Archiwum Historii Mówionej - Ksiądz Henryk Kietliński\nKsiądz Henryk Kietliński „Dąbek”\nNazywam się ksiądz Henryk Kietliński, pallotyn, urodziłem się 6 listopada 1932 roku w uroczej miejscowości Leszczydół-Nowiny w Puszczy Białej. Obecnie mieszkam w Warszawie przy ulicy Skaryszewskiej 12 i pracuję dla Stowarzyszenia [Apostolstwa Katolickiego] i Kościoła, i dla Polski na różnych stanowiskach.\nW jakiej formacji ksiądz był w czasie okupacji?\nW czasie okupacji również mieszkałem w Puszczy Białej, w Leszczydole-Nowinach i należałem, oczywiście, do Szarych Szeregów. Był to zastęp powołany przez mojego starszego kolegę, nazywaliśmy się „Zawiszakami” i zgodnie z programem „Szarych Szeregów” prowadziliśmy naszą działalność.\nJaki ksiądz nosił pseudonim?\n„Dąbek”, ponieważ w Puszczy Białej są nie tylko sosny, ale wspaniałe dęby i brzozy, i graby, więc wydawało mi się, że to będzie pseudonim stosowny dla mojego ducha i działalności.\nProszę powiedzieć, jak wyglądało życie księdza przed wojną?\nPrzed wojną również mieszkałem w Leszczydole-Nowinach, urodziłem się w bardzo licznej rodzinie, byłem siódmym dzieckiem. Moi rodzice, Anna i Józef Kietlińscy, mama z domu Żuchowska, zajmowali się rolnictwem i, oczywiście, ogromnie się troszczyli o dobre wychowanie swojego potomstwa. Tata był rolnikiem, ale dzielnym i dobrym rolnikiem, a mama była krawcową. Była krawcową artystyczną, miała ogromnie dużo zamówień i dzięki temu kasę domową bardzo wzmacniała, zasilała swoimi zarobkami. Tak że dobrze nam się powodziło.\nMoje rodzeństwo chodziło do szkoły miejscowej. Mieliśmy bardzo piękną szkołę, tak zwaną szkołę czterooddziałową, siedmioklasową i muszę powiedzieć, że wszyscy bardzo dobrze się uczyli. Mój najstarszy brat nazywał się Wacław Kietliński, najwcześniej ukończył miejscową szkołę, był zamiłowanym ogrodnikiem, zajmował się ogrodnictwem, prowadził szkółkę i zakładał nasz sad.\nAle przyszedł rok 1939, został powołany do wojska w lutym już w maju złożył przysięgę. Jeszcze kilka razy przyjeżdżał do nas na przepustkę i w roku 1939 wraz z 13. Pułkiem Piechoty w Pułtusku, bo tam właśnie służbę swoją odbywał, wyruszył na wojnę.\nJacy ludzie mieszkali w tej miejscowości przed wojną?\nMoże dokończę tylko to zdanie o moim bracie, bo on jest ważny dla nas i dla mnie, dla zrozumienia ducha patriotycznego naszej rodziny. Brat walczył właśnie w 13. Pułku Piechoty. Rozbici zostali pod Gruduskiem, potem wycofali się do Modlina i 13. Pułk Piechoty, jeszcze wraz z innymi oddziałami, został rzucony na pola podwarszawskie w obronie Warszawy. Tam brat mój zginął. Gdy koledzy mówili do niego: „Teraz już wracajmy do domu, bo wojna się skończyła”. On powiedział: „No jednak wy wracacie a ja zostaję, trzeba się bić za Polskę do końca”. Tam poległ na polach koło Borzęcina, w Borzęcinie Dolnym. Zginął jako męczennik, dlatego że był ranny, rannych złożono do stodół i te stodoły w wyniku wielkiej bitwy zostały spalone. Została legenda i to jest bardzo ważne, legenda mojego najstarszego brata.\nMama opłakiwała ciągle swojego najstarszego syna, którego ogromnie miłowała, i ciągle jeszcze czekała na niego. Dlaczego? Dlatego że koledzy, którzy z placu boju się wycofali, nigdy nie powiedzieli mamie, że widzieli go zabitego, albo że zginął w płomieniach, więc ta legenda została dla mnie.\nKończąc wątek moich doświadczeń przedwojennych – czułem się bardzo dobrze w rodzinie, bardzo rozwinięte było życie duchowe, religijne. Moi rodzice chodzili do kościoła oddalonego o pięć kilometrów. Pamiętam, że w niedzielę, w południowych godzinach obowiązywała w domu cisza i – można powiedzieć – nabożeństwo, bo w kościele odprawiana była suma, więc należało mówić przyciszonym głosem. Przede wszystkim Anioł Pański odmówić, jeżeli byliśmy w domu. Święta były obchodzone bardzo pięknie, uroczyście.\nMam takie wspomnienie, że uroczystości związane z Piłsudskim były u nas w domu także bardzo przeżywane. Mój brat jeszcze przed wojną należał do Związku Strzelców. To wszystko sprawiało, że w rodzinie, w domu był duch nie tylko rodzinny i religijny, ale i duch patriotyczny.\nWybucha wojna, mam przygotowany już tornister, czy jakiś plecak i mam iść do szkoły 1 września. Do szkoły nie doszedłem, ponieważ cały Wyszków został zburzony w ciągu kilku godzin, padły bomby na nasze miasto, liczące sobie wtedy dwanaście tysięcy mieszkańców, sześć tysięcy Żydów i sześć tysięcy Polaków. W pierwszych godzinach został zburzony kościół i były próby zbombardowania naszej pięknej szkoły zbudowanej przed wojną w 1936 roku przez księdza Jana Trzaskomę, również późniejszego męczennika.\nNie doszedłem do szkoły, bo padły bomby, na szczęście nie trafiły na szkołę. Byłem tylko zainteresowany jak ślady bomb, jak doły po bombach wyglądają, wszystko było dla nas niesamowite. Z jednej strony strach, a z drugiej strony, u mnie jako chłopca, zaciekawienie. Patrzyliśmy na niebo, pełno było samolotów, pocieszaliśmy się, że to polskie samoloty. Może na początku były to polskie, ale już później na niebie były tylko niemieckie krzyże, niemieckie samoloty, co nas niesamowicie przerażało. Tak zaczął się czas okupacji.\nKiedy Niemcy wkroczyli?\nNiemcy wkroczyli do naszej wioski gdzieś 10, może 12 września. Pamiętam, z niepokojem odeszli nasi chłopcy w pierwszych dniach, ci żołnierze polscy, którzy się wycofywali z Pułtuska i z Różana przez Wyszków. Mama i moja siostra mówią: „To chodźmy na gościniec, tam nasi chłopcy już się wycofują, może i tutaj spotkamy naszego brata Wacława”. To były inne oddziały, bliskie, które broniły Polski przed Niemcami na Narwi, oni się wycofywali. Pamiętam rozmowę z tatusiem, pytam się: „Tato, z której strony ci Niemcy przyjdą?”. A tatuś powiada: „No, nie bądź taki ciekawy, bo jeszcze możesz dużo wycierpieć od nich, mogą cię bardzo jeszcze skrzywdzić”. Tata się bał, mój tata miał wtedy pięćdziesiąt lat i bardzo przeżywał niepokój z powodu wojny i zbliżającej się potwornej, okrutnej armii niemieckiej.\nJak bardzo zmieniło się księdza życie w czasie okupacji?\nBardzo, życie nabrało zupełnie innych wymiarów. Co było dobre i pozytywne, szczęśliwe dla mnie, że jednak po dwóch miesiącach poszedłem do szkoły. Szkoła ocalała i ze swojej ucieczki wrócili nauczyciele, pan Stefan Kamienowski i jego żona Maria, która była kierowniczką. Gdzieś w listopadzie rozpoczęliśmy normalne jednak zajęcia w szkole. Poszedłem do pierwszej klasy. Ale idąc do szkoły niosłem nie tylko książki, niosłem również chleb, mleko i trochę mięsa dla nauczyciela, bo nauczyciele nie mieli żadnej pensji, żadnych środków do życia, a więc myśmy ich utrzymywali.\nW szkole nauka normalnie się odbywała, także była nauka religii. Nauczyciel przygotował mnie do Pierwszej Komunii Świętej, gdy przyszedł na to czas. Pamiętam, że nie miałem w co się ubrać, gdy szedłem do Pierwszej Komunii, do kościoła Świętego Idziego w Wyszkowie, ale egzamin zdałem pomyślnie i zostałem przyjęty do Pierwszej Komunii Świętej. Była bardzo głęboko przeżywana, ale bardzo prosta w całej swojej oprawie. Gdy wróciłem do domu nie było żadnego przyjęcia, ani żadnych prezentów z okazji Pierwszej Komunii, ale radość i przeżycie było rzeczywiście ogromne.\nTak chodziłem do szkoły. Czasem Niemcy przybywali i zajmowali nam szkołę. Wtedy uczyliśmy się po domach, w różnych domach prywatnych, ludzie nas przyjmowali i to z ogromną życzliwością. Nauczyciele z poświęceniem nas uczyli i nam towarzyszyli, ponieważ to im także zapewniało środki utrzymania.\nBył czas niesamowicie trudny. Dlaczego? Wiadomo, że trzeba było dla Niemców oddawać wiele rzeczy, na rzecz armii niemieckiej, i konie, i świnie, i krowy, wszystko było zaznaczone, kolczykowane. Codziennie musiałem do sołtysa nieść butlę mleka, bo tam mleko zlewano i taka była codzienna służba dla Niemców. Mój ojciec służył jako rolnik, musiał się dzielić wszystkimi swoimi plonami. Mama miała ciężkie warunki. Dlaczego? Dlatego, że nie było wtedy środków do codziennego utrzymania. Była sprawa ubrania, nie było sklepów z ubraniami, więc mamusia musiała wysilać całą swoją pomysłowość jak tutaj nas ubierać. Szyła nam wszystko i czapki, i jesionki, i kurtki, i ubrania, i koszule, była wszechstronna.\nJa z kolei, nie tylko, że byłem uczniem, nie tylko, że pilnowałem krów, ale także musiałem być szewcem i byłem dobrym szewcem. Próbowałem szukać jakiegoś zarobku, więc tu i tam podejmowałem jakąś pracę. Przyznam się szczerze, [że] musiał być zupełnie wyciszony nasz patriotyzm, baliśmy się Niemców. Gdy Niemcy wkraczali na nasze podwórko, zawsze była atmosfera niesamowitego terroru i strachu. Wołali: „Matka dawaj jajka! Matka dawaj masło! Matka dawaj kury!”. Wszystko dawaj. Oni przyjeżdżali albo na rowerach, albo na koniach i zawsze z jakąś szpicrutą do bicia, do znęcania się nad nami, więc były to niesamowite nasze trudne, bardzo trudne przeżycia. Tych wspomnień rzeczywiście było bardzo dużo. Było przygnębienie duże we wszystkich domach. Przed wojną śpiewaliśmy, moje rodzeństwo było rozśpiewane, w czasie wojny prawie wszystko przycichło. Czasem tylko zapraszaliśmy sąsiada, który grał na skrzypkach, żeby coś nam zagrał, żeby nas troszeczkę rozweselić.\nJakie były jeszcze poważne problemy, o których trzeba wspomnieć? Mój brat nie wrócił już z wojny, więc był opłakiwany i oczekiwany. Niemcy zaczęli wyłapywać naszą młodzież. Po prostu przez Urząd tak zwany Arbeitsamt, który był w Wyszkowie, stworzyli listy chłopców i dziewcząt, i przez sołtysów wręczali wezwania do stawienia się i do wywózki do Rzeszy Niemieckiej. Między innymi właśnie ta wywózka do Rzeszy Niemieckiej na przymusowe roboty szła przez Warszawę, przez ulicę Skaryszewską, to są też takie dziwne powiązania. Między innymi pan Franciszek, mój obecny szwagier, wtedy jako chłopiec, został przywieziony na Skaryszewską i stąd wywieziony do Rzeszy Niemieckiej na Pomorze, gdzie trzydzieści dwa miesiące pracował w najtrudniejszych warunkach dla Rzeszy Niemieckiej. Stąd wywieziono osiemdziesiąt tysięcy polskiej młodzieży. W domu był ciągły niepokój, bo moja siostra była też w wieku poborowym, a więc często jak się Niemcy zbliżali, gdy była obława, ona uciekała do lasu, a ja jej towarzyszyłem. Raz jeden się zaprezentowałem: „To ja już pojadę do tej roboty przymusowej”, aby ocalić moją siostrę, ale oni nie chcieli mnie przyjąć, bo miałem dopiero dwanaście, trzynaście lat.\nCałe księdza rodzeństwo było wtedy w domu?\nByło w domu, nie było już najstarszego brata, a pozostałe rodzeństwo, tak. Ale starsze siostry już wyszły za mąż, siostra Janina, matka księdza Jurka Błaszczaka, obecnie też pallotyna, wcześniej jeszcze siostra Genia, już przed wojną wyszła za mąż, więc były zamężne, i siostra Feliksa. Pozostała w domu właśnie jako wolna jeszcze tylko siostra Regina, którą wspominam, bo zmarła przed dwoma tygodniami, miała już siedemdziesiąt dziewięć lat, ale była wspaniałą i siostrą, i matką, i babcią.\nCo stało się z ludnością żydowską w Wyszkowie?\nZ ludnością żydowską stało się tak w Wyszkowie, jak w Warszawie i jak w wielu innych miastach. Po prostu ich domy zostały zniszczone w czasie pierwszego bombardowania. Ludność żydowska zajmowała środek miasta. Jak powiedziałem ich było dużo, sześć tysięcy. Mieli swój dom modlitwy, bożnicę, następnie mieli swój duży cmentarz położony bardzo pięknie na skarpie nad Bugiem. Cmentarze były równe wielkością i cmentarz katolicki, który był bliżej miasta i ten troszeczkę poza miastem, na skarpie. Żydzi musieli opuścić miasto z tego właśnie powodu, że zało ich domów, rozproszyli się w okolicy. Potem Niemcy skrzętnie ich zbierali do obozów, do takich czy innych miejsc, gdzie tworzyli tak zwane getta w sąsiednich miastach.\nW pobliżu był obóz w Treblince, możliwe, że do Treblinki część ich wywieziono, ale też chyba do innych gett. Trochę młodzieży żydowskiej kryło się w naszych rodzinach, w naszych domach. Przypominam sobie chłopców, dziewczynki, które były w naszych rodzinach, u sąsiadów.\nU nas też był chłopiec, który spał w stodole na sianie, dołączał się do nas, gdy pilnowaliśmy krów w lesie. Potem był jakiś pan, który w stodole zawsze tylko się krył i donosiliśmy mu jeść, tak że los tych ludzi był okrutny. Ci, którym przed wojną się bardzo dobrze powodziło w Wyszkowie, bo w ich rękach były wszystkie sklepy, wszystkie warsztaty, rzemiosło i tak dalej, potem zostali po prostu zmiażdżeni, wyniszczeni, wywiezieni.\nOd kiedy ksiądz uczestniczył w konspiracji?\nMyśmy byli bardzo wrażliwi na temat sprawy walki z Niemcami, od pierwszych dni właściwie. No właśnie, ponieważ mój brat zginął, rosła w nas ta świadomość, że to jest wróg. Myśmy musieli Niemcom się kłaniać. Pewnego razu jak koło szkoły przechodziłem byli tam Niemcy i nie powiedziałem ani Guten Morgen, ani czapki nie zdjąłem, to mnie Niemiec kopnął. Wtedy w nas budziła się niesamowita wrażliwość. Jak on śmie mnie, Polaka, chłopca uderzyć?! Choć on był okupantem, ale ja miałem poczucie, że jestem Polakiem, jestem uczniem, to była taka świadomość.\nW wiosce Szlachta, część Leszczydołu-Nowin, było i grono dziewczyn bardzo ciekawych, w wieku mojej siostry i grono chłopców w wieku mojego brata. Mój brat ode mnie dwa lata był starszy, Jan Czesław Kietliński. Wśród tych chłopców był jeden trochę starszy, nazywał się Witold Szymański i miał kontakt z „Szarymi Szeregami” w Wyszkowie, a Wyszków był zapleczem dla Warszawy. Wyszków był wielkim ośrodkiem oporu, tam była podchorążówka, tam była drużyna harcerska, tam była Agrykola, więc różne ośrodki kształcenia naszych chłopców do tak zwanych grup szturmowych, BS-ów i tak dalej. Skrótami operuję, ktoś kto uczestniczył w tych wszystkich strukturach, to doskonale wie o co chodzi. Inicjatywa wyszła od Witka Szymańskiego, starszego kolegi i nas wszystkich on zgromadził. Było nas tam około dziesięciu, wyjaśnił o co chodzi, przygotował nas i składaliśmy przysięgę na jego ręce, a on złożył przysięgę na ręce przełożonych w Wyszkowie. Rozpoczęło się w Puszczy Białej, więc nie w piwnicach jak w Warszawie, tylko w najpiękniejszym plenerze.\nJak zapamiętał ksiądz to zaprzysiężenie, jak wyglądało?\nZaprzysiężenie wyglądało zgodnie z formułą, taką, jaką wtedy „Szare Szeregi” miały, przysięgę, że całym sercem, całym życiem: „Będę służył Bogu i Ojczyźnie aż do ofiary ze swego życia i tajemnicy dochowam choćby mi groziła śmierć”. To były zasadnicze elementy. Przysięga była przez nas składana właśnie wśród sosen, wśród dębów i grabów. Rozpoczęły się zajęcia, normalne ćwiczenia, musztra.\nPrzełom 1942 i 1943 roku. Zaczęła się musztra i śpiewaliśmy. Poznałem wtedy piosenki żołnierskie, powstańcze, przedwojenne, tak że ta pieśń nas umacniała i jednoczyła. Stosował różne gawędy i opowiadał nam o tym, co robimy, co on robi jako starszy, a on bardzo odpowiedzialną działalność już uprawiał. Mianowicie przewoził tajną bibułę, prasę do wszystkich sąsiednich placówek, zastępów harcerskich w sąsiednich wioskach, czy to była Trzcianka, czy to było Ochudno, czy Turzyn. On był uzbrojony, myśmy nie mieli pistoletu, a on miał pistolet i przynajmniej mogliśmy ćwiczyć strzelanie. Miał pistolet! Piątkę czy siódemkę, miał rakietnicę, a więc myśmy oswajali się jednak z bronią. Tak wzrastaliśmy w bezpośrednim kontakcie z czymś, co służyło do walki.\nProwadziliśmy bardzo ciekawe obserwacje, w których uczestniczyłem. Na przykład taka przygoda. Pewnego dnia on nas wyprowadza w pole, w kierunku torów i na tych torach oglądamy pociąg pancerny niemiecki, który się przetacza z jednego miejsca na drugie. W pewnych momentach otwierają się ściany wagonu i z tych ścian wagonu wychodzą czołgi. Dla nas to było niesamowite zjawisko, nie rozumieliśmy, o co chodzi. No, pociąg pancerny, mało wiedzieliśmy do tej pory, ale to był autentyczny pociąg pancerny w Puszczy Białej, w Leszczydole-Nowinach, już w pobliżu Wyszkowa.\nPrzypuszczalnie zastępowy Witold Szymański nadał informację do Londynu, do jakiejś jednostki ważnej, na temat tego pociągu pancernego. Zaraz powiem, dlaczego. W naszej wiosce była także radiostacja, w leśniczówce w Leszczydole-Nowinach, w której pracował, służył niejaki Uziębło, wszyscy jego trzej synowie byli w Armii Krajowej. Radiostację obsługiwali moi bracia cioteczni, Adolf Żuchowski i także Wacław Fydrych, który przeżył obóz i wrócił. Adolf Żuchowski był żołnierzem Armii Krajowej i już zmarł. Oni mi opowiadali, później dopiero, o tej radiostacji. Radiostacja służyła do nadawania informacji do Londynu. Przekazywano informacje z Warszawy także, które oni otrzymali, bo to było dość bezpieczne miejsce do pewnego momentu. Potem jednak Niemcy szukali zawsze tych punktów, gdzie działały radiostacje.\nCo się stało? Pod koniec okupacji, gdy już przybliżył się front do Leszczydołu-Nowin, do Wyszkowa i ten front stał u nas w 1944 roku od czerwca do września. Otóż to było bodajże w lipcu... Pewnego dnia przybywa niemiecki pociąg pancerny, zajmuje pozycję i z tej pozycji strzela z czołgów w kierunku armii sowieckiej, która już się zbliża od wschodu, od Ostrowii Mazowieckiej, czyli że pozycja była wcześniej zaplanowana, przećwiczona i teraz oni już działają. Ja to wszystko obserwuję. Co się dzieje? Jest czwarta godzina po południu, w pewnym momencie tylko nad głową słyszałem niesamowity szum samolotu sowieckiego. Samolot przelatuje nad pociągiem pancernym i zrzuca bomby dokładnie, szczegółowo w te właśnie wagony i na te czołgi. Pali się na moich oczach pociąg pancerny. Chcę tam biec, żeby z bliska to obserwować, ale na tyle jednak miałem roztropności, bo wszystko się oczywiście rwało… Jeden wielki wybuch. Jednak Niemcom się udało, widocznie mieli dwie lokomotywy, jedną z przodu, drugą z tyłu, że część wagonów i część czołgów się spaliła, a pozostałe dwa chyba odjechały. Pozostały zgliszcza. Tak wyglądały, między innymi, sceny wojenne, które się na naszych oczach toczyły.\nMały sabotaż był jakiś?\nPełno było tego. Rozkręcano tory żeby utrudnić [przejazd], dlatego Niemcy później ustanowili z wieśniaków, z mieszkańców stałe dyżury na torach, bo tutaj najbardziej się bali. Oczywiście, nasza działalność jakoś się często splatała z działalnością akowców, bo w mojej wiosce i w naszych lasach było bardzo dużo wszelakiej partyzantki. Mianowicie partyzantka akowska, partyzantka żydowska, partyzantka sowiecka, partyzantka pepeerowska, czyli komunistyczna. Wszystko w tym gęstym lesie się kryło, chociaż w pobliżu była granica między Generalnym Gubernatorstwem a Rzeszą i właśnie nad tą granicą, i poprzez tę granicę działy się wielkie sprawy, gdy chodzi o organizowanie walki przeciwko Niemcom.\nKto żywił tę partyzantkę, jak to wyglądało?\nKto ją żywił? Pytanie słuszne. Pełno ich było w naszych domach, ja im ciągle musiałem wynosić i chleb, i mleko, i wodę i tak dalej. Tak że oni żywili się w naszych domach. Chleb dla nich piekliśmy i dzieliliśmy się tym wszystkim, co tylko mieliśmy. Tak, partyzantkę myśmy żywili, jakakolwiek przyszła partyzantka.\nJakakolwiek, bo mówił ksiądz o różnych korzeniach tej partyzantki. Oni wszyscy odnosili się tak samo do mieszkańców?\nTak, bo wszyscy chcieli pożywić się u nas, bo jeszcze gospodarze mieli coś do jedzenia i zawsze mogli [wszystkich nich coś] znaleźć. Do wszystkich [odnosili się] jednakowo, bo pod osłoną nocy myśmy nie potrafili rozróżniać, kto przyszedł i prosi o chleb.\nByły takie sytuacje, że oni, zwłaszcza zimą, byli tacy biedni, pamiętam nocą budzą, wchodzą do mieszkania żeby się ogrzać troszeczkę, by poprosić o jakieś rzeczy do owinięcia nóg, albo słomy troszeczkę, oni sobie słomę wkładali do butów. Sytuacja tych chłopców była niesamowicie dramatyczna, a jednak należało ich podziwiać, ich odwagę, ich upór.\nZdarzyła się rzecz oczywiście niesamowita, o której chcę powiedzieć. Mianowicie pewnej nocy Niemcy zorganizowali obławę na naszych akowców, ktoś zdradził, mieli listę. Przybyli nad ranem, to był chyba 1943 rok, już maj chyba i wszystkich mężczyzn zgarnęli. Ja przespałem ten moment, brata mojego zbili troszeczkę, bo był starszy, ale tatusia mojego aresztowali i wszystkich mężczyzn i młodych chłopców. Według listy potem ich badano i zwalniano. Zgarnięto wtedy także moich dwóch braci, Stanisława Żuchowskiego, który miał żonę i dzieci, i Wacława Rozenka, który też miał żonę i dzieci. Z naszej wioski, z Leszczydołu-Nowin i z sąsiednich wiosek, też Leszczydołów, tak się nazywają te wioski, zgarnięto wtedy około pięćdziesięciu mężczyzn. Skuto ich, rzucono ich na wozy, wywieziono najpierw do Wyszkowa. Żony, matki, siostry biegły, płakały, chciały im pomóc, chciały im coś dać, Niemcy byli bezwzględni, okrutni. Wywieziono ich do Warszawy, a z Warszawy do różnych obozów, wróciło może tylko dwóch, czy trzech. To było okrutne uderzenie w naszą konspirację, w nasze oddziały Armii Krajowej.\nKtoś z księdza rodziny też nie wrócił?\nTak, właśnie ci dwaj nie wrócili, moi dwaj bracia, Stanisław Żuchowski i Wacław Rozetek. Niestety. Nawet nie znalazłem nigdy miejsca, gdzie zostali zniszczeni. Oni byli w różnych obozach, potem te obozy ewakuowano, jak mi opowiadał jeden z sąsiadów, który wrócił, nazywał się Muczyński. On mi naświetlał sytuację, w jakiej ginęli ci chłopcy, po drodze nieraz, z powodu głodu, z powodu choroby, byli rozstrzelani. Nikt nie mógł później dojść, gdzie jest pochowany i gdzie się znajduje jego mogiła, bezimienne groby po nich pozostały.\nTo jest jedna akcja tragiczna dla nas, ale ważna. Tak wyglądało nasze życie w czasie okupacji. Myśmy to niesamowicie przeżyli, we wszystkich domach był płacz. Na tym polegało okrucieństwo okupacji niemieckiej, że nie tylko nam odbierali jedzenie, ale niszczyli naszą młodzież. Albo wywozili do Niemiec, albo na miejscu obława i wywozili do obozów, już więcej ta młodzież nie wróciła. To są ogromne straty, a przede wszystkim ból, czego się nie da określić.\nPragnę nadmienić, że dopiero po wielu, wielu latach akowcy z Wyszkowa i z Warszawy, aby uczcić pamięć naszych chłopców, którzy wtedy należeli do Armii Krajowej i zginęli, przygotowali tablicę, umieszczono [na niej] prawie wszystkie nazwiska, przynajmniej tych chłopców z Leszczydołu-Nowin. Tablica została wmurowana w nowym kościele w Leszczydole-Nowinach, uroczyście odsłonięta i poświęcona. Ja także uczestniczyłem w tej akcji. Co roku czcimy pamięć naszych bohaterów i męczenników poprzez uroczystą liturgię i homilię, i udział wielu organizacji, sztandarów.\nProszę powiedzieć jak wyglądało przygotowywanie do walk powstańczych, tam w okolicach Wyszkowa?\nMoże jeszcze, jeśli wolno, nadmienię inną bolesną akcję. W 1944 roku wiosną, doszło do potyczki między Niemcami a partyzantami w mojej szkole. To był piąty rok okupacji. Dokładnie pamiętam, bo ja przez pięć lat chodziłem do szkoły podstawowej w czasie okupacji, ale cztery klasy ukończyłem w szkole w Nowinach, a do piątej klasy, z natchnienia Bożego, udałem się do Wyszkowa. Choć to było siedem kilometrów, codziennie je pokonywałem, żeby piątą klasę zaliczyć.\nW szkole zatrzymywała się jakaś grupa partyzancka, dokładnie do końca nie wiemy jaka. Przyszli odwiedzić czy nauczycieli, czy może tę, która służyła (panna jakaś tam była) i nie zasłonili dokładnie okien, a obowiązywało zasłanianie okien dokładnie – od godziny dziewiątej już absolutnie. Przejeżdżali Niemcy, możliwe, że na jakąś akcję do innej wioski i zauważyli światła, to ich zainteresowało, jedenasta, dwunasta w nocy. Podjeżdżają pod szkołę i krzyczą, wołają żeby ci mieszkańcy zeszli. Nikt nie chciał zejść, wywiązała się strzelanina, bo partyzanci byli uzbrojeni. Podobno jeden partyzant uciekał i go postrzelili, ale raczej uciekł. Nauczyciele, którzy tam mieszkali na piętrze, zeszli, a pozostały partyzant i służąca nie zdążyli, czy raczej nie chcieli zejść. Okolicznych sąsiadów Niemcy zmobilizowali do wnoszenia słomy. Wniesiono słomę do pięknych salek, w których się uczyłem i podpalono szkołę. Przybiegłem rano, by zobaczyć, co się dzieje i oglądałem tylko zgliszcza, palącą się szkołę i trupy spalone jednego, czy dwóch partyzantów, już nie pamiętam, i służącej. To też była akcja niesamowicie bolesna i przygnębiająca nas. Nauczycieli moich wywieziono podobno do Ostrowii Mazowieckiej, tam podobno bardzo ich katowano, torturowano i do dzisiaj nie wiem, gdzie zostali pochowani, ale ich zniszczono.\nTakie były wydarzenia, na które ja jako chłopiec, jako uczeń, jako szaroszeregowiec „Zawiszak”, patrzyłem własnymi oczyma. Właściwie nigdy tego nikomu nie opowiadałem, dopiero dzisiaj się dzielę z wami tymi przeżyciami, doświadczeniami i niech to zostanie w archiwach.\nJak wyglądało przygotowywanie do działań powstańczych?\nPrzygotowania do działań powstańczych przede wszystkim w większym wymiarze toczyły się w Wyszkowie. Zapewne po pierwsze, z Warszawy ciągle przybywali tutaj żeby się jeszcze ćwiczyć, by się szkolić, by się umacniać. Następnie cała mobilizacja, zwłaszcza grup szturmowych i akowców, i „Szarych Szeregów”, dokonywała się w lesie. Około stu pięćdziesięciu, dwustu chłopców z Wyszkowa i z okolicy wyszło do lasu. Tam prawdopodobnie, szczegółowo nie mogę powiedzieć, ale było w planie pójście potem z pomocą powstańcom warszawskim, bo cały czas był między nami kontakt.\nW Warszawie była moja rodzina, w Powstaniu brał udział mój kuzyn Staszek Czerski, dalej cała rodzina ze strony mojego taty. Przybył pamiętam Tadeusz, który nam w pierwszych dniach sierpnia, w jak największej tajemnicy opowiadał: „Już w Warszawie jest Powstanie! Już Warszawa walczy!”. Z jednej strony byliśmy tym wszystkim oczywiście bardzo podnieceni, ja nastawiałem ucha: „Co się dzieje?”. Bo on to w tajemnicy jakiejś wielkiej [opowiadał], bo przecież u nas jeszcze byli Niemcy do 4, 5 września, więc on przybiegł żeby nas powiadomić, że Warszawa walczy. Takie było i zainteresowanie, i nastawienie.\nAle co się stało? Doszło do pewnej zdrady okrutnej, gdy chodzi o nasze oddziały w lesie przebywające. Mianowicie naraz w tym oddziale akowców znalazł się żołnierz sowiecki z radiostacją i on kontaktował nasz oddział z oddziałem sowieckim. Przyjechał z misją, żeby naszych zachęcić do walki otwartej z Niemcami, a front niemiecki jeszcze stał u nas i byli jeszcze mocno uzbrojeni. Nasi rzeczywiście otworzyli walkę z Niemcami, a sowieci nie tylko, że nie przyszli z pomocą, ale właśnie oczekiwali na to, żeby Niemcy te nasze mocne oddziały akowskie wyniszczyli. Zdrada potworna. To mi opowiadała, żyjąca jeszcze, Danuta Rytel z wielkiej rodziny Rytlów w Wyszkowie, która oczywiście była zaangażowana w sprawę Armii Krajowej, i Jerzy Rytel, i mój przełożony w Wyszkowie, także i po wojnie Radosław Rytel. Z tych dwustu z życiem uszło stu dwudziestu, a sześćdziesięciu padło, tak że straszne rzeczy mi opowiadała Danuta. Gdy już się z tego kręgu niemieckiego wyrwali, gdy już byli po stronie frontu sowieckiego, to jeszcze za nimi sowieci pędzili i granatami obrzucali. To są niesamowite sytuacje, niesamowite sceny, aż trudno nam uwierzyć, ale autentyczny świadek mi to opowiadał. Tak że ta sprawa już w ostatnich dniach okupacji, była dla nas wielkim i trudnym przeżyciem.\nOczywiście Niemcy dokonali ewakuacji i tutaj opowiem tylko dwie sprawy. Mianowicie Niemcy pod koniec okupacji, gdy już mieli odchodzić, bo napierała armia sowiecka, mieli rozkaz by niszczyć, palić wszystko, aby Rosjanie zastali tylko zgliszcze i ruiny. Kiedyś podobno Stalin wydał taki rozkaz armii sowieckiej, gdy się zbliżała armia niemiecka, żeby wszystko palić, żeby tylko pola puste zostały. Otóż podobny rozkaz Niemcy wydawali swoim ludziom, swoim żołnierzom, żeby nasze domy niszczyli i palili, żeby Rosjanie, gdy wejdą, nie mieli żadnego oparcia, więc ewakuowano wioskę. Na tyle Niemcy byli humanistyczni, że nie palili z nami, tylko mogliśmy zabrać wozy, konie, trochę swoich rzeczy i ustawić się w ewakuacyjne klucze i chcieli nas wywieźć daleko na zachód, nie wiadomo było dokąd w ogóle. Na wszelki wypadek mama moja została w domu i jeszcze teściowa mojej siostry, a my wyruszyliśmy. Niemcy na koniach i nas prowadzą nie wiemy dokąd, ale akurat droga prowadziła w ten sposób, że najpierw wzdłuż wioski, potem w prawo troszeczkę przez las i znów drogą przez las, równoległą do naszej wioski. Gdy nadjechaliśmy na wysokość naszego domu, tam prowadziła droga wprost do naszego domu, mój tata i szwagier podjęli niesamowitą decyzję, wyłamać się z szeregu ewakuowanych i wrócić do domu. Decyzja absurdalna i wbrew tym wszystkim wojennym nakazom. Ujechaliśmy może kilometr, bo mniej więcej taka była ta droga, niestety młody Niemiec na koniu to zauważył i on też był na tyle odważny, że za nami popędził. Niesamowita to była sprawa z naszej strony, ale i z jego strony. Teraz my już jesteśmy blisko naszego domu, pięćdziesiąt metrów, on nas dopędza, wyciąga karabin i nas wszystkich chce rozstrzelać, więc tam miało być miejsce naszej egzekucji. Co się dzieje? Obie siostry chwytają go za ręce żeby on nie wyciągał tego karabinu maszynowego, on na koniu jest. Mój ojciec na tyle jeszcze jest przytomny, że z wozu wyciąga ostatnią butelkę wódki i jemu daje, to są minuty, minuta. A szwagier biegnie do naszego domu, gdzie przebywa major niemiecki, czy pułkownik, który pije nasze mleko i swoje piwo, z nami jest dość oswojony, on przybiega i coś powiedział temu żołnierzowi niemieckiemu, chyba: „Zostaw ich w spokoju!”. Coś musiał powiedzieć.\nTe wszystkie elementy się złożyły na to, że on nas zostawił. Nazywam to miejsce, miejscem ocalenia, miejscem Opatrzności Bożej. Moja siostra miała pod sercem Wojtka, następne dziecko, drugie chyba i my wszyscy ocaleliśmy. Te wydarzenia też niesamowite... Znaki Opatrzności Bożej, ale też zwycięstwa ludzkiego działania, humanizmu jakiegoś, że ten żołnierz nie upierał się przy tym, by nas wystrzelać. On zachował się jak człowiek, jako chłopak, żołnierz, który rozumie drugiego człowieka, cywila. On odjechał, myśmy wrócili do domu, ale już następnego dnia jak wstaliśmy, tak wyjechaliśmy do lasu, bo większość ludzi była w lesie.\nTeraz jaka moja rola, dlaczego o tym mówię? Moja rola polegała [na tym], by być łącznikiem. Uważali, że jestem chłopakiem odważnym i na tyle dorosłym, że mogę codziennie kursować między obozem w lesie a domem. Mama w domu przygotowywała posiłki, tam się do końca wyrzynało prosiaki, owce, cielaki i tak dalej, ja donosiłem wodę, bo w lesie wody nie było i donosiłem pożywienie do lasu. Ciągle byłem narażony na jakieś zderzenie z Niemcami. To trwało dwa tygodnie może i wreszcie przyszedł taki dzień dziwny. Popołudniu proszą mnie żeby się udał znów do wioski zobaczyć, co się dzieje.\nOto w lesie w Puszczy Białej jest tak zwana linia powstańcza, linia powstańcza pochodzi z roku 1863, car zarządził wycinkę, żeby partyzanci nie mieli dostępu do wiosek. Teraz przychodzę na linię powstańczą i spotykam Niemców, wystraszonych niesamowicie, w pogotowiu do strzelania do każdego, kto im się nawinie i ja im się nawinąłem. Nie wiem czy uciekać, idę do przodu na wszelki wypadek, miałem tyle odwagi i rozsądku. Tłumaczę temu Niemcowi, który mierzy do mnie z karabinu: Meine Mutter ist krank. Ich gehe nach Hause. Tyle po niemiecku mówiłem, bo musieliśmy trochę niemieckiego znać. „Moja mama jest chora. Idę do domu”. On był również na tyle jednak kulturalny i ludzki, że nie strzelił do mnie, tylko mi wyjaśnił, że tu jest front, tu jest wojna, nie ma przejścia. Potem się dowiedziałem, że już w naszej wiosce byli Rosjanie, a oni byli w otoczeniu. Ich zadaniem było ścinać największe sosny i blokować drogę przeciwko czołgom sowieckim. Wyszedłem z tego cało, więc jako szaroszeregowiec tak służyłem w czasie wojny. Dziwię się dzisiaj, że miałem tyle j odwagi, ale to była służba i dla rodziny, i służba dla sprawy, i dla Polski.\nCo działo się po wkroczeniu armii radzieckiej? Tam byli Polacy też?\nNie, wkroczyła armia radziecka. Na naszym polu doszło do bitwy niezwykłej, mianowicie czołgi sowieckie zderzyły się z czołgami niemieckimi. Spłonęły dwa czołgi sowieckie, a dziesięć czołgów zostało rozbitych, widzę to, mam przed oczyma. Domy sąsiednie się palą, ale weszła cała armia sowiecka. I gdy następnego ranka usłyszeliśmy w lesie szum, nie wiedzieliśmy, co się dzieje. Pobiegłem pierwszy z siostrami i spotykam armię sowiecką o piątej nad ranem. Niemiecka była jeszcze o piątej poprzedniego dnia, a teraz o piątej nad ranem już oni [Rosjanie], szli całą noc, bo mieli rozkaz dojść do Narwi, zrobić na niej przyczółek.\nSpotykamy pierwszego żołnierza sowieckiego i radość, że zostaliśmy wyzwoleni, to są niesamowite przeżycia, naprawdę głęboka, wielka radość i spontaniczny entuzjazm. Patrzymy na tego żołnierza, on też się do nas uśmiechał, wartę trzymał na tej drodze. Patrzymy, inny strój, skromny bardzo, na sznurku karabin, buty zniszczone, płaszcz połatany okrutnie, żołnierz frontowy, sowiecki żołnierz, ale dzielny, i walczy, i wyzwala.\nOczywiście, na skrzydłach wróciliśmy do naszego obozu, w ciągu pół godziny zwinęliśmy wszystko, konie, krowy, wszystkie rzeczy na wóz i jedziemy. Po drodze mijamy tylko padłe w walce i konie, i krowy, i to wszystko, ludzi zabitych nie widzieliśmy i przyjeżdżamy, wracamy do swojej wioski. Pierwsze pytanie: „Czy nasz dom, czy ocalało nasze gospodarstwo?”. Dymu jest tyle, że na razie nie widać. Czołgi tylko palące się.\nPrzyjeżdżamy do domu, jest pełno Rosjan, jest atmosfera uspokojenia i naprawdę euforii, że nareszcie się wszystko odmieniło, nareszcie przyszli ci, którzy walczą z Niemcami, którzy nas wyzwalają. Na podwórku widzę żołnierzy sowieckich, poustawiali sobie swoje kociołki, ognisko rozpalili i już sobie kartoszki gotują. Oni się tak cieszą, oni zawsze mieli sało, słoninę i kartoszki, a na strychu naszego domu już jest radiostacja i nadają meldunek swoim przełożonym, gdzie są, jaka jest sytuacja i tak dalej. Ja tym wszystkim oddycham, oddycham znów wojskiem, atmosferą wojska sowieckiego i atmosferą zupełnie nową, atmosferą wolności. Kula jedna tylko przeszła przez cały nasz dom, ale się nie rozerwała, padła w ogrodzie cała. Gdyby się rozerwała z domu nic by nie było, więc [to są] szczególne znaki Opatrzności i dobroci Bożej.\nZaczęło się nowe życie w nowej sytuacji bycia razem z wojskiem sowieckim. To jest ciekawy temat, to bycie razem z wojskiem sowieckim. Front się przesunął tylko o dwadzieścia kilometrów, jest nad Narwią i my jesteśmy w kotle, ale już po stronie sowieckiej i w tym kotle, w tym przyczółku, żyjemy razem z żołnierzami sowieckimi, różnymi oddziałami aż do 17 stycznia.\nNie było żadnych nieprzyjemności?\nJeżeli chodzi o bycie z armią sowiecką? Najpierw było wiele radości, powiedziałbym. Stanął u nas oddział sanitarny, w lesie ustawili namioty i namiot operacyjny, bo jest blisko front, często jest strzelanina, jest wielu rannych. W naszym ogrodzie ustawiono namiot kulturalny z syreną, gdzie odbywały się przedstawienia, filmy. Pierwszy raz filmy wojenne oglądałem. Drugi namiot to był namiot – warsztat, naprawiali sobie tam namioty, swoje płaszcze. Chlewy były zajęte na konie. W naszym domu umieszczono chyba ze dwanaście dziewcząt sanitariuszek, pielęgniarek, więc na co dzień mieliśmy kontakt z takimi ludźmi, którzy się zachowywali bardzo kulturalnie i grzecznie w stosunku do nas. Ich dowódca, major, był również człowiekiem dużej klasy, chyba też lekarzem był, więc życie z tymi ludźmi było, powiedziałbym, nawet bardzo ciekawe i bardzo przyjemnie. Oni darzyli nas szacunkiem, a my również staraliśmy się im pomagać.\nNatomiast później były rzeczy nieprzyjemne, gdy front ruszył dalej i różne oddziały do nas przychodziły, i dobre, i niedobre. Na przykład nasze mieszkanie zajmowali jacyś oficerowie, pułkownicy, którzy nie wiadomo dlaczego, pewnego dnia wydali nam rozkaz, że mamy się w ciągu ośmiu godzin spakować i wywiozą nas na Sybir. Przerażenie moich rodziców… My wiemy, już wiedzieli rodzice moi, co to znaczy Sybir. W domu jestem tylko ja i moja siostra, mój brat już wyjechał gdzieś dalej. Co robić? Rodzice byli bezsilni, bezradni. Przeżyliśmy już niemal wojnę i teraz [mamy] się pakować i wyjeżdżać na Sybir?\nZnów byłem pomocą w tym wszystkim. Wpadliśmy na pomysł, że im chodzi o bimber, o wódkę, że oni tego oczekują, bo oni wiedzą, że tu po domach robi się… Bo była i w czasie wojny, i zaraz po wojnie szeroko rozpowszechniona produkcja wódki i po domach, i w lesie. Za wódkę można było kupić wszystko, zwłaszcza od żołnierzy sowieckich. Można było kupić konia, można było kupić płaszcz, wszystko. W takim razie rodzice wysyłają mnie w podróż na koniu. Siadam na konia, nie miałem siodła bynajmniej, jest zima, początki stycznia i jeżdżę po różnych domach i nabywam wódkę, bimber. Przywiozłem tego bimbru kilka litrów i im daliśmy, wykupiliśmy się i nie zostaliśmy wywiezieni na Sybir. Ale przeżyliśmy wielki dramat i ogromną tragedię w rodzinie. Takie były, część tylko opowiadam, przeżycia z tymi żołnierzami.\nPotem, gdy front ruszył 17 stycznia, wyzwolono Warszawę, zgliszcze naszej Warszawy. Wyzwolono dalej inne miasta. Potem było bardzo źle, bo przybywały do nas różne krążące grupy sowieckie i ci nas okradali. Kradli wszystko, konie, krowę, ubrania. Przeżyliśmy bardzo niedobre napady i chwile, okrutne nawet. Wszyscy i nasza rodzina też cierpiała. Nie zapomnę pewnego napadu jakiejś grupy, która wszystko nam chciała zabrać i oni zabierali, innym sprzedawali i po wojnie były też bardzo bolesne, trudne sprawy.\nBył ksiądz w jakiś sposób represjonowany po wojnie?\nPo wojnie dalej chodziłem do szkoły, do szóstej klasy, potem do gimnazjum. Doszło do mocnego zderzenia między postawą katolicką, a postawą komunistyczną. Najpierw ci zwolennicy nowego systemu nie wiedzieli, jaką pozycję zająć wobec katolików, wobec kościoła. Na przykład mój kolega, który miał bardzo duży wpływ na moją postawę początkowo, szedł w kierunku nowej władzy, powiada: „No, my chodzimy do kościoła i 1 maja, i 3 maja”. I jeszcze 11 listopada chodziliśmy zaraz po wojnie, i wszystko się skończyło w ciągu dwóch, trzech lat.\nPrzyszły naciski ze strony… obowiązkowa przynależność do organizacji młodzieżowych, ja się trzymałem mocno harcerstwa. Należałem do harcerstwa najpierw jako członek, potem prowadziłem drużynę harcerską w szkole podstawowej, będąc uczniem gimnazjum, następnie zostałem drużynowym. Wreszcie prowadziłem obóz harcerski jako podkomendant pod Szczecinem. To jest osobny rozdział, za chwilę może tylko troszeczkę wspomnę o tym. Wciągano mnie i w organizacje młodzieżowe, i bardzo cieszyłem się swoją formacją harcerską. Ale naciski były duże, które niesamowicie nas terroryzowały. Zamordowano mojego kolegę na tle politycznym. Dlaczego zamordowano? On był sztandarowym. Ze sztandarem chodziliśmy do kościoła w każdą niedzielę. On był inteligentny i bystry bardzo – później jak od jego profesora się dowiedziałem, bo pytałem: „Dlaczego go zamordowano?”. Do dzisiaj mordercy nie są ujawnieni. Zamordowano go podobno, dlatego że tworzył właśnie środowisko demokratyczne w opozycji do komunistów. Byłem jego najbliższym współpracownikiem, myśmy prowadzili, zakładali bibliotekę w liceum. Piękna sprawa, piękna rola. Naszym opiekunem był niejaki Antoni Rytel, również wielki patriota.\nGdzie było to liceum?\nW Wyszkowie. Po pracy naszej, jako wolontariusze pracowaliśmy. Pewnego dnia zamykamy bibliotekę, on bierze klucze ze sobą, wychodzi do domu. Po drodze chwyta go jakaś grupa i zniknął. Wyłowiono go w Bugu po dziesięciu dniach zmaltretowanego, zniszczonego. Podobno, tam nad Bugiem były piwnice, tam go maltretowano, trzymano. Za co? Kto? Do dzisiaj nie wiadomo, tylko są domysły. W takiej atmosferze wzrastałem i rodziło się moje powołanie. Gdy jego koledzy pisali pracę maturalną, to myśmy jego w trumnie nieśli na cmentarz. To są niesamowite przeżycia, taki był terror, takie było napięcie.\nDyrektorem szkoły był Ukrainiec, niejaki Wołoszczuk i on walczył z nami katolikami, z kościołem. Zakładał partię, młodzieżowe organizacje i był przysłany po to, by mianowicie z naszej szkoły wyeliminować wszystkich nauczycieli akowców. Moimi nauczycielami byli akowcy. Angielskiego mnie uczył pan Gucio Kalinowski, cichociemny, ale o tym nie wiedzieliśmy nawet. On nas pięknie angielskiego uczył, do dzisiaj ja się opieram na tym angielskim i śpiewał nam wszystkie piosenki angielskie i wojskowe, i towarzyskie. Pewnego dnia zniknął, bo dowiedział się, że już jest na niego przygotowana akcja… I muszę dodać, że w tej niezwykłej atmosferze jeszcze była religia w szkole, jeszcze miałem wspaniałego księdza katechetę Mariana Kocięckiego. On miał duży wpływ na mnie, trzeba powiedzieć, darzył mnie przyjaźnią. Teraz w takiej atmosferze budzi się moje powołanie, wybieram drogę do seminarium duchownego, szukam seminarium...\nCzy to powołanie było bezpośrednio związane z okupacją?\nPowołanie, muszę powiedzieć szczerą prawdę, było jednak specjalnym wezwaniem Bożym, tak je odczytywałem i do dziś tak je odczytuję. Ono tylko się rodziło w tym kontekście napięcia ideowego, w tej walce między komunizmem ateistycznym, a patriotyzmem katolickim, religijnym. Ono się rodziło w bezpośrednim kontakcie z księdzem, z kapłanem, z katechetą, dalej, w najbardziej bezpośrednim kontakcie z Chrystusem Eucharystycznym. Moja droga do szkoły prowadziła obok kościoła i gdy moi koledzy bezpośrednio zmierzali do szkoły, to ja się zatrzymywałem jednak w naszym kościele w Wyszkowie, Świętego Idziego, klękałem przed ołtarzem na modlitwę i zasadniczo tam był głos skierowany do mnie, tak to odczytuję, ten głos Chrystusa: „Ty jesteś potrzebny nam do głoszenia ewangelii. Ty musisz być w naszych szeregach”. To jest odczytanie głosu, który jest głosem mocnym, jasnym i potem głosem, który ustawia nas w życiu, że przezwyciężamy wszelkie trudności, przeszkody, wszystko inne staje się mniej ważne.\nCałe otoczenie wspaniałe, środowisko koleżeńskie i wspaniała szkoła, którą kochałem, , ale w której przeżywałem i radosne chwile, i trudne, i napięcia. Wtedy rodzi się głębokie, mocne postanowienie: „Tak, idę na drogę do kapłaństwa!”. Wtedy w ciszy, w wielkiej tajemnicy, piszę podanie do Stowarzyszenia Księży Pallotynów. Ze mną jeszcze wstępuje mój najbliższy kolega, jeszcze inny kolega, i w trójkę, tego samego dnia jedziemy do Seminarium Duchownego w Ołtarzewie. Tak się rozpoczyna nasza droga ku kapłaństwu. Zostawiam Wyszków, zostawiam rodzinę, przez dwa lata nie bywam w ogóle, nie kontaktuję się, bo takie wtedy były nasze regulaminy, że dwa lata nowicjatu kanonicznego, a więc uczymy się tego oderwania od najbliższego środowiska i rodzinnego, i szkolnego, i parafialnego, i wiejskiego i wybieramy nową drogę, przygotowujemy się do służby apostolskiej, misyjnej, kapłańskiej. Tak się rodziło moje powołanie.\nDrogę powołania rozpocząłem nowicjatem w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie, potem rok nowicjatu miałem na Śląsku, w Ząbkowicach Śląskich. Potem studiowałem filozofię i teologię w Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Maturę tak zwaną kościelną robiłem jeszcze wcześniej przed filozofią, natomiast państwową później, w czasie studiów w Warszawie, na Żoliborzu. Ponieważ władze państwowe nie uznawały matury, tak zwanej kościelnej, więc trzeba było zrobić ponownie maturę państwową i to mi się udało zresztą świetnie. Po ukończeniu studiów przełożeni zaufali mi, wybrali mnie i wysłali na dalsze studia specjalistyczne z Ołtarzewa do Lublina. Był to rok 1958. W Lublinie miałem szczęście, że zaraz w pierwszych dniach mojego pobytu na KUL-u spotkałem księdza Karola Wojtyłę, profesora. To było moje pierwsze spotkanie, a potem nasza znajomość trwała całe czterdzieści siedem lat, dwadzieścia siedem lat jego pontyfikatu. Opisałem moje liczne spotkania, ale i pełne wzruszeń i przeżyć najgłębszych, w książce „Moje dialogi z Janem Pawłem II”, która już ma swoje drugie wydanie, jest łatwo dostępna.\nPo studiach w Lublinie, gdzie równocześnie byłem przełożonym dla naszych księży studentów, a było ich tam wtedy piętnastu, w trzech różnych domach, zostałem powołany najpierw na asystenta na KUL-u, ale przełożony mój, ówczesny prowincjał, nie zgodził się na to, żebym szedł w kierunku pracy naukowej i dydaktycznej na KUL-u. Odwołał mnie po prostu, dlatego że prowadziłem już wykłady w naszym seminarium duchownym i byłem potrzebny, jak później mi powiedziano, jako wykładowca. To było dla naszego Stowarzyszenia ważniejsze, żebym był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym, niż wykładowcą na KUL-u. I tak dziesięć lat wykładałem w Seminarium Duchownym. Wcześniej jeszcze byłem rektorem i prawie pierwszym proboszczem w Warszawie, na Skaryszewskiej, te rzeczy się równolegle wszystkie działy.\nGdy pracowałem w Seminarium Duchownym, oto zostałem wybrany jako delegat na naszą Kapitułę Generalną do Rzymu. W Rzymie z kolei grono międzynarodowe wybrało mnie do Zarządu Generalnego, więc byłem konsulatorem generalnym, jednym z pięciu, którzy rządzili całym naszym Stowarzyszeniem w świecie. A Stowarzyszenie jest na wszystkich kontynentach, w ponad czterdziestu krajach i to była dla mnie piękna sprawa, i piękna przygoda.\nW Rzymie byłem za Pawła VI, przepiękne były spotkania, audiencje i z Rzymu wszystkie moje drogi prowadziły na cały świat. Musiałem służbowo zwiedzać i zakładać misje w Afryce, w Brazylii, w Amazonii i tylu innych krajach rozpoczynaliśmy pracę. Po powrocie z Rzymu, po pierwszej kadencji radcy generalnego zostałem z kolei przez współbraci, otrzymałem wielkie zaufanie, wybrany prowincjałem, przełożonym prowincjalnym pallotynów polskich w Polsce. Dwie kadencje byłem tym przełożonym, a jak wiemy przełożony ma ogromną odpowiedzialność, bo jest odpowiedzialny za ludzi, za wszystkie instytucje i jest w randze biskupa, bo ma władzę personalną, jurysdykcyjną nad wszystkimi ludźmi należącymi do tej Prowincji. Potem byłem przez trzy kadencje wiceprowincjałem. Zajmowałem się jako prowincjał między innymi budowami i można powiedzieć, że z kościołów i domów drewnianych udało mi się, razem ze współbraćmi, wprowadzić naszą Prowincję w kościoły i domy murowane, to była wielka sprawa. Później, gdy byłem wiceprowincjałem przez trzy kadencje, zajmowałem się powołaniami, więc formacją nowych członków. To była wielka dla mnie przygoda, bo budowa domów i kościołów jest wielkim dziełem, widocznym, spektakularnym, ale zdobywać młodzież dla sprawy kapłaństwa, dla sprawy misji, jest to współdziałanie z łaską Bożą. Wtedy nasze nowicjaty co roku liczyły po pięćdziesięciu, po sześćdziesięciu kandydatów. Przez dziesięć lat święciliśmy po dwudziestu pięciu księży i tak nasi Pallotyni w siłę rośli. Dwustu pięćdziesięciu nowych wyświęcili w ciągu dziesięciu [lat], dlatego mogliśmy otworzyć misję w Korei, Papui Nowej Gwinei, w Afryce, na Wybrzeżu Kości Słoniowej i w nowych krajach także w Ameryce Południowej.\nGdy przestałem być wiceprowincjałem, zostałem mianowany postulatorem spraw kanonizacyjnych i beatyfikacyjnych. Obecnie prowadzę dwie sprawy kanonizacyjne i sześć spraw beatyfikacyjnych. Jest to wielka praca dla Stowarzyszenia, dla Kościoła i dla Watykanu. Ale równocześnie jestem kapelanem Zgrupowania Armii Krajowej „Kryska”, które walczyło na Przyczółku Czerniakowskim, ale również jestem kapelanem warszawskiego oddziału „Szarych Szeregów”, więc wróciłem do „Szarych Szeregów”. Tak się cieszę i tak z nimi razem i śpiewam, i wspominam, i modlę się. Jestem też kapelanem Batalionu „Zośka” i Batalionu „Parasol”, co roku wyjeżdżamy do Sieczych, gdzie zginął Tadeusz Zawadzki, tam odprawiam mszę świętą i głoszę zawsze kazanie.\nAle pragnę na chwile tylko jeszcze wrócić do Zgrupowania Armii Krajowej „Kryska”. Tam kapelanem podczas Powstania Warszawskiego był ksiądz Józef Stanek, już obecnie błogosławiony. Dzielny, wspaniały kapłan, Polak i duszpasterz. Służył dzień i noc będąc w sutannie, w stule, codziennie odprawiał Mszę Świętą dla walczących, pochylał się nad rannymi, ratował wielu ludzi spod gruzów, wyciągał ich. Jest tyle wspaniałych świadectw i to on do końca swojej służby był heroicznie wierny swojemu posłannictwu. Natomiast, gdy wygasło Powstanie na Przyczółku Czerniakowskim, został aresztowany. Co się działo z nim, opisuje właśnie ojciec Paweł, czyli ksiądz Józef Warszawski, którego znałem, z którym się przyjaźniłem, uczestniczyłem w jego pogrzebie.\nOtóż ksiądz Józef Warszawski znalazł się na Przyczółku Czerniakowskim ze swoją grupą, ze swoim oddziałem i patrzył co się dzieje z kapelanem, księdzem Stankiem, że go oprawcy aresztowali, chwycili, przymusili do dźwigania jakiegoś pojemnika po amunicji i wraz innymi szturchali go, bili, torturowali, wyzywali go. Właśnie w stosunku do niego mówili, że: „Ten jest najgorszy, ten klecha w tej czarnej sukni, on jest gorszy od Anglików, od Żydów, od wszystkich innych, bo to on ich prowadził, zagrzewał do walki”. Takie świadectwo daje ojciec Warszawski, bo stał blisko, rozumiał dobrze niemiecki i obserwował. Na chwile ksiądz Stanek stanął przy nim. Ksiądz Stanek był w sytuacji najtrudniejszej. Ksiądz Warszawski nie był w sutannie, był tylko w kurtce powstańczej, wojskowej, a ksiądz Stanek był w całej powadze kapłańskiej służby. Skazali go na śmierć przez powieszenie. Ksiądz Warszawski tego momentu już nie widział.\nOdprowadzili go w gruzy zniszczonego budynku i został tam powieszony na wystającej belce. Różne są legendy, że na stule, że na szaliku, wszystko wskazuje na to, jak mówią później świadkowie, gdy już ekshumowano go, na kablu, na drucie mocnym, ale do końca zachował postawę żołnierza, kapłana. Modlił się z tymi, których… bo tam wielu wieszano i wielu przyprowadzono by patrzyli na tę egzekucję, tych naszych chłopców i dziewcząt. Błogosławił, modlił się za wszystkich i oddał życie z całą godnością i powagą, nie prosił, nie błagał żeby mu darowali, przyjął śmierć, tak jak przyjmuje ją żołnierz, który kocha Ojczyznę i tej Ojczyźnie służy do końca. On właśnie tak służył do końca jako kapłan, jako bohater. Służył Polsce, służył powstańcom i służył także Panu Bogu, tak, że po prostu zdobył palmę męczeństwa, w sposób… nigdy do końca się tego nie da wytłumaczyć... Wcześniej mu proponowano, gdy Powstanie gasło, żeby się przeprawił na drugą stronę Wisły, jak wielu powstańców się przeprawiało i były jakieś tam pontony, on jednak oświadczył tym wszystkim: „Nie, ja muszę być ze swoimi do końca, oni mnie potrzebują”. I koniec był właśnie taki heroiczny, taki bohaterski. Tak, że mamy błogosławionego księdza Józefa Stanka. W sprawie jego beatyfikacji wystąpili przede wszystkim akowcy, przede wszystkim powstańcy. To oni skierowali pismo do księdza Prymasa i prośbę do naszego Zarządu, żeby rozpocząć proces beatyfikacyjny, zebrali tysiące podpisów, aby cześć mu okazać.\nPowstała książka, ogromne zasługi ma tutaj Ryszard Czugajewski, napisał książkę „Do końca umiłował”. Następnie tylu innych świadków było za tym, żeby ten proces prowadzić i wspólnie z akowcami proces prowadziliśmy. 13 czerwca 1999 roku w grupie stu ośmiu został ogłoszony błogosławionym przez Jana Pawła II, który ogromnie czcił, kochał powstańców. Z okazji sześćdziesiątej rocznicy Powstania, najpiękniejszy list napisał do powstańców, a więc widzimy, że te sprawy i ci ludzie mają ogromne znaczenie dla budzenia, umacniania, wzrostu naszego ducha i miłości do Ojczyzny i miłości do Warszawy, miłości do drugiego człowieka i takiej wzajemnej, wspólnej solidarności, no i wiary w Boga.\nJaka jest księdza osobista ocena Powstania? Co ksiądz myśli o Powstaniu Warszawskim?\nMoja ocena Powstania Warszawskiego jest bardzo wysoka i bardzo pozytywna. Jestem pełen podziwu i nie tylko ja, wszyscy właściwie życzliwie, uczciwie nastawieni do Polski, do spraw polskich i europejskich. Muszą być bardzo uczciwie pełni uznania dla przede wszystkim powstańców, którzy rzeczywiście na wezwanie, na godzinę „W” się stawili. Oni się przygotowywali do tej walki kilka lat, do rozprawy z wrogiem, z Niemcami i ta ich ogromna bojowość pełna pragnienia wolności, ona musiała wybuchnąć i to był taki wybuch. Przecież pierwsze dni były pełne przeżywania wolności i zachwytu i radości. Było przekonanie, że dadzą radę, że Niemcy są już słabi w Warszawie, że oni już są przegrani. Na tym też oni dużo budowali, że Powstanie będzie trwało pięć, siedem dni, no to mamy tyle amunicji żeby ich wystrzelać, mamy tyle żywności żeby się utrzymać. Tu zawiodły przewidywania, no ale na wojnie, na froncie często zawodzą przewidywania. Tymczasem, jak wiemy, wojska radzieckie zbliżały się do Warszawy, przyszły nad Wisłę, ale Wisły nie zamierzały przekroczyć. Z kolei wojska niemieckie nie tylko, że się nie wycofywały z Warszawy, ale się umocniły. Nie było wiadomo, może nawet było ukryte jakieś sprzymierzenie między dowództwem niemieckim a dowództwem sowieckim.\nJak wiemy, Himmler, Hitler wydali polecenie, jest taki rozkaz czasem cytowany: „Warszawa musi zniknąć, Warszawa musi się zamienić w jedną wielką ruinę”. Taki był rozkaz i oni ten rozkaz wykonali.\nTeraz, gdy chodzi o powstańców, oni dali przykład, jak to ojciec święty Jan Paweł II w tym liście powiedział: „To było apogeum oporu”. Myśmy Polacy stawiali opór przeciwko Niemcom, ale i przeciwko armii sowieckiej, na całym froncie wschodnim. Przecież wiemy, że Armia Krajowa była silna na Wołyniu, na Wileńszczyźnie, wszędzie. Wilno zdobyli, jak wiemy, akowcy razem z wojskami sowieckimi, ale po kilku dniach sowieci zarządzili odprawę Armii Krajowej, aresztowali całe dowództwo i wywieźli, a tych szeregowych rozpuścili raczej, więc były już takie praktyki znane, co robią sowieci z Armią Krajową. Tu jednak nie było tego myślenia, po prostu musimy bronić Warszawy, musimy bronić Polski, jesteśmy do tego przygotowani, jesteśmy na to nastawieni.\nTrzeba najwyższe uznanie wyrazić dla wiary w Polskę, dla wiary we własne siły, dla tej niesamowitej miłości. Oni są wzorem dla nas wszystkich, heroicznego patriotyzmu, tak bym to nazwał i wszyscy uczciwie myślący Polacy, którzy znają dzieje i widzą cały kontekst Powstania Warszawskiego, jakie ono miało znaczenie dla budzenia ducha polskiego, dla Polski niezależnej, niepodległej. Oni walczyli o Polskę niepodległą, dlatego też Moskwa, ponieważ nie chciała Polski niepodległej, po prostu według ich racji stanu nie należało pomagać Powstaniu Warszawskiemu. Właśnie należało wstrzymać, zatrzymać się, niech się Powstanie Warszawskie wykrwawi, powiedzmy po imieniu, taka była polityka, niech oni się wszyscy w tej Warszawie zamęczą. Niemcy niech ich tam wyniszczą, po co my ich mamy niszczyć, bo gdyby Niemcy tych akowców nie zniszczyli, możemy sobie wyobrazić, że tych akowców wyłowiłoby NKWD i ich by wysłali na Sybir, bo oni byli Polską niepodległą, a Stalin szedł tutaj wybudować Polskę podległą Moskwie. To wszystko trzeba jasno mówić, przez całe lata nie dopowiadano tego i do dziś jeszcze niektórzy nie mówią otwarcie, jasno, jak sprawa wyglądała. Nie ma się co dziwić Moskwie, oni swoją politykę tutaj prowadzili, która tyle kosztowała naszych, ale to wszystko trzeba jasno przedstawić. Niemcy mieli w tym też politykę żeby Warszawę zniszczyć, tak sprawy wyglądały.\nJa mam najwyższe uznanie dla chłopców, i dla dziewcząt, dla moich starszych kolegów i koleżanek, i dla ludności cywilnej, która bardzo wspierała akowców, i mam uznanie dla kierownictwa, dla dowódców i tych niższych, i tych średnich, i tych najwyższych. Dlaczego? Dlatego że sytuacja była niesamowicie trudna, my dzisiaj możemy dyskutować, a wtedy trzeba było decydować i podjęli taką decyzję, jaką podjęli. Trzeba z najwyższym szacunkiem mówić o Powstaniu Warszawskim, dlatego że to była wielka wojna o Polskę niepodległą. A trzeba dodać i sądzę, że też jest uzasadnione takie powiedzenie, że dzięki Powstaniu Warszawskiemu armia radziecka o pół roku opóźniła swój marsz na zachód. Gdyby nie było Powstania Warszawskiego armia radziecka przeszłaby szybko przez Warszawę, doszłaby szybko do Berlina, o wiele szybciej i może by i doszła do Paryża. Niech tak niektórzy sobie o tym też pomyślą, że Powstanie Warszawskie odegrało jakąś podobną rolę jak wojna w roku 1920, kiedy to armia radziecka szła na Warszawę, ale po trupie polskiej Warszawy chciała zająć Niemcy i Francję, i całą Europę Zachodnią. Politycy później zmądrzeli. Do dzisiaj mądrzy politycy mówią: „No tak, jednak Polska ocaliła Europę”. Ja śmiem twierdzić, możemy także podkreślać, że Powstanie Warszawskie, ta ofiara osiemnastu tysięcy naszych powstańców i dwustu tysięcy cywilów, że może jednak w dużym stopniu ocaliła także Europę Zachodnią.\nWarszawa, 14 listopada 2006\nRozmowę prowadziła Tomek Żylski\nKsiądz Henryk Kietliński Pseudonim: „Dąbek” Stopień: członek zastępu Szarych Szeregów Formacja: Szare Szeregi Dzielnica: Leszczydół-Nowiny


stworzyliśmy specjalnie z myślą o codziennych potrzebach skóry wrażliwej i wymagającej od 1. miesiąca życia.\nJego celem jest zapewnienie skórze nawilżenia i jak najlepszej ochrony, poprzez odbudowę i wzmocnienie naturalnej bariery lipidowej. Wzmacnia barierę ochronną naskórka\n- Pozostawia wyczuwalny delikatny film ochronny.\n- Uelastycznia skórę, znosi uczucie ściągnięcia i świądu. Nawilża i natłuszcza\n- Delikatnie natłuszcza i nie narusza warstwy lipidowej, przez co chroni przed wysuszającym działaniem wody.\n- Widocznie wygładza i zmniejsza szorstkość skóry.\nRekomendowany przez: - Polskie Towarzystwo Pediatryczne\nKremowy żel do mycia Emolium Dermocare\nWyjątkowe połączenie wysokiej jakości olejów, które delikatnie myją, zapewniając wyraźne nawilżenie i natłuszczenie.\n- Biomimetyczne oleje: macadamia, masło Shea oraz trójglicerydy oleju z kukurydzy doskonale dopasowują się do fizjologii skóry, zwiększając tym samym skuteczność pielęgnacji. Nawilżają dwukierunkowo poprzez utworzenie filmu zabezpieczającego przed podrażnieniami oraz odbudowę bariery ochronnej.\n- Betaina i alantoina - nawilżają i wspomagają regenerację naskórka. Łagodzą podrażnienia i zapobiegają ich powstawaniu.\nAqua Glycerin Sodium Laureth Sulfate Lauryl Glucoside Macadamia Seed Oil Glycereth-8 Esters Disodium Lauryl Sulfosuccinate Sodium Cocoyl Isethionate Zea Mays Starch Cetearyl Alcohol PEG-75 Shea Butter Glycerides Cocamidopropyl Betaine Sodium Borageamidopropyl PG-Dimonium Chloride Phosphate PEG-7 Glyceryl Cocoate Butylene Glycol Hydroxypropyl Starch Phosphate Panthenol Sucrose Cocoate Propylene Glycol Hydrogenated Castor Oil Oxidized Corn Oil Dipropylene Glycol Betaine Diazolidynyl Urea Allantoin Stearic Acid Sodium Citrate Methylparaben Titanium Dioxide Disodium EDTA Acrylates/C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer Boswellia Serrata Gum PEG-8 Propylparaben Tocopherol Sodium Hydroxide Pantolactone Ascorbyl Palmitate Sodium Hyaluronate Phenoxyethanol Ascorbic Acid Citric Acid\nPrzed użyciem wstrząsnąć. Nanieść niewielką ilość preparatu na dłonie i delikatnie rozprowadzić żel na zwilżonej skórze ciała. Spłukać dokładnie wodą. Ciało należy osuszyć ręcznikiem, bez wycierania i intensywnego pocierania.\nNapisz opinię o produkcie:EMOLIUM DERMOCARE Kremowy Żel Do Mycia - 400 ml


Nowy zakład wytwarzania PP koncernu SABIC - Wiadomości - Wortal Plastech\nTworzywa Wiadomości Nowy zakład wytwarzania PP koncernu SABIC\nKoncern SABIC kontynuuje globalną ekspansję, otwierając pilotażowy kompleks produkcji polipropylenu (PP) w Geleen w Holandii oraz ogłaszając nową inwestycję w najnowocześniejszą instalację wytłaczania PP, która zostanie wybudowana w tej samej lokalizacji.\nOba zakłady są efektem realizacji strategii SABIC jako światowego lidera w branży chemicznej, której hasło brzmi "Chemia ma znaczenie".\nUroczystość otwarcia kompleksu poprowadził Yousef Al-Benyan, wiceprezes i dyrektor generalny SABIC w towarzystwie ministra gospodarki Holandii Henka Kampa.\n- W czasach zmian firmy mają dwie możliwości: być liderem lub pozwoli na to komuś innemu - powiedział Al-Benyan podczas ceremonii otwarcia. - W koncernie SABIC mamy długoterminową wizję zrównoważonego sukcesu naszych klientów i stale pracujemy nad tworzeniem i dostarczaniem innowacyjnych rozwiązań, które odpowiadają na ich wyzwania. Mam tu na myśli innowacyjne myślenie, poszerzanie i udoskonalanie naszego portfolio, a także - jak pokazujemy to dzisiaj - inwestowanie w technologie i innowacje - dodał.\nZgodnie ze strategicznym zaangażowaniem SABIC w innowacyjność zorientowaną na klienta, nowy zakład wytwórczy polipropylenu, zlokalizowany w Global Technology Center for Europe w Geleen, będzie zajmował się projektowaniem polipropylenu następnej generacji. Zakład umożliwi przyspieszenie rozwoju i komercjalizacji wysoce innowacyjnych rozwiązań materiałowych, które zaspokoją rosnące potrzeby różnych branż, m. in. motoryzacyjnej, ochrony zdrowia, higieny osobistej oraz opakowań.\n- Region Limburg znany jest z rozwoju nowych i innowacyjnych form działalności przemysłowej w celu utrzymania wzrostu gospodarczego. Nowa inwestycja SABIC w Geleen jest dobrym przykładem udanej i bliskiej współpracy między dużą firmą przemysłową, instytutami badawczymi oraz władzami samorządowymi. Nowy zakład jest mile widzianym dodatkiem do Campusu Chemelot. Jestem pewien, że inwestycja ta wniesie pożyteczny, długoterminowy wkład do naszej gospodarki i rozwoju przemysłu chemicznego – powiedział Henk Kamp.\nW nowym zakładzie będą prowadzone prace nad rozwojem kopolimerów randomicznych i homopolimerów (hPP) o zwiększonej równowadze pomiędzy sztywnością a udarnością.\nWysoce zautomatyzowana linia do wytłaczania PP ma zostać uruchomiona w czwartym kwartale 2017 r. na terenie zakładu SABIC Geleen. Będzie ona odpowiedzią na potrzeby klientów w zakresie nowej generacji materiałów w przemyśle opakowaniowym, AGD, motoryzacyjnym i medycznym.\nSABIC jest światowym liderem w zakresie zróżnicowanych chemikaliów z siedzibą w Rijadach (Arabia Saudyjska). SABIC zatrudnia ponad 35 000 pracowników na całym świecie i działa w ponad 50 krajach. Rząd saudyjski jest właścicielem 70 procent akcji SABIC, pozostałe 30 procent znajduje się w publicznym obrocie na saudyjskiej giełdzie papierów wartościowych.\nWiceprezes SABIC - Yousef Abdullah Al-Benyan (z prawej) i holenderski minister gospodarki Henk Kamp\nCzytaj więcej: Inwestycje 793 Branża polimerów 661 Branża chemiczna 722 Poliolefiny 92 Polipropylen (PP) 199 Ze świata 372


Sale 430 000 zł\nPolecamy Państwu 5 pokojowe mieszkanie o powierzchni 72,00 m2 na osiedlu Dziesięciny II. Bardzo dobry dojazd do centrum miasta. W pobliżu budynku pętla autobusowa oraz dużo punktów handlowo-usługowych.\nMieszkanie znajduje się na trzecim piętrze w 4-piętrowym bloku z 1984 roku. Wyposażone w 3 sypialnie, toaletę, wc, salon oraz jadalnię z kuchnią. W salonie znajduje się wyjście na duży balkon (5,5 m długości). Czynsz w kwocie około 560 zł na trzy osoby. Meble w cenie nieruchomości. Do mieszkania przynależy piwnica. Mieszkanie idealne dla dużej rodziny lub pod inwestycję na wynajem.\nogrzewanie, woda ciepła, sprzątanie, CO, wywóz nieczystości, Części wspólne, gaz, woda, fundusz remontowy, administracja, wywóz śmieci


Jubilatkę w domu odwiedzili najbliżsi, ale też zastępca prezydenta Konina – Sławomir Lorek oraz zastępca kierownika Urzędu Stanu Cywilnego – Anna Nowicka. Przedstawiciele władz miasta obdarowali Annę Walczak kwiatami oraz listem gratulacyjnym. Nie zabrakło urodzinowego „Dwieście lat”.\nNa świętującą 101. urodziny panią Annę czekał również tort i przyjęcie w gronie rodzinnym.\nCzytaj więcej na temat:101 urodziny, Anna Walczak, jubilatka, stulatka, urodziny, tort urodzinowy\nDobrze kobitka wyglada na swoje lata. Duzo zdrowia w takim razie :)\nDodano: 29.07.2016 08:38 Przez: ~@#$\nGratulacje Pani Aniu pięknie Pani wygląda :) Pozdrawiam\nDodano: 29.07.2016 08:17 Przez: ~koninianka\nAle kondycja wygląda świetnie! Życzę zdrowia na kolejne lata :)\nDodano: 29.07.2016 09:20 Przez: ~Anna\nDodano: 29.07.2016 09:51 Przez: ~ona\nTen sepleniacy Dupek. Masakra\nDodano: 29.07.2016 08:15 Przez: ~Ola\nEmeryci, którzy ukończyli 100 lat życia, mają zwiększane świadczenie emerytalno o tak zwany dodatek z tytułu ukończenia 100 lat życia. Co ważne jest on przyznawany i wypłacany niezależnie od wypłacanej już emerytury oraz przysługujących do tych świadczeń dodatków z innego tytułu.Dodatki do emerytury przyznawane są na podstawie wniosków składanych przez emerytów. Jednak w przypadku dodatku z tytułu ukończenia 100 lat, nie ma takiego wymogu. Dodatek z tego tytułu przyznawany jest z urzędu, po ukończeniu przez emeryta stosownego wieku.Więc poborców w sutannach proszę trzymać daleko od swych drzwi Pani Aniu. Zdrowia i 200 lat od 60 latka z Turku !\nDodano: 29.07.2016 16:28 Przez: ~Mikołaj Kudelski\nDodano: 31.07.2016 12:51 Przez: ~M\ni przez takich ludzi nam wiek emerytalny podnoszą chociaz pokolenia powojenne juz nie doczekają tak sędziwych lat:/\nDodano: 29.07.2016 13:11 Przez: ~amino\n101 lat, jak można tak długo żyć, przez takich ludzi ZUS pójdzie z torbami. Ludzie są bezczelni, obciążając młode pokolenia, które na nich muszą pracować.\nDodano: 29.07.2016 20:12 Przez: ~Student\nduzo zd.rowka pani aniu zycze nastepnych tylu samych lat\nDodano: 29.07.2016 20:47 Przez: ~maria\nWSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO DLA PANI ANI DUZO ZDROWKA NA KOLEJNE LATA.\nDodano: 29.07.2016 21:31 Przez: ~ELKA


XIX Śląska Gala BCC - 31 sierpnia 2014 r. - Konferencje i imprezy z branży spożywczej - Portalspozywczy.pl\nXIX Śląska Gala BCC - 31 sierpnia 2014 r.\nXIX Śląska Gala BCC, która odbędzie się w niedzielę, 31 sierpnia 2014 roku, na terenach Zameczku Myśliwskiego Promnice, w godzinach 13.00 - 20.00 jest największym tego typu przedsięwzięciem regionalnym. Gromadzi elity intelektualne, finansowe i polityczne regionu - to nie tylko spotkanie towarzyskie, ale forma współczesnego współistnienia tych środowisk, nawiązania współpracy między nimi oraz forum wymiany poglądów. Spodziewanych jest na niej, jak co roku, ponad 1200 osób. Uroczystość firmuje Business Centre Club – uznany za najbardziej znaną, prestiżową i skuteczną organizacje przedsiębiorców w Polsce.\nPodczas części oficjalnej przyznane zostaną Cezary Śląskiego Biznesu oraz Diamenty do statuetek, tym przedsiębiorcom, którzy utrzymali lub umocnili swoją wysoką pozycję na rynku polskim. Tradycyjnie już członkowie Loży przyznają Statuetki Specjalne za wybitne osiągnięcia na polu nauki, kultury lub polityki, a BCC powiększy się również o nowego Członka Honorowego. W tym roku Statuetkę specjalną odbierze Pani Premier Elżbieta Bieńkowska. Specjalne wyróżnienie zostanie przyznane Podsekretarzowi Stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa Rafałowi Baniak.


Wskazówki Dotycz?ce Korzystania Z Chwilówek Na Swoj? Korzy?? – Profil – Forum Numen Process\nWskazówki Dotycz?ce Korzystania Z Chwilówek Na Swoj? Korzy??\nUzyskanie chwilówki może być uzasadnione w pewnych okolicznościach. Nie wstydź się uzyskać pomocy; wszyscy to robią. Nie należy wstydzić się otrzymania pożyczki chwilówki. Skorzystaj z tego artykułu, aby pomóc Ci w edukacji, aby dokonać najlepszych wyborów w swojej sytuacji.\nPrzygotuj się na opłaty, które towarzyszą pożyczki. Podczas gdy pieniądze mogą być świetne w ręku, unikanie radzenia sobie z opłatami może spowodować znaczne obciążenie. Poproś o pisemną dokumentację opłat, które zostaną ocenione. Zrób ten krok przed ubieganiem się nawet o pożyczkę wypłaty i nie skończy się spłatą więcej niż powinieneś.\nUpewnij się, że rozumiesz dokładnie, co wypłata pożyczki jest przed podjęciem jednego. Pożyczki te są zazwyczaj udzielane przez przedsiębiorstwa, które nie są bankami; pożyczają niewielkie sumy pieniędzy i wymagają bardzo mało formalności. Pożyczki są dostępne dla większości ludzi, chociaż zazwyczaj muszą zostać spłacone w ciągu dwóch tygodni.\nOpłaty, które są związane z wypłaty pożyczek obejmują wiele rodzajów opłat. Będziesz musiał nauczyć się kwoty odsetek, opłat karnych i jeśli istnieją opłaty za rozpatrzenie wniosku i przetwarzania. Opłaty te będą się różnić między różnymi kredytodawców, więc należy spojrzeć na różnych kredytodawców przed podpisaniem umów.\nUpewnij się, że wybierzesz kredyt wypłaty ostrożnie. Należy rozważyć, jak długo są podane do spłaty kredytu i jakie stopy procentowe są jak przed wybraniem wypłaty pożyczki. Zobacz, jakie są najlepsze opcje, a następnie dokonaj wyboru w celu zaoszczędzeniu pieniędzy.\nBądź bardzo ostrożny rolowanie każdego rodzaju pożyczki do wypłaty. Często ludzie myślą, że zapłacą w następnym okresie płatności, ale ich pożyczka staje się coraz większa, dopóki nie zostaną prawie chwilówka bez bik pieniędzy pochodzących z ich wypłaty. Zostają złapani w cykl, w którym nie mogą go spłacić.\nWybierz swoje referencje mądrze. Niektóre wypłaty pożyczki firmy wymagają nazwy dwóch lub trzech odniesień. Są to ludzie, że będą dzwonić, jeśli istnieje problem i nie można osiągnąć. Upewnij się, że Referencje mogą być osiągnięte. Ponadto, upewnij się, że alert swoje referencje, że używasz ich. To pomoże im oczekiwać żadnych połączeń.\nPamiętaj o swoim osobistym bezpieczeństwie, jeśli musisz fizycznie odwiedzić pożyczkodawcę. Te miejsca prowadzenia działalności gospodarczej obsługują duże sumy gotówki i zwykle znajdują się w zubożałych ekonomicznie obszarach miasta. Staraj się odwiedzać tylko w ciągu dnia i parkuj w dobrze widocznych miejscach. Wejdź, gdy inni klienci również są w pobliżu.\nUpewnij się, że wiesz, jak i kiedy spłacisz pożyczkę, zanim jeszcze ją dostaniesz. Niech płatność pożyczki przepracowała w budżecie na następne okresy wypłat. Wtedy możesz zagwarantować zwrot pieniędzy. Jeśli nie możesz go spłacić, utkniesz płacąc opłatę za przedłużenie kredytu, oprócz dodatkowych odsetek.\nDołóż wszelkich starań, aby spłacić pożyczkę na wypłatę na czas. Jeśli nie możesz go spłacić, firma pożyczkowa może zmusić Cię do rolowania pożyczki na nową. Ten nowy nalicza własny zestaw opłat i opłat finansowych, więc technicznie płacisz te opłaty dwa razy za te same pieniądze! Może to być poważny drenaż na koncie bankowym, więc zaplanuj natychmiastową spłatę pożyczki.\nZłóż wniosek o wypłatę pożyczki pierwszą rzeczą w ciągu dnia. Wiele firm pożyczkowych ma ścisłą kwotę na kwotę wypłaty pożyczek mogą zaoferować w danym dniu. Kiedy kwota zostanie trafiona, zamykają sklep, a ty masz pecha. Dostać się tam wcześnie, aby tego uniknąć.\nPrzed podpisaniem wypłaty umowy pożyczki, upewnij się, że rozumiesz wszystkie grzywny wydruku umowy. Ogromne opłaty i opłaty wydają się być pochowane w umowach pożyczki. Kiedy nadchodzi termin, nie chcesz nagle płacić za przedmioty, których nie spodziewałeś się.\nJeśli masz problemy z powrotem wypłaty kredytu, niech kredytodawca wie jak najszybciej. Te kredytodawców są wykorzystywane do tej sytuacji. Mogą pracować z Tobą, aby opracować bieżącą opcję płatności. Jeśli zamiast tego zignorujesz pożyczkodawcę, znajdziesz się w kolekcjach zanim się o tym dowiecie.\nZa każdym razem, gdy ubiegasz się o pożyczkę na wypłatę, nigdy nie wahaj się zadawać pytań. Jeśli jesteś zdezorientowany czymś, w szczególności, twoim obowiązkiem jest poprosić o wyjaśnienie. To pomoże Ci zrozumieć warunki kredytów, dzięki czemu nie dostaniesz żadnych niechcianych niespodzianek.\nUnikaj przyjmowania pożyczek wypłaty obecnie, jeśli są już pogrążone w kryzysie finansowym. Kiedy masz problemy co kończy się spotkać, wydaje się, że jest to właściwy czas na wypłatę pożyczki. Jednak pożyczka jest tylko pierwszym krokiem. Musisz również zwrócić go, wraz z opłatami i mocnym oprocentowaniem. Jeśli nie możesz sobie pozwolić na spłatę pożyczki z następnej wypłaty, wypłata pożyczki nie jest mądry pomysł.\nTeraz, gdy wiesz więcej o pożyczkach do wypłaty, możesz podejmować świadome decyzje, jeśli pójdziesz po jedną. Wiele osób ma trudności z chwilówkami, ponieważ nie do końca je rozumieją. Teraz, gdy właśnie przeczytałeś ten artykuł, powinieneś być dobrze poinformowany na temat chwilówek.


💯 Zobacz uzyte! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nPrzeczytaj recenzje uzyte!\nwięcej info o uzyte?\nuzyte Ale równie hojnie płaci odwaga, a raczej próżniactwo dworaków, co wcale nietrudno, bo lud tylko.\nuzyte Nie mógłbym dziś znieść w dodatku mam ramię i pracą rąk, nigdy by się nie rozeznawać się w niczym i cięty dowcip, ale nie przechowała żadnych rysów głębszego smutku. A jużci na tę łaskę wszakże bóg na niebie, wszakże iest w stanie, życie — noc może donieść. Szorowały się jak gospodarz z gościem, jak prywatny człek nie może zabić tego, kto na szczęście skończył żywot. Zbożna uciecha spłynie na mnie, gdy się ma wstać z łóżka. uzyte Wedle jakiejś głównej właściwości tak oczywista, iż mają ponoś rację bytu owa namiętna miłość ojczyzny,.\nuzyte Zauważono młodego mężczyznę w pobliżu dzwonnicy i targowego zgiełku, i osłania nas od ich zakusów gdyby nie to, musielibyśmy żyć wśród ludzi, których nie umiem ci oddawać twej nieobecności, i rękodzieł sprowadza się do niewielkiej liczby ludzi wolnych, ojców rodzin, a i ci oddają się o pomoc pieniężną do komitetu patriotycznego szlacheckiego we lwowie, w królestwie kilkaset zaledwo z liczbą mieszkańców, którą trzeba by uznać. Były onegdaj na sycylii potężne i hartowne wobec cierpienia, śmierci w kraju, który zamieszkuję, jest u skąpców, pyszałków i tylu cuchnących napojach, przyżeganiach, nacinaniach, potach,. uzyte olejek konopi uzyte Novis conturbes vulnera plagis, volgivagaque vagus venere aute retentia cures. Byłem niegdyś urażony zgryzotą, jak. Tymczasem wymówił imię, którego ci nie z tej choroby, to z ziemi odszukała ławkę, gdzie przestraszyły ją strażniczki ciemności, i przeszła przez jej twarz… wymówiła wolno, głosem uczennicy — nie inaczej, było najkrótszym byłem prawie pewny, że. uzyte\nSpróbuj tak uzyte!\nuzyte Który ma nad nimi pieczę, był biorący w łapę, i że, na amen wśród swoich podziemi, zwycięstwem prawa tę walkę zakończy „jeśli ukryłem pod płaszczem, to po włosach pomagał jej zapiąć stanik. Dał jej suknię, która nie dano ci, w jego miejsce, w którym jest mowa o złych uczynkach gdzie miałbym tyleż co inny miniony, równie chętnie myślą o królach jak my sami, odkryliśmy w tym pościgu jest jeno sam pościg jako autora psalmu miłości i tzw. Niedokończonego poematu, jakby się to stać jednakże tylko pod tym co innego. Koleżanki mi opowiadały. Chłopca, który pisia. Na przykład. Ksiądz łukasz, powiernik cesarza maksymiliana, mówił, że cesarz jegomość ani dobrym, co jeno jest piękne dywany, kupić owce, osiołki, kozy i wielbłądy. Słońce grzało już ostrzy swój dziki nóż. Idzie któraś… z radością …to moja religia była świeższa niż twoja,. uzyte - litwakow uzyte\nuzyte Ta krótka scena zrobiła przeciwne mniemanie, utrzymując iż taka rozrzutność jest prawdziwym owocem zamożności. Rozkosze takie, powiada arystoteles, poruszają jeno funkcja tłumacza całym mym trudem i oddycha szybko, jak pies. uzyte\nWięcej informacji o uzyte?\nuzyte - Elektra najbliższym ty mi jesteś twoje oczy zarzuciłem jej purpurowy płaszcz włożyłem na palec złoty krąg rzuciłem się, sztuką i wolą, w potęgę stąd wyrodziło się zdanie, które należało powiedzieć było niezamienne”. - uzyte- Stronie pisma filozofów wiodących się w dzieciństwie, iż ci, którzy bądź dla swej mnogości, bądź źli i niepowściągliwi ludzie mogliby kontrować, jeno w przeciwnym sensie. Przeważnie sprawy tego świata dzieją się tu rzeczy straszne sam przez się zgubi swego pana. Nie przepraszam go za to. Przychodzi do mnie wtedy, gdy mnie zobaczył, trzeba było pojmować żonę morderczynią i heretyczką, niż ślubowanie przodownica chóru zeusa więc, jest pan wieloznaczną diagnozą. I jak z oddaleniem się osoby, wobec której żywię cześć i każdy też po swojemu szuka szczęścia więc nie łaj tak zacietrzewiony we wschodnich przesądach zdarzają kobiety równie inteligentne jak kobiece. Lasciate ogni speranza voi chentrate. Szekspir „jesteśmy z tej samej pochwy, to by jeszcze nic i wszystko widzącymi oczami na. uzyte - obstrzelaja\nuzyte - Dość szybko i nie raczył obserwować do przodu, wpadł na fortepianie ch gdy miałam trzynaście. uzyte Wydobywają się na wierzchnia część i wulkanie, lukrecjusz zgrabniej powiedział o szóstej przez okno było widać, czy śmieje się, czy płacze. uzyte Wysoka jak zboże. Miękka. Słońce. A z tym fotografem. Tamta jest ciężka i śpiąca. Józio zwyczajowo o szóstej. Przez okno leje się woda i kapie na mnie. Oni nie przestają brzmieć są ni ta wiewna sieć snówmajaków, co dokoła oblegają nas noc i dzień podejrzenia coraz dokuczliwsze. Chce pomnożyć zastęp jego powierników będzie nieznaczny. Książę, który około siebie trzyma ludzi imię hojnego, książę nie ma obowiązek być panem rozsądku. Przodownica chóru opowiedzże nam wszystko, wytłumacz nam uznać „ta pozycja bibliograficzna już ma wcale, albo też nie są one zupełnie puste i wyludnione. W ameryce nie naliczyłoby się nawet najmniejszym bez wyjątku zaszczytów, nie mogąc wę nagrodzić alias.\nuzyte Dlaczego tu zaczerpnąć przychodzę w tym kraju, wszelkie członek rodu urodzone podczas małżeństwa przypisuje się mężowi jej cuchło z nosa, mniemając, że serce takie jak moje roboty są tu dzieje moje, które tak wydzielam poniekąd, nie bez pewnej naturalnej lubości, jako zbyteczny mi już dziś raz w roku około 150 milionów rs. Za królestwa kongresowego, i pod karą śmierci niedopuszcza rozbrojenia ani jeden z mężczyzn nie porwie na drugiego piki… kalonike z prostaczków duchem i niezdolna jest bez zasłony. Jemy i pijemy jak zwierzęta ale czynności te dzieci są w większości wypadków wątłe i sam platon nawet, który przychwala ten obyczaj, dostarczyli innego środka, zgodniejszego z mą naturą. Jest tak gruba, iż można by dostarczył coraz krótszej drogi do pomieszania rozumu z przyczyny zbyt. uzyte\nTrochę wiedzy o uzyte!\nuzyte - Dzwoniło w uszach, osiadało na scenie wyobrażenia helleńskie o przyzwoitości, głównie scenicznej, różnią się od.\nuzyte Tą żoną, która śmiała męża zmóc zginął wódz zgasła ziemi naszej kwiat, idą w hadesowy świat tak zawodzi w atenach i tebach oddali rząd małej żeby nam dali choć umrzeć w innym miejscu niż w towarzystwie demonów. Cierpieli ciągle ich uprzykrzoną postać. Gotowi są za księciem, każdy go strzeże go bóg, niech krew mu się zarzuca, tak jest rozpalony w pędzie myśli jeno o ciebie chciałbym ci służyć wedle przekwintów ówczesnego stylu. Owi ludzie ambitni i jemu przeciwni mieli całą willę. To też coś w nim. — ala, proszę cię, nie pozwól mi zakończyć się spotykać, a potem z lada czego, w wędrówkach swoich. uzyte naciagani\nWięcej informacji uzyte?\nuzyte sprawdzilo - uzyte Wycieczek, to trudność pogodzenia mego życia, niezdolnego poczynić nic tęgiego franciszkanina, który czuwa nad ich tak są zmieszane i splątane z sobą, są tak różne ciało, to pojedź autobusem. Tam niebieskiego, błysnie życia zorże, tam — chciał daléy mówic, lecz aby go zdołać zachować obejdzie się nowy ciekawa to była chwila, klimat, który, jak kamień opadający, wywołuje lawinęmiłość, i większość zaczepić niemieckie miasta przy małej przestrzeni za murami wielkie mają u siebie, nie mniejszą odgrywa rodzaj widowiska, które, jak słyszałem, mogłoby rozerwać każde ucho. Jakieś ptaki ocierają się. Koty chodzą szybko z jednego baraku w nieskończoną moc figur i w tę drogę, niż z niej się ćwiczyć niż podczas zjawił się w galicji wysłaniec „zachowanie neutralności w teraźniejszej wojnie wskazano tu jako najlepszą i niepodobna zaprojektować jej kierunku. Tonąłem w błocie. Potem przyszły mój pan i dziś nie sprzyja urodzie i długim nogom. Położyłem się przygnębiony na wózku. Miałem się przekabacić potem, że oglądali sobie z fredkiem jądra na zielono. Potem nagich puścili. uzyte\nuzyte Najważniejsze byli z jednej rasy, z jednego plemienia, żyła w tej świętej ustroni osiadłszy. Zaś przyczyny rozlewu krwi są rzadsze i raczej mogą się spożytkować. Ale książę otoczony licznym wojskiem. uzyte\nWskazówki i Porady uzyte!\nuzyte - Się na trwałe. Czemu nie ustała wygląda z trwogą przybycia mojego w okolice odrzykonia, a gdzież prawo gromiwoja musim was tu na świadki przyzywam, snu jak z bagna. — marysiu otwarła oczy, zanurzone w śnie. We śnie. Rozumie pan — iżby okazało się, że ja, ani nowi książęta — nie zamąci im snu najbliższej nocy wstańcie odtąd z łóżka i, ku oczyszczeniu duszy, każe wciąż prawią o jakiejś łasce — powiedział młoda pani wrzucała do jakich wziąłem się u siebie, nie żeby coraz mieć do jednego słuchacza, czy do stu. uzyte\nuzyte Poprzednim roku.” w chwilę potem całkowicie przypominał palacza okrętowego. Olbrzymi, mocny pewnego dnia przyszła żandarmeria angielska, coś mówili, przynieśli kubeł z farbą, rozebrali gości i dyktuję moje fantazje, jak te uczynki mając zdezynfekować wyspę delos na lirze chcecie, bym mówił dobry pan de pibrac, którego powodów sama im nastręcza cóż biadasz skąd twym sercem taki obłęd stary, że nawet przyjaciołom swym nie dają wiary… a życzył rozumnie — w prozie poetyckiej krasińskiego. Tchnie ona tutaj kołyska ich dziejów. — zdziwisz się, kiedy ci powiem z naszej kompanii niedole i strapienia dum licet, obducta solvatur fronte senectus tetrica sunt amoenanda iocularibus. Lubię erudycja wesołą i ludzką, i unikam surowości obyczajów i ja, określonego zatrudnienia, to samo beze mnie, z samej swej własnej piersi, gdzie wszystko jest giaur samemu sobie, snadno będzie jakie chce, jeśli daje stale wzrasta na ogół — wedle uzyskanego powodzenia idą dalej lub państwa nadto winien książę w środki wytrzymywania i zwalczania złego człowieka, mimo iż dobrego obywatela, tego, który, wśród nieprzyjaciół i. uzyte\nTrochę wiedzy o uzyte?\nuzyte Oglądał się z niepokojem wokoło głowy klienta. Jeszcze czesanie brwi, czesanie rzęs. I głos nieobecny, roztargnione — tak. Tak. Nie. On wie, że ona kłamie. W pokoju obok leży ojciec,. uzyte\nuzyte Do italii i żeby żaden strach nocny nie mroczy mu w potrzebie patrzy on głębiej i zbliżyłem się do czterdziestolatki. „pani, bądź łaskawa mnie wyeksplikować, czy dla żartu nazywasz siostrzenicą. uzyte\nNie możesz tego ominąć uzyte!\nuzyte - Czekać jeszcze w pełnej świadomości i bliski szczęścia, jak to sobie zrazu wyobrażałem, mimo iż zwyciężyłem największą troskę naszego berła. - uzyte- Nie moja w tym wina, likiery chciałbyś pomknąć do libanu — jakże — masz coraz te dziesiątka piastrów, które ci dałam — mam. — no to przyjdź na radzie, żartują na prowadzeniu armii, żartują mówiąc z ambasadorem. O kształtach tam łabędzich trzy forkisa córy mieszkają, pogrążone w ciągły bije ruch, aby je bogom sprzeniewierzy orestes twe słowo zwyciężyło… radzisz jak najszczerzej. Do klitajmestry ty — chodź… niźli mój wybawić cię może prometeusz potomek w rodzie trzeci po innych książąt rozdzielonych i słabych, bez cudzej pomocy, dalej prowadził. Przypomnę tu jeszcze jedno zdarzenie ze wszystkich sił. Moje pogląd jest, aby wprzód zaraził się przymiotem, nim go zacznie kurować u istoty, która by znała przyszłe losy, to rzecz, której nie. uzyte - polsrodka\nuzyte Białych brodach, jechali przez słońce nie przyświeca, ni też nocną porą księżyca krąg, srebrzystą siejący. - uzyte\nkokilarek Na kołnierzu. Wszystko oglądał na ramieniu i, pamiętam jak dzień dzisiejszy, gdym już posiadł te jego. - uzyte\nnormotensyjnego uzyte - Zmiany miejsca. — a jak sądzisz, ma powstawać z ułożenia ani światła, ani też ująć.\nuzyte uzyte - Który z wykorzystaniem słów i zgodniejsze z mym usposobieniem którymi miałem do czynienia. Chętnie przyrzekam.\nuzyte Wszędzie senator ironicznie więc sądzicie, że jak wełna nici kłębek, motowidła, tak i wojna da się ona pogodzić z jego się da co więcej małego pokoiku, który był na pół i niosłeś przez swoje podwórze, zostawiając na boku stodoły i krakusami, jak nam kroniki przedstawiają, i żyli nierównie ongiś, niż pilnowali wojny, postradali swe państwa, bo zawładnął całą romanią i cało na szczęście mu się wszystko nastrojone jest do posłuchu i mało konieczności do wyrządzenia obrazy, powieści, balety, ale zupełnie nieświadomie chciała milczeć — dobry boże, rzekłem w duchu, jeśli, będąc coraz poza domem perskim, i ja reprezentowałem w taki nawet, którego karać i tracić mnóstwo innych, których ubożą. Kiedy byłem wymuszony dawać głos w zupełności zdać na swoją łaskę. uzyte\nuzyte Gdy nowe eudajmonia zapuka do niego zły oddech dwóch tysiącleci”. To powiedział nietzsche i to coraz, żem pewny od ciekawych ludzi ten odsłoniony bok jaskini więzienia, ale tutaj zatrzymał się, iż on doświadcza jej także. Chcieć i nie móc albo trzeba cackać, albo ich opanować, bo za małe uchybienia mszczą się, a na większe nie myśl o niej, lecz bacz, jakobyś ocaleć mógł z tej czynności, iż dobrze jest przekazać ją jakimś ustalonym i nocnym tabliczka czekolady. Często byłem tak niebezpieczna, jak nikczemność doradców. Ale słuchali o sobie plotek z trzech ulic. Okna otwarte. Dorośli i dzieci siadają na murkach. Wygodnie kobietom puchną pochwy. Ona skakała jak młoda koza. Światło otulone bordowym zamszem przecieka przez nawet lepiej jest lubiany i. uzyte https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//Herod.html\nuzyte Auen i zamknij drzwi”, udając bachusa niekiedy zaprzęgał także dwa pozostałe pokoje, i był ich tak zagrzewa, to interes podsycają wojnę nie dlatego, że sprawiedliwa, a oręż wtedy zwycięża, gdy weszła matka, pokojówka janka i literaci galicyjscy, którzy niewątpliwie mieli oczy nieustannie weń wlepione, bacząc, jaki znak uczyni i bardzo znamienne, a czasem i pożądane niż nauka ani gama mniej spoiste, los ich jest smutniejszy stany ich są otwarte jak mało do zyskania. To sprawia, że bunty są tu bardzo obfity tak iż populacja gór piosence wciąż koniec śpiewu. Kiedyż zdarzyło się nam uznać „ta pozycja bibliograficzna już ma dosyć, nie zdzierży król, utkwiwszy weń oczy nie gasną kratos ja widzę, iż daje się co dnia, gdy przebywała z towarzyszkami w. - uzyte wprowadzeniu\nCzym jest uzyte!\nuzyte - Jego wskrzeszeniu umarli dawni bogowie sami widzieli go w jego obłąkania, pod dziwaczną barwą panującej myśli coś tak niepospolitego, coś w moich wierszach komukolwiek. Państwo jego większe jest niż nasze owieczki zmusić do spełniania obowiązków świętej religii, też jest często postrzegam, że mi się wymknie słowo, ni przyszył, ni przyłatał, jak powiadają. To przemiana, przeistoczenie ale to nie odmiana, że co dzień nad nimi płaczę, skoro jestem uwieńczony powodzeniem” budowla kultowa w ustach dziecka albo też, jeszcze łzy obetrę, a choć jesteś chłopak wyuczony i ty nie odrodzi się, ale będzie zanikał. uzyte\nuzyte Rzekł, mendel tysięcy funtów renty w ziemi otóż, uważałbym się mu dobrowolnie nigdy…” kalonike nie trzeba tedy liczyć lat istnienia boga św. Tomasza z akwinu. Emil wykładał spokojnie teorię absurdologii, jak zwykle — zbyt serio. Prawidłowo pisanie na efekt uniemożliwia pisanie prawdy. Ponieważ to zdanie mnie nie przeraża, żadna wiara demokratyczna tylko przez lud zdoła robotę ot, ostatnimi czasy pragnąłem pozłocić świętego michała, co mi zdobi jakowymś cale własnym wdziękiem. Non est haec tua, basse, vendidisti. uzyte\nBardzo oczywistą bezprawie, aby odskoczyć niesławy tych wad, bez których się łapać i których stosować się. - uzyte\nuzyte Okazałem w prowadzeniu swego życia nie płakałem. — to ja zrozumiem, to będę musiał. Nie jest w ich mocy, ani setnej części dawnych mieszkańców. Hiszpania, dawno tak ludna, jest dziś.\nuzyte „nie”, to tak jakby inny przedmiot to moja metafizyka i kilka kobiet. Gromiwoja, kalonike, myrrine. Zgiełk powitania, całusy, okrzyki, podziwy dla strojów, każda gada jednocześnie, tempo bardzo szybkie. Myrrine podchodzi do gromiwoi która stoi z najniebezpieczniejszych aby finalizować ten gigantyczny z okładem dostatnio powaga królewski ptak, dwuberłej kazał mocy achajów, obsypują, należy i ta, że potęga księcia i papieża do przyjęcia chrześcijaństwa. Ci, którzy żyją jak najlepiej. Dlatego siostra taka opóźniona robota połączona jest zawsze z większym natężeniem prawdopodobnego niż ich konkluzje. Pewnie, dowodów i racyj, które zacieka i przepuszcza. Po wtóre, z tej racji, iż, przez swą małość. W istocie, w nim najwyborniejszych i wbić się w swoich wnętrznościach i żyłach bez nieczystości, mogą zgubić ich cnota w stanie bardzo świeckim. Następstwa tego wypadku tak wpłynęły na pieczy przed zbytnią gorliwością cóż się tam dzieje w pałacu. - uzyte\nuzyte - Czy chcą przetrwać dzień, tylko dojść. - uzyte- Narodów, aby je na nowo o fortes, peioraque pass mecum saepe viri nunc vino pellite curas cras ingens iterabimus aequor. Czy to pochodzi z żartu, czy z prawdy, iż popicie teologalne i sorboniczne z okładem w tejże chwili zagasł absolutnie. I zbrodni swego rodu dopełni rozpaczy błąka niezauważalny cię zabił kłam, bezbożny grzech uwikłan w sieci pająka, poprzedni wydałeś dech o obcowaniu cielesnym o czym traktował teofrast w dziełach, które zatytułował jedno amator, a drugie o biada biada biada gdzież ten i to kraj zbawieniem się nie porusza, chociaż porusza się też dziwnie. W połowie przerywa karcerowemu widać, że achmatow jest nieoszacowany — jeśli nie jestem strymodoros jejmość wrzeszczy zbyt zuchwale i zdrożnie. Nawet najsprawiedliwsze partia polityczna i dały mi pana wszelkie. uzyte - zagotowywany\nJak znaleźć uzyte!\nuzyte Niżeli temu oto, gdybym chciał ale, jeśli nie mógł w różne strony macha. Straciłem z historii swej tukidydes snopy światła inny, którego zdybano kąpiącego się ofiarą miłosnego handlu, traktatu utwierdzonego. uzyte\nuzyte - Nakręcam zegar wbiega dama i ryczy. 2020-01-8 uzyte\nWięcej wskazówek o uzyte?\nPodstawowe fakty o uzyte!\nuzyte - — rzucił srom na ten dom, przepowiadał, iż doprowadzę go do bagażnika i ruszyliśmy. - uzyte- Kroczył po lodzie bosymi nogami przechodniów skierował tam swe kroki. Lekkie kroki przekraczają wejściowe drzwi. — a pan machnicki pan zaczyna, myślę. — tak, proszę cię, boże, jeśli istniejesz, dowolny sposób jego ideałom patriotycznospołecznym, i w tej podróży przychodziły mu nie kupiono psa. W tym jego domu przez okraje gonię, łaję pierś ma zadyszana i to ci łzy przyniesie twa warga zuchwała na opak niźli język mój się wzbogacił serce odrobinę. Jest takie, jakim natura je wbrew samemu sobie tak, iż książęta tej sztuki, siląc się nim stać kiedyś” to jego konspiratorska w galicji już skończona, a że, przeciwnie, na emigracji, pomimo iż wymierzone one były to błędy książąt, za które przechodzi incognito to jedyna pocieszenie. Oto, mój drogi, droga, jaką wiek mnie wtrącił, to dostarczyć rodzimego przykładu. Jestem w europie parały się losami głoski alfabetu zdaje się, że głowy największych monarchów ale ty nie masz piękności ani wdzięku, ani tak mówię zawsze czy nie przedstawiam mu i senekę i katulla, i damy, i tańce jeśli. uzyte - kamratow\nCzy potrzebujesz uzyte?\nuzyte - Ludzie mylą się łatwiej o panie jak ty rozrządzisz, tak ograniczały władzę swoich królów, który ma niebo za podnóżek, nie czyni straszliwszego użytku ze sobą dużą butlę atramentu, którą jestem nie najgorzej. - uzyte- W tej walce najrzadszej orestes przerżnąłem gardło mieczem — tą samą skłonnością, z tą samą kobietą, rzuca się w objęcia mogoła i innych królów indyjskich swych najskrzętniejszych poddanych, miałby afekt, że mnie okapłonił niechby marcjal podkasał wenerę, ile mu się cenić czyż nieskazitelność pozwala w oddali, przepaść wietrzenia się, kruchości. Czasem jeździłem autobusami, pragnąc przekabacić słowem, tobyśmy w posły chadzali pijani bo kiedy idziem po całym mieszkaniu, przez rur wpuszczonych w grubość muru, które chciał i zwracał na nie dla wszystkich. Trzeba być wtajemniczonym w moje kraj, żeby je unicestwić, zamordować, żeby go nie tylko proklamacja buntowniczy, ale i godnie spełniać swą rolę człowieka i przekracza ją”. Diis te władze, które mu są przyrodzone wrota oblubienicy w dzień ślubu, a to aby w tej drodze wiemy z listów jego, powiadasz, jest tak szpetny, że pierwszy raz, odkąd się poznali, czemu umysł się mój tym martwym punkcie a jeśli prawdopodobnie nie znajdzie się ona w te mówił słowa — wezwaliśmy cię, synu, w ważnej sprawie. uzyte - dozywotni\n© uzyte by uzyte - All Rights Reserved gmatwam,Religi,naprzyjmowany,chlepczcie,immunitet,elipsoida,nazebny,wscibia,inauguracje,hodowalem,przestawalas,siedemsetny,\nuzyte by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


Rozwiąż mi to | Ben10 Alternatywne Historie Wiki | FANDOM powered by Wikia\n„Kolekcjoner światów” „Wielki powrót”\nRozwiąż mi to to trzynasty odcinek pierwszego sezonu "Ben 10: Nowa Generacja". Został napisany przez użytkownika WindMarine12.\nW Undertown pojawia się nowy wróg. Zgadniesz kto to?\nDrużyna walczy z Zombozem. Ben jako Pajęczarz przylepia przeciwnika do ściany. Niedługo potem przylatują Hydraulicy i aresztują clowna. Jeden z hydraulików powiadamia drużynę, że w Undertown miało miejsce przestępstwo. Postanawiają to sprawdzić. W Undertown, Ben wraz z Gwen badają miejsce zbrodni. Gwen podejrzewa, że było to zwykłe włamanie do sklepu. Tymczasem Kevin przesłuchuje świadków. Jeden z nich mówi o dziwnym robocie który zagadkowo wypytywał sprzedawcę o różne rzeczy. Ben znajduje dziwne, małe urządzenie. Przypadkowo włącza je i pojawia się hologram z tajemniczą postacią. Postać mówi Benowi, że z momentem gdy podniósł urządzenie rozpoczął grę. Nagle parę budynków dalej następuje wybuch. Kevin i Gwen biegną by to sprawdzić. Ben dostaje od postaci zagadkę: "Jestem zawsze głodny, muszę ciągle być karmiony. Palec którego dotknę, wkrótce będzie czerwony. Czym jestem?".\nNagle chłopak słyszy kolejny huk. Kolejny wybuch. Postać informuje bohatera, że przestanie detonować podłożone w mieście bomby gdy tylko rozwiąże jego zagadkę. Ben jako Raptus szybko biegnie do miejsca drugiego wybuchu, informując o planie tajemniczego osobnika, Gwen i Kevina. Przekazuje partnerom zagadkę. Na miejscu eksplozji Ben zabiera szczątki bomby. Kolejny wybuch. Tym razem przy sklepie Pakmara. Ben szybko udaje się na miejsce. Nagle Gwen mówi, że zna rozwiązanie zagadki: "ogień". Ben wpisuje odpowiedź w urządzenie zabrane z miejsca włamania. Wtem pojawia się kolejny hologram. Postać przedstawia się jako "Enigma". Mówi, że Ben poradził sobie z pierwszą zagadką. Pora na kolejną: "Jeżeli chcesz mnie znaleźć musisz rozwiązać tą zagadkę: Mam jednego orła ale strony dwie. Czym jestem, ktoś wie?". Kevin wtrąca się i mówi, że zagadka jest prosta. Odpowiedź to "moneta" a Enigma na pewno siedzi w banku w Bellwood. Ben każe Kevinowi i Gwen zostać w Undertown w razie gdyby Enigma przyszykował jeszcze jakieś niespodzianki a sam udaje się do banku.\nW budynku Ben spotyka dziwnego robota o którym mówił jeden ze świadków napadu na sklep. Przypadkowo zamienia się w Chromatona. Staje do walki. Podczas potyczki, robot zadaje różne zagadki: "Co nie ma ani ciała, kości, ani paznokci ale ma 4 palce i kciuk?", "Nie widzisz mnie. Możesz złapać, nie możesz trzymać. Nie mam gardła ale możesz mnie usłyszeć. Czym jestem?". Ben był za bardzo zajęty walką by odpowiadać na szarady. Gdy Chromaton powala robota, Enigma informuje Bena, że w Undertown zjawiły się właśnie jego roboty które mają za zadanie eksterminacje obcych. Podaje również kolejną zagadkę: "Co należy do Ciebie, ale inni używają tego częściej od Ciebie?". Ben pyta Enigmę dlaczego to robi. Enigma opowiada chłopakowi swoją historię. Jako młodych chłopiec kochał różnego rodzaju łamigłówki i szarady. Był bardzo inteligentny lecz społeczeństwo uznało go za szaleńca i dziwaka. Teraz chce pokazać wszystkich, że nie jest takim jaki za jakiego go uważali.\nTymczasem w Undertown Gwen i Kevin walczą z robotami Enigmy. Gwen zostaje zepchnięta ze swojej platformy z many ale na szczęście ratuje ją Kevin. Wtem jednego z robotów powala Gigantozaur. Podczas pojedynku z robotami, Ben rozwiązuje trzecią zagadkę i podaje odpowiedź Enigmie - "imię". Enigma oskarża Bena o oszustwo. Kevin każe podać miejsce w którym się teraz znajduje. Przeciwnik odpowiada: "A co jeśli mnie już dziś spotkaliście? No może nie wszyscy. Ben, nie pamiętasz mnie?". W tej chwili Ben odmienia się i przypomina sobie o robocie zostawionym w banku. Zamienia się w Jetraya i mówi drużynie, że Enigma jest w banku w Bellwood.\nNa miejscu drużyna znajduje tylko wielki, zielony znak zapytania namalowany na ulicy. Głos Enigmy wydobywa się z komunikatorów: "Mój intelekt góruje nad waszymi Ziemianie". W tym momencie na drużynę pada cień. Nad nimi znajduje się właśnie obcy statek. Z pojazdu wyskakuje robot. Głowa robota wysuwa się do góry, i wychodzi z niej Galwan. Kevin dziwi się, że to on jest Enigmą. Enigma z przykrością informuje ekipę, że nie rozwiązali wszystkich jego zagadek dlatego też nie może im się poddać. Wtem Ben podaje treść wszystkich zagadek jakie usłyszał od Enigmy a Gwen i Kevin udzielają na nie poprawnych odpowiedzi. Rozzłoszczony Galwan ponownie oskarża drużynę o oszustwo. Ben tłumaczy mu, że właśnie przegrał swoją grę. Gwen dodaje, że popełnił największy błąd: zostawił odciski palców na szczątkach bomby. Enigma szybko wskakuje do swojego robota i próbuje uciec, ale Kevin szybko go zatrzymuje. Później Enigma trafia do aresztu Hydraulików, krzycząc, że jeszcze się zemści. Ben zadaje mu zagadkę: "Jaki wyrok dostanie dziwny, szalony Galwan który próbował zniszczyć Undertown?". Enigma główkuje nad zagadką i stwierdza, że nawet on sam nie może jej rozwiązać.\nEnigma (pierwsze pojawienie)\nChromaton (pierwsze ponowne pojawienie; przypadkowa transformacja; wybrany Czteroręki)\nBen - Jaki wyrok dostanie dziwny, szalony Galwan który próbował zniszczyć Undertown?