Niebo tego dnia zaciągnięte było ciężkimi chmurami. Lada chwila mógł spaść rzęsisty deszcz, Jeremiasz musiał więc spieszyć się, by wykonać swoją pracę, zanim się to stanie. Od częstego schylania bolały go już plecy, ale nie miał wyboru. Gdyby odłożył to do jutrzejszego poranka, cały jego wysiłek mógłby pójść na marne. Drewniany szalunek leżał tuż obok, należało jedynie dokończyć kopanie dołu, zabezpieczyć go szalunkiem przed obsuwaniem się ziemi i nakryć grubą folią, by na dnie nie powstało małe bajorko, w którym trumna natychmiast nabrałaby wody. Takie zjawisko nie robi dobrego wrażenia na już i tak pogrążonych w smutku żałobnikach. Cieszył się, że drugi dół zdążył wykopać przed południem.\nNastępny dzień dla wielu ludzi, którzy odwiedzą to miejsce, będzie takim dniem, o którym chcieliby zapomnieć, ale długo nie będą mogli. Pożegnają swych najbliższych: mężów, ojców, synów, braci, dziadków, kolegów czy tylko znajomych, ale nie tylko staną nad dołem z trumną, by na pożegnanie wsypać garść ziemi. Oni staną nad „swoim własnym grobem”. Odprowadzą w ostatnim marszu „ siebie samych”. Każdemu z nich stanie przed oczami ich własny koniec, ich śmierć, która wcześniej, czy później przyjdzie właśnie po nich. Jeremiasz był przekonany, że nikt przed takimi myślami nie ucieknie. Kiedy zaczął tu pracować, pomimo swych trzydziestu kilku lat i perspektywy niekrótkiego jeszcze życia, nie był w stanie o tym nie myśleć. Widok jego własnego ciała leżącego w trumnie prześladował go nocami przez kilka tygodni. Wystarczyło zamknąć oczy. Podczas codziennego krzątania się po cmentarzu starał się omijać kaplicę, gdzie na katafalku wystawione stały w otwartej trumnie czyjeś zwłoki. Całe szczęście nie trwało to za długo. Zanim przyszły myśli o porzuceniu tego zajęcia, zdążył się przyzwyczaić. Nie oznaczało to znieczulicy. Co to, to nie. Nie topił też złych myśli i wrażeń w alkoholu. Po prostu nauczył się patrzeć na to z właściwej perspektywy. Umiał się zdystansować, oddzielić od przygnębiającego wpływu tego miejsca, widoku płaczących kobiet i dzieci. Jeśli chciał utrzymać żonę i syna, musiał się tego nauczyć.\nKij, którym mierzył głębokość dołu, potrzebował jeszcze zaledwie kilku centymetrów, by całkowicie schować się pod powierzchnią ziemi. By sprawdzić stan zachmurzonego nieba, podniósł głowę i niemal zamarło mu serce. Odruchowo, gwałtownie odskoczył. Na samym skraju wykopu stał człowiek. Sam w sobie nie był straszny, wręcz można by powiedzieć sympatycznie wyglądający, starszy mężczyzna, ale Jeremiasz nie słyszał żadnych kroków i jego nagłe pojawienie się w tym miejscu po prostu go przeraziło.\n- Och, przepraszam! Nie chciałem przestraszyć - szybko powiedział nieznajomy.\n- Nie słyszałem pana - powiedział na usprawiedliwienie swej bojaźliwości.\nNastała chwila krótkiej ciszy, tak jakby konsternacja zaistniałą chwilą pozbawiła obu słów. Jeremiasz wbił łopatę w twardą ziemię i rzucił okiem na przybysza. Przypomniało mu się, że widział go w ciągu ostatnich kilkunastu dni na różnych pogrzebach. Wydało mu się wówczas dziwne, że zna on wszystkich tych grzebanych ludzi i poczuwa się do obowiązku uczestniczenia w ich pochówkach tym bardziej, że nie spotkał go jeszcze ani razu w mieście, które nie należało przecież do metropolii. Mężczyzna miał dość charakterystyczny wygląd. Był niewysokiego wzrostu, miał białe, gładko zaczesane do tyłu włosy, krótko przyciętą brodę i bardzo poczciwą, pokrytą zmarszczkami twarz. Mógł mieć z siedemdziesiąt, nawet osiemdziesiąt lat, ale trzymał się prosto. Ubrany był w długi, czarny prochowiec i wspierał się na zakończonym metalowym szpicem, dużym parasolu.\n- To ciężka praca, prawda? - bardziej stwierdził, niż spytał nieznajomy.\n- Trochę trzeba się namęczyć, zanim uda się dokopać do dna każdej dziury - przyznał Jeremiasz.\n- Ziemia ziemi nierówna, zupełnie jak życie życiu i śmierć śmierci - pociągnął obcy. - W jednym miejscu miękkie i podatne, a zaraz obok twarde niczym skała i oporne na wszelkie działania jest to ludzkie życie, a śmierć...\n- Śmierć jest śmiercią - Jeremiasz przerwał mu, ale tonem, który nie przejawiał najmniejszej dozy niegrzeczności. W jego głosie trąciło czymś z własnego przeżycia, z doświadczenia, które nie było łatwe do przejścia. Nie bardzo lubił ten temat. Może i dlatego, że niektórzy ludzie dziwnie na niego patrzyli, gdy dowiadywali się, że jest grabarzem.\nStaruszek łagodnie się uśmiechnął.\n- Wiem, przejąłeś się niejedną i musiałeś nabrać zdrowego dystansu by nie oszaleć. Wybacz, proszę, moją bezpośredniość, ale w ciągu swego życia miałem sporo czasu i możliwości, aby bliżej zgłębić pierwsze, drugie i trzecie. Dobrze znam ziemię, twardość skały i zapach tej, która potrafi wydać obfity plon. Doświadczyłem wielu przeciwności codziennej egzystencji i dano mi wejrzeć w sedno śmierci. To coś więcej, niż zobaczyć jej fizyczne przejawy, dużo więcej... Do jutra Jeremiaszu.\nMężczyzna odwrócił się na pięcie i niespodziewanie jak na swój wiek szybko odszedł, znikając za kopcem usypanej obok dołu ziemi. Pomimo że wypowiedź nieznajomego miała stanowczy charakter, pomimo że mógł poczuć się potraktowany jak młokos, który niewiele wie o życiu, nie żywił najmniejszej urazy. Wręcz przeciwnie. Ten stary człowiek zaintrygował go jeszcze bardziej. Chciał się dowiedzieć kim jest i skąd się wziął.\nPoranek następnego dnia na szczęcie oddalił groźbę ulewy. W nocy co prawda pokropiło, ale oba groby były niezagrożone. Jeremiasz zaraz po przyjściu na cmentarz usunął folie oraz szalunki, dla pewności uklepał nieco ściany dołów łopatą i w oczekiwaniu na uroczystości zajął się grabieniem opadłych z drzew liści, które z lubością pokrywały jesienią grubym kobiercem alejki, przejścia i same nagrobki. Co chwila zerkał w kierunku bramy i bocznego wejścia, czy aby może pokaże się tam staruszek w prochowcu. Do najbliższego pogrzebu pozostało jakieś pół godziny. Człowiek, który znajdzie swe miejsce spoczynku w pobliskim dole, nie umarł śmiercią naturalną. Kilka dni temu głośno było o tragicznym wypadku, który wydarzył się na drodze dojazdowej do miasta. Niespodziewaniez chodnika na jezdnię wtargnęło dwoje dzieci. Jadący z obu kierunków kierowcy, widząc, co się dzieje i nie chcąc najechać na dzieci, gwałtownymi manewrami zmienili kierunki jazdy. Jeden z nich wjechał w pole, ale tor jazdy drugiego zakończył się na drzewie. Kierowca zmarł w szpitalu, nie odzyskawszy przytomności. Miał niecałe pięćdziesiąt lat i był dobrze znanym, ogólnie szanowanym lekarzem pediatrą. W drugim grobie Jeremiasz miał zasypać dwudziestoletniego młodzieńca, który umarł po jakiejś ciężkiej chorobie. Nie bardzo wiedział, czego spodziewać się po tym pogrzebie, gdyż miał się odbyć bez księdza. Rodzice chłopca byli wyznawcami jakiejś innej religii, nie byli katolikami, ale kim, tego nie zdołał się dowiedzieć. Po prostu jakaś sekta. Nie miał szczególnego upodobania w takich wydarzeniach, wręcz znajdował sobie na czas ich trwania zajęcie w jak najdalszym zakątku cmentarza, ale dziś powziął zamiar przysłuchaniu się obu uroczystościom.\nGdzieś z oddali doleciały dźwięki orkiestry. Kondukt zbliżał się do cmentarza. Jeremiasz uformował z liści niewielki kopczyk i przeniósł się kilka metrów dalej. Zanim dojdą na miejsce, akurat zdąży uporządkować jeszcze jedną alejkę i będzie mógł zająć odpowiednie miejsce, tak by nie rzucać się w oczy, ale i wszystko słyszeć. Kiedy zobaczył ministrantów z krzyżem, stanął za grubym pniem rozłożystego dębu. Ministranci i idący za nimi ksiądz stanęli, aby pracownicy zakładu pogrzebowego, którzy noszą trumnę, mogli wyciągnąć ją z karawanu. Potem weszli na cmentarz i skierowali się wprost przed siebie, by po kilkudziesięciu metrach skręcić i ustawić trumnę tuż przy wykopanej przez Jeremiasza dziurze. Obok trumny stanął ksiądz, obok dwie kobiety w czerni, u których pomimo sporej różnicy wieku widać było podobieństwo, przy młodszej zaś stał młody, wysoki mężczyzna z małym dzieckiem na ręku. Jeremiasz domyślił się, że to żona zmarłego lekarza z córką, zięciem i wnukiem. Wokół zaroiło się wręcz od całego mnóstwa ludzi. Jeremiasz rozpoznał przedstawicieli władz miasta, wielu urzędników, lekarzy, delegacje szkół, dziesiątki dzieci z rodzicami, młodzieży. Widać było, że zginął człowiek cieszący się niemałym poważaniem w mieście. Żona łkała, chwilami słychać było, że powstrzymywała się od głośnego płaczu. Córka wsunęła swą dłoń pod jej ramię, by mogła się na niej wesprzeć. Zięć głaskał dziecko i szeptał mu coś do ucha.\nJeremiasz w poszukiwaniu staruszka zaczął się rozglądać po zebranych ludziach, gdy cichy głos tuż za jego plecami zabrzmiał w jego uszach niczym wystrzał z karabinu. Niemal odskoczył.\n- Przyszedłem, Jeremiaszu.\n- A!... - odwrócił się gwałtownie i zobaczył znajomą twarz. Kilka osób zwróciło na nich uwagę. Uśmiechnął się przepraszająco.\n- Już myślałem, że się pan rozmyślił.\n- Nie, dlaczego miałbym się rozmyślić, przecież umówiliśmy się - powiedział cicho. Zaraz też proszącym tonem dodał:\n- Mam na imię Jan. Nie nazywaj mnie panem. Znam tylko jednego. - Znacząco spojrzał w niebo. - Możesz do mnie mówić po imieniu. Naprawdę. Widzę, że szanujesz ludzi, więc, pomimo dużej różnicy wieku, w niczym mi to nie ubliży.\nJeremiaszowi nie było łatwo przeskoczyć tej wiekowej bariery, ale stanąwszy obok staruszka zadał pytanie:\n- Nigdy cię nie widziałem w mieście, skąd więc mnie znasz i dlaczego przychodzisz w takie miejsce dokładnie wtedy, gdy kogoś mają zamiar pogrzebać? Ci ludzie to twoi znajomi?\nStaruszek uśmiechnął się ciepło i marszcząc czoło odpowiedział, jakby bez nadziei, że zostanie zrozumiany:\n- Pochodzę z bardzo daleka i przyjechałem tu, by spotkać się z pewnym człowiekiem i przekazać mu kilka, niezwykle istotnych informacji. Ciebie i innych w tym mieście znam, gdyż mamy wspólnego znajomego. Ów znajomy jest jednak bardziej mój niż twój, dlatego miałbyś trudności ze skojarzeniem go. Jeśli nadarzy się ku temu odpowiednia sposobność, myślę, że spotkamy się razem i wszystko będzie jaśniejsze.\nJeremiasz chciał jeszcze coś o niego spytać, ale zrezygnował. Ksiądz zaczął krótką modlitwą, po czym rozwinął niewielką karteczkę by odczytać z niej mowę pożegnalną.\n- Posłuchaj dobrze wszystkiego - powiedział Jan i zamilkł.\n- Z wielkim smutkiem i żalem żegnamy dziś naszego, umiłowanego brata w Chrystusie. Jego głęboka miłość do dzieci była tak wielka, że zaprowadziła go w to oto miejsce. Od tak wielu lat poświęcał się pracy z dziećmi i dla dzieci. Jego poświęcenie jest dla nas wielkim przykładem, gdyż niczym sam Chrystus bardziej umiłował śmierć niż życie. Będziemy o tym pamiętać do końca naszych dni. Będą o tym pamiętać dzieci, które zawdzięczają mu swe życie.\nPiotr Raden był niezwykłym człowiekiem. Jego ciepło przyciągało do niego wielu z nas. Przyjacielski, potrafiący wysłuchać każdego, kto przyszedł z jakimkolwiek problemem. Nie szczędził swego czasu i sił, by pomagać swym małym pacjentom w powrocie do zdrowia. Wielkie uznanie przyniosła mu również praca społeczna na rzecz naszego miasta. Dzięki jego inicjatywom powstały dwie przychodnie, dzięki którym poprawiły się warunki pracy służby zdrowia. Ponadto wszystko jednak jest nam także dobrze znane jego przywiązanie do Boga. Piotr pomagał w organizacji wielu parafialnych imprez, opiekował się pielgrzymami podczas wielu pielgrzymek do Częstochowy. Był z nami przy każdym ważnym wydarzeniu, wspomagał Kościół swym czasem, wysiłkiem i pieniędzmi. Oprócz tego był miłującym mężem i wzorowym ojcem. Łączymy się w głębokim żaluz żoną, córką, zięciem i wnukiem Piotra. Bądźmy dla nich wsparciem w tych trudnych chwilach.\nNiech miłosierny Bóg łaskawie przyjmie naszego brata Piotra na swe łono. Niech bogactwo jego dobrych czynów znajdzie uznanie w Jego oczach i przykryje niedopatrzenia, błędy i potknięcia grzesznej natury. Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie...\n- A światłość wiekuista niechaj mu świeci - odpowiedział zgodnym chórem cały zebrany tłum.\n- Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie...\n- A światłość wiekuista niechaj mu świeci - powtórzono.\n- Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie... - powiedział ksiądz po raz trzeci.\n- A światłość wiekuista niechaj mu świeci.\nKsiądz wykonując symbol krzyża, pokropił kropidłem trumnę, po czym używając lin opuszczono trumnę do dołu. Zgromadzeni ludzie odmawiając „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Mario” znosili w pobliże grobu wieńce i wiązanki kwiatów. Było ich tak dużo, że po krótkiej chwili pracownicy zakładu pogrzebowego mieli kłopot z ich układaniem.\nJeremiasz spojrzał w kierunku najbliższej rodziny. Teraz żona lekarza nie powstrzymywała łez. Jej głos przebijał się spomiędzy głośno skandowanej modlitwy. Córka mocno obejmowała matkę. Płacz rozniósł się dalej. Płakała najbliższa rodzina, krewni, bliscy znajomi, rodzice dzieci, którym bohaterski czyn doktora uratował życie. Był to niezwykle przejmujący widok. Poczucie żalu, smutku dławiło w gardle i wyciskało z oczu łzy wielu mniej związanych uczuciowo z nieżyjącym człowiekiem ludzi. Jeremiasz nieco ukradkiem spojrzał na Jana. Jego twarz była spokojna, jakby nieco kamienna, nie wyrażająca żadnych uczuć a usta zamknięte. Nie przyłączył się do ogólnej modlitwy za zmarłego. Nie było widać żadnego zaangażowania z jego strony wobec tego, co się tu działo pomimo to, że podobno znał tego lekarza, pomimo całej dramaturgii okoliczności jego śmierci.\nDo wdowy ustawiła się długa kolejka pragnących złożyć kondolencje.\n- To jest prawdziwa śmierć - powiedział nagle Jan. Nie dodał nic więcej.\nJeremiasz nie zrozumiał. Wydawało mu się to oczywiste, ale ton Jana krył w sobie coś tajemniczego. Nie było teraz możliwości żądać wyjaśnienia, ale niedługo cmentarz opustoszeje.\nKiedy skończono modlitwy, ludzki rój na cmentarzu począł powoli przesuwać się ku głównej bramie. Jeremiasz poczuł, że Jan ciągnie go za łokieć.\n- Coś się stało? - spytał po kilku krokach.\n- Chcę coś ci pokazać, coś powiedzieć.\nPo krótkiej chwili Jeremiasz zrozumiał, że idą do kaplicy. Tam na katafalku od wczoraj spoczywała trumna ze zwłokami tego młodego człowieka, który dziś znajdzie swoje miejsce pod ziemią. Jeremiasz wzdrygnął się. Nie lubił widoku trupiej bladości, zapadniętej szczęki i splecionych na brzuchu palców dłoni. Nie miał ochoty tam iść. Trumna jest otwarta, to wiedział na pewno.\n- Chodź Jeremiaszu. Młody Jakub nie jest przerażający - powiedział Jan, zupełnie jakby znał jego myśli. Zaraz też spytał:\n- Czy wiesz kim był?\n- Nie. Wiem tylko, że jego rodzice nie są katolikami i pogrzeb odbędzie się bez księdza.\n- Tak, to prawda. Jego rodzice kiedyś byli katolikami, ale opuścili tę religię, kiedy poznali Boga Biblii.\n- Ale przecież katolicy także mają Biblie i czytają je - żachnął się Jeremiasz. - Ja sam mam Biblię.\n- Czy i ty ją czytasz? - Jan zawiesił ton tego pytania, jakby liczył sięz tym, że będzie ono wyłącznie retoryczne.\n- No... - Jeremiasz zawahał się przez ułamek sekundy i przyznał - czasami.\n- W wyjątkowych sytuacjach, prawda? W czasie jakiegoś większego święta, albo kiedy brakuje rozwiązania hasła w krzyżówce, albo tak po prostu z nudów, od czasu do czasu pozwalasz jej kartkom odetchnąć świeżym powietrzem.\nJeremiasz milczał. Coś z tego, co usłyszał, było prawdą.\n- I tak właśnie jest z Biblią i znakomitą większością katolików, Jeremiaszu - stwierdził smutno Jan. - Kiedyś papieże kazali ją palić, choć i tak jej egzemplarzy było na świecie bardzo mało.\n- Słyszałem o tym, ale wtedy były bardzo trudne czasy. Panoszyło się tyle herezji...\n- Herezji jest więcej dziś, niż wtedy - przerwał mu Jan. - Problem polegał bardziej na tym, że Biblia mówiła rzeczy, które nie zgadzały się z oficjalnymi naukami Rzymu, a ludzie ją czytający zaczęli je widzieć. Bano się więc, że doprowadzi to do upadku katolicyzmu. Tępiono „heretyków”, którym Bóg objawiał duchową rzeczywistość. Osądzano ich na śmierć jak najgorszych przestępców.\n- Tak, to straszne, ale kościół przyznał się do błędów i teraz nasz papież zachęca do czytania Biblii.\n- Być może zachęca, ale ani on sam, ani inni księża nie są chętni by ją właściwie traktować, przyjmować i praktykować.\nJeremiasz zatrzymał się. Ten człowiek mówił rzeczy, które przeczyły sumienności katolickiej religii.\n- Nie dziw się temu, co mówię - powiedział ze smutkiem w oczach Jan. - Dobrze wiesz, że dla katolików ważniejsza jest tradycja od Bożego Słowa. Wiele rzeczy, które praktykujesz, to nauki nic nie mające wspólnego z nauką Pana Jezusa i Jego apostołów.\nZnów pociągnął Jeremiasza za rękę.\n- Chodźmy do Jakuba. Dużo by mówić, ale chcę powiedzieć ci o najważniejszym.\nJeremiasz zawahał się, ale poszedł. Po chwili byli już u drzwi kaplicy. Nie była zamknięta, gdyż za godzinę miał odbyć się drugi pogrzeb. Weszli do środka. W centralnym miejscu stał nakryty czarnym aksamitem katafalk, na nim trumna z martwym ciałem przystojnego, młodego chłopca, a po obu stronach po trzy świeczniki ze świecami. Pod dwiema ścianami stały jeszcze krzesła, niezbędne tym, którym zdrowie bądź przeżycia nie pozwalały długo ustać na nogach.\nJan stanął u wezgłowia i głęboko westchnął.\n- Mógłby jeszcze długo żyć, ale nie pozwalał swoim uszom słuchać. Jego rodzice znają Boga, lecz on nie chciał Go poznać przez długie lata. Wolał prowadzić swoje życie, zbuntowane i „wolne”. Nie znosił „gderania” rodziców o Jezusie, miał dość chodzenia na nabożeństwa. Poszedł drogą kolegów z klasy. Alkohol, papierosy, potem narkotyki. W końcu zaraził się wirusem HIV. Po roku zaczął chorować na AIDS. Po czterech latach buntu zrozumiał, że jest na granicy śmierci. Wtedy na odwrót było już zbyt późno.\n- Skoro sobie zasłużył - krótko skwitował to Jeremiasz. Był spięty. Nie wiedział do czego ten stary człowiek zmierza.\n- Tak, zapłatą za grzech jest śmierć. Jakub świadomie wybrał taką drogę. Chciał być wolny, ale jego „wolność” okazała się zabójczą niewolą. Alkohol, nikotyna i narkotyki były tylko zewnętrznymi przejawami tej niewoli. O wiele ważniejsza jest dusza, ale najważniejszy - duch. O tym nie myślał. We właściwej sobie porze przyszedł do niego ten, który zwodzi, ojciec kłamstwa, szatan i zaoferował swoje usługi, pomoc w uzyskaniu „wolności i niezależności”. On potrafi myśleć po ludzku i wie, co człowiek lubi, co kocha jego zdeprawowana natura, czego pożąda. Podaje to w błyszczącej oprawie „wielkich korzyści”, których odrzucenie równałoby się głupocie. Jednocześnie udowadnia naiwność tych, którzy idą za Bożym głosem. Jakub dał się wplątać w jego matactwa. Uległ swoim pożądliwościom i umarł. Ale to nie ta śmierć, na którą teraz patrzysz. Śmierć ciała to nie ta prawdziwa śmierć.\n- Nie rozumiem. Już drugi raz używasz wyrażenia „prawdziwa śmierć”- powiedział z niepewnością w głosie Jeremiasz.\n- My wszyscy umarliśmy przez nasze grzechy i upadki. Umarła nasza więź z Bogiem, została zerwana linia życia i zaczęliśmy chodzić według zasad tego świata, naśladując władcę, który rządzi teraz w powietrzu, ducha, który działa w opornych synach buntu. To życie w pożądliwościach ciała, uleganiu woli zepsutej natury, to bycie dzieckiem gniewu. Bóg jest Duchem i z człowiekiem łączy Go więź duchowa. Bóg też jest Święty i Sprawiedliwy. Nie chce i nie może mieć nic wspólnego z grzechem. Kiedy w świadomy sposób wybraliśmy zło, grzech, bunt przeciw Jego prawom życia, nasz duch dla Niego umarł, Jeremiaszu! To jest prawdziwa śmierć - oddzielenie od Boga.\nJan zrobił pauzę w swej mowie. Chciał, aby do Jeremiasza dotarł jej sens.\n- Ta śmierć dotyczy ciebie, mnie, Jakuba, Piotra, wszystkich. Bo jak przez jednego Adama grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi przyszła śmierć, bo wszyscy zgrzeszyli. Nie ma ani jednego sprawiedliwego, nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga, wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego...\n- Ale przecież doktor Piotr był dobrym człowiekiem. Sam słyszałeś, ile dobra uczynił dla ludzi - Jeremiasz już wiedział, czego się uchwycić - i poświęcił swoje życie dla ratowania tych dzieci. Jak możesz mówić, że nie ma sprawiedliwych, że wszyscy są nieużyteczni i nikt nie szuka Boga. On jest dowodem na to, że nie masz racji. On bardzo dużo zrobił dla Boga!\n- Piotr był martwy dla Boga od bardzo wielu lat - odpowiedział z prawdziwym smutkiem Jan. - Wszystkie jego uczynki były dla Boga martwe, pozbawione udziału Ducha, pozbawione przepływu Bożego życia, pozbawione Bożej woli. Piotr działał z wielkim zaangażowaniem, to prawda. Lecz nie to decyduje o satysfakcji Boga. Zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. Bez Bożego Ducha człowiek jest martwy, po prostu nieżywy duchowo, trup, który nie jest w stanie zrobić nic prawdziwie wartościowego. Nic, o czym Bóg mógłby powiedzieć, że to mu się podoba. Dopiero wtedy, gdy Duch Święty jest inspiracją działania, dawcą pomysłu i człowiek poddaje się Jego woli, można zrobić coś, co będzie miało wymiar wieczny, nieprzemijający. Jeśli sam Bóg jest dawcą chcenia i wykonania, wszystko ma sens.\n- Ale przecież my byliśmy bierzmowani przez samego biskupa właśnie po to, by Duch Święty kierował naszym życiem - ucieszył się Jeremiasz myślą, która dała mu promyk światła w ciemności, która go opadła.\nJan stanął tuż za głową martwego Jakuba i uniósł dłoń, tak jakby chciał pogłaskać jego włosy. Zatrzymał się jednak nad nim.\n- To nie jest tak, jak cię nauczono - powiedział bardzo powoli. - Nie tak.\n- Dlaczego podważasz autorytet kościoła, autorytet papieży, biskupów, księży? Skąd wiesz, że to ty właśnie masz rację?\n- To nie ja - odpowiedział znów bardzo powoli, jakby chciał każde słowo podkreślić, w szczególny sposób wyrazić jego wagę i wartość. - To Słowo Boże, to sam Chrystus, ja nic nie znaczę. Wszystko, co ja powiem, możesz podważyć, zignorować, ale Słowo Boże jest niepodważalne, jest ku życiu wierzącym i na sąd dla niewierzących. Ono zawsze wykonuje jakąś pracę: ku życiu lub ku śmierci i nie powraca bezowocnie do Boga! Taka jest prawda, taka jest rzeczywistość i przed nią nie uciekniesz. Przed nią nikt nie ucieknie.\nJeremiasz patrzył na tego starego człowieka. Mówił rzeczy straszne. Niszczył jego dotychczasowa pojęcie religijności, relacji człowieka z Bogiem. Ton jego głosu nie był jakoś szczególnie mocny, ale gdzieś pod nim, jakby w jego tle drgało coś niezwykłego, coś, co uderzało w ukryte zakamarki serca z wielką siłą przekonania. Jednak w Jeremiaszu wzrastał jakiś bunt. Przez ułamek chwili pomyślał, że to strach przed prawdą, ale zaraz potem uciekł przed tym w myśl o wiele wygodniejszą, w przekonanie, że są ludzie o wiele mądrzejsi od niego, tacy, którzy poświęcili się dla Boga, którzy skończyli odpowiednie studia i znaleźli właściwe odpowiedzi na właściwe pytania. Chciał skończyć tę rozmowę, chciał uciec.\n- Zajmę ci jeszcze tylko chwilę - powiedział Jan, jakby wyczuwając jego myśli. - Popatrz na Jakuba. Jego twarz jest spokojna. Kiedy umierał, nie było w nim strachu przed nieznanym. On zaufał. Uwierzył. Oddał siebie samego w ręce Jezusa. Przyjął Go jako swojego Pana i Zbawiciela. Uwierzył, że krew przelana na krzyżu, była właśnie ze względu na jego grzechy przelana. On nie tylko uznał historyczny fakt, ale zaufał w jego duchowe znaczenie. Przez swoją wiarę Jakub otworzył Bogu nowe możliwości. Bóg stał się nie tylko jego Stwórcą, ale\ni jego Ojcem, gdyż zrodził go przez Ducha na nowo.\n- My wszyscy narodziliśmy się na nowo, kiedy zostaliśmy ochrzczeni - wtrącił Jeremiasz.\n- Och, nie. To nie tak. - Jan złożył dłonie tak, jakby miał zamiar zaraz się pomodlić. - Bóg tym, którzy przyjęli Jezusa dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga. To nie rodzice decydują o narodzeniu na nowo, nie pochodzenie, nie jakiś religijny rytuał, ale sam Bóg, który zna serce i widzi jego wiarę. Nie jakąś tam intelektualną wiedzę, ale wiarę! Prawdziwe zaufanie Jezusowi, które nie jest oparte na swojej sprawiedliwości wynikającej\nz własnych uczynków, ale na usprawiedliwieniu, które pochodzi z ofiary Jezusa. Można mieć gorliwość, ale gorliwość nierozsądną, która nie przyjmując usprawiedliwienia Bożego, próbuje ustanowić własne. A zbawienie nie jest z uczynków. Ono jest z łaski przez wiarę. Ono nie jest z nas, ale Boży to dar. Nie z uczynków, aby się ktoś nie chlubił. Dopiero dzięki życiu Chrystusa w nas możemy dobrze czynić, gdyż ma to dla Boga Jego zapach i smak.\nJan popatrzył Jeremiaszowi prosto w oczy.\n- Jakub duchowo umarł przez swoje grzechy. Piotr duchowo umarł przez swoje grzechy. Jakub ożył dla Boga przez wiarę. Bóg zrodził go na nowo przez swojego Ducha, dał mu swoje niezniszczalne życie. Piotr działał, bo myślał, że jest na tyle dobry, by Bóg obdarzył go uznaniem. Sądził, że zasłuży sobie na życie wieczne swoimi uczynkami i nie widział potrzeby, by przyjąć Jezusa. Myślał, że przynależność kościelna, to wszystko, co otwiera drogę do Boga. Piotr nie chciał dopuścić myśli, że jest martwy i bezużyteczny dla Boga.\nJeremiasz nie wiedział, co ze sobą zrobić. Miał ochotę po prostu zamknąć drzwi z drugiej strony i zostawić tego starca z jego kazaniem trupowi, który leżał obok nich. Może on miałby więcej cierpliwości.\n- Skąd wiesz, co ten lekarz myślał, co robił? Jesteś tu obcy! - niemal krzyknął.\n- Już ci powiedziałem, że mieliśmy wspólnego znajomego - spokojnie odpowiedział Jan. - Poza tym miałem okazję z doktorem Piotrem rozmawiać. Na dzień przed jego śmiercią... Nie chciał mnie słuchać, ale usłyszał, co wiedzieć powinien. Bóg dał mu tyle czasu, ile było potrzeba, aby mógł podjąć świadomą decyzję. Był mądrym człowiekiem.\nJeremiasza „zatkało”. Przez chwilę nie wiedział, co powiedzieć.\n- Jeremiaszu, jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musiał być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony; kto zaś nie wierzy, już jest osądzony dlatego, że nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego. A na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były złe. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światłości, aby nie ujawniono jego uczynków. Lecz kto postępuje zgodnie z prawdą, dąży do światłości, aby wyszło na jaw, że uczynki jego są dokonane w Bogu. Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny, kto zaś nie słucha Syna, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim. Jeremiaszu, nie bądź nieczuły na to, co Bóg ma ci do powiedzenia. Wielu jest takich, którzy badają Pisma, bo sądzą, że w nich jest żywot wieczny, ale one wszystkie świadczą o Jezusie. Pomimo to, do Niego przyjść nie chcą, aby mieć żywot wieczny. Godne wiary jest to, co ci mówię: kto wierzy Bogu, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, ale przeszedł z śmierci do żywota. Tu naprawdę nie tylko chodzi o wiarę w Boga. Potrzeba uwierzyć Bogu! Zaufać Jego Słowu. Choć masz wodę w kranie, to nie wystarczy do tego, by się napić. Musisz odkręcić kurek. Tak samo jest z ofiarą Jezusa na krzyżu. Nie wystarczy, że Pan umarł na krzyżu, że przelał tam swoją krew za twoje grzechy. Dopiero, gdy twoje serce uwierzy, że ta krew była przelana właśnie za twoje grzechy, twoje kłamstwa, złe pożądliwości, kradzieże, złośliwości, gniew i wszystko inne, co jest grzechem, da prawdziwe uwolnienie, pokój i radość z ratunku od potępienia, od śmierci. Od twej prawdziwej śmierci, Jeremiaszu.\nJan rozłożył ręce tak, jakby chciał pokazać bezradność.\n- Żaden trup nie jest w stanie niczego dokonać. Duchowy trup także nie. Sam siebie nie zbawisz. Musisz stać się nowym człowiekiem, który ma w sobie życie samego Boga. Tylko to życie może sprawić właściwe działanie i wartościowy efekt. Bo i my wszyscy byliśmy niegdyś nierozumni, niesforni, błądzący, poddani pożądliwości i rozmaitym rozkoszom, żyjący w złości i zazdrości, znienawidzeni i nienawidzący siebie nawzajem. Ale gdy się objawiła dobroć i miłość do ludzi Zbawiciela naszego, Boga, zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego. Abyśmy, usprawiedliwieni łaską jego, stali się dziedzicami żywota wiecznego, którego nadzieja nam przyświeca. Ale ona przyświeca tym, którzy przyjęli Jezusa, jako swoją jedyną drogę do Boga. Przyświeca mnie i tym, którzy narodzili się na nowo z Ducha i przez to stali się dziećmi Bożymi.\nJan podszedł blisko, bardzo blisko Jeremiasza. Był od niego niższy, musiał więc zadzierać głowę ku górze, ale Jeremiasz poczuł się bardzo mały, jak małe dziecko, które nic nie wie o życiu.\n- Czy masz pewność zbawienia? - spytał Jan i patrząc mu prosto w oczy czekał na odpowiedź.\n- Pewność zbawienia? - zdziwił się Jeremiasz. - Jak można mieć pewność zbawienia? Przecież to się dopiero okaże na sądzie.\n- To właśnie odróżnia chrześcijanina od człowieka religijnego. Słowo „chrześcijanin” nie pochodzi od słowa „chrzest”, ale od Chrystusa. Chrześcijanin to człowiek, który ma Chrystusa w sobie i idzie jego śladem jako Jego uczeń. On kocha Jezusa, jest mu podporządkowany niczym niewolnik. Trzyma się Chrystusa na tym świecie jak rozbitek kawałka drzewa na środku oceanu - kurczowo, z całych sił. On nie ma zaufania do siebie samego, swoich możliwości, ale Chrystus jest dla niego wszystkim. Jezus Chrystus jest jego życiem. A takie jest świadectwo, że żywot wieczny dał Bóg, a żywot ten jest w Synu jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota. To napisane jest tym, którzy wierzą w imię Syna Bożego, aby wiedzieli, że mają żywot wieczny. A ludzie religijni... ufają swojej aktywności, działalności, religijnym obrzędom i temu, że mają udział w jakimś kościele. Ale prawdziwy Kościół to nie budynek i nie ludzka organizacja jakkolwiek byłaby sprawna, przedsiębiorcza i aktywna. Kościół to żywy organizm, którego Głową jest sam Chrystus, a członkiem tego organizmu nie zostaje się przez chrzest, czy jakieś zapisy, ale przez nowozrodzenie, świadome przyjęcie Jezusa jako swego Zbawiciela i Pana, uwierzenie w Jego zbawcze dzieło na krzyżu. Jeremiaszu, nie odrzucaj tej oferty, nie stać cię na to.\nJeremiasz patrzył na Jana bez słowa. To byłoby zbyt proste, aby było możliwe. Zbawienie za darmo? Tyle wysiłków na nic? A to wszystko w czym miał udział od tylu lat: sakramenty, pielgrzymki, święta... Niemożliwe, po prostu niemożliwe. Ci mądrzy ludzie, którzy poświęcają swoje życie dla Boga, mieliby prowadzić ich na manowce? Kim jest ten starzec, by mieć czelność podważać autorytet Watykanu?\n- Kim ty właściwie jesteś, że mówisz takie rzeczy? Jakie szkoły skończyłeś? - powiedział wreszcie cedząc słowa przez zęby.\nNa twarzy Jana był prawdziwy smutek. Jego oczy szukały głębi duszy Jeremiasza, młodego człowieka, który gdzieś wewnątrz serca chciał podobać się Bogu, ale nie chciał przyjąć Bożego Słowa...\n- Jestem Jan, sługa mojego Pana Jezusa z Nazaretu, Syna Bożego, Mesjasza wyczekiwanego przez Izraela i odrzuconego do czasu Jego powtórnego przyjścia. Jestem uczniem w szkole Bożego życia, uczniem krzyża, uczniem prawdziwej ewangelii. Chrystusa nie da się nauczyć przez zgłębianie teologicznej wiedzy. Z Chrystusem trzeba żyć. Trzeba przytulić się do Jego serca...\nJeremiasz popatrzył na Jana, na martwego Jakuba i odwróciwszy się na pięcie, szybkim krokiem wyszedł z kaplicy. Nie chciał nic więcej słyszeć, nie chciał słyszeć wołania starca, nie chciał o tym myśleć, nie chciał, by jego życie przewróciło się do góry nogami.\n- Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz. Albowiem sercem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu. Powiada bowiem Pismo: Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Nie masz bowiem różnicy między Żydem a Grekiem, gdyż jeden jest Pan wszystkich, bogaty dla wszystkich, którzy go wzywają. Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie, Jeremiaszu! - zawołał z całej siły Jan.\nPoranek tego dnia był chłodny i nieprzyjemny. Jeremiasz wcześniej niż zwykle przyszedł na cmentarz. Prognoza pogody, którą widział w telewizji poprzedniego wieczoru przewidywała obfite opady deszczu. Musiał zdążyć z wykopaniem kolejnego dołu. Idąc na wyznaczone miejsce ominął grób młodego Jakuba. Po rozmowie z Janem nie miał już ochoty oglądać jego pogrzebu. Po wszystkim zakopał szybko trumnę i poszedł do domu. Nie miał też ochoty wracać myślami do wywodów starca. Przyszedłszy na miejsce mocniej ścisnął łopatę i wbił ją w twardą ziemię. Twarda ziemia jak twarde serce. Wspomnienia z wczorajszego dnia powróciły.\n- Nie! - powiedział na głos, jakby chciał podkreślić swój sprzeciw. Nie mogło tak być, by jeden miał rację, a miliony się myliły. Odrzucił na bok kilka razy ziemię. Prawdziwa śmierć. Śmierć ducha. Zerwana więź z Bogiem. Nie rozumiał tego. Może nie chciał rozumieć, by nie dopuścić do siebie całej reszty argumentów.\n- Nie! - powiedział znowu. - To po prostu jakiś sekciarz, pewnie chciał mnie przekabacić na swoją stronę. Potem miałby czym się chełpić.\nTa myśl była przekonująca. Wgryzał się w ziemię, jak szybko potrafił. Niebo zaciągnięte było ciężkimi chmurami. Robiło się coraz ciemniej. Wzmógł się mocniejszy wiatr. Okoliczne drzewa szumiały głośno pozbywając się pożółkłych liści. Nie cierpiał takiej pogody. Prawie nienawidził deszczu. Przemoczył go już tyle razy, że aż się dziwił swym przyzwoitym zdrowiem.\n- A niech to!... - miał ochotę sobie przekląć. Zapomniał o szalunku i folii. Przez to wszystko chodził jakiś mało przytomny. Do szopy z narzędziami nie było daleko, może zdąży, zanim lunie. Kopał dalej niezbyt przykładając się do zabezpieczania ścian dołu przed zawaleniem. Myśli kotłowały się w nim znowu. Jan nie agitował go przecież do żadnej sekty. Mówił, że prawdziwy Kościół to ludzie zrodzeni na nowo z Ducha. Więc gdzie należał on i jego rodzina przez tyle lat? Do jakiejś ludzkiej organizacji? Absurd! Gdyby katolicyzm nie podobał się Bogu, na pewno już dawno by się to okazało. Tylu ludzi, tyle wspaniałych budynków, takie bogactwo... Czy to nie jest prawdziwy dowód błogosławieństwa? Co prezentują te niezliczone sekty i „kościółki”? Jaką tradycją mogą się pochwalić? Ilu mają członków? Co osiągnęły?\nGdzieś w oddali zagrzmiało. Jeremiasz wyprostował się na moment. O tej porze roku burza? Niemożliwe. Odrzucił kilka łopat ziemi i nagle zastygł w bezruchu. A może to Bóg... Może sam Wszechmogący protestuje przeciw jego myślom? Nie, bzdura! Pewnie to tylko złudzenie, przesłyszało mu się i tyle. Kopał dalej.\nKrew Jezusa przelana za jego grzechy. Tak, Jeremiasz mógł przyznać się z całą odpowiedzialnością do tego, że jest grzesznikiem. Zapłatą za grzech śmierć? Czy za jego grzechy też należała się śmierć? Przecież nie był żadnym pijaczyną, albo cudzołożnikiem, albo mordercą. Dlaczego wyrok miałby być taki surowy?... Wbijana w ziemię łopata ostro zgrzytnęła. Jakiś kamień. Podważył go i odrzucił. Jeśli będzie dalej o tym myślał, doczeka się jakiegoś rozstroju żołądka. A może jednak jest jak ten kamień. Bóg próbuje z nim rozmawiać, a on jest twardy i nieustępliwy. Nie. To tylko jakiś stary człowiek namieszał mu w głowie. Dopóki się nie pojawił było tak spokojnie.\nAdam. Adam i Ewa. Ile grzechów popełnili, by Bóg wygnał ich z raju? Ta myśl nie pochodziła z wczorajszej rozmowy. Nie musiał liczyć. Tylko jeden. Grzech nieposłuszeństwa. To wystarczyło by usłyszeć, że raj jest dla nich zamknięty. Oni nie usłuchali Boga. Usłyszeli zakaz, ale nie przyjęli go do wiadomości tak, jak należało przyjąć. Przez ten jeden grzech umarli, zerwali swą więź z Bogiem. Co za głupota jeść akurat z tego drzewa, z którego nie wolno było! A on, Jeremiasz? Ilu grzechów się dopuścił? Nie potrafiłby zliczyć. Wiele z nich było z całą pewnością gorszych niż ten Adama i Ewy. Czyżby więc też był dla Boga trupem? Przystępował przecież regularnie do wszystkich koniecznych sakramentów. Tak: spowiedź, komunia... Regularnie. Czy jednak mógłby powiedzieć, że całym sobą żyje dla Chrystusa? Nie... Nie bardzo. Obowiązki tak, ale reszta tygodnia to mnóstwo zajęć. Musiał też przecież mieć czas na odpoczynek. Żona i syn również mieli swoje wymagania.\nZmierzył dół. Brakowało tylko trochę, parę minut i będzie gotowe. Jeszcze nie padało. Wyprostował plecy. Bolały.\nChrystusa też musiało boleć. Dać sobie wbić gwoździe w ciało? Z pełną świadomością? Wstrząsnął nim dreszcz. Uciekłby, zanim ktokolwiek zdołałby go dopaść. Krzyż był zbyt trudny, zbyt bolesny. Z całą pewnością nie był uczniem krzyża jak Jan. Nie, nie chodził też do szkoły Bożego życia. Chciał być wobec Boga w porządku, ale także chciał mieć swoje życie. Czytać Biblię? Czy nie było to zbyt nudne? Albo może raczej zbyt trudne? O! To na pewno było za trudne.\nSpojrzał na niebo. Ciemna, wręcz czarna chmura pędziła wprost na niego. Pojawiło się kolejne pytanie. Czy wobec tego wszystkiego był chrześcijaninem? Serce zabiło mu jakby mocniej. Nie wiedział. Nie potrafił na to pytanie jasno dać sobie odpowiedzi. Był ochrzczony, ale jeśli to nie oznaczało bycia chrześcijaninem... Nie. To byłoby niemożliwe. Niemal wszyscy ludzie w tym kraju to chrześcijanie. Powszechnie się o tym mówi, pisze... I nie widać tego na ulicach. Zdecydowanie nie widać. Nie znał takich ludzi jak Jan. Mówienie o Bogu było czymś rzadkim, można by nawet rzec, że w złym tonie. Czy więc są to ludzie idący śladem Jezusa z Nazaretu? Jeremiasz sam chodził do kościoła na msze, ale śladami Jezusa? Kłamałby, gdyby tak twierdził. Zastanowił się. Nie pamiętał, żeby jakoś świadomie wzywał Jezusa jako swego Pana i Zbawiciela. Nigdy nie przyszło mu to do głowy. Kiedy był w drugiej klasie podstawówki odbyła się Pierwsza Komunia. Sądził, że to jest to, o co chodzi. Był jednak pewien tego, że w tamtym czasie liczyły się wyłącznie prezenty. Nic poza nimi. Nie miał żadnej świadomości ofiary Jezusa.\nZaczęło kropić. Jeszcze trochę ziemi i będzie gotowe. Czy człowiek znikąd, Jan, miał rację? Czy wielki kościół katolicki, z milionami wyznawców, wielkimi teologami, uczonymi profesorami, wspaniałymi księżmi się mylił?\n- Nie! Nie! - wrzasnął. Jeremiasza ogarnęła jakaś dzika furia, z którą wbijał ostatnie razy łopatę w ziemię. - To niemożliwe!!! Niemożliwe!!!\nCzarna chmura nadciągnęła dokładnie nad cmentarz i z nieba niespodziewanie lunęła ściana wody. Jeremiasz jakby nieprzytomny kopał dół na trumnę, jakby chciał całą swą frustrację pogrzebać w tym miejscu. Nie chciał, by jego życie się zmieniło. Całe te rozważania były zbyt niebezpieczne. One burzyły dotychczasowy spokój. Na pewno musiałby coś zmienić, gdyby chciał iść śladami Jezusa, być Jego uczniem i niewolnikiem. Nie chciał się zgodzić na taką niewolę. Nie widział się w takiej roli, nie widział też, że wielki napór wody za jego plecami osuwał wał wyrzuconej z dołu ziemi z powrotem na swoje miejsce, a niedokładnie zabezpieczone ściany poddają się dużemu ciężarowi. Nagle odniósł wrażenie, jakby ktoś złapał go za nogi, które się natychmiast ugięły w kolanach, i zaraz potem przygniótł do ściany grobu. Dół nie był tak głęboki, by w normalnych warunkach nie można było z niego swobodnie wyskoczyć, ale teraz zwał ciężkiej ziemi w błyskawiczny sposób otulił jego ciało ciasnym uściskiem. Zanim zdążył pomyśleć, nie mógł się już ruszyć. Ostra krawędź łopaty wbiła się w nogę zadając mocny ból, a jej rękojeść wpiła się w żebra. Zaparło mu dech w piersiach. Poczuł się zupełnie tak, jakby oglądał film w telewizji. Oto przysypało jakiegoś nieboraka i nie może się ruszyć. Pech. Nie, nie pech. Raczej nieszczęście. Ma problem. Zebrał siły, by wyrwać się z pułapki. Ręce utkwiły niemal równolegle do ciała. Nie dał rady ich podnieść. Nigdy jeszcze nie widział takiego deszczu. Krople były tak duże i gęste, że zrobiło się ciemno, jakby zaszło słońce. Cały świat zawęził się do jego własnych płuc, w których zaczęło brakować powietrza. Ten grób kopał dla kogoś innego, nie dla siebie! Nie mógł przecież tak głupio skończyć życia. Poza tym był jeszcze zbyt młody. Dlaczego nie zabezpieczył ziemi przed osunięciem? Co za kretyn! Lało niemiłosiernie. Woda dalej spłukiwała ziemię do dołu, w którym na wpół klęczał niczym pokutnik. Ale czy był pokutnikiem? Powróciły ostatnie myśli sprzed wypadku. Czyżby jednak kłócił się z samym Bogiem?\n- Boże, nie chciałem tak! - wyszeptał, choć chciało mu się krzyczeć. - Jestem prawdziwym grzesznikiem... Proszę... Ratuj mnie...\nDeszcz przybrał na sile. Przestraszył się śmierci. Przestraszył się tego, co czeka go po niej. Zobaczył sąd. Przypomniały mu się ostatnie słowa Jana.\n- Panie Jezu, ratuj, proszę... Zrób... ze mną... porządek... Nie chcę... umierać! Nie chcę tak umrzeć!\nPrzed oczami pojawiły się czarne plamy. Zamrugał powiekami. Teraz był w pełni świadom swego buntu wobec Boga i tego, że odrzucił prezent Bożego życia, którego nie miał. Teraz był tego pewien. Nie miał Bożego życia, nie był gotowy umrzeć i spotkać się z Bogiem. To nie był dla niego radosny moment. Czuł paniczny strach. Czarne plamy powróciły. Chyba tracił przytomność...\n- Jezu, wybacz moje grzechy... Twoja krew...\nPrzed jego oczami zamajaczył jakiś niewyraźny obraz oblepionych gliną butów. Zamrugał. Jeszcze łopata. Powieki opadały. Jeszcze jakiś głos... Jakby Jana:\n- Kopcie szybko! Trzymaj się Jeremiaszu, zaraz cię wyciągniemy, mój chłopcze - głos starego człowieka docierał do niego już jakby z innego świata.\nJeśli lektura powyższej opowieści wzbudziła w Tobie jakieś emocje, to dobrze. Oznacza to, że sumienie funkcjonuje i próbuje rozstrzygać między prawdą i fałszem. Gorzej, jeśli tylko wzruszasz ramionami i przechodzisz do szarej codzienności bez żadnej refleksji. Chciałbym, aby każdy z nas miał tę świadomość, że przyjdzie taki czas, w którym stanie przed Bogiem - stwórcą, dawcą życia, prawodawcą i sędzią. Nastanie to bez względu na to, czy ktoś w Niego wierzy, czy też nie. Istotne jest więc to, jaka relacja wiąże Cię dzisiejszego dnia z Tym, który ma prawo i moc zadecydować o Twej przyszłości. Jestem przekonany, że wiele pytań, pojawiających się w sercu Jeremiasza, jest również Twoim udziałem. Być może podzielasz nawet jego wzburzenie i protest przeciw podważaniu autorytetów, które od lat są także Twoimi. Dobrze, jeśli tak jest. Jednak chciałbym prosić Cię z całej siły, aby te pytania, wzburzenie i protest nie uleciały gdzieś bez gruntownego przebadania, sprawdzenia i wyjaśnienia. Kto może to zrobić? Jestem pewien, że sam Jezus Chrystus jest w pełni zainteresowany odpowiedzią na każdą wątpliwość, każdą niepewność. Dlaczego? Bo po to właśnie umierał na krzyżu, aby dać człowiekowi nowe życie, życie pewne, wieczne, szczęśliwe. Cena Jego cierpienia i krwi była najwyższą, jaka mogła i musiała być zapłacona, by dać człowiekowi uwolnienie od śmierci duchowej i pewność zmartwychwstania w nowym, chwalebnym ciele po śmierci fizycznej. Jednak doznanie tej wolności i pewności nie jest możliwe przez nasze zabiegi. Wiele wypowiedzi Jana to niemal wprost wyciągnięte z Biblii cytaty. To Boże Słowo przekonuje nas o śmierci duchowej grzeszników i potrzebie nowozrodzenia z Ducha, by stać się Bożym dzieckiem. Jeremiasz nie chciał poznać rzeczywistości. Bał się jej. Być może i Ty masz obawy przed zadawaniem Bogu pytań o prawdę. Pomyśl jednak przez chwilę. Jeśli racja stoi po Twojej stronie, to Boże Słowo tylko ją potwierdzi, bo Boże Słowo - Biblia - zawiera prawdę objawioną przez Boga ludziom po to, by wiedzieli, na czym polega życie z Nim, na czym polega zbawienie oraz autentyczna pobożność. Jeśli jednak Twoje poczucie właściwej drogi jest fałszywe, jeśli się mylisz i błądzisz praktykując to, co dla Boga nie ma żadnego znaczenia, dlaczego masz dalej brnąć w ślepy zaułek? Dobrze wykorzystaj czas, jaki pozostał Ci jeszcze na tej ziemi. Bóg ceni tych, którzy szukają Jego woli. Dawid w Psalmie 22, 5-6 mówi: „Tobie ufali ojcowie nasi, ufali i wybawiłeś ich. Do Ciebie wołali i ratowałeś ich, Tobie zaufali i nie zawiedli się”. Niech czasem odpowiedzi na wszystkie pytania nie będzie czas sądu, gdyż wtedy nic nie da się już poprawić, nic zrobić. Niech wołanie o prawdę, o zbawienie nie będzie odkładane na ostatni moment, gdyż śmierć wielu była nagła i gwałtowna. Oby Twoje serce nie zadawalało się takim poznaniem Boga, jakie masz na dzień dzisiejszy. Bóg nie tylko chce ratować ludzi od wiecznego potępienia, ale przede wszystkim pragnie mieć człowieka dla siebie. Bycie blisko Boga daje gwarancję pewności, pokoju i bezpieczeństwa, a zbliżenie się do Boga jest możliwe tylko i wyłącznie przez praktyczną wiarę, doznanie oczyszczenia z grzechów we krwi Chrystusa. Nie można tego osiągnąć przez jakiekolwiek obrządki religijne, ale tylko przez szczerą wiarę. Niechaj Twoje serce z modlitwą o otworzenie oczu czyta Boże Słowo, niech docieka i gorliwością małego dziecka zadaje Bogu pytania o każdy szczegół, a sam zmartwychwstały Pan Jezus będzie dawał światło Ducha, który wprowadza we wszelką prawdę, bo 2 Tm 3:15-17 mówi o Pismach, że „mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo od Boga natchnione /jest/ i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości - aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.” Oraz 2Tm 4:1-4:\n„Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, /w razie potrzeby/ wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz. Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią - będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom.” (BT)\nEwangelia Jana: 1, 12-13 !!! 3, 1-21. 36!!! 5, 23-24!!! 5, 39-40!!! 6, 35.40.47-51.63!!! 8, 12.24-51!!! 10, 1.9-10, 27-30!!! 11, 25-26!!! 12, 24-26!!! 14, 6. 16-21!!! 16, 7-15!!!\nDzieje Apostolskie: 4, 10-12!!! 5, 29-32!!!\nList do Rzymian: 3, 10-31!!! 5, 1-2. 6-21!!! 6, 1-14. 22-23!!! 8,1-17!!! 10, 2-13. 17!!!\n1 List do Koryntian: 1, 17-18. 24-31!!!\nList do Galacjan: 2, 15-21!!! 3, 1-14!!!\nList do Efezjan: 2, 1-10!!!\nList do Filipian: 3, 1-21!!!\nTylko Jezus - Syn Boży - jest gwarancją życia i nie ma innej!!! Szukaj Go, dopóki jest jeszcze to możliwe.


Mniej błędów, więcej głosów #10 — Steemit\nbowess (63) in polish • 2 years ago (edited)\nDzisiejszy odcinek cyklu antybłądzeniowego powstał dzięki użytkownikom czatu #polish i jest dedykowany przede wszystkim nowym osobom na platformie. Okazuje się, że na Steemit mamy już kilka własnych "urban legends", które jak to legendy - mają w sobie ziarenko prawdy, czyli nawiązują do faktycznie istniejących zapisów prawa, ale mają również bajkową otoczkę, która sprawia, że tak naprawdę są tylko rodzajem magicznych zaklęć. Może działałyby w bajce, ale życie to nie bajka.\nCzy wsiadając do samochodu wykrzykujemy lub umieszczamy za szybą kartkę "Jadę w oparciu o Prawo o ruchu drogowym!"? Czy wchodząc do urzędu, przychodni, biblioteki wygłaszamy: "Art. 60. Konstytucji RP - mam prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach"? Skąd zatem pomysł, aby cytować przepisy prawa we własnej twórczości? Czy ma to jakikolwiek sens lub znaczenie?\n1. Z górnej półki\nKonstytucja - mocna rzecz.\nJaki ma mieć cel cytowanie akurat tego zapisu Konstytucji RP? Z prawego punktu widzenia żaden. Równie dobrze można zacytować artykuł pierwszy mówiący o tym, że Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli. Dopiero analiza treści publikowanych wraz z odwołaniem do tego właśnie zapisu, ukazuje intencje autorów. Otóż odwołanie do wolności wypowiedzi pojawia się wówczas, gdy twórca balansuje na granicy prawa, prawo łamie lub sam nie wie, co jest z prawem zgodne a co nie. Owszem, Konstytucja jako najważniejszy akt prawny określa między innymi prawa, obowiązki i wolności człowieka i obywatela, ale już szczegółowe przepisy mówią o tym, jakie działania jednej osoby naruszają wolność i prawa osoby drugiej. Jeżeli istnieją przepisy szczegółowe nie możemy ich pominąć i odwoływać się od razu do przepisu ogólnego.\nPonieważ Kodeks karny zawiera zapisy określające granice wolności wypowiedzi,\nodwołanie się do Konstytucji w przypadku:\nznieważania Prezydenta i innych organów konstytucyjnych RP,\nznieważania i zniesławiania osoby,\nzaprzeczania zbrodniom przeciwko ludzkości,\nobrażania uczuć religijnych\nnie stanowi żadnej ochrony prawnej, ani usprawiedliwienia dla twórcy, który łamie prawo.\nZamiast cytowania artykułu Konstytucji, serdecznie rekomenduję zapoznanie się z 9. odcinkiem cyklu Mniej błędów, więcej głosów - Wolność słowa - blogi i videoblogi, w którym wskazuję przepisy szczegółowe wyznaczające ramy ogólnie pojętej wolności słowa.\n2. Cytujesz czy kopiujesz?\nNa podstawie praw autorskich o których mowa art. 29 zwanym prawo cytatu przytaczam urywki zapisu live\nUmieszczenie takiej lub podobnej informacji daje... nic. Zwłaszcza gdy kopiujący nie wie, co zawiera Ustawa o prawie autorskim i nie dostosuje się do jej zapisów, no i nie uzyskał zgody autora na użycie materiału. Deklaracja nie uchroni nikogo przed konsekwencjami złamania prawa, jeżeli wykorzystany zostanie fragment lub całość drobnego utworu, a niejasny dla odbiorcy pozostaje cel tego działania. Polskie prawo nie wskazuje ani liczby sekund dla utworów audiowizualnych, ani liczby słów czy zdań dla cytowanych tekstów, za to silnie podkreśla celowość wprowadzenia cytatu.\nCytat w utworze ma pełnić funkcję pomocniczą, a wprowadzany jest wtedy, gdy celem autora cytującego jest:\nanaliza krytyczna lub naukowa,\nJak widać nie zostały wskazane cele "dla beki", "drama" ani "fejm".\nUżycie cytatu można również uzasadnić prawami gatunku twórczości. Cytat może być wykorzystany w satyrze, parodii, bajce i innych gatunkach literackich, w których zechcemy wykreować własną, oryginalną treść.\nStworzenie dobrej satyry to nie bułka z masłem, dlatego czasem pod filmem lub tekstem autor umieszcza skomponowany przez siebie zapis, że jego twórczość ma charakter satyryczny. Nie jest to ani zręczne, ani dobrze świadczące o jakości satyry, skoro trzeba odbiorcy w ten sposób wyjaśnić charakter utworu. Autor dzieła macierzystego nadal może dochodzić swoich praw, gdy uzna, że utworowi pochodnemu brakuje cech gatunkowych, które satyrę charakteryzują.\nZainteresowanych zapraszam do części 8. cyklu Mniej błędów, więcej głosów - O satyrze słów kilka.\nPolecam także część 3. cyklu Mniej błędów, więcej głosów - Jak prawidłowo cytować, w której znajdziecie informacje o tym, jak wprowadzać i oznaczać cytaty.\n3. Czary - mary nie ma plagiatu\nOstatnia formułka - zaklęcie.\nNapisz, że umieszczasz w celach edukacyjnych i informacyjnych.\nChyba najsłabsza możliwa formuła magiczna.\nUmieszczenie w sieci, w publicznym poście lub materiale wideo jakiejkolwiek treści, której nie jest się autorem to plagiat.\nOsoby, które naprawdę prowadzą działalność edukacyjną nigdy nie użyją takiego zabiegu. Szkoleniowcy, nauczyciele, tutorzy, opiekunowie merytoryczni, wszyscy dydaktycy edukują konkterną osobę lub sformalizowaną grupę osób. Owszem, mogą przesyłać kursantom dowolne treści w celach edukacyjnych, umieszczać stosowne pliki w internecie, ale nie może się to dziać na forum publicznym. Stąd użycie platform edukacyjnych, do których logują się wyłącznie uczestnicy danego procesu edukacyjnego, prośby o stworzenie wspólnego maila dla grupy lub tworzenie grup zamkniętych w mediach społecznościowych.\nDozwolony użytek edukacyjny nie ma żadnych punktów wspólnych z działalnością w mediach społecznościowych opartych o blockchain. Nie dość, że treści są publiczne, to jeszcze publikujący mają potencjał ich monetyzacji - cel jest w takim wypadku typowo komercyjny.\nDlaczego umieszczenie takich zapisów w publikacji może spowodować mniejszą liczbę głosów, nawet gdy nie doszło do złamania prawa?\nAutor usiłuje zdjąć z siebie odpowiedzialność za to, co stworzył, czyli sam podkopuje swój autorytet.\nSkoro autor bezmyślnie powiela zapisy krążące w sieci, to być może również w poście lub filmie zamieszcza informacje nieprawdziwe lub nic nie warte.\nAutor daje wyraźny sygnał, że sam nie wie, czy działa zgodnie z prawem, a jak wiadmo nieznajomość prawa szkodzi.\nPost powstał w ramach Tematów tygodnia #30 i nawiązuje do tematu 1: Wiedza (rama kwalifikacji). Post niestety ukazuje, że w społeczeństwie i na Steemit ciągle mała jest wiedza o przepisach polskiego prawa. Pamiętajmy, że jako twórcy mamy obowiązek znać przepisy szczegółowe związane z naszą działalnością.\npolish pl-artykuly pl-pisownia tematygodnia\n2 years ago by bowess (63)\nwadera (59) · 2 years ago\nWarto czytać zapisy, na które się powołujemy, a także licencje - sam link do licencji nic nie da, gdy na przykład nie zezwala ona na użycie dzieła w celach komercyjnych (chyba, że wyłączymy "licznik"). Prawo cytatu jest bardzo nadużywane. Mnie samej, gdy go przeczytałam jakiś czas temu, nieco mi zrzedła mina. Zrezygnowałam niedawno z jednego tematu, bo nie byłam na 100% pewna, czy mogę wykorzystać grafiki.\nbowess (63) · 2 years ago\nReżyseria jest sztuką rezygnacji.\nTo kwestia Waldemara Borewicza - reżysera Spadkobierców Grunwaldu w serialu Zmiennicy Stanisława Barei. Okazuje się, że nie tylko reżyseria, ale również tworzenie postów. :)\nOj nie miała racji Ola Kozeł, która w Misiu radziła Rysiowi Ochódzkiemu:\nNo nie warto jej było słuchać, bo:\nDzwonię do ciebie bo niestety nie mogę z tobą rozmawiać.\nmarcon (52) · 2 years ago\nA ja mam małe pytanie "przy okazji", jak wygląda z perspektywy steemitowej netykiety (nie prawnej) ponowne (lub równoległe) publikowanie własnych treści udostępnionych na innych stronach?\nZważywszy na niepewną przyszłość blogów i różne losy hostingów, równoległe archiwizowanie tekstów przy pomocy bockchain jest całkowicie zrozumiałe i w pełni akceptowalne.\nDobrze jest jakoś udowodnić, że jesteś autorem tamtych tekstów. Na przykład, jeśli teksty te opublikowałeś na swoim blogu, wstaw na nim gdzieś w stopce, w nagłówku albo w miejscu gdzie linkujesz swoje konta w mediach społecznościowych link do swojego profilu na Steemit (bo zakładam, że ciężko namówić autora do linkowania do konta, które go okrada z jego twórczości :-] ).\nZawsze będziesz się mógł na to powołać w razie wątpliwości. Czasami Twój post może zostać wykryty przez bota do tropienia podobnych treści i potencjalnych plagiatów @cheetah (choć podobno ma on jakiś mechanizm wykrywający właśnie takie przypadki - ale pewności nie mam). Wtedy możesz w odpowiedzi na jego komentarz wskazać na dowód, że to jednak Twoje teksty. Bota to nie obejdzie ale potencjalni głosujący zapewne sprawdzą i nie powstrzymają się przed upvotem.\nZaczęło się dobrze.\n"Czy wsiadając do samochodu wykrzykujemy lub umieszczamy za szybą kartkę "Jadę w oparciu o Prawo o ruchu drogowym!"?" - aż się zaśmiałem, fajne.\nNiestety, skończyło się jednak gorzej. To chyba taki śmiech przez łzy.\n"Głupota ludzka nie zna granic". :D Tyle w temacie.\nE tam, cały tekst jest smutny.\nTo są efekty braku wiedzy połączonego z zaufaniem, że jak ktoś umieszcza takie formułki to i ja wstawię i będzie dobrze.\nZastanawiające jest, że jeżeli chodzi na przykład o prawo podatkowe i wypełnienie PIT-a ludzie jakoś bardziej się przykładają - sami sprawdzą co i jak rozliczyć, zaniosą dokumenty profesjonaliście i zapłacą za usługę prawidłowego przygotowania zeznania. A już gdy chodzi o twórczość, to pełen luz. Coś się wklei, coś weźmie, nagada bzdur na temat konkretnej osoby. Prawo podatkowe - ważne, poważne, szanuj. Kodeks ruchu drogowego - coś tam musisz wiedzieć, ale ogolnie luz, tylko uważaj, żeby cię niebiescy nie złapali. Prawo autorskie - he?\ngrafzero (50) · 2 years ago\n"obrażania uczuć religijnych"\nPowiem szczerze, że jestem w szoku, że w komentarzach jeszcze nie ma gównoburzy pod tytułem "Polska talibanem Europy, bo przecież na światłym Zachodzie tego nie ma" :) Ten steemit to jednak kulturalna sprawa :)


COP24 – zaproszenie dla organizacji pozarządowych na warsztaty\nW 2018 r. w Polsce odbędzie się najważniejsze globalne forum poświęcone światowej polityce klimatycznej. Katowice jako Miasto Gospodarz COP24 planuje organizację wydarzeń towarzyszących poprzedzających konferencję\nKatowice jako Miasto Gospodarz COP24, w dniach 3-14 grudnia 2018 r. będzie gościć delegatów z 200 państw, a także reprezentantów nauki, biznesu oraz organizacji pozarządowych.\nDla Katowic, rok 2018 to czas wielu wydarzeń towarzyszących, poprzedzających konferencję COP24, dlatego zapraszamy przedstawicieli organizacji pozarządowych do udziału w spotkaniu warsztatowym celem wypracowania pomysłów na wspólne działania, w tym określenia zakresu, zasięgu i częstotliwości tych wydarzeń.\nTermin warsztatów: 28 listopada 2017 r., godz. 16.00 – 19.00\nMiejsce: sala Urzędu Miasta Katowice nr 209, ul. Młyńska 4.\nWszystkich zainteresowanych prosimy o zgłoszenia telefoniczne: 32 259 31 18 lub mailowe: agnieszka.tabaka@katowice.eu\nIlość miejsc na spotkaniu jest ograniczona. Decyduje kolejność zgłoszeń.


opublikowano: 03-12-2010, 05:24\nTo będzie naprawdę ekspresowy przetarg. PKP Polskie Linie Kolejowe chcą jeszcze przed Sylwestrem kupić 33 samochody osobowe.\nKolej planuje kupno 28 pięcioosobowych aut typu kombivan o dopuszczalnej masie całkowitej 1,9-2,5 t, ładowności przynajmniej 500 kg, z silnikiem Diesla 1,6 l o mocy minimalnej 80 KM.\nDruga część zamówienia obejmuje pięć dziewięcioosobowych minibusów.\nPrzetarg jest ograniczony: spośród firm, które się zgłoszą, PKP PLK zaproszą najwyżej pięć i dopiero wtedy przedstawią oczekiwania techniczne.\nO wygranej zdecyduje cena (waga 80), a także gwarancja, systemy bezpieczeństwa i wyposażenie (20).\nKontakt: Andrzej Gołaszewski\nFaks +48 22 4732195\nSerwis , Motoryzacja , Wyposażenie , Firmy , Diesel , Motofirma , Transport , Silnik , System\nPuls Firmy / Kolej pędzi ekspresem po auta


kosciol.wiara.pl » Uważność\nO kupowaniu niepotrzebnych rzeczy, laniu wody i betonozie paraliżującej nasze ulice mówi franciszkanin o. Cordian Szwarc.\nMarcin Jakimowicz: Słyszał kiedyś Ojciec w konfesjonale: paliłem w piecu plastikami?\nO. Cordian Szwarc: Generalnie nie mówię o tym, co słyszałem w konfesjonale. Coraz więcej jest jednak ludzi mających świadomość tego, że nie są uważni i na przykład marnują jedzenie, wyrzucają je po świętach, kupują zbyt dużo, bezmyślnie wyrzucają nieposegregowane śmieci. Ci, którzy palą oponami, jeszcze do mnie nie dotarli, ale mam nadzieję, że przyjdą może dziś po południu…\nLas, rzeka. Sielsko, anielsko. Do czasu, gdy nie wejdziemy w zarośla. Czego tam nie ma? Butelki, wiadra, szmaty, zdarzało mi się nawet widzieć pralkę.\nTo, że wyrzucamy śmieci do lasu, jest pokłosiem tego, w jaki sposób traktujemy własne ciało. A nie oszukujmy się, traktujemy je często jak śmietnik. Wrzucamy do niego mnóstwo śmieci, nie zastanawiając się, jakie będą tego konsekwencje. Do pewnego czasu wydaje się nam, że jesteśmy nieśmiertelni. Kupujemy byle jaką żywność, bo jest korzystna cena i ładnie wygląda, i dewastujemy w ten sposób nasze ciała. Myjemy stoły detergentami, „bo ładnie pachną”, nie zastanawiając się, czy ten chemiczny środek nie będzie miał wpływu na nasze zdrowie. A potem dziwimy się, że tak gwałtownie rośnie liczba alergików… Ilość śmieci, niepotrzebnych do życia gadżetów, którymi zasypujemy swoje domy, jest zatrważająca. Nie potrzebujemy ich, choć ktoś wmówił nam, że jest odwrotnie. Jeśli nie dbamy o nasze ciała i domy, trudno wymagać, byśmy zadbali o las, który „nie jest nasz”. Należy do wszystkich, czyli… do nikogo. „Ktoś na pewno się tym zajmie”. „Ktoś to zrobi. Ktoś przecież sprzątnie te pralki i szmaty”.\nCzęsto na wypowiedzi papieża Franciszka niektóre środowiska reagują w mediach społecznościowych ikonką oburzonej buźki. Gdy pisał o grzechu ekologicznym, pojawiała się rozbawiona ikonka „ha, ha”. Naprawdę to takie śmieszne?\nMówimy o pewnym poziomie wrażliwości. Zobaczmy, jak ewoluują w naszym kraju tematy społeczne. Ci, którzy je podnosili przed laty, spotykali się z ironicznym uśmieszkiem. Tak traktowani byli ci, którzy mówili o jakości żywności, segregacji śmieci. Dziś to normalne, że sprzątasz kupy po swoim psie, a jeszcze kilkanaście lat temu ludzie patrzyliby na ciebie jak na dziwaka. Papież podejmuje pionierskie tematy, bo dostrzega, że skutki bezmyślnego działania są po pierwsze długoterminowe, a po drugie ich ogromną cenę płacą najubożsi. Myślę, że trzeba przemilczeć te wszystkie rozbawione ikonki w mediach społecznościowych i robić swoje, nie oglądając się na hejt i złośliwe opinie. Odpowiadać można jedynie na merytoryczną krytykę. Nie można zejść do poziomu emotikonów na Facebooku.\nCzyta Ojciec złośliwe komentarze „wszystkowiedzących” internautów?\nTo nie jest dla mnie płaszczyzna do rozmowy. Trzeba się spotkać z człowiekiem, twarzą w twarz! Szkoda życia na szarpaniny w internetowych pyskówkach. Wchodzenie w proponowaną przez papieża ekologię integralną, spajającą całego człowieka, nie dokona się w internecie. On jest jedynie komunikatem, słupem ogłoszeniowym. Jeżdżę po Polsce tzw. ambasadą mobilną Caritas Laudato si’, spotykam ludzi, rozmawiamy. Nadal zdarzają się nieprzekonani, ale najczęściej jednak okazuje się, że mamy bardzo podobne wartości.\nMłodzi, z którymi rozmawiam, doskonale wiedzą, o czym papież mówi…\nBo tym żyją! Żyją uważnie. Są wrażliwi na dokonywanie wyborów. Prowadzę właśnie kolejne warsztaty w stylu Laudato si’. Oparte są na czterech filarach: moja relacja do Boga, moja relacja do samego siebie, moja relacja do bliźniego, moja relacja do przyrody. Uważność – to słowo klucz.\nDokument synodu amazońskiego podaje, że grzech ekologiczny to „grzech przeciwko przyszłym pokoleniom”.\nW tej chwili jestem z ludźmi ze stowarzyszenia Ziarno w Grzybowie, którzy od trzydziestu lat walczą o ziemię. Prowadzą ekologiczne gospodarstwo, bez pestycydów. Szliśmy wczoraj, a oni mówili: „A tutaj posadzimy naturalny żywopłot z drzew, który będzie zatrzymywał wodę, by nie spływała niżej”. Nieustannie myślą o tym, by ziemia, którą otrzymali na pewien czas, nie była zmęczona i mogła służyć ich dzieciom…\nOstatnia fala upałów pokazała, że na wyłożonych kostką, pozbawionych zieleni rynkach było o kilkanaście stopni cieplej niż w parkach. W sieci krążyło mnóstwo infografik.\nI czego nas to nauczyło? Przecież ta betonoza jest w modzie, dostaje dotacje. Ta moda nie bierze się znikąd. A przecież Polska jest najbardziej pustynniejącym krajem Europy…\nJuż 15 lat temu w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej usłyszałem: „Zasoby wody, które można bezpośrednio wykorzystać (tzw. zasoby dyspozycyjne), są mniej dostępne w Polsce niż w Egipcie, choć jest on krajem jednej rzeki”.\nMamy coraz mniej wód gruntowych przypadających na mieszkańca, a jeździmy kosiarkami po zatrzymującej wodę trawie. By było równiutko i nie wystawało ani jedno źdźbło. Susza? Jaka susza? Ważne, że trawnik przed domkiem jest obficie podlany wodami gruntowymi. Po co bawić się w małą retencję i gromadzić deszczówkę?\n„Czynić sobie ziemię poddaną” znaczy „troszczyć się o nią”. Jan Kowalski chyba inaczej odczytuje to przesłanie… Nie ma Ojciec poczucia, że to walka z wiatrakami?\nNie mam. Bo mam pewność, że to nie jest moje wołanie. Woła sam Pan Bóg przez swój Kościół. Na warsztatach Caritas Laudato si’ zastanawiamy się z młodymi, dlaczego dokonujemy takich, a nie innych wyborów. Dlaczego kupujemy takie, a nie inne rzeczy. Na ile jesteśmy sformatowani przez tych, którzy nieustannie generują komunikaty: „Musisz to mieć. Musisz to kupić!”. To ogromny problem społeczny. Tak funkcjonujemy. Dryfujemy. Czujemy ogromne zagrożenie, gdy nie możemy czegoś nabyć. Tracimy poczucie bezpieczeństwa.\n„Bóg – handel – ojczyzna” – przeczytałem na murze.\nChcemy mieć. Na potęgę. Pamiętasz tę panikę na początku pandemii? To masowe wykupywanie towaru?\nFranciszkanie nie stali po papier toaletowy?\nStaliśmy. Robimy wszystko tak jak inni ludzie. Jedziemy na tym samym wózku. Jesteśmy za bardzo z tego świata. Staliśmy więc w kolejkach i martwiliśmy się, co dalej. Dopadł nas wirus nieufności: „Czy On naprawdę się zatroszczy? Zadba o nas? Kocha?”.\nDoświadczył Ojciec tej opieki, gdy przed laty ruszył na Światowe Dni Młodzieży, ciągnąc przez Polskę niemal stukilogramową rybę – replikę lednickiej bramy? Spotkał się Ojciec z agresją, warczącymi docinkami?\nNie. Ani razu. Ludzie reagowali pozytywnie. Ruszyłem, by doświadczyć tego, że Pan Bóg chroni mnie przez cały czas, niezależnie od tego, czy jestem pozabezpieczany, czy nie. Wyszedłem ze swej strefy komfortu, prosząc, by Bóg objawiał we mnie swoje ojcostwo.\nKtóry odcinek był najtrudniejszy? Pierwszy krok?\nJuż na samym początku pomyliłem drogi i wylądowałem na polnej ścieżce, a małe kółka ryby ugrzęzły w piachu. Nie miałem jeszcze patentu, jak ją ciągnąć, więc usiadłem na ziemi, zmęczony, spocony i bezradny. Pojawiły się łzy bezsilności. Zastanawiałem się: po co to wszystko? Nie lepiej było zostać w bezpiecznej celi? Pamiętam wzrok przejeżdżającej obok rodzinki rowerzystów, którzy wysłali mi ciepłe uśmiechy.\nGdy Izraelici lądowali w niewoli, przypominali sobie zbawcze dzieła Pana, rozpamiętywali je, opowiadali o tym, jak Pan interweniował w ich życiu. Dziękuję, że przypomniałeś mi tę drogę przez Polskę, bo naprawdę miałem wówczas realne doświadczenie Jego opieki. Czułem się wolny jak dziecko. Miłosierny Bóg objawiał mi swe serce. Czy nie to właśnie powinno być absolutnym centrum naszego duszpasterstwa?\nŚwięty Franciszek mówił o sobie: simplex et idiota (prosty i niewykształcony). Pracuje Ojciec z artystami: środowiskiem przewrażliwionym na swym punkcie. Chce być Ojciec wśród nich prosty i niewykształcony?\nNie chcę nikogo oszukiwać, że jest inaczej. Koń, jaki jest, każdy widzi. Moja wartość wypływa z relacji z Bogiem i nie muszę dorabiać do niej ideologii. Przecież nasze Instagramy czy Facebooki to gigantyczne biuro public relations. Wszyscy uśmiechnięci, wypoczęci, zrelaksowani, osiągający sukcesy. Wysyłamy zdjęcie i idziemy spać, a ono „pracuje” w sieci. Sporo ludzi się na to nabiera…\n„Idź i odbuduj mój Kościół” – usłyszał Franciszek. Jak Ojciec wprowadza to słowo w czyn?\nWe Franciszku porwała mnie jego spójność. Zanim podjął decyzję, przez długi czas zadawał Panu Bogu pytanie: „Co mam czynić?”, a gdy usłyszał odpowiedź, robił to, do czego został wezwany. W testamencie napisał, że to, co gorzkie, stało się w jego życiu słodyczą. Jak realizuję wezwanie do odbudowania Kościoła? Słucham papieża Franciszka, który naucza, że nie żyjemy sami dla siebie.\nMartwi się Ojciec o Kościół?\nOdpowiem tak… Na skutek złego zarządzania ekonoma klasztor franciszkanów musiał ogłosić upadłość. Na tę wieść część braci posmutniała, a jeden się roześmiał. – Śmiejesz się w obliczu takiej tragedii? – bracia nie mogli zrozumieć tej reakcji. A on odpowiedział: – Słuchajcie, jeżeli zakon braci mniejszych, którzy ślubowali ubóstwo, ogłasza bankructwo, to chyba dobrze, nie? Jest odtąd zdany wyłącznie na Boga. Druga myśl? Schorowany ks. Jan Kaczkowski zapytany o to, dlaczego nie pojedzie na Mszę o uzdrowienie, odpowiedział, że codziennie odprawia Eucharystię, a zatem… ma już wszystko, co jest potrzebne do uzdrowienia! Naprawdę w Kościele mamy wszystko. Mamy Ducha Świętego, błogosławieństwo samej Trójcy Świętej. Przecież my jesteśmy stworzeni z miłości, która się z niej wylewa. I właśnie po tym ludzie mają nas rozpoznawać. Sprawujmy liturgię, głośmy słowo i niech z tego wszystkiego wylewa się miłość. To ona jest naszą wizytówką. Jeśli Bóg uznał za stosowne oczyszczać teraz swój Kościół, to dobrze. Poddajmy się temu. On naprawdę wie, co robi.•\no. Cordian Szwarc\nfranciszkanin, prowadzi warsztaty Caritas Laudato si’ i Pielgrzymkę Różnych Dróg i Kultur. Twórca i opiekun wspólnoty Siedem Aniołów.


Link 06.01.2014 :: 00:11 Komentuj (4)\nDużo ciekawych rzeczy się widzi, gdy pracuje się w szpitalu. Bywa śmiesznie, bywa strasznie, ale jeden rodzaj "wydarzeń", których jestem świadkiem, lub nawet uczestnikiem, odciska na mnie największe piętno. Gdy zdrowy dotychczas człowiek dowiaduje się nagle, że ma rozsiany nowotwór. Do szpitala zgłasza się zazwyczaj z powodu osłabienia i wykrytej w rutynowych badaniach krwi niedokrwistości. Czasem przyczyną "wizyty" jest ból brzucha, który jak się okazuje, jest objawem niedrożności spowodowanej przez narastający guz okrężnicy. W badaniu USG u takich pacjentów często widać już "hipoechogeniczne zmiany ogniskowe" w wątrobie - przerzuty. W podobnej sytuacji są ludzie z guzami w płucach ("przecież to był tylko kaszel"), tętniaki aorty czekające tylko, żeby pęknąć ("ale mnie nic nie boli").\nTo są ludzie, do których nagle dociera (bo niby wiedzieli cały czas, ale dopiero teraz rozumieją), że ich czas się kończy w zastraszającym tempie. Czego nie rozumieją natomiast, to to że tak było cały czas. Od samego urodzenia zmierzamy do śmierci, bez żadnej gwarancji że nie nastąpi ona zaraz, teraz. Nie ma pewności przeżycia następnego roku, nigdy - można mówić tylko o prawdopodobieństwie.\nTymczasem życie przemyka przed nosem. U sąsiadów słyszę kłótnie o kolor zasłon, w autobusach rozpalone dyskusje o rzeczach, które ciężko uznać za warte choćby sekundy uwagi. Poza tym - wszystko co dobre, odkładane na później, to później którego nie ma, nie będzie i nigdy nie było. Czasem można odnieść wrażenie, że całą cywilizację zbudowaliśmy po to, żeby tylko odwrócić uwagę od bolesnej prawdy, że innej chwili niż ta teraz już nigdy nie będzie i wypadałoby wyjść się z nią zmierzyć, jaka by ona nie była, bo tylko ona jest prawdziwa.


w zapomnienie odchodzi tradycja pisania listów. | Twój butik\nOdkąd Internet upowszechnił się na tyle, że posiada go znaczna ilość osób, przede wszystkim młodych, w zapomnienie odchodzi tradycja wysyłania kartek. W dobie powszechnego użytkowania telefonów komórkowych i porozumiewania się za pośrednictwem różnorakich komunikatorów słowo pisane staje się niepotrzebnym balastem, zdaniem niektórych zużywającym tylko papier. Ale upływający czas a także wartości, których nabywa się razem z wiekiem, zwykle weryfikują te poglądy.\nZdarza się tak bowiem, że znajomości portalowe nie są wystarczające w chwilach, kiedy potrzebuje się obok bliską osobę, kto nie że posłucha zwierzeń, ale nierzadko obdarzy uśmiechem. Także wyznania poczynione przy pomocy internetowego komunikatora nie dają radości płynącej z utrwalonych wspomnień. Wklepane na klawiaturze słowa są ulotne niczym dym i niezwykle szybko odchodzą w niepamięć powodując, że po latach w zasadzie nie ma czego przywoływać. To tak, jakby człowiek nie przeżył nic dotąd.\nNa szczęście coraz większa liczba osób, co ciekawe również takich reprezentujących pokolenie komputerów zaczęło zdawać sobie sprawę z tego, że wspomnienia bywają niekiedy bardzo drogocenną pamiątką, którą należy pielęgnować. A nic tak nie pomaga utrwaleniu wspomnień, jak realne dowody wydarzeń sprzed lat. Pamiątki, na przykład pożółkłe listy, pamiętniki, pocztówki świąteczne czy inne osobiście napisane dowody że ktoś pamięta nie dość, że nie zginęły całkowicie, lecz nawet zaczynają honorowo powracać, oczywiście teraz w zupełnie innej wersji.\nDziś bardzo popularne są kartki i listy tworzone własnymi siłami, gdzie poza treścią również zaangażowanie twórcy w jej jakość zaświadcza o jego stosunku do tej osoby, która zostaje odbiorcą. Kartki bożonarodzeniowe (szukasz inspiracji na oryginalną kartkę świąteczną? – link do artykułu) z odręcznie zrobioną choinką czy liściki rozdawane na uroczystościach rodzinnych to piękny zwyczaj, który powinno się pielęgnować, by potem móc pooglądać uzbierane przez lata kartki i przywołać wydarzenia i twarze z nimi związane.\nŁadne kolczyki srebrne bezbłędnie nadają się na upominek dla bliźniej osoby\nJeśli chcesz zadbać o zdrowie i urodę, powinieneś stawiać na wartościowe artykuły. Dziś można zakupić je online!


Macy Gray zagra w serialu "Empire"\nMacy Gray dołączyła do obsady serialu "Empire".\nAkcja projektu rozegra się w branży muzycznej. Bohaterem będzie charyzmatyczny Lucious Lyon (w tej roli Terrence Howard), raper, biznesmen i szef wytwórni płytowej, który pragnie wprowadzić akcje swojej spółki na giełdę.\nGray zagra despotyczną partnerkę Hakeema Lyona (Bryshere Y Gray). W serialu wystąpią także Taraji P. Henson, Gabourey Sidibe, Jussie Smollett i Malik Yoba.\nDla Macy Gray, znanej wokalistki, nie będzie to debiut aktorski. Artystkę mogliśmy podziwiać m.in. w filmach "Kolorowe ptaki" i "Domino". Jej muzyczny dorobek zamyka płyta "Talking Book" z listopada 2012 roku.\nTVP Info startuje z własnym serialem dokumentalnym pt. „Niezłomni”zobacz więcej\nTwitter będzie emitował seriale telewizji Fox. Na początek „Empire”, „The Mick” i „Ghosted”\n"The Empire" - nowa płyta zespołu Vader\nLeonardo DiCaprio odpowiada za film "The Sandcastle Empire"\n75 mln dolarów na promocję Nowego Jorku\nSerial „Imperium” z Macy Gray i Timbalandem od lutego na antenie FOX\nMacy Gray w lutym wystąpi w Warszawie\nNaomi Campbell zagra w serialu "Empire"\nDołącz do dyskusji: Macy Gray zagra w serialu "Empire"


225. Wietnam | pasażerka palcem po mapie\nHanoi (wiet. Hà Nội) - stolica i drugie co do wielkości, po mieście Ho Chi Minh, miasto Wietnamu. Polityczne, ekonomiczne i kulturalne centrum kraju.\nPoczątki miasta wiąże się z cytedelą Co Loa powstałą ponad 200 lat p.n.e. W ciągu swojego istnienia nosiło wiele nazw. Najdłużej bo do końca XIX w. (chociaż z przerwami) funkcjonowała nazwa Thăng Long (Wzlatujący Smok).\nW 1010 roku cesarz Lý Thái Tổ przeniósł stolicę państwa do Đại La i nazwał ją poetycko Wzlatujący Smok. Miasto było stolicą do 1802 r., gdy ogłaszając się cesarzem, Gia Long ustanowił swoją siedzibę w rodowym Hue. Do Hanoi stolica wróciła wraz z proklamowaniem Demokratycznej Republiki Wietnamu 2 września 1945.\nMimo wielokrotnych zniszczeń w Hanoi wciąż istnieje wiele zabytków starej architektury, szczególnie na Starym Mieście (dzielnica Hoan Kiem). Jest tu wciąż praktykowanych wiele tradycyjnych rzemiosł, jak formowanie brązu, produkcja wyrobów z laki, grawerstwo, czy haft.\nNa zdjęciu stacja kolejowa w Hanoi. Stacja posiada 5 peronów. Tutaj rozpoczyna się najdłuższa w Wietnamie linia kolejowa do Sajgonu o dług. 1726,2 km.


Oferta | Optis\nJest tyle do zobaczenia – zadbaj o oczy z pomocą centrum medycznego Optis\nOferujemy usługi okulistyczne i optyczne dla dzieci i dorosłych:\nPowodem wizyty w gabinecie okulistycznym zazwyczaj bywa okresowa kontrola oczu, dobór okularów lub dolegliwości narządu wzroku. Badanie specjalistyczne przeprowadzane jest zawsze przez lekarza okulistę.\nOferujemy profesjonalny dobór okularów dopasowanych do różnych potrzeb i zaburzeń wzroku. Każdorazowo wykonujemy kompleksowe badanie zapewniające precyzyjne dostosowanie parametrów.\npomiar ciśnienia z pachymetrią\nPachymetria to pomiar grubości rogówki, która ma wpływ na wartość ciśnienia śródgałkowego. Metoda ta pozwala stwierdzić, czy zmierzone ciśnienie wewnątrzgałkowe u Pacjenta nie jest zawyżone lub zaniżone.\nOCT i Angio-OCT są metodami umożliwiającymi obrazowanie chorób siatkówki, w tym dystrofii, na różnych jej poziomach. To badania nieinwazyjne i powtarzalne, w pełni bezpieczne dla Pacjenta.\nLaser YAG: kapsulotomia, iridotomia\nDysponujemy nowoczesnym laserem YAG, który jest wykorzystywany podczas zabiegów kapsulotomii, czyli przecięcia torebki tylnej soczewki w przypadku jej zmętnienia po operacji zaćmy oraz irydotomii, która ma za zadanie obniżyć ciśnienie wewnątrzgałkowe u pacjentów z jaskrą.\nIniekcja doszklistkowa to najprościej mówiąc zastrzyk w oko. Zabieg polega na wprowadzeniu do wnętrza gałki ocznej substancji czynnej, która skutecznie radzi sobie z różnego rodzaju schorzeniami. Zabiegi wykonujemy z zastosowaniem preparatów Eylea i Lucentis, stosowanymi m.in. w terapii wysiękowej postaci AMD.\nPozwala ono na natychmiastową diagnostykę zmian zapalnych i owrzodzeń rogówki wywołanych przez pierwotniaki lub grzyby, dając obraz analogiczny, jak w badaniu histopatologicznym, jednak bez konieczności wykonywania biopsji. Badanie pomocne w diagnostyce: dystrofii i owrzodzeń rogówki oraz ocenie śródbłonka rogówki.\nPlastyka powiek (blefaroplastyka) jest zabiegiem chirurgicznym polegającym na wycięciu nadmiaru skóry z powiek górnych lub dolnych, która nie tylko postarza, ale również może ograniczać pole widzenia Pacjenta. Zabieg jest również pomocny w terapii niektórych schorzeń, takich jak opadająca powieka czy przepukliny tłuszczowe wokół oczu.


Zespół Szkół Społecznych w Korlinie - Adwent... radosny czas oczekiwania\nHomeAdwent... radosny czas oczekiwania\nAdwent... radosny czas oczekiwania\nUtworzono: poniedziałek, 09, grudzień 2019 13:29\nAdwent trwa...to już drugi tydzień. Uczniowie klasy II ZSS przygotowali własne wieńce adwentowe najpierw zapoznawszy się ze znaczeniem tego czasu.Adwentowe oczekiwanie dzielimy na dwa okresy. Od pierwszej niedzieli Adwentu (w tym roku od 1 grudnia) przez dwa tygodnie czekamy na powtórne przyjście Chrystusa, czyli na paruzję. O tym wydarzeniu usłyszymy w tym czasie w mszalnych czytaniach. Będzie też sporo o sądzie ostatecznym i nawróceniu.\nDruga część Adwentu to okres od 15 do 24 grudnia. To już czas bezpośredniego przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Wraz z Adwentem rozpoczyna się także nowy rok liturgiczny.Mamy zawsze cztery niedziele Adwentu – trzy fioletowe i jedną różową. W trzecią niedzielę Adwentu, tzw.Gaudete, a po polsku niedzielę radości, księża odprawiają msze w różowych ornatach...róż ma wyrażać przewagę światła nad ciemnością i przypominać, że zbliża się już Boże Narodzenie.Adwent to piękny czas radosnego oczekiwania...


Parafie Glogow - naszemiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Parafie Głogów" w mieście Głogów.\nJutro Wielka Sobota. W kościołach będziemy święcić pokarmy. Zobacz, o której można iść ze święconką. Więcej na temat:\ngodziny święcenia jajek\ngodziny święcenia pokarmów w\nswiecenie jajek glogow 2013\nswiecenie jajek godziny\nświęcenia jajek godziny\nDziś święcimy pokarmy. Odwiedziliśmy parafię w Stanowicach\nŚwięcenie pokarmów w Stanowicach: Dziś przez cały dzień w parafiach w całym regionie odbywa się tradycyjne święcenie pokarmów. Rano odwiedziliśmy parafię w Stanowicach. Więcej na temat: święcenie pokarmów stanowice\nWielkanoc 2013: świąteczny "rozkład" pracy kościołów i innych instytucji\nCzas na chwilę wytchnienia i zadumy. Wiele obiektów i instytucji już dziś skróciło czas pracy. Jutro nawet wielkie centra handlowe zostaną wcześniej zamknięte. Wszystko po to, aby ludzie mogli spokojnie i godnie przeżyć Święta Wielkanocne.\nPokarmy poświęcimy we wszystkich tarnowskich kościołach. Po wieczornych mszach wigilii paschalnej odbędą się procesje rezurekcyjne. Więcej na temat:\nTczewianie święcą pokarmy [ZOBACZ ZDJĘCIA]\nJednym ze stałych punktów Wielkiej Soboty jest obrzęd poświęcenia pokarmów. Błogosławieństwo żywności zgodnie z tradycją sięga VII wieku. W koszyczku nie może zabraknąć jajek (symbol nowego życia), soli (która chroni przed zepsuciem), chleba, wędliny, ciasta, baranka, i chrzanu. Więcej na temat: Tczew święconka\nTczew święcenie pokarmów\nWielka Sobota Tczew


Agnieszka Włodarczyk trafiła do szpitala. Czy zostanie w nim do porodu? | Dzień Dobry TVN\nGwiazdy sobota, 12 czerwca 2021\nAgnieszka Włodarczyk i Robert Karaś niebawem powitają na świecie swoje pierwsze dziecko. Aktorka dosyć regularnie relacjonuje w mediach społecznościowych przebieg ciąży. Chociaż podkreśla, że do rozwiązania jest jeszcze chwila, właśnie trafiła do szpitala. Lekarze dali jej do zrozumienia, że zostanie tam do porodu.\nAgnieszka Włodarczyk w szpitalu. Co się dzieje?\nCiąże gwiazd to dosyć elektryzujący temat - pod postami związanymi z tym tematem panie mogą wymieniać się swoimi doświadczeniami oraz wspierać idolki w szczególnym okresie. Nie inaczej jest w przypadku Agnieszki Włodarczyk. W ostatnim poście aktorka poinformowała, że trafiła szpitala.\n- Wczoraj podjechałam do szpitala na chwilę porozmawiać z lekarzem prowadzącym i położną... Podłączono mnie pod KTG i klops. "Musimy Panią zostawić na parę dni na obserwacji..." Ale jak to? Ja nie mogę tak z biegu. "Mąż Pani dowiezie rzeczy, bo my już Pani nie wypuścimy" - czytamy na instagramowym profilu aktorki.\nWłodarczyk zdradziła, że na szczęście była już spakowana. W torbie zabrała ze sobą między innymi zestaw do pozyskania krwi pępowinowej.\n- Radzę takie rzeczy załatwiać wcześniej - dopisała.\nAgnieszka Włodarczyk odkrywa kolejne karty w (więcej)\nAgnieszka Włodarczyk czeka na poród\nW tym samym wpisie Agnieszka Włodarczyk przyznała, że nie miała świadomości, jaki wpływ ma ślub rodziców na sytuację prawną dziecka. W ostatnich dniach razem z partnerem postarali się o dokument uznania ojcostwa przez Karasia.\n- Nie miałam ani takiej wiedzy, ani świadomości, co dzieje się lub co może się stać w przypadkach, kiedy jesteśmy bez ślubu, a tego papierka nie ma. Wrzucam Wam parę przypadków, o których mi pisałyście na priv. Uczulam zatem i zwracam uwagę na ten, jak się okazuje ważny temat - czytamy we wpisie aktorki.\n- U mnie wszystko ok, jestem porządnie zaopiekowana i dobrze nakarmiona i uwaga, to nie jest szpital prywatny - podsumowała na koniec.\nPrzyszłej mamie życzymy dużo zdrowia i cierpliwości! :)\nBracia Królikowscy zdradzili kulisy życia rodzinnego. "Nie poznaliście jeszcze Marceliny"\nSabina Jeszka o pierwszym wyjeździe z mężem. "Byliśmy 5 dni bez wody. Gotowaliśmy śnieg"\nAgnieszka Kaczorowska o przygotowaniach do porodu. "Gabi, nie spiesz się, bo my tu parę rzeczy jeszcze musimy ogarnąć"


Wieczny dnia sobota 19 wrzesień 2015 - 18:54:59\nKermit dnia niedziela 15 luty 2015 - 17:19:31\nWieczny dnia czwartek 05 luty 2015 - 19:09:28\nKermit dnia środa 04 luty 2015 - 09:11:26\nzxczxczxc dnia wtorek 12 sierpień 2014 - 08:12:15\nWieczny dnia poniedziałek 11 sierpień 2014 - 16:27:09\nWieczny dnia sobota 09 sierpień 2014 - 10:49:42\nzxczxczxc dnia wtorek 29 lipiec 2014 - 19:56:25\nWieczny dnia piątek 06 wrzesień 2013 - 08:16:13\nFaN92 dnia piątek 06 wrzesień 2013 - 04:54:48\nWieczny dnia czwartek 05 wrzesień 2013 - 20:57:24\nWieczny dnia czwartek 05 wrzesień 2013 - 16:16:06\nserek91 dnia czwartek 05 wrzesień 2013 - 11:30:33\nWieczny dnia środa 04 wrzesień 2013 - 21:11:08\nFaN92 dnia środa 04 wrzesień 2013 - 15:58:30\nWieczny dnia środa 04 wrzesień 2013 - 15:15:28\nFaN92 dnia poniedziałek 02 wrzesień 2013 - 08:30:30\nWieczny dnia poniedziałek 02 wrzesień 2013 - 08:03:53\nFaN92 dnia niedziela 01 wrzesień 2013 - 14:24:38\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 16:45:13\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 16:41:17\nFaN92 dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 11:27:22\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 11:10:46\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 11:03:20\nFaN92 dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 08:23:37\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 08:10:41\nA tak na marginesie, w Kaniowie chodzi najwięcej Kibiców na mecze jeśli chodzi o bielską A klasę, z czego się bardzo cieszymy.\nWieczny dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 08:07:18\nZapraszam Cię w takim razie na zebranie zarządu w najbliższy wtorek i czekam na propozycje odnośnie piosenki i lepszego funkcjonowania klubu, żeby żyleta była pełna. Pozdrawiam\nFaN92 dnia wtorek 27 sierpień 2013 - 06:09:15\nHaha osoba, kibic który o coś pyta to od razu jest dziwny?? Skoro jest takie podejście do kibica to się nie dziwie że na meczach żyleta na pół pusta. Skoro za swoją wypowiedz zostałem skrytykowany to zapytam po raz kolejny dlaczego mamy kopiować?? Dlaczego nie możemy dobrać własnej piosenki. Do Wieczny - nigdzie nie jest napisane że jest to piosenka TSP ale skoro puszczają ją dłużej to raczej my się wzorujemy i kopiujemy. Pytam po co?? Mało jest melodii? Mało jest piosenek??\nDarek82 dnia poniedziałek 26 sierpień 2013 - 20:20:24\nFan92 jesteś dziwny, widać w Kaniowie na meczach że cos sie dzieje, na dodatek są dobre wyniki, ludzie sie starają a Ty sie czepiasz Janosika? weź wyluzuj\nWieczny dnia poniedziałek 26 sierpień 2013 - 17:58:34\nA gdzie jest napisane, że Janosik jest zarezerwowany dla Podbeskidzia Bielsko? Bo nie rozumiem Twoich pretensji. Przyjdź i zacznij coś robić dla klubu.\nIdź do strony  2 3 ... 116 117 118\nCzas generowania: 0.1157 sek., 0.0328 z tego dla zapytań.


Krosno i okolice: 27 mln unijnej dotacji na autobusy - Gospodarka komunalna\nKrosno i okolice: 27 mln unijnej dotacji na autobusy\nKrosnoCity.pl • 17 marca 2017 - 09:50\nProjekt rozwoju transportu publicznego złożony przez Krosno i kilka sąsiednich samorządów uzyskał dofinansowanie unijne.\nO planach zakupu nowoczesnych autobusów i rozwoju transportu publicznego głośno było w mediach pod koniec ubiegłego roku.\n- Krosno zajęło 2 miejsce na liście rankingowej do dofinansowania, w konkursie 5.4 RPO województwa podkarpackiego na niskoemisyjny transport miejski - informuje zastępca prezydenta Krosna, dr Tomasz Soliński.\nWyniki konkursu ogłoszono na stronie Invest in Krosno.\nProjekt partnerski przygotowany przez Krosno oraz gminy Krościenko Wyżne, Korczyna, Miejsce Piastowe, Chorkówka i Wojaszówka znalazł się na drugim miejscu listy rankingowej zdobywając 81 pkt. Oznacza to dofinansowanie transportu publicznego kwotą wysokości ponad 27 mln zł z RPO WP 2014-2020 (cała wartość projektu to ponad 38 mln zł).\nW ramach projektu zostaną zakupione niskoemisyjne autobusy niskopodłogowe, monitoring i biletomaty. Zostaną wymienione wiaty przystankowe, przebudowane i wybudowane zatoki autobusowe oraz wprowadzony system informacji pasażerskiej składający się tablic elektronicznych, aplikacji na urządzenia przenośne z rozkładem jazdy i planowaniem trasy przejazdu.\n- Projekt będzie realizowany z gminami partnerskimi z MOF Krosno tj. Korczyna, Krościenko Wyżne, Wojaszówka, Miejsce Piastowe i Chorkówka. Serdecznie dziękuję wójtom za dotychczasową współpracę. Szczególnie dziękuję zespołowi z urzędu miasta i pozostałych gmin partnerskich za zaangażowanie w przygotowanie tego projektu - napisał na swoim Facebooku zastępca prezydenta Krosna.


Zwycięstwo po tie-breaku - Dzień Dobry Bełchatów\nZwycięstwo po tie-breaku\nOpublikowano: śr, 30 paź 2019 20:09 2019-10-30T20:09:00.000Z\nSport Siatkarze PGE Skry Bełchatów odnieśli drugie zwycięstwo na parkietach PlusLigi w sezonie 2019/2020. W środowy wieczór podopieczni Michała Mieszko Gogola pokonali w hali „Energia” GKS Katowice.\nPrzypominamy, że w meczu inaugurującym nowe rozgrywki bełchatowianie okazali się lepsi od Trefla w Gdańsku, gdzie zwyciężyli w niedzielę w stosunku 3:1. Najlepszym zawodnikiem tamtego spotkania wybrano serbskiego atakującego Dusana Petkovicia, który w swoim oficjalnym debiucie w żółto-czarnych barwach zdobył aż 20 punktów.\nW środę do pierwszej szóstki powrócił jednak Mariusz Wlazły, etatowy atakujący PGE Skry od kilkunastu już sezonów. Po dzisiejszym występie można z całą stanowczością stwierdzić, że konkurencja służy kapitanowi klubu z Bełchatowa. To właśnie między innymi dzięki niemu udało się pokonać świetnie dysponowanych na starcie rozgrywek katowiczan.\nWlazły zapisał na swoim koncie 22 punkty, notując przy tym bardzo wysoką skuteczność w elemencie ataku (59%). Gorzej było z zagrywką, ale był to problem całego zespołu, który zaserwował zaledwie jednego asa przy blisko dwudziestu błędach!\nSam mecz stał jednak na dosyć wysokim poziomie i mógł się podobać kibicom, bo nie brakowało w nim zwrotów akcji. Pierwszy set padł łupem przyjezdnych (25:19), ale drugiego po grze na przewagi wyszarpali żółto-czarni (26:24). Trzeci ponownie dla GKS-u (25:22), ale PGE Skra zdołała doprowadzić do tie-breaka (25:19), a następnie go wygrała (16:14).\nTym samym drugie zwycięstwo stało się faktem, choć pierwsze punktowe straty zostały już poniesione. Najlepszym zawodnikiem spotkania wybrano Mariusza Wlazłego, któremu mocno pomagał dziś w punktowaniu przede wszystkim Artur Szalpuk (21 oczek) oraz środkowi Karol Kłos i Kuba Kochanowski (po 12 punktów).\nWartym odnotowania jest również fakt, że przed spotkaniem z katowiczanami zarząd PGE Skry uhonorował zawodników, którzy ostatnie miesiące spędzili na zgrupowaniach reprezentacji, gdzie święcili sukcesy. Medale w biało-czerwonych barwach zdobywali Artur Szalpuk, Jakub Kochanowski, Karol Kłos, Grzegorz Łomacz i Norbert Hubert, a Milad Ebadipour wywalczył wraz z Iranem mistrzostwo Azji i Oceanii.\nKolejnym wyzwaniem, przed jakim staną podopieczni Michała Mieszko Gogola, będzie konfrontacja z Cuprum Lubin, którą zaplanowano już na sobotę 2 listopada (godzina 17:30). Mecz ten odbędzie się w Bełchatowie. Bilety już w sprzedaży!\nPGE Skra: Łomacz, Ebadipour, Kłos, Wlazły, Szalpuk, Kochanowski, Piechocki (libero) oraz Droszyński, Petković, Katić\nGKS: Firlej, Szymura, Nowakowski, Jarosz, Buchowski, Zniszczoł, Watten (libero) oraz Drzazga, Fijałek, Musiał


Zarejestruj • Panel użytkownika • Kajaki Maniaki\nKajaki Maniaki - Rejestracja\nRejestrując się na „Kajaki Maniaki” (zwane dalej „my”, „nas”, „nasz”, „Kajaki Maniaki”, „http://kajaki-maniaki-2.phorum.pl”) zgadzasz się na poniższe warunki oraz akceptujesz regulamin użytkowania serwisu internetowego phorum.pl. Jeśli się na nie nie zgadzasz, opuść i nie korzystaj z „Kajaki Maniaki”. „Kajaki Maniaki” ma prawo zmienić te warunki, ale musi Cię o tym poinformować.\nForum „Kajaki Maniaki” działa na skrypcie phpBB, wydanym na licencji „General Public License” (zwanej też „GPL”) i możliwym do pobrania ze strony phpBB3.PL. Skrypt phpBB tylko ułatwia dyskusje przez Internet, jego autorzy nie kontrolują tekstów zamieszczanych w Internecie za pomocą tego skryptu. Więcej informacji o skrypcie phpBB można znaleźć na stronie phpBB3.PL.\nZgadzasz się nie pisać żadnych wypowiedzi o charakterze obraźliwym, oszczerczym, propagującym treści niezgodne z polskim prawem lub naruszających cudze prawa autorskie. Robienie tego może spowodować, że zostaniesz zbanowany na zawsze, a Twój dostawca internetu powiadomiony o Twoim zachowaniu. Zgadzasz się, że „Kajaki Maniaki” ma prawo w każdej chwili usunąć, edytować, przenieść lub zablokować każdy wątek. Zgadzasz się też na zapisywanie wszystkich informacji, które podajesz, w bazie danych. Dane te nie będą przekazywane nikomu bez Twojej zgody, ale ani „Kajaki Maniaki” ani phpBB nie odpowiada za włamania, które mogą spowodować wykradzenie danych.


Modne obuwie – Page 2 – Adam is\nCategory: Modne obuwie\nObuwie marki Tamaris – klasyczne piękno\nPosted on November 8, 2017 February 20, 2019 by Adam\nWspółczesny rynek obuwniczy oferuje nam przeróżne modele, wzory i kolory butów. Dzięki temu każda z pań znajdzie coś idealnego dla siebie. Zarówno miłośniczki ekstrawaganckich rozwiązań, jak i te panie, które nade wszystko cenią sobie klasyczną stylistykę, mogą znaleźć buty, które będą w 100 procentach spełniać ich oczekiwania. Coś dla kochających klasykę Choć współczesna moda proponuje […]\nPosted on November 3, 2017 November 14, 2017 by Adam\nStanowią jeden z bardziej popularnych rodzajów kobiecego obuwia. Czarne botki damskie to jedne z najczęściej wybieranych butów. Przyciągają wieloma zaletami, które stwarzają im przewagę nad konkurencją. Botki czarne dla kobiet łączą w sobie estetykę z funkcjonalnością. Uniwersalne modele botków Największą zaletą botków czarnych, na jaką wskazuje coraz więcej pań, jest ich uniwersalność, która przejawia się […]\nPosted on October 19, 2017 February 20, 2019 by Adam\nJesień to bardzo kłopotliwa i nieprzyjemna pora roku zwłaszcza jeżeli chodzi o wybór obuwia. Co prawda nie jest jeszcze aż tak zimno, aby sięgać po ocieplane kozaczki, ale z powodu deszczu i silnego wiatru warto jednak sięgnąć po solidne buty. W Polsce od kilku sezonów bardzo dużą popularnością cieszą się modne botki sztyblety na słupku […]\nPosted on August 18, 2017 February 20, 2019 by Adam\nObecnie na rynku jest bardzo duży wybór obuwia dziecięcego. Coraz częściej zdarza się, iż dla dzieci jest zdecydowanie więcej butów, niż przykładowo dla dorosłych. Z tego powodu wielu rodziców nie wie, na zakup jakich produktów się zdecydować. Zatem, w jakie obuwie dziecięce warto zainwestować? Przede wszystkim należy pamiętać o tym, iż buty dla dzieci powinny […]\nVans – ekspert miejskiego styl\nPosted on August 11, 2017 February 20, 2019 by Adam\nMiejski styl – od lat podbija serca tych, którzy poprzez modę lubią wyrażać swoją niezależność i indywidualny sposób bycia. I chociaż styl ten, jak każdy inny ewoluuje, pewne cechy pozostają w nim wciąż żywe. Jeśli ma być po miejsku, musi być kolorowo, niebanalnie i z nutą szaleństwa. Luźno, ale i elegancko W stylu miejskim bardzo […]\nKultowe buty Vans dostępne również w Polsce\nPosted on June 10, 2017 February 20, 2019 by Adam\nPolskie nastolatki, bo to głównie one są fanami marki Vans, również mogą cieszyć się butami tej wywodzącej się ze Stanów Zjednoczonych firmy. Początkowo przeznaczone do wyczynowej jazdy na desce, z czasem stały się butami noszonymi również na co dzień, nie tylko do jazdy na deskorolce. Dziś to już kultowa marka, a nastolatki na całym świecie […]\nPosted on May 27, 2017 February 20, 2019 by Adam\nKażdy zapewne kiedyś słyszał o niezbyt urodziwych, gumowych sandałach marki Crocs. To one zdobiły większość stóp na początku dwudziestego pierwszego wieku. To właśnie o buty Crocs w obniżonej cenie toczyły się często walki w supermarketach – by jak najtaniej kupić jedne z najbardziej wytrzymałych na świecie sandałów. Bo kluczem do sukcesu tego produktu nie jest […]\nWytrzymałe obuwie jest bardzo pożądane w dzisiejszych czasach. Oprócz trwałości liczy się jednak również wygląd obuwia. To na wygląd dziś większość osób zwraca uwagę. Niepowtarzalność w branży obuwniczej Firmy ciągle ścigają się nowymi wzorami swoich butów. Niektóre marki są jakby poza tym wszystkim i to one kreują modę panującą na rynku. Takie są na przykład […]\nAdidasy a góry\nPosted on April 25, 2017 February 20, 2019 by Adam\nMówiąc o adidasach bardzo łatwo wejść na temat odzieży sportowej w górach. Owszem, każdy doświadczony miłośnik górskich wycieczek wie, że adidasy są nie na takie trasy. Jednak niejeden świeżo co upieczony miłośnik gór (czyli gatunek człowieka, który jeszcze chce wejść tam, gdzie nie powinien), wciąż kieruje się w Tatry (i nie tylko) w tym właśnie […]\nPosted on April 6, 2017 February 20, 2019 by Adam\nObojętnie jakie buty się kupuje trzeba wybrać odpowiedni ich rozmiar. W przeciwnym razie noszenie ich może być prawdziwą udręką. W kwestii kupowania butów ważne są jednak również inne decyzje, między innymi odnoszące się do wyboru miejsca dokonywania zakupów. Gdzie kupić oryginalne buty puma? Decydując się na oryginalne puma buty do wyboru ma się bardzo wiele […]


Węgorzyk ciernisty to bardzo ciekawy i rzadki gatunek ryb, który trafił ostatnio do akwariów naszych hodowców. W ubiegłym roku eksponowano go na wystawach w Bytomiu i Rzeszowie. Wszystkie egzemplarze hodowane przez akwarystów europejskich i amerykańskich są sprowadzone z południowo-wschodniej Azji. W akwariach europejskich hodowany jest już od 1912 roku.\nWęgorzyk ciernisty występuje w Indiach i całej południowej Azji, w tym na półwyspie Malajskim i Molukkach, w wodzie słodkiej i słonawej. Dorasta do długości 35 cm. Samice są większe i bardziej krępe od samców. Dojrzałe płciowo są już osobniki o długości 12-15 cm.\nWęgorzyk ciernisty - Macrognathus aculeatus\nTułów ryby jest wydłużony, a całe ciało węgorzokształtne. U starszych okazów jest ono stosunkowo wysokie, o ubarwieniu brązowym, z często występującym charakterystycznym ciemnobrązowym, marmurkowym rysunkiem. Brzuch jest jasny. Typowe dla tego gatunku są, podobne do oczu, wyraźne plamy na płetwie grzbietowej w ilości 3-10. Płetwy nieparzyste są od siebie oddzielone i dają się wyraźnie wyróżnić, co odróżnia ten gatunek od pokrewnych z rodzaju Mastacembelus. Omawiane ryby mają małe usta i szczeliny skrzelowe. Charakterystyczne dla tego rodzaju są wysunięte do przodu, rurkowato ukształcone otwory nosowe (fot. ). Węgorzyki cierniste prowadzą nocny tryb życia, w dzień ukrywają się, a nawet wpełzają w żwirek. Zjadają wszelki pokarm żywy, a więc robaki, larwy i owady denne, larwy komarów i zooplankton. Dzięki wydłużonym nozdrzom potrafią znaleźć w podłożu larwy owadów, robaki itp.\nHodujemy je w temperaturze 22-28°C, w zbiornikach z wodą słodką lub słonawą (2-3 łyżeczki soli kuchennej na 10 1 wody), od czasu do czasu wymienianą na świeżą. Do akwarium należy włożyć doniczki, kamienie, korzenie, aby utworzyć dla nich kryjówki.\nZ rodzaju Macrognathus dotąd udało się już rozmnożyć pewne gatunki, przypuszczać więc należy, że i od hodowanych w Polsce okazów uda się uzyskać przychówek


Jak szampony Davines nawilżają włosy? – Larris – kosmetyki\nBy Larris, lip 7, 2021\nJak szampony Davines nawilżają włosy?\nSuche włosy to koszmar wielu kobiet. Na rynku można znaleźć wiele szamponów, które – w mniej lub w bardziej skuteczny sposób – nawilżają włosy. Jednym z nich jest szampon Davines, który został stworzony właśnie dla takich włosów. Co ważne – nosi on nazwę Momo i posiada w swoim składzie ekstrakt z melona.\nJak nawilża szampon do włosów?\nW przypadku firmy Davines szampon Momo działa mniej więcej tak, jak większość analogicznych produktów do nawilżania włosów. Składa się on z wielu różnych substancji czynnych, które nie tylko są źródłem wody dla włosów, ale przede wszystkim wzmacniają je poprzez zwiększoną podaż różnych substancji odżywczych. Mowa tu zwłaszcza o mikro i makroelementach, które najczęściej występują w wodzie. Na tym jednak nie koniec, gdyż nawilżające szampony Davines w pewien sposób blokują pory we włosach, dzięki czemu woda nadal w nich pozostaje. Co ważne – zjawisko to dotyczy zarówno włosów, jak i skóry, wewnątrz której są one osadzone.\nMomo – hit czy kit?\nSzampon Davines Momo to produkt, który ma nawilżać włosy. Trzeba przyznać, że jego skład jak najbardziej za tym przemawia. Warto też dodać kilka słów o wspomnianym już wcześniej ekstrakcie z melona, który jest niezwykle bogaty w witaminę C. Dzięki temu – w przeciwieństwie do wielu innych, alternatywnych rozwiązań – szampon marki Davines jest też naturalnym środkiem opóźniającym procesy starzenia się skóry.\nPodsumowując, sam fakt nawilżania włosów jest bardzo charakterystyczny dla nowoczesnych szamponów. Niemniej obecność ekstraktu z melona znacznie poprawia ich właściwości antyoksydacyjne.\nBielizna wyszczuplająca dla kobiet puszystych