Cała prawda o korzyściach i szkodach orzechów włoskich to święta żywność starożytnych greckich bogów!\nW tym artykule dowiesz się wszystkiego o orzechach włoskich, korzyściach i szkodach dla ludzkiego ciała, składzie, w szczególności użytecznych i leczniczych właściwościach dla mężczyzn, kobiet i dzieci, a także wartości odżywczej i zawartości kalorii orzechów włoskich, ich produktów – oleju orzechowego i jego przydatności, zastosowanie produktu we wszystkich obszarach – w medycynie, kosmetologii, gotowaniu i wielu innych.\nKraj siedlisk i orzechów włoskich\nDrzewo orzecha włoskiego: botaniczny opis rośliny\nKorzyści i szkody dla orzecha włoskiego\nSkład chemiczny: witaminy i minerały w orzechach włoskich\nKorzyści orzecha i szkodzą ludzkiemu ciału\nPrzydatne właściwości orzechów włoskich dla mężczyzn i kobiet\nSuper odżywcza mieszanka orzechów i jagód!\nZastosowania medyczne i postacie dawkowania z orzechami włoskimi\nWideo: korzyści i szkody dla orzecha włoskiego\nOlej z orzechów włoskich: Przygotowanie i stosowanie\nKorzyści i szkody dla orzecha włoskiego: podczas gotowania\nPrzeciwwskazania i spożycie dziennie (dzień)\nUprawa orzechów w domu\nZbieranie, zbieranie i przechowywanie orzechów włoskich\nOrzech włoski przybył na terytorium Rusi Kijowskiej z Grecji, stąd nazwa drzewa i owoców. A w Grecji orzech był nazywany perskim, ponieważ był dostarczany z Persji. Był też taki okres, kiedy orzech włoski przywieziono do Rosji z południowej Rumunii regionu Wołoszczyzny. Następnie orzech został nazwany Wołoszski.\nJak pokazują starożytne wykopaliska archeologiczne, w jaskiniach w północnym Iraku 8000 lat przed naszą erą odkryto orzechy. A miejsce narodzin drzewa jest uważane za starożytną Persję. Na jego terytorium tylko członkowie rodziny królewskiej mogli jeść pyszne owoce. Dlatego orzech jest czasami nazywany także królewskim.\nPierwszymi pisemnymi dowodami na temat orzechów królewskich są mezopotamskie tabliczki z gliny, które istniały 2000 lat przed naszą erą. Wzmianka o orzechach znajduje się również w mitologii greckiej: Dionizos zamienił swoją zmarłą ukochaną w drzewo orzechowe.\nInnym interesującym imieniem wymyślonym przez starożytnych Greków są „żołędzie dla bogów”. Imię to mówiło o tym, jak święci i silni Grecy wierzyli nie tylko w jego dobroczynne właściwości dla ciała, ale także w to, jak dosłownie je ubóstwiali, gdy zjadli je sami bogowie.\nBardzo interesujący fakt – zabroniono „zwykłym”! Jego użyteczne właściwości wzmacniające umysł są tak silne, że używanie orzechów włoskich przez zwykłych ludzi zostało bardzo okrutnie ukarane!\nSiedlisko rośliny pochodzi z Bałkanów i Chin. Dobrze rośnie i owocuje na Ukrainie, na Kaukazie iw Mołdawii. Drzewo orzecha włoskiego może osiągnąć wysokość do 30 metrów. Roślina ma rozłożystą, piękną koronę i potężny pień, którego obwód wynosi do 7 metrów. Liście drzewa są duże (do 70 mm), kwiaty są małe, zielonkawe. Kwitnij liście i kwiaty jednocześnie.\nObecnie największymi producentami i dostawcami na rynek światowy są USA, Chiny, Ukraina, Turcja, Mołdawia, Rumunia, Francja itp.\nTo drzewo ma do 25 metrów wysokości, z rodziny Orekhovy, gatunkiem jest orzech (inne nazwy to orzech voloshsky, orzech królewski, orzech grecki, mahoń). Ma dość gruby, mocny pień, a jego gałęzie tworzą szeroką, rozgałęzioną, bardzo dobrze rozwiniętą dużą koronę.\nZdjęcie orzecha włoskiego\nOrzech jest zapylaną wiatrem rośliną, która kwitnie w maju i zaczyna wydawać owoce w wieku 10 lat. Drzewa słusznie uważa się za długie wątróbki, niektóre osiągają wiek 400 lat. Co więcej, nawet w tak czcigodnym wieku roślina nadal wydaje owoce.\nToleruje suszę, której nie można powiedzieć o mrozie. Dla niego mróz o 25 stopniach jest już nie do zniesienia, dlatego z reguły dobrze rośnie w ciepłym klimacie, gdzie jest dobra, wilgotna gleba. Uprawiany od bardzo dawnych czasów.\nOwoce orzecha włoskiego są raczej dużymi pestkami jednoziarnistymi, o okrągłym owalnym kształcie, zamkniętymi w bardzo twardej skorupie drzewnej, w której zamknięta jest jadalna część orzecha.\nOwoce orzecha dojrzewają od sierpnia do października. Z reguły bardzo wydajne drzewa, nawet jeśli nie są pod opieką, mogą same obficie owocować.\nOwocem orzecha królewskiego są trzy wyraźnie odróżniające się części:\njądro lub ziarno ma 2 liścienie; jest ono wykorzystywane do pożywienia;\nwewnętrzna skorupa nazywana jest skorupą orzecha włoskiego lub endokarpą, jest trwała i składa się z dwóch ściśle połączonych ze sobą połówek. Błona dzieli segmenty jąder wewnątrz skorupy, jest cienka i niejadalna;\nzewnętrzna skorupa nazywa się owocnią, jest mięsistą skórą o specyficznym zapachu, jej funkcją jest ochrona jądra. Niedojrzała skorupa może być również spożywana, ma kwaśny smak.\nCzłowiek nauczył się wyciągać użyteczne właściwości z każdej części.\nW czasach starożytnych zbiory orzecha włoskiego były zbierane ręcznie: gałęzie były wstrząsane, do wybijania owoców stosowano bardzo długi drążek, a następnie zbierano je z ziemi. Obecnie proces jest zmechanizowany: niektóre maszyny wstrząsają zakładem, inne zbierają je za pomocą pomp próżniowych.\nPień drzewa jest jasno szary, liście i perekarpy są nasycone na zielono, endokarpia jest jasnobrązowa, jądro może być jasne lub ciemne, zależy to od odmiany. Właściwości smakowe jądra również różnią się w zależności od odmiany: od gorzko-kwaśnej do słodkiej. Owoc orzecha włoskiego jest odporny na zmiany temperatury, drzewo jest odporne na szkodniki i choroby. Z reguły owoce rośliny są średniej wielkości. Mają mocną, ale jednocześnie cienką skorupę i grubą włóknistą skórkę. Dojrzewając, skórka wysycha i pęka, w ten sposób kość oddziela się sama, ale nie otwiera się. Jądro ze skorupy można dość łatwo usunąć bez szkody dla jego wyglądu.\nZapach liści orzechów królewskich jest dość przyjemny, choć specyficzny. W małych dawkach jest przydatny dla ludzkiego ciała, aw dużych dawkach może powodować bóle głowy i zaburzenia snu.\nWszystko o drzewie orzechowym – sadzenie i pielęgnacja, odmiany, choroby podczas zbioru, plon i inne cechy drzewa czytaj tutaj >>\nLiście rośliny są bogate w chinony, kwas askorbinowy, karotenoidy, witaminy z grupy B, garbniki, kawę, galus, kwas elagowy, olejki eteryczne. Nawiasem mówiąc, kwas elagowy hamuje tworzenie komórek rakowych. W składzie zielonej recarp znajdują się garbniki, kwas askorbinowy. Jądra są źródłem olejów tłuszczowych, kwasów tłuszczowych omega-3, substancji białkowych, witamin K, A, B1-B6 i P, aminokwasów, węglowodanów, magnezu, cynku, manganu, żelaza, potasu, selenu, kwasu foliowego i askorbinowego. Co więcej, zawartość witaminy C w orzechach królewskich jest 50 (!) Razy większa niż w owocach cytrusowych. Niezliczone witaminy i minerały sprawiają, że orzechy włoskie są niezbędnym produktem. Ludzkości udało się już ocenić korzyści dla ciała, które nosi orzech Wołoskiego. Do czego służy orzech włoski? O tym – dalej.\nZawartość witamin w 100 gramach produktu:\nBeta-karoten (witamina A) – 0,06 mg.,\nTiamina (witamina B1) – 0,5 mg,\nRyboflawina (Witamina B2) – 0,14 mg,\nNiacyna (witamina B3 lub witamina PP) – 1,2 mg.,\nKwas foliowy (witamina B9) – 76 mcg.,\nKwas askorbinowy (witamina C) – 4 mg.\nTokoferol (witamina E) – 24 mg.\nZawartość minerałów w 100 gramach produktu:\nWapń – 123 mg.,\nSód – 3 mg.,\nMagnez – 203 mg.,\nFosfor – 556 mg.,\nŻelazo – 2,4 mg.,\nMiedź – 0,6 mg.,\nFluor – 0,8 mg.,\nCynk – 2,6 mg.\nJądra roślin od dawna wykorzystywane są jako żywność. Są bogate w kalorie, ponieważ 10 gramów produktu zawiera 500-600 kalorii. Jądra wyróżniają się obecnością w swoim składzie wysokiego procentu tłuszczu zaangażowanego w metabolizm tłuszczów. Ponadto produkt jest bogaty w błonnik i węglowodany. Zawiera także białko niezbędne do życia.\nAdamour, Amarok: Jakie leki wpływają na potencję\nBiałka – 16,2 gramów\nTłuszcze – 67 gramów,\nWęglowodany – 10,1 grama,\nZawierają również wodę – 4,5 grama, popiół – 2,2 grama, błonnik pokarmowy – 1,6 grama.\nOd czasów starożytnych zaskakująco przydatny owoc i jego liście były używane w medycynie ludowej do leczenia różnych chorób. Orzech jest nadal szeroko stosowany.\nZdjęcie: korzyści z orzecha włoskiego i szkodliwe dla organizmu\nKorzyści z orzechów dla organizmu są bardzo cenione ze względu na bogaty skład witamin, ale w szczególności orzechy są wysoce zalecane dla zdrowia kobiet i rozmnażania, a miód z orzechami jest bardzo popularny wśród afrodyzjaków i środków na męską moc, które są przepisywane przez lekarzy nawet w celu stymulowania męskich hormonów.\nJego użyteczne właściwości dla kobiet są trudne do przekazania słowami. Orzechy są szczególnie przydatne dla kobiet w ciąży. Lekarze zdecydowanie zalecają włączenie tego produktu do diety przyszłych matek, choć w niewielkiej ilości. W końcu nie zapominaj, że jest to nadal produkt bardzo wysokokaloryczny.\nOrzechy włoskie podczas ciąży nasycą ciało kwasami tłuszczowymi, a nawet pomogą w tworzeniu mózgu płodu. Po porodzie kobiety zwykle zastanawiają się nad przywróceniem figury. Dlatego martwią się pytaniem „ile możesz jeść orzechów włoskich dziennie, bez uszczerbku dla harmonii?” Do tych celów należy spożywać nie więcej niż 60 gramów produktu dziennie. Zdarza się, że po porodzie kobieta odczuwa brak mleka.\nOrzech laskowy jest gotowy pomóc w karmieniu piersią. Okres laktacji jest raczej specyficznym okresem; na jakość i ilość mleka wpływa szereg czynników zewnętrznych i wewnętrznych. Jedzenie jądra orzecha poprawi skład, zawartość tłuszczu w mleku, nasyci dziecko składnikami odżywczymi, a także przyczyni się do zwiększenia odporności matki i dziecka.\nKorzyści z orzechów dla mężczyzn są również oczywiste. Było to znane w czasach starożytnych i obejmowało żołędzie królewskie w diecie młodych mężczyzn. Przyczynił się do harmonijnego formowania i rozwoju męskiego ciała. Cynk zawarty w produkcie normalizuje funkcję gonad, funkcję prostaty i poziom testosteronu.\nRegularne spożywanie orzechów poprawi życie seksualne, zwiększy potencję, wyreguluje poziom hormonów we krwi, znormalizuje tarczycę, szczególnie popularne wśród mężczyzn jest stosowanie mieszanki miodu z orzechami włoskimi – rodzaj leku na męską potencję. Oczywiste pytanie dla mężczyzn brzmi: „Ile orzechów włoskich mogę zjeść na dzień?” Aby zachować witalność i doskonałe zdrowie, lepiej spożywać do 10 orzechów dziennie.\nW przypadku dzieci zaleca się codzienne spożywanie orzechów włoskich, ponieważ produkt przyczynia się do pełnego rozwoju i wzrostu, wyrównuje zachowania społeczne i nastrój. Jest to szczególnie prawdziwe w okresie pracy umysłowej. Według statystyk, u dzieci, których dieta ma smakołyk orzechowy, wyższa koncentracja uwagi, pamięć działa lepiej niż ci faceci, którzy nie jedzą regularnie orzechów włoskich.\nZdjęcie: korzyści i szkody dla orzecha włoskiego\nPediatrzy zalecają podawanie dzieciom orzechów od trzeciego roku życia, ale nie wcześniej. Dlaczego Ponieważ wciąż jest tłustym, ciężkim produktem dla żołądka, który jest dla nich trudny do strawienia. Układ trawienny dziecka po prostu nie może sobie z tym poradzić, nastąpi biegunka, wzdęcia i inne nieprzyjemne konsekwencje.\nDrzewo życia, zwane także orzechem włoskim, ma potężną moc leczniczą. Korzystne właściwości rośliny są stosowane w leczeniu wszystkich rodzajów chorób. Przysmak z orzechów jest szczególnie przydatny dla osób starszych, a jego wspaniały skład pomaga w walce z miażdżycą. Stosowanie produktu podczas dużego wysiłku fizycznego oraz pacjentów pooperacyjnych i osób po poważnej i długotrwałej chorobie nie zaszkodzi.\nLecznicze właściwości orzechów włoskich są bardzo cenione w różnych chorobach i dla ogólnej promocji zdrowia:\nOrzechy włoskie zapobiegają pojawianiu się komórek rakowych w organizmie, zmniejszają ryzyko zachorowania na raka piersi i prostaty, a nawet spowalniają wzrost raka o około 50%.\nJedzenie orzechów włoskich jest niezbędne w leczeniu chorób serca i patologii sercowo-naczyniowych. Doskonale oczyszcza krew, naczynia krwionośne, zwalniając je z rozwarstwienia cholesterolu, czyni ich ściany elastycznymi, elastycznymi. Produkt zapobiega tworzeniu się skrzepów krwi, zmniejsza poziom cholesterolu, zmniejsza stany zapalne, poprawia częstość akcji serca, zmniejsza liczbę zrostów naczyniowych, poprawia stan naczyń krwionośnych. Ludzie, którzy regularnie używają żołędzi królewskiej, mają minimalną szansę na śmierć w wyniku zawału serca. Kardiolodzy zdecydowanie zalecają, aby osoby z chorobami układu sercowo-naczyniowego spożywały garść orzechów do czterech razy w tygodniu. Oczywiście przy braku przeciwwskazań.\nZwiększa odporność. Zawiera ogromną ilość witamin, w tym witaminę C, dlatego zaleca się włączenie jej do diety w okresie jesienno-wiosennym, z niedoborami witamin, utratą siły i wyczerpaniem.\nOrzech Voloshsky jest silnym przeciwutleniaczem, pomaga walczyć z depresją, uspokaja właściwości, dlatego jest stosowany w zaburzeniach układu nerwowego, zmęczeniu, częstym stresie, podrażnieniu, apatii, depresji, utracie radości w życiu. Melatonina została znaleziona w składzie produktu, przyczyniając się do normalizacji snu. Dlatego jeśli zjesz wieczorem trochę orzechów, możesz spać jak dziecko. Ponadto produkt pozwala ustalić biorytmy. Dotyczy to szczególnie osób pracujących na nocnych zmianach oraz tych, którzy często podróżują i zmieniają strefy czasowe. Melatonina jest wytwarzana przez ludzki mózg, ale po 40 latach produkcja hormonu spada, a ciało starzeje się. Dostarcz poziom hormonu pozwoli na pyszne dary natury.\nKonsumpcja produktu wspomaga prawidłowe funkcjonowanie mózgu, poprawia pamięć, zwiększa uwagę i umiejętności uczenia się, przyczynia się do doskonałej koncentracji, dobrego zapamiętywania nowych informacji. Dlatego nazywa się to także jedzeniem dla umysłu. Odnotowano zewnętrzne podobieństwo jądra orzecha do ludzkiego mózgu.\nNaukowcy udowodnili korzystny wpływ orzechów włoskich na obniżenie poziomu insuliny. Dlatego produkt jest wymagany w diecie osób cierpiących na cukrzycę typu XNUMX. Muszą jeść ćwierć szklanki obranych ziaren dziennie na czczo.\nZwiększa poziom hemoglobiny we krwi, niezbędny do anemii.\nNajsilniejszy afrodyzjak, zwiększa męską potencję, znacznie poprawia jakościowy skład nasienia. Te właściwości orzechów włoskich – dla poprawy zdrowia mężczyzn – są znane od najdawniejszych czasów.\nZnacząco poprawia czynność jelit, oczyszcza je z „zatorów”, dzięki grubemu włóknu z włókien zawartemu w kompozycji, który podobnie jak „miotła” zamiata wszystko, co niepotrzebne do „wyjścia”.\nŁagodzi dysbiozę, zaparcia, wzdęcia po jedzeniu.\nNormalizuje pracę żołądka, trzustki i jakościowo poprawia skład enzymatyczny soku żołądkowego. Wspomaga dobre trawienie.\nJest w stanie aktywnie usuwać stany zapalne z narządów wewnętrznych, ustalać ich pracę, poprawiać wszystkie wykonywane funkcje. Przydatny w chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego, śledziony, nerek.\nObniża poziom cukru we krwi. W tym celu nie używają jąder orzecha włoskiego, ale partycje zawarte w jądrach. Nalegają na wódkę lub alkohol i służą do obniżenia poziomu cukru we krwi w środku.\nMa zdolność „rozpraszania” ogólnego metabolizmu, a człowiek czuje się czujny, zdrowy, pełen siły i energii.\nJest niezwykle niezbędny do uzyskania masy mięśniowej podczas treningu siłowego, ponieważ zawiera znaczny procent białka w swoim składzie.\nZalecany przez dietetyków dla tych, którzy są w okresie rekonwalescencji po operacjach, poważnych chorobach.\nOrzechy włoskie są absolutnie niezbędne dla rosnącego ciała dzieci, a także dla kobiet w ciąży, karmiących piersią.\nOdnotowano znaczący pozytywny wpływ tego orzecha na funkcjonowanie całego układu hormonalnego, w tym na funkcje rozrodcze.\n„Song of Plenty” to symfonia aromatów i święto kwiatów; jest to święto najlepszych orzechów i jagód wyhodowanych na ziemi, które odżywiają ciało, umysł i duszę!\nUjawnione właściwości lecznicze orzechów włoskich skłoniły ludzi do korzystania z rośliny do produkcji różnych leków (nalewek, wywarów, herbat).\nPrzegrody z orzecha włoskiego można wykorzystać do przygotowania herbaty na zapalenie gruczołu krokowego i torbiele jajników. Aby to zrobić, musisz zalać kilka łyżek przegród szklanką wrzącej wody i gotować przez 20 minut na małym ogniu.\nW medycynie ludowej nalewka z przegród orzechowych na wódce jest stosowana w różnych poważnych chorobach. Oprócz tego przegrody zawierają część jodu w szoku, więc nalewkę z błon orzechowych można stosować do leczenia niedoboru jodu. Jego skład jest niezwykle prosty: wlej szklankę przegród szklanką wódki. Domagaj się kompozycji w ciemnym miejscu przez 10 dni, od czasu do czasu nią wstrząsając.\nŚwieże liście orzecha są doskonałym gojeniem się ran, lekiem witaminowym, stosowanym do okładów i gojenia się ran. Muszą być nakładane na rany w celu ich szybkiego gojenia. Napar z liści można przyjmować wewnętrznie na biegunkę, skrofulę, miażdżycę, nieregularne miesiączki i ogólną utratę siły. Lokalnie taki wlew jest zalecany do stosowania w chorobach błony śluzowej jamy ustnej, chorobach dziąseł. Najprostszym przepisem na zrobienie naparu z liści orzecha włoskiego jest: wlej łyżeczkę posiekanych liści szklanką wrzącej wody, pozostaw na godzinę, odcedź.\nSkorupy orzecha włoskiego są stosowane w leczeniu chorób skóry: egzemy, porostów i innych rzeczy. Aby to zrobić, przygotuj wywar, który trzeba będzie dodać do wody podczas kąpieli. Skład bulionu: 300 g muszli, 1 litr wrzącej wody. Zalej skorupkę wrzącą wodą, gotuj przez 20 minut na małym ogniu, odstaw mieszaninę na 3-4 godziny, a następnie odcedź.\nRównież zmiażdżone łupiny orzecha włoskiego służą do wykonywania wszelkiego rodzaju peelingów do twarzy i ciała, gdzie działa jako doskonały środek złuszczający do głębokiego oczyszczenia skóry. Używają go do innych celów przemysłowych.\nZielone orzechy są również używane w leczeniu, są używane do wytwarzania różnych leków i nalewek leczniczych, a nalewka Todikamp na zielonych orzechach jest najbardziej znana na świecie, która była używana od czasów starożytnych, a nawet uratowanych żołnierzy w II wojnie światowej.\nNalewka z ziaren orzechów mlecznych jest również zalecana do stosowania w chorobie wrzodowej i biegunce. Aby to zrobić, musisz wyczyścić 30 orzechów, zmielić i wlać je z litrem alkoholu, a następnie pozwolić mu parzyć przez kilka tygodni i odcedzić powstałą nalewkę.\nSok z orzechów włoskich jest również bardzo przydatny i popularny w medycynie ludowej jako skuteczny lek na robaki!\nSuplement diety Orzech. Aby oczyścić naczynia, możesz przygotować przepyszny przepis na suplement diety: wymieszaj miód, posiekane orzechy, sok z cytryny, dodaj rodzynki. Należy go przyjmować trzy razy dziennie przed posiłkami.\nTo tylko niewielka część wszystkich możliwych przepisów. Aby uzyskać więcej informacji na temat przydatnych przepisów na nalewki lecznicze i innych metod leczenia, przeczytaj artykuł o leczeniu orzechami włoskimi >>\nZielone orzechy włoskie są nie mniej przydatne i smaczne, ale z reguły po ich oczyszczeniu pozostają na rękach ciemne plamy, których bardzo trudno się pozbyć. Wskazuje to na nasyconą obecność jodu w nich.\nAdamour, Amarok: Zanieczyszczenia - co to jest i jak wygląda\nZ jadalnej części owocu duszony jest najcenniejszy olej z orzechów włoskich. Jest uważany za jeden z najdroższych. Uzyskuje się to poprzez prasowanie z rdzeni w kilku etapach:\npo pierwsze, biorą orzecha włoskiego, oddzielają jądra, siekają je, przetworzona masa jest tłoczona na zimno, ciasto jest oddzielane. Zdobądź więc do 35% oleju, który ma piękny słomkowy kolor, pyszny zapach i przyjemny smak.\npo drugie, biorą pozostałe ciasto i wciskają je ponownie, ale już gorące. W ten sposób wydobywa się do 15% oleju z orzechów. Zmienia kolor na ciemnożółty, gorszy od tłoczonego na zimno oleju w smaku, ale ma również przydatne właściwości. Po wyciśnięciu oleju pozostały placek jest uważany za bardzo cenny produkt, ponieważ zawiera do 43% białka i do 12% tłuszczu, w zależności od rodzaju orzechów. Jest stosowany w pracy kulinarnej do przygotowania chałwy, kozinaki.\nZdjęcie: olej z orzechów włoskich\nOlej z orzechów włoskich stosuje się w gotowaniu, malowaniu, w produkcji lakierów, tusz oraz w przemyśle kosmetycznym. Ale owoc masła orzechowego jest szczególnie aktywnie wykorzystywany w kosmetyce do produkcji mydła, jako część wielu produktów do pielęgnacji skóry twarzy i ciała, od siniaków pod oczami, do pielęgnacji skóry włosów, twarzy i ciała, do wzmacniania paznokci, do higieny osobistej kobiet.\nPonadto cenny produkt stosuje się w leczeniu różnych chorób: gruźlicy, tarczycy, zapalenia wątroby, problemów z układem sercowo-naczyniowym. Pomaga kobietom w ciąży pozbyć się zatrucia.\nDo użytku zewnętrznego olej pozwala zwalczać różne choroby skóry, zapalenie stawów. Korzyści i szkody wynikające z jego użytkowania są ustalane indywidualnie w każdym przypadku.\nW przemyśle kosmetologicznym i domowych produktach do pielęgnacji skóry, w procedurach odmładzających salonów kosmetycznych, orzech ten jest raczej bardzo ceniony. Wykorzystuje liście, korę, owoce (w tym skorupę).\nW kosmetologii z reguły używają oleju z orzechów królewskich. Unikalne korzystne właściwości produktu są stosowane w leczeniu skóry i włosów.\nZdjęcie: zastosowanie orzechów włoskich w kosmetologii\nOlej z orzechów włoskich może poprawić skórę twarzy, poprawić jej kondycję i wygląd. Nawilża, zmiękcza, uelastycznia skórę właściwą, przywraca utraconą elastyczność, nadaje blask i świeżość. Masło Orzechowe to doskonałe rozwiązanie dla obolałej i wrażliwej skóry. Skutecznie leczy małe zadrapania i rany, leczy łuszczycę, trądzik, egzemę. Możesz użyć masła orzechowego jako kremu na noc, jako części masek w połączeniu z innymi olejkami (na przykład oliwką, migdałami). Esencja orzechowa ma niesamowite właściwości dla dojrzałej skóry, pomaga pozbyć się głębokich zmarszczek, najbardziej skutecznego lekarstwa na cienie pod oczami.\nOlej z orzechów włoskich jest cennym produktem do pielęgnacji włosów. Przyspiesza ich wzrost, wzmacnia korzenie, przywraca uszkodzone obszary, poprawia kolor.\nPonadto olej z żołędzi królewskiej jest składnikiem niektórych produktów antycellulitowych. Produkt jest szczególnie ceniony ze względu na fakt, że praktycznie nie ma przeciwwskazań i może być stosowany do każdego rodzaju skóry.\nJądro orzecha włoskiego jest cennym produktem spożywczym w przemyśle kulinarnym. Jest to uniwersalny składnik, który nadaje pikantny smak zarówno słodkim, jak i pikantnym potrawom. Aby ujawnić wszystkie walory smakowe, zaleca się smażenie orzechów włoskich. Najczęściej produkt służy do robienia wszelkiego rodzaju deserów. Szefowie kuchni lubią dodawać posiekane orzechy do smażonych warzyw i mięsa, sałatek, gotowanego ryżu i kuskusu oraz potraw z kurczaka. Ponadto szefowie kuchni umiejętnie przygotowują koktajle i sosy z jądra orzecha włoskiego.\nOsobno warto zauważyć zastosowanie masła orzechowego w gotowaniu. Będąc cennym produktem dietetycznym, pozwala walczyć z nadwagą, a jednocześnie dodaje wykwintnego smaku i aromatu wielu potrawom: sałatce ze świeżych warzyw, potraw kuchni orientalnej i francuskiej i innych, różnym deserom i konfiturom.\nZdjęcie: gotowanie orzechów włoskich\nPrzeciwwskazania do stosowania i stosowania orzecha Wołoszskiego to wrzód trawienny, otyłość, zaburzenia jelitowe, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca tętnic i zwiększone krzepnięcie krwi. Czasami występuje reakcja alergiczna na produkt, ale wszystko to jest indywidualne. W każdym razie nie należy przekraczać dziennego spożycia pysznych smakołyków.\nKiedy musisz ograniczyć ilość spożywanych orzechów dziennie\nZe słabym trawieniem.\nZ ciężkimi zaparciami.\nWszystko jest bardzo indywidualne. Porada lekarza jest potrzebna, jeśli masz przewlekłą chorobę, szczególnie w ostrym stadium.\nZwykłą porcją dla zdrowego dorosłego jest jedna garść jąderka. To około 3-5 sztuk.\nCo się stanie, jeśli jesz orzechy bardziej niż zwykle\nJeśli przekroczysz normę jedzenia orzechów, zaburzone jest trawienie, pojawia się uczucie ciężkości w jamie brzusznej, wzdęcia, gaz, nudności, odbijanie. Przede wszystkim wątroba i trzustka zaczynają bardzo cierpieć.\nJakich orzechów nie można stosować w żywności\nSurowo zabrania się spożywania orzechów na jąderkach, których pleśń jest widoczna! Są wyjątkowo trujące.\nAby wyhodować królewskiego żołędzia w domu na kilka sposobów:\nRoślina jest całkowicie bezpretensjonalna pod względem opieki, dzięki czemu można ją bezpiecznie uprawiać na wsi lub w ogrodzie. Zaleca się sadzenie nasion w ziemi, słomie lub trocinach, można to zrobić nawet w domu. Aby to zrobić, orzech szewski jest ułożony na szwie. Sadzenie mocnych sadzonek orzechów najlepiej wykonywać w sezonie wiosennym.\nZbierane ręcznie lub mechanicznie w okresie od sierpnia do października.\nOrzechy nieobrane (w łupinach) są przechowywane dłużej niż obrane, aż do następnego zbioru. Głównym warunkiem jest suchość w pomieszczeniu, dobra wentylacja, chłód. Przechowywać w workach z tkaniny.\nObrane orzechy są przechowywane w szczelnie zamkniętym słoju w lodówce. Nie można ich przechowywać dłużej niż jeden miesiąc.\nKupując surowy produkt, powinieneś zwrócić uwagę na powierzchnię skorupy, a mianowicie brak pęknięć, dziur, ciemnych plam na niej i jej wagę. Dobry owoc nie powinien być lekki, wilgotny i pusty w środku. Musi być przechowywany w chłodnym, suchym miejscu przez okres 6-8 miesięcy.\nKupując jądra orzechów, lepiej jest preferować duży lekki produkt o przyjemnym zapachu. Zaleca się przechowywać obrane orzechy włoskie w zamkniętym pojemniku w lodówce (nie dłużej niż sześć miesięcy) lub w zamrażarce (nie dłużej niż rok).


Nałóg nie będzie mną rządził\nPokonać króla Caro\nJakbym uciekł z niewoli\nRęce nauczyły się czegoś innego\nTrzymamy się - mogą drożeć!\nZamienić wszystko na papierosa?!\nSiedem tygodni z życia byłego palacza\nŻeby się tylko chciało chcieć\nNie pozna "wojny o siebie" ten, kto nigdy nie palił\nPostanowiłem być niepalący\nDyplom za wytrwałość\nPali się... ratusz!\nCzcigodny Panie Profesorze\nTuż po wstaniu z łóżka sięgało się po papieroska i zapałki, a po śniadaniu drugi. Wciągany dym uspokajał, relaksował. Tak jak drugie śniadanie papierosy i zapałki były ważne, a może ważniejsze, toteż przed wyjściem z domu do pracy klepnięciem po kieszenie sprawdzałem, czy jest paczka i jak dużo, czy są zapałki. Coraz większe kłopoty z układem oddechowym, przesiąknięte dymem papierosowym mieszkanie, ubrania i coraz więcej wiedzy o szkodliwości palenia zmusiły mnie do myśli o rzuceniu palenia.\nW 1978 roku były mistrzostwa świata w piłce nożnej w Argentynie. Transmisje bezpośrednie ze względu na różnicę czasu nadawano nocami. W czasie pracy, jak zwykle, wypaliłem dwadzieścia kilka papierosów. Tegoż wieczoru przed kolorowym telewizorem spotkało się nas - sami palacze - sześć lub siedem osób płci różnej . Każdy miał mnóstwo papierosów, była herbata i może półtora litra wódki. A mecze superciekawe, chyba ćwierćfinały. Ostatni skończył się ok. 4-5 rano. Co ciekawsza akcja, to papieros. Co gol, to papieros. Potem niecałe 5 godzin snu i do pracy. Machinalnie sięgnąłem po pierwszego papierosa. Zapalona zapałka przytknięta do tytoniu, wciągnięcie do płuc pierwszego dymka i... płuca stanęły, język zesztywniał, straszny smród, ból w gardle, w przełyku. Papieros wypadł mi z ust. Usiadłem. I właśnie wtedy postanowiłem - nałóg nie będzie mną rządził, to ja będę nad nim! Wyliczyłem - wczoraj w dzień i w nocy wypaliłem ponad 70 papierosów. Zatrułem organizm. Koniec palenia. Od teraz ani dymka!\nPapierosy zostały jednak w kieszeni. Pracując, cały czas myślałem, że już nie palę. Zdarzyła się chwila zapomnienia i jeszcze jeden papieros powędrował do ust. Pierwsze pociągnięcie i taka sama reakcja jak wcześniej . Znowu usiadłem. Wyrzucić czy dać komuś paczkę? Przecież za nie zapłaciłem. Wcześniej były pieniądze, teraz jest trucizna. Wyrzuciłem do kosza.\nDzień w dzień, godzina po godzinie myślałem - już nie palę. Czasem wolałbym nie jeść, ale zapalić. Nie ssałem żadnych cukierków, niczego zastępczego. Zauważyłem, że każde absorbujące zajęcie to szansa zapomnienia o papierosach. Więc tak organizowałem sobie życie, bym ciągle coś robił. Po trzech, może sześciu miesiącach mogłem już być - najczęściej - obojętny na dym papierosowy. Później jednak drażnił mnie.\nOstatnia chęć zaciągnięcia się dymkiem pojawiła się po pięciu latach od rzucenia! Nie zapaliłem. Ani dymka! Kupiona amfora zwietrzała w szufladzie, obok niej szklana wyczyszczona zwitkiem papieru lufka i fajka. Pamiątki nałogu.\nBronisław Delekta, Kozienice\nPo ukończeniu studiów poszedłem do pracy. Paliłem coraz więcej. Już nieważne było, jakie papierosy. Liczyła się cena i łatwa dostępność na rynku (bo lata 80. to trudności zaopatrzeniowe). Bywało, że papierosy kupowałem na wagę, a nawet oddawałem za nie alkohol i benzynę. Gdy zabrakło mi papierosów, potrafiłem iść w nocy na Dworzec Centralny 5 kilometrów lub palić herbatę w fajce tytoniowej . Raz nawet, wstyd się przyznać, podniosłem z ziemi niedopałek, aby zapalić. Sięgnąłem chyba dna nikotynowego nałogu. Życie mi się nie układało, przestałem dbać o siebie. Byłem schorowany, miałem znaczną nadwagę. Ustawiczne kace tytoniowe, permanentny ból głowy stały się codziennością, której nie potrafiłem, a poza tym nie chciałem zmienić: bo po co? Wszystko straciło sens. Mając 40 lat, czekałem już na śmierć przed telewizorem. Aż pewnego dnia...\nPojawiła się dziewczyna, w której się zakochałem. Świat zawirował mi przed oczami. Dla niej zrobiłbym wszystko. To ona uświadomiła mi, jak beznadziejne życie prowadzę. - Jeśli chce pan mi w jakiś sposób zaimponować, to proszę zacząć od rzucenia papierosów - powiedziała mi któregoś dnia.\nKażde jej życzenie było dla mnie rozkazem. Ale jak tu rzucić palenie, coś, co robiłem od tak dawna. Paliłem już prawie 60 papierosów dziennie. Nie wyobrażałem sobie w ogóle siebie bez papierosa. Był ze mną wszędzie - na rybach, w samochodzie, w łóżku, w fotelu przed telewizorem. Stało się to jednego dnia, dość dla mnie pamiętnego. Kasia nie chciała przyjąć urodzinowego prezentu. Pokłóciliśmy się. Następnego dnia od rana nie sięgnąłem już po papierosa; co ciekawe, zorientowałem się, że nie palę, dopiero w południe (i to siedząc w wannie).\nCzłowieku, co ty robisz ze swoim życiem i swoim zdrowiem? - sam zadawałem sobie to pytanie i nie potrafiłem na nie znaleźć odpowiedzi. Zdarzyło się to 16 kwietnia 1997 roku.\nNowe życie nie jest wcale łatwo zacząć. Potwornie męczyłem się trzy miesiące, ale postanowiłem działać kompleksowo. Zapisałem się na kung-fu, jednocześnie narzuciłem sobie rygorystyczną dietę (obierałem jabłka i kroiłem je na małe cząstki - prawie 2 kg dziennie - miałem co robić z rękami przed telewizorem). Pojechałem na obóz sportowy, gdzie trenowałem z takim zapałem, że po powrocie z wakacji ważyłem już 80 kg. Czułem się wspaniale. Zniknęły bóle głowy, skończyły się ciągle zaziębienia, katar i chrypa. Poczułem, że powietrze ma swój zapach, a potrawy smak. Wyremontowałem cale mieszkanie, tak aby nigdzie nie było już śladu dymu i nikotyny. Mam teraz piękne białe zęby, sportową sylwetkę (teraz trenuję aikido), zdrowe włosy. Zmieniłem cale swoje życie. Znajomi, którzy mnie spotykają, nie mogą się nadziwić:\n- Człowieku, co za odmiana. Wyglądasz 10 lat młodziej. Promieniuje z ciebie radość życia.\nTak twierdzą wszyscy. Sam zresztą najlepiej to czuję. Życie jest piękne. Moja ukochana jest na studiach, chcę ją poślubić (choć nie wiem, jak potoczą się nasze losy). Jedno wiem na pewno: papierosy wykreśliłem na zawsze z mojego życia. Szkoda tych zmarnowanych lat. Opamiętanie przyszło po bardzo długim czasie, ale nigdy nie jest na nic za późno!\nŚmieszy mnie dziś ta cala ideologia związana z paleniem papierosów - synonim siły, dorosłości, niezależności. Dziś podziwiam tych, którzy nie palą, a na palaczy patrzę z ubolewaniem, bo coś bezpowrotnie tracą. Nie tylko szkodzą sobie, ale też innym. Wiem, że mój przykład podziałał budująco na mojego kolegę, nie pali już od roku. Większość moich przyjaciół nie pali, a ci nieliczni, którzy to robią, czują się nieswojo, gdy muszą w czasie wspólnych spotkań wychodzić na balkon bądź klatkę schodową, aby oddawać się nałogowi.\nTu kończy się pamiętnik - czy raczej - wspomnienia palacza.\nWitold E. Dąbrowski, Warszawa\nZimne stopy, gorąca głowa i zaciśnięte w gniewie dłonie - brzmi diagnoza króla Caro. - Ratunek dla rozdygotanego ciała przyniesie jedno sztachnięcie - szepcze król. - A może wystarczy zimny prysznic? - sugeruję. Król milczy. Wracając z kazienki, zdecydowanym ruchem wyrzucam paczkę Caro za okno. Po kolacji biegnę do kiosku po nowe fajki. Bez palenia wytrzymałam 72 godziny.\nPierwszy ranek po przegranej bitwie zapowiadał się rewelacyjnie. Gorączka spadła, ból minął, uśmiech powrócił na twarz. Na uczelni ogłosili godziny rektorskie, więc z paczką znajomych poszliśmy do Empiku. Po szybkiej wymianie dowcipów i małych bezczelności Janek zaczął opowiadać o książce, którą czyta, lub raczej o tempie, w jakim ją czyta. Jedna strona zajmuje mi dwie i pół minuty - piszczy niczym kogut. Staszek i Hieronim zaczynają organizować zawody w czytaniu. Seplenienie i zjadanie końcówek wywołuje salwy śmiechu. Rozbawiona do łez zaczynam się dusić. Dym z papierosów wdziera się do krtani. Kaszlę.\nW domu zapalam papierosa i spokojnie czytam książkę. Płaczę. Jestem wściekła na siebie za brak odwagi. W Empiku stchórzyłam; nie wygłosiłam wykładu na temat mądrości zawartych w książkach, które objawiaj ą się tylko wtedy, gdy człowiek ma czas, by spokojnie wszystko przemyśleć. Czytając na akord, można zdobyć wiedzę, ale nie mądrość. Zapalając kolejnego papierosa, czuję kłucie w sercu. Jest czwarta nad ranem. Świeże, letnie powietrze przywraca naturalny rytm oddechu.\nKolejny dzień witam z filiżanką kawy i papierosem w ręku. Pakując książki na uczelnię, odruchowo wsadzam do torby jakąś kolorową gazetę. W tramwaju czytam reportaż o znanym lekarzu, który za największy sukces w swoim życiu uznał uwolnienie się od nałogu tytoniowego. Im bardziej staram się skupić na lekturze, tym bardziej nie lubię faceta w kitlu. Myślę: co to za lekarz, którego bardziej cieszy rzucenie nałogu niż uratowanie choremu życia? Jako obrońca prawdziwie ważnych rzeczy w życiu, przygotowuję w myślach konspekt listu do redakcji, w którym m.in. podkreślam różnicę między dumą prawdziwą a fałszywą. Gdy już mowę oskarżycielską mam gotową, przypominam sobie męki, jakie przeżywałam podczas pierwszej próby rzucenia palenia.\nPo kolejnej sesji letniej przesączonej nikotyną postanowiłam z przyjaciółmi wyjechać. Myślę, że w górach łatwiej będzie żyć bez papierosa. I nie mylę się. Jest łatwo i nudno. Naokoło wciąż tylko słychać: "Masz szlugę"; "Podaj zapałki"; "Zamokły fajki"; "O cholera, jaki paskudny tytoń". Codzienny rytuał związany z paleniem papierosów zbliża ludzi. Zawsze jest o czym pogadać, oprzeć się o ścianę i dmuchnąć komuś w twarz. Atmosfera bliskości, tej terytorialnej, sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Przy papierosku można pogadać o pogodzie, napić się piwka, wykazać się elokwencją. Ja nie palę, więc jestem sama. Nawet, gdy strzelę jakiś bon mot, nikt tego nie zauważa. Jestem outsiderem. Czuję, jak brzmi cisza w górach. I postanawiam zmienić swoje życie. Decyduję się być odważna, prawdomówna, stanowcza. Nie palę miesiąc.\nPo powrocie do domu udaje mi się zasnąć bez kaszlu. Rano budzi mnie telefon. Hieronim, sprinter od czytania, próbował w nocy się zabić. Zanim się ubrałam, sięgnęłam po fajkę. Robi mi się niedobrze. Zawroty głowy mijają przy kolejnych sztachnięciach. W szpitalu mówią, że Hieronim zrobił pozerkę, czyli chciał się zabić dla szpanu. Słowa lekarza powtarzam jak magnetofon: "Dla szpanu chciał się zabić". Jestem wściekła na siebie. Przez jeden głupi pozer stracham swoją szansę. Przemierzam Planty i palę. Czuję się pokonana. Byle stres sprawia, że tracę panowanie nad sobą. I otwieram drzwi królowi Caro. Z papierosem w ręku zaliczam kolejne egzaminy. Im więcej bywam w środowisku studenckim, tym bardziej siebie nie lubię. Udaję wesołą, fajną dziewczynę, lecz w środku czuję się jak wesz, która nie potrafi sama ze sobą zrobić porządku. Papierosy stają się moją obsesją. Tak bardzo ich nie lubię, a jednocześnie tak strasznie dużo ich palę. Nocami dużo czytam, piszę i palę. Patrząc na żar, rozmyślam na temat kondycji człowieka. Myślę o zniewoleniu człowieka i niesamowitej sile nałogu.\nŚwit kolejnego dnia witam z przyrzeczeniem abstynencji nikotynowej . I udaje mi się. Nie palę przez tydzień, dwa, trzy. Na imieninach u koleżanki rzucam światu swą przysięgę. Dumnie mówię: "Nie palę!". Nikt nie wierzy. Alek mówi: - Jutro zaczniesz. I ma rację. Na kaca papieros smakuje wybornie. Na wakacje wyjeżdżam do leśniczówki. Nie lubię siebie, świata, ludzi. Zamknięta na strychu studiuje mapę nieba i płaczę. Potem zaczynam się modlić. Czytam książkę pt. "Człowiek zwany Czwartkiem". I zaczynam rozumieć, że papieros jest symbolem mojego życia: fałszywego, cynicznego, płaskiego. Wiem, że przestanę palić, gdy zmienię się i uwierzę w kogoś lepszego od siebie.\nRano zamiast kawy piję garnuszek mleka. Zamiast papierosa sięgam po Biblię. Nie palę już dziesiąty rok.\nJolanta Workowska, Kraków\nZachorowała moja mama. Okazało się, że ma raka żołądka. Bardzo matkę kocham i trudno było mi się pogodzić z tym faktem. Nigdy nie przypuszczałem, że papierosy mogą mieć aż tak zgubny wpływ na nasz organizm. Wprawdzie mówiło się o tym dosyć głośno (lekarze, prasa, TV), ale do palaczy to raczej nie dociera. Ich mentalność jest taka: "My to wprawdzie rozumiemy, ale choroba wcale nie musi nas dotknąć, to inni są narażeni".\nMama przeszła operację, żyje do dziś, a ja dalej paliłem. Tyle że ograniczyłem ilość wypalanych papierosów. Otrzeźwienie przyszło rok później, w 1994 r. Choroba teścia zaskoczyła wszystkich. Diagnoza - rak płuc. Jeszcze w czerwcu pomagał mi przy remoncie domu, a w sierpniu już nie mógł o własnych siłach wejść po schodach na pierwsze piętro. Chyba wtedy zacząłem zastanawiać się nad zerwaniem z nałogiem. Miałem tego serdecznie dość. Zauważyłem, że wcale mi z nim nie po drodze. Jeszcze nie mówiłem tego głośno, ale w podświadomości coś się działo, coś pozytywnego. Myślę, że potrzebny był mi do tego impuls - jakiś wstrząs. Była nim wiadomość, że teść umiera, że nie ma dla niego ratunku. Lubiłem go i trudno było mi się pogodzić z myślą o jego śmierci.\nDecyzję podjąłem w pracy. 16 listopada 1994 roku o godzinie 10 wypaliłem ostatniego papierosa. Może nawet nie chciałem rzucić, chciałem tylko spróbować, jak długo można obyć się bez papierosów. Natłok obowiązków tak w pracy, jak i w domu pomagał mi nie myśleć o papierosach. Kilka dni później teść zmarł. Nad jego grobem przysiągłem sobie, że to koniec - więcej już nie zapalę.\nPo miesiącu przyszedł głód - nie z powodu papierosów, ten był cały czas - taki zwyczajny głód. Gdybym mógł, to spałbym w okolicy lodówki, żeby było bliżej do jedzenia. Paląc papierosy, też odczuwałem uczucie łaknienia, ale to nie było to co teraz. Po prostu nareszcie czułem smak jedzenia i jego zapach. Nie zważałem na przyrost tkanki tłuszczowej, to było mało ważne. Najważniejsze, że nie paliłem. Czułem się, jakbym uciekł z niewoli. Nareszcie wolny. Wynajdywałem sobie najprzeróżniejsze zajęcia, aby nie mieć czasu na myślenie. Przez rok zrobiłem wokół domu więcej niż przez ostatnie pięć lat. Nagle okazało się, że z moją pamięcią nie jest tak źle, jak uważałem po ukończeniu szkoły. Przyszła wiosna, która dla mnie rozwinęła się bukietem zapachów. Naprawdę poczułem, że chce mi się żyć. Otoczenie zareagowano różnie - żona z zazdrością (nadal pali), dzieci z radością, znajomi najpierw ze zdziwieniem, a potem z nieskrywaną zazdrością (to dopiero pół roku, chyba ci się nie uda).\nJuż wtedy wiedziałem, że się uda. Kilku kolegów z pracy poszło w moje ślady, wprawdzie nie wszystkim się udało, ale sami stwierdzili, że spróbować warto. Nie było łatwo. Żona pali, więc papierosy były cały czas na wierzchu, w zasięgu ręki, ale obietnica była silniejsza. Znów zacząłem biegać, jeździć na rowerze - dla relaksu. Ale z jaką radością! Przez następne dwa lata chodziłem dumny jak paw, ale nie można powiedzieć, bym nie miał powodów. Dokonałem w swoim życiu czegoś naprawdę ważnego. Mamy rok 2000, od tamtego dnia upłynęło już ponad pięć i pół roku, jak nie palę. Nie spróbowałem ani razu, mimo różnych namów, że jeden nie zaszkodzi.\nMirosław Bąk, Stargard Szczeciński\n- Cześć Edwin! Szykujesz się na ryby? Proszę, zapal - podaję papierosa.\n- Ja nie palę - mówi sąsiad.\n- Jak to nie palisz? Jak to, przestałeś?\n- Tak. W czasie postu nie palę.\n- Wytrzymujesz 40 dni ? Wiesz co, to ja też spróbuję.\nDziwne to były początki, nie wiedziałem, co się ze mną dzieje. Musiałem zmienić nawyki. Przedtem każdy mały stres sprawiał, że lewa ręka sięgała po papierosy, a prawa po zapałki. Tak działo się przez 50 lat. Ręce same chodziły\nPostanowiłem to zmienić. Na stole stała szklanka z herbatą. Lewa ręka przesuwała szklankę bliżej. Prawa ręka podawała do ust. Łyk i odstawka, i tak wkoło, i w nieskończoność. Aż ręce nauczyły się innych czynności, a ja pomału nauczyłem się pić herbatę kropelkami. Koledzy mówili: jeżeli wychylisz kieliszek, od razu zapalisz. Nie zrobiłem tego - zawsze sięgałem po rozum, który kieruje człowiekiem, a nie nawyki. To poskutkowało. Nie powróciłem ani razu do papierosa i tak jest już 20 lat. Mam 83 lata.\nEustachy Raduchowski, Brzeg Dolny\nPaliłam 30 lat. Parę dni temu minęło mi sześć miesięcy życia bez papierosa. Przez ostatnie 15 lat byłam dyrektorem szkoły średniej i... w zaciszu gabinetu łamałam ustawę. Owszem, myślałam czasem, że dobrze byłoby nie palić. (...) Aż nadszedł ważny dzień. Razem z Dzidzią, moją siostrą, odwiedziłyśmy Mamę. Dzidzia powiedziała mi, że właśnie pięć dni temu skończyła z paleniem, i rzuciła: "Może też spróbujesz?". To była sobota. W niedzielę ustaliłam: w poniedziałek mam prawo do pięciu papierosów; w następnych dniach zmniejszam ilość tak, aby w niedzielę zejść do zera; nie wolno mi zastępować papierosów jedzeniem; nie wolno mi złościć się i być przykrą dla ludzi.\nJak ja czekałam na te wyznaczone papierosy! (...) W sobotę zapaliłam po śniadaniu. Nagle zauważyłam, że okropnie sobie zadymiłam pokój... no i nie wypaliłam drugiego w tym dniu. W niedzielę stałam się abstynentką. Był to jednakże dopiero początek heroicznej walki. Zaczęły się problemy z wolnymi rękami. Z momentami, gdy tak wspaniale było zapalić papierosa, np. po powrocie do domu, po obiedzie, przy kawie... Wtedy natychmiast przywoływałam inne myśli: że już nie będę upokarzana ograniczeniami; że nikt nie będzie patrzył na mnie z politowaniem; że co miesiąc będę mogła sobie coś ładnego kupić; no i... zdrowie.\nPewnego dnia ledwo napoczęty karton papierosów oddałam sąsiadowi, a wieczorem dopadła mnie taka ochota na papierosa, że o mało nie poszłam odebrać tej wątpliwej wartości darowizny. Zatelefonowałam do Dzidzi, że chyba nie dam rady Wtedy moja siostra powiedziała: "Musisz się zdecydować - chcesz być damą czy ćmiącą menelką?". Poskutkowało - wybrałam damę. Myślę, że w takim totalnym zmaganiu się z nałogiem, nie tyle z głodem nikotynowym, ile z całym ceremoniałem palenia, ogromnie ważne jest wsparcie bliskich. Każde umotywowanie jest potrzebne i cenne.\nAnetka i Jurek nie szczędzili mi słów uznania. Ogromną radość sprawiali mi, gdy mówili: "Mamo, twój dom pachnie!". Zosia wysłuchiwała cierpliwie mojego biadolenia. Ela rozumiała. Jacek popierał. Ewa z Leonem jak najbardziej. A Mamusia się modliła. To naprawdę ciągnęło mnie wzwyż.\nPo jakimś czasie uświadomiłam sobie, że nie wrócę do papierosów. Zbudowałam w sobie blokadę chroniącą przed powrotem do nałogu i ciągle ją umacniam. Jest na tyle mocna, że przestałam już palić w snach, a na jawie nie zapominam, że nie palę.(...)\nNa pewno pozbawiłam się pewnej przyjemności, lecz... zrobiłam to sama, a nie np. dlatego, że usłyszałam od lekarza: "Życie albo papierosy". Zyskałam jednak coś bardzo cennego - poczucie wolności. Ja nie muszę palić papierosów!\nPrzychodzi mi na myśl ks. Tischner, który wolność rozumiał jako sposób istnienia dobra. Cieszę się, że we mnie zaistniało dobro czy też dobro jest moim udziałem. Rozstanie się z nałogiem ma dalsze następstwa w moim życiu. Gdy paliłam, obce mi były wskazania dotyczące zdrowego trybu życia. Zdrowie z papierosami przegrywało już na starcie. Nowa sytuacja pozwoliła mi stworzyć nowy model życia, w który wpisałam codzienną gimnastykę i dietę, która odchudziła mnie o 12 kg.\nZwycięstwo w walce z nałogiem pozwoliło mi uwierzyć, że mogę prawie wszystko. Jeżeli miałabym przekazać coś ze swoich doświadczeń osobom jeszcze palącym to: po pierwsze, szczerze namawiam was do walki o swoją wolność; po drugie, do tej batalii musicie się przygotować; po trzecie, szukajcie oparcia w ludziach i własnej motywacji. Nie jest łatwo, ale jakże wspaniale!\nZ ostatniej chwili: W jakimś momencie zmagania się z nałogiem opowiadałam o tym pani Joasi, gdy obydwie spacerowałyśmy z psami (ona zawsze z papierosem). Dwa dni temu szłam do osiedlowego sklepu i nagle zobaczyłam panią Joasię biegnącą przez trawnik. Po to, by mi wyznać: "Pani Basiu,, ja od miesiąca nie palę!". Nie wiem, co mogłoby mnie bardziej ucieszyć. W dodatku powiedziała: "Pani z taką radością mówiła o niepaleniu, że postanowiłam spróbować".\nPani Joasia opowiedziała mi, jak trudno było jej - rencistce - wiązać koniec z końcem przy tak dużym wydatku, jakim była cena papierosów. A teraz, jak się spotykamy, mówimy:\n- Trzymamy się?\n- Trzymamy się!\n- Mogą drożeć?\n- Mogą drożeć!\nTo chyba Edyta Stein powiedziała: "Gdyby człowiek dowiedział się, do czego jest zdolny - umarłby... ze szczęścia".\nBarbara Dębicka, Nowy Sącz\nByłam nałogową palaczką. Na samą myśl, że mogłabym już nigdy nie zapalić, robiło mi się gorąco.\nPaliłam tylko sporty. Dużo tego było. W porywach do dwóch paczek dziennie. Nawet w ciąży, chociaż bardzo się ograniczałam. Którejś pięknej wiosny zachorowałam na grypę i wtedy pomyślałam, że może jest to dobra okazja, żeby spróbować nie palić. Dojrzewałam do tej myśli od chwili narodzin syna. Doskonale wiedziałam, że papierosy szkodzą i mnie, i dziecku, ale - niestety - wiedzieć to nie wszystko. Trzeba mieć silną, wewnętrzną motywację. Trzeba chcieć przestać palić, a nie tylko mówić, że się chce. Ponieważ jestem osobą, która nie znosi zakazów, ograniczeń, dozgonnych ślubów itp., starałam się wymyślić sposób specjalnie dla mnie. Nałóg to nie tylko głód nikotyny, ale także szereg przyzwyczajeń związanych z paleniem. Cały rytuał zapalania papierosa, trzymania go, okazje, przy których najczęściej się pali.\nZaczęłam skromnie. Rzadziej sięgałam po papierosa. Zapalałam go i starałam się nie zaciągać. Po kilku dniach przerwy między jednym a drugim papierosem były już dłuższe (ok. dwóch godzin). Stopniowo nauczyłam się nie wdychać dymu. Po dwóch tygodniach zapalałam papierosa mniej więcej cztery razy dziennie. Konsekwentnie nie zaciągałam się. Papieros coraz mniej mi smakował, czułam szczypanie w ustach, zwłaszcza na języku. Jedynym naprawdę dokuczliwym objawem w tym czasie był bardzo silny ból głowy i oczu, trwający kilka dni. Prawdopodobnie dawał mi się we znaki nikotynowy gród.\nPo miesiącu mój kontakt z papierosem był już sporadyczny. Szybko gasiłam zapalonego papierosa. Wystarczała mi sama "operacja" zapalania. W całym wielomiesięcznym okresie, w którym ważyły się losy tej "wojny", bardzo pomagała mi świadomość, że w każdej chwili mogę wziąć papierosa do ręki i pobawić się nim, ponieważ znalazłam na niego sposób, panuję nad nim.\nNajcięższą próbę przeszłam kilka lat później, kiedy zostałam zatrzymana na 48 godzin w związku z tzw. rozpowszechnianiem różnych nielegalnych materiałów, głównie prasy. Spędziłam ten czas z dziewczyną sądzoną za współudział w zamordowaniu dziecka. Opowiadała mi o sobie, czytała akt oskarżenia i paliła przy tym niesamowite ilości papierosów. Ciągle mnie nimi częstowała. W celi ciemno było od dymu. Nie zapaliłam. Mimo dużego stresu, starałam się spojrzeć na całą sytuację chłodnym okiem. No, kochana, mówiłam sobie. Jak teraz zapalisz, to przepadło tyle lat abstynencji. Nie jesteś przecież taka głupia. Przed tobą prawdziwa ogniowa próba. Pomogło.\nMój starszy syn jest już dorosłym człowiekiem. Nie pali. Kiedy był młodszy, wiele razy rozmawialiśmy o tym, jak łatwo ulec nałogom i jak trudno z nimi walczyć. Od dwóch lat razem biegamy. Jeśli nam się uda, tzn. kiedy czas na to pozwala, dwa, trzy razy w tygodniu. Móc wciągać w płuca zapach lasu, wilgotnej ziemi, czuć zmęczenie i radość, że pokonało się kolejny raz wyznaczoną sobie trasę - i zamienić to na śmierdzącego papierosa, świszczący, krótki oddech, matowe włosy i byle jaką cerę? Przecież nie oszalałam!\nJeszcze taki drobiazg na koniec. Nie utyłam. Żeby zająć czymś ręce i usta, gryzłam zapałki, ale i to minęło. Powodzenia!\nMagda (dane do wiadomości redakcji)\nTen dzień od samego rana zapowiadał się dobrze. Jechałam do rodzinnego domu. Mój sześcioletni syn, wtulony cicho w kąt przedziału, studiował z uwagą zabrane na drogę komiksy. A naprzeciwko - pan! Pan, jakiego chciałoby się mieć nie tylko naprzeciwko, ale przy boku. Przyznaję - błądziłam wzrokiem nie tylko po przesuwającym się za oknami krajobrazie. Przyznaję również, że czułam na sobie wzrok siedzącego naprzeciwko pana. Może dlatego starałam się prostować plecy i trzymać głowę wyżej niż normalnie. I może dlatego zaczęłam żałować trochę, że nie mam już, niestety, osiemnastu lat.\nPociąg mijał - zbyt szybko - kolejne stacje. A ja wychodziłam raz po raz na korytarz zapalić kolejnego papierosa. Wracałam i znowu prostowałam zmęczone siedzeniem plecy, wygładzałam fałdy spódnicy już zupełnie pewna, że coraz częściej i uważniej spoczywa na mnie wzrok "mojego" pana.\nCzułam, a po jakimś czasie wiedziałam na pewno, że zaraz padnie z jego ust jakieś słowo. Że - pełna podziwu dla szlachetnych rysów jego twarzy, profilu głowy, kształtu dłoni - poznam również dźwięk głosu pana. Może zapyta, dokąd jadę? Poprosi o telefon? Zaproponuje kawę po powrocie do Warszawy? Może zapyta, czy ten chłopczyk w kącie przedziału to naprawdę mój syn? A może bratanek lub siostrzeniec?\nJeszcze jedna stacja. I naprawdę dyszę do mnie skierowane słowa.\nCała zamieniłam się w słuch.\n- Czy mogę mieć do pani prośbę?\nStaram się myślami wybiec naprzeciw. Czy to będzie kawa? Czy może...\n- Błagam panią!...\nTo ciepło w glosie, melodyjny ton...\nCzy podanie telefonu...\n- Niech pani rzuci palenie!\nI jeszcze. Jak gdyby tego było za mało:\n- Ma pani taką cerę, że z trudem mogę na panią patrzeć!\nCzuję, jak garbią mi się w pałąk plecy i gaśnie w oczach płonna iskierka nadziei. Ale ze wszystkich sił staram się, aby jednak zatrzymać na tej "papierosowej cerze" bodaj cień uśmiechu.\nTeraz pan (intelektualista? artysta? lekarz?) śledzi uważnie przesuwający się za oknami pejzaż.\nMówię z głupawą miną:\n- Przyrzekam! Dziękuję!\nI, niespodziewanie dla siebie samej, wybucham głośnym śmiechem.\nPo jakimś czasie pociąg dojeżdża. Ubieram synka. Wkładam do torby przeczytane przez niego komiksy. Jakoś dziwnie słabo kieruję w stronę współpasażerów wątłe: "Do widzenia". Wysiadam. Nie wiem, czy pan coś na to pożegnanie odpowiedział.\nOd tamtego, tak dobrze zapowiadającego się dnia, minęło sporo. Dzisiaj - już jako osoba w pełni dojrzała i niepaląca - myślę czasem, że mimo wszystko pan z pociągu powiedział mi komplement. Najbardziej wiarygodny, jakim mnie kiedykolwiek obdarzono.\nKatarzyna Międzyrzecka, Międzyrzecz Wielkopolski\nPostanowiłem rzucić palenie. Zaczęły się wakacje, nie pracuję, nie będę się denerwował i nie będę miał wymówki, żeby palić. Praca jest rzeczywiście denerwująca. Moja szkoła nie bez powodu uchodzi za najgorszą w mieście spośród wszystkich zawodówek. (...) Ale gdzie może pracować inżynier po czterdziestce? Tylko w zawodówce. To taki polski skansen oświatowy produkujący bezrobotnych. (...)\nPierwszy dzień jest straszny. Ręce mi się trzęsą i ciągle szukam papierosów. Nie mogę sobie znaleźć miejsca w domu. W końcu wyciągam rower i jadę. Może w ten sposób zabiję czas. Wieczorem jestem zmęczony, ale zadowolony. Pierwszy dzień miną. Tylko rower może mnie uratować.\nPierwszy tydzień przejeździłem na rowerze. Zwiedziłem już najbliższe okolice miasta. Poznałem ścieżki rowerowe. Jest ich bardzo mało. Najwygodniejsza prowadzi na północ, aż do szpitala i potem do lasu. W lesie jest piach i dalej nie da się jechać na moim szosowym rowerze.\nPierwsze dni były najgorsze. Coś mnie ssało i skręcało. Zacząłem bardzo dużo jeść. Po powrocie z wycieczek rowerowych jestem bardzo głodny i rzucam się do lodówki. Z niepokojem zauważyłem, że przytyłem. Myślałem, że wysiłek fizyczny pozwoli mi utrzymać wagę w normie. W nocy śnią mi się papierosy. Moje ulubione - mentolowe.\nNajbardziej natrętne są marlboro. Mają piękną zieloną paczkę i delikatną szeleszczącą folię. Śni mi się, że zrywam tę folię, szybko otwieram paczkę, rzucam się łapczywie na papierosy i zapalam. Wtedy się budzę. Mam bardzo słabą kondycję. Po przejechaniu kilku kilometrów na rowerze muszę robić odpoczynek. (...)\nZauważyłem, że unikam kolegów i przyjaciół. Boję się, że zaczną mnie częstować papierosami, a ja się skuszę. Jacek zaprasza mnie już dwukrotnie na grilla, ale się wykręciłem. U niego wszyscy palą. (...)\nMoja waga ciągle rośnie. Byłem dumny, że zachowuję szczupłą sylwetkę mimo tylu lat, a tu taki pech. Ważę już pięć kilogramów więcej niż trzy tygodnie temu. I to mimo codziennej jazdy na rowerze. Zamiast papierosów żuję gumę i jem tik-taki.\nNiby tylko dwie kalorie, ale codziennie zjadam całą paczkę. Ciągle muszę coś żuć lub ssać.\nPoznałem już chyba wszystkie ścieżki rowerowe wokół miasta. Dziś wyjechałem poza miasto. (...) Złapałem się na tym, że wszystko kojarzy mi się z papierosami. Na poboczu drogi wypatruję pustych opakowań. Rozpoznaję marki papierosów w pogniecionych pudełkach. (...)\nZ domu już wcześniej usunąłem nie tylko papierosy, ale nawet zapałki. Do zapalania gazu są przecież zapalarki przy kuchence. Dzisiaj nie było światła. Nie można więc zapalić gazu. Musiałem kupić zapałki w kiosku. Zapałki przypomniały mi o papierosach. Tak dobrze jest zapalić zapałkę... Potem sięgnąć po papierosa. Ale nie ma papierosów. Wypalam wszystkie zapałki. Prąd już przecież włączyli.\nUtyłem siedem kilo. Tragedia. Może już lepiej wrócić do palenia? Z jednego nałogu wpadłem w drugi - muszę bez przerwy coś jeść. Kupuję czekoladę i zaraz usprawiedliwiam się, że to przecież źródło magnezu. A magnez jest potrzebny. Trzeba więc od razu zjeść całą tabliczkę. Przecież to dla zdrowia.\nDzisiaj poszedłem do Dzidka. Namawiał mnie na jednego marlboro. Skłamałem, że się wczoraj przepaliłem i na razie nie mogę. Potem pospiesznie wyszedłem. Nie powiedziałem, że właśnie rzuciłem palenie. Są ludzie, którzy wszystkiego zazdroszczą. Nawet tego, że ktoś rzuca palenie. (...)\nOdkryłem, że drażni mnie dym tytoniowy i ludzie, którzy palą. Powinno się wprowadzić zakaz palenia w miejscach publicznych i całkowity zakaz reklamy papierosów.\nW pracy będę musiał chyba zmienić towarzystwo. Już nie dla mnie grono palaczy. Nie będę musiał za to wychodzić w przerwie do palarni. A więc co robić na przerwie?\nPoszedłem do Jacka na grilla. Wszyscy palą, a ja nie. Tłumaczę, że byłem u lekarza i mi zabronił. Patrzą na mnie dziwnie. Od kiedy ty się przejmujesz zakazami? - pyta Jacek. (...) - Nie pal, nie pal - mówi. Umrzesz zdrowszy.\nU niego w domu palą wszyscy. Nawet 15-letnia córka. I wszyscy się dobrze czują.\nJednak wytrwałem i nie zapaliłem.\nCzy budżet państwa to wytrzyma, jeśli nie będę palił? Jako świadomy ekonomicznie obywatel powinienem o tym pomyśleć. Są to przecież bardzo poważne wpływy do budżetu państwa w postaci cła na importowany tytoń (a tylko ten się liczy, krajowy nie nadaje się do niczego, a najmniej do produkcji papierosów), dalej akcyza (chyba z 500 proc.) i podatek VAT - najwyższy w Europie i na świecie w wysokości 22 proc. Ponieważ pieniądze z tego tytułu idą m.in. na płace dla nauczycieli. Może właśnie dlatego te płace są tak niskie, że coraz więcej ludzi rzuca palenie?\nPo przemyśleniu doszedłem do wniosku, że przecież nie rzuciłem jeszcze alkoholu, a więc budżet państwa powinien to jakoś wytrzymać. (...)\nPora podsumować moją akcję rzucania palenia. Utyłem prawie siedem kilogramów, przejechałem na rowerze ponad tysiąc kilometrów. Palenie rzuciłem. Teraz będę zrzucał nadwagę.\nLeszek Węgrzyn, Częstochowa\nDoszedłem do czterdziestki i gdzieś w uszach pobrzmiewało, że "prawdziwy mężczyzna powinien spłodzić syna, wybudować dom i zasadzić drzewo". A tu tymczasem jest córka, najukochańsze dziecko tatusia, ale jednak. Dwie lewe ręce nie prognozują dobrze budowie domu i jedynie drzewami obrosło nasze mieszkanie w bloku. Trzeba więc było zrobić coś, co mogłoby stanowić o nabyciu szacunku dla samego siebie. Mój wybór padł na papierosy.\nByła słoneczna, lutowa sobota. W środę rozpoczął się wielki post, podczas którego mój teść tradycyjnie, jak co roku, rzucał palenie, aby w poniedziałek wielkanocny sięgnąć po kolejne paczki papierosów. Szliśmy odwiedzić moich "drugich rodziców". W trakcie spaceru rozmawialiśmy z żoną o mającej nastąpić w poniedziałek kolejnej podwyżce cen papierosów, co stanowiło już pewien problem finansowy. I tak jakoś od niechcenia wyartykułowałem stwierdzenie "To ja rzucę palenie". Trzeba było widzieć to politowanie w żoninych oczach. Jej mąż nie będzie palił - paradne! Wchodzimy na górę, siadamy - a tu nic właśnie. Odmawiam papierosa i zgromadzonej rodzince oznajmiam, że od dziś nie będę już palił. Teść kiwa głową, ale dla pozostałych jest to tak nierealne, że nikt nie zwraca na to większej uwagi. W domu córka nie ukrywa radości, natomiast u żony zaczyna się powątpiewanie zmieszane z ciekawością. Nie do końca może uwierzyć w to, co robię? A może po prostu chce oszczędzić mi upokorzenia porażką?\nNazajutrz jest niedziela, dużo wolnego czasu. I co tu zrobić z dłońmi, gdy nie służą już do przynoszenia do ust małego tlącego się zwoiku? Muszę tak zapanować nad nerwami, aby moje dziewczyny mogły wytrzymać ze mną w domu. W poniedziałek do pracy w odległym o trzydzieści kilometrów Pleszewie jadę bez papierosów i bez pieniędzy na ich zakup.\nZaraz po przyjeździe oznajmiam, że już nie palę. Tutaj również życzliwości, która była w domu. Wkurza mnie to i gdzieś tam rodzi się kolejny powód do utwierdzenia się w mej decyzji, chcę im wszystkim udowodnić, że się mylą. Codziennie wieczorem staję w łazience przed lustrem z ostrym narzędziem w ręku, a ponieważ chcę wygolony, czysty i pachnący wskoczyć za chwilę do łóżka, muszę akceptować twarz, którą obserwuję przez te trzy minuty.\nChciałem zrobić w moim życiu wielkie rzeczy. Często po głowie chodziło mi Horacjańskie "Exegi monumentum". I w końcu uświadomiłem sobie, że pomnikiem, który zostanie po mnie, jest moje dziecko. Nie wiem, czy uda mi się wychować ją tak, jak bym chciał. Ten egzamin zdajemy zaocznie, nie mogąc go nigdy powtórzyć ani poprawić. Najlepsze, co mogę jej przekazać, to swój własny przykład, niech więc w tym wzorcu będzie również jaśniejsza uwaga o facecie, który potrafił wyciągnąć się z nałogu.\nJest wreszcie małżonka. Żyć przez cały czas ze świadomością, że paląc nie tylko osłabiłem swój organizm, ale wciągnąłem do nałogu osobę, którą kocham, jest czymś przerażającym. Danusia paliła jeszcze przez blisko rok po moim wstrzymaniu się od papierosów W jej przypadku okazało się, że dalsze palenie może doprowadzić do amputacji nóg. Mogłem w jakimś stopniu odrobić swoje wcześniejsze grzechy. Dla żony stanowiłem chodzący przykład możliwości rzucenia palenia z dnia na dzień.\nOd tego czasu zmieniłem już zakład pracy, zatrudniając się w instytucji, w której palenie papierosów uważane jest nieomal za przestępstwo. W domu firanki pierze się już tylko z kurzu, nie smoły nikotynowej. Nasze ubrania pachną, rano wstaje się bez kaszlu, a smak jabłka jest niezastąpiony. Gdy ściągam sweter, w którym byłem w zakopconym pomieszczeniu, natychmiast dowąchuję się konieczności wyprania go.\nMiał rację Wyspiański, wkładając w Czepcowe usta słynne: "Jeno wam się nie chce chcieć". Tak. Aby rzucić palenie, trzeba tylko tego bardzo chcieć i znaleźć do tego odpowiednią motywację wewnętrzną. A jeżeli możesz jeszcze liczyć na wsparcie najbliższych, to niczego już ci nie brakuje.\nJerzy Szukalski, Kalisz\nDoskonale pamiętam, kiedy zacząłem palić. Stało się to w czasie ferii zimowych w VIII klasie. Wówczas rodzice wysłali mnie na zimowisko do Białego Dunajca. Poznałem tam fantastycznych młodych ludzi. Pierwsza miłość, zażyła przyjaźń, duża swoboda sprzyjały sięgnięciu po papierosa. Tym bardziej że spora grupka kolegów już paliła nałogowo i zachęcała pozostałych. Imponowało mi, że traktowali mnie na równi z sobą, mimo że byli już licealistami. Ambicją moją było przynajmniej nauczyć się zaciągać bez krztuszenia. Kiedy już tę "wspaniałą" umiejętność posiadłem, zacząłem popalać dla towarzystwa. Potem skończyło się zimowisko - rozstanie z pierwszą miłością, powrót do szkoły.\nRodzice byli nałogowymi palaczami, a mnie od powrotu z obozu papieros kojarzył się z cudownymi wspomnieniami. Podkradałem więc "paliwo" mamie albo tacie i od czasu do czasu wspominałem zimowisko, aromatyzując się dymkiem z papierosa. Pod koniec VIII klasy paczkę sportów miałem zawsze w kieszeni, choć jeszcze nie miałem świadomości, że już jestem nałogowcem.\nProblem odkryłem, kiedy rodzice znaleźli moje papierosy. Była oczywiście długa i męcząca rozmowa na temat szkodliwości nikotyny, po której postanowiłem już nie palić. Strasznie się zdziwiłem, że nie jestem już w stanie tego dokonać. Wytrzymałem kilka dni. Potem kupiłem nową paczkę, wypaliłem dwa papierosy po kolei, zakręciło mi się we łbie i wszystko wróciło do stanu poprzedniego, z wyjątkiem tego, że od tej pory lepiej ukrywałem fajki przed rodzicami.\nDwie kolejne próby rzucenia palenia podejmowane w czasie nauki w szkole średniej zakończyły się fiaskiem. W trzeciej klasie wytrzymałem trzy tygodnie, w piątej dwa miesiące - do obrony pracy dyplomowej. W obu wypadkach starałem się najpierw maksymalnie zmniejszyć dzienną ilość wypalanych papierosów, potem papieros co drugi dzień, a po tygodniu całkowite rzucenie. W moim przypadku skuteczność była bardzo krótkotrwała, choć znam takich, którzy w ten sposób rzucili palenie definitywnie.\nNa drugim roku studiów spróbowałem przestać palić, bo trochę intensywniej zająłem się sportem, a kondycję miałem fatalną. Tym razem postanowiłem przestać od razu. Udało mi się wówczas nie palić chyba z pół roku. Niestety, trafiłem kiedyś na piwną imprezę, na której wszyscy palili, i ja również się zapomniałem. Od następnego ranka znów byłem "swój chłop".\nJednak wtedy właśnie doszedłem do wniosku, że jeśli kiedyś jeszcze spróbuję rzucić palenie, to zrobię to z dnia na dzień. Utwierdziłem się również w przekonaniu, że zapalenie jednego papierosa powoduje powrót do nałogu.\nNastępne kilka lat - do ożenku z niepalącą Anką - upłynęło bez poważniejszych prób walki z nałogiem. Dla żony palenie po raz kolejny rzuciłem w 1985 r. Popełniłem jednak szkolny błąd. Postanowiłem, że będę sobie "odpuszczał" przy piwku.\nW 1990 roku zapadłem na chorobę wrzodową dwunastnicy. Paskudny przewlekły ból powracający wiosną i jesienią. Oczywiście wtedy nikt nie miał pojęcia, że można się z tym uporać antybiotykiem w ciągu miesiąca. Lekarz kazał rozpocząć leczenie od rzucenia palenia. Co prawda ilość wypalanych papierosów ograniczyłem do 10 dziennie, ale o całkowitym rzuceniu nie mogło być mowy.\nNowy problem pojawił się na przełomie 1991/1992 r., kiedy moje dzieci osiągnęły wiek, w którym coś się zaczyna rozumieć z otaczającego świata. W tym czasie w telewizji rozpoczęto kampanię antynikotynową. Pokazywano scenkę, w której pod wpływem dymu papierosowego piękna, młoda dziewczyna czernieje, a potem rozpada się i zamienia się w szkielet. To zrobiło ogromne wrażenie na moim wówczas czteroletnim synku. Płakał przekonany, że jego tatuś też tak skończy.\nWrzody, syn, studia - wszystko zaczęto działać na moją świadomość. Coraz częściej myślałem o tym, że muszę wreszcie przestać palić. Przyszedł zwyczajny dzień - 25 maja 1992 roku. Stanąłem w kolejce przy kiosku, aby kupić papierosy, i zwyczajnie przyszło mi do głowy, że to najlepszy moment na rzucenie palenia. Zamiast papierosów kupiłem dropsy. Nikomu się nie przyznałem do pomysłu. Przez kilka następnych miesięcy, zamiast palić, ssałem cukierki i żarłem ogromne ilości wszystkiego, co mi wpadło w ręce. Do dziś nie palę. To się stało tak łatwo, że nie mogę w to uwierzyć - wszak paliłem przez 18 lat!\nPo raz pierwszy problem nałogowego palenia pojawił się, kiedy zaszłam w ciążę. Wiele moich koleżanek nie mogło wtedy palić, rzucały papierosy. Ja byłam zatwardziała. Ograniczyłam tylko znacznie ilość, lecz paliłam, czasem nawet po kryjomu. Nie powstrzymały mnie nawet dwa ciężkie zapalenia płuc rok po roku. No, może trochę w sanatorium, gdzie leczyłam płuca po przejściach. To wtedy po raz pierwszy zauważyłam ciekawą zależność: nie paliłam w otoczeniu ludzi niepalących. Pewnie, że ciągnęło, ale nie aż tak. Zajęcia, rozmowy, spacery, ćwiczenia - to zajmowało umysł i ręce. Było to pierwsze światło w oddali - można nie palić.\nZaczęły się pierwsze próby rzucania - dzień, dwa, trzy. Każdy pretekst był dobry, żeby zapalić znowu. A to zdenerwowanie, a to nerwy, problemy, po jedzeniu albo zamiast, bo tyjesz, impreza - ta przecież nie może się obyć bez dwóch podstawowych zabawiaczy: alkoholu i papieroska.\nW myślach, w marzeniach, czasami w snach miałam białe zęby, ładnie pachniały moje włosy i skóra, biegałam bez zmęczenia, pływałam bez zadyszki. Dojrzewałam do podjęcia decyzji, prawdziwej decyzji - rzucam palenie. A tak naprawdę wcale jej nie podjęłam. Nie w pełni świadomie.\nWspólnie z moim partnerem uruchamialiśmy firmę. Kiedy w pomieszczeniach było wszystko gotowe, pozostało tylko oczekiwanie na klientów. Ja, zawsze taka energiczna, siedziałam teraz za biurkiem i odbierałam telefony. Straszne. Paliłam i czytałam książki, gazety, ogłoszenia. Ani dziś, ani wtedy nie wiem, dlaczego podkreślałam telefony poradni odzwyczajających od różnych nałogów. A co mi tam, i tak się nudzę, zadzwonię, zapytam, jak wygląda taka wizyta, ile kosztuj e, na ile pomaga.\nPierwszy numer telefonu. Odebrała pani o bardzo miłym głosie, mówiąca polszczyzną z obcym akcentem. Wyrecytowała dokładnie, jakie metody stosuje Pan Profesor. Niewiele zapamiętałam. Wiem tylko, że zapisałam się na wizytę. Dziś! Do niczego mnie nie namawiała, samo wyszło. Proszę nie palić na godzinę przed spotkaniem i być punktualnie o 18.00. Nawet adresu nie zapisałam, tylko zapamiętałam. Przecież nie myślę poważnie. Wypaliłam wszystkie papierosy, jakie miałam przy sobie. Jeden za drugim, jakby na zapas. Aż bolały mnie płuca. O.K., chcesz rzucić palenie, umówiłaś się, pieniądze na wizytę masz, czas również? Zrób sobie prezent tydzień przed urodzinami. Profilaktycznie zapisałam adres na kartce, pojechałam.\nMrówkowiec mieszkalny w centrum miasta, kilka klatek schodowych, na parterze sklep spożywczy. I błyskawiczna myśl: długo otwarty, zdążę kupić fajki, jak wyjdę z "wizyty".\nDochodzi osiemnasta. Wjeżdżam windą chyba na sam dach. Drzwi otwiera pani od telefonu, poznałam po głosie. - Pan profesor zaraz panią przyjmie, proszę spocząć. Trzy pokoje z kuchnią, zwykłe mieszkanie. Bez paniki, czuję się tak, jakby mieli mi za chwilę zabrać moje ulubione zabawki, a ja nie będę wiedziała, jak bez nich żyć.\nPan profesor, jak przystało na obco brzmiące nazwisko, również mówi z akcentem. Jest miły, spokojny, wzbudza zaufanie, widać, że wie, co robi. Zadaje mi jedno pytanie - czy chcesz rzucić palenie? Tak - odpowiadam bez zastanowienia zgodnie z prawdą. Reszta - czy dam radę, czy wierzę jest nieważne. To go nie interesuje, jeśli nie wyjdzie za pierwszym razem, do poprawki w ramach gwarancji, aż do skutku.\nCały "zabieg" trwał około godziny. Było to kilka metod jednocześnie. Istne czary-mary. Śmiałam się w duchu, zadając sobie pytanie, co ja tu robię? Niektórych chwil nie pamiętam, raz nawet zabolało. Koniec. Nareszcie. Mam jakieś metalowe kulki przyklejone na uszach. Głupota, pozbędę się tego w domu zaraz, a nie jutro. Dostaję kasetę do słuchania, ziółka do picia, dieta bezglutenowa i jakieś płukanie ust olejem (kiedy ja mam to wszystko robić?).\nDojechałam do domu. Opowiedziałam o wizycie, pokazując "pomoce naukowe", uśmialiśmy się wszyscy. Myjąc się późnym wieczorem, uświadamiam sobie nagle, że nie kupiłam papierosów, nie ma ich w domu i nie myślałam o zapaleniu przez ostatnich kilka godzin. No dobrze, skoro tak, to pociągnij dalej "odzwyczajanie". Ziółka, płukanko, kaseta. Zasnęłam.\nNastępne dwa tygodnie, dzień po dniu, wyglądały podobnie. Stosowałam się do instrukcji prawie dokładnie. Działało. NIE PALIŁAM. Nie myślałam, czy mi ciężko, bo nie było ciężko. Wcale nie jadłam więcej, więc nie tyłam. Ręce znalazły inne zajęcie. Zmienił mi się sposób zachowania w różnych sytuacjach "palących". Ciągle się myłam, bo czułam papierosowy zapach skóry, czasem nie do zniesienia. Trwało to pół roku, prawie tak długo jak kaszel i chrząkanie. Moja skóra zaczęła nabierać normalnego koloru po 3-4 miesiącach. Pomału spełniały się moje sny. Rok później, chodząc po górskich szlakach, poczułam "inne zmęczenie", nie sapałam, nie dyszałam, chyba mogłabym zdobywać nawet Himalaje.\nOd tamtego czasu minęły ponad cztery lata. Nigdy nie miałam ochoty, żeby pociągnąć dymka i sprawdzić, czy naprawdę już nie palę. Nie czarujmy się - palenie to nałóg, a on ma to do siebie, że nigdy już nie da się użyć troszeczkę, by znów do niego nie wrócić.\nZacząłem palić w roku 1950, w wieku 16 lat. Wielokrotnie później wspominałem ze wstydem ten fakt, żałując poniewczasie gorzko, że do niego doszło. Niestety, nałóg złapał mnie mocno i nie chciał puścić. Początkowo dodawał mi, w mym nastoletnim mniemaniu, cech człowieka dorosłego, dojrzałego. Z papierosem obracałem się śmielej w świecie dorosłych, w który wszedłem stosunkowo wcześnie.\nPo latach papieros przestał być dla mnie przyjacielem, a stał się kłopotliwym i natrętnym towarzyszem życia. Zacząłem myśleć, jak się go pozbyć. Nie chodziło mi w tym przypadku o zdrowie; nigdy nie narzekałem na nie i nie sprawy zdrowotne były motywem rzucenia; chodziło mi właściwie o wszelkie niewygodne atrybuty palenia: zadymione pokoje, wypalone dziury w ubraniach, rozsypany popiół, cuchnące popielniczki. Pierwsza (ale nie jedyna) próba zakończyli się fiaskiem. Po krótkim (ok. dwóch miesięcy) okresie niepalenia, chęć sięgnięcia po papierosa po dobrym obiedzie okazała się tak przemożna, że uległem. I palenie zaczęło się od nowa. Jeszcze kilka razy podejmowałem podobne próby, ale bezskutecznie.\nSpróbowałem wówczas metody "małych kroków". Postanowiłem ograniczyć się najpierw do 5 papierosów dziennie, po dwóch tygodniach do 3, po miesiącu do 1, by po trzech miesiącach zaprzestać palenia całkowicie. Wyglądało to realnie, ale znowu okazało się zbyt trudne do wykonania. Powróciłem do palenia zrezygnowany i sfrustrowany przegraną walką z nałogiem. Przestałem się wtedy ograniczać i wypalałem ponad 20 papierosów dziennie, extra-mocnych bez filtra, jak się dało mazurów, wiseł (mało kto pamięta teraz nazwy ówczesnych najmocniejszych papierosów).\nNadeszły późne lata 80. Epoka braku czegokolwiek, kartek, kolejek. Poszło to już w zapomnienie, ale konieczność utraty godności dla zdobycia ulubionych papierosów stała się motywem podjęcia kolejnej próby. Próby udanej, i jak się okazało, niezwykle skutecznej .\nTrudność w rzuceniu palenia była bowiem nie fizjologiczna (głód nikotynowy), ale psychologiczna. Odmówienie sobie jakiejś przyjemności na zawsze jest bardzo trudne; jest to bowiem decyzja negatywna. "Nigdy więcej" okazało się już wiele razy niewykonalne.\nNatomiast zdałem sobie wtedy sprawę, że to, na czym mi naprawdę zależy, to "być niepalącym". Być człowiekiem, który nie musi płaszczyć się przed kioskarką, którego nie dotyczą żadne zakazy "Palenie wzbronione", "Przedział dla niepalących", "Tutaj się nie pali", którego nie można zniewolić kartkami na papierosy. Należy więc zmienić charakter postanowienia, z negatywnego na pozytywny: zamiast czegoś sobie odmawiać, spróbować coś osiągnąć.\nPostanowiłem więc "być niepalący". Proszę mi wierzyć, przestałem palić z dnia na dzień, nie odczuwając żadnej pokusy zapalenia i żadnych dolegliwości. Z każdym dniem cieszyłem się z coraz bardziej zaawansowanego niepalenia, a zastanawiając się jedynie, czy mogę już z całą pewnością uznać siebie za niepalącego. Została mi w domu do dzisiaj połowa paczki klubowych, których już nie wypaliłem - nigdy więcej nie odczułem takiej potrzeby. Udało się, bez żadnych zewnętrznych środków. Jestem niepalący!\nWszystkim pragnącym rzucić palenie polecam taką zmianę "kwalifikacji czynu": z negatywnej na pozytywną, z "nigdy nie zapalę" na "będę niepalącym".\nMam teraz 66 lat, przestałem palić 14 lat temu, 36 lat spędziłem jako palacz jak najmocniejszych papierosów. Ale wiem, że już do palenia nie wrócę. Nie dotyczą mnie żadne zakazy palenia; mogę przebywać wszędzie bez ograniczeń, czuję się swobodny w każdym towarzystwie.\nPalę od 30 lat, podoba mi się palenie. Pamiętam, jak zaczęłam palić. Zdjęcie F. Sagan - niezależna, ekscentryczna, dama z papierosem, w tle zamek, las, ładny widok. Początkowo było bardzo niewinnie - 20 papierosów dziennie, teraz ta liczba wzrosła trzykrotnie. Pocieszam się tym, iż wypalam papierosa do połowy, nawykowo, nie umiem inaczej, dlatego dzielę liczbę 60 przez 2, wychodzi 30 papierosów dziennie, nie jest źle. Od czasu do czasu zaczynam narzekać na brak oddechu, na zmęczenie, moja matka mówi tylko jedno - rzuć palenie! Nie mam takiego zamiaru, zwłaszcza że w moim otoczeniu, w pracy, palą wszyscy. Przez kilka lat pracowałam w szpitalu psychiatrycznym, a tam chorym w nagrodę za różne czynności, np. konkursy, daje się papierosy, czyli każdy pracownik przezornie nosi przy sobie papierosy. Poza tym, to taki przyjemny zwyczaj - kawa, papieros, gazeta. Jestem osobą aktywną, trochę typ "społecznicy", aczkolwiek nieśmiałą. Tak sobie myślę, gdzie mogę nawiązać nowe kontakty, gdzie mogę pogadać, gdzie mogę popolitykować? To proste, tylko w palarni, same plusy. Ilekroć słyszałam w telewizji wypowiedzi na temat szkodliwości palenia, nerwowo chwytałam za papierosa i wychodziłam z pokoju.\nAż pewnego dnia (jak w bajce) usłyszałam i zobaczyłam na ekranie człowieka, który mówi o modzie na niepalenie z taką żarliwością i wiarygodnością, że usiadłam i wysłuchałam do końca. Tym kimś był profesor Witold Zatoński, tak jak przed laty zauroczył mnie widok F. Sagan z papierosem, tak teraz zauroczył mnie widok profesora. Tak się jakoś zaczęło składać, że w prasie, w radio coraz częściej trafiałam na artykuły o zaletach niepalenia. Nawet plakaty zaczęły informować o kursie odwykowym w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego. Co mi tam, poszum, efekt żaden, większość uczestników kursu rzuciła palenie po pierwszym dniu (inna sprawa, że po 2-3 miesiącach wracali do palenia - sprawdziłam, tak było). Mąż żartował, że prędzej nauczę adwentystów palić, niż sama rzucę palenie. Kurs się skończył, moje palące koleżanki stwierdziły, że się wygłupiłam, bo przecież wiadomo było, że i tak, i tak będę paliła.\nJesień, siedzimy w kuchni, jemy śniadanie, w radio ktoś z kimś rozmawia, syn krzyczy: "To ten twój profesor", mąż na to: "No tak, jest jesień, a profesor Zatoński zwykle jesienią się uaktywnia", słuchamy wszyscy z uwagą, profesor jak zwykle mówi o skutkach palenia, wspomina o kursach odwykowych. Bez komentarza - nie chcę się przyznać, że od wiosny żuję Nicorette, wygląda to żałośnie, guma i papieros, papieros i guma. Postanawiam iść znowu na kurs odwykowy, już inny pastor, metoda ta sama, miło, przyjemnie, a ja palę nadal. Tym razem nikomu nie mówię, że chodzę na odwyk, a może się uda, ale będzie zaskoczenie. Nie udało się, palę nadal, ale zaczynam się tego wstydzić.\nMam gościa z Ameryki, jest po raz pierwszy na kontynencie, ciekawy wszystkiego. Podczas zakrapianej kolacji Paul pyta mnie, czy może mi zadać intymne pytanie, nastawiam się na pytanie z najbardziej intymnych zakątków ludzkich doznań, a Paul zwyczajnie pyta: "Powiedz mi, dlaczego ty palisz papierosy". Wstydzę się, odpowiadam: "Palę, bo lubię, podoba mi się to", ale wiem, że to nieprawda. I znowu jesień, moi chłopcy wyłapują każdy występ profesora Witolda Zatońskiego w TV W nawyk mi już weszło to chodzenie na odwyk. Niechętnie to robię, bez wiary w skuteczność.\nW październiku 1998 roku po raz trzeci idę na kurs odwykowy. Właściwie to nie uczestniczę w tym kursie, tyle tylko że tam jestem, nie noszę jajka, nie patrzę na ekran, nie słucham ludzi. W czwartym dniu kupuję od pastora zioła, popijam je. Uważniej słucham krótkiej wypowiedzi profesora Zatońskiego, profesor mówi, że powoli zbliżamy się do "twardego jądra najbardziej uzależnionych palaczy", trochę bawi mnie ten zwrot, ale ciepło i pasja, z jaką profesor to mówi, umacnia mnie w przekonaniu, że to jest mówione do mnie. Piątego dnia pastor Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego Mariusz Maikowski przedłuża kurs o jeszcze jeden dzień. Nie bardzo wiem po co, bo z całej grupy tylko dwie osoby palą nadal, ja i taki smutny, zdeterminowany pan, który dojeżdża na kurs autobusem z miejscowości oddalonej o 40 kilometrów. Ostatni dzień kursu, wstaję rano, wypijam ziółka, postanawiam nie palić. Nie palę cały dzień, wieczorem idę na kurs, pastor zadaje niezmiennie to samo pytanie: "Czy ktoś przybył do grona niepalących?". Uśmiecham się, wiem, że to pytanie jest skierowane do tego smutnego pana i do mnie. Wstaje najpierw ten pan i mówi, że od rana nie wypalił papierosa. Potem kolej na mnie, ja też nie wypaliłam ani jednego, sama sobie nie wierzę.\nOglądam dyplom, który mi przyniósł do domu pastor Mariusz Maikowski, jest tam data 4-11.X.1998 rok. Od tego czasu nie palę papierosów. Moja rodzina zna wygląd, głos profesora Zatońskiego. Śmiejemy się, że gdyby profesor wziął się za propagowanie odchudzania, to pewno, tylko wtedy i wyłącznie wtedy, zrezygnowałabym ze słodyczy.\nRok 1995. Byłem prezydentem Sopotu. Pewnego dnia o 16.00 miałem uczestniczyć w otwarciu Polsko-Litewskiego Forum Gospodarczego w hotelu "Posejdon".\nByła godzina 15.30, kiedy skończyłem ostatnie tego dnia spotkanie; do wyjazdu na forum zostało jeszcze trochę czasu, więc sięgnąłem po papierosa. Po wypaleniu "skipowałem" go w popielniczce, ale ponieważ irytował mnie zawsze widok popielniczek z niedopałkami, wyrzuciłem zawartość do kosza na śmieci. Spokojnie pojechałem na otwarcie forum. W trakcie spotkania otrzymałem wiadomość, że prawie zaczęło się palić. Na szczęście tuż po moim wyjściu do gabinetu weszła sprzątaczka (oby żyła wiecznie!), która ugasiła potencjalny pożar. Gdy uświadomiłem sobie, że przez papierosową głupotę mogłem spalić ratusz (z 1902 r.), natychmiast rzuciłem palenie. Do dziś papieros wzbudza we mnie wstręt.\nPo studiach odbyłem staż z tzw. nakazu pracy, a po stażu zamieszkałem w Dziwnowie, gdzie żona i ja otrzymaliśmy nie tylko pracę, ale i mieszkanie.\nPracowałem w dziale połowów w tamtejszej spółdzielni rybackiej . Gdy była pogoda sztormowa, do naszego biura schodzili się rybacy. Każdy "ćmił", ile się dało, i to najczęściej sporty. Najbardziej "zdrowe i aromatyczne". No, chyba tylko mazury przebijały je "wytwornością", ale te trudno było dostać.\nW biurze mieliśmy jedną popielniczkę, taki szklany kafel. Pojemne to to było, więc opróżnialiśmy ją raz dziennie, pod koniec pracy. Nigdy nie zastanawiałem się nad ilością wypalanych papierosów. Paliłem swoje i cudze. Pod koniec pracy w "popielniczce" był zawsze stos niedopałków.\nW 1972 r. w czasie olimpiady w Monachium była akurat ładna pogoda. Wszystkie kutry poszły w morze, część kolegów była na urlopach, tak że w biurze zostałem sam. Zajęty jakąś pracą, jak zwykle paliłem papierosy. Tym razem tylko swoje. Pod koniec pracy machinalnie sięgnąłem po popielniczkę, aby oczyścić ją z niedopałków. I tym razem była pełna. Uzmysłowiłem sobie nagle, że to ja sam ją zapełniłem. Zacząłem liczyć niedopałki, ale szybko zreflektowałem się, że wystarczy policzyć, ile papierosów pozostało mi w paczce. Były chyba dwa lub trzy. Tylko dwa lub trzy z drugiej paczki rozpoczętej tego dnia. Dotarło do mnie, że codziennie, idąc do pracy, kupuję dwie paczki sportów i w pracy je wypalam. Również codziennie, wracając z pracy, biorę w kiosku gazety i paczkę sportów - na popołudnie i noc. Razem 60 sztuk. I tak codziennie od 2-5 lat. Kupiłem nową paczkę, ale nie otworzyłem jej. Postanowiłem wypalić te dwa lub trzy, które jeszcze mi zostały, i na tym zakończyć palenie. W drodze do domu kilka razy wkładałem papierosa w usta, ale nie zapalałem. Chowałem do paczki z postanowieniem, że zapalę trochę później. Tego dnia i tej nocy nie zapaliłem żadnego, mimo że wiele razy wkładałem papierosa do ust.\nNastępnego dnia nie kupiłem jak zwykle dwóch paczek sportów, bo przecież miałem całą paczkę z wczorajszego popołudnia. Pogoda nadal była ładna, biuro puste i tylko ja sam na sam ze swoim nałogiem. Dzielnie wkładałem papierosa w usta i trzymałem go tylko, nie ryzykując zapalenia. Ile razy tego dnia powtarzałem ten sam manewr - już nie pamiętam. Papieros - stale ten sam - był coraz bardziej miękki, ale jakoś się trzymał. Zresztą sporty miały korzenny smak nie od przypraw, tylko od korzeni zamiast tytoniu - więc takie ciągle manipulacje jakoś znosiły.\nTego dnia popielniczki nie zapełniłem ani jednym niedopałkiem. Stała i śniła czystością. W drodze do domu nie kupiłem papierosów. Zaprzyjaźniona kioskarka, jak zwykle, na gazetach położyła paczkę sportów, ale nie wziąłem jej. Wczorajsza paczka leżała w kieszeni marynarki obok zapalniczki i obie nie były tego dnia używane. Po drodze do domu tylko parę razy pomacałem kieszeń, czy aby są papierosy na popołudnie. Ot, taki odruch.\nPo obiedzie, jak zwykle, sięgnąłem ręką do kieszeni, ale tym razem nie wyjąłem papierosa i nie włożyłem go do ust.\nPo jakiejś godzinie poczułem się źle. Oblał mnie pot, zrobiło mi się mdło, zacząłem cały dygotać. Istotnych powodów ku takim objawom nie było. Nie wiedziałem, co się dzieje. Wyjąłem papierosa, włożyłem w usta i doszedłem do wniosku, że muszę go zapalić. Tym razem już muszę. Zapaliłem i zdrowo wciągnąłem dym w płuca. W tym momencie drgawki ustały. Zanim pociągnąłem drugi raz, uzmysłowiłem sobie, że to był głód nikotynowy. I wtedy natychmiast zgasiłem papierosa. Nie zniszczyłem go jednak, ale schowałem na później. Tego dnia jeszcze kilka razy machinalnie wkładałem papierosa w usta i za każdym razem, nie zapalając go, po chwili chowałem do pudelka. Mówiłem sobie, że jeszcze nie teraz, jeszcze nie muszę, zapalę, jak "będę musiał". Musiałem następnego dnia rano, w pracy. Ale znowu zapaliłem tego samego niedopalonego, raz mocno wciągnąłem dym w płuca, a gdy drgawki ustąpiły - niedopałek zgasiłem i schowałem do paczki - "na później". I tego dnia również wiele razy wyjmowałem papierosa, wkładałem w usta, ale nie zapalałem.\nPogoda nadal była sprzyjająca. Puste biuro i żadnych pokus. Pełną paczkę papierosów zostawiałem już w domu. Leżała na widocznym miejscu, zawsze pod ręką. Dzięki temu nie trzeba było z obłędem w oczach lecieć do sklepu czy kiosku, "bo zabraknie papierosów na popołudnie i noc". Do pracy chodziłem tylko z dwoma całymi papierosami i tym jednym nadpalonym. Kioskarka wiedziała, że rzucam palenie, i nie kusiła. Rybacy siedzieli "na wodzie" i też nie kusili. Tylko sprzątaczka pytała mnie, gdzie wyrzucam niedopałki i czy aby nie za okno.\nPrzez pierwszy tydzień, po kawałku, wypaliłem dwa sporty. Paliłem tylko wówczas, gdy mnie skręcało. I zawsze zaciągałem się tylko raz. Gdy ustępowało drżenie - papierosa natychmiast gasiłem. Został mi już tylko jeden. Przełożyłem go do papierośnicy i razem z zapalniczką nosiłem codziennie do pracy. Tak było przez dwa lub trzy miesiące. Cala paczka sportów leżała na widocznym miejscu w domu przez pół roku. Potem ją wyrzuciłem. Papierośnicę oddałem koledze, zapalniczkę również. Dzisiaj i on nie pali.\nNie złamałem się ani razu, mimo że "okazji" i powodów było wiele. Wiosną następnego roku podczas spaceru zwróciłem żonie uwagę na dziwny zapach powietrza. To był zapach świeżo zaoranej ziemi. Przez tyle lat nie czułem nic, a powonienie powróciło mi dopiero po pół roku. Paliłem krótko, ale intensywnie. Bardziej głupio już nie można było. Teraz uzmysławiam sobie, że to całe palenie to tylko zbiór gestów, ruchów i czynności. Kupowanie, noszenie, otwieranie, częstowanie, przypalanie, gaszenie. I gdyby na tym się kończyło - nie byłoby tak źle. Ale to wszystko ma drugie oblicze. Moi rodzice już nie żyją. Oboje wykończył zawal. Mama paliła 40 sportów dziennie, ojciec 80. Palili do końca. Ja rzuciłem 28 lat temu i zawał też mam za sobą. Winię za to te siedem lat mojej głupoty.\nNieraz pytają mnie na spotkaniach, co najbardziej zawdzięczam telewizji? Czy to, że dzięki pracy na Woronicza poznałem wielu ciekawych ludzi? Czy może to, że zdobyłem pewną popularność? A może to, że miałem możliwość obcowania na co dzień z pięknymi kobietami?\nWszystko to nieprawda. Najbardziej zawdzięczam telewizji to, że przed paru laty rzuciłem palenie. A było to tak:\nW dniu, w którym wieczorem były emitowane moje "Listy o gospodarce", kilka godzin wcześniej w rozmowie z dyżurnym spikerem zapowiadałem, kto będzie gościem programu i o czym będziemy mówić. Tego akurat dnia dyżur miał Krzysztof Ibisz, który pod koniec naszej rozmowy rzucił pytanie:\nŚcierpła mi skóra, że tak przed całą Polską muszę tłumaczyć się z własnej słabości. Ale odpowiedziałem, że tak, palę.\n- Bo wie Pan - kontynuował nasz pieszczoch - obchodzimy dziś Dzień bez Papierosa. Czy mógłby Pan obiecać naszym kochanym telewidzom, że przestanie pan od dziś palić?\nW tym momencie zrozumiałem, dlaczego bez specjalnego zezwolenia nie sprzedają w sklepach rewolwerów: zastrzeliłbym Ibisza na wizji! Ale tylko burknąłem coś twierdząco...\nPostanowiłem jednak dotrzymać słowa i przestałem palić. Dokładnie przez trzy dni. Czwartego dnia, będąc u kresu wytrzymalości, wykradłem sekretarce jednego papierosa i wyszedłem z nim na korytarz. Co za ulga... Raptem widzę, jak w moją stronę zbliża się w zielonym kombinezonie i z wiadrem w dłoni młodziutka sprzątaczka. Coraz wyraźniej mi się przyglądała, wreszcie, gdy doszła na odległość dwóch kroków, stanęła i powiedziała tylko jedno zdanie:\n- A ja myślałam, że jak Pan coś powie, to tak już jest...\nPoczułem się jak brudna ścierka, w którą każdy wchodzący do telewizji wyciera sobie buty. Zgasiłem bez słowa papierosa. I to był ostatni od przeszło pięciu lat.\nNatomiast inne nałogi - pozostały...\nAndrzej Bober, Warszawa\nPowtarzam słowa Pańskiego pisma - "Nic tak bardzo, jak ten list, nie sprawiło mi ostatnio przyjemności..." Dziękuję. To szalenie ujmujące, że będąc tak zajętym człowiekiem, znalazł Pan chwilę na osobisty, ciepły list.\nZ ogromną satysfakcją przesyłam mój kupon zgłoszenia do akcji "Rzuć palenie razem z nami - 2000". Nie mam żadnych wątpliwości - będę najstarszym uczestnikiem tegorocznej edycji, prawdopodobnie także ex-palaczem o najdłuższym nikotynowym stażu. Paliłem bowiem równe 78 lat.\nPierwszego papierosa zapaliłem w wieku lat 14 - był wtedy rok 1922. Od tego czasu popalałem mniej więcej systematycznie. Pamiętam nawet marki swoich ówczesnych papierosów (oczywiście tanich) - Wanda, Radio albo Grand Prix. Do podchorążówki w Zambrowie w roku 1930 poszedłem jako namiętny palacz. Mogłem sobie wtedy pozwolić na modną w sferach ziemiańskich markę Ergo.\nNajtrudniej ze zdobyciem papierosów było w czasie wojny - wygnany przez Litwinów z rodzinnego Wilna pracowałem przymusowo w Szawlach niedaleko granicy z Łotwą gdzie docierały papierosy łotewskie Tejka. Pojawiły się tam również papierosy litewskie (nie pamiętam marki) - dobre, ale drogie. Paczka 10 sztuk na czarnym rynku kosztowała 10 marek. Paliłem nawet krótko skręty z domowego tytoniu za okupacji rosyjskiej w Wilnie. I tak dalej, i tak dalej . Po wojnie przetestowałem chyba całą, pożal się Boże, produkcję polską, najdłużej pozostając przy Płaskich, Giewontach, Caro i na końcu Cristalach. Jestem więc żywą, wielotomową kroniką nałogu.\nDlaczego o tym piszę? Bo mnie złości, że przez 78 lat byłem takim frajerem.\nWiem też, że zerwanie z nałogiem będzie jedną z przyczyn sprawczych, że pożyję jeszcze parę lat w nowym XXI stuleciu. Przynajmniej do setki, czego i Panu z całego serca życzę.\nAntoni Miller lat 92\nOpracowano na podstawie publikacji "Wspomnienia palaczy",\nFundacja "Promocja zdrowia" 2001.


the world is mine!: zadbać o siebie..\nNie od dziś wiadomo, że mając małe dziecko to właśnie ono staje się ważne, jeśli nie najważniejsze. To jego potrzeby zaspokaja się w pierwszej kolejności (inaczej mogłoby to się skończyć okrutnym krzykiem ;)), swoje zostawiając na szarym końcu.\nAle przychodzi taki czas, kiedy dbanie o siebie poprzez mycie zębów, nakładanie odżywki na włosy, malowanie paznokci czy regulację brwi przestaje wystarczać.\nU mnie dodatkowym bodźcem było moje zdrowie, konkretniej kręgosłup. Już przed ciążą wymagał rehabilitacji, a po ciąży.. cóż.. niekiedy sporo kg trzeba dźwignąć :)\nDługo się zbierałam, od września mi się zeszło :) ale w październiku zmobilizowałam się i poszłam. I tak w środy o 18.00 chodzę na aqua aerobik i zostaję na basen o 19.00 (za darmo, od teściowej z pracy). Prawie 2h się moczę, ćwiczę (uwierzcie, ćwiczenia w wodzie mogą wykończyć, co dziś odczuwają moje pośladki :)), pozbywam się cellulitu i wzmacniam kręgosłup pływając.\nZobaczymy jak moja mobilizacja będzie miała się zimą, kiedy o 18.00 będzie już megazimno i ciemno :)\nPlanuję jeszcze siłownię, ale to jak już odbijemy się trochę od dna.\nŻeby tak jeszcze nawyki żywieniowe zmienić..\nPóki co staram się o 5 porcji warzyw lub owoców, a to już chyba coś.\nCo ja poradzę, że mam słabość do frytek..\nZa to od 5 tygodni jestem na chipsowym detoksie.. i kawę piję może raz w tygodniu..\nTyle pokus a ja bidulka jedna ;)\nAutor: the world is mine o 21:51\nmusia 25 października 2012 22:37\nBądź silna nie daj się tym wszystkim pokusą ja w Ciebie wierzę i szczerze kibicuję,a basen wejdzie Ci w krew i pędem będziesz na niego chodzi w długie, ciemne, zimowe wieczory :)\nthe world is mine 26 października 2012 08:39\nnajgorsze są te ciemne, bo jakoś tak mało latarni po drodze :/ niby na basen idę 5 minut, ale i tak jakiś strach mnie ogarnia.. dlatego bez portfela, kluczy od mieszkania i telefonu chodzę..\nvalium 25 października 2012 23:01\na mnie agua nie męczył...hmmm...może coś źle ćwiczyłam :) 3mam kciuki za motywację :)ale przecież Ty nie jesteś jakaś taka ...wylewająca się tu i ówdzie.... to o co chodzi?\nthe world is mine 26 października 2012 08:38\nja ładuję się na głęboką wodę gdzie machanie takimi ciężarkami jak na zdjęciu nie jest łatwe :) mięśnie pracują :) może się nie wylewam, ale mam wrażenie że cellulit mnie zalewa ;) a siostra kosmetyczka powiedziała: "nie kremy tylko ruch, a najlepiej basen" :) słucham się, mimo że młodsza :)\nvalium 26 października 2012 20:51\nja też tak robiłam...ale pójdę jak już mleczarnia zaprzestanie produkcji, zobaczymy :) achaa to 3mam kciuki za walkę z cellulitem :)\nsweet or dry... 26 października 2012 08:49\nehh :) fajna motywacja na zimę. Ja właśnie zimą mam największa ochote na siłownie...w ta trzeba sobie odpuscic ;)\nZołziasta 26 października 2012 16:30\nja nie umiem wyzbyć się swoich ciągotek do słodkiego, nawet nie mam zamiaru próbować ;) Ale za twoją motywację kciuki trzymam :)


Iława oczami artystów i w dźwiękach pianina [ZDJĘCIA] - Iława\n2020-09-11 09:30:01 (ost. akt: 2020-09-11 10:40:55)\nEdward Baranowski, Roman Gruszecki, Anna Rygalska-Koper, Katarzyna Kordalska, Misia Łukasiewicz, Joanna Wolf-Marszałkiewicz, Janusz Olszewski, Agata Topolewska, Krzysztof Tracz i Piotr Żółkiewski – to artyści, którzy w tym tygodniu biorą udział w plenerze malarskim pod hasłem "STĄD I STAMTĄD. Iława oczami artystów". Jednym z elementów pleneru było czwartkowe malowanie tryptyku w Galerii Jazzowej. To wydarzenie połączone było z recitalem Kiryła Keduka, białoruskiego pianisty pochodzącego z Polski.\nOrganizatorzy to: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju PRO BONO, Iławskie Centrum Kultury oraz Iławskie Centrum Sportu, Turystyki i Rekreacji.\nA już dziś (piątek, 11 września), organizatorzy zapraszają na wernisaż wystawy poplenerowej. Początek o 18:00, miejsce: Galeria Taras Port 110.\nKirył Keduk i Iława oczami artystów\nTagi: Iława pro bono ICK plener\nDo zdobycia 2 vouchery po 100 zł. Zapraszają: ICK i Stary Tartak\nSymboliczna podróż przez życie kobiety, czyli CICHA! w iławskim kinie\nAbsolwenci i przyjaciele Orkiestry zagrają w sobotę


Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk - tonery, tusze , drukarki, akcesoria biurowe - DMD Rzeszów Zapraszamy www.najlepszytoner.pl\nZamiennik tonera do drukarki HP: Q2671A\nSymbol oryginału: Q2671A\nHP Color LaserJet 3550, HP Color LaserJet 3550N, HP Color LaserJet 3700\nHP Color LaserJet 3500, HP Color LaserJet 3700DTN, HP Color LaserJet 3700N\nParametry produktu Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk\nWysokiej jakości Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk to zamiennik dla oryginalnego toneru który wykorzystuje drukarka laserowa HP o symbolu Q2671A. Toner został wykonany z najlepszych materiałów zapewniających trwały i przejrzysty druk wysokiej jakości. Toner dedykowany jest do pracy w biurze oraz domu. Zamiennik Q2671A cechuje sie wyższą wydajnością niż toner oryginalny. Opakowania użyte do produkcji tonera są pozbawione kolorów co zmniejsza zanieczyszczenie środowiska.\nZalety przemawiające za zakupem zamiennika Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk równoważnego oryginałowi Q2671A ?\nKod producenta dla toneru oryginalnego: Q2671A\nZamiennik drukarka laserowa HP Q2671A.\nOferowany przez markę RESDRUK zamiennik Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk wystarczy do zadrukowania 4000 stron materiałów. Druk powstały dzięki tonerowi jest wyraźny i trwały. Zamiennik jest kompatybilny do wybranych modeli drukarek, dla których przeznaczony jest toner o symbolu Q2671A . Toner RESDRUK znacząco obniża koszty druku w biurach oraz domach.\nOPINIE O Toner do HP 3500 [2671A] cyan ResDruk\nResdruk toner cyan\nAdres IP: *.*.*.171\nJakość ok. Szybka dostawa.\nKalkulator biurowy CITIZEN CMB1201 12-cyfrowy czarny\nTusz do Brother LC-1280XL yellow zamiennik\nBlok techniczny kolorowy A4 GIMBOO 10 kartek\nSkoroszyt Biurfol A4 twardy zielony\nKlej w sztyfcie Berlingo FUZE 21g\nEtykiety samoprzylepne Desk 105x57mm, 100 ark./10etykiet


Zakup kontrolowany: pierwszy samochód - program TVN Turbo\nZakup pierwszego samochodu to spełnienie marzeń dla każdego młodego kierowcy. Przy podejmowaniu tak ważnej decyzji, często nie dostrzega on usterek, korozji zżerającej karoserię czy przyszłych wydatków związanych z użytkowaniem pojazdu. Z pomocą przychodzi Adam Kornacki - doradzi, jakie auto będzie najlepsze dla świeżo upieczonych rodziców, aktywnego singla czy młodej osoby rozkręcającej swój pierwszy biznes. Jaki samochód sprawdzi się najlepiej przy danym stylu życia? Młody kierowca musi wziąć pod uwagę wiele czynników – cenę, bezpieczeństwo czy funkcjonalność.\nOdcinek 1: Ze sportowym zacięciem za 18 tysięcy\nOdcinek 2: Trzydrzwiowy hatchback za 20 tysięcy\nOdcinek 3: Wygodne auto w trasę za 13 tysięcy\nOdcinek 4: Sportowy wóz za 35 tysięcy\nOdcinek 5: Mały i oszczędny za 6 tysięcy\nOdcinek 6: Ekonomia i sport za 20 tysięcy\nOdcinek 7: Nie kombi i z klimą za 10 tysięcy\nOdcinek 8: Diesel dla bliźniaków za 50 tysięcy\nOdcinek 9: Ciekawe auto za 30 tysięcy\nOdcinek 10: Łatwy w parkowaniu za 15 tysięcy\npytanie w odcinku 4 myśle czy on wybrał lancera czy hondę\n~Gość 06 września 2019\nmożna się jakos zglosic?\nczy jest nabor do kolejnych odcinków?\nmam pytanie: w ostatnim odcinku dziewczyna kupowała auto do 15 tys zł i wybrała citroena c1 - czy moglibyście podać jakiś adres tej firmy? Pan wydawał się bardzo rzeczowy i ogarnięty jak opowiadał o tych małych trojaczkach (aygo, c1, 107)\nczy ktoś z twórców programu tutaj wchodzi??\nWy w waszej redakcji jestescie tacy wporzadku ( chodzi mi o program Turbo Kamera )\nNie jestem przeciwnikiem ze ujawniacie rozne przekrety handlarzy aut ale sami nie jestescie lepsi . Ogladajac dzisiaj odcinek "Zakup kontrolowany Pierwszy samochod "\nodcinek 5 jezdziliscie Fordem Ka na nielegalnych tablicach " dorabianych w kazdym... rozwiń\nodcinek 5 jeździliście Fordem Ka na nielegalnych tablicach " dorabianych w kazdym... rozwiń\nAle masz problem. Pewnie jesteś pseudo handlarzem, który oszukuje kupców i teraz szukasz dziury w całym!