Słomiany zapał z haftem w tle: sierpnia 2014\nCiąg dalszy do poprzedniego posta.\nZapisałam się na Candy u Ewy.\nW przypływie nieuwagi opublikował mi się dziwny post, taki nijaki, ale już go poprawiam i tłumaczę, co się stało. Otóż mój laptop wymagał tzw. formatowania, jak już wrócił od speca, nie mogłam się połapać w niczym. Gdy już go trochę rozgryzłam, stwierdziłam że informatyka, jest nie dla takich laików, jak ja.\nMuszę przestawić się na nową wyszukiwarkę, a nie jest łatwo, przejść z Explorera, czy Chrome na Mozillę. Wszystko tu jest inne i bardziej skomplikowane, przynajmniej dla mnie. Zanim to opanuję, miną chyba lata świetne, ale mam nadzieję, że posty będą ukazywały się w miarę systematycznie i u Was w informacjach.\nCzytając posta u Ewy Jurewicz, pomyślałam, a co mi tam, spróbuję z tym Candy, zobaczę jak to z tym banerkiem mi pójdzie. I owszem, po kilku próbach, udało się, ale nie tak jak chciałam, stąd taki niewydarzony ten poprzedni post, teraz będę próbowała to jakoś poprawić, jeszcze nie wiem jak, ale metodą prób i błędów, może się uda.\nTeraz z nieco innej beczki. Sierpień u mnie obfituje w rocznice: 17.08; - pierwsza rocznica ślubu syna, wczoraj 22.08. szósta rocznica ślubu córki, a już 27.08 trzecie urodziny wnuka Natana.\nPrzez te kilka dni mojej nieaktywności na blogu, " coś mnie nosiło ", nie mogłam się skupić na niczym, nawet na hafcie, który jak wiecie, jest dla mnie wszystkim. Kilka krzyżyków na moim widoczku, jednak przybyło i chociaż zarzekałam się nie pokazywać go póki nie skończę, to jednak pokażę, bo zostało naprawdę niewiele do końca, a aparat i tak miałam w rękach, bo mężulek zaliczył dzisiaj las.\nOto widoczek :\nA to grzybki :\nJak widać wielkość grzyba, zdrowego z porównywalnym pudełkiem zapałek, jest imponująca.\nWiem, że co niektóre z Was są zawiedzione, iż same nie możecie doświadczyć takiego zbieractwa, bo po prostu u Was jest lub było, za sucho, ale jesień się zbliża, to i dla Was grzybki się pokażą. Tego Wam z całego serca życzę. Nie będę przedłużała tego mojego "ble -ble " bo znowu coś wymodzę i stracę z Wami kontakt.\nTak więc, bardzo proszę o wyrozumiałość, dla niedoświadczonej w informatyce babci.\nDo następnego spotkania, baj, baj.....\nAutor: Danuta Kielar o 20:41 38 komentarzy:\nEtykiety: Candy, grzyby, obraz, rodzina, widoczek z falami.\nRocznicowo, hafciarsko, grzybowo.\nZwykle zaczynam od pisania o grzybach. Dzisiaj jednak zostawię je na koniec.\nWczoraj mój młodszy syn świętował bawełnianą / pierwszą / rocznicę ślubu, z dala od rodziny bo w Londynie , gdzie oboje z żoną pracują. Jak to u nich wyglądało, na razie nie wiem, ale przypomniało mi się, że jeszcze nie pokazywałam Wam prezentu, jaki młodzi dostali w dniu ślubu. Jak tylko w 2012 r. wzór ukazał się w Haftach Polskich, wiedziałam, że to będzie odpowiedni obraz dla nowożeńców. Dwa miesiące wytężonej pracy na mojej ulubionej kanwie 20 ct / 80 krzyżyków na 10 cm / i obrazek był gotowy. Czekał na oprawę prawie rok . Zdążyłam jednak z oprawą na ślub i został poświęcony podczas mszy, z czego wszyscy byli bardzo zadowoleni. Nowożeńcy zabrali go ze sobą do Anglii i powiesili na honorowym miejscu w ich mieszkaniu. Na zdjęciu widoczny jest również poświęcony różaniec mojej synowej.\nOto oprawiony obraz\nNadal ślęczę nad moim Ufo - kiem, ale już jest bliżej, niż dalej końca, jednak nie robię narazie zdjęć.\nBędą po skończeniu obrazka, tak sobie obiecałam, więc i Wy musicie uzbroić się w cierpliwość.\nTeraz obiecane grzyby, chociaż wiem jaka będzie reakcja z Waszej strony.\nWiadomo, mężulek skorzystał z urlopu by chociaż raz, na spokojnie zaliczyć leśne ostępy, mimo nie sprzyjającej pogody, nazbierał trochę gołąbek i " szmaciaka ", które przeznaczył na mrożenie / oczywiście najpierw je podgotował /.\nto po lewej stronie to "szmaciak ".\na to druga część zbioru.\ntu już niemal w całości, trochę aparat uciął lewą stronę.\nWiem, że nie wszędzie grzybki obrodziły, ale Bieszczady w tym roku, były bardzo hojne i nasza spiżarnia pęka w szwach od tych leśnych skarbów.\nSezon urlopowy nadal trwa, jedni już wrócili wypoczęci, inni dopiero się wybrali na odpoczynek. Ładowanie akumulatorów weny , trwa lub, już jest pełne, więc i ja muszę się bardziej zmobilizować, by posty zaczęły ukazywać się częściej. Tego Wam i sobie życzę na najbliższy czas. Do pisemnego usłyszenia już wkrótce.\nAutor: Danuta Kielar o 22:06 35 komentarzy:\nEtykiety: grzyby, haft krzyżykowy, obraz, rodzina, widoczek z falami\nKilka dni jakże męczących, nie sprzyjało pisaniu.\nMojemu Mężowi, mimo zmęczenia w pracy, nie przeszkadzało urządzić sobie, w piątkowe popołudnie wyścigów z deszczem w zbieraniu grzybów. Oto jego zbiór :\ni jeszcze inne ujęcie tego co nazbierał :\na to nie pamiętam jak się nazywają, ale są jadalne.\nW niedzielę za to przygotował super obiadek i na deser jeszcze takie oto ciasto :\nbiszkopt własnoręcznie wykonany i upieczony z kremową masą, jeżynami i galaretką.\na to moja porcyjka. była bardzo smaczna.\nTak jak pisałam weny do pisania brak, za to nadganiam mojego UFO - ka / widoczek z falami /\nA żeby nie było co tylko o mężu i jego poczynaniach leśno - kuchennych, zamieszczam jeden z pierwszych moich większych haftów. Oczywiście nie oprawiony i na dodatek z widocznymi liniami po ołówku, który za Chiny Ludowe nie chce zejść. Próbowałam już chyba wszystkiego, łącznie z gotowaniem w wodzie z proszkiem i odplamiaczem, i niestety pewnie już nie zejdą te linie, więc....\nA może któraś z Was podpowie mi co z tym " fantem " zrobić.\nW tym zdobycznym wzorze, po raz pierwszy zamieniałam kolorystykę muliny DMC na Ariadnę.\nZanosiło się na dużą burzę, a popadało chwileczkę, duchota jest nie do wytrzymania, ale jutro też jest nowy dzień, i mam nadzieję, że będzie lepszy od tych, które minęły.\nTym z Was, które dopiero wybierają się na urlop, życzę miłego wypoczynku, bez burz, z dużą ilością słoneczka. Ładujcie swoje twórcze akumulatory, by mieć czym się pochwalić na blogu.\nDo miłego poczytania.\nAutor: Danuta Kielar o 22:26 30 komentarzy:\nEtykiety: biszkopt męża, grzyby, haft krzyżykowy, Lilie i róże, obraz, rodzina\nOdkurzony UFO - k, powiało chłodem, tylko na jak długo....\nUFO - k, mój widoczek z falami.\nZamieszczając ostatniego posta, nie przypuszczałam, że spotka się z takim odzewem wśród komentujących.\nDlatego napiszę co nie co, o jego historii. Niedługo po tym, jak kupiłam sobie laptopa (by mieć kontakt z mieszkającymi za granicą PL , dziećmi ), starszy syn podesłał mi sporo tzw. tapet. Jedna szczególnie wpadła mi w oko, postanowiłam przerobić ją na haft krzyżykowy, programem Haftix. Drukarka w ruch i wzorek już był, tylko bez obrazka, z którego powstał. Haftowało się przyjemnie, dopóki nie odłożyłam, by wyszyć coś innego. W międzyczasie, komputer miał robiony " format ", a ja nigdzie nie zapisałam sobie tego co najważniejsze, czyli tapety. Całkiem niedawno udało mi się znaleźć " to coś " i powolutku przymierzałam się do powrotu , do skończenia hafciku. Kilka obrazków udało się stworzyć, a widoczek czekał, czekał, no i się doczekał. Stan w jakim go zostawiłam kilka lat temu pokazywałam w ostatnim wpisie, stwierdziłyście zgodnie, wart zachodu -czyli dokończenia- więc wzięłam się do roboty. Jednak przyjrzawszy się fotce i temu co wyszyłam do tej pory, uznałam, że niektóre fragmenty, już gotowe należy poprawić. Moja technika haftowania przez te lata, sporo zyskała na wyglądzie, więc będą poprawki. Tutaj pokażę o co mi chodzi, wklejam fragment z poprawkami :\nwidać co zahaftowuję raz jeszcze, to jest czarny kolor.\nChodzi w tym o to, że nitka czarna była cieńsza, niż pozostałe / w Ariadnie to normalne / , więc pokusiłam się o wyszycie tych krzyżyków raz jeszcze, nie prując niczego, tylko nakładając drugą warstwę w tym kolorze. Było ciężko, bo dostawałam " oczopląsu " , a i igła ciężko wchodziła w materiał. Dzisiaj czarny, już skorygowany, następne kolorki uzupełniam już na bieżąco. Pokażę Wam go, dopiero jak będzie skończony.\nJak dobrze pójdzie to może końcem sierpnia, chyba że zdarzą się jakieś niespodzianki, które mi w tym przeszkodzą.\nW tytule napisałam, powiało chłodem. Ano tak, po tych upałach, duchocie, nareszcie zrobiło się chłodniej. Dla mnie ten chłodek jest idealny, mam czym oddychać, mimo tego, że moje stawy kolanowe zaczęły na nowo boleć, jakby nie dość było bolących rąk.\nZaczęłam od haftu, jak nie ja, więc dla tych co spragnieni widoku grzybków zebranych wczoraj po pracy , przez wiadomo kogo - mojego zapaleńca leśnego.\nczęściowa zawartość kosza\ni największe okazy na stole w zestawieniu z pudełkiem zapałek.\nZ tym największym wiąże się powiedzonko mężulka, "Co jest h...ja tu na Ciebie czekam, a ty mnie nie widzisz. Oczywiście, to miałby powiedzieć grzyb wtulony w listowie, pod drzewem, na widok mojego Pana.\nZ UFO - kami się rozprawiamy, miłe Panie. Wyciągajcie je z zakamarków szaf, szuflad, pudełek czy gdzie je tam trzymacie. Czas najwyższy, nadać im nowe życie. Idźcie za moim przykładem, nie dajcie się prosić i chwalcie się co u Was .\nKto ma urlop, niech wypoczywa przy ulubionych robótkach, na wczasach z rodzinką, i z nowymi wyzwaniami zmierzy się pełen sił i optymizmu.\nZaglądajcie co nowego na innych blogach, nie tylko u mnie.\nAutor: Danuta Kielar o 22:05 22 komentarze:\nEtykiety: grzyby, haft krzyżykowy, widoczek z falami.\nUff, jak gorąco i co dalej będzie ?\nGorąco to było w moich ustawieniach:\nNaklikałam sobie w tych moich ustawieniach, oj naklikałam. Niby wszystko było, jak u innych, ale moje posty nie aktualizowały się w blogach zaprzyjaźnionych ze mną osób. Dzięki wspaniałej dziewczynie o imieniu Majeczka, wróciłam niejako " z zaświatów " internetowych do normalności. Już teraz, nie powinno być problemów i kto będzie chciał, poczytać co u mnie nowego, trafi bez wchodzenia " od zachrystii ".Tak więc : zapraszam w moje skromne progi.\nMój, tatuńcio -wariatuńcio, oczywiście skoro świt, " wypalił " na grzybki\nprzywiózł znowu pełen kosz , który tak wygląda w trakcie suszenia :\nPrzez ostatnie dni, tak gorące, doskwierające duchotą w powietrzu, nie udało mi się zrobić ani jednego krzyżyka w hafcie, ale za to odgrzebałam z lamusa pewnego UFO -ka, który teraz będzie realizowany.\nOto jego stan w jakim został odłożony na lepsze czasy, trochę pomięty, ale najważniejsze, że już w moich rękach, dokonam koniecznych poprawek w już istniejących krzyżykach i już go nie zakamufluję na tak długi czas, tylko skończę.\nWiele do wyszycia nie zostało, jednak chwilę potrwa, zanim moje oczy będą cieszyły się jego widokiem.\nJak Wam się podoba ? Wart zachodu, czy nie ?\nDo zobaczenia w następnym wpisie na moim blogu.\nŻyczę Wam miłego wypoczynku z ulubionymi robótkami.\nAutor: Danuta Kielar o 12:08 38 komentarzy:\nKrótki pościk, bo duchota i potwierdzenie niespodzianki....\nJako, że dostałam potwierdzenie otrzymania przesyłki, i zamieszczenia zdjęć /pozwolenie uzyskałam/, zrobionych przez Agnieszkę Ka ,a o jej zawartości wspominałam wczoraj , dziś powklejam z opisami te zdjęcia u siebie.\nKanwa szara, uniwersalne kolory mulin :czarna i biała, igły DMC rozmiar 26 .\nCoś dla ciała : herbatka smakowa, kawusia, czekoladka z zawartością mielonej kawy.\nTo co powyżej opisane, zapakowałam w pudełeczko, a jeszcze są tam czekoladowe jajeczka, dla synka Agnieszki. Oprócz tego był jeszcze hafcik Pana przy płocie, który Aga ma sobie jakoś zagospodarować, np. na butelkę od wina, bo jest duża, tak butelka, jak i haft.\nI żeby nie było, grzybki suszone też się znalazły, a jakże.\nByła jeszcze piłka plażowa, ale już nie ściągałam od Agi fotki, kto chce, niech zajrzy na blog " Chwile radości", tam ją zobaczy..\nMiało być krótko, wyszło jak zawsze, ale to dlatego, że zadzwoniła w międzyczasie pisania posta, Majeczka, która sprawiła, że moje wpisy będą się u Was wyświetlać na bieżąco. Majeczce bardzo dziękuję, Myślę, że jej rady uda mi się wcielić w życie, i już nic, nie poklikam, nie popsuję, a będę zadowolona z tego, co Wam mogę opowiadać.\nTeraz z jeszcze większą ochotą, będę tworzyć nowe posty, tak dla siebie, jak i dla Was.\nNa zakończenie wkleję jeden hafcik. Będzie to : Mikołaj i renifery, wyszyty dla mojej wnusi, Karolinki\nZdjęcie, jak najbardziej na czasie, czyż też tak uważacie? Przy obecnych upałach, trochę zimowego akcentu wskazane.\nKończę już na dzisiaj, bo wszystko się na mnie klei, tylko patrzeć, jak moje palce przykleją się do klawiatury laptopa.\nZapraszam na następne spotkanie już niedługo...\nAutor: Danuta Kielar o 22:50 19 komentarzy:\nEtykiety: Mikołaj i renifery, prezenty dla dziewczyn\nOdkurzony UFO - k, powiało chłodem, tylko na jak d...\nKrótki pościk, bo duchota i potwierdzenie niespodz...\nMiś na "Celinki".\nRobotkowy Hasiok- Czerwiec\nKwiatek dla damy


Niezdeterminowanie przekładu to stanowisko filozoficzne zaproponowane przez Willarda Van Orman Quine'a, zgodnie z którym nie istnieje jeden właściwy przekład jednego języka w drugi, lecz można zaproponować wiele przekładów, które będąc wzajemnie sprzeczne pozwalają jednak równie skutecznie porozumieć się z użytkownikiem przekładanego języka; i brak obiektywnej metody, by tę niejednoznaczność usunąć.\n„Oznacza to także, że dwie teorie naukowe, z których każda posługuje się odmiennymi terminami postulującymi istnienie odmiennych bytów, chociaż w sensie dosłownym pozostają w sprzeczności, to w pewnym głębszym sensie są tożsame, ponieważ przewidują taki sam zbiór obserwacji. Każdy «zbiór zdań można zreinterpretować w dowolny jedno — jednoznaczny sposób pod względem rzeczy, o których mowa, nie falsyfikując żadnego spośród zdań tego zbioru. Na tym polega […] względność ontologiczna, czyli niezdeterminowanie odniesienia».”\n(cytat za Wikipedią, a cytat w cytacie za Quinem)\nAby zobrazować tę ideę i przenieść ją na grunt poezji generatywnej przetłumaczyłem wiersz wybierz wariant aby kontynuować czytanie rosyjskiego poety Afanasija Feta ukraińskiego poety Tarasa Szewczenki w formie generatora (bazującego technicznie na moich wcześniejszych wierszach generatywnych), który składa różne permutacje możliwych tłumaczeń oryginału na język polski.


ON Buty biegowe damskie CLOUDSTRATUS\nCloudstratus to obuwie biegowe dostosowane do biegaczy o szerszych stopach. Oferują dodatkowe wsparcie i amortyzację, które nie tłumią prędkości. Nosząc je, będziesz chciała pokonać 2 razy dłuższy dystans.W Cloudstratus podwójna amortyzacja przejmuje energię z lądowania. 2 odrębne poziomy systemu CloudTec współpracują harmonijnie, aby zapewnić płynny i stabilny bieg. 2 odrębne poziomy systemu CloudTec współpracują harmonijnie, aby zapewnić płynny i stabilny bieg.\nZwiększona pozioma i pionowa amortyzacja pochłania uderzenia stóp o podłoże, przekształcając je w ruch do przodu.Połączone chmury pod śródstopiem zwiększają wydajność. Większa powierzchnia kontaktu rozkłada nacisk na szerszej powierzchni i wspomaga eksplozywną siłę płytki Speedboard. Wstawka wspomaga naturalny proces przetaczania stopy, wywołując eksplozywne wybicie.Asymetryczną cholewkę projektowano z myślą o ruchu. Tam, gdzie się zgina stopa, tam się zgina but. Tam, gdzie się zgina stopa, tam się zgina but.\nSznurówki odgrywają tu ważną rolę. Anatomicznie ukształtowany system sznurowania tworzy konfigurację w kształcie gwiazdy, która umożliwia lepszą kontrolę w przedniej części stopy. Podwójne otwory na sznurówki dają większe możliwości indywidualnego dopasowania.On – marka stworzona przez trzykrotnego mistrza świata w Duathlonie i wielokrotnego zwycięzcę Ironman – Oliviera Bernharda. Marka, która w swojej ofercie ma idealne buty do biegania – dopracowane w każdym szczególe, z rewolucyjną podeszwą, doskonale efektywne i komfortowe. Marka, która w swojej ofercie ma idealne buty do biegania – dopracowane w każdym szczególe, z rewolucyjną podeszwą, doskonale efektywne i komfortowe.\nprzeznaczenie: maraton, półmaraton, trasy średniodystansowe\ncholewka: siateczkowa, asymetryczna, anatomicznie zaprojektowana\npodeszwa zewnętrzna: podwójny system CloudTec zwiększa pionową i poziomą amortyzację\nwkładka: żebrowana pod łukiem, poprawia stabilizację\nwstawka Speedboard – wspomaga naturalny proces przetaczania stopy\nzewnętrzny zapiętek z TPU – zapewnia maksymalną stabilność\nNapisz opinię o produkcie:ON Buty biegowe damskie CLOUDSTRATUS


„Dbanie o siebie powinno zaczynać się od głębokiej samoakceptacji” – V mag\nRozmowa pochodzi z archuwalnego numer V mag 27 #miłość, przeprowadziła Łucja Wierzchowska\nV mag: Jakie były początki Twojej ciałopozytywności? Skąd pomysł na pokazywanie w mediach społecznościowych swojego ciała w jego naturalnej formie?\nKaja Szulczewska: Początki to było stopniowe odpuszczenie makijażu i depilacji. Moje ciało wołało o zmiany w podejściu do niego. Wrastające włosy, problemy z tarczycą, zmiana wagi, wyglądu twarzy, problemy ze skórą. Paradoksalnie to właśnie choroby i problemy, jakie miałam z ciałem sprawiły, że zaczęłam szukać sposobu, by bardziej siebie akceptować. By dać sobie więcej wyrozumiałości, by jakoś poradzić sobie ze zmianami, na które nie miałam wpływu i które wymuszały też ograniczenie zabiegów pielęgnacyjnych. Postawiłam na pielęgnacyjny radykalny minimalizm.\nWcześniej był w moim życiu przez chwilę moment, kiedy sama wpadłam w pułapkę chęci bycia doskonałą, „jak z obrazka”. Oglądałam zdjęcia idealnych modelek fitness i marzyłam o takiej figurze, cerze, twarzy, włosach, o perfekcyjnym wyglądzie. Jednak coś w środku mówiło mi, że to nie jest dobra droga, że ciągłe oglądanie takich zdjęć wpływa na mnie źle, że mimo prób nie jestem w stanie wielu rzeczy zmienić bez ingerencji chirurgicznej. Wiedziałam jednocześnie, że wiele z tych obrazów poddanych jest obróbce graficznej, a wiele modelek ma za sobą drogie zabiegi upiększające. Brakowało mi prawdy. Coś mi nie pasowało. Zaczęłam więc szukać w mediach społecznościowych kont z nurtu bodypositive i obserwować tylko takie, jednocześnie odlajkowując te ,,idealne”, które tylko napędzały mi kompleksów. Dzięki temu zobaczyłam niesamowitą jakościową zmianę w tym, jak się czuję sama ze sobą. Oglądanie różnorodnych ciał wpływało na mnie kojąco, poprawiło moją relację z własnym ciałem. Zaczęłam bardziej je doceniać i dostrzegać piękno w ,,naturalnościach”, które reklamodawcy usilnie nazywają niedoskonałościami.\nZdecydowałam się na prowadzenie ciałopozytywnych kont w mediach społecznościowych, bo również chciałam przyczynić się do budowania takiej wzmacniającej społeczności, chciałam być wsparciem i przewodniczką dla innych w drodze do zaakceptowania ciała. Chciałam promować inne podejście do siebie samych, ale też do innych. Ogólnie jestem typem społeczniczki, od wielu lat działam społecznie, więc prowadzenie własnej inicjatywy tego typu jest dla mnie pięknym zwieńczeniem kilkunastu lat wolontariatu i aktywizmu w różnych organizacjach i grupach. Realizuję tu swoją potrzebę dawania czegoś dobrego od siebie światu.\nPo pierwszym miesiącu swojego eksperymentu zrezygnowałaś na jakiś czas z niegolenia nóg. Jaka była reakcja w mediach społecznościowych na taką Twoją decyzję?\nTo prawda, zaczęło się ciepłe lato i noszenie dłuższych włosów na nogach zaczęło być dla mnie niekomfortowe. Nie chodziło o to, że włosy mi w czymś przeszkadzały, ale czułam, że skoro noszę już owłosione pachy, to dla mnie będzie za dużo, by aż tak się wyróżniać, wyłamywać. Szczerze, bałam się reakcji ludzi. Nie pamiętam, czy ta decyzja wzbudziła jakieś negatywne komentarze, bo to było już pół roku temu, a nie przechowuję w głowie długo nieprzyjemnych wydarzeń. Na pewno jakieś wypowiedzi w stylu ,,ale dlaczego golisz nogi, skoro nie golisz pach” się pojawiły. Ogólnie ten typ komentarzy pojawia się regularnie, przy różnych okazjach. Wiem, że ludzie lubią czarno-białe rozwiązania: albo jesteś naturalna, nie golisz się, nie malujesz, nie nosisz obcasów itd., albo robisz to wszystko. Jakby świat był podzielony na dwa obozy i musisz przynależeć do któregoś z nich i trzymać się sztywnych zasad, które narzucają Ci inni. Myślenie zerojedynkowe – jeśli się z niego wyłamujesz, pojawia się u wielu osób dysonans poznawczy. Mam wrażenie, że część osób to złości, no bo jak sklasyfikować taką osobę pomiędzy? Staram się jednak pokazywać innym, że świat nie jest czarno-biały. Trzeba zrozumieć, że to nie jest walka o to, by być jakąś określoną, by wyglądać w konkretny sposób, ale by móc samodzielnie wybrać, co chce się mieć ogolone, a co nie, co umalowane, co nie itd. Osobiście nie widzę nic złego w goleniu się czy makijażu, tu nie o to chodzi.\nNie warto poddawać się terrorowi myślenia zerojedynkowego, w którym nie możesz wybrać własnej ścieżki, tylko musisz poddawać się presji na bycie 100% jakąś. Takie przełamywanie stereotypów też jest dla mnie istotne i to staram się pokazywać. Walczę o wolność wyboru, a nie o narzucenie wszystkim jedynej słusznej wersji.\nDokładnie! Sama mam takie wrażenie, że ciągle widzę dwa obozy walczące ze sobą – jeden uznający naturalne cechy ciała i pokazywanie ich za obrzydliwe, a drugi wręcz odwrotnie, uznający kobiety golące się i malujące się za fałszywe. Dlaczego tak dużo ludzi, tak dużo kobiet, atakuje siebie nawzajem zamiast uszanować kwestię wyboru osobistego? Czy nie powinnyśmy wspólnie walczyć o wolność wyboru?\nMyślę, że to wynika z tej bipolarności, o której już wspominałam. Ludzie lubią polaryzować idee, a jeśli sami przekonają się do jednej rzeczy, to często, zwłaszcza na początku, wchodzą w tryb walki ze wszystkim, co inne.\nDlatego ważne jest pokazywanie, że droga środka jest możliwa, że nie zajdziemy nigdzie, walcząc ze sobą nawzajem. To, co może nas uratować, to jedynie solidarność, empatia i dialog. Zabrzmiało patetycznie, ale tak właśnie sądzę. Ważne jest zrozumienie, że walka i obrażanie się nawzajem tak naprawdę nikomu nie służą. Ciałopozytywność to akceptacja wyborów innych, szacunek do ciała i głębokie dbanie o siebie. Czasem to właśnie odejście od jakichś założeń jest częścią dbania o siebie, o swoje emocje i uczucia. To też ważne i należy o tym pamiętać. Wybory dotyczące ciała są sprawą indywidualną i nikomu nic do tego, nawet jeśli postanowię ogolić tylko jedną nogę i jedną pachę, a resztę zostawić zarośniętą na max. To mój wybór i mam do tego prawo.\nCzęsto piszesz o samoakceptacji i szacunku do swojego własnego ciała. Jak udało Ci się osiągnąć taki stan?\nSzczerze mówiąc, to nie wiem (śmiech). Jakoś tak wyszło, krok po kroku. Może to wynika z tego, że ja jestem bardzo pragmatyczna, obserwuję swoje myśli, swoje działania i jeśli widzę, że coś nie działa na mnie dobrze, to staram się to wyeliminować, zmienić, zmodyfikować. Wydedukowałam sobie więc, że samobiczowanie się, chęć bycia kimś innym, wyglądania perfekcyjnie nie przynoszą dobrych rezultatów, dają chwilową motywację, ale na dłuższą metę psują mój nastrój i robię się nieszczęśliwa z powodu tego, co mam. Dużym wsparciem jest też mój mąż, który obserwując mnie z boku, daje i dawał mi cenny feedback.\nW moim odczuciu skupianie się na swoich wadach wzmacnia niechęć do siebie. Lepiej skupić się na tym, co dla mnie dobre i co mogę zrobić, by było jeszcze lepsze. Nie chciałam karmić się złymi myślami na swój temat. Dla mnie dbanie o siebie powinno zaczynać się od takiej głębokiej akceptacji. Jeśli naprawdę kocham i akceptuję siebie, mogę w bardziej świadomy sposób wybierać, co dla mnie dobre, ćwiczyć, jeść i decydować się na takie rodzaje pielęgnacji, które mi służą, które są naprawdę potrzebne – a nie dlatego, że naoglądałam się reklam i czuję się nie dość piękna. To szukanie rozwiązań, które nie powodują bólu, nie wzmagają kompleksów, nie mają negatywnych konsekwencji. Wierzę, że patrzenie na siebie przez pryzmat akceptacji, głębokiej miłości, to coś, co pcha nas w dobrą stronę. Nienawiść i niezadowolenie nie są w moim odczuciu dobrymi drogowskazami. Niezależnie od tego, czy chodzi o relację ze sobą samą, czy z innymi.\nJak myślisz, czemu normalizacja ciała, pokazywanie przeróżnych, normalnych ciał i ludzi jest tak naprawdę kontrowersyjne? Skąd ten paradoks?\nMyślę, że media od dobrych kilkudziesięciu lat w Polsce, a na zachodzie jeszcze dłużej, bombardują nas obrazami idealnych ciał. Ludzie w mediach są coraz piękniejsi, medycyna estetyczna i technologia sprawiają, że codziennie obcujemy z pokazywanymi na billboardach, w gazetach, w internecie czy w kinie obrazami syntetyzowanego piękna, posuniętego do granic niemożliwości. Moje pokolenie szokuje widok naturalnego ciała w mediach, bo to po prostu jest rzadkość, nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że „zwykli” ludzie pokazują swoje „nieidealne” ciała. Coś, co dla pokolenia naszych rodziców było normalne, dla nas stało się szokujące. Ulegliśmy zbiorowej histerii na punkcie bycia piękną, młodą i dzięki temu godną miłości i wartościową. To jest przekaz, w jakim dorastamy i to bardzo mocno kształtuje nasze wyobrażenie o tym, jak powinnyśmy wyglądać i co robić, by osiągnąć pożądany stan. Przez to, jak silnie jesteśmy bombardowani tym przekazem przez reklamy i popkulturę, uczymy się, jak oceniać innych. To jest tak silne, że bardzo ciężko się z tego wyrwać.\nRegularnie, jako adminka ciałopozytywnego konta, widuję w mediach społecznościowych reklamy w stylu: „bądź wreszcie szczęśliwa – pozbądź się włosów raz na zawsze”. Mimo tematyki, jaką poruszam, jestem w targecie i wciąż próbuje się mnie przekonać, że coś z moim wyglądem jest nie tak, że zmieniając go, uzyskam spełnienie, szczęście, poradzę sobie z problemami, a moje życie zacznie być pasmem sukcesów (może trochę się zapędziłam, ale ogólnie tak).\nCiałopozytywność to akceptacja wyborów innych, szacunek do ciała i głębokie dbanie o siebie.\nCzyż to nie jest myślenie magiczne? A jednak zbiorowo w to wierzymy. To jest kult piękna, a społeczeństwo nawzajem pilnuje się, by się z niego nie wyłamywać. Presja jest ogromna i według statystyk głównie dotyka kobiet. Wiele osób naprawdę cierpi z powodu wyglądu. Nie musimy nawet być osobiście przez nikogo szykanowane z powodu wyglądu – wystarczy, że będziemy oglądać filmy, w których bohaterki są niewyobrażalnie piękne i szczupłe, że będziemy słuchać przytyków na temat innych, czytać wszędzie naokoło o tym, że trzeba wyglądać w określony sposób, by osiągnąć sukces i szczęście. I nagle, nie wiemy same kiedy, zaczynamy wierzyć w ten mit i wyznawać go, walczyć z ciałem i dążyć do piękna utożsamianego ze szczęściem i spełnieniem. Pokazanie wtedy zwykłego ciała, ciała poza kanonem, jest jak obraza dla całego zbiorowego wysiłku, jaki wszyscy wkładamy, by kobiety były jeszcze piękniejsze i młodsze. To jest jak podważenie paradygmatu, bluźnierstwo.\nKiedy w USA od roku 1915 pojawiły się pierwsze reklamy golarek, ludzi szokowało, że dziewczyna z ogolonymi pachami pokazuje się w sukience bez rękawów. Szokujące było to, że dziewczyny zaczęły golić nogi. Dziś ludzi szokują włosy w tych samych miejscach. W Polsce historia jest jeszcze krótsza, bo w PRL moda na depilację nie doszła jeszcze do Polski i całkowita normą były w pełni owłosione kobiety. Jedna z moich obserwatorek pisała mi, że jej babcia to nawet martwiła się, że ma zbyt mało gęste włosy na nogach w porównaniu z rówieśniczkami i miała z tego powodu kompleksy, bo przecież włosy na kobiecym ciele były sexy, świadczyły o dojrzałości płciowej. To były problemy naszych babć! Oto jak reklamy i kultura nastawiona na zysk zmanipulowały nasze widzenie ciała, nasze widzenie piękna i szczęścia.\nJesteś na diecie roślinnej. Co według Ciebie łączy weganizm i feminizm?\nTo dobre pytanie! Dla mnie mają wiele wspólnego, bo to walka o równość dla dyskryminowanych/wykluczonych prawnie grup LGBTQ+ czy innych, to zawsze ta sama walka o równe prawo do życia i samostanowienia.\nBardzo mnie dziwi, że sporo osób wciąż nie widzi tu połączenia. Uprzedmiotowienie kobiet i zwierząt ma dużo wspólnych cech. Zakłada, że z powodu płci lub gatunku mamy mniejsze prawo do decydowania o swoim ciele i życiu, odbiera się nam na tej podstawie prawa, nakłada na nas obowiązki służenia, podporządkowania swojej egzystencji, ogranicza możliwość decydowania o sobie samej. Sytuacja zwierząt jest oczywiście dużo gorsza, bo tu mówimy o wielomiliardowej, ciągle trwającej zagładzie, o totalnym braku praw i podziale nawet wewnątrz gatunku na lepsze i gorsze, te do kochania i te do mordowania.\nJednak gdy spojrzymy na świat zwierząt hodowlanych z punktu widzenia feministycznego, szybko zobaczymy, że samice w świecie eksploatacji zwierząt mają dużo gorzej. Ich ciała są wykorzystywane do produkcji żywności i często zanim trafią do rzeźni, są latami wykorzystywane, wręcz torturowane. Od poczęcia przez gwałt, sztuczną inseminację, po dramat odbierania matkom dzieci. Latami dręczy się ich ciała, traktując jak maszyny, by pozyskiwać z nich wydzieliny, a na koniec, gdy przestają być dość produktywne, są zabijane. Bycie samicą w świecie zwierząt hodowlanych to przekleństwo. W związku z czym uprzedmiotowienie zwierząt moim zdaniem łączy się z patriarchalnym uprzedmiotowieniem kobiet. Sytuację też oddaje nasz język. Kobiety często porównuje się do zwierząt, aby je obrazić lub umniejszyć ich znaczenie, wskazać, że są brzydkie; robi się też tak, aby uprzedmiotowić je w kontekście seksualnym, mówi się o nich jak o mięsie, ocenia jak klacze na targu, lub porównuje do ofiary męskiego polowania/uwodzenia. Szowinizm gatunkowy przeplata się z seksizmem, mizoginią, rasizmem, ksenofobią, homofobią, itd. Dyskryminowane grupy są stereotypizowane, dewaluowane, demonizowane, a potem używane są do zastraszania, obrażania innych. To smutne zjawisko. Dlatego dla mnie taki wegański intersekcjonalny feminizm to coś, do czego mi najbliżej.\nMyślę, że potrzeba nam dużych systemowych zmian, by wyzwolić zwierzęta, kobiety i inne grupy spod opresji patriarchatu. Potrzeba nam wspólnotowości i zrozumienia, że razem możemy więcej. Równość i wolność są możliwe, tylko jeśli będziemy solidarne i solidarni i będziemy mówić też w imieniu tych istot, które nie mają głosu.\nNie wszyscy muszą wybierać pokazywanie swojego ciała w jego naturalnej, niezmienionej formie. Co byś jednak poradziła osobom, które chcą spróbować w ten sposób żyć, ale się boją?\nPowiedziałabym, że lęk przed zmianą jest naturalny. Żyjąc w takim, a nie innym społeczeństwie, wybierając drogę pod prąd, siłą rzeczy możemy narazić się na negatywne oceny, komentarze, a nawet hejt. To nie jest tak, że ja się nie boję. Po prostu powoli zaczęłam przełamywać ten lęk, próbować. Myślę, że właśnie to bym poradziła – żeby robić wszystko małymi krokami, nie stawiać sobie wielkich i trudnych celów, ale małe i nie wstydzić się, jeśli się nie uda. Jeśli zdarzy się, że nie będziemy mieć dość odwagi i siły, by wytrwać przy naszych postanowieniach, to nic się nie stanie, zawsze możemy wrócić do punktu wyjścia.\nNie chodzi przecież o to, żeby się katować taką czy inna ideą, ale żeby szukać swojej drogi, swojej relacji z ciałem, takiej, która doda nam siły, która buduje w nas poczucie własnej wartości. Nie zawsze to będzie zaprzestanie golenia. Czasem to będzie chociaż zmienienie metody albo robienie tego rzadziej. To nie są rzeczy, które musimy robić na 100%. Tu chodzi o wyrozumiałość wobec siebie, o prawdziwe zadbanie o ciało. To podróż, to poszukiwanie i dobrze robić wszystko w zgodzie ze sobą, przy tym kwestionując zewnętrzne nakazy, takie czy inne. Mnie bardzo pomaga oglądanie profili ciałopozytywnych, różnorodnych ciał i naturalności jak rozstępy, cellulit, trądzik itd. Pomaga też czytanie książek jak Mit Urody Naomi Wolf czy Obsesja Piękna Renne Engeln. Polecam więc przed działaniem, najpierw zbudować sobie nowy światopogląd, umocnić podstawy. Wtedy, w razie gdy natkniemy się na krytykę czy wrogość, będzie nam łatwiej sobie z nimi poradzić i ewentualnie wytłumaczyć własne stanowisko. Zaczęłabym od zmiany przekonań na temat swojego ciała, na temat tego, co musimy robić, by czuć się pięknie i atrakcyjnie. Szukajmy takich myśli, które dadzą nam luz w relacji z ciałem i je pielęgnujmy. Dążmy do tego, by czuć się w ciele wygodnie, by żadne naturalności nas nie uwierały.\nDążmy do tego, by czuć się w ciele wygodnie, by naturalności nas nie uwierały.


Złota Nitka 2021: Mikołaj Żurek laureatem Nagrody Głównej - ELLE.pl\nW tym roku konkurs Złota Nitka miał nową formę - wybieg podczas gali pozostał pusty, a 15 finałowych kolekcji zobaczyliśmy na ekranach multimedialnej auli Akademii Sztuk Pięknych w łódzkim Centrum Promocji Mody. Było to więc modowe kino, i to wyborne, bo materiały wideo z wykorzystaniem cyberprzestrzeni powstawały pod okiem i w reżyserii Waldka Szymkowiaka. Waldek ma doświadczenie zdobywane w pracy dla światowych domów mody, gdzie łączenie teatralnych scenografii pokazów z immersyjnymi doświadczeniami, technologią 3D i VR-em wykorzystuje się w nowoczesnych, wysokobudżetowych produkcjach. Wczoraj w Łodzi takiej oprawy doczekały się polskie kolekcje młodych projektantów, którzy dzięki Złotej Nitce mają dziś w ręku hipernowoczesną wizytówkę wideo swojej twórczej pracy. Poniżej udostępniamy to, co wczoraj publiczność wydarzenia zobaczyła na ledowych ekranach.\nMikołaj Żurek - laureat głównej nagrody w konkursie Złota Nitka\nGłówną nagrodę w wysokości 30 000 złotych, ufundowaną przez Miasto Łódź, jury przyznało kolekcji "Inwokacja" autorstwa Mikołaja Żurka. Absolwent MSKPU odwołał się w niej do polskiej wzorniczej tradycji rodem z PRL-u i przetłumaczył ją na język uniwersalnej mody, która mimo polskości tworzywa mogłaby równie dobrze pochodzić z Peru, Meksyku, Nowego Jorku. Poniżej znajdziecie treść autorskiego opisu kolekcji, który Mikołaj przygotował, zgłaszając "Inwokację" do konkursu.\nKolekcja otwierająca moją działalność jako projektanta mody, wzywa swoich odbiorców do poszanowania własnych korzeni i zrównoważonych działań.\nW takim duchu została stworzona także ona sama.\nGuziki przedstawiające orła bez korony - odzyskane z polskich mundurów, zamki błyskawiczne - kupione w lumpeksach, jak i same materiały z których uszyta jest każda sylwetka. Każda zmienna składająca się na kolekcje pozyskana została z drugiej ręki, bez żadnego negatywnego wpływu na środowisko.\nZa główny, jak i zarazem jedyny materiał użyty do kolekcji, posłużyły mi wełniane narzuty dwuosnowowe z północno-wschodniej Polski. Kapy, spopularyzowane na skalę krajową w latach 80' i 90' eksponowane niegdyś były w wielu domach. Wraz z biegiem czasu zamiast na wersalki, trafiać zaczęły na strychy i targi staroci.\nZdecydowałem się tchnąć w nie nowe życie, by tak kunsztowne tkaniny nie zostały jedynie symbolem minionych czasów. Dwie różnokolorowe osnowy i dwa różnobarwne wątki tworzą symetryczne, dwustronne wzory które w połączeniu z mocno rzeżbiarskimi formami tworzą spektakularne kompozycje.\nOprócz samego materiału, który od początku nadawał kolekcji określony charakter i kierunek, wiele inspiracji zaczerpnąłem z polskiej historii, zainteresowałem się głównie artystami działającymi w dziedzinie wzornictwa przemysłowego i szkła użytkowego. Przeglądając archiwa jak i zwiedzając wystawy mistrzów tej dziedziny, takich jak Zbigniew Horbowy czy Stefan Sadowski, zapragnąłem przenieść niektóre formy zaklęte w szkle, na materiał. Szkło użytkowe czasów PRL-u, niedoceniane w czasach kiedy powstawało, kryje w sobie pełno wdzięku i bujnych form, przywołując wspomnienia z dzieciństwa, wizyty u babci i nostalgię.\nDużą inspiracją dla Inwokacji był także polski folklor oraz stroje ludowe, szczególnie z rejonów żywieckich, spiskich i podhalańskich.\nOdniesienia te widoczne są nie tylko w krojach, ale i formie ubrań, przeplatając dosłowne kształty świecznika Sadowskiego w konstrukcji spodni, z delikatnymi zabiegami dekonstrukcyjnymi, zmieniającymi góralską gunię w kombinezon.\nArchaiczne konstrukcje ludowych ubrań zostały unowocześnione oraz zreinterpretowane, zachowując przy tym swoje fantazyjne formy i rozwiązania.\npolscy projektanci polska moda złota nitka


Torebki damskie na łańcuszku - Kolekcja lato 2020 - myBaze.com\nW każdej kobiecej szafce z ubrania znajdziemy torebki damskie na łańcuszku. Małe, duże, średnie – jakie sobie tylko panie wymarzą. Wybór tych dodatków jest przeogromny. Najpopularniejsze torebki damskie na wieczorne wyjście, bankiet czy wesele to oczywiście kopertówki i listonoszki. Ich atutem jest to, że mogą być dopasowane do charakteru każdej właścicielki – wesołe, kolorowe, stonowane i poważne. Największym zainteresowaniem cieszą się oczywiście uniwersalne czarne torebki damskie. Na lato lepiej jest z kolei wybrać pastelowe kolory. Sprawdź najnowsze torebki na łańcuszku już dziś!\ntorebka chanelka duża\ntorebka chanelka skóra\ntorebka na łańcuszku chanelka\nduza torebka na lancuszku\nTorebki damskie na łańcuszku - Kolekcja lato 2020\nDamska torebka jest wyjątkowa – i to nie tylko ze względu na fakt, iż jest w stanie pomieścić praktycznie wszystko! Setki wzorów, masa uznanych projektantów i zawrotne ceny osiągane przez ten typ dodatku. To pokazuje, jak wyjątkową rzeczą jest damska torebka. Szczególnie widoczne staje się to, gdy przyjrzymy się historii damskiej torebki. Początki damskich torebek związane są bezpośrednio z historią pieniądza. Bowiem to właśnie do ich przenoszenia były one najczęściej i najchętniej przez wszystkich wykorzystywane. Szczególnie częste było korzystanie z torebek wśród kobiet chcących wygodnie przenosić swoje bibelotki. Już od początków cywilizacji panie musiały mieć bowiem przy sobie to, co najbardziej potrzebne. W czasach antycznych korzystano z grzebieni, dodatków do upinania włosów, czy też różu do policzków. Damskie sakiewki musiały to wszystko pomieścić!\nPierwowzorem współczesnej torebki może być już wczesno-szkocki sporran, który powszechnie wykorzystywany był do przenoszenia monet. Duży wpływ na powstanie eleganckich damskich torebek miała nauka haftu – nie bez znaczenia jest fakt, iż w XVII wieku stawiano bardzo wysoko umiejętności haftu wśród młodych kobiet. Dlatego też popularne okazały się małe haftowane torebeczki. We Francji nosiły one nazwę indespensables, czyli niezbędniki. Epoka francuskich, oświeceniowych dworów wymagała perfumowania się i używania dużych ilości pudru – do przenoszenia ich doskonale nadawały się ówcześnie proponowane torebki.\nRewolucja zaczęła się w 1841, gdy dwóch S. Parkinson opracował pierwszy dokładny pierwowzór damskiej torebki. Potem już obserwowaliśmy popularyzację takich klasycznych wzorów, jak listonoszka, tote-bag, kopertówki – a la francuska torebeczka Baguette i hobo. Damskie torebki odcisnęły bardzo silne piętno na świecie mody, stając się często klasykami eleganckiego oraz funkcjonalnego ubioru. Współczesna moda nie istnieje absolutnie bez klasyków, takich jak torebki Diora, Burberry oraz inne klasyczne wzory, które na zawsze pozostaną w świecie mody!


... ły w Jastrzębiu, Palowicach, Bełku, Łaziskach i Gołkowicach. Ten w Palowicach, wyżej na zdjęciu, został przeniesiony tam z Leszczyn. Co ciekawe, w Leszczynach wspomina się dawny kościół z wielkim sentymentem, a na miejscu gdzie kiedyś stał, postawiono drewnianą konstrukcję imitującą kształt dawnego kościoła. Kościół w Palowicach na Szlaku Architektury Drewnianej Śląska kaplica Sainte-Chapelle w Raciborzu Najbardziej efektownym zabytkowym obiektem na jaki trafiłem w podroży po ziemi raciborskiej była kaplica zamkowa św. Tomasza Kantuaryjskiego w Raciborzu. Efektownie odrestaurowana, urzekająca strzelistą sylwetką z zewnątrz i pięknymi architektonicznymi detalami wewnątrz nazywana jest śląską Sainte-Chapelle. Gotyckie kolumienki, kapitele, ...\n... odwiedziłem największy rezerwat przyrody Śląskiego - Łężczok. Przejazd przez piękne, naturalne tereny w wiosenny, słoneczny dzień - aleją wśród pomnikowych drzew po grobli między stawami rezerwatu, wśród śpiewów ptaków, bujnej zieleni - był jednym z najsympatyczniejszych momentów wyjazdu. Terenami tymi zarządzali już w XIV wieku cystersi z odwiedzonego wcześniej zespołu klasztornego w Rudach. W starorzeczu Odry stworzyli system sztucznych zbiorników i stawów hodowlanych. Wśród historycznych zapisów dotyczących Łężczoka pojawia się także Jan III Sobieski, który miał tu posadzić kilka dębów w drodze ku słynnej bitwie pod Wiedniem. Dzisiaj szacuje się, że aż 64% tutejszego drzewostanu jest w wieku powyżej 100 lat Prawda, że wszystko to diametraln...\n... odróżować po niemieckiej Brandenburgii, to bez wątpienia są tym, co ułatwia organizację przyjemnego, rowerowego wypadu. Już na początku trasy, za Żorami, wjechałem na żółty szlak biegnacy nad samym brzegiem stawu Gichta na tzw. Pojezierzu Palowickim. I zaraz trochę żałowałem, że obrany kierunek na pobliską restaurację Śląskich Smaków nie pozwala ruszyć leśnymi trasami rowerowymi parku krajobrazowego Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich, ciągnącymi się w stronę Rybnika. Informacje o rowerowych trasach można znaleźć na stronie Śląskiej Organizacji Turystycznej, a także na prowadzonym z zaangażowaniem blogu Rowerem po Śląsku. Na szlaku rowerowym na Pojezierzu Palowickim Zupa chrzanowa i krem z pieczonego buraka Wspomnianą restaur...


Łukasz Kowalski został nowym trenerem Olimpii Elbląg (kadr z TV Olimpia)\nŁukasz Kowalski, były trener Gryfa Wejherowo, został nowym szkoleniowcem Olimpii Elbląg. Poprowadzi żółto-biało-niebieskich w dwóch najbliższych sezonach. Dariusz Kaczmarczyk poprowadzi Olimpię do końca obecnych rozgrywek.\nKoniec spekulacji, kto poprowadzi Olimpię Elbląg w kolejnym sezonie. Zarząd żółto-biało-niebieskich zdecydował się podpisać dwuletnią umowę z Łukaszem Kowalskim, który w tym sezonie prowadził Gryfa Wejherowo. Przypomnijmy: Olimpijczycy dwukrotnie pokonali zespół swojego nowego szkoleniowca: 4:1 w Wejherowie i 3:1 w Elblągu.\nNowy trener oficjalnie przejmie obowiązki 1 sierpnia (po zakończeniu obecnych rozgrywek), ale już od jutra rozpocznie pracę nad przygotowaniem drużyny do nowego sezonu. Dziś przyglądał się swojej nowej drużynie w meczu z Pogonią Siedlce. Olimpijczycy po bramce Mariusza Bucio wygrali 1:0.\nŁukasz Kowalski swoją piłkarską karierę rozpoczął w Gedanii Gdańsk. Występował na pozycji obrońcy. W swoim piłkarskim CV ma takie kluby jak Arka Gdynia (gdzie regularnie występował w ekstraklasie), Hetman Zamość, Bałtyk Gdynia, Termalica Bruk - Bet Nieciecza, Bytovia Bytów, KS Chwaszczyno. W tym ostatnim klubie stawiał pierwsze kroki jako samodzielny trener, gdzie od 2016 roku był grającym szkoleniowcem trzecioligowca.\nW latach 2017-19 prowadził trzecioligowy KP Starogard Gdański, z którym zdobył m.in. Wojewódzki Puchar Polski w województwie pomorskim po zwycięstwie 1:0 z GKS – em Przodkowo. W tym sezonie prowadził ligowego rywala Olimpii – Gryfa Wejherowo. Nie udało mu się utrzymać zespołu ze Wzgórza Wolności w II lidze i niedawno rozstał się ze spadkowiczem.\nPrzed Łukaszem Kowalskim bardzo trudne zadanie: w stosunkowo krótkim czasie musi uzupełnić młodzieżowy w większości skład Olimpii o doświadczonych zawodników.\nDo końca obecnych rozgrywek Olimpię poprowadzi Dariusz Kaczmarczyk.\nAle jaja - po zwolnieniu tego pana z Gryfa pomyślałem-tylko nie do Olimpii\nKsiadz to jest gosc. Wzial goscia co prowadzil outsidera ligii i zostal za to zwolniony 2 dni temu. Genialny ruch. Brawo. Ten klub to MEM\npowalające doświadczenie-Chwaszczyno, Starogard, Wejherowo\nZdobyl cale 14 pkt w wejherowie\nhahahahahahaha nie no leje hahahahahahhahahahaha\nbrawo dla Kaczmarczyka że widzi co tu się dzieje i odszedł z trenerki !\nAle będzie tanio.\nco się dziwicie. Nikt z licencją mniej nie chciał.\nBez napiny. Może ktoś napisze kiedy i w jakich okolicznosciach obioł posadę w Gryfie. Kim grał etc. Kuzwa nie znasz człowieka a już po nim jedziesz. Z Nocońiem było bardzo podobnie. Do Elbląga raczej raczej Mamrot czy inny Vuković raczej nie zawita.\nGrał juniorami, idealnie pasuje do wizji Guminiaka\nGral juniorami idealnie pasuje do wizji. .. .. , pisze tak bo jest cenzura na portelu


Wyniki konkursu na najpiękniejszą ozdobę świąteczną. - Szkoła Podstawowa im. Jana Brzechwy w Brzeźnie\nJesteś tutaj:Strona główna » Wyniki konkursu na najpiękniejszą ozdobę świąteczną.\nWyniki konkursu na najpiękniejszą ozdobę świąteczną.\nW konkursie na najpiękniejszą ozdobę świąteczną zwycięzcami zostali:\nI miejsce – Kacper Usiaczyk z kl. 1\nII miejsce – Ewelina Lawrenz z kl. 2\nIII miejsce – Lena Banasiak z kl. 1\nWyróżnienia: Marcel Grześkowiak z kl. 1, Dorota Lawrenz z kl. 0, Wanessa Sadyś z kl. 3\nI miejsce – Paulina Jaśkowiak z kl. 4\nII miejsce - Zuzanna Tomaszewska z kl. 7\nIII miejsce -Szymon Brzeziński z kl. 5\nWyróżnienie: Ignacy Banasiak z kl. 4\nSerdecznie gratulujemy zwycięzcom i raz jeszcze dziękujemy wszystkim uczniom, którzy nadesłali swoje prace za ciekawe i inspirujące pomysły oraz wspólną zabawę.\nW galerii prezentujemy zdjęcia nagrodzonych prac.\nUtworzono dnia 21.12.2020, 08:39


Literacki spacer śladami Josepha Conrada już 14 lutego! : Kraków Miasto Literatury UNESCO\nHome → Aktualności → Bez kategorii → Literacki spacer śladami Josepha Conrada już 14 lutego!\nSelect a month from archives Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Sierpień 2015 Lipiec 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Styczeń 2015 Grudzień 2014 Listopad 2014 Październik 2014 Wrzesień 2014 Sierpień 2014 Lipiec 2014 Czerwiec 2014 Maj 2014 Kwiecień 2014 Marzec 2014 Luty 2014 Styczeń 2014 Grudzień 2013 Listopad 2013 Październik 2013 Wrzesień 2013 Sierpień 2013 Lipiec 2013 Czerwiec 2013\nLiteracki spacer śladami Josepha Conrada już 14 lutego!\nSerdecznie zapraszamy na kolejny literacki spacer po Mieście Literatury UNESCO! 14 lutego wyruszymy w Kraków śladami niezwykle oryginalnego pisarza, który wypłynął na szerokie wody literatury. Szlak poprowadzi Grzegorz Jankowicz – dyrektor programowy Festiwalu Conrada.\nAby wziąć udział w spacerze wystarczy się zarejestrować – zapisy pod adresem spacery@miastoliteratury.pl. Miejsce rozpoczęcia spaceru podajemy w odpowiedzi na zgłoszenie.\nSpacery literackie to cykl tematycznych przechadzek po Krakowie realizowany przez Krakowskie Biuro Festiwalowe, operatora programu Kraków Miasto Literatury UNESCO. Co miesiąc wyruszamy na odkrywanie Krakowa śladami znanych i mniej znanych pisarek i pisarzy, epok i nurtów literackich.\n14 lutego, godz. 11:00\nLiteracki spacer śladami Josepha Conrada


Rekordowa licytacja na Balu Mistrzów Sportu – Portal Informacyjny o Nisku\nRekordowa licytacja na Balu Mistrzów Sportu\nPodczas Balu Mistrzów Sportu portalu rni24.eu odbyła się licytacja przedmiotów szczególnie atrakcyjnych dla fanów sportu. Do zdobycia były narty Kamila Stocha, koszulka i plecak z podpisami legendy polskiego kolarstwa Ryszarda Szurkowskiego i zdjęcie ze złotym medalem Anity Włodarczyk, który lekkoatletka wywalczyła na XXXI Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 r.\nOczywiście zdobycie tych wyjątkowych przedmiotów nie obyło się bez sportowej rywalizacji.\nOstatecznie zdjęcie ze złotym medalem zdobytym przez Anitę Włodarczyk wylicytował Paweł Sobiło z firmy Autorud Stalowa Wola za 6 100 zł.\nKoszulka i plecak z podpisami wybitnego kolarza trafiły do Ryszarda Roczniaka prezesa firmy Voster, który wylicytował je za 2,5 tys zł. Warto wspomnieć, że firma ta jest sponsorem grupy kolarzy Voster Uniwheels Team.\nDuże zainteresowanie wzbudzały narty naszego wybitnego skoczka. Co ciekawe licytacja ta odbywała się w dniu, w którym Kamil Stoch startował na igrzyskach w Pjongczangu. Walka o te wyjątkowe deski była zacięta, ostatecznie trafiły one do firmy ABL – TECHNIC ze Stalowej Woli, która wylicytowała je za 7,5 tys.\nByła to rekordowa licytacja, gdyż podczas ubiegłorocznego balu żaden z licytowanych przedmiotów nie uzyskał tak wysokiej kwoty jak obecnie narty Stocha.\nPodobne wpisybal mistrzów sportulicytacjanarty kamila stochaNisko\nNożownik ze Stalowej Woli odpowie za atak? Prokuratura wezwie biegłych\nDo alergologa i neurologa musimy czekać ponad 2 miesiące


Jaki preparat wykorzystać do czyszczenia betonu? - Skuteczne impregnaty\nCzym czyścić beton?\nNie ulega żadnej wątpliwości, że beton, tak jak każdy inny materiał, brudzi się. Co za tym idzie — aby efekt wizualny nie odbiegał od tego, który pojawił się na początku, należy go regularnie czyścić. Warto jednak pamiętać o tym, że umycie wodą może nie wystarczyć. Jak zatem czyścić beton, aby mieć pewność, że nie tylko będzie wyglądał ładnie, ale również zachowa swoje właściwości? Na to pytanie postaramy się odpowiedzieć poniżej.\nOsoby, które mają betonowe murki, posadzki, czy tarasy, doskonale zdają sobie sprawę z faktu, że surowiec, z którego zostały wykonane ma ogromną dendencję do brudzenia się. Co więcej, struktura betonu sprawia, że zanieczyszczenia, które nie zostaną wyczyszczone, utrzymują się na powierzchni, czyniąc ją tym samym mniej estetyczną. Dlatego też należy znać nie tylko specjalne sztuczki, które pozwolą wyczyścić beton, ale także zapoznać się ze specjalistycznymi preparatami pozwalającymi na prawidłowe umycie wspomnianej powierzchni.\nCzyszczenie betonowych powierzchni — od czego zacząć?\nZanim rozpocznie się prawidłowe czyszczenie powierzchni betonowej, pierwszą czynnością, jaką należy wykonać jest jej pożądne zamiecenie. Trzeba bowiem usunąć warstwę kurzu, zalegającego piasku i rozmaitych pyłów. Po dokonaniu wstępnego czyszczenia, można przejść do właściwego mycia.\nPoczątkowe czyszczenie wskaże również miejsca, gdzie trzeba dokonać właściwego mycia. Może bowiem okazać się, że po wstępnym oczyszczeniu, na powierzchni betonu pojawią się plamy, które trzeba będzie usunąć. Jeśli cały beton jest zabrudzony, należy przygotować ściereczkę. Najlepiej sprawdzi się taka o średniej grubości. Jeśli macie wiertarkę, możecie nabyć specjalną nakładkę, która znacznie przyspieszy proces czyszczenia. Preprat do czyszczenia nakłada się na ścierkę, a następnie wciera się go w powierzchnię. Po odczekaniu kilku minut, betonową powierzchnię należy spłukać wodą.\n← Jakimi preparatami zabezpieczyć drewnianą elewację? → Hydrofobizacja jedną z metod ochrony betonu


wspodnicynamtb - profil w Wykop.pl\nwspodnicynamtb od 8 lat 11 mies. na Wykopie\n(⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)╯ᄽὁȍ ̪ őὀᄿ\n47 890 akcji\n45 696 mikroblog\n#rower #szosa #gravel #bikepacking\nMirki, szukam torebki na kierownicę aka piórnik. Może ktoś coś polecić? Wgl kojarzy mi się że jakaś mirabelka szyję takie.\nwspodnicynamtb 2 dni temu\n@Piotr--K: Niestety, mała manufaktura, to i lista oczekujących jest:( zobacz zatem konkurencje: babylegs bags, totkabags, rogalbags - to wszystko to też customy dobrej jakości.\n@pstrokatasroka: Basia napisała ze nie ma problemu z przeniesieniem lokalizacji rzepa:) teraz myśle jak Ci to ewentualnie wypożyczyć bo torba u mnie non stop w uzyciu, ale może się jakoś dogadamy.\nMirki, planuję za ~2 miesiące wyjechać w eurotrip na #rower na trasie Polska - Chorwacja.\nDo zrobienia około 1200 km, mam na to około 14 dni, nigdy wcześniej nie wyjechałem z domu rowerem na dłużej niż dwa dni.\nNie mam żadnego namiotu, śpiwora, maty itd. Chciałbym sypiać w hotelach/hostelach, ale nie chciałbym na to wydać nie wiadomo ile pieniędzy.\nMacie jakieś sprawdzone sposoby na szukanie noclegów po taniości? Może ktoś z Was był na podobnym tripie i podpowie jak to robić? Jak sobie sprawdzam np. teraz noclegi na airbnb czy booking z dnia na dzień to ceny są dosyć wysokie (150 PLN+/noc).\nPrzypuśćmy, że na noclegi mogę przeznaczyć 1,5-2k PLN max. Jak byście to zrobili? Może zakup jakiegoś namiotu i spanie co drugi dzień w hostelach/hotelach? Nie chcę też brać zbyt dużo bagażu. pokaż całość\nwspodnicynamtb 3 dni temu\n@rysio_lubicz: Zostaje Ci warmshowers;)\nwspodnicynamtb 4 lata 9 mies. temu via Android\nLepię pierogi drugi dzień. Dziś 60 pierogów. Wszystko mnie boli, mam nadzieję już nie robić pierogów przez najbliższe miesiące XD\nPoza tym pierogi to chyba jedno z najprostszych w przygotowaniu dań, w tej kwestii polecam.\nPlus koszt ~100 szt. pierogów ruskich to mniej więcej cena 10-15 szt. w jakimś barze mleczym czy na stołówce". Lepsze niż czokoszoki ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: Tomaszu, u.......y +20 innych\nwspodnicynamtb 5 dni temu\nTo zaskroniec? #kiciochpyta #natura #weze\n+: pannakota, AnakondaWins +2 innych\nwspodnicynamtb 1 tydz. temu\n@Zjadlem_Babcie: Tak, przed wylinka.\n@Zjadlem_Babcie: No nie ma czego, nic by Ci nie zrobił.\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika wspodnicynamtb


tokfm.pl 27.10.2020 21:15\n"Polska wraz z Stanami Zjednoczonymi, Brazylią, Węgrami i ponad 30 krajami podpisuje dziś z dumą Deklarację Genewską" - poinformowało MSZ. Brzmi to poważnie, jednak wystarczy się wczytać w dokument, aby zauważyć, że deklaracja to kuriozum. W TOK FM jej treść analizowali redaktor Jakub Janiszewski i prawniczka Agata Bzdyń.\nFot.Tomasz Sta?'czak / Agencja Gazeta\n"Minister Zbigniew Rau wyraził w imieniu Polski poparcie dla Deklaracji ws. Konsensusu Genewskiego podpisanej dziś przez ponad 30 państw. Deklaracja podkreśla fundamentalne znaczenie ochrony życia, rolę rodziny w społeczeństwie i prawo kobiet do życia w zdrowiu" - cpodało Ministerstwo Spraw Zagranicznych na Twitterze.\nRau mówił w krótkim filmie zamieszczonym na Twitterze, że Polska popiera deklarację, ponieważ "wierzymy, że rodzina ma fundamentalne znacznie dla każdego silnego społeczeństwa, a każda kobieta zasługuje na życie w zdrowiu". "Razem jesteśmy silniejsi" - stwierdził Rau.\nCo znajduje się w dokumencie? M.in. stwierdzenie, że rodzina jest naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i ma prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i państwa. Sygnatariusz zgodzili się też, że "w żadnym przypadku nie należy promować aborcji jako podstawowej metody planowania rodziny" oraz że "wszelkie środki lub zmiany związane z aborcją w systemie opieki zdrowotnej mogą być określone jedynie na szczeblu krajowym lub lokalnym zgodnie z krajowym procesem legislacyjnym".\nDeklaracji postanowił się przyjrzeć dziennikarz TOK FM Jakub Janiszewski. Uderzyło go, że dokument ma "bardzo dziwną konstrukcję". - Ta deklaracja składa się właściwie z samych cytatów z dokumentów, konwencji, deklaracji oraz planów i programów ONZ powycinanych i połączonych w jakąś nową całość - dziwił się redaktor.\nPrzykładowo fragment mówiący o tym, że "aborcja nie może być uznawana za metodę planowania rodziny" pochodzi z programu działania przyjętego w 1994 r. po Międzynarodowa Konferencja ONZ d.s. Ludności i Rozwoju w Kairze.\n- To był przełomowy dokument jeśli chodzi o prawa reprodukcyjne kobiet, bo właściwie wprowadzał to pojęcie do międzynarodowego systemu prawnego. Tam rzeczywiście jest punkt, który się zaczyna od stwierdzenia, że aborcja nie może być podstawowym narzędziem planowania rodziny. Ale autorom chodzi przede wszystkim o to, że aborcja w krajach, gdzie jest kiepski system ochrony zdrowia jest przeprowadzana w taki sposób, że stanowi zagrożenie dla życia kobiet -tłumaczył Janiszewski.\nDziennikarz TOK FM dodał, że w dalszej części dokument opisuje, jak można ograniczyć śmiertelność kobiet m.in. dzięki promowaniu antykoncepcji. - Bo rzeczywiście aborcja nie może być podstawową metodą planowania rodziny. Musi nią być szeroko dostępna antykoncepcja - podsumował.\nRadczyni prawna Agata Bzdyń, którą Janiszewski gościł w audycji, zauważyła, że "środowiska fundamentalistyczne od lat prowadzą kampanię, która ma doprowadzić do tego, aby przejąć język praw człowieka - co widzimy tutaj w warstwie językowej". Dodała, że ma tu na myśli m.in. międzynarodowe chrześcijańskie porozumienie "Agenda Europe", do którego należy Ordo Iuris.\nBzdyń zaznaczyła również, że "status tego dokumentu jest żaden". - Nie ma mocy prawnej z punktu widzenia prawa międzynarodowego - podkreślała.\nA skąd osobliwy pomysł, żeby posklejać deklarację z cytatów z innych dokumentów? - Środowiska, o których wspomniałam usiłują się legitymizować w ten sposób. Twierdzą, że one wcale nie mówią niczego nowego, tylko to, co już jest - wyjaśniła prawniczka.\nBzdyń zwróciła również na listę sygnatariuszy deklaracji, która jej zdaniem "wygląda dość egzotycznie". - Jak widać jest to porozumienie ponad podziałami fundamentalistów z kręgów islamu i fundamentalistów katolickich.\nDeklaracja został podpisana przez: Polskę, USA, a także Królestwo Bahrajnu, Białoruś, Benin, Brazylię, Burkina Faso, Kamerun, Demokratyczną Republikę Konga, Republikę Konga (Kongo-Brazzaville), Dżibuti, Egipt, Królestwo Eswatini, Gambię, Haiti, Węgry, Indonezję, Irak, Kenię, Kuwejt, Libię, Nauru, Niger, Oman, Pakistan, Arabię Saudyjską, Senegal, Sudan Południowy, Sudan, Ugandę, Zjednoczone Emiraty Arabskie, i Zambię.


Kuchnia angielska i amerykańska Wyposażenie gastronomiczne\n15.1: Kuchnia rosyjska\n15.2: Kuchnia czeska\n15.3: Kuchnia węgierska\n15.4: Kuchnia francuska\n15.5: Kuchnia włoska\n15.6: Kuchnia niemiecka\n15.7: Kuchnia angielska i amerykańska\n15.8: Kuchnia azjatycka\n15.9: Kuchnia arabska\nKuchnia angielska i amerykańska\nKuchnia angielska i kuchnia amerykańska w dużym stopniu są ze sobą powiązane. Połączenie tych dwóch kuchni wynika z tego, iż są one niemalże identyczne jeśli chodzi o menu i upodobania. Oba kraje posiadają swoją tradycję i to w dodatku rozpowszechnioną na świecie.\nSzczególnie znane są wszelakie kanapeczki zwane sandwiczami, których dodatkiem może być tak naprawdę wszystko, przez co każdy ma możliwość stworzenia swojej niepowtarzalnej kanapki, a najważniejsze że będzie się w niej znajdować to co każdy indywidualnie lubi najbardziej.\nAmerykanie najchętniej zajadają sie kanapkami podczas lunchu, czyli innymi słowy, podczas drugiego śniadania.\nKasze i jajka stały się w zasadzie głównym posiłkiem podczas śniadań. Można wybrać ulubiony rodzaj kaszy spośród pszennej, kukurydzianej, owsianej czy kaszy gryczanej, oczywiście podawana jest ona z mlekiem. Natomiast jaja zapewne najlepiej smakują na smażonym bekonie lub szynce. Do wyboru mamy również jajka sadzone, jaja w szklance a także różnorodne omlety. Dodatki stanowi masło i sery, a także napoje takie jak: soki owocowe i pomidorowe, i niezastąpiona czarna kawa, która ma za zadanie pobudzić nas z samego rana. Zaś w Anglii do śniadania popija sie bardzo mocną herbatę , najczęściej z mlekiem.\nPodczas obiadu jako pierwsze danie serwowane są podobnie ja w innych zakątkach świata zupy. Szczególnie znane to: zupy rybne, a także ciekawą jest zupa żółwiowa.\nDrugie danie stanowią potrawy mięsne np. z wołowiny, dziczyzny, drobiu itd. Dodatkiem do nich są oczywiście warzywa, ciekawie skomponowane i ziemniaki pieczone, za którymi Amerykanie przepadają. Anglicy do baraniny podają bardzo sławny sos miętowy.\nTroszkę słodyczy należy tutaj wprowadzić poprzez naleśniki królujące w kuchni amerykańskiej, stanowiące na przykład element deseru. Potrawę tą można udekorować owocami lub polać smacznymi sosami, które urozmaicają smak naleśników. W Anglii natomiast prym wiodą puddingi oraz czarna kawa.\nNależy jeszcze wspomnieć o tzw.fast-foodach, co oznacza szybkie jedzenie. Amerykanie bardzo je sobie upodobali co niekoniecznie służy ich zdrowiu. Uwielbiają hamburgery i hot-dogi ale także kurczaki pieczone na rożnie. Takie jedzenie także staje sie popularne w innych krajach, jednak nie na tak ogromną skalę jak właśnie w Ameryce, która zapoczątkowała tego typu posiłki.


Kraina Kolorów, koncerty, warsztaty – TPI wystartował – iLoveNysa.pl – Twój portal z najświeższymi wiadomościami |\nCzy Nysa może być jeszcze bardziej pozytywna? Przekonać się o tym można jedynie przychodząc na Tydzień Pozytywnych Inicjatyw.\nPierwszy dzień Tygodnia Pozytywnych Inicjatyw za nami! Po raz trzeci wszystkie pokolenia mogą rozwijać swoje zainteresowania, poznawać nowe rzeczy, a także brać udział w warsztatach, wykładach oraz koncertach. Wolontariusze całymi dniami przygotowują pozytywne akcje dla mieszkańców.\nSporo zabawy mają najmłodsi mieszkańcy regionu. W poprzednich latach byli piratami oraz Indianami, teraz dzieci poznają Krainę Kolorów. Kluby dla dzieci odbywają się od 11.00 do 13.00 w parku przy Alei Lompy oraz przy świetlicy środowiskowej przy ulicy Krawieckiej. A o 15.00 startuje Central Park, czyli wachlarz kreatywnych atrakcji w jednym miejscu. Po wczorajszym koncercie zespołu Maya and The Hummingbirds przyszedł czas na więcej.\nOd godziny 15.00 będzie można skorzystać z Archery Battles, czyli postrzelać do siebie z łuków w bezpieczny, ale ciekawy sposób. Dodatkowo dzisiaj do kobiecych szaf trafią nowe ciuchy, a to wszystko za sprawą projektu SZAFA.\n1. Przynosisz ubrania, które chcesz przeznaczyć na wymianę do parku przy Alei Józefa Lompy, gdzie będzie duży namiot, obok którego będzie „Szafa” i przymierzalnia wraz z osobą odpowiedzialną za to wydarzenie.\n2. Wolontariusz ocenia stan ubrania, wpisuje na listę co, oraz w jakiej ilości przyniosłeś/aś.\n3. Przeszukujesz naszą „Szafę” aby wybrać coś, co Ci się spodoba.\n4. Jeżeli coś wybierzesz, wolontariusz odpisuje odpowiednią ilość ubrań z puli jaka Ci przysługuje (za każde jedno przyniesione, jedno możesz wziąć).\n5. Jeżeli nie wykorzystasz w danym dniu swojej puli, masz na to czas do końca wydarzenia – 31.08.2018, do godziny 21.00. Możesz też przyjść z kimś, aby wybrał coś dla siebie na Twoje konto!\n6. Ubrania, które nie zostaną wybrane do końca wydarzenia, będą przekazane potrzebującym w Nysie i okolicy, więc masz też okazję zrobić coś dobrego!\nCo więcej, na godzinę 19.30 zaplanowano wieczór uwielbienia, podczas którego zaśpiewa Maja Kowalczuk i przyjaciele.\nCodziennie można skorzystać ze strefy kontaktu .nove i tym samym dowiedzieć się czegoś więcej o grupach młodzieżowych, które regularnie spotykają się w naszym mieście.\nfot. Magdalena Kleszczyńska


eduteka Liceum Pozostałe Historia Analiza porównawcza przełomowych konfliktów zbrojnych europy środkowej i zachodniej doby Średniowiecza\nŚredniowiecze - jest to nazwa zawierająca w sobie kilkuwiekową tradycje, traktowana przez późniejszy świat jako wieki przejściowego upadku kultury. Okres ten zawiera się po między upadkiem Cesarstwa Zachodniorzymskiego i cywilizacji antycznej, a epoką "odrodzenia", która była odrodzeniem antycznych ideałów, wieki pomiędzy nimi, średniowiecze traktowane były jako okres przejściowy, pośredni, medium aevum.\nEpoka oznaczona tym terminem miała swoje charakterystyczne cech, zarówno pad względem gospodarczym, kulturalnym jak i politycznym. Jest to epoka, w której niepodzielnie królował feudalizm, teocentryzm oraz uniwersalizm.\nFeudalizm jako ustrój społeczno-polityczny, ukształtował się w średniowieczu, w klasycznej postaci występujący w Europie Zachodniej, szczególnie we Francji w X-XIII w. Wykształcił się jako system hierarchicznej zależności, spotykanej często już u schyłku starożytności. Feudalizacja przybrała na sile w VII-IX w. w związku z umocnieniem pozycji możnowładców, którzy dzięki uzyskanym immunitetom uwolnili się spod zwierzchności monarszej.\nTypowa forma rządów w okresie feudalizmu to monarchia, kolejno wczesnofeudalna, stanowa i absolutna. Społeczeństwo we wczesnym okresie feudalnym dzieliło się na dwie klasy: uprzywilejowaną (właściciele gruntów) i pozbawioną praw (ludność poddańcza). Klasy te nie stanowiły zamkniętych stanów, więc przynależność do klasy uprzywilejowanej warunkowało nie pochodzenie, ale posiadanie ziemi (jej utrata równała się często przejściu do klasy pozbawionej praw). Stopniowo spośród ludności poddańczej wyodrębniła się grupa mieszkańców miast, walcząca o wolność osobistą, prawa gospodarcze i polityczne, a większość ludności chłopskiej wyzwoliła się z poddaństwa osobistego. Obie klasy nabrały charakteru stanów, a o przynależności do nich zaczęło decydować urodzenie. Oba stany nie były jednolite wewnętrznie. Wśród szlachty obok arystokracji wyróżniano średnie i drobne rycerstwo, klasa nieuprzywilejowana rozpadła się na mieszczan i chłopów. Obok dwóch wymienionych stanów dziedzicznych stan uprzywilejowany, lecz nie dziedziczny, stanowiło duchowieństwo.\nCharakterystyczny dla myśli średniowiecznej był Teocentryzm, czyli postawa intelektualna polegająca na uznaniu Boga za najwyższą wartość. Zgodnie z nią, punktem odniesienia dla wszystkich innych wartości w każdym z aspektów życia publicznego i osobistego jest Bóg. To Bogu epoka ta podporządkowywała wszystkie dziedziny życia i działalności człowieka.\nNiemal wszystkie dziedziny aktywności człowieka były przesiąknięte duchem religijnym, co wynikało z uniwersalistycznych dążeń Kościoła. Polegających na tym by religijnie, politycznie, kulturowo a nawet językowo zjednoczyć Europę.\nDążeniem ludzi średniowiecza było zapewnienie światu chrześcijaństwa, jednolitego lądu i porządku. Jednak chrześcijaństwo nie zawsze można było rozszerzać na drodze nauki i pokojowej, niejednokrotnie w tym celu wykorzystywane było rycerstwo, którego obowiązkiem było szerzenie wiary wśród pogan. Stąd symbolem epoki oprócz ascetyzmu stał się miecz i krzyż, jako symbol krwawych dążeń do ujednolicenia Europy pod względem religijnym.\nDo wojen mający na celu szerzenie wiary możemy zaliczyć wyprawy krzyżowe, lub krucjaty, organizowane prze papieża i mające na celu szerzenie lub obronę wiary chrześcijańskiej. W średniowieczu mieliśmy do czynienie z szeregiem krucjat, w które wplątane było papiestwo.\nJako silny konflikt religijny można wyróżnić reconquista hiszpańska, mająca na przywrócenie dawnej wiary na tym terenie i wyparcie Arabów.\nPodbój Arabów nie objął północno - zachodniej części półwyspu. Zbiegli na te tereny Wizygoci odbudowali tam swoje państwo pod nazwą Asturii. Kolejnym państwem chrześcijańskim w Hiszpanii była kolonia Marchia Hiszpańska. Na przełomie IX i X wieku wytworzyło się w Pirenejach jeszcze jedno niewielkie chrześcijańskie państwo Nawarry.\nNajgroźniejsze chwile małe państewka chrześcijańskie przeżyły za panowania Al - Mansura, który posunął granice kalifatu najdalej na północ zburzył w 997 roku sanktuarium Santiago de Compostela. Jednak okres grozy minął wraz z rozpoczęciem się walk wewnętrznych w kalifacie, a wkrótce z jego rozpadem na liczna emiraty. Zakończyła się defensywa Arabska a rozpoczęły się czasy reconquisty. Sancho II będący królem Nawarry zjednoczył pod swoim panowaniem Kastylię i Aragonię, które jednak wraz z jego śmiercią stały się niezależnymi państwami. Kolejno władcy Kastylii przyłączali do swojego państwa królestwo Leonu. Alfons VI prowadził walki z Muzułmanami, za pomocą obcych zakonów krzyżowców, głównie francuskich. Arabowie ponosząc klęskę za klęską wezwali na pomoc marokańskich Almorawidów, w bitwie pod Zalacca chrześcijanie ponieśli klęskę i rozpoczął się okres prześladowań chrześcijan. Wewnętrzne walki między królami hiszpańskimi a także nie umiejętne porozumiewanie się krzyżowców i armii hiszpańskiej ułatwiały Maurom obronę.\nMimo chwilowego zamieszanie reconquista zostaje w roku 1118 podjęta na nowo, zorganizowana krucjata pod dowództwem Alfonsa I przyczyniła się do zdobycia Saragossy. W 1134 Alfons I wraz z krzyżowcami ponosi klęską pod Fraga jednak zwycięskie bitwy odbywają się nadaj pod dowództwem Alfonsa VII króla Kastylii. W tym samym roku ulega zerwaniu unia Aragonii z Nawarrą , jednak Aragonia łączy się z Hrabstwem Barcelony tworząc w ten sposób państwo aragońsko - katalońskie. Mimo sukcesów reconquista została zahamowana w drugiej połowie XII wieku przez Almohadów, którzy podporządkowali sobie Hiszpanie. Wznowienie walk nastąpiło za sprawą Innocenta II który przyczynił się do powstania krucjaty pod dowództwem Alfonsa VIII króla Kastylii. Wyprawa ta odbyła się przy udziale Aragonii, Nawarry, Leonu oraz krzyżowców francuskich. W rezultacie siły te rozbiły armie Almohadów a 1212r pod Navas de Tolosa. Od tego czasu państwa chrześcijańskie odnosiły już jedynie zwycięstwa. Alfons II portugalski granice swego państwa oparł o Atlantyk, Aragonia zdobyła Walencję, Murcję i Baleary. Ferdynand III Kastylijski zdobył Kordobę, Jaén i Sewillę, a w roku 1244 uczynił z rejonu Murcji protektorat kastylijski. Ale wzdłuż granicy nie ustawały starcia i potyczki.\nZiemie zdobyte w Andaluzji Ferdynand rozdzielił między lojalnych palatynów, którzy wspierali go zbrojnie podczas wojny. W związku z tym zmieniły się granice między starymi tajfas. Krótkie powstanie wzniecone przez wieśniaków zakończyło się ich klęską i wygnaniem. Cały ciężar rekonkwisty wzięła na siebie od XIII wieku Kastylia, osłabiona dodatkowo kłótniami o sukcesję i zagrożona buntem arystokracji. Gospodarka zaczęła się jednak rozwijać, zapewniając krajowi dostatek przez następne dwa stulecia. W roku 1273 Alfons X stworzył Mestę (system wypasy owiec), by wspomóc rozwój rozległych terenów swego kraju. Natomiast Grenadą od XII wieku rządziła Dynastia Nasrydów. Kiedy Królowie katoliccy przypuścili pierwszy szturm na Grenadę, królestwo mauretańskie było pogrążone w wojnie domowej. Tak zaczęło się oblężenie, które miało trwać 10 lat. W 1492 roku padła Grenada, ostatni bastion islamu na ziemiach Europy, co jednocześnie zakończyło okres rekonkwisty na ziemiach Hiszpanii.\nW przypadku tego konfliktu mieliśmy do czynienia z głęboką wiarą. Z jednej strony mieliśmy do czynienia z Arabami, dla których wartości religijne i obowiązek szerzenia jej był najważniejszy, z drugiej natomiast była chrześcijańska Europa doby krucjat, pragnąca zgodnie z myślą uniwersalizmu ujednolicić całą Europę zarówno kulturalnie jak i religijnie. Mamy tu także do czynienia z inną mentalnością inną kulturą, która nie była zrozumiała dla średniowiecznej Europy. Także sposób walk był odmienny, był to lud walczący za wiarę nawracający go mieczem, w walkach wykorzystywano jeźdźców odzianych w lekkie i wygodne szaty. Choć wojska arabskie nie były wyjątkowo liczne cechowały się niezwykłą zaciętością i szybkością, z jaką były w stanie się poruszać. Jeźdźcy przyzwyczajeni do przemierzania pustyni, doskonale potrafili dawać sobie rade podczas wypraw wojennych. Niewątpliwie był to silny kontrast ze średniowiecznymi krzyżowcami, którzy odziani w ciężkie metalowe zbroje byli przystosowani praktycznie tylko do walki konno.\nNiekiedy Zakony Krzyżackie, które tworzone były po to by szczerzyć chrześcijaństwo i zwalczać innowierców występowały przeciw krają chrześcijańskim. Przykładem takiego właśnie kraju jest Polska, której problemy z Zakonem krzyżackim rozpoczęły się po sprowadzeniu ich na ziemie polskie przez Konrada I Mazowieckiego, w celu obrony tej ziemi przed plemionami pruskimi. Krzyżacy uzyskali od papieża i cesarza niemieckiego potwierdzenie aktu nadania im Ziemi Chełmińskiej.\nJednym z wielu powodów wypowiedzenia wojny Zakonowi było coraz bardziej zuchwałe zagarnianie północnych ziem Polski. Do pierwszej wojny doszło w 1309 roku. Po zajęciu Pomorza Gdańskiego, rozpoczęła się długoletnia wojna polsko - krzyżacka, trwająca 213 lat Władysław I Łokietek nie mógł przyjść z pomocą Pomorzu Gdańskiemu, które zostało napadnięte przez Brandenburczyków. Poprosił o wsparcie znajdujących się najbliżej Krzyżaków, którzy po przegnaniu sami zajęli ziemię wraz z innymi grodami. W tym czasie król był za słaby by przeciwstawić się zakonowi.\nNa zakon została złożona skarga u papieża doszło do pierwszego procesu polsko - krzyżackiego przed tronem papieskim. Do ogłoszenia wyroku doszło w 1320r. w Inowrocławiu. Zakon miał zwrócić zagarnięte ziemie i zapłacić wysokie odszkodowanie. Krzyżacy mający przewagę militarną zlekceważyli decyzję sądu.\nKolejne działania militarne trwały w latach1326 - 1331. W tym czasie spustoszyli Kujawy i Mazowsze, następnie zajęli Ziemię Dobrzyńską, a w 1331r. napadli, ze wsparciem wojsk czeskich, aby podzielić się zagarniętymi ziemiami polskimi. Wojska krzyżackie nie zdołały zdobyć Kalisza i podczas ich odwrotu doszło do bitwy pod wsią Płowce (1331). Prowadzona przez Łokietka wojna podjazdowa uniemożliwiła połączenie z wojskami czeskimi. Po wyprawie odwetowej na Kujawy zawarto pokój, którego jednym z warunków było rozsądzenie konfliktu przez królów: czeskiego i węgierskiego.\nPo śmierci Władysława I Łokietka tron polski objął Kazimierz III Wielki dzięki jego staraniom w roku 1335 doprowadził do zjazdu w Wyszehradzie, na którym byli obecni: król Węgier Karol Robert i król czeski Jan Luksemburski. Wydali wyrok, na mocy, którego Krzyżacy mieli zwrócić Kujawy i Ziemię Dobrzyńską, a otrzymać Pomorze Gdańskie. Pokój w Kaliszu (1343) ostatecznie zakończył ten spór. Zakon oddał Polsce Ziemię Dobrzyńską i Kujawy, ale zatrzymał Pomorze Gdańskie jako "wieczystą jałmużnę".\nPo zawarciu unii polsko - litewskiej, która miała za zadanie wzmocnienie sił Polski i Litwy - państw najbardziej zagrożonych ekspansją Krzyżowców, doszło do kolejnych konfliktów zbrojnych. Chrystianizacja Litwy, do której doszło bez pośrednictwa Krzyżaków stawiała pod znakiem zapytania istnienie i działalność Zakonu na Pomorzu. W tym czasie na tronie polskim zasiadł Władysław II Jagiełło.\nNastępna wojna była już tylko kwestią czasu. Sytuacja polityczna była sprzyjająca dla Zakonu, ponieważ zawarł on przymierze z Zygmuntem Luksemburskim królem Niemiec i Węgier. Wojnę rozpoczęli Krzyżacy, w roku 1409, kolejnym zajęciem ziemi dobrzyńskiej. W tym czasie Jagiełło w wielkiej tajemnicy przygotowywał most pontonowy na Wiśle pod Czerwińskiem, przez który miały się przeprawić armii. Krzyżacy spodziewali się uderzenia w najbardziej ufortyfikowane miejsce: przeprawę przez Drwęcę pod Kurzętnikiem. Oddziały polsko-litewskie poszły na wschód, omijając Drwęcę.. Tam drogę Władysławowi II zastąpił wielki mistrz zakonu Ulryk von Jungingen ze swą doborową ciężkozbrojną jazdą.\nDoszło do bitwy pod Grunwaldem. Władysław II Jagiełło przyszykował swe wojsko. Lewe skrzydło stanowiły oddziały rycerstwa polskiego - ok. 14 tysięcy jazdy i kilka tysięcy piechoty. Prawe - pułki litewsko - pruskie: 10 tysięcy jazdy i trochę piechoty. W bitwie poległ Wielki Mistrz zginął wraz z wieloma wybitnymi rycerzami. Straty krzyżackie wyniosły ok. 18 tys. zabitych, 14 tys. miało się dostać do niewoli, 1.5 tys. zdołało uciec z pogromu.. Wydawało się, że państwo krzyżackie zostanie całkowicie pokonane. Niestety, wycofanie się z wojny księcia litewskiego, który obawiał się zbyt dużego wzrostu znaczenia Polski oraz niechęć do walki pospolitego ruszenia. Król musiał zrezygnować ze zdobycia Malborka. Po odstąpieniu wojsk polskich od obleganej twierdzy Zakon podjął działania zmierzające do odzyskania utraconych miast i zamków. W toku dalszych działań wojennych Jagiełło odniósł zwycięstwo nad armią zakonną pod Koronowem, nad rzeką Brdą.\nWielka wojna zakończyła się pokojem w Toruniu, w 1411r., na mocy, którego Polska odzyskała ziemię dobrzyńską a Litwa Żmudź, ale tylko na czas życia ks. Witolda i Władysława Jagiełły. Zakon zgodził się również na sąd polubowny w sprawie Santoka i Drezdenka, lecz mimo zawarcia pokoju walki wciąż trwały.\nNastępna wojna polsko - krzyżacka (1432) wywołana została interwencją zbrojną krzyżaków na Litwie. W czasie wojny domowej poparli Świdrygiłłę w walce przeciw bratu Witolda i jednocześnie napadli na Kujawy. W odwecie Polacy z wojskami czeskimi napadli i złupili Pomorze Krzyżackie, aż do Morza Bałtyckiego. Na Litwie zostali pokonani, 1 września 1435 roku, podczas bitwy pod Wiłkomierzem. Pod koniec grudnia, tego samego roku, Władysław III Warneńczyk zawarł pokój "wieczysty" w Brześciu. Miał on zagwarantować nienaruszalność granic obu stron.\nW roku 1454 wybuchła wojna trzynastoletnia, w wyniku, której wielki mistrz stał się lennikiem króla polskiego. Ostatni mistrzowie zakonu odmawiali jednak składania lenna, co spowodowało zaostrzenie konfliktów a w końcu wybuch kolejnej, już ostatniej wojny z Zakonem Krzyżaków (1519 - 1521). Nowy mistrz zakonu Albrecht Hohenzollern, mający w tym czasie poparcie cesarza i Brandenburgii, zażądał od Polski zwrotu wszystkich należących kiedyś do Zakonu ziem. Zygmunt I Stary, który dzierżył w tym czasie władzę w Polsce, uprzedził atak wrogów i rozpoczął wojnę z Zakonem. W czasie tej kampanii armia polska po raz pierwszy użyła artylerii na dużą skalę, dzięki której zdobyto ważne grody m.in. Kwidzyn.\nPowstanie stanów pruskich przeciw krzyżakom w 1454 roku.\nPod naciskiem papieża Hadriana VI, Zygmunt Stary zgodził się na rozejm w roku 1521. Spór Polski z Zakonem Krzyżackim zakończył się ostatecznie w roku 1525. Albrecht Hohenzollern przyjął protestantyzm i przeprowadził sekularyzację zakonu. Prusy zakonne tzn. terytoria, które Krzyżacy otrzymali po pokoju toruńskim w 1466 przekształcone zostały w państwo świeckie nazywane odtąd Prusami Książęcymi. Albrecht Hohenzollern zawarł z Polską traktat w Krakowie, na mocy, którego uznał się lennikiem Polski i 10 kwietnia 1525 roku, na rynku w Krakowie, złożył hołd Zygmuntowi Staremu jako dziedziczny książę Prus. Hołd ten znany jest dzisiaj pod nazwą Hołdu pruskiego. Zobowiązał się też do udzielania Polsce pomocy zbrojnej oraz finansowej i otrzymał godność senatora Polski. W ten sposób Zakon Krzyżacki Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego z Jerozolimy przestał istnieć na ziemiach polskich.\nPanoszenie się Kościoła jego nie moralne życie i duże majątki przyczyniły się za czasów Karola IV do prób reformowania duchowieństwa, jednak wszelkie próby w większości kończyły się śmiercią śmiałków. Jedną z osób, która śmiało krytykowała organizacje kościelną był Jan Hus, który krytykował nienormalne życie Kleru, piętnował ucisk ludu przez możnych oraz występował w obronie czeskiego języka przeciw Niemcom.\nNa tle narastającego ruchu antykościelnego król Waclaw IV prowadził koalicje przeciw magnatom i duchowieństwu. W 1409r przekazał on nacji część władzy na uniwersytecie praskim, zmuszając w ten sposób do opuszczenia uczelni przez większość niemieckich profesorów. Jednak król zmienił swój stosunek do ruchu po tym jak w 1412 r. Hus wystąpił otwarcie przeciw papiestwu, w efekcie tego musiał on zbiec na południe Czech. Następnie w 1415 spalono Husa na stosie, co pogłębiło tylko niezadowolenie i przyczyniło się do szybszego wybuchu powstania.\nWśród husytów najliczniej rysowała się biedota praska, żądająca zbiorowego powstania przeciw kościołowi i panom feudalnym, celem wprowadzenia "ubogiego kościoła" i powszechniej równości. Pod wodzą Jana Żeliwskiego w 1419 r tłum wtargnął do ratusza i opanował władze w mieście. Wkrótce po śmierci Wacława IV rozruchy wybuchają w trzech głównych miastach Czeskich zmuszając niemiecki patrycjat do opuszczenia Czech. Inna grupa husytów głosiła powtórne przyjście Chrystusa, wierni zgromadzali się na górach, które z czasem przeistoczyły się w twierdze, a ich uczestnicy uzbrojeni pod władzą hetmanów wyprawiali się na klasztory i zamki panów feudalnych. Najsłynniejszy i największy obóz był na górze Tabor, przeistaczając się w miasto. Jednak, gdy przepowiedni się nie sprawdzały, zaczęły pojawiać się konflikty. Wielu mieszkańców Taboru zraziło się a na ich czele stanął Jan Żiżka, który zadał chiljasom klęskę i spalił ich przywódców na stosie. Również w Pradze nastąpiło osłabienie po tym jak Żeliwski zginął z rąk rajców praskich. Przerażona ruchem społecznym ludność miejska i rycerze rozpoczęli rokowania z Zygmuntem Luksemburskim, chcąc wprowadzić go na tron i przywrócić pokój. Jednak Zygmunt odrzucał wszelkie ustępstwa wobec husytów, krwawo się z nimi rozprawiając. Wywołało to niezadowolenia wśród ludu, który zdecydował się na konfrontacje, do bitwy doszło pod Witkową Górą gdzie armia Zygmunta została pobita. Po zwycięstwie przywódcy hustyzmu przyjęli wspólne wyznanie wiary, w postaci czterech aktów praskich, które głosiły: wolne głoszenie "słowa bożego", komunie pod dwiema postaciami, odebranie duchowieństwu świeckiej władzy i posiadłości oraz karanie grzechów ciężkich prze władze świeckie.\nPo odparciu wypraw Zygmunta na Czechy sejm w Czesławiu usunął go z tronu i wybrał radę rządzącą, ofiarując koronę Władysławowi Jagiele który jednak pod naciskiem kleru odrzucił tą propozycje. Korone przyjął Witold litewski wysyłając do Pragi swojego namiestnika Zygmunta Korybutowicz, który jednak nie uzyskał zaufania Żiżki, który zdobył ogromny autorytet. Gromił on najazdy krzyżowców i tłumił bunty panów czeskich. Duże znaczenie miała jego taktyka bojowa, tworzył on ruchome obozy z wozów połączonych łańcuchami, na których były umieszczone działa, w ten sposób rozbijał on ataki konnego rycerstwa. Kolejno na czele Taborytów stanął ksiądz Prokop zwany Wielkim, który poobijał kolejne wielkie krucjaty organizowane przez Rzeszę. Od 1428 roku taboryci rozpoczęli działania ofensywne na tereny wrogów, największa wyprawa zorganizowana była w porozumieniu z Polską i dotarła aż pod Bałtyk. Jednak w kraju doszło do wojny domowej w efekcie, której taboryci zostali dotkliwie pobici, a w 1436r. Na soborze zawarto kampaktaty praski, zapewniające autonomię kościołowi i komunie pod dwiema postaciami. Jednak do ich realizacji nigdy nie doszło a w roku 1462 uznano je za nieobowiązujące.\nW przypadku wojny domowej w Czechach mamy do czynienia ze zbyt dużą władzą kościelną, która uciskała biedne społeczeństwo, które nie zgadzało się z pozycją kościoła w kraju. Przeciw powstańcom została wykorzystana armii krzyżacka mająca doświadczenie w walce, uzbrojona i zorganizowana. Natomiast powstańcy składali się z prostego ludu walczącego za pomocą tego, co było dostępne nie posiadających żadnego doświadczenia i umiejętności, co przyczyniło się do ich klęski.\nPo wyparci Arabów dla Europy przyszło kolejne wielkie zagrożenie, jest to przykład kolejnego państwa o innej kulturze, któro wywarło duży wpływ na średniowieczną Europę.\nZ obszaru stepów niejeden już raz wychodziły groźne ludy, których pojawienie się zwiastowało Europie niszczące najazdy - stamtąd przyszli Hunowie, Awarowie, Bułgarzy, Węgrzy. W połowie XII pojawili się Mongołowie. Były to plemiona koczownicze, warunki życia stepowych ludów były bardzo trudne. Surowy klimat i naturalne ubóstwo sprzyjały wyrastaniu tu pokoleń ludzi sprytnych, twardych, odpornych na wszelkie trudy i niedostatki. Mongołowie byli pasterzami koni i bydła. Zajmowali się też łowiectwem. Byli, więc doskonałymi jeźdźcami i łucznikami. Potrafili wiele dni bez przerwy spędzić w siodle, jedząc tylko suszone zapasy.. Mongołowie nie pędzili osiadłego życia. Mieszkali w jurtach - namiotach ze skór, które można było w każdej chwili zwinąć i przenieść w inne miejsce. Szukając wciąż nowych pastwisk dla swych stad, wędrowali w ten sposób w grupach. Gromadami takimi kierowali przywódcy, określani mianem chanów. Trwała między nimi stała rywalizacja i walka o władze.\nStabilna władze ustanowił dopiero Temudżin, było on jednym z najpotężniejszych chanów, bezlitośnie rozprawiając się zarówno z wrogami, jak i niedawnymi sojusznikami. Z czasem przyjął nowe imię - tytuł Czyngis - chana. Czyngis - chan zdołał w krótkim czasie narzucić swą władzę wszystkim współplemieńcom. Ogólne zgromadzenie wodzów mongolskich (kurułtaj) uznało go za swego władcę (1206 r.). Poprowadził on swój lud do wielu zwycięstw, podbił okolicznych koczowników i opanował ogromne obszary środkowej Azji. (Chiny, Azje Środkową, Kaukazoraz) Weszli na stepy czarnomorskie gdzie żyjące tam ludu przywołały na pomoc książąt ruskich. Ci śmiało ruszyli przeciwko nieznanemu przeciwnikowi, ale ponieśli druzgocącą klęskę nad rzeką Kałką (1223 r.). Mongołowie nie posuwali się już dalej, lecz zawrócili.\nArmia mongolska była niezwykle potężna i świetnie zorganizowana, Już u progu wielkich podbojów Czyngis - chana liczyła ok. 110 tys. Konnych wojowników, potem doszły do tego liczne oddziały posiłkowe, których pod przymusem dostarczać musiały podbite ludy. Organizacja wojskowa opierała się bardzo przejrzystym systemie dziesiętnym - jednostki poszczególnych szczebli liczyły odpowiednio po 10, 100, 1000, 10 000 jeźdźców. Największą (10 000) nazwano tumenem. Dowódca niższego szczebla był bezwzględnie zależny od przełożonego. Mongołowie postawili sztukę prowadzenia wojny na bardzo wysokim poziomie. Poza doskonałymi łukami wcale nie dysponowali nie dysponowali wcale dobrą bronią, więc wojny swe wygrywali głównie rozumem i podstępem. Mongołowie od Chińczyków nauczyli się cennych umiejętności technicznych: sztuki zdobywania miast, budowania machin oblężniczych, a także stosowania zasłon dymnych na polu.\nKażda wyprawę starannie przygotowywali - zarówno pod względem zaopatrzenia, jak i wywiadu. Nigdy nie wyruszali do kraju, o którym wcześniej nie zasięgnęli dokładnych informacji. Za cel stawiali sobie zawsze zmylenie przeciwnika: atakowali w wielu miejscach jednocześnie, do ostatniej chwili skrywając kierunek właściwego uderzenia. Dzięki niesłychanej szybkości i zwrotności swych lekkich, stepowych koników potrafili zręcznie udawać ucieczkę i ściągnąwszy przeciwnika w wybraną zasadzę, zawracali nagle do ataku. Były to zalety przydatne zwłaszcza w konfrontacji z rycerstwem chrześcijańskim: europejscy władcy nigdy nie byli stanie gromadzić tak wielkich wojsk, wasale często nie słuchali swych seniorów gardzili podstępem na polu bitwy.\nPowody, dla których Mongołowie wyruszyli na wojnę z chrześcijańskimi państwami europejskimi, nie są całkiem jasne. Nie chodziło im wcale o trwały podbój i zasiedlenie Europy. Mongołowie pragnęli zdobyć dla siebie tylko stepy czarnomorskie. Byli jednak przyzwyczajeni do dalekosiężnego planowania. Przewidywali na pewno, że utrwalenie tego podboju wymaga stworzenia strefy bezpieczeństwa w sąsiedztwie. Należało, więc rozgromić okoliczne państwa chrześcijańskie. Ogólno mongolski kurułtaj podjął, zatem decyzję o wyprawie na Zachód (1235 r.). Wzięły w niej udział tumeny ze wszystkich ord, ponad 100 tys. Wojowników. Stawiła się większość z żyjących synów i wnuków Czingis - chana. Naczelne dowództwo stanęło w ręku jego najstarszego wnuka, Batu - chan.\nPierwsza ofiarą mongolskiej inwazji była Ruś. Jeden za drugim padały ruskie miasta, a książęta ponosili klęski w otwartym polu. Podbój Rusi odznaczał narzucenie zwierzchnictwa chana wszystkim prawie książętom ruskim. Zwycięstwa te otworzyły Mongołom drogę w głąb Europy. Tu nikt nie spodziewał się groźnego najeźdźcy. Dopiero uciekinierzy ze spalonego Kijowa pojawili się z przerażającymi wieściami. Było już jednak za późno, by podjąć przygotowania do wspólnej obrony. Kilka miesięcy po ostrzegawczych sygnałach, wiosną 1241 r., mongolskie armie spadły na Węgry i Polskę. Polska była tylko ubocznym kierunkiem ich działań. Batu posłał tu zaledwie jeden tumen, by nie dopuścić polskich posiłków na Węgry. Mongolskie wojska przeszły przez Małopolskę i Śląsk, paląc Sandomierz, Kraków, Opole, Wrocław i szereg innych grodów. Dopiero na zachodnich kresach stawił im czoło książę Henryk Pobożny na czele rycerstwa z różnych ziem polskich oraz posiłków niemieckich. W bitwie pod Legnicą ( 9 kwietnia 1241 r.) Mongołowie rozgromili jednak Polaków i poprzez Morawy dołączył do sił głównych na Węgrzech, gdzie armia Batu - chana również odniosła zwycięstwo. Król węgierski Bela IV zastąpił najeźdźcom drogę, ale poniósł druzgocącą klęskę pod Mohi. Sam król ledwie uszedł z życiem, ścigany aż na wybrzeże adriatyckie, gdzie ukrył się na jednej z wysp. Prawie cały kraj został zalany przez Mongołów. Przez rok łupili oni Węgry, nim zawrócili wreszcie do siebie.\nNa Europę Zachodnią padła trwoga. Mongolska inwazja na Europę Zachodnią jednak nie nastąpiła i po kilku latach emocje opadły. Jeszcze kilka razy w ciągu XIII wieku do Węgier i Polski wpadały mongolskie wojska, ale najazdy te nie mogły się już równać z wyprawą zakończoną zwycięstwami pod Mohi i Legnicą. Te kolejne napady miały łupieski charakter i nigdy nie stawiały sobie za cel podboju napadanych krajów. Najazdy mongolskie zwróciło też uwagę Europy Zachodniej na często zapominany do tego czasu wschód kontynentu. Papieże usilniej niż dotąd zajmować się musieli sprawami Polski czy Węgier. Kraje te stały się teraz granicą walczącego chrześcijaństwa i tym mocniej poczuły się związane z zachodnim zapleczem. Wpływ bezpośredni, i to bardzo mocny, wywarli Mongołowie na Ruś. To ich długoletnie rządy spowodowały, że dalszy rozwój tego kraju potoczył się innymi drogami od pozostałych krajów europejskich.\nJednak nie tylko obcy najeźdźcy z Azji byli przyczyną konfliktów na terenie Europy. Do długoletnich sporów i wojen doprowadzał także ustrój, jaki panował w średniowiecznej Europie. Mianowicie wiele sporów było związanych z Feudalizmem, który według prawa rozdzielał ziemie na potomków. Feudalizm niejednokrotnie doprowadził do rozbici wewnętrznego państw i pociągał je do upadku na wskutek wojen. Przykładem kraju, który poprzez prawo feudalne przyczynił się do rozpoczęcia długoletniego konfliktu jest Anglia. Która zapoczątkowała Wojen Stuletnią roszcząc sobie prawo do części ziem Francuskich.\nWojna Stuletnia trwała od 1337 do 1453 roku. Przyczyn konfliktu było wiele i nawarstwiały się przez wiele dziesięcioleci (np. spory o panowanie nad Flandrią i Guyenną). Jednakże iskrą, która spowodowała wybuch, był konflikt o prawo monarchów angielskich do tronu królów Francji, uzasadniane przez Anglików powiązaniami rodzinnymi i tradycją (rycerstwo i kolejne dynastie angielskie były wszak na wskroś francusko-normańskie).Tak więc była to wojna o podłożu feudalnym, które według średniowiecznego prawa oddawało ziemie w ręce Anglików.\nWojna wiązała się z grabieżami z czago zdawała sobie doskonale sprawę ludność Angielska, i właśnie nadzieja bogatych łupów wojennych czy chęć odmiany życia, nadzieja kariery wojskowej czy administracyjnej skłaniała angielskich rycerzy, mieszczan i chłopów do udziału w zamorskich wyprawach wojennych ich królów. Niejeden żołnierz angielski wracał z wojny z pieniędzmi i zdobyczą wojenną różnego rodzaju. Kupował sobie ziemię, zakładał warsztat rzemieślniczy lub brał się do handlu. Nastroje Anglików w czasach Wojny Stuletniej ilustruje najlepiej wypowiedź księcia Exter. Przedstawiając Parlamentowi korzyści, jakie przyniesie Anglii podbój Francji, stwierdził on, że jest to "kraj urodzajny, wesoły, zasobny w pieniądze, posiadający bogate i wspaniałe miasta, niezliczone zamki, ponad osiemdziesiąt obficie zaludnionych prowincji, ponad tysiąc opływających we wszystko klasztorów i dziewięćdziesiąt tysięcy parafii".\nWojna stuletnia odbyła się w dwóch zasadniczych fazach, za panowanie FilipaVI i Jana Dobrego.W pierwszej fazie wojny Francuzi ponosili klęskę za klęską ( pod Sluis, Crecy oraz pod Potiters). Druga faza działań wojennych przypadła na lata 1413-1453. Król Anglii Henryk V wykorzystał wojnę domową w Francji i pobił Francuzów pod Azincourt. Kolejno nastąpił wielki zwrot w działaniach wojennych na skutek poderwania do walki francuskiego narodu prze Joanne d'Arc. Za jej pomocą został wyzwolony Orleai i doprowadzono do koronacji Karola VII. Kolejno cała Francja została stopniowo wyzwolona pozostawiając jedynie w rękach Anglików Wyspy Normandzki. Anglia musiała odstąpić od wojny na wskutek kłopotów wewnętrznych i zrezygnować ze wszelkich pretensji do Francji.\nPrzebieg ponad stuletnich zmagań militarnych francusko-angielskich wyznaczały krótkie najczęściej kampanie wojenne. Były to wyprawy dowodzone zwykle przez władców - "wojny królów", na które składały się podchody armii, oblężenia i łupienie miast, zdobywanie zamków, potyczki i niekiedy większe bitwy. Przedzielały zaś te sezonowe kampanie okresy długich rokowań, zabiegów i przetargów dyplomatycznych. Rozejmy i zawieszenia broni, nawet ceremonialne traktaty nie trwały zwykle długo. Działania wojenne szybko wznawiano.\nNawet w trakcie zawieszenia działań wojennych Wojny Stuletniej mieszkańcy Francji nie mogli żyć w spokoju. Trwały w różnych częściach Francji walki lokalne, napady i potyczki; odbywały się przemarsze wojsk własnych i nieprzyjacielskich, różnych oddziałów zaciężnych. Przemarsze te połączone były zwykle z rabunkiem, gwałtami i grabieżą bezbronnej ludności. W czasie pokoju wewnątrz królestwa tworzyły się gromady wszelakiego rodzaju ludzi z kompanii, których zwano łupieżcami. Ci konno i pieszo wędrowali z kraju do kraju, szukając żywności i przygód, aby żyć i bogacić się, nie oszczędzając kraju. Napadali na miasta, palili wsie, łupili klasztory i kościoły. Oddziały żołnierzy i bandy rabusiów działały prawie wszędzie, od Lotaryngii aż do Pirenejów. Żołnierze często w okresach "zawieszenia wojny", między kompaniami "wojny królów", zamieniali się w pospolitych bandytów. Byli też tacy, którzy grabili i rabowali, bo nie otrzymali regularnego żołdu od panów, którym służyli. Podstawową różnicą w armiach był ich charakter i sposób prowadzenia wojen. Armia Francuska był to w większości armia feudalna, walcząca bardziej z konieczności obrony kraju niż chęci i umiejętności wojennych. Natomiast armia angielska, składała się także z armii feudalnej, jednak uczestnicy tej armii byli nastawieni na grube zyski płynące z grabieży. Jednak większa część armii angielskiej była zaciężna, charakteryzowała się ona wyjątkową okrutnością, była to armii dobrze wyszkolona, profesjonalna, której jedynym życiowym zadaniem były wojny. Przyniosła również zmiany w sztuce wojennej, m.in. rycerskie pospolite ruszenie zostało zastąpione przez zawodowe wojska najemne, powszechnie zaczęto używać artylerii.\nW efekcie wojna ta wyniszczyła demograficznie i gospodarczo Francje, gdyż tylko na jej terenach odbywały się działania wojenne. Przyczyniła się do centralizacji władzy a także rozbudzenia świadomości społecznej wśród niższych warstw społecznych czego dowodem jest powstanie chłopów zwane żakierią.\nW wyniku Wojny Stuletniej Anglia nie tylko musiała zrzec się swych pretensji do Francji ale także popadła w długotrwałą wojnę domową zwaną jak wojna dwóch róż. Cechą charakterystyczną tej wojny był zapoczątkowany pod Azincourt zwyczaj wycinania jeńców, który przeniknął do mentalności angielskiej, co spowodowało wymordowanie przeciwników znajdujących się w lochach. W efekcie doprowadziła to wycięcia tak zwanej "starej szlachty" i zastąpienia jej "nową szlachtą" która pas rycerski uzyskała z wojen Francuskich.\nAnglią do roku 1447 rządził Humfred, który odziedziczył po Karolu VI skłonność do obłędu. Klęski poniesione we Francji przyczyniły się di jego upadku a także do upadku jego następcy Williama księcia Suffolk. Na czele opozycji stanął Ryszard książę Yorku, z bocznej linii Plantagenetów. Gdy w roku !453 na świat przyszedł dziedzic tronu Edward, zwolennicy Yorku podawali w wątpliwość jego pochodzenie. Ryszard w 1454 objął godności regenta jednak wkrótce po tym został obalony. Wydarzenie to stało się bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny dwóch róż, białej (Yorków) i czerwonej (Lancastrów), nazwa ta wzięła się od herbów rywalizujących ze sobą rodów.\nW tej wojnie czołową rolę odgrywał Ryszard hrabia Warwick, gdy w roku 1460 w bitwie pod Wakefield poległ Książe Yorku oraz gdy kolejno pobił on Lancastrów, Henryk VI został zdetronizowany. Następnie uwięziono go w Tower. Królem został syn poległego księcia Yorku Edward IV, jednak krajem w rzeczywistości kierował Warwick. Jednak Edward IV nie chciał być narzędziem w jego rękach, znalazł oparcie w bogatej rodzinie Woodville, z której pochodziła jego małżonka i w Karolu Śmiłym burgundzkim za którego wydał swoją siostrę. Warwick spiskował przeciw królowi z jego bratem Jerzym jednak w późniejszym czasie zbiegł on do Francji. We Francji Ludwik XI zaniepokojony układami angielsko-budgundzkimi udziela pomocy Warwickowi który zamachem opanowuje Londyn. Król zostaje zmuszony do ucieczki i udaje się do Flandrii na dwór Karola Śmiałego. Na Angielski tron zostaje przywrócony Henryk VI za którego władze sprawuje Wawric. Edward powrócił do kraju i z pomocą burgundzką doszło do bitwy po Barnet gdzie poległ Wawric, kolejno pobił armie królowej Małgorzaty, następca tronu i Henryk VI zostali zabici, co przyczyniło się do umocnienia władzy. Pragnął także uwolnić koronę od finansowej pomocy parlamentu, w tym celu prowadził własny handel, wziął po opiekę angielskich kupców, popierał sukiennictwo i wywóz wełny. Jego śmierć w 1483 roku przyczynił się do wznowienia walk. Władze obieli Woodcilowie jako opiekuni małoletniego Edwarda V, jednak zostali oni usunięci przez Ryszarda brata zmarłego króla za zgodą parlamentu. Wkrótce później Ryszard uwięził i zamordował synów Edwarda IV i obiął tron jako Ryszard III. Za jago panowania doszło do wielu konfiskat i egzekucji, jego okrucieństwo wśród poddanych budziło grozę. Opozycja skupiła się przy Henryku Tudora potomka Lancastrów. W Bretanii zebrał wokół siebie uciekinierów z Anglii i w sierpniu 1485 r. Powrócił do niej. W bitwie pod Bosworth pokonał on Ryszarda który poległ w tej bitwie. Henryk VII poślubił Elżbietę, córkę Edwarda Iv łącząc w ten sposób obie gałęzie Plantagenetów.\nWojna ta przyczyniła się do wewnętrznego osłabienia kraju, co przyczyniło się także do odciągnięcia uwagi Anglii od sprawy Francuskiej i w efekcie do niekorzystnego dla Anglii rozwoju Wojny Stuletniej. Wojna domowa w Anglii była typowym przykładem walki o tron, do której został wciągnięty naród, a zwaśnione rody nie były w stanie dojść do porozumienia, wycieńczając kraj i mordując się nawzajem\nPodsumowujący wyżej wymienione konflikty można śmiało powiedzieć że wszystkie były oparte na podłożu religijnym. Związane były one z mentalnością epoki, silną pozycją Kościoła w państwach średniowiecznych. W przypadku Polski mieliśmy problem z zakonem który miał wspierać kraje chrześcijańskie i nawracać innowierców, jednak okazał się on napastnikiem który pragnął dla siebie zagarniać ziemie. W średniowieczu zakony były też wykorzystywane w celach dla których powstały, były to krucjaty i reconqusta które przyczyniły się w istocie do szerzenia i obrony wiary. Jednak krzyżowcy byli niejednokrotnie wykorzystywani do tłumieni buntów przeciw kościołowi. I tu za przykład posłużyć nam może zamieszanie wokół ruchu husyckiego w Czechach. Kościół w średniowieczu stał silną pozycją a papież dążył do kontrolowania Europy, miał wpływ na władców i politykę wewnętrzną kraju.\nZdarzały się także wojny religijne nie mające nic wspólnego z chrześcijaństwem, chodzi tu o najazd Arabski, który odbył się za sprawą religijnej ideologii. Arabowie utwierdzeni w swoje wierze i kulturze w imię Allacha podbijali kraje pragnąc zaszczepić w nich swoją wiarę.\nPodsumowując aspekt wszystkich konfliktów natury religijnej jakie miały miejsce w średniowieczu, można powiedzieć że średniowieczna Europa jak i Azja była nie tolerancyjna wobec innych religii. Obie religie za pomocą siły i podbojów pragnęły pod porządkować sobie ludność z której pragnęły czerpać zyski.\nDrugą przyczyną wielu wojen średniowiecznych było prawo feudalne. Wpływało ono na rozbicia krajów i podziały. Prawo Feudalne doprowadziło do Wojen na terenie Polski i Francji. Przyczyniło się to do konfliktów w tych państwach na drodze dziedziczenie, w Polsce podzielono kraj pomiędzy synów a w Francji na wskutek wymieszania się dynastii doszło do roszczeń Anglików do części ziem Francuskich.\nKonflikty średniowieczne wynikały z mentalności tego okresu. Średniowiecze było epoką utylitarną, gdzie władza po części należała do Kościoła a ten miał duży wpływ na politykę. Dążył do kontrolowania społeczeństwa poprzez wiarę pragnąc je uzależnić od siebie.