była Księga Dziewicy. Och, naprawdę byłem niegodziwcem, dopóki nie zrzuciłem butów. Wstydzę się na samą myśl o wszystkich dziewczętach, które rozprawiczyłem. Brienne poruszyła się nerwowo w siodle, wracając myślą do obozu pod murami Wysogrodu i zakładu między ser Hyle'em a pozostałymi o to, kto pierwszy zaciągnie ją do łoża. — Szukamy dziewczyny — wyznał Podrick Payne. — Szlachetnie urodzonej trzynastoletniej dziewicy o kasztanowatych włosach. — Myślałem, że szukacie banitów. — Ich też — przyznał Podrick. — Większość wędrowców stara się unikać podobnych ludzi — zauważył septon Meribald. — A wy chcecie ich znaleźć. — Szukamy tylko jednego banity — odparła Brienne. — Ogara. — Tak mi mówił ser Hyle. Niech Siedmiu ma cię w swojej opiece, dziecko. Powiadają, że on zostawił za sobą trop z pomordowanych dzieci i zgwałconych dziewic. Słyszałem, jak zwano go Wściekłym Psem z Solanek. Czego dobrzy ludzie mogą chcieć od takiego potwora? — Możliwe, że jest z nim dziewczyna, o której wspominał Podrick. — Naprawdę? W takim razie musimy się modlić za biedactwo. I za mnie też — pomyślała Brienne. Zmów modlitwę również za mnie. Poproś Staruchę, żeby zapaliła dla mnie lampę i zaprowadziła mnie do lady Sansy, i Wojownika, żeby dał siłę mojemu ramieniu, bym mogła jej bronić. Nie powiedziała jednak tego na głos, bo Hyle Hunt mógłby ją usłyszeć i wyśmiać jej kobiecą słabość. Ponieważ septon Meribald wędrował na piechotę, a jego osiołek dźwigał wielki ciężar, przez cały dzień posuwali się naprzód bardzo powoli. Nie podążyli na zachód głównym traktem, którym Brienne jechała ongiś z ser Jaimem do Stawu Dziewic, by przekonać się, że miasteczko jest splądrowane i pełne trupów. Ruszyli na północny zachód wzdłuż brzegu Zatoki Krabów, krętą ścieżką tak wąską, że nie była zaznaczona na żadnej z dwóch cennych map ser Hyle'a narysowanych na owczych skórach. Po tej stronie Stawu Dziewic nie było stromych wzgórz, czarnych mokradeł ani sosnowych lasów, które znaleźli na Szczypcowym Przylądku. Ziemie, przez które wędrowali, były płaskie i podmokłe, piaszczyste wydmy i słone bagna ciągnące się bez końca pod ogromną, niebieskoszarą kopułą nieba. Droga często znikała wśród trzcin i pozo stałych po cofnięciu się przypływu sadzawek, po to tylko, by po mili pojawić się znowu. Brienne wiedziała, że bez Meribalda z pewnością by zabłądzili. Grunt często był miękki, więc w niektórych miejscach septon szedł przodem, badając ziemię kosturem. W promieniu wielu mil nie było drzew, tylko morze, niebo i piasek. Żadna okolica nie mogłaby być bardziej różna od Tarthu z jego górami i wodospadami, górskimi łąkami i cienistymi dolinami. Mimo to Brienne dostrzegała tu piękno. Minęli kilkanaście leniwych strumieni, nad którymi grały żaby i świerszcze, przyglądali się krążącym wysoko nad zatoką rybitwom, słyszeli biegusy nawołujące się pośród wydm. Raz drogę przebiegł im lis i pies Meribalda rozszczekał się jak szalony. Spotykali też ludzi. Jedni mieszkali pośród trzcin w lepiankach z gliny i słomy, a inni w skórzanych czółnach łowili ryby i budowali na wydmach domy wsparte na chwiejnych palach. Większość żyła samotnie, z dala od innych ludzkich osad. Na ogół sprawiali wrażenie bojaźliwych, ale około południa pies znowu zaczął szczekać i z trzcin wyszły trzy kobiety, które ofiarowały Meribaldowi wiklinowy kosz pełen małży. Dał każdej z nich po pomarańczy, choć na tym świecie małże były pospolite jak błoto, a pomarańcze rzadkie i kosztowne. Jedna z kobiet była bardzo stara, druga w zaawansowanej ciąży, a trzecia — dziewczyną świeżą i ładną jak wiosenny kwiatek. Gdy Meribald odprowadził je na bok, by wysłuchać ich grzechów, ser Hyle zachichotał. — Widzę, że towarzyszą nam bogowie… a przynajmniej Dziewica, Matka i Starucha. Podrick miał tak zdumioną minę, że Brienne musiała go zapewnić, iż to tylko trzy kobiety z bagien. Potem, gdy wznowili podróż, podjechała do septona. — Ci ludzie mieszkają niespełna dzień drogi od Stawu Dziewic, a wydaje się, że wojna w ogóle ich nie tknęła — zauważyła. — Nie mają wielu rzeczy, które mogłaby tknąć, pani. Ich skarby to muszle, kamienie i skórzane łodzie, a ich najlepszą bronią są noże z zardzewiałego żelaza. Rodzą się, żyją, kochają i umierają. Wiedzą, że ich ziemiami włada lord Mooton, ale tylko niewielu go widziało, a Riverrun i Królewska Przystań to dla nich tylko nazwy. — A jednak znają bogów — stwierdziła Brienne. — Myślę, że to twoja zasługa. Od jak dawna wędrujesz po dorzeczu? — Niedługo będzie czterdzieści lat — odparł septon. Pies zaszczekał głośno. — Od Stawu Dziewic do Stawu Dziewic. Ta droga zajmuje mi pół roku, czasami więcej, ale nie powiem, że znam Trident. Zamki wielkich lordów oglądam tylko z daleka, lecz dobrze poznałem targowe miasta, warownie i wioski tak małe, że nawet nie mają nazwy, żywopłoty i wzgórza, ruczaje, w których spragniony człowiek może się napić, oraz jaskinie, gdzie można znaleźć schronienie. A także drogi, po których wędrują prostaczkowie, kręte błotniste szlaki, których nie znajdzie się na pergaminowych mapach. Je również znam. — Zachichotał. — I nic w tym dziwnego. Moje stopy co najmniej dziesięć razy deptały każdą milę tych dróg. Bocznymi drogami wędrują banici, a jaskinie to dobre kryjówki dla ściganych ludzi. Brienne poczuła ukłucie podejrzliwości. Nie była pewna, jak dobrze ser Hyle zna tego człowieka. — To musi być samotne życie, septonie. — Siedmiu zawsze jest ze mną — odparł Meribald. — Mam też swego wiernego sługę i Psa. — A czy twój pies ma jakieś imię? — zapytał Podrick Payne. — Z pewnością — odrzekł Meribald — ale to nie jest mój pies. Nie on. Pies zaszczekał i zamerdał ogonem. Wielkie, kudłate zwierzę ważyło co najmniej dziesięć kamieni. Zachowywało się jednak przyjaźnie. — To do kogo właściwie należy? — dopytywał się Podrick. — Ależ do siebie samego i do Siedmiu. A jeśli chodzi o jego imię, nie przedstawił mi się, więc nazywam go Psem. — Aha. — Podrick wyraźnie nie wiedział, co sądzić o psie, który ma na imię Pies. Chłopak zastanawiał się nad tym przez chwilę. — Kiedy byłem mały, też miałem psa — oznajmił wreszcie. — Nazwałem go Bohaterem. — I był nim? — Kim? — Bohaterem. — Nie. Ale to był dobry pies. Potem zdechł. — Pies dba o moje bezpieczeństwo na drogach, nawet w tak niebezpiecznych czasach. Żaden wilk ani banita nie odważy się mnie zaczepić, kiedy on jest przy mnie. — Septon zmarszczył brwi. — Wilki zrobiły się ostatnio straszliwie groźne. Są okolice, gdzie samotny wędrowiec postąpiłby roztropnie, śpiąc na drzewie. Znam te tereny od wielu lat i największe stado, jakie do tej pory widziałem, składało się może z dziesięciu wilków, a wielka wataha, która krąży teraz nad Tridentem, liczy setki sztuk. — Spotkałeś to stado? — zapytał ser Hyle. — Oszczędzono mi tego doświadczenia, chwała Siedmiu, ale słyszałem je nocą, i to nieraz. Tyle głosów… ten dźwięk mrozi człowiekowi krew w żyłach. Nawet Pies drżał, a on zabił już kilkanaście wilków. — Pogłaskał psa po głowie. — Niektórzy powiadają, że to nie wilki, ale demony. Przewodnikiem stada jest ponoć monstrualna wilczyca, złowrogi cień, straszny, szary i ogromny. Ludzie mówią, że kiedyś sama powaliła tura, podobno nie powstrzyma jej żadna pułapka ani sidła, nie boi się stali ani ognia, zabija każdego wilka, który próbuje ją pokryć, i nie je żadnego mięsa oprócz ludzkiego. Ser Hyle Hunt roześmiał się głośno. — Popatrz, co zrobiłeś, septonie. Biedny Podrick ma oczy wielkie jak jaja na twardo. — Nieprawda — oburzył się chłopak. Pies zaszczekał. Nocą rozbili obóz na wydmach. Nie rozpalili ogniska. Brienne wysłała chłopaka na brzeg po trochę wyrzuconego przez fale drewna, ale chłopak wrócił z pustymi rękami, ubłocony aż po kolana. — Jest odpływ, ser. Pani. Nie ma tam wody, tylko błoto. — Uważaj na to błoto, dziecko — ostrzegł go septon Meribald. — Ono nie lubi obcych. Jeśli wejdziesz w niewłaściwym miejscu, pochłonie cię w całości. — To tylko błoto — sprzeciwił się Podrick. — Do chwili, gdy wypełni ci usta i zacznie wciskać się do nosa. Wtedy to już nie będzie błoto, tylko śmierć. — Uśmiechnął się, by złagodzić wymowę swych słów. — Wytrzyj się i zjedz kawałek pomarańczy, chłopcze. Następny dzień wyglądał mniej więcej tak samo. Zjedli na śniadanie solonego dorsza i do tego po kawałku pomarańczy, a potem ruszyli w drogę, nim jeszcze słońce wzeszło na dobre. Za sobą mieli różowe niebo, a przed sobą fioletowe. Pies szedł przodem, obwąchując każdą kępę trzciny i zatrzymując się od czasu do czasu, by którąś z nich podlać. Wydawało się, że zna drogę równie dobrze jak Meribald. W porannym powietrzu unosiły się krzyki rybitw. Nadchodził przypływ. Około południa zatrzymali się w maleńkiej wiosce, pierwszej, którą napotkali. Nad wąskim strumieniem wznosiło się osiem zbudowanych na palach chat. Mężczyźni wypłynęli w czółnach na połów, ale kobiety i młodzi chłopcy zeszli na dół po sznurowych drabinkach i zgromadzili się wokół septona Meribalda, żeby się pomodlić. Po nabożeństwie udzielił im rozgrzeszenia i zostawił trochę rzep, worek fasoli i dwie cenne pomarańcze. — Dziś w nocy powinniśmy być czujni, przyjaciele — odezwał się septon, gdy już wrócili na szlak. — Wieśniacy mówią, że po wydmach krąży trzech złamanych, na zachód od wieży strażniczej. — Tylko trzech? — Ser Hyle uśmiechnął się. — Trzech to miód dla naszej mieczowej dziewki. Nie odważą się zaczepiać uzbrojonych ludzi. — Chyba że cierpią głód — sprzeciwił się septon. — Na tych bagnach można znaleźć żywność, ale trzeba umieć patrzeć, a ci ludzie są tu obcy. To niedobitki z jakiejś bitwy. Jeśli staną nam na drodze, błagam, zostaw ich mnie, ser. — A co z nimi zrobisz? — Nakarmię ich. Poproszę, żeby wyznali swe grzechy, bym mógł im je wybaczyć. Zaproponuję, żeby poszli z nami na Cichą Wyspę. — To tak, jakbyś ich poprosił o poderżnięcie nam gardeł — obruszył się Hyle Hunt. — Lord Randyll ma lepszy sposób na złamanych. Stal i konopny sznur. — Ser? Pani? — zapytał Podrick. — Czy złamany to to samo co banita? — Mniej więcej — odparła Brienne. Septon Meribald był odmiennego zdania. — Raczej mniej niż więcej. Są różne rodzaje banitów, tak samo jak różne gatunki ptaków. Biegus ma skrzydła, tak jak bielik, ale te ptaki różnią się od siebie. Minstrele lubią pieśni o dobrych ludziach, którzy zostają wyjęci spod prawa za to, że sprzeciwili się jakiemuś złemu lordowi, ale większość banitów przypomina raczej wściekłego Ogara niż lorda błyskawicę. To źli ludzie, ulegający chciwości i wypaczeni nienawiścią. Gardzą bogami i dbają tylko o siebie. Złamani bardziej zasługują na litość, choć mogą być równie niebezpieczni. Niemal zawsze są nisko urodzeni. To prości ludzie, którzy nigdy nie oddalili się bardziej niż o milę od rodzinnego domu, aż wreszcie pewnego dnia jakiś lord zabrał ich na wojnę. Maszerują pod jego chorągwiami, kiepsko odziani i marnie uzbrojeni, często ich jedyną bronią jest sierp, zaostrzona motyka albo młot, który sami sobie zrobili, przywiązując rzemieniami kamień do kija. Bracia maszerują razem z braćmi, synowie z ojcami, przyjaciele z przyjaciółmi. Słyszeli pieśni i opowieści, więc mają ochocze serca, marzą o cudach, które zobaczą, bogactwie, które zdobędą, i chwale, jaką się okryją. Wojna wydaje im się piękną przygodą, największą, jaka ich w życiu spotka. A potem poznają smak bitwy. Dla niektórych jeden raz to dosyć, żeby ich złamać. Inni walczą latami, aż w końcu tracą rachubę bitew, w których brali udział. Nawet jednak człowiek, który widział sto bitew, może się złamać w sto pierwszej. Bracia widzą śmierć braci, ojcowie tracą synów, przyjaciele przyglądają się, jak ich przyjaciele próbują wepchnąć z powrotem do brzucha wyprute toporem trzewia. Widzą, jak lord, który ich prowadził, pada w boju, a jakiś inny lord krzyczy, że teraz należą do niego. Zostają ranni, a nim rana zdąży się do końca zagoić, otrzymują następną. Nigdy nie mogą się najeść do syta, ich buty rozpadają się od marszu, ubrania się drą i butwieją, a połowa z nich sra w portki od picia zepsutej wody. Jeśli chcą mieć nowe buty, cieplejszy płaszcz albo może zardzewiały, żelazny półhełm, muszą zabrać je trupom. Nie mija wiele czasu, a zaczynają okradać też żywych, prostaczków, na których ziemiach walczą, ludzi bardzo podobnych do tych, jakimi sami kiedyś byli. Zabijają ich owce i kradną kury, a od tego już tylko niewielki krok do porywania córek. Pewnego dnia rozglądają się wokół i uświadamiają sobie, że nie mają już przyjaciół ani krewnych, że walczą u boku nieznajomych pod chorągwią, którą ledwie poznają. Nie wiedzą, gdzie są i jak mogą wrócić do domu, a lord, za którego walczą, nawet nie zna ich imion, a mimo to wykrzykuje rozkazy, każe im ustawiać się w szereg, łapać za włócznie, kosy czy zaostrzone motyki i walczyć. A gdy uderzają na nich rycerze, zakuci w stal ludzie bez twarzy, żelazny grzmot ich szarży zdaje się wypełniać cały świat… W takich chwilach człowiek się łamie. Odwraca się i ucieka albo po ciałach poległych odczołguje się na bok bądź też wymyka się ciemną nocą, by znaleźć jakąś kryjówkę. Wszelkie myśli o domu już go opuściły, a królowie, lordowie i bogowie znaczą dla niego mniej niż zepsuty udziec, który pozwoli przeżyć kolejny dzień, albo bukłak podłego wina, które pozwoli na kilka godzin zapomnieć o strachu. Złamany żyje z dnia na dzień, od posiłku do posiłku, jest raczej zwierzęciem niż człowiekiem. Lady Brienne ma rację. W czasach takich jak te wędrowiec musi się wystrzegać złamanych… ale powinien również litować się nad nimi. Gdy Meribald skończył, nad ich małą grupką zapadła głęboka cisza. Brienne słyszała wiatr szeleszczący w kępie wierzb oraz dobiegający z oddali krzyk nura. Słyszała ciche dyszenie Psa, który z wywalonym jęzorem biegł obok septona i jego osła. Milczenie trwało bez końca. — Ile miałeś lat, gdy wyruszyłeś na wojnę? — zapytała wreszcie. — Nie więcej niż twój chłopiec teraz — odparł Meribald. — Prawdę mówiąc, byłem za młody, ale wszyscy moi bracia szli, a ja nie chciałem zostać sam. Willam powiedział, że będę jego giermkiem, choć Will nie był rycerzem, a tylko kuchcikiem uzbrojonym w kuchenny nóż, który ukradł z gospody. Umarł na Stopniach, nie zdążywszy zadać nawet jednego ciosu. Zabiła go gorączka, tak samo jak mojego brata Robina. Owen zginął od ciosu buzdygana, który rozbił mu głowę, a jego przyjaciela Jona Francę powieszono za gwałt. — To była wojna dziewięciogroszowych królów? — zapytał Hyle Hunt. — Tak ją zwali, choć nie widziałem żadnego króla, a i nie zarobiłem ani grosza. Ale z całą pewnością była to wojna.\nPieśń Lodu i Ognia. IV Uczta dla wron t. 2: Sieć spisków DODRUK\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Piesn_Lodu_i_Ognia__IV_Uczta_dla_wron_t__2__Siec_spiskow-ebookRO/p38150i95013" target="_blank" title="Pieśń Lodu i Ognia. IV Uczta dla wron t. 2: Sieć spisków DODRUK [George R.R. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pieśń Lodu i Ognia. IV Uczta dla wron t. 2: Sieć spisków DODRUK [George R.R. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ekstraklasa: Arka Gdynia rozbiła Koronę Kielce 4:1! - SE.pl\nSport piłka nożna ekstraklasa Ekstraklasa: Arka Gdynia rozbiła Koronę Kielce 4:1!\nEkstraklasa: Arka Gdynia rozbiła Koronę Kielce 4:1!\nNa otwarcie 23. kolejki Ekstraklasy Arka Gdynia pokonała u siebie Koronę Kielce aż 4:1. Gospodarze zainkasowali pierwsze punkty po przerwie zimowej. Słabych gości, którzy przed spotkaniem byli stawiani w roli faworytów, nie zdołał uratować bramkostrzelny Ilijan Micanski.\nPiłkarze Arki koniecznie chcieli uniknąć trzeciej porażki z rzędu. W meczach z Legią u siebie i Zagłębiem na wyjeździe nie udało im się wywalczyć ani jednego punktu, więc nie mogli zawalić spotkania z Koroną przed własną publicznością.\nGospodarze dobrze o tym wiedzieli i właśnie dlatego od samego początku atakowali przyjezdnych i zostali wynagrodzeni w 36. minucie. Wtedy wynik spotkania otworzył Dariusz Formella. To mogło być trafienie na 2:0, jednak pięć minut wcześniej rzutu karnego nie wykorzystał Marcus da Silva.\nTa sytuacja nie miała jednak większego znaczenia. Arka dalej atakowała i strzeliła jeszcze trzy gole. Koronę było stać jedynie na skromną odpowiedź, w postaci gola Ilijana Micanskiego, który szybko przypomina Ekstraklasie o swojej skuteczności. Ma już dwa gole w trzech meczach.\nObie drużyny chwilowo sąsiadują ze sobą w tabeli. Mają po 29 punktów, ale wyżej, na 8. miejscu, jest Arka. Gdynianie mają lepszy bilans bramkowy.\nBramki: Formella 36, Szwoch 60 (k), Siemaszko 79, Hofbauer 90 - Micanski 40\nArka: Jałocha – Socha, Stolc, Marcjanik, Marciniak – Kakoko (69. Łukasiewicz), Hofbauer – Marcus da Silva de Oliveira (C) (87. Bozok), Szwoch, Formella – Trytko (76. Siemaszko)\nKorona: Borjan – Rymaniak, Dejmek (C), Kwiecień, Grzelak – Marković (69. Cebula), Możdżeń – Kiełb, Aankour (82. Górski), Palanca (83. Pyłypczuk) – Micansk\ntagi: arka gdynia ekstraklasa Korona Kielce\nWisła Płock zatrzymała Arkę. Szturm gdyńskiej machiny Leszka Ojrzyńskiego trwa


On nie rozumie, co do niego mówisz. Czyli 7 powodów, dla których mężczyzni nas nie słuchają - Oh!me - Magazyn dla kobiet\nOn nie rozumie, co do niego mówisz. Czyli 7 powodów, dla których mężczyzni nas nie słuchają\nSchowajcie do kieszeni stereotyp, że kobiety to gaduły, a mężczyźni „milczki”. Według naukowców, panowie wypowiadają dziennie tę samą liczbę słów, co panie. Treść „męskich” rozmów różni się od treści rozmów partnerek tych panów z koleżankami, co jest oczywiste. Statystycznie, kobiety najczęściej mówią o związkach, mężczyźni o sporcie i gadżetach. Problemem utrudniającym porozumienie nie jest jednak różnica zainteresowań. Większość ludzi, zarówno kobiet jak i mężczyzn, nie umie słuchać tak, by zrozumieć drugą stronę.\nAle jakie, typowo męskie zachowania i cechy sprawiają, że panowie nas nie słuchają? Panowie:\n1. Nie rozumieją, czego właściwie chcą kobiety\nSztuka konwersacji wymaga nie tyle samego słuchania, co słuchania ze zrozumieniem. Jeśli rozmowa toczy się „na wysokich emocjach”, mężczyźni mają po prostu problemy z ich rozszyfrowaniem. Panowie o wiele częściej mówią wprost, jeśli czegoś potrzebują, czy pragną. Kobiety wolą najpierw opisać to, co czują. Dla przeciętnego faceta to już za dużo, można się pogubić. Poza tym, panie nie wyrażają bezpośrednio swoich potrzeb z powodu różnych obaw („co on sobie pomyśli?”, „a może go zranię?”) i wewnętrznych ograniczeń.\n2. Nie potrafią sobie poradzić z emocjami\nPanowie czują, że podczas ważnej rozmowy kobiety składają na nich cały swój emocjonalny ładunek. Przytłacza ich to. Zaczynają się czuć sfrustrowani, bo sami niosą niemały bagaż emocji, którego nie potrafią rozładować tak, jak ich partnerki. Słuchają, ale nie znajdują szybkiego rozwiązania, żeby zredukować jej cierpienie i stres. Wycofują się więc, żeby chronić samych siebie przed zalewem emocji, z którymi nie potrafią sobie poradzić.\n3. Nie są uważni na nasze potrzeby\nWiększość kobiet ma do czynienia z milionami spraw w ciągu doby. Są matkami, pracownikami ,właścicielkami firm, żonami, córkami, wypełniają setki innych ról. Czasami jedyne, czego chcą, to poczuć, że ich partner docenia ich pracę, bo wykonują ją najlepiej, jak potrafią. Dlatego dużo o niej mówią. Panowie wolą w domu zapomnieć o wszystkim co ich zajmowało w ciągu dnia, dlatego nie rozumieją tej potrzeby.\n4. Kobiety nie chcą „naprawiania” (ani siebie, ani problemów, z którymi się borykają) przez swoich panów\nA panowie kochają naprawiać, nawet jeśli tego nie potrafią. Więc jeśli ich partnerka przychodzi z problemem tylko po to, żeby o nim opowiedzieć, wyraźnie prosząc, by nie dawał jej gotowych rozwiązań – on się wyłącza. Przestaje się skupiać na tym, co ona mówi, by wrócić do tego, co rzeczywiście może naprawić.\n5. Myślą o czymś innym\nWielozadaniowość nie jest cechą męską. Podzielność uwagi bywa dla panów bardzo trudna. Jeśli zajmuje ich jakiś konkretny, własny problem, coś, co jest dla nich ważne, ignorują otoczenie. Są po prostu w swojej własnej przestrzeni, w innym wymiarze.\n6. Bywają egoistyczni\nKiedy widzą problem, emocje, smutek, czy łzy, salwują się ucieczką. Dużo lepiej byłoby im, gdyby w tym momencie ktoś zapytał o ich potrzeby i skierował rozmowę na to przyjemniejsze tory. Oczywiście, to nie jest cecha wszystkich mężczyzn, ale tych, o niższym stopniu dojrzałości. Badacze są jednak zgodni, że w kwestii empatii, górują kobiety. To one są o wiele częściej niż panowie, skłonne do wzięcia udziału w „trudnej” rozmowie.\n7. Bywa, że nie potrafią rozmawiać\nLubią za to przyjmować „mentorskie tony”, żeby poczuć się „taaaacy mądrzy”przy swoich partnerkach. No i zaraz się denerwują, że się im przerywa. Aktywne słuchanie im nie idzie., co tylko prowadzi do frustracji obu stron i poczucia niezrozumienia. Przydałoby się trochę wiedzy z zakresu efektywnej komunikacji w związku. Nie, nie tylko panom. Nam wszystkim.\nDo tanga trzeba dwojga. Miłość i dobre chęci jednej strony nie wystarczą, żeby nauczyć się rozmawiać z partnerem o tym, co dla nas ważne. Pamiętajmy jeszcze o jednym: mówić, żeby zostać wysłuchanym, to jedno. Rozmawiać i poczuć, że jest między nami porozumienie, to co innego.\nPowiększanie piersi implantami – kiedy wykonać zabieg?\nZabiegi powiększające piersi są najchętniej wybieranymi przez kobiety usługami medycznymi. Tendencja ta nie powinna dziwić – piersi od wieków są symbolem kobiecości. Każda przedstawicielka płci pięknej chce, aby jej piersi były idealne.\nDecyzja o powiększeniu biustu nie jest jedynie spowodowana chęcią „upiększenia”. Wiele kobiet decyduje się na poddanie takiemu zabiegowi po przebytej mastektomii, w tym także kobiety, których piersi zmieniły wygląd w wyniku choroby, czynników genetycznych, starzenia się.\nBrak zadowolenia z tej części ciała staje się niejednokrotnie dużym obciążeniem psychicznym – powoduje kompleksy, wpływa na obniżenie samooceny a w skrajnych przypadkach może powodować depresję.\nWiele osób publicznych przyznaje się do powiększenia piersi m.in. Ewa Chodakowska. Znana trenerka fitness nie ukrywa, że poddała się takiemu zabiegowi. Jak mówi, powiększenie piersi dodało jej pewności siebie jak i pozytywnie wpłynęło, na jakość życia.\nZdaniem specjalistów zabieg augmentacji powinno się wykonywać u kobiet w przedziale wiekowym 20 – 50 lat.\nPiersi 20 – letniej kobiety w wyniku okresu dojrzewania są już dostatecznie wykształcone – uzyskały kształt, wielkość, a brodawki uzyskały ostateczną barwę oraz wygląd. Nie ma, zatem żadnych przesłanek, które przemawiałyby za tym, aby nie móc przeprowadzić zabiegu w tak młodym wieku.\nWykluczenie pacjentki z operacji może być spowodowane restrykcyjną dietą, jaką stosuje, a której wynikiem jest m.in. anemia. Innym powodem jest dojrzałość emocjonalna – lekarz w trakcie wywiadu lekarskiego przeprowadzanego z pacjentką może nabrać wątpliwości. Efektem jest zażądanie opinii psychologa jak i odmówienie wykonania zabiegu.\nW przypadku młodych pacjentek poddających się zabiegowi rozróżnia się dwie grupy:\nI. Dziewczęta tuż po osiągnięciu dojrzałości płciowej, u których piersi nie rozwinęły się wcale lub prawie wcale.\nII. Młode matki, u których po okresie karmienia piersią, biust stracił jędrność (efekt ubytku tkanki gruczołowej, do którego często dochodzi na skutek karmienia).\nW temacie pacjentek dojrzałych, cały proces wygląda zupełnie inaczej. Istotną rzeczą, jaką tutaj trzeba brać pod uwagę, jest to, że po ukończeniu 50 – go roku życia ryzyko zachorowania na nowotwór piersi zwiększa się. Zanim pacjentka zostanie zakwalifikowana do zabiegu, wpierw poddawana jest szczegółowym badaniom pod kątem profilaktyki onkologicznej.\nCzynnikami, które powodują, że kobiety dojrzałe decydują się na zabieg powiększenia piersi, jest przede wszystkim utrata jędrności biustu, który w wyniku procesów starzenia staje się obwisły. Zabieg powiększenia piersi u pacjentek dojrzałych połączony jest zazwyczaj z plastyką piersi (wymodelowanie biustu i jego podniesienie), dzięki czemu odzyskuje kształt a także jędrność.\nIstnieje wiele metod powiększania piersi, jednakże nadal najpopularniejszą jest powiększanie piersi przy użyciu wkładek silikonowych. Ten zabieg tak naprawdę jest operacją, którą przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Trwa zazwyczaj około 2 godziny.\nProcedura zabiegu polega na wykonaniu cięcia skórnego (długość cięcia to 4 – 5 cm) pod pachą, wokół brodawki bądź w fałdzie podpiersiowym. Następnie wprowadza się implant (wypełniony silikonem bądź solą fizjologiczną), który umiejscawia się pod gruczołem piersiowym na mięśniu piersiowym większym lub pod mięśniem.\nRekonwalescencja jest długim procesem. Przez pierwszych kilka dni po zabiegu odczuwalne jest uczucie ściągnięcia oraz ból w okolicy piersi (przez okres 2 – 5 dni zażywa się leki przeciwbólowe). Kilka godzin po implantacji wskazany jest ruch (m.in. chodzenie), jest to niezbędne w profilaktyce przeciwzakrzepowej. Przed wypisaniem ze szpitala zdjęte zostają dreny i zmieniony zostaje opatrunek. Szwy zdjęte zostają po 7 – 10 dniach. Obrzęk piersi po operacji jest stanem naturalnym, który może trwać kilka miesięcy. Przez kilka tygodni po zabiegu piersi wydają się być umieszczone nienaturalnie wysoko. Z czasem „opadają” do prawidłowej pozycji (proces opadania może zachodzić nierównomiernie). Po zabiegu zalecane jest noszenie specjalnego biustonosza uciskającego (4 – 8 tygodni). Przez pierwszy miesiąc po zabiegu niewskazane jest spanie na brzuchu.\n– do pracy można wrócić po 10 – 14 dniach (wszystko zależy od wykonywanej pracy). Czas powstrzymywania się od zajęć może trwać do 30 dni\n– przez 6 tygodni nie należy podnosić rąk do góry (gwałtowne ruchy mogą doprowadzić do przesunięcia się implantu)\n– dźwiganie ciężkich rzeczy oraz ćwiczenia fizyczne należy zaprzestać na okres dwóch miesięcy\n– należy zrezygnować z palenia papierosów (palenie wpływa na spowolnienie procesów gojenia się ran pooperacyjnych\n– należy zrezygnować z opalania, na co najmniej dwa tygodnie\n– blizny pooperacyjne należy chronić specjalnymi plastrami bądź smarować je kremami o wysokim filtrze ochronnym przez okres minimum 6 miesięcy\n– pierwsza kontrola lekarska odbywa się po miesiącu, następna po trzech i kolejna po roku od przeprowadzenia zabiegu. Po 10 latach od założenia implantów przeprowadza się kolejną kontrolę a także robi USG. Potem, co 5 lat powinno się powtarzać badanie USG\nWażne! Po trzech miesiącach od operacji powiększenia piersi widać ostateczny rezultat, tu można obejrzeć zdjęcia: Zdjęcia „przed” i „po” – powiększanie piersi implantami anatomicznymi.\nŹródła: spammagazine.pl, Coleman SR Structural fat grafiting\nKonkurs „Poczuj się piękna – jesteś taka”\nIle razy przeglądałaś oferty salonów kosmetycznych i urodowych klinik, i nagle, coś podszeptywało ci do ucha – „nie, ty, taka zwykła kobieta, chyba się tam nie wybierasz?”. Chyba każdej z nas zdarzyło się (pewnie nie jeden raz) odsuwać siebie na potem, na za jakiś czas, lepszy moment. Nieustannie spadamy w dół naszej listy priorytetów. A przecież tak bardzo walczymy o swoją pewność siebie, równouprawnienie, szczęście, dlaczego nie pozwalamy sobie na dbałość o ciało? Dziś zapraszamy was do wspólnej zabawy. To małe wyzwanie, by pozwolić sobie pomarzyć o sobie, swojej cielesności, urodzie. Bez wyrzutów sumienia, strachu przed oceną. Przecież Klinika Piękna, nie gryzie – od dawna nie jest zarezerwowana dla celebrytów czy bogaczy. Warto pomyśleć o sobie, i w całym tym zabieganym życiu znaleźć dla siebie przestrzeń… marzyć, planować.\nPozwól sobie na marzenia o sobie, swojej urodzie i napisz nam o tym. Kto wie, może są bliżej niż kiedykolwiek wcześniej? Poczuj się piękna – przecież jesteś taka!\nAby wziąć udział w Konkursie, należy przesłać odpowiedź na pytanie konkursowe. W komentarzu do tego artykułu: „Sprawdź dostępne zabiegi w Klinice Estetyki Ciała Beauty Duty i napisz, które z nich wydają Ci się najciekawsze, z którego najchętniej byś skorzystała i dlaczego?”\n„Sprawdź dostępne zabiegi w Klinice Estetyki Ciała Beauty Duty i napisz, które z nich wydają Ci się najciekawsze, z którego najchętniej byś skorzystała i dlaczego?”. Podpowiedzi szukaj na stronie internetowej: beautyduty.pl\n3 x bon podarunkowy o wartości 200 zł do wykorzystania na dowolne zabiegi kosmetologiczne w Klinice Estetyki Ciała Beauty Duty w Warszawie.\nKonkurs trwa od 17.10.2016 do 30.10.2016 roku. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone na stronie internetowej Oh!me do dnia 07.11.2016 roku.\nJedynacy mają większy kłopot z wiernością. Na to wskazują badania\nO przebaczaniu w pięciu krokach


Alicja w krainie ceramiki. Wystawa w Galerii Sztuki Sceny Plastycznej KUL | Kurier Lubelski\nAlicja w krainie ceramiki. Wystawa w Galerii Sztuki Sceny Plastycznej KUL\nSylwia Hejno 3 grudnia 2015, 10:23\nGdyby ciało stało się porcelaną, a porcelana ciałem... Alicja Kupiec pokazuje, że to możliwe. W Galerii Sztuki Sceny Plastycznej KUL trwa jej wystawa.\n„Ciało białe” Alicji Kupiec to wystawa wieloznaczna. Z jednej strony dotyka ludzkiej cielesności, z drugiej - czegoś zupełnie poza nią.\nO tym, jak delikatne są ceramiczne rzeźby świadczy chociażby to, że trzymają się na cieniutkich żyłkach. W efektownych architektonicznych motywach odnajdziemy boski porządek geometrii oraz intymny wymiar życia i przemijania. We wnętrzu tu i ówdzie dyskretnie nadkruszonych rzeźb - niemal jak w brzuchu matki - kryją się tajemnicze fragmenty ciała. Rodzi się pokusa, aby ich dotknąć.\n„Wszystkie te drobne, intymne cytowania, które znajdujemy wpisane w szlachetną biel kolumn i reliefów są zmysłowe choćby dzięki swej fakturze, lecz również - poprzez świadomość stojącego za nimi podmiotu - są zabarwione duchowością. Ciało białe spaja cały szereg pozornych antytez: duszy i ciała, świetlistej czystości i zbrukanej materialności, wnętrza i zewnętrza” - podkreśla w katalogu do wystawy Małgorzata Stępnik.\nMiędzy żywą, ludzką tkanką i marmurową ceramiką toczy się cichy dialog. Biel reliefu i biel ciała posiadają podobne wgłębienia i wypukłości, gładkości, podobną fakturę, są równie podatne na bezlitosną destrukcję.\nPrace sprawiają wrażenie kruchych i ulotnych. Owe drobne, ujęte w ramy, prześwity ciała są wedle słów artystki jak „fotografia w porcelanowej glinie” i to na chwilę, zanim biała materia ożyje.\nBiel, kolor świętości, czystości, doskonałego piękna, ale i śmierci. „Biel dźwięczy jak cisza, która nieoczekiwanie może stać się wymowna” - pisał Wasyl Kandyński.\nAlicja Kupiec „Ciało białe“, Galeria Sztuki Sceny Plastycznej KUL, Rynek 8, wtorek - niedziela, g. 11.00 - 16.00\n"Świdnik Uwielbia". Już w czerwcu odbędzie się festyn parafialny\n“Wczoraj, dziś, jutro” - Natalia Moskal i Jan Stokłosa w mini spektaklu\nPLUS Michał Archanioł powróci na Stare Miasto w pełnej krasie


Trzech panów w łódce nie licząc psa, czyli… nasi pokonali Wisłę od smoka do Neptuna – TELEWIZYJNO FILMOWA AGENCJA PROMOCYJNA\nNie bez przyczyny przypominamy tytuł znanej książki Jerome K. Jerome, ponieważ tę historie można odrobinę porównać z książkowym pierwowzorem, z drobnym wyjątkiem – nasi bohaterowie mieli ze sobą… otwieracz do konserw.\nMedia nie odnotowały tego wyczynu z drobnym wyjątkiem, a szkoda, bo pomysł, tylko pozornie był szalony. Postanowili, że w tak nietypowy sposób uczczą 25-lecie odzyskania niepodległości. Na początku było ich czterech, jednak jeden z nich odpadł i licho wie dlaczego, może przyczyną była choroba morska? Właśnie, przez długie dziewięć pracowitych dni ich domem był maleńki jachcik typu Orion, dzisiaj możemy go podziwiać, stoi zacumowany przy brzegu naszego miejskiego jeziorka – Głęboczek. Niewielu jednak wie o tym, że właśnie tą łupinką trzech śmiałków pokonało… WISŁĘ! A wszystko wydarzyło się w czerwcu 2014 roku.\nPrzygotowania do długiego rejsu trwały wiele tygodni. Zgromadzono zapasy, sprzęt, narzędzia do ewentualnych napraw i… silniki, które jak się później okazało, bardzo się przydały. Skoro silniki, niezbędnym był zapas paliwa. Nikt ich nie sponsorował i nikt nie dotował, sami postanowili, że zrobią coś dla Tucholi. Idea była szczytna, a rozsławienie Tucholi wyłącznie kwestią czasu. oczywistym stało się, ze łódkę ochrzczono jedyną słuszną nazwą – Tuchola HiP.\nKapitanem „statku” został obecny pan prezes Stowarzyszenia Miłośników Borów Tucholskich „Historia i pamięć” ( tutaj nie ma pomyłki) Zbigniew Kabat. Śmiałkowie otrzymali „błogosławieństwo” – dwie flagi od: Burmistrza Tucholi i Starosty Tucholskiego. Uroczyście wciągnięto je na maszt. Zanim jednak łódkę zwodowano, trzeba ją było przewieźć. Wyprawa rozpoczęła się 15 kilometrów od Krakowa. O tym miejscu zdecydowała linia brzegowa.\nWyruszyli 21 czerwca, wielka wyprawa zaczęła się. Kapitana już poznaliśmy, czas na pozostałych członków załogi. To panowie z Męcikału (Cis) i z Rytla ich tożsamość zachowajmy w umownej tajemnicy, dlaczego? Hmm, tajemnica wojskowa.\nWisła, niby rzeka jak wiele innych, niestety, to pozory, są miejsca, że jest równie dzika jak Orinoko, a sygnalizacja ostrzegająca przed niebezpieczeństwami… iście umowna. Pierwsze uszkodzenia pojawiły się szybko, to skutek braku przejrzystości wody i zdradliwego dna. Uszkodzenia silników, uszkodzenia kadłuba, w tamtych dniach to był standard. Poradzili sobie ze wszystkim we własnym zakresie, wszak to doświadczeni podróżnicy, choć zwykle ich naturalnym środowiskiem jest głębia. Są płetwonurkami z gigantycznym doświadczeniem. Nurkowali prawie we wszystkich morzach i oceanach, a jednak…, Wisła potrafi zaskakiwać.\nPodczas rejsu spotykali się z niezwykłą gościnnością i przyjaznymi gestami mieszkańców miast, miasteczek oraz wsi. W Warszawie powitali ich… policjanci, którzy przygotowali wspaniałą ucztę. Po dniach odżywiania się konserwami, taka zmiana była czymś fantastycznym. Po drodze pokonywali śluzy, to znacznie opóźniało ich rejs. W jednym przypadku z pomocą nadeszli strażacy, którzy przy pomocy specjalistycznego sprzętu przenieśli łódkę kilometr dalej. W tak nietypowy sposób pokonali „zakorkowaną” śluzę i zyskali bezcenny czas.\nIch celem był Gdańsk, dotarli tam 30 czerwca, jednak wcześniej dopłynęli do Westerplatte, upamiętnili tę chwilę w sposób wyjątkowy. W Gdańsku zacumowali obok Sołdka – legendarnego masowca o napędzie parowym. Przebyli łącznie ponad 800 kilometrów w rejsie bez wygód, ot, taki patriotyczny, wspaniały zryw trzech obywateli, czyż to nie wspaniałe?\nPrevious Bezmyślni „fachowcy” zanieczyścili tucholską starówkę styropianem!\nNext Pod Krojantami znowu zwyciężyli Polacy, a wśród nich ponownie była grupa rekonstrukcyjna HiP z Tucholi!


Regulacja zawieszenia w motocyklu. Jak to zrobić? cz. I | Świat Motocykli\nTerenowe sporty motocyklowe to przede wszystkim wyczyn – najlepsi riderzy i motocykle nie mają nadwagi, nie są też przypakowani niczym osiedlowe koksy – są zwinni jak instruktorka fitness i wytrzymali jak maratończyk. W wyczynowym sporcie rzadko kto zachwyca się nową kanapą, anodowanymi dodatkami, okleiną czy nawet wydechem – 80% sukcesu to zawodnik, pozostałe 20% maszyna. Jasne, że gdy można urwać z motocykla kilkanaście gram i przy okazji poprawić osiągi, nacieszyć oko lub ucho jest to pożądane ale jeżeli coś ma lepiej wyglądać kosztem funkcjonalności lub wagi możecie to śmiało wystawić na aukcję, a przeznaczone środki zainwestować w karnet na siłkę, paliwo lub lepsze zawieszenie.\nZawieszenie – w padokach mówi się głównie o nim, jego modyfikacje są najbardziej strzeżoną tajemnicą fabrycznych teamów i jeżeli uważacie, że „ogarniacie” temat jazdy na tyle, że to już nie Wy wymiękacie ale Wasz motocykl to po zastosowaniu poniższych porad powinniście wiedzieć co czynić by było lepiej.\nPrzed zastosowaniem jakichkolwiek kroków należy upewnić się, że nasze zawieszenie było prawidłowo serwisowane.\nOdpowiedni serwis, kwestia kluczowa\nW motocyklu wyczynowym zawieszenie po przekroczeniu pewnej ilości motogodzin (wartości te powinny być określone w instrukcji ale przykładowe wartości podano także poniżej) powinno być rozebrane, umyte, dokładnie przejrzane (może zaistnieć konieczność wymiany panewek ślizgowych), zalane nowym olejem, odpowietrzone (w przypadku tylnego amortyzatora) i ponownie złożone z użyciem nowych uszczelniaczy. Jeżeli kupiliśmy kilkunastoletni wyczynowy motocykl z nieznaną historią powyższe czynności warto zlecić specjaliście.\n40 mth (20mth*)\n20 mth (10mth*)\n* – w nawiasach podano interwał dla sportu wyczynowego\nPrzeglądy zawieszeń motocyklowych\nJeżeli nie mamy większych wątpliwości co do stanu naszego zawieszenia możemy przystąpić do jego regulacji. Zaczniemy od standardowego ustawienia motocykla pod naszą wagę. Mamy tutaj na myśli wagę w pełnym rynsztunku – buty, ochraniacze, kask i plecak (jeśli z nim jeździcie) są obowiązkowe.\nWiększość motocykli terenowych wyposażono w sprężyny dopasowane pod wagę zawodnika wynoszącą ok. 75-85kg ale jeżeli nie jesteśmy pierwszym właścicielem może okazać się, że sprężyna jest inna bądź (szczególnie w przypadku kilkunastoletnich motocykli crossowych) zużyta i konieczna będzie jej wymiana. Zaczniemy od omówienia metod regulacji i roli poszczególnych regulatorów, dochodząc do omówienia polecanych ustawień na określone typy terenu, kończąc na poradach ogólnych dot. zachowania motocykla i ustawień jego zawieszenia. Do dzieła!\nZmierzenie opadu statycznego tyłu motocykla (Static SAG)\nUstawiamy motocykl na podnośniku tak aby obydwa koła nie dotykały podłoża. Z pomocą miarki mierzymy odległość od końca tylnego wahacza (może być to środek śruby mocującej tylne koło) do wybranego miejsca na tylnym błotniku (najlepiej mierzyć pionowo tzn. pod kątem prostym w stosunku do podłoża i zaznaczyć flamastrem miejsce na błotniku) i zapisujemy pomiar. Następnie zestawiamy motocykl z podnośnika, kilka razy, energicznie naciskamy na tylną część kanapy i opieramy motocykl o ścianę upewniając się co do stabilności.\nPowtarzamy pomiar stosując wcześniej opisaną metodologię, zapisujemy i odejmujemy go od poprzednio wykonanego pomiaru na podnośniku. Wynik powyższego działania powinien zawierać się w przedziale od 3cm do 3,5cm w motocyklach japońskich z tzw. kiwaczką, natomiast w motocyklach KTM z systemem mocowania zawieszenia PDS od 3,5cm do 4cm (dla pewności proponujemy ponownie zajrzeć do instrukcji Waszego motocykla). Jeżeli wynik znajduje się poniżej lub powyżej skali musimy odpowiednio zmniejszyć lub zwiększyć napięcie wstępne sprężyny (pkt. 3).\nZmierzenie opadu tyłu motocykla z zawodnikiem (Race SAG)\nJeżeli to my jesteśmy użytkownikiem motocykla będziemy potrzebować pomocy osoby, która wykona pomiar. Wsiadamy na motocykl w rynsztunku w którym zwykle jeździmy, mniej więcej na środku kanapy. Przed pomiarem możemy kilkukrotnie obciążyć i dociążyć przednie zawieszenie ale podczas samego pomiaru siedzimy nieruchomo na lekko opartym o ścianę motocyklu.\nNasz pomocnik wykonuje kolejny pomiar posługując się opisaną w punkcie 1 metodologią. Uzyskany pomiar odejmujemy od pierwszego pomiaru (na podnośniku), a wynik zapisujemy. Jeśli wynik mieści się w granicy od 10cm do 11cm możemy uznać, że napięcie wstępne sprężyny ustawiono poprawnie. Jeżeli wynik znajduje się poniżej lub powyżej skali przechodzimy do pkt.3.\nNieprawidłowy SAG tylny – regulacja, zmiana sprężyny\nAby zmienić napięcie wstępne sprężyny będziemy potrzebowali w zależności od motocykla klucza do nakrętki zabezpieczającej sprężynę lub podbijaka (nie polecamy tego sposobu ze względu na prawdopodobne uszkodzenie nakrętki). W przypadku nowszych motocykli KTM konieczne będzie użycie także klucza imbusowego w celu poluzowania opaski zabezpieczającej sprężynę. Regulacja napięcia wstępnego jest prostą czynnością: dokręcając nakrętkę – ścieśniamy sprężynę tym samym utwardzając tył motocykla (zmniejszamy SAG) i odwrotnie.\nPamiętajmy aby po regulacji dokręcić pierścień kontrujący. Jeżeli regulacja nie przyniesie efektu czeka nas wymiana sprężyny, a to wymaga wyjęcia amortyzatora i w zależności od modelu motocykla może wiązać się z większą ilością pracy w tym nawet odłączenia airbox’u, wiązek i zdjęcia tylnego stelaża motocykla. Na poniższym zdjęciu widzimy wyjęty w celu wymiany sprężyny amortyzator. Instrukcja do motocykla wymienia tylko typy sprężyn o różnej twardości: 69N/mm dla użytkowników o wadze 65-75kg, 72N/mm dla użytkowników o wadze 75-85kg oraz 76Nm dla użytkowników ważących od 85 do 95kg ale jeżeli jesteśmy trochę lepiej zbudowani nie mamy się co martwić ponieważ możemy skorzystać ze sprężyn firmy produkującej zawieszenie bądź też firm tuningowych.\nJeżeli ustawimy już właściwy SAG możemy zająć się regulacją odbicia i dobicia zawieszenia, którą opiszemy w kolejnej części tekstu, a to już niebawem!\nTekst i zdjęcia: Jakub Bigora\namortyzatorjak wyregulować zawieszenieopad statycznyregulacjaregulacja amortyzatorówregulacja zawieszenia w motocykluSAGserwis zawieszeniasprężynaStatic SAGtechnikawahaczzawieszenie\nPoprzedni wpisJazda motocyklem w deszczu. Jak się zabezpieczyć przed opadami?\nNastępny wpisPolski motorsport wraca! Kalendarz zawodów motocyklowych


Niemiła niespodzianka: darmowe Command & Conquer w koszu, twórcy na bruku / CD-Action\nPiotrek66 wtorek, 29 października 2013, 19:58 News\nCommand & Conquer miał być darmową, sieciową platformą, stale rozszerzaną o nową zawartość. Początkowo dostępna miało być tylko uniwersum Generals, ale z czasem pojawić się miały też światy Tiberium i Red Alert.\nTak jednak nie będzie. Przedstawiciele odpowiedzialnego za produkcję studia Victory Games poinformowali, że po kilku miesiącach zamkniętych testów alfa zdecydowali się anulować projekt. Powód? Opinie graczy, którym nie podoba się nacisk na rozgrywki sieciowe kosztem kampanii singlowej.\nNie oznacza to jednak końca tego zasłużonego dla gatunku strategii cyklu. EA obiecuje jednak, że seria powróci w przyszłości, ale na razie brak jakichkolwiek szczegółów. Aha – gracze, którzy wydali pieniądze w trakcie alfy, otrzymają ich zwrot. Dobre i to. Niestety na łamach serwisu Polygon przedstawiciele Electronic Arts poinformowali, że wraz ze skasowaniem gry, zamknięto studio Victory Games. Firma zaznacza przy tym, że pomoże jjego pracownikom znaleźć nowe zatrudnienie u "Elektroników".\nI jeszcze jedno – gdyby ktoś zapomniał, Command & Conquer miało być początkowo Generals 2. Może czas powrócić do tego pomysłu?\nczwartek, 7 listopada 2013, 15:23 PolskiZiomal5\nSzkoda ale gra darmowa od EA to wiecie co znaczy?Mikropłatności!\nczwartek, 31 października 2013, 20:23 elknight\nczwartek, 31 października 2013, 14:00 LiOx\nTeż grałem w alfę. Chodziła bardzo dobrze, nieźle wyglądała i brzmiała. Ale rozgrywka była mało porywająca - zarówno budynki jak i jednostki nie grały mi - mimo wielu ciekawych patentów - wariacji pomysłów z poprzednich części.\nAle faktycznie - ja w RTS wolę tryb single - rozgrywki multi mnie nie interesują bo za cienki jestem... A tu wuraźnie czuć nastawienie na rozgrywki sieciowe - zarówno w sposobie gry, w mapach jak i samych jednostkach i ich prowadzeniu.\nśroda, 30 października 2013, 16:39 Jagerek\nGrałem w alfę i była tak żałosna, że nie dziwię się takiej decyzji.\nśroda, 30 października 2013, 15:44 hocek11\nśroda, 30 października 2013, 15:40 Wuwu1978\nCóż, czasy chwały Global Defense Initiative i Broterhood Of NOD odeszły bezpowrotnie. Nic nie trwa wiecznie, a seria się już wypaliła. Nie oceniam, czy to dobrze, czy źle, po prostu stwierdzam fakt.\nśroda, 30 października 2013, 12:11 orzel286\nDarmowe i EA? Yhyy... Kolejne studio uśmiercone przez EA. Może gdybyście gamonie nie rozwalili westwood c&c miałoby się dobrze?\nśroda, 30 października 2013, 11:02 Dextremin\nno zaczepisicie a teraz cieszymy się grą\nśroda, 30 października 2013, 9:21 Sycho14\nNie masz nawet pojęcia ile prawie skończonych gier poszło do kosza... EA nie będzie płakać po roku produkcji. EA powinno dostać jeszcze jedną złotą kupę, bo ostatnio lecą w kulki i sprowadzają się tylko do battlefielda...\nPrzecieki Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Steam PlayStation Vita Electronic Arts Ciekawostki Nadgodziny PlayStation 4 Rynek gier Nintendo Ogłoszenia Microsoft Valve E3 2013 E3 2011 E3 2012 PlayStation konkurs Xbox One Sony


Bonus w kasynie Bet365 | 오아시스\nWiele osób nie jest faktycznie zainteresowanych wypróbowaniem jednego z nich i uważa bonus kasyna za dużo ciepłego powietrza. W końcu wydają się myśleć o czymś, kiedy potrzebują tego najmniej. Istnieje wiele podejść.\nNie musisz być tym, kiedy wszyscy inni okazali się właśnie w kasynie szczęśliwym człowiekiem, który wygrał. Istnieje wiele bonusów, które są łatwo dostępne dla każdego, kto chce wygrać w kasynie, a to oznacza, że możesz być tą osobą. Wynika z tego, że jeśli jesteś osobą przy stole jadalnym, możesz być tą osobą.\nAle nie jesteś pewien, od czego zacząć, najlepiej zacząć od lokalizacji takiej jak Bet365, jeśli jesteś zainteresowany bonusem w kasynie online. Największą atrakcją dla Bet365 jest to, że ma kilka różnych rodzajów bonusów, które zapewniają swoim użytkownikom. Mają wiele z nich, które są najwyższej jakości, chociaż nie mają wszystkich najlepszych kasyn online na świecie. Mają też wiele promocji, które utrzymują ich bonusy jako interesujące i kuszące.\nTam są. Na przykład zapewniają swoim członkom bezpłatny bonus rejestracyjny. Czasami jest to dobre podejście, aby wprawić piłkę w ruch, jeśli jesteś nowy w kasynach online.\nKolejną doskonałą jakością systemu bonusów jest to, że pozwala on grać bez bonusów depozytowych. Wszystko, co musisz zrobić, to uzyskać legalne konto, a oni natychmiast uwolnią określoną ilość pieniędzy na twoje konta.\nDzięki tej premii Bet365 zapewnia możliwość włączenia się w gry, które mają do zaoferowania. Wszystkie te gry są świetne i wszystkie są łatwe do grania. Nie musisz się martwić, ponieważ nie możesz tego rozgryźć, ponieważ jest to zbyt skomplikowane i poddaje się.\nZaletą gry w Bet365 z darmowym bonusem depozytowym jest to, że na pewno będziesz się dobrze bawić. Nie poczujesz presji na gotówkę i nie będziesz się spieszył, gdy przestaniesz osiągać określoną sumę pieniędzy.\nW wiodących miejscach hazardowych na świecie możesz grać z bonusem. Nigdy nie będziesz musiał się martwić, że znajdziesz się w niewłaściwym miejscu.\nJedną z największych zalet bonusów Bet365 jest to, że dają one szansę na zabawę i wygrywanie gier, których normalnie nie byłbyś w stanie wygrać. Dzięki typowi myślenia i planowi będziesz mógł zwyciężyć. Jeśli nie możesz znaleźć fortuny, możesz liczyć na znakomitą obsługę klienta, którą możesz zdobyć.\nJedyną rzeczą, której nie możesz zrobić z bonusem, jakim jest Bet365, jest wysłanie depozytu, którego nie musisz zwracać. polskie kasyno online Nie mają problemu, ponieważ mają po prostu depozyty, które muszą przetworzyć. Dzięki temu są naprawdę przydatne dla każdego.\nJeśli szukasz, co możesz wykorzystać, aby otrzymać dożywotnią nagrodę, jest tylko bilet. Następnie wystarczy poczekać na następną wypłatę, jeśli wykorzystasz bonus do zbudowania swojego bankrolla, a następnie zdecydujesz się odejść. Nie zdarza się to często, ale jeśli jesteś osobą, która zawsze pracuje za gotówkę, może to być coś, co musisz sprawdzić.\nBonusy w kasynie są bardzo interesujące. Na początek dają szansę wygrania dużej ilości gotówki. Nie musisz o tym myśleć, ponieważ zawsze możesz czekać na wypłatę lub martwić się o utratę pieniędzy, które nadejdą.\nThis lubricant can be used for vaginal or anal penetration and\nCalifornia State Expectations and How They Are Relevant to Your Kid’s Grade Level


Tel: 796 774 328\nRównie sprawnie przeprowadzamy naszych Klientów w Poznaniu i w Trójmieście - Gdańsk, Sopot, Gdynia, Krakowie, Białymstoku, Śląsku\nPrzeprowadzki Warszawskie WB adres:\nul: Daniłowskeigo 1 , 01-833 Warszawa\nBagażówki Warszawskie to firma składająca się z 10- Doświadczonych ekip przeprowadzkowych w Warszawie. W okolicy Bielan stacjonują 3 nasze wozy i zespoły. Auta rozmieszczone są w prawie wszystkich dzielnicach miasta. Zawsze mamy do Państwa blisko co bardzo korzystnie wpływa na cenę i czas dojazdu. Przystosowujemy się z Terminem usługi do Państwa wymagań. Nasze doświadczenie pozwala dostosować wielkość auta, ekipę i sprzęt dla sprawnej i nie drogiej usługi. A najlepszą naszą reklamą są ....Zadowoleni Klienci\nZlecenia realizujemy nawet w 15 - 45 minut od Państwa zamówienia. Warszawa Bielany, Żoliborz


USA Plotek -\n19:15 Tadeusz Drozda chce wrócić do pracy w telewizji. Satyryk ma żal, że został zapomniany. "W normalnym kraju nie zniknąłbym"\n18:45 Małgorzata Kożuchowska na zdjęciu z mamą. Podobieństwo jest uderzające. Fani: Widać, po kim odziedziczyła Pani urodę\nTrudna sytuacja w Stanach Zjednoczonych mocno wpłynęła na Weronikę Rosati. Gwiazda poprosiła o pomoc w szpitalu.\nDonald Trump szantażowany przez hakerów, którzy wykradli dane prawnika amerykańskich gwiazd. "Mamy tony brudów"\nDonald Trump może obawiać się o swoją polityczną przyszłość? Prezydent USA jest szantażowany przez hakerów, którzy twierdzą, że dotarli do poufnych danych przechowywanych przez sławnego w Stanach prawnika, Allena Grubmana. Żądają 42 mln dolarów!\nMelania Trump bardzo stara się w roli pierwszej damy, jednak na wielu oficjalnych wyjściach widać było jej zdenerwowanie i skrępowanie. Najwyraźniej postanowiła to zmienić. Ekspertka od mowy ciała analizuje jej zachowanie.


Do 20 stycznia można zmienić formę opodatkowania - karta podatkowa - Temat Dnia - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Temat Dnia > Do 20 stycznia można zmienić formę opodatkowania - karta podatkowa\nDo 20 stycznia można zmienić formę opodatkowania - karta podatkowa\nPrzedsiębiorcom pozostało jeszcze kilka dni na zmianę formy opodatkowania. Może warto pomyśleć o karcie podatkowej? Jej największa zaleta i jednocześnie wada to zazwyczaj niski, stały podatek, który nie ma nic wspólnego z faktycznymi zarobkami przedsiębiorcy – rozwiązanie bardzo opłacalne, gdy firmie dobrze się powodzi. Niestety, fiskusowi należy zapłacić należną mu daninę także wtedy, gdy firma nic nie zarobiła lub, co gorsza, gdy poniosła stratę.\nW cyklu „Najlepsza forma opodatkowania”, przygotowanym przez Tax Care, omówiliśmy już plusy i minusy skali podatkowej, podatku liniowego oraz ryczałtu ewidencjonowanego. Pora na ostatnią, dedykowaną tylko przedsiębiorcom, formę rozliczeń z fiskusem. Na podjęcie decyzji o wyborze najkorzystniejszej formie płacenia podatku działające już na rynku firmy mają czas do 20 stycznia.\nKarta podatkowa jest jedną z najprostszych form opodatkowania. Przedsiębiorca, który postanowił rozliczać się z fiskusem właśnie w taki sposób, ma niewiele obowiązków w porównaniu z firmą opodatkowaną skalą podatkową lub 19-proc. podatkiem liniowym. Nie musi prowadzić księgowości, co pozwala mu się skoncentrować na właściwym biznesie. Zobowiązany jest jedynie do przechowywania przez 5 lat wystawionych faktur i rachunków, dokumentujących sprzedaż towarów lub usług.\nMiesięczny podatek przedsiębiorcy na karcie podatkowej nie zależy od faktycznych dochodów firmy, co jest ogromnym plusem w sytuacji, gdy firma zarabia relatywnie dużo. Kwotę podatku ustala w drodze decyzji naczelnik urzędu skarbowego, kierując się rodzajem i zakresem prowadzonej działalności gospodarczej, liczbą pracowników przedsiębiorstwa oraz liczbą mieszkańców miejscowości, w której działa firma. Rodzaje działalności, które mogą być opodatkowane kartą, szczegółowo określa ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl ustawy za pomocą karty mogą się rozliczać z fiskusem przede wszystkim prowadzący działalność usługową, wytwórczo-usługową oraz handlową, w tym między innymi: jubilerzy, grawerzy, zegarmistrzowie, tapicerzy, taksówkarze, zakłady fryzjerskie i kosmetyczne, firmy świadczące usługi parkingowe oraz prowadzący działalność w zakresie wolnych zawodów (m.in. lekarze, pielęgniarki czy tłumacze). Lista działalności, które mogą być opodatkowane kartą, zawiera łącznie ponad 100 pozycji.\n„Kartowicze” płacą z reguły niewielkie podatki. Zegarmistrz w niewielkiej miejscowości, do 5 tys. mieszkańców, prowadzący działalność na własną rękę, wpłaci miesięcznie do urzędu skarbowego 174 zł, a firma świadcząca usługi tapicerskie w mieście powyżej 50 tys. mieszkańców, z jednym pracownikiem - 569 złotych. Przedsiębiorca musi zapłacić wyznaczony odgórnie podatek - pomniejszony o zapłaconą przez niego składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 7,75% podstawy wymiaru tej składki - do 7 dnia każdego miesiąca za ubiegły miesiąc (wyjątkiem jest podatek za grudzień, płacony do 28 grudnia).\nPrzedsiębiorca rozliczający się z fiskusem za pomocą karty podatkowej nie musi także składać do urzędu skarbowego tradycyjnego, rocznego zeznania PIT. Do końca stycznia do urzędu skarbowego musi jedynie trafić PIT-16A, w którym przedsiębiorca wykazuje tylko zapłacone i odliczone od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne.\nDotyczy to jednak tylko dochodów z działalności gospodarczej - jeśli bowiem przedsiębiorca ma także dochody z innych źródeł, np. pracuje również na etacie, wtedy musi złożyć stosowny PIT (czyli w przypadku etatu PIT-37). W takim wypadku, jeśli ma wystarczający dochód z etatu, może także skorzystać z części ulg podatkowych (za wyjątkiem wspólnego rozliczenia z małżonkiem i samotnie wychowywanym dzieckiem).\nPlusy karty podatkowej\nMinusy karty podatkowej\n- zazwyczaj niska stawka podatku, niezależna od faktycznych zarobków (rozwiązanie korzystne, gdy firma ma relatywnie wysoki dochód)\n- brak obowiązku prowadzenia księgowości\n- brak rocznego zeznania PIT dla dochodów z działalności\n- brak prawa do wszelkich odliczeń i ulg podatkowych (za wyjątkiem składki zdrowotnej)\n- stała, odgórna stawka podatku nie jest korzystna w sytuacji, gdy firma nie zarabia lub poniosła stratę\nTyle plusów, czas na przedstawienie drugiej strony medalu. Niewątpliwy atut karty podatkowej, jakim jest odgórny podatek niezależny od dochodu, może obrócić się przeciwko przedsiębiorcom w trudnych czasach dla firmy. Jeśli bowiem przedsiębiorca nie zarabia lub firma wręcz przynosi stratę, podatek i tak trzeba fiskusowi zapłacić. „Kartowicze” nie mają też prawa do żadnych odliczeń i ulg podatkowych. Nie mogą nawet uwzględnić zapłaconych składek na ubezpieczenia społeczne - jedyne, co wolno im odliczyć od podatku, to wspomniane wcześniej składki na ubezpieczenie zdrowotne.\nPrzedsiębiorcy, którzy chcą rozliczać się z fiskusem w formie karty podatkowej, muszą także spełniać określone warunki. Nie mogą między innymi prowadzić innej, pozarolniczej działalności gospodarczej, a ich współmałżonek nie może mieć firmy, która działa w tym samym zakresie (choć może współpracować z przedsiębiorcą). „Kartowicze” nie mogą również zatrudniać osób na umowę zlecenie i o dzieło, tylko na umowę o pracę. Nie wolno im też korzystać z usług innych firm - wyjątkiem są usługi specjalistyczne.\nDo 20 stycznia można wybrać podatek liniowy\nWybierz formę opodatkowania na 2012 rok - ryczałt


Sariusz-Skąpska: każde odnalezione nazwisko to krok w stronę prawdy - IOH News\nSariusz-Skąpska: każde odnalezione nazwisko to krok w stronę prawdy\n"Znalezienie przynajmniej części nazwisk z listy, która określa się jako lista białoruska to nie tylko przełom, ale przede wszystkim zakończenie kilkudziesięcioletniego oczekiwania rodzin ludzi, którzy podejrzewali, że ich bliscy, po których ślad zaginął po 17 września '39 roku, a o których mieli sygnał, że zostali umieszczeni w którymś z więzień na Białorusi, w Mińsku to zakończenie wieloletniego oczekiwania.\nLepsza jest każda, nawet najtragiczniejsza wiedza od niewiedzy co z bliskimi się stało, zwłaszcza, że znana była lokalizacja masowych grobów polskich więźniów, wśród tego polskich jeńców wojennych w Kuropatach pod Mińskiem i uzasadnione podejrzenie, że właśnie tam spoczywają ofiary. Wiadomo, że rozkazem z 5 marca '40 roku zostało skazane - bez wyroku sądu - 22 tysiące ludzi i po kolejnych poszukiwaniach udostępniono Polakom listy tych, którzy zginęli w Katyniu Charkowie, Miednoje. Po tym, jak znaleziono listę ukraińską - czyli osób przetrzymywanych na terenie Ukrainy - ciągle brakowało liczby ok. 6 tys. nazwisk. Teraz wiemy, że w archiwach rosyjskich mamy niespełna 2 tys. - czyli lista jest ciągle niepełna.\nJest to jednak krok w kierunku prawdy, w kierunku upamiętnienia tych ludzi - budowy cmentarzy. Ci, którzy swoich bliskich mają w Charkowie, Katyniu, Miednoje mają taki grób od lat 12. Ci, których nazwiska bliskich znajdują na liście ukraińskiej będą mieli cmentarz w Bykowni. Reszta czeka, a jest to oczekiwanie kilkudziesięcioletnie. Żony tych ludzi nie żyją. Dzieci mają lat co najmniej 72 - to pogrobowcy. Tak naprawdę jest to informacja dla pokolenia wnuków i prawnuków. Ale ten rozdział trzeba zamknąć.\nDla tych osób, które będą przeglądać opublikowane dokumenty w nadziei odnalezienia nazwiska najbliższych będzie to olbrzymie przeżycie, szczególnie dla tych, którzy je tam znajdą. To może źle brzmi, ale naprawdę ci ludzie czekają na tę informację. Zbudowanie cmentarza dla rodzin jest nie tylko działaniem symbolicznym. To ten spóźniony o 70 lat pogrzeb. To jest zamknięcie traumy i przypomnienie, że żyjemy w kulturze, która każe nam grzebać bliskich w sposób godny. Myśl, że szczątki bliskich jest dla naszej wrażliwości kulturowej i religijnej czymś niedopuszczalnym. Toż od godnego pogrzebu bliskich zaczyna się cywilizacja.\nPodejrzewam, że tą instytucją, która jest pierwsza do uporządkowywania tej sprawy jest Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, która jest specjalnie powołanym do tego urzędem, we współpracy z MSZ. To Rada zbudowała dotychczasowe cmentarze, to ona buduje cmentarz w Bykowni i walczy o to, by znaleźć nie tylko nazwiska, ale zlokalizować miejsce, gdzie wszyscy ci ludzie naprawdę są pochowani, by oddać im cześć.\nProblem polega na tym, że mamy do czynienia ze skomplikowaną sytuacją dyplomatyczną. Pozostałości po zbrodniach NKWD to teren Rosji; to tam mieszczą się archiwa tego zbrodniczego systemu. Z drugiej strony miejsce, gdzie zginęli, to jest Białoruś i to jest zadanie dla polskiej dyplomacji, która będzie musiała zabiegać o to, by miejsce upamiętnienia się znalazło i było możliwe zbudowanie polskiego cmentarza. Potrzebne jest działanie dyplomacji, nie tej najgłośniejszej. Należy pamiętać, że prof. Lebiediewa była przez całe lata członkiem polsko-rosyjskiej grupy ds. trudnych. Jej osiągnięcia są pokłosiem także osiągnięć tej grupy - niezależnej od rządów, ale niezwykle skutecznej.(PAP)


"Ciekawy przypadek Benjamina Buttona": Brad Pitt wiecznie młody | Nowiny\n"Ciekawy przypadek Benjamina Buttona": Brad Pitt wiecznie młody\nPiotr Samolewicz 10.02.2009\nW roli głównej - Brad Pitt. Archiwum\nPremiera tygodnia: "Ciekawy przypadek Benjamina Buttona" Davida Finchera.\nObraz zdobył aż 13 nominacji do Oscara. Liczba ta jednak nie przekłada się na intelektualną jakość produkcji.\nFilm należy potraktować jako objaw megalomanii Hollywood. Skromną, około 20-stronicową nowelę Scotta Fitzgeralda o odwróconym cyklu biologicznym pewnego mężczyzny, który urodził się jako starzec, a umarł jako niemowlę, zostało zamienione na widowisko wykreowane przy pomocy najnowocześniejszych technik wizualnych. Tekst Fitzgeralda posłużył producentom do zrealizowania oszałamiającej panoramy amerykańskiego społeczeństwa od zakończenia I wojny światowej po początek XXI wieku, gdy na Nowy Orlean uderzył huragan Katrina.\nDzieciństwo w domu starców\nŚwiadkiem tych wydarzeń jest Benjamin Button. Chłopiec urodził się w Nowym Orleanie jako odmieniec - po wyjściu z łona matki był starczym oseskiem. Wstrząśnięty ojciec porzucił go na schodach domu starców. Niemowlakiem zaopiekowała się czarna gosposia.\nBenjamin w przytułku znajduje rodzinną atmosferę. Mimo że jest odpychający, wszyscy go kochają. Uzdrowiony przez czarnoskórego pastora wstaje z wózka inwalidzkiego, a jego ciało z czasem pozbywa się zmarszczek i jędrnieje, włosy tracą siwiznę. Jednym słowem, starcze dziecko zmierza w kierunku pięknej młodości.\nOgniwem splatającym te wszystkie wydarzenia jest miłość Benjamina do przepięknej tancerki. Najpierw zakazana, bo przecież starczo wyglądającego chłopca do dziewczynki, z biegiem lat zamienia się w związek, gdy oboje spotykają się w połowie swojego życia.\nNienasycony głód zdarzeń\n"Ciekawy przypadek Benjamina Buttona" zyskuje podczas wybiórczego odbioru. Brzmi to zaskakująco, ale prawdziwie. Niekłamanym, baśniowym urokiem uwodzą poszczególne sekwencje i sceny. Bez przesady można rzec, że wirtuozeria operatora kamery i reżysera stawiają pomnik hollywoodzkiej tradycji budowania iluzji i magii dzieła filmowego.\nSekwencje dotyczące staruszka Benjamina zostały wystylizowane na kino lat 30. i 40., młodzieńcze natomiast na kino nam bliższe, "realistyczne"."Stare" kadry są zrealizowane z taką wirtuozerią, że zapraszają widzów do odbycia podróży w głąb obrazu.\nCudowny charakter zdarzeń polega też na tym, że Benjamin jest podróżnikiem. Gna go po świecie i spotyka różnych ludzi. Wyraża nienasycony głód zdarzeń, którym żywi się amerykańskie kino.\nNajwyższa ocena w dziedzinie inscenizacji, trików, scenografii i charakteryzacji nie wynagradza intelektualnej słabości obrazu. Po wyjściu z kina trudno orzec, o czym tak na prawdę on opowiadał. Benjamim Button jest postacią jednowymiarową; nie prowadzi żadnej rozgrywki z czasem i biologią, ucieka przed nimi. Suma zdarzeń nie wzbogaca go ani niszczy.\nWielowątkowość akcji nie prowadzi widza do żadnej zaskakującej puenty czy rozwiązania. Bo sugerowana konkluzja, że życie jest tylko chwilą, nie jest ani odkrywcza, ani tym bardziej zasługująca na tak spektakularne rusztowanie. Czy Fincherowi chodziło o pokazanie fałszywości mitu młodzieńczej Ameryki? O złudności kultu młodości? To chyba zbyt daleko idąca spekulacja w sytuacji, gdy każde z przedstawionych zdarzeń jakby ciągnęło w stronę innej historii.\nBrad Pitt wiecznie młody\nFilm prowokuje tylko do zadania jednego pytania: jak na ekranie zostanie pokazana młodość 45 - letniego dziś gwiazdora i amanta Brada Pitta (filmowy Benjamin), bo postarzanie aktorów nie należy do rzadkości. Ciekawość ta zostaje wynagrodzona. Brad Pitt zostaje cyfrowo odmłodzony i w kulminacyjnym punkcie akcji wygląda jak młodzieniaszek ze swojego pierwszego filmu "Thelma i Louise" Ridleya Scotta.\nI jeśli już należałoby dowartościować ten film, to właśnie poprzez wypunktowanie jego pozafabularnego aspektu. "Ciekawy przypadek Benjamina Buttona" jest bowiem hołdem złożonym systemowi gwiazdorskiemu. Bradowi Pittowi zostaje na chwilę zwrócona młodość, widz otrzymuje sygnał, że jest on aktorem o przedłużonym terminie ważności.\nDramat w Wielopolu. Spłonęli żywcem w kinie. Ciągle o nich pamiętamy\nKiedy oderwali część ściany, ich oczom ukazał się stos płonących ciał. W 1955 roku w pożarze kina w Wielopolu zginęło 58 ludzi.\n"Baby są jakieś inne": Marek Koterski jedzie pod prąd\nFilm "Baby są jakieś inne" Marka Koterskiego to rodzaj kina drogi. Dwóch mężczyzn jedzie nocą autem i dyskutuje o kobietach. Chcą uciec od zdominowanego przez kobiety społeczeństwa.\nLubisz serial "rodzinka.pl"? Jego producentka pochodzi ze Stalowej Woli\nRozmowa z Dorotą Kośmicką, producentem telewizyjnym i filmowym. Dorota pochodzi ze Stalowej Woli, jest odpowiedzialna m.in. za produkcję serialu "Rodzinka.pl".\n"Gomorra" i "Frost/Nixon" w kinach\nW ostatni weekend w rzeszowskich kinach sypnęło nowymi filmami niczym śniegiem. Przynajmniej na dwa z nich warto zwrócić uwagę.


Nie czytałem waszych wcześniejszych postów, odnoszę się tylko do pierwszego postu.\n2011-06-19 20:59:48, zacharek:\nJak dla mnie największym dowodem na istnienie kosmitów jest to, że się z nami nie kontaktują. :D\n2011-06-19 21:06:59, Death and Glory:\nNo cóż ,może i dziwny dowód w pewnym sensie nie mającym sensu. Są nagrania ,są gdzieś tam w U.S.A i u ruskich szczątki tych kosmitów i pojazdów. Na pewno istnieją. Galaktyka jest ogromna.\n2011-06-19 22:39:40, zacharek:\nPo co inteligentna i rozwinięta cywilizacja miałaby się z nami kontaktować? Ludźmi zażartymi, walczącymi ze sobą, nieczułymi na potrzeby i krzywdy innych?\nWięc dlatego największym dowodem na istnienie inteligentnych cywilizacji jest fakt, że się z nami nie kontaktują.\n2011-06-19 22:40:57, Death and Glory:\nJakoś to bywa ,teraz media dają taki zamęt ,że można się samemu pogubić. W niektóre jakoś uwierzę.\n2011-06-19 22:43:51, zacharek:\nA wiesz jaki jest dowód, że podróże w czasie nie są możliwe?\nDochodziłoby do tzw sprzeczności. Moglibyśmy cofnąć się w czasie i zabić dziadka, co oznaczałoby, że zabijemy siebie. Więc wtedy nie mógłby nikt zabić dziadka w przyszłości.\nMożliwe są tylko podróże w przyszłość, dzięki prędkościom.\nCiekawy sposób podróżowania jest przedstawiony w książce K-Pax. A mianowicie używanie promieni świetlnych niczym taksówek. To byłoby coś.\n2011-06-19 22:56:26, Ellain:\nNajwiększym dowodem na istnienie kosmitów jest to, że ich nikt nie widział...\n2011-06-20 13:37:32, KONTO USUNIĘTE:\nJak dobrze pamiętam, jakaś teoria głosi, że nie można podróżować z prędkością, światła, gdyż fizycznie to nie jest możliwe. Może zna ją ktoś dokładnie?\n2011-06-25 11:49:40, Berthor:\nPROSZĘ O WYRÓWNANIE Manar ponieważ popełniłem błąd i dałem mu minusa!\nA odkładając na chwile sprawę Ufo..to ja na własne oczy widziałem ducha!!!!\nParę dni temu wstałem o dokładnie 3:40 aby napić się bo jak zwykle suszyło mnie w gardle(...)wracam już z kuchni do swojego pokoju a w korytarzyku na drzwiach widzę bladą wręcz białą twarz\nCiekawi mnie co wy o tym sądzicie a szczególnie Thomas\nTen komentarz na samym dole to mój.\nNa razie, to wszystko dzięki za uwagę.\nTutaj masz o tych światłach!\nSORY ZA MINUSA NIE CHCĄCY DAŁEM CHCAIŁEM CI DAĆ + JUTRO WYCOFAM LUB PROSZĘ ABY CI KTOŚ WYRÓWNAŁ\nZa wszelkie błędy ortograficzne i interpunkcyjne przepraszam.\nNa tą chwile już chyba nic nie będe editować ale nie wiem do końca.\nps.Odświeżajcie temat co jakiś czas żeby nie upadł!\n2011-06-25 12:27:33, KONTO USUNIĘTE:\nTo jest moim zdaniem najwiarygodniejszy fakt o UFO, kiedyś myslalem że to jakieś bajeczki, ale po przeczytaniu tego mam wrażenie że jednak coś jest na rzeczy. Nie wiem czy było ale na wszelki wypadek wkleje.


Transport Spedycja Ogłoszenia | Busy Kraków - Krakow Center Tours Baza firm transportowych, Firmy spedycyjne, Przewoźnicy, Transportowcy, Wizytówki firm spedycyjnychTransport, ładunki, wolne pojazdy - Giełda ładunków\nWizytówka: Kraków Center Tours\nZapraszamy już teraz do odwiedzenia strony internetowej, na której znajdą Państwo opis usług, świadczonych przez firmę Krakow Center Tours.\nGwarantujemy wszystkim zainteresowanym osobom profesjonalne usługi transportowe, łącznie z przewozem na lotniska, odbiorem zagranicznych gości, organizacją ciekawych wycieczek na terenie całego kraju.\nKraków Center Tours\n501 323 203\nUlica Sołtysowska 12H lok. 36\ntel: 501 323 203\n2015-01-25 17:44:51 Branża firmy: Transport\neSpedytor.pl -Transport Spedycja Ogłoszenia | Busy Kraków - Krakow Center Tours Baza firm transportowych, Firmy spedycyjne, Przewoźnicy, Transportowcy, Wizytówki firm spedycyjnychTransport, ładunki, wolne pojazdy - Giełda ładunków. Tutaj możesz umieścić informację swoich wolnych pojazdach (wolny ciągnik, wolny bus, ciężarówka) w dziale wolne pojazdy, a w dziala giełda ładunków - wolne ładunki do przewiezienia. Twoja firma transportowa może założyć wizytówkę, na której zaprezentuje się, a osoby odwiedzające zobaczą wszystkie zamieszczone ogłoszenia o wolnych pojazdach lub ładunkach. Spedycja i Spedytorzy i inne przedsiębiorstwa mają możliwość pozostawienia swoich ogłoszeń dotyczących chęci kupna lub sprzedania pojazdów, samochodów, ciężarówek, busów i innych rzeczy. Za pomocą naszego serwisu spedycja i transport może także zamieścić ogłoszenie o poszukiwaniu pracy lub ofertę pracy. Na forum dysksutujesz o wszystkich aspektach działania firm transportowych, spedycyjnych, transporcie międzynarodowym i krajowym, TIR itp. Pozostawienie na naszym serwisie swoich informacji o własnych pojazdach, maszynach, samochodach czy ładunkach to gwarancja sukcesu dla Twojego Przedsiębiorstwa. Strona espedytor.pl korzysta z plików cookies (ciasteczek). Więcej w regulaminie strony.