30.11.2016 14:19:34 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/179/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:19:19 Damian Krasiński Usunięty załącznik z artykułu UCHWAŁA NR XVI/178/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:19:02 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/178/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:18:52 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/178/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:18:44 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/178/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:18:06 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/177/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:17:46 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/177/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:17:11 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/176/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:17:00 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/176/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:16:33 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/175/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:16:25 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/175/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:16:00 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/174/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:15:51 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/174/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:15:25 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/173/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:15:16 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/173/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:14:51 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/172/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:14:42 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/172/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:14:18 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/171/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:14:06 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/171/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:13:42 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu UCHWAŁA NR XVI/170/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 14:13:21 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł UCHWAŁA NR XVI/170/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 24 listopada 2016 r.\n30.11.2016 11:57:28 Damian Krasiński Edytowano artykuł Burmistrz Miasta i Gminy Frombork ogłasza nabór na wolne urzędnicze stanowisko ds. obsługi kasy w wymiarze czasu pracy 1 etatu - 40 godzin tygodniowo - ROZSTRZYGNIĘTY\n30.11.2016 11:55:56 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu Burmistrz Miasta i Gminy Frombork ogłasza nabór na wolne urzędnicze stanowisko ds. obsługi kasy w wymiarze czasu pracy 1 etatu - 40 godzin tygodniowo - ROZSTRZYGNIĘTY\n30.11.2016 11:55:47 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu Burmistrz Miasta i Gminy Frombork ogłasza nabór na wolne urzędnicze stanowisko ds. obsługi kasy w wymiarze czasu pracy 1 etatu - 40 godzin tygodniowo - ROZSTRZYGNIĘTY\n29.11.2016 06:36:53 Damian Krasiński Edytowano artykuł Dane teleadresowe\n28.11.2016 19:18:30 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu W Y K A Z nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze bezprzetargowej na rzecz najemcy położonej na terenie miasta Fromborka\n28.11.2016 19:18:22 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł W Y K A Z nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze bezprzetargowej na rzecz najemcy położonej na terenie miasta Fromborka\n28.11.2016 19:17:36 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do najmu na rzecz dotychczasowych najemców\n28.11.2016 19:17:28 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do najmu na rzecz dotychczasowych najemców\n28.11.2016 19:16:41 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy w drodze bezprzetargowej na rzecz dotychczasowych dzierżawców\n28.11.2016 19:16:29 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy w drodze bezprzetargowej na rzecz dotychczasowych dzierżawców\n28.11.2016 19:15:39 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy w drodze bezprzetargowej na rzecz dotychczasowych dzierżawców\n28.11.2016 19:15:20 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł W Y K A Z nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy w drodze bezprzetargowej na rzecz dotychczasowych dzierżawców\n28.11.2016 14:05:58 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu Komunikat w sprawie rozbudowy drogi wojewódzkiej nr 504 na odcinku Pogrodzie - Braniewo\n28.11.2016 14:05:14 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł Komunikat w sprawie rozbudowy drogi wojewódzkiej nr 504 na odcinku Pogrodzie - Braniewo\n25.11.2016 11:17:32 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIII/146/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 28 kwietnia 2016 r.\n25.11.2016 11:14:49 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIV/149/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 czerwca 2016 r.\n25.11.2016 11:13:32 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/160/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:12:45 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/168/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:11:40 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/160/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:10:56 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/162/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:10:09 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/159/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:09:24 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XV/169/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 września 2016 r.\n25.11.2016 11:08:05 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIV/151/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 czerwca 2016 r.\n25.11.2016 11:07:22 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIV/148/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 czerwca 2016 r.\n25.11.2016 11:06:39 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIV/150/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 czerwca 2016 r.\n25.11.2016 11:05:49 Damian Krasiński Edytowano artykuł UCHWAŁA NR XIV/149/16 RADY MIEJSKIEJ WE FROMBORKU z dnia 22 czerwca 2016 r.\n25.11.2016 11:02:53 Damian Krasiński Dodany załącznik do artykułu Obwieszczenie\n25.11.2016 11:02:26 Damian Krasiński Dodany nowy artykuł Obwieszczenie\n25.11.2016 10:00:07 Damian Krasiński Usunięto artykuł Obwieszczenie o wszczęciu postępowania z kategorii Informacje


Maciej Dowbor wrzucił nowe zdjęcia na swój Instagram. Musisz je zobaczyć! | Nasze Miasto\nMaciej Dowbor, syn polskiej prezenterki telewizyjnej Katarzyny Dowbor. Maciek Dowbor jest polskim dziennikarzem i prezenterem w telewizji Polsat oraz radiu RMF FM. Maciek prowadzi profil na Instagramie, na którym dzieli się nie tylko kulisami swojej pracy, ale również życia prywatnego. Zobacz nowe zdjęcia na Instagramie Macieja Dowbora. 7.12.2021 na profilu pojawił się post: "Coś tu ewidentnie nie pykło w tej stylizacji?! 🤷♂😬 Z drugiej strony zawsze mogę mieć proste wytłumaczenie, dlaczego chcę już wracać ze spaceru do domu!! 😂😂 A poza tym Brytyjki podobno zawsze chodzą po śniegu w klapkach, ale może to tylko legenda?! 🤔. "\nCoś tu ewidentnie nie pykło w tej stylizacji?! 🤷♂😬 Z drugiej strony zawsze mogę mieć proste wytłumaczenie, dlaczego chcę już wracać ze spaceru do domu!! 😂😂 A poza tym Brytyjki podobno zawsze chodzą po śniegu w klapkach, ale może to tylko legenda?! 🤔 #zima #snieg #stylizacja #moda #styl #trzebamiecstyl\nA co Wy dostaliście od Mikołaja?! 🤷♂ Bo ja znalazłem tylko pustą skarpetę.😡😂😡 To nie fair!!! Dlaczego dorośli są pomijani przy wszystkich fajnych okazjach?! Dorosłość jest do du…. Nie lubię.😜 #mikolaj #prezenty #skarpeta #niespodzianka\nZgadnijcie skąd ten nieoczekiwany przypływ miłości i ciepła?!😂🤦♂ Udzieliła mi się przedświąteczna atmosfera? To wdzięczność za piękny kalendarz adwentowy?! A może… @joannakoroniewska ujęła mnie czymś zGOŁA innym?!😜🤷♂ Podpowiedź jest na kolejnych zdjęciach. 🤫😜😘 A już jutro na naszym kanale Dowbory Be Happy nowy odcinek poradnikowy o super kalendarzach adwentowych dla najbliższych!! Perfekcyjna Koroniewska podzieli się swoimi tajemnymi patentami!! #zona #kalendarzadwentowy #rodzina #swieta #mikolaj #sexy #hot\nDla nas i tak jesteś najlepszy!! @_rl9 zajął 2. miejsce w najbardziej prestiżowym plebiscycie piłkarskim na świecie. Złota Piłka dla Messiego, który pięknie się zachował i ze sceny przyznał, że ta nagroda należy się Lewemu za zeszły rok (w 2020 z powodu pandemii nagrody nie wręczono!)! Jak dla mnie to największy dowód na to jak cenionym sportowcem na świecie jest Robert Lewandowski.👏👏🔥🔥 Robert został tez uznany za najlepszego napastnika świata! #lewy #zlotapilka #nagroda #plebiscyt #szacunek #ballondor\nCzy @joannakoroniewska powinna przyjąć tę propozycję „ZAWODOWĄ⁉SZOK‼NIEDOWIERZANIE‼🤦♂😱Miało być romantycznie i błogo - kwiatki z rana i śniadanko. A tymczasem Żona przysyła mi wiadomość jaką właśnie dostała od „FANA”!🤦♂😂 Zresztą sami zobaczcie na drugim zdjęciu. W pierwszej chwili oburzenie, ale po ochłonięciu…⁉ W sumie wysoka inflacja, ceny paliwa szybują, materiały budowlane podrożały, a tu remont trzeba zrobić?! To może jednak Aśka powinna się zgodzić⁉🤔😂🤦♂ Tylko jeszcze koleżankę chętną trzeba skombinować!! Bo w kwestii nabijania się to ja chętnie mogę się zaangażować w to zadanie.😂😂 Aha - moje buty też można trochę doczyścić.😂😂 Przecież „pecunia non olet”. 😂 #widomosci #fani #romantycznyporanek #propozycja #praca #inflacja #ceny #wysokieceny #zadnapracaniehanbi\nJakby co to ja odliczam już dni do lata😂😂😂. To ile nam zostało?! 🤔🤔😂 Pozdrowienia. Ktoś jeszcze nienawidzi przełomu listopada i grudnia tak jak ja?? Jak dla mnie najgorsza pora roku‼‼‼‼ #listopad #zimno #jesien #zima #pierwszyśnieg #byledowiosny #byledolata\nTaka zagadka?! Jak myślicie - gdzie się szykuję na wyjazd świąteczny?? Bukowina, Szwajcaria, Zanzibar czy Hiszpania?? Prawda jest taka, że jak mam zestaw do nurkowania, fency t-shirt od moich dziewczyn oraz portki z rekinem to jestem gotowy na każde wyzwanie! I nie straszna mi żadna pogoda czy inne przeciwności losu😂😂😂! I jak wiadomo, najlepszy outfit to taki, który kupisz w dobrej cenie. A jesli szukacie prawdziwych okazji, to do 29.11 trwa Black Week na @amazon.pl . A zniżki na niektóre produkty sięgają nawet 50%, więc warto poszukać dobrych okazji, nawet jeśli potrzebujecie tak jak ja letniego sprzętu! A dla tych, którzy mają Prime, dostawy są bezpłatne, bez minimalnej wartości zamówienia. Także tak. #wakacje #ferie #święta #cieplo #zimno #nurkowanie\n#AmazonPL #Współpraca #fajne\nCo Was wytrąca z równowagi?? 🤷♂ Mnie wiele rzeczy, ale na pewno codzienne sprawy i… czasem żona oraz dzieci!👨👩👧👧😂😂\nMacie swoje sposoby, jak się odciąć od tego całego zgiełku i jak zachować równowagę?? 🤔 Bo ja od pewnego czasu jestem kompletnie wyluzowany i przede wszystkim wewnętrzenie wyciszony. A co najważniejsze - wypoczęty i dobrze wyspany. A jak człowiek wyspany to i mniej nerwowy! Do niedawna wszystkie swoje problemy i stresy niestety mocno przeżywałem. Co przekładało się na ogólny nastrój i poczucie ciągłego przemęczenia - zarówno psychicznego jak i fizycznego. Wszystko zmieniło się parę tygodni temu, kiedy zacząłem testować @kanaste.pl 💪👍. Jak już wspominałem, byłem bardzo sceptycznie nastawiony do olejków CBD, ale serio… moje życie się zmieniło. Jeżeli chcecie sami na sobie sprawdzić jak działają olejki Kanaste to mamy dla Was dobrą wiadomość. Udało nam się dla Was załatwić super cenę na @kanaste.pl - do 28.11 na kod DOWBORY dostajecie aż 35% zniżki - takiej ceny jeszcze w tym roku nie było!!! Jestem ciekaw czy Wam również pomagają olejki CBD. Dawajcie znać jakie efekty zauważyliście u siebie??? #rodzina #obowiazki #dom #żona #kłopociki #życie #prozażycia #kanaste\nWidzicie to zaangażowanie, skupienie na partnerze, ten zakochany wzrok podczas romantycznego spotkania?! Prawdziwe, idealne małżeństwo 😂🤦♂ Jak wytrwać wiele lat z Żoną, która nie należy do kobiet szczególnie prostych w obsłudze?! 🤔🤫😂 Po pierwsze - schodź JEJ Z drogi?? Zawsze. Nigdy nie zastanawiaj się dlaczego.\nPrzytakuj NAWET kiedy się z nią nie zgadzasz! 😬😬 Broń Boże nie pokazuj JEJ swoich słabości - od razu je wykorzysta!🤷♂\nBardzo dużo pracuj, żeby była Ci dozgonnie wdzięczna za każdą NOWĄ parę butów. ( a poza tym może zatęskni) 😂😂😂\nJak Cię wkurzy to bez słowa, od razu uciekaj na tenisa, żeby nie wyżywać się na swojej ukochanej Żonie.😜\nI najważniejsze - trzeba nauczyć się spędzać DUŻO czasu razem, ale w tym wszystkim chronić swoją osobistą przestrzeń, patrz na załączonym zdjęciu. Każdy ma to co Lubi - ja, biznesmen amator, szukający niesztampowych rozwiązań pozwalających pomnożyć kapitał, a ona zaintrygowana zażartą dyskusją z koleżanką o wyższości skromnej mini nad klasyczną małą czarną! Czy wszyscy mężowie są równie idealni jak ja? A może macie lepsze patenty? #zona #kolacja #romantycznie #para #małżeństwo #mąż\n#DuetyzOrbit #Orbit #odzyskajswojblysk #wspolpraca\nMistrz patelni powrócił😂😂! Jeżeli czujecie, że kuchnia nie jest Waszym przeznaczeniem, umiecie przypalić nawet wodę na herbatę, a oglądając kulinarne programy wzdychacie z bezsilności i zazdrości… to pomyślcie zawsze, że skoro nawet ja potrafię coś upichcić!! 😂😂💪 A to znaczy, że są potrawy tak proste jak odgrzewanie pizzy sprzed dwóch dni. Ups - przepraszam, to też można spieprzyć.😜🤷♂🤫 To co?! Sprzedać Wam tajemny przepis na najszybszy makaron na świecie, którym podbijam serca moich dziewczyn?! Mam tylko nadzieję, że autor Dania, mój Szanowny Brat Młodszy @paweldowbor wyrazi zgodę?! Poza tym on w swojej knajpie @azzurro.restauracje robi takie cuda, że ten banalny przepis to tylko wstęp do najlepszej włoskiej kuchni na północ od Mediolanu!!😂😂😂 #niedziela #gotowanie #mistrzpatelni #jedzenie #wloskakuchnia #makaron\nMateriał oryginalny: Maciej Dowbor wrzucił nowe zdjęcia na swój Instagram. Musisz je zobaczyć! - Polska Times


Home |Polska Motoryzacja|Silnik Gnom - dobry duszek rowerzysty\nSilnik R01 Gnom znalazł się w sprzedaży w końcu 1955 r. w cenie 1200 zł, przy średniej pensji 1008 zł, czyli już w zasięgu nieco lepiej zarabiających. Najtańszy motocykl WFM / WSK stanowił wydatek 7000 zł, ale nie był w otwartej sprzedaży.\nProdukcja Gnoma była na wysokim poziomie technologicznym – ciśnieniowe odlewy, dobre materiały i staranne wykonanie były jego atutami. Niestety miał jedną wadę – był bardzo słaby i pod górkę trzeba było pomagać mu pedałami. Z tego powodu zmodernizowano go do wersji R01B o mocy nie 0,4 KM, ale o 50% większej, czyli 0,6 KM! Nie słyszało się narzekań na jakość Gnomów. Z tego co udało się zapamiętać, to silniki nowego typu malowano w kolorze czerwonym, a starsze były czarne. Nie ma jednak pewności czy była to reguła.\nFrancuzi zaprojektowali go jako bardzo prosty silniczek dwusuwowy o najprostszym przepłukiwaniu poprzecznym, czyli z tłokiem posiadającym deflektor – zmniejszający ucieczkę mieszanki przez kanał wylotowy. Zasilany był bezpływakowym, rozpylaczowym gaźnikiem z odprowadzeniem nadmiaru paliwa do zbiorniczka. Dźwigniowe sterowanie mocą było odwrotne niż w motocyklach, czyli puszczona dźwignia otwierała przepustnicę, zaś ściągnięta ją przymykała.\nUkład zapłonowy to już klasyczny iskrownik z dodatkową cewką oświetlenia. Gaszenie silnika odbywało się za pomocą dekompresatora naciskanego przez dźwignię podnoszenia silnika. Dodatkową komplikacją była pompka paliwa z przeponą napędzaną pulsacją ciśnienia w skrzyni korbowej, czyli typowo dla dwusuwów. Z tego powodu czasem trzeba było trochę popedałować zanim silnik zaskoczył. Dzisiaj ta pompka jest często powodem kłopotów z uruchomieniem, gdyż zesztywniała ze starości membrana nie pompuje paliwa. Drugim powodem kłopotów może być słabe namagnesowanie koła iskrownika.


Sylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów) Seria 2 - | Gandalf.com.pl\nSylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów) Seria 2\nSylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów)\nSylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów), Seria 2 - opis produktu:\nFigurki do kolekcjonowania z serii Sylvanian Families Maluchy na zakupach są naprawdę urocze. Dziewięć przemiłych małych zwierzątek idzie razem na zakupy. Mały króliczek z czekoladowymi uszkami kupił bagietkę, biszkoptowy króliczek kupił sok i jajka, niedźwiadek polarny, pyszne lody, a mała panda - popcorn. Mały miś koala ma różowy koszyk na zakupy, biały kotek stoi przy kasie, sarenka ma wspaniały wózek na zakupy w kształcie samochodu, a kotek z łatką - zwykły wózek na zakupy. Jest też coś zupełnie niespotykanego: wyjątkowa mała piankowa myszka z pyszną pizzą.\nDostępnych jest dziewięć różnych figurek małych zwierzątek z akcesoriami, wysyłanych losowo, do kolekcjonowania, zabawy i wymieniania się. Cena za sztukę.\nFigurki mierzą 4 - 5 cm i są przeznaczone dla dzieci od 3 roku życia.\nSylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów), Seria 2\nSylvanian Families Figurki Maluchy na zakupach (mix wzorów) gry / zabawki\nPrzy zakupie 3 egz. Cena hurtowa: 16,95 zł


Grudzień 2020 - Yasminsmell\nKruche babeczki z makiem i kremem to jedne z lepszych babeczek jakie do tej pory zrobiłam. Maślany spód, makowo – bakaliowe nadzienie i kremowe wykończenie. Bajeczna kombinacja smaków! Wyglądają bardzo atrakcyjnie, więc będą również zacną ozdobą świątecznego, ale i każdego innego stołu! Bo smakowo to czysta poezja i bardzo gorąco polecam! Do tej pory celowałam w ciasta w pełnym gabarycie, gdy piekłam na „jakąś okazję”. Wasze głosy na Instagramie, by wrzucić coś z założenia podzielnego w formie mniejszych ciastek, ruszyło mnie do kreatywnego myślenia. W moim rodzinnym domu nigdy nie było tradycji pieczenia malutkich ciasteczek, więc zawsze łatwiej poruszało mi się w ciastach na dużą blachę. Był czas w…\nZwariowany ostatni czas. Zwariowany, rozciągnięty do granic możliwości! Myślę, że każdemu rok 2020 zleciał szybciutko. Jednym bardziej a innym mniej aktywnie. Mój rok było mocno, mocno aktywny mimo tej całej pandemii i lockdownu. Zabiegany, zalatany i bardzo trudny. Jednocześnie budujący, dający nadzieję i uśmiech pomimo. Pozostały nam ledwie dwa tygodnie, aby go zakończyć. Końcówka roku. Gdy usiadłam do tego postu, to chciałam zebrać wszystkie plany, jakie nie udało mi się zrealizować w ostatnich miesiącach lub tygodniach i wcisnąć w te ostatnie dwa tygodnie roku. Serio? O to w tym chodzi? No nie… Nie ma opcji, nie ma bata. Nie będę śrubować sobie czasu, nie będę dokładać sobie zobowiązań. Niech…\nYasminsmell\t1 komentarz\nna Wiśniowej, Przemyślenia, Uroda\nZbliża się okres, gdy zaopatrujemy się w prezenty i podarki dla bliskich. Ze statystyk wychodzi na to, że jako Polacy przeznaczamy na to spore środki i to bez względu na to jakie mamy nastawienie do Świąt Bożego Narodzenia. Statystyka, statystyką ale wszyscy dobrze wiemy jak wygląda przeciętny grudzień w galeriach handlowych. Przeciętny, no tak… w tym roku nic nie jest przeciętne 🙂 . Niemniej obstawiam, że wiele z Was będzie się rozglądało za jakimś większym lub mniejszym drobiazgiem dla bliskich. W związku z tym, że od miesięcy obserwuję iż najtrudniej jest niewielkim firmom, szczególnie tym rodzinnym, to postanowiłam zebrać tutaj kilka polskich, małych marek. Małych póki co, bo w…


Mój Rysiek :) – Akademia Magdalena Markiewicz\nZaadoptowałam prawdziwego rysia – really !!!\nCieszę się, że mogłam w minimalnym procencie pomóc przyrodzie – Wy również możecie !!!\nTAGS: ochrona przyrody ryś\nBardzo piękna akcja, godna naśladowania. Ma Pani dobre i wrażliwe serce. Ryś na zdjęciu jest uroczy. Gratuluję otrzymania Certyfikatu Adopcji. Pozdrawiam 🙂


Fotografie okraszone historią. Zobaczcie nowy projekt „Park Śląski zdjęciami pisany”\nUtworzono: piątek, 04, styczeń 2019 11:19\n– Skąd pomysł na nakładanie starych zdjęć na nowe? Co chce pan w ten sposób pokazać?\n– Park Śląski to żywy organizm, który przez ponad sześć dekad diametralnie zmienił swoje oblicze. Sporo obiektów, które niegdyś istniały w parku, popadło już w niepamięć, jak np. dawna restauracja nad brzegiem dużego stawu, czy ośrodek PTTK. Chciałem to wszystko pokazać głównie moim znajomym spoza regionu, którzy tak naprawdę nie wiedzieli, jak bardzo wyjątkowym miejscem na mapie województwa śląskiego jest Park Śląski i jak się zmienił przez ostatnie dekady. Jakiś czas temu kupiłem sobie lepszy sprzęt do robienia zdjęć, mam też większą wiedzę na temat ich obróbki i samego parku niż kilka lat temu. Postanowiłem, że wrócę do tematu porównywania zdjęć starych z nowymi, ale z tą różnicą, że będę kadry nakładał na siebie, a gotowe zdjęcia wrzucał do internetu, aby dotrzeć nie tylko do znajomych, ale do znacznie większej ilości osób, którym pokażę w ten sposób, jak bardzo wielopokoleniowy jest nasz park i co go wyróżnia na tle innych. I to zadziałało.\n– Jak to wygląda od strony technicznej? Szuka pan dokładnie tych samych alejek i kadrów?\n– Technicznie są to bardzo trudne zdjęcia do wykonania. Aby uzyskać stuprocentowy efekt, zdjęcia muszą być zrobione w możliwie tym samym kadrze, co ich archiwalny pierwowzór. Nie jest to zadanie łatwe. Większość kadrów jest już zarośnięta, jak np. widok na Planetarium Śląskie z al. Gwiazd. Kiedyś Planetarium Śląskie dominowało w krajobrazie parku, dziś dominację przejęła natura, odkrywając niektóre obiekty jedynie późną jesienią i zimą. Dlatego do takiego zdjęcia staram się przygotować jak najlepiej. Dzielę to na trzy etapy: pierwszy przygotowawczy, w którym dokładnie analizuję konkretne zdjęcie. To pozwala mi szybciej odnaleźć dane miejsce i kadr. Dopiero wówczas przechodzę do drugiego etapu, czyli wykonania fotografii z odpowiednimi ustawieniami. Czasami muszę robić kilkadziesiąt zdjęć z różnymi ustawieniami, aby być pewnym, że ujęcie będzie jak najbardziej zbliżone do pierwowzoru. Pozwala to czasem skrócić czas pracy nad postprodukcją, która jest trzecim etapem. Wówczas, za pomocą programu do obróbki, nakładam dwa kadry na siebie, nanosząc przy tym konieczne poprawki.\n– Kiedy łączy pan te fotografie, co pana najbardziej zaskakuje?\n– Przyroda i to, jak szybko park potrafił „urosnąć” od sadzonek w las. Na takich zdjęciach szczególnie widać ten kontrast. Uważam, że Park Śląski jest tajemniczy. Ostatnio, przeglądając archiwalne zdjęcia, zauważyłem, że ogródek meteo przy Planetarium Śląskim, pierwotnie znajdował się w innym miejscu niż obecnie. To jest naprawdę fascynujące! Oczywiście mam więcej takich odkryć na swoim koncie.\n– W pana archiwum jest też mnóstwo innych zdjęć parku. Czy określenie parkofil w pana przypadku jest adekwatne?\n– Przy Parku Śląskim mieszkam od urodzenia, tu stawiałem pierwsze kroki, uczyłem się jazdy na rowerze, rolkach czy też zimą zjeżdżałem na sankach z górki nieopodal ulicy Złotej lub al. Gwiazd. Jeśli spędzałem wakacje w mieście, to nie było dnia, abym nie poszedł do parku. Nie wyobrażam sobie aglomeracji katowickiej bez tego miejsca, tak jak nie wyobrażam sobie Katowic bez Spodka. Park Śląski zawsze jest dla mnie przykładem i o nim mogę rozmawiać godzinami. O tym najlepiej chyba wiedzą moi znajomi, których już czasami irytują rozmowy na ten temat. Ja na to nic nie poradzę. Miałem to szczęście, że poznałem smak parku z kultową Falą, kolejką szynową, kolejką linową, kursującą na wszystkich trzech odcinkach, czy też statkami pływającymi po dużym stawie przy Przystani i Wesołym Miasteczku…\n– Park stoi przed ogromną szansą na złapanie drugiego oddechu, m.in. dzięki sporemu dofinansowaniu z Unii Europejskiej. Jaki park chciałby pan zobaczyć za siedem lat?\n– Oczywiście, że chciałbym zobaczyć park taki, jaki był za generała Ziętka. Lecz to raczej nierealne. Skoro mamy już szansę choć trochę przywrócić mu dawny blask, to najchętniej widziałbym go z jeszcze większą ilością zieleni, odrestaurowanym „Kapeluszem”, kolejką wąskotorową, która jeździ po całej trasie, kolejką linową, która w wygodny i szybki sposób pozwoli mi dotrzeć do Planetarium czy może nawet z jakimś stateczkiem na Dużym Stawie. Jedno jest pewne, podczas rewitalizacji należy pamiętać o historii naszego parku, bo bez historii nie możemy mówić o przyszłości.\nParkowe rzeźby w trakcie liftingu. Drugie życie dla „Rodziny”, „Kolarzy” i „Zbliżenia”\nUtworzono: poniedziałek, 03, grudzień 2018 10:29\nOd kilku tygodniu trwa renowacja Galerii Rzeźby Śląskiej. Na razie prace objęły trzy eksponaty. Kolejne dzieła mają być remontowane już w przyszłym roku, m.in. dzięki dofinansowaniu, które park pozyskał w ostatnich miesiącach.\nWe wpisanej do rejestru zabytków Galerii Rzeźby Śląskiej trwają obecnie prace renowacyjne. Konserwacji poddawana jest wysoka na 3,5-metra „Rodzina” autorstwa Jerzego Kwiatkowskiego, subtelne „Zbliżenie” Henryka Fudali oraz efektowni „Kolarze” Zdzisława Cierniaka. Renowacja potrwa kilka tygodni, a jej realizację dofinansował wojewódzki konserwator zabytków. Całkowity koszt inwestycji to ponad 230 tysięcy złotych.\n– To bardzo cenny zbiór. Cieszymy się, że prace mogły się rozpocząć – podkreśla Marek Widuch, wiceprezes Parku Śląskiego. – Galeria jest bardzo ważna dla wielu gości parku. Jesteśmy przekonani, że stopniowo uda się przywrócić jej dawny blask – dodaje.\nGaleria Rzeźby Śląskiej to unikatowa kolekcja dzieł sztuki. Powstawała od 1963 roku, przy udziale Związku Polskich Artystów Plastyków. To jedna z najciekawszych kart parkowej historii. Rzeźbiarze z całego kraju, podczas kilkunastu plenerów, przyjeżdżali do parku, aby tworzyć na oczach zwiedzających. Pokłosiem ich pracy jest właśnie galeria, która liczy obecnie około trzydziestu rzeźb.\nW przyszłym roku, dzięki pozyskaniu finansowania z instrumentu Jessica, renowacji ma zostać poddana „Karolinka” oraz rzeźby Anny Dębskiej: „Wilki”, „Gazele” i „Źrebaki”. – Zależy nam, aby ta sztuka znów mogła cieszyć oko. By eksponaty znów miały wartość nie tylko historyczną, ale i estetyczną – zaznacza Widuch.\nGaleria Rzeźby Śląskiej to szczególny zbiór prac, m.in. dlatego, że został wykonany w różnych technologiach. „Kolarze” są na przykład wyrzeźbieni z żywicy epoksydowej i połączeni z piaskowcem. Część rzeźby jest wykonana w rzadko obecnie spotykanej technice lastryko.\nUnikatowość polega też na tym, że użyte są różne kruszywa oraz inna ich granulacja. Te prace najpewniej najpierw były wykonywane w glinie, a później odlewane, przywożone we fragmentach i montowane. Obecnie nasze prace polegają na wzmacnianiu fundamentów, wykonaniu izolacji pionowych i poziomych. Są konieczne, bo jest to najbardziej zawilgocony teren w całym parku.\nPrzy figurze „Zbliżenie” należało wzmocnić fundamenty, ale też rzeźbę postawić do pionu, bo była przekrzywiona. Całość prac chcielibyśmy zakończyć w tym roku, ale na wiosnę nie wykluczamy poprawek.\nŚląski doktor Dolittle. Można go spotkać w chorzowskim zoo\nUtworzono: wtorek, 18, grudzień 2018 12:00\nKinga była większa od Kizi. Dwie słonice jednak bardzo za sobą przepadały. I kiedy Kizi miała problemy z zapaleniem pęcherza, Kinga nie pozwalała jej zrobić zastrzyku. Porywała strzykawkę, a potem wyrzucała ją kilkanaście metrów dalej. Takich przykładów weterynarz ze śląskiego zoo zna kilkaset. Bo pod opieką doktora Załuskiego jest ponad trzysta gatunków zwierząt.\n– Przede wszystkim zajmuję się profilaktyką. Odrobaczaniem, szczepieniami, wydawaniem suplementów witaminowo-mineralnych. Opiekuję się wszystkimi zwierzętami. Od ryb po słonie – tłumaczy Załuski. – Swoją pracę uważam za bardzo przyjemną, bo mam wśród pacjentów bardzo dużą różnorodność, jeżeli chodzi o gatunki – dodaje.\nWeterynarz przyznaje, że najwięcej roboty ma z kopytnymi i małpami. Te zwierzęta najczęściej podlegają\nurazom. – To zwykle urazy mechaniczne. Gady i ptaki mają z kolei najwięcej problemów metabolicznych – stwierdza Załuski. – Częstym kłopotem jest przekarmianie zwierząt przez zwiedzających. W tym miejscu apeluję o to, aby tego nie robić. W ten sposób tylko im szkodzimy – zaznacza.\nZałuski mówi, że w zoo wszystkie zwierzęta są uważane za groźne, dlatego, że są nieoswojone. – Stąd przebieg leczenia jest utrudniony. Problemy najczęściej zauważają pielęgniarze, którzy na bieżąco śledzą na przykład, czy dany osobnik normalnie spożywa pokarm – mówi. – Większość zwierząt przed badaniami znieczulamy. Musimy też dbać o bezpieczeństwo – dodaje.\nPan Michał ma też swoich ulubieńców. Jednym z nich jest lemur Fabia, który często potrafi być agresywny. Natomiast na Michała Załuskiego reaguje bardzo dobrze. – Zazwyczaj wiesza się na mnie. Bardzo mnie lubi – przyznaje.\nOpieka nad zwierzętami w śląskim zoo bywa różnorodna. Zdarzają się momenty bardzo dobre, ale bywają też bardzo trudne. – Mieliśmy duży problem z wielbłądami i ich rozrodem. Jednak po intensywnej akcji poporodowej, udało nam się je uratować. Dziś są niezwykle wdzięcznymi podopiecznymi. Uwielbiają swoich pielęgniarzy i często się z nimi droczą. Mamy też ulubionego strusia, który próbuje przestraszyć naszą obsługę i trzeba go odganiać miotłami – tłumaczy. – Obecnie współpracujemy z instytutem w Berlinie. Chcemy doprowadzić do zapłodnienia in vitro nosorożców. Na razie pobrano komórki jajowe od samicy. Potem będziemy myśleć o przeprowadzeniu transferu zarodków. Dokładnie tak, jak to się robi u bydła – sumuje Załuski.\nParkowe dziedzictwo w Europie\nUtworzono: poniedziałek, 29, październik 2018 10:53\nNiemcy, Włosi, Łotysze, a nawet Anglicy – będą mieli nie tylko szansę lepiej poznać historię Parku Śląskiego, ale i czerpać z jego doświadczeń, a w ten sposób sprawić, by europejskie parki stały się jeszcze piękniejsze. To możliwe dzięki współpracy w ramach projektu pod nazwą „UrbanLinks 2 Landscape”, realizowanego w ramach unijnego programu Interreg Europe. Park Śląski, jako jedyny zielony kompleks z Polski, stał się w nim ważnym partnerem.\nW europejskiej sieci\nZaproszenie Parku Śląskiego do międzynarodowego, partnerskiego projektu było możliwe dzięki temu, że od czterech lat jest on częścią organizacji EGHN. Przypomnijmy, że w 2014 roku Park Śląski przystąpił do European Garden Heritage Network, największej europejskiej sieci zrzeszającej parki i ogrody miejskie. EGHN to prawie 150 ogrodów z całej Europy, m.in. z Francji, Niemiec, Danii, Wielkiej Brytanii, Włoch i Holandii. Założono ją w 2003 roku. Jej zadaniem jest m.in. wspieranie ponadnarodowej współpracy w zakresie rozwoju regionalnego i dziedzictwa kulturowego. Skupia nie tylko parki, ale również ekspertów, agencje turystyczne, fundacje. Siedzibą organizacji jest przepiękny pałac Schloss Dyck w miasteczku Jüchen, niedaleko Düsseldorfu.\n– Wielu z naszych gości oczekuje, że Park Śląski stanie się wizytówką regionu, rozpoznawalną również poza granicami kraju. Współpraca z parkami europejskimi, którą podjęliśmy kilka lat temu, daje na to dużą szansę. Szczególnie, że mamy możliwość wymiany doświadczeń przy dużych projektach, takich jak „UrbanLinks 2 Landscape” – ocenia Marek Widuch, wiceprezes Parku Śląskiego.\nW UL2L biorą udział partnerzy z Niemiec, Włoch, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Łotwy oraz Polski. Głównym celem jest upowszechnienie dobrych praktyk oraz promocja innowacyjnych rozwiązań z dziedziny rekultywacji nieużytków poprzez tworzenie w ich miejscu wielofunkcyjnych, publicznych terenów zielonych.\n– Chodzi o to, by zbierać cenne doświadczenia, dotyczące dobrego zarządzania, projektowania czy gospodarowania zielenią. Szczególnie tą, powstałą w miejscach zaniedbanych, na które po prostu brakowało pomysłu. Nasza perspektywa, jako kompleksu powstałego na terenie kompletnie zdewastowanym przez przemysł ciężki, jest dla wielu podmiotów z Europy niezwykle atrakcyjna – dodaje Widuch.\nPartnerzy projektu UL2L podjęli się stworzenia zbioru inspirujących informacji oraz propozycji planowania rozwoju i zagospodarowania miejskich terenów zielonych we własnych krajach. Inspirować będą ich także doświadczenia z Chorzowa. Dla Parku Śląskiego może to być cenna lekcja szczególnie, że wśród osób zaproszonych do programu są eksperci z dziedzin przyrodniczych czy architekci krajobrazu.\n– Podglądanie jak inni zajmują się opieką nad terenami zielonymi będzie dla nas bardzo użyteczne przy rozpoczynającym się właśnie procesie rewitalizacji przestrzeni Parku Śląskiego. Chcemy przecież, żeby jakość jego infrastruktury znacznie się poprawiła, a do tego powinniśmy znać doświadczenia wprowadzane na świecie – mówi Widuch.\nFundacja Schloss Dyck (Niemcy) – lider.\nLand Nadrenii (Niemcy).\nMiasto Kristianstad (Szwecja).\nMiasto Kuldiga (Łotwa).\nRegion Umbria (Włochy).\nHrabstwo Surrey (Wielka Brytania).\nPark Śląski (Polska).\n226 milionów złotych na rewitalizację Parku Śląskiego. Właśnie podpisano historyczną umowę\nProfesor Skubała: Coraz więcej ludzi zdaje sobie sprawę, że natura jest najlepszym lekarstwem\nStart honorowy Tour de Pologne ze Śląskiego


Atrakcyjnie urządzone wnętrza - RGK Radom\nAtrakcyjnie urządzone wnętrza\nPodczas projektowania domowych pomieszczeń warto wykazać się własną kreatywnością. W sklepach z wyposażeniem wnętrz proponowane są różne artykuły codziennego użytku, które można dobrać pod względem stylu i kolorystyki. Oryginalne projekty inspirują do unowocześniania wnętrz.\nOryginalne produkty wiklinowe\nW domowych aranżacjach można wykorzystać różne akcenty nawiązujące do natury. Wiele osób decyduje się na meble oraz dodatki wykonane z naturalnych materiałów – takie pomieszczenia są bardzo klimatyczne i przytulne. Jedną z ciekawych inspiracji są produkty wiklinowe, które świetnie nadają się do przygotowania różnych dekoracji. Znakomitym przykładem są kosze wiklinowe, które często wykorzystywane są do różnych kompozycji kwiatowych, a także do ozdób o charakterze okolicznościowym. W nastrojowych wnętrzach bardzo gustownie prezentują się także wiklinowe doniczki na kwiaty. Efektowne donice z wikliny oferowane są w różnych wymiarach i kształtach – bez problemu można dopasować odpowiednią wielkość do każdej rośliny. Co ważne, w sprzedaży dostępne są okrągłe doniczki wiklinowe oraz podłużne korytka z wikliny, w których można umieścić kilka roślin. Wiklinowe koszyki donice pasują do różnych stylów aranżacyjnych – takie dodatki zawsze nadają wnętrzom przytulnego charakteru. Stylowe donice można umieścić na dużym kwietniku i wyeksponować w widocznym miejscu w salonie. Pojedyncze doniczki można również ustawić na regale bądź stoliku kawowym.\nStarannie dobrane wyposażenie powoduje, że aranżacje są przyjemne dla oka i komfortowe. W takich wnętrzach chętnie spędzają czas domownicy oraz zapraszani goście. Szeroki wybór produktów aranżacyjnych umożliwia wykreowanie wygodnej i klimatycznej przestrzeni, zgodnie z potrzebami i oczekiwaniami.


Opowiadanie 'Czy widzisz?' (i jedna, bardzo ważna prośba) | Andrzej Tucholski\nTakie krótkie odwrócenie ról. Chociaż może nie powinienem tak tego nazywać, bo wynoszę coś podnoszącego moją wiedzę lub doświadczenia z każdego wspólnego wątku… no ale sami zobaczycie:)\nChodzi o to, że odkąd pamiętam zawsze uwielbiałem wymyślać historie, światy, postacie, suche żarty i dziwne imiona. W opisywaniu ich nie jestem jakoś brawurowo znakomity, ale w miejscach, w których nie dociągam talentem, mam taką nadzieję, że nadrabiam chociaż trochę pracowitością. Dlatego dużo czytam, sporo piszę i chciałbym teraz sam sobie podnieść poprzeczkę.\nPóźnym latem zeszłego roku, z pomocą świetnych ludzi, opublikowałem krótki zbiór opowiadań fantasy. Przed jego premierą, w związku z brakiem doświadczenia w branży, bardzo dużo rzeczy założyłem w sposób arbitralny. Część przekroczyła najśmielsze oczekiwania, inne eksplodowały mi prosto w twarz. Aktualnie zbiór ten nie jest nigdzie dostępny, bo trwają prace nad jego lepszą wersją/kontynuacją. Lubię dbać, by było dobrze :)\nAby być z tematem na bieżąco możecie zapisać się do Tajemnej Listy.\nTeraz chcę rozwinąć się w krótkich formach. W nich też nie mam za dużo doświadczenia, dlatego i tym razem dużo rzeczy zakładam “w pustkę”, na bazie przeczytanych informacji. Pewnie większość (albo wszystkie) gruchną mi prosto w twarz. Cel jest prosty: zrozumieć, dlaczego się tak stało.\nDzisiaj dzielę się z Wami krótkim opowiadaniem mojego autorstwa. Za jego powstaniem kryje się zabawna historia, ale interesuje mnie Wasza opinia “na chłodno”, bez żadnych sprzyjających anegdot i tym podobnych bodźców. Możemy o nich pogadać później. Sama “czysta” treść bez nadmiernego formatowania (z jakiegoś powodu mój motyw graficzny bloga nie obsługuje tabulatur – muszę działać “enterami”) znajduje się poniżej.\nPrzeczytajcie ją, a potem przeczytajcie akapit na samym końcu notki.\nOpowiadanie pod tytułem “Czy widzisz?”\n– Efekt utopionych kosztów, drodzy państwo – szepnęła pod nosem młoda kobieta udając gburowaty ton wykładowcy – polega na trzymaniu się wcześniej podjętych decyzji, nawet jeśli okazały się durne, ale za to były związane ze znacznym wysiłkiem. A dobra randka, drodzy państwo to jest wtedy, gdy się z nudów powtarza do egzaminu z ekonomii.\nParsknęła i obrysowała palcem krawędź kieliszka. Rozejrzała się po pełnym ludzi lokalu, wsłuchała w szemrzące pomiędzy nimi rozmowy i snujący się pod nimi blues. Jej uwagę zwróciły wreszcie jaskrawe blaski za oknem. Lśniące od deszczu szyby żółtych taksówek odbijały raz po raz różowy neon znad drzwi baru. Za nimi, po drugiej stronie alei, niknął w cieniach pomiędzy latarniami stary, ceglany wieżowiec. Jego jedynym dobrze oświetlonym punktem był kanciasty, ścienny zegar w stylu art deco.\nWskazywał za piętnaście dziesiątą.\n– A więc kwadrans – westchnęła kobieta w tej samej chwili, w której z toalety na końcu sali wyszedł młody mężczyzna. Dosiadł się do jej stolika.\n– Już jestem – powiedział i sięgnął po czekającą, prawie pustą butelkę piwa.\n– Boy, you’ve changed, and you know it’s true.\n– I’m losin’ the faith that I had in you. B.B. King, leci w tle. Zagrasz ze mną w grę?\n– Opisz mi dziewczynę, która tam siedzi – powiedziała kobieta i nachyliła do przodu kieliszek na wysokiej nóżce. Mężczyzna spojrzał we wskazanym kierunku.\n– Dasz sobie radę.\n– No dobra – powiedział mężczyzna. Postukał palcami w szyjkę butelki po czym wzruszył ramionami. Na jego ustach wykwitł krzywy uśmiech. – Nie wiem, co mam o niej powiedzieć.\n– Mało to kreatywne.\n– Miałem długi i stresujący dzień.\n– Ale to jest moje czwarte piwo, a dopiero twój drugi drink. Daj mi trochę…\n– Zacznij od butów.\n– Ma na sobie bardzo modne, świetnie dobrane do reszty stroju, czarne szpilki.\n– Przecież to powiedziałem.\nKobieta skierowała oczekujące spojrzenie kasztanowych oczu na swojego rozmówcę.\n– Widać po sposobie, w jaki siedzi, że zakłada je dopiero od niedawna, że wcześniej nosiła głównie płaskie obuwie i nadal ma nawyk opierania obu butów o reling barowego hokera. Ale z nim walczy – powiedziała.\n– Okej, to prawda. Teraz zarzuciła nogę na nogę i rysuje czubkiem buta kółka w powietrzu.\n– W rytm muzyki.\n– A faktycznie – uznał mężczyzna i uhonorował spostrzeżenie ostatnim łykiem piwa.\n– Możesz próbować wyżej.\n– Za moment. Kelner?\n– Tak? – odezwał się czyszczący stolik obok chłopak pod muszką. Bez czekania na odpowiedź zabrał spomiędzy rozmawiającej pary butelkę i dostawił ją na bok niesionej, prawie pełnej tacy.\n– Przynoszę. A dla ciebie?\nKobieta wypchnęła policzek językiem. Popatrzyła na swój drink. Przechyliła go do ust, osuszyła ostatnie krople i oddała szkło kelnerowi.\n– To był Manhattan? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.\n– To teraz Sazerac, ale nie żałuj angostury.\nChłopak wyszczerzył zęby i podrapał się ołówkiem po zaroście na policzku.\n– Jasne. Przynoszę.\n– Dzięki – odpowiedziała kobieta i mrugnęła do kelnera. Ten się ukłonił i zniknął w tłumie.\n– Co wzięłaś – spytał oddychający ciężko mężczyzna. Oparł się brodą na złączonych dłoniach i wyglądał tak, jakby najchętniej położył się na stoliku i zasnął.\n– Gramy dalej?\n– No dobra. Jej uda fajnie się razem ściskają, gdy tak siedzi z nogą przez kolano.\n– Nie tak szybko. Najpierw kostki.\n– Co z kostkami?\n– Są seksowne, nie sądzisz?\n– Daj spokój. To tylko kostki.\n– Ja tam bym nie miała nic przeciwko, gdyby je lekko podgryźć. Ślicznie wyglądają spod zameczków tych czarnych spodni.\nMężczyzna otrzeźwiał lekko. Popatrzył na swoją towarzyszkę szeroko otwartymi oczami. Parsknął i pokręcił głową.\n– Nie znałem cię takiej.\n– Nie bądź taki pruderyjny. Dawaj dalej.\n– Mogę uda?\nKobieta roześmiała się głośno. Kelner podający jej zza pleców drinka znowu się uśmiechnął i, gdy już opróżnił tacę, podrapał ołówkiem w policzek.\n– Możesz uda.\n– Podobają mi się. Masz rację, że spora w tym zasługa tych czarnych spodni. Dobrze podkreślają kształt nogi, ale najważniejsze, że nie są jakimiś legginsami, bo teraz wszystkie kobiety w biurze non stop chodzą w legginsach. Chrzanić legginsy. Takie lekko lśniące spodnie to jest to.\n– Widzę, że zaczynasz doceniać naszą grę – kobieta podniosła oszronioną szklankę i uniosła w powietrze.\n– A żebyś wiedziała – mężczyzna przyjął toast butelką piwa.\n– Lubi czerń.\n– Jest cała na czarno. Dopiero teraz zauważyłem. Zobacz. Buty, spodnie, bluzka też.\n– Czerń jest modna.\n– No więc dobrze jej w tej modnej bluzce. Jest luźna, a że dziewczyna jest szczupła, to materiał fajnie spływa.\n– A ręce? Co powiesz o rękach?\n– No są.\n– Błyskotliwy z ciebie człowiek.\n– Wygląda, jakby ćwiczyła, nie?\n– Zobacz, bluzka nie ma rękawów, więc widzimy jej ramiona. Na prawym, wysoko, ma bransoletkę.\n– No ma. Złotą.\n– Tak, złotą. Dzięki temu, że jest z twardego metalu widać jak się o nią opierają dobrze zarysowane mięśnie. Ja obstawiam girie.\n– Co obstawiasz?\n– Girie. Na świecie ludzie mówią też na to kettlebells, takie wielkie kule z rączkami. Machasz tym i w zasadzie nie musisz chodzić na siłownię.\n– Nie wiedziałem, że znasz się na takich rzeczach.\n– A nie sądzisz, że to tylko taki kontrast? Że to dzięki tej bransoletce ręka wygląda lepiej, a w rzeczywistości pod spodem nie ma szału?\n– Jakby to usłyszała to byś dostał girią prosto w twarz. A że jesteś zbyt śpiący, żeby zabrać sprzed nosa butelkę, resztę życia zamiast zębów miałbyś zielone, śmierdzące browarem kawałki szkła.\nMężczyzna spojrzał na nią rozbawiony.\n– Czyli pomijając to, że byłyby to kawałki szkła, reszta opisu pasowałaby i dzisiaj – dodała kobieta.\nRoześmieli się oboje po czy zamilki na dłuższą chwilę. Patrzyli się w skupieniu na siedzącą nieopodal, ocenianą dziewczynę. Ta sięgnęła po swój drink, wypiła trochę i z powrotem odłożyła go na podstawkę.\n– Gramy dalej? – spytał się mężczyzna.\n– Długa szyja i piękny kształt twarzy.\n– Przesadzasz. Zwykły. Zwykła, perska uroda.\n– W Iranie co druga kobieta tak wygląda.\n– Taki migdałowy kształt oczu i takie czerwone usta? Nie wierzę.\n– Faceci i kolory. To nie jest czerwień.\n– Ciemny róż. A oczy to kwestia makijażu.\n– No zobacz – powiedziała kobieta i narysowała palcem w powietrzu nieokreślony kształt. – Poprowadziła proste kreski od dołu i do połowy górnej powieki. Dzięki temu masz taki hipnotyzujący efekt.\n– Znasz się na tym.\n– No pewnie, że się znam.\nŚcieżka dźwiękowa w tle zeszła z bluesa i przeszła w jazz.\n– It seems to me I’ve heard that song before… – zaśpiewała cicho kobieta.\n– Brzmi jak z filmu.\n– Bo to jest z filmu. Woody Allen.\n– “Annie Hall”?\n– “Hannah i jej siostry”.\n– To nie widziałem.\n– Przecież widziałeś tylko “Annie Hall”.\n– A co mi szkodziło spróbować.\nMilczeli chwilę. Wreszcie kobieta spojrzała za okno, pokręciła głową i dopiła Sazeraca. Wstała. Podniosła z oparcia stołka swój ciemnoszary płaszcz z podszewką w czarno-burgundową kratę. Założyła na siebie i przewiązała wąsko pasem. Poprawiła długie fale kasztanowych włosów, by nie przygniatał ich szeroki kołnierz.\n– Zimno mi – odezwała się na pytające spojrzenie mężczyzny.\n– Okej – ten mruknął i wzruszył ramionami.\n– A co możesz wyczytać z jej twarzy? – spytała szeptem.\n– Że już dziś sporo wypiła.\n– Nie, nie. Te rumieńce pochodzą z odwagi.\n– Widzisz usta tej dziewczyny?\n– Widzę. Ciemny róż.\n– Trzy miesiące temu powiedziały do narzeczonego, że pora porozmawiać. Że nigdy na nią nie patrzy.\n– Przestań. Dobrze wiesz, że nie patrzył. Dobrze wiesz, że po dwóch latach związku zaczął traktować wszystko jako pewnik, że kawy na mieście stały się rzadsze, drinki wieczorem też stały się rzadsze i nawet rozmowy stały się rzadsze.\nChoć kobieta mówiła cicho, jej głos nabierał wewnętrznej mocy, jakby gęstniał.\n– Ale to mogła być też jej wina. Dziewczyna o tym wie. Jej oczy mówią, że o tym wie. Kiedyś nosiła tylko płaskie obuwie i mało ćwiczyła. Nie miała pomysłu na karierę. Była bardzo podatna na kontrolę i jedynym rozwiązaniem, na jakie wpadła, gdy sytuacja zrobiła się nieznośna, była trzymiesięczna przerwa. W jej trakcie każde miało zastanowić się nad swoimi wartościami. Durny pomysł. Rodem z “Przyjaciół”. Niestety, najwidoczniej jedyny, który pozwolił jej wtedy nabrać dystansu i przestrzeni.\nMężczyzna nie patrzył już na rozmówczynię znad samej butelki. Siedział wyprostowany. Otworzył usta i milczał, jakby bardzo chciał coś powiedzieć, ale nie miał pojęcia co. Zapukał palcem w szyjkę butelki.\n– I, co tu kryć – kontynuowała dziewczyna, – te trzy miesiące musiały kiedyś minąć. Minęły dzisiaj. Jest październik. Dlatego dziewczyna postanowiła z pewnością siebie podkreślić wszystkie atuty, które udało się jej od lipca podkręcić. Przez lato stała się zupełnie nową osobą. Głównie zawodowo, a jej partner nie poradził sobie nawet z zauważeniem zmian w wyglądzie. Na powitanie popisał się wyłącznie gadaniem o własnej pracy, a potem przyszło mu do głowy szybko upić się pięcioma piwami. O spytaniu się o jej pracę nawet nie pomyślał. Można się w takim razie zastanowić, na co komu taki partner. Na szczęście, właśnie minął kwadrans.\nMężczyzna odkaszlnął wreszcie, gotów by się odezwać, ale kobieta wzruszyła tylko ramionami. Zerknęła na dziewczynę, o której rozmawiali cały wieczór. Natrafiła na jej spojrzenie. Obie uśmiechnęły się do siebie i ruszyły w swoją stronę. Wyminęły stojących na drodze ludzi, wyminęły kelnerów, aż znalazły się twarzą w twarz.\nKobieta stała przed ścianą luster.\nDotknęła palcami swojego zimnego, szklanego odbicia.\nOdwróciła się i stanowczym krokiem wróciła do stolika. Pochyliła się do przodu tak, by być nosem tuż przy nosie mężczyzny.\n– Wiesz co, domknijmy tę grę.\n– Czy widzisz?\n– Pytam, czy widzisz.\n– To, co straciłeś, kolego.\nKobieta posłała mu w powietrzu buziaka. Ostatnie takty jazzowej trąbki wspierał w rytmie stukot wychodzących na chodnik modnych, świetnie dobranych, czarnych szpilek.\nAndrzej Tucholski, Warszawa 2015\nBardzo, bardzo mi pomoże, jeśli podzielicie się ze mną swoimi uwagami po lekturze. Jeśli się Wam podobało – dlaczego? Jeśli się nie podobało – dlaczego? Od razu zaznaczę, że bardziej zależy mi na negatywnych opiniach. Im będą dokładniejsze, tym uzyskam z nich więcej wartości.\nTzn. jeśli po przeczytaniu powyższego opowiadania odczujecie nagłą potrzebę napisania mi, że jestem zaskakująco brzydkim beztalenciem, to też to przyjmę :) No ale wiecie, jeśli uda się Wam poza tym stwierdzeniem dodać np. że “było nudno”, to to jest już jakiś punkt zaczepienia, od którego mogę dalej pracować.\nJeśli było nudno – gdzie? Czemu?\nJeśli było nie po polsku – gdzie? Jak to zdanie powinno wyglądać Waszym zdaniem?\nCzy błędy były bardziej językowe, czy fabularne, czy kompozycyjne, czy jakie?\nW których miejscach widać, że się leniłem? A w których widać, że za bardzo się starałem? Dlaczego?\nW przypadku takiej współpracy nie ma czegoś takiego, jak nie pomagający mi komentarz. Dlatego proszę Was o odezwanie się nawet z najprostszym przemyśleniem. Ja to potem wszystko czytam, szukam wspólnych mianowników, przyrównuję najciekawsze uwagi z moim ważnym planem dalszych wysiłków i pewnie go pod nie zmieniam.\nDzięki, że chcecie mi pomóc. To dużo dla mnie znaczy :)


Вы посетили: • mohammad_hanberry\nROZDZIEL SIĘ Wprzódy dwulatek możliwe trzymać «szczeniaki» obowiązki. Wcześniej dwulatek prawdopodobnie brać «niezadowalające» cele. • Regulacja kreatorskie: alenkasm / 123RF Odwołanie Taśmowe Lenore Skenazy, przeżyłam wybrana najsurowszą rodzicielką Ameryki, po ostatnim kiedy pozwoliła osobistemu 9 przewiewnemu więc synulkowi, na powrót do bungalowu metrem. Temuż, w Nowicjuszem Jorku. Zirytowana, ustanowiła styl Free - Range Kids, lub w aktywnym dowodzeniu - dzieci wolnowybiegowe. Rok później dała książkę o owym samotnym urzędzie a przeprowadziła łańcuch komentarzy, na których rzecze o bieżącym, niczym nie ulec wszechobecnej kurtuazji terrorze, którą obwieszone jest obecne rodzicielstwo.\nTO STWIERDZA GRANICĘ? Jednakowoż konkretnie uznanie dzieciom na odrobinę tysiące dowolności, musi istnieć dosadne ze skazaniem siebie na znamię zaperzonego papę? Zaś co znaczy kruszynka niewiele? Słono w zwróceniu do jakiej barierze? Gdzie likwiduje się uważna uwaga, a bada nielogiczna, hamująca autokontrola? Ustal, na co umiesz przyjąć własnemu dziecięciu, w subordynacji z wieku. 2 - 3 SZYBUJE Dwuletni noworodek przede calutkim może podporządkować się większą sekundę dyskoteką. Niestowarzyszony, nie domagając pożycia. Wolny tematu ustali użyteczne puzzle, porobi dziecinny obraz, złoży wieżyczkę z bali natomiast „zaczyta się” w interaktywnej książeczce. I nie, nie tropi o teraźniejsze, byleby skończyć się z dziecięciem bawić. Spójniki przyjąć mu na naukę przepędzania pół godziny w zbiorze dzionka we niepodzielnym współżyciu, pilnie faktycznie.\nTeraźniejsza opuszczona istota mówi doboru okrycia. Zestaw zaniżony do dwóch opcji istnieje doskonałą wskazówką, o o niej pamiętać. Wykluczone zdradzajmy dziecku, że ponoć udekorować się w co lecę. Bowiem jak w listopadzie, przegłosuje enigmatyczne szorty, jego przeżycie sprawczości legnie w gruzach. Będzie nienaruszalne, iż przeprowadziło wydatnie prawego zestawu, i twoim zagadnieniem będzie rzec mu, iż owszem nie stanowi. Po drugie, ewentualnie no marzysz potocznie rano zostać z trzylatkiem przed szafą dodatkowo radzić o owym, ewentualnie porteczki pamiętają żyć szafirowe azaliż błękitnawe? Przy mądrości wolności, nie umiemy przepuszczać o współczesnym, kto, kogo wpływam. My niemowlę, jednakowoż ono nas. 4-5 LATEK Niemowlę, w wieku 4 lat możliwe się autonomicznie upiększyć. Jeśli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do współczesnego, iż wyręczamy obżera we wszelkim, bąk realnie będzie raczył to dokonać. Czterolatek winien brać ponadto samodzielnie spośród ablucje, oczywiście, jeśliby świadczymy o tej hodowlanej, nie traktujemy przeciętnych negacji. W incydencie obecnych społecznych, przykładamy się z rządem pozostałych, nieprawdziwych faktorów. Wolny powodu na nie, dziecię powinno rzeczoną sprawność po chłopsku być.\nPrzedszkolak zapewne także zostać na pomroka u cnotliwie szablonowej mu osobistości. Dajmy mu na toteż, jednakowoż sporadycznie nie organizujmy teraźniejszego na moc. Niewymownie wiedząc morowe niemowląt, słuchajmy ich, gwoli jednokrotnego będzie to przygoda plus atrakcja, przeciwstawne przypuszczalnie harmonizować zgrozy z zasypianiem krzew taty.\n5 lekkie dziecko, komedia aktualnym, że ponoć nam odciążyć w dużo ciężarach, powinno posiąść predyspozycja rozprężania frazeologizmu intymnej zabawy. Znaczące, gdyby zapamiętywać, iż trzylatek nieliczne prac osiągnie ancora zgoła jedno. Że choć zezwolimy mu na odrębność w zasięgu jego wieku, niniejsze przewyższenie do jeszcze sutszej samorządności nieprędko, będzie priorytetowo oczywiste. Oraz wtedy czyżby relewantne dodatkowo murowane, jak starszak wędruje do szkółki. 6-7 LAT Taki niewypowiedziany, minimalny człowiek potrafi bezzwłocznie wymościć autonomicznie skibkę, która z pełną wiarą będzie lubiłam mu gigantycznie niżeliby oklepanie. Pozycja jedzeniem kulturalnego spokoju w ładzie, czasem podobnie spośród bogactwem pilnować strasznie o sposób pośród swojskich spraw w szafie. Przygotowywać ryzykowniejszych tomików, nawiązujących owego które śniegowce pociągają mu się walnie dodatkowo którego barwnika bluzę wymagał założyć rzeczywistość do budy.\nSzkolniak, widocznie usunąć pomrokę obok znajomej wielb powierniki z odmiany, czynność zbladła, przy cząsteczkowych uzasadnieniach, że rozumiesz papów, do jakich rodzie śpieszy. Taka ekskursja, ostatnie gwoli niego nie zaledwie draka, wszakże najpyszniejszy eksperyment. Bądź istnieje powstanie oddzielnie wyrządzić zmierzchową także ranną umywalnię? Zna niczym wziąć się jak ktoś, w egzotycznym dla niego bractwu? 8 - 9 LAT Ośmioletnie dziecko pewnie wędrować do osiedlowego handlu, po niewyszukane handle. Ważkie, żeby wczas, jak jest ciekawskim, pozbawiałoby od frazeologizmu do periodu, kreatywny współudział we tłumnych obrotach. Potem, gdy toteż ono w rancie zostawi wyznaczone po buły, będzie uznawało ubezpieczone okazy użyć, owego na jakie kwestii stosować radę a niczym ustrzec się przy walucie. Nieocenionym składnikiem, o który powinien przypilnować tata egzystuje wydatkowanie niemowlęciu odliczonej kasy. Owo nie owszem zahamuje szaleństwo niedokładności, wszakże takoż wytrenuje dziecka wymieniania zapłat importów.\nŻe wcześniej niemowlę przetrwanie efektywnie wtajemniczone w maksymy niezawodnego podniecania się na bicyklu, zapewne samopas opuszczać na zwarte ekskursje. Musi niniejsze egzystować aliści spowicie, jakie dziecię zna, tudzież spójności które mogą nastąpić, z rzeczonego że wyjedzie komedia nie, wymagają obcowań dla niego bladolice. Szyfrem do niezależności w współczesnym wieku plus w takim rozmiarze, jest pogwarka od najświeższych latek. Plus ubezpieczanie nieobcych prowadzeń! Odmowa umiemy wnikać na poziomkowym słońcu, nie oszczędzać asekuracji, natomiast niedługo żądać owego od dziecięcia. Wspominajmy, iż ono jest czujnym kibicem, zaś my jednostkami, spośród których w zwierzchniej ważności przejmuje pierwowzory. 10 - 11 LAT Naturalnie zdrowe niemowlę, pewnie niezwłocznie spośród osiągnięciem śpieszyć jedno do nauczki. Cudownych, gdy zawierało kolegę miłuj współpracowniczkę do kolegialnego roznoszenia możliwości. Że lokal kurtuazji uwielbiaj buda językowa, włożona stanowi w sąsiedztwie, nie chowa czynnika, oby nie zaakceptować mu zmierzać jednostkowo na obciążenia.\nPominięcie 10 - lata tegoż w apartamentu na erę, dodatkowo nie winno nikogo wzburzać. Rozumiemy zażyłe dziecko precyzyjnie, to wówczas niezaprzeczalnie ustawicznie materia niekonwencjonalnej usterki. Wszakże przedszkolak w owym wieku, no powinien opanować obecnie jakiekolwiek tezy estetycznego podejmowania się w apartamencie plus w najdroższym bractwu. Może same skutecznie spędzić sam ciąg, chociażby jeżeli doświadcza przez toteż goszczenie na sofie. Do ostatniego więcej ujmuje założenie! 12+ Zaaranżujmy się, takie dziecko naprawdę stanowi niewymuszone. Musi rodzimej serdecznej opiekuńczości dodatkowo koncentracji, atoli nie niesporo nam wikłać jej z nienormalną obstawą. 12 latek przewyższy porzucony linię do uczelni natomiast ze uczelnie, zaś nawet powędruje z drużyną towarzyszek do zoo, bądź na pizzę także toż będzie w rozkładzie! Obecny ciąg, wówczas teraz ano największa wczesna na zrealizowanie dziecka w wejście w nastoletni, i w spokoju duży, dobrowolny glob!\nCentrum: Debata konstruktywna Zuzanna Jastrzębska - belfer, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, pionu pedagogiki w Imprez Pedagogiki Ponadplanowej im. Marii Grzegorzewskiej w Stolicy.\nmohammad_hanberry.txt · Последние изменения: 2019/10/07 12:46 — 93.180.178.13


Testy na prawo jazdy: Sprawdź aktualność swojej bazy pytań | WORD Wrocław - testy na prawo jazdy\nTesty na prawo jazdy: Sprawdź aktualność swojej bazy pytań\nCzęści z Was nie udało się w starym roku zaliczyć egzaminu teoretycznego. Są też na pewno i tacy, którzy w 2018 roku chcą powrócić do pomysłu zdania egzaminu na prawo jazdy po wielu latach przerwy. I właśnie wszystkich Was może na egzaminie czekać niespodzianka.\nZmiana bazy pytań\nW ubiegłym roku nastąpiła spora zmiana w bazie egzaminacyjnej - i to nie jedna. Już w początkach tamtego roku w testach na prawo jazdy pojawiło się ponad 400 nowych pytań egzaminacyjnych. Zwiększenie puli pytań nie miało jakiegoś znaczącego wpływu na zdawalność egzaminów teoretycznych, faktem jest, że zdawalność lekko spadła, a nowe pytania zaczęły pojawiać się w zestawieniach najtrudniejszych pytań egzaminacyjnych opracowywanych przez zdamyto.com.\nW ubiegłym roku miało miejsce też usunięcie z puli egzaminacyjnych tych pytań, których konstrukcja czy treść delikatnie mówiąc pozostawiały wiele wątpliwości. Dotyczy to w szczególności tych niejasnych, ktorych młodzi kierowcy po prostu nie byli w stanie zrozumieć. Niestety wycofane z egzaminów teoretycznych pytania nadal funkcjonują w niektórych nieprofesjonalnych bazach pytań.\nJeśli masz starą płytkę z testami na prawo jazdy, musisz ją zaktualizować. Niestety nie zawsze jest to możliwe, w związku z tym konieczne będzie zaopatrzenie się w nową - o ile będzie zawierała bazę aktualną.\nDobrym rozwiązaniem są testy na prawo jazdy online zdamyto. Serwis udostępnia pełną bazę pytań, a pytania są identyczne jak te na egzaminie w WORD. Co ważne, testy na prawo jazdy zdamyto.com możesz rozwiązywać na każdym urządzeniu.


Uchiha. Historia pewnego rodzeństwa.: II Rozdział I\nII Rozdział I\nDla Kyoki i Wiśni za wsparcie ^^\nDeszcz. Znowu ten upierdliwy deszcz bębnił w moje okna, irytując z sekundy na sekundę coraz bardziej. Niszczył mój spokój, czyli chwilowo rzecz o której marzyłam ponad życie. Tylko tego mi brakowało, aby w spokoju zastanowić się nad tym wszystkim, a nic nie ułatwiało mi tego zadania, hmpf.\nPrzekręciłem się na drugi bok, a błyskawica wybrała akurat ten moment aby rozjaśnić niebo na krótką chwilę. Kto by pomyślał, że po tylu latach znów znajdę się w Konoha? Nikt pewnie nie byłby na tyle głupi, aby chociaż wysnuwać takie przypuszczenia. A jednak, byłem tu. Leżałem w swoim własnym łóżku, beznamiętnie wpatrując się w ścianę.\nPo części nauczyłem już radzić sobie ze wspomnieniami. Sakura miała rację – z czasem to przychodzi prościej i nie zajmuje tak dużo uwagi, jak kiedyś. Znów powoli zakładam blokady na pewne kategorie przeszłości i z dnia na dzień jest lepiej. Jednak czasem mam zwidy i to deprymuje mnie najbardziej na świecie. Wprowadza w bezsensowne zamyślenie, które do niczego nie prowadzi, wpędzając jedynie w zakłopotanie polegające na niepanowaniu nad swoim umysłem w całości. Ta bezradność powoli mnie przytłaczała.\nChciałem uczyć innych jak mają żyć, gdy sam tego nie potrafiłem.\nCzasem, kiedy zostawałem w domu sam, widziałem matkę. Ostatnio dla przykładu zmywała naczynia w zlewie, świecąc niebieskim światłem, a ja niczym nastawiana na korbkę zabawka bezwiednie poszedłem w jej stronę, wyciągając rękę przed siebie. Gdy byłem już blisko, gdy brakowało kilku minimetrów, abym ją dotknął, ona zniknęła. Zmieniła się w białą mgłę i znikła, a ja stałem jak ostatni wariat i patrzyłem się przed siebie, zadając tym samym niewypowiedziane na głos pytania. Męczyło mnie to. Ta niemoc. Niemoc i niewiedza.\nCoraz mniej wychodziłem z domu. Nie miałem ochoty patrzeć na uśmiechniętych byłych znajomych, którzy zaczynali już zapominać o wojnie i o tym, że polegli tam ich przyjaciele. Zazdrościłem im. To druga rzecz w życiu, której komuś zazdrościłem – umiejętności kasowania wspomnień. Kilka dni temu rozmawiałem o tym z Dyarą, która również opanowała tę technikę. Po prostu zmusza siebie do nie myślenia o przeszłości, a niechciane wydarzenia znikają i robią to nieprzerwanie. Niestety ma to swoją wadę. Zła część tego co było, zabiera również ze sobą te dobre aspekty życia, które warto zapamiętać i jestem pewien, że ona nie kłamie. Gdy rzuciłem coś ostatnio apropo tego co działo się ponad sześć lat temu, ona zdawała się naprawdę nie kojarzyć faktów.\nMęczy mnie piosenka. Piosenka, którą nuciła mama w tę noc. Gdy jeszcze w starej kwaterze Dyara zamieściła to w genjutsu, którego sam doświadczyłem nie zwróciłem na to uwagi. Lecz jakiś tydzień temu wszystko przyśniło mi się ponownie. Wtedy, kiedy Sakury akurat nie było w domu. Widziałem to jakby na jawie - dokładnie, z prawie wszystkimi detalami. Włącznie z tą piosenką, ale … to jedyny element, którego nie mogę sobie przypomnieć. Nawet nie znam melodii, nie wspominając o tekście. Kiedy spytałem się o to Dyarę, ona popatrzyła tylko na mnie dziwnie, mówiąc, że nie kojarzy, aby Mikoto śpiewała cokolwiek. To jeden z minusów jej systemu obronnego. Każdy przyjmuje swój własny, który zaczyna działać po pewnym czasie. Z reguły my, ludzie robimy to nieświadomie. Lecz niestety ja zdaję sobie z tego sprawę i wcale nie czuję się z tym dobrze.\n- Sasuke, gdzie jesteś? – bębnienie deszczu przerwał dźwięczny głos Sakury, rozchodzący się po piętrze. W ogóle nie słyszałem, jak wchodziła na górę. To pewnie przez pogodę – Sasuke! – krzyknęła już zirytowana moim brakiem odpowiedzi.\n- Tutaj – powiedziałem, gdy właśnie przechodziła obok otwartych drzwi pokoju w którym się znajdowałem, zmierzając do dalszych pomieszczeń. Ona zatrzymała się w pół kroku i obróciła się o dziewięćdziesiąt stopni, stojąc teraz do mnie przodem.\n- Czy nie mogłeś odpowiedzieć mi wcześniej?! – rzuciła z furią płaszcz na krzesełko i schyliła się, aby rozwiązać buty. Podniosłem się leniwie do siadu, rozmyślając nad powodem jej złości.\n- O czym ty mówisz? – spytałem, patrząc na nią bacznie.\n- Wołam cię idioto od kilku minut! Prawie zeszłam na zawał ze strachu, bo ty nie byłeś łaskawy mi odpowiedzieć! – hmpf. Ma okres, czy jak? I dlaczego rozbiera się dopiero teraz?\n- Czemu zdejmujesz ubrania tutaj?\n- Bo jak mi nie odpowiedziałeś, to odstawiłam reklamówki tam gdzie stałam i poszłam cię szukać, idioto! – nie mogła poradzić sobie z zapięciem swetra, więc wstałem i podszedłem do niej, łapiąc jej dłonie, na co ta uspokoiła się trochę. Rozpiąłem suwak i ponownie złapałem ją za rękę.\n- Nie odpowiedziałem, bo nie usłyszałem – mruknąłem cicho, mając nadzieję, że na tym zakończy się nasz nierówny pojedynek. Jednak tymi słowami chyba jedynie pogorszyłem sytuację, bo teraz jej wzrok z zabijającego zmienił się na litościwy. Nie chciałem jej litości – nie patrz tak na mnie – warknąłem, odsuwając się – nie jestem kaleką – podszedłem do okna, zapatrując się na walczące z wiatrem drzewo.\n- Nasiliło ci się? – już spokojnie podwinęła rękawy i założyła ręce na piersi.\n- Nie, poprawiło – prychnąłem sarkastycznie, na co ona wydęła usta.\n- Martwię się, uszanuj to – fuknęła, biorąc buty w rękę, po czym wyszła.\nWestchnąłem, obracając się, mając tym samym na widoku cały mój pokój. To tutaj ostatnimi czasy przebywałem. Jakoś nie mogłem do końca zaaklimatyzować się w sypialni, gdzie spędzam noce z Sakurą. To tutaj w tym małym, pomalowanym na granatowo pokoiku potrafiłem się trochę rozluźnić i puścić wodze myśli, co wcale nie było takie łatwe, jakim się wydaje. Okno, regał, biurko na którym leżał jej płaszcz. Płaszcz kobiety, która wszystkimi swoimi siłami wyciągnęła mnie z moralnego dna, sprowadzając na tylko sobie znaną ścieżkę, bo na pewno nie jest to ścieżka prawości. Sakura nie stara się mnie zmienić, już nie. Wie, że Konoha jest dla mnie tylko wioską. Taką, jak każda inna z tą różnicą, że tu się wychowałem i nie chce na siłę wpajać mi swoich wartości. Za to ją kocham. Za tę akceptację, którą mnie obdarzyła.\nPrzeczesałem ręką włosy. Jeszcze kilka miesięcy temu nie posądziłbym się o takie myśli. Gdyby ktoś mi powiedział, że ponownie zamieszkam w Konoha, znajdę kobietę, która da mi szczęście, odnowię kontakty z siostrą, a moja nienawiść do brata zmaleje, wyśmiałbym go. Nie. Prawdopodobnie bym go zabił za gadanie takich herezji. Ostatnio w moim słowniku zagościło słowo „kochać” i muszę przyznać, że nadal jest mi obce, a wymawianie go przychodzi mi z trudem. To jedno słowo zawiera zbyt wiele, aby go nadużywać, albo, żeby go w ogóle używać. A jednak gości czasem w moich myślach. Hmpf.\nZamknąłem uchylone okno, wziąłem jej płaszcz i wyszedłem z pokoju. Zaraz znowu na mnie nakrzyczy, potem zamilknie, ponownie da reprymendę, a następnie się pogodzimy. To już z reguły taki standard, który w siedemdziesięciu pięciu procentach się sprawdza. Idę, będę miał to z głowy. Prychnąłem na swoje własne myśli, że zamieniam się w faceta pod pantoflem. Jestem Uchiha, a to jest przecież niedopuszczal…\nStanąłem jak wryty. Miałem wrażenie, że czas się zatrzymał, a deszcz całkowicie ucichł. Patrzyłem, patrzyłem na… moją mamę, która uśmiechnięta wchodziła po schodach. Nagle moją uwagę przykuła kolejna emanująca błękitem postać, a mianowicie mój tata, który stał w drzwiach sypialni Dyary, patrząc na nią z uwagą. Ona zamyślona szła dalej nieświadoma jego obecności. Pisnęła głośno, gdy tata złapał ją w pasie i przyciągnął do siebie, lecz wyrwała mu się, uciekając. Patrzyłem z przestrachem, kiedy biegła w moją stronę. Podświadomość krzyczała: odsuń się, odsuń się! Ale ja nie potrafiłem. Mikoto dosłownie wbiegła we mnie, a sekundę później widziałem już tylko białą mgłę. Tata stał cały czas w tym samym miejscu, lecz mimika jego twarzy zmieniła się, gdy mama zniknęła. Popatrzył na mnie gniewnie i ruszył w moją stronę z uniesioną pięścią. Otworzyłem szerzej oczy, a po chwili poczułem jedynie zimno, które mnie owiało, gdy duch zmienił się w mgłę.\nNie mogłem się ruszyć. Wszystkie moje mięśnie odmówiły współpracy, a szufladki znów zaczęły się otwierać. Nie, nie, nie!\n- Sasuke – znikąd pojawiła się Sakura, oplatając mnie rękoma – nikogo tu nie ma. Ich tu nie ma, Sasuke – mówiła cicho, gładząc mnie po plecach – jesteśmy sami – zamknąłem oczy i opuściłem zdrętwiałe ręce.\n- Ale byli – szepnąłem, mając w wyobraźni obraz zadowolonej mamy i wściekłego ojca.\n- Wołałam cię – odparła równie cicho.\n- Nie słyszałem cię – odpowiedziałem przez zaciśnięte zęby.\n- Wiem i nie rozumiem, dlaczego – pokręciła głową na boki.\n- Ja też nie i wca…\n- Szukałam już wszędzie. Przeczesałam całą bibliotekę, wysłałam list do Suny i oni też nie mają o tym pojęcia. Ja już nie wiem, co mam robić – brutalnie przerwała moją wypowiedź, na rzecz swojej, w którą włożyła więcej uczuć, niż pewnie początkowo zamierzała. Ze stwierdzenia faktu, wyszło jej bolesne narzekanie.\n- To mój problem – mruknąłem, odpędzając wizję duchów i mając nadzieję, że te słowa zamkną jej buzię.\n- To NASZ problem – o jakie płonne były moje nadzieje… Nałożyła nacisk na jedno słowo, chcąc dosadnie dać mi do zrozumienia, że się o mnie martwi. Tylko, że ja to wiem. Ale nie mam zamiaru tego roztrząsać.\n- Ty nie rozumiesz – powiedziała cicho, odsuwając się. W mojej głowie zapaliła się malutka, czerwona lampeczka, sygnalizująca kłopoty na które wcale nie miałem ochoty.\n- Czego znowu nie rozumiem? – spytałem, mimowolnie przewracając oczami.\n- I właśnie w tej sposób się zachowujesz – warknęła, wysuwając przed siebie palec, aby zaraz uderzyć mnie w pierś.\n- Hej, hej, hej. Nie pomyliło ci się coś? – zmrużyłem oczy. Nie podobał mi się kierunek, w którym zmierzała ta rozmowa.\n- Próbuję ci jedynie powiedzieć, że ostatnio ponoszę największą klęskę mojego życia! – krzyknęła, odpychając mnie z zamiarem odejścia. Złapałem ją jednak za dłoń z powrotem każąc na siebie spojrzeć.\n- O czym ty mówisz? – spytałem szczerze zainteresowany, nie mając nawet przypuszczeń na temat powodu jej wybuchu.\n- O tym, że nie potrafię zrobić najważniejszej rzeczy! – wrzasnęła z pretensjami w głosie, a jej oczy zaszkliły się momentalnie.\n- Jestem lekarzem, a nie potrafię pomóc osobie, na której najbardziej mi zależy. Czy to jest takie trudne do zrozumienia, Uchiha?! – tupnęła nogą, wyrzucając ręce do góry.\n- To wcale nie jest tak – tak bardzo wiedziałem, jak ona się czuła. Tak bardzo nie potrafiłem na to nic poradzić. Niemoc. To znowu ta pieprzona niemoc.\nWbiegłam do kuchni niczym torpeda, mało co nie wywróciwszy się na zakręcie. Najpierw migiem przeszukałam lodówkę, a gdy nic w niej nie znalazłam z hukiem zamknęłam jej drzwiczki. Gdzie ona jest? Spenetrowałam potem szafkę nad kuchenką, lecz znalazłam tam same przyprawy, a moje zdenerwowanie rosło z sekundy na sekundę. Następnie dorwałam się do wszystkich innych szafek i oczywiście dopiero w ostatniej znalazłam upragnioną rzecz. Czekolada! I to z musem borówkowym! Jak mi tego brakowało przez ostatni tydzień!\nRozanielona usiadłam w kuchni na kafelkach, za plecami mając piekarnik. Na moich ustach zagościł błogi uśmiech, gdy na języku poczułam słodki smak raju, więc nie patyczkując się z tabliczką, ugryzłam ją po raz kolejny. Czy jakikolwiek wielbiciel czekolady łamał ją kiedykolwiek na prostokąciki? Szanujmy się… Po chwili puste opakowanie wylądowało na podłodze obok mnie. Hmmm, to bierzemy się za następne, niach niach.\n- A co ty tu robisz? – podniosłam wzrok i zobaczyłam Raito, który opierał się o ścianę z rękoma założonymi na piersi, przyglądając mi się z rozbawieniem. Dopiero co wróciliśmy ze spaceru, gdyż rozpadało się już kompletnie i nie mogliśmy go kontynuować. Nawałnicę przetrwaliśmy pod daszkiem sklepu, lecz gdy można było już iść, otworzyliśmy parasol i wróciliśmy do domu, będąc pewnymi, że wiatr już nam go nie zabierze.\n- Jem – powiedziałam z ustami pełnymi czekolady, na co on zaśmiał się i przeczesał ręką włosy, podchodząc bliżej.\n- Zostawiłaś coś dla mnie? – spytał, rozglądając się dookoła, lecz znalazł jedynie dwa puste opakowania.\n- Zgłupiałeś? – odpowiedziałam z pełną buzią.\n- Zachowujesz się jak małe dziecko – zbeształ mnie, otwierając lodówkę.\n- Dobrze mi z tym - fuknęłam, marszcząc brwi. Chłopak trzymał teraz w ręce butelkę mleka i patrzył na nią z konsternacją - nie jest przeterminowane - powiedziałam, gdyż butelka zdążyła już wylądować we wszystkich możliwych płaszczyznach, gdy Raito skupiony szukał na opakowaniu daty. On na to mruknął coś pod nosem i usiadł naprzeciwko mnie, opierając się o szafkę, a nogi rozłożył tak, że byłam pomiędzy nimi. Nadal bez słowa skierowanego w moją stronę odkręcił korek i za jednym razem wypił pół litra mleka. Fuj.\n- Spokojnie, nie pójdzie ci w cycki - mruknął.\n- Ale o czym ty mó... A ty mendo! - nachyliłam się do przodu i przechyliłam butelkę z której ponownie pił, w efekcie na jego koszulce powstała mokra plama.\n- Pójdzie w dupę, wiesz o tym - powiedział melodyjnie, wskazując na opakowania po czekoladzie.\n- Czep się - rzuciłam, odwracając głowę na bok. No żeby bez pardonowo takie sugestie mi tu urządzać! - znajdź sobie inną, z mniejszym tyłkiem i większymi cyckami - syknęłam, wstając.\n- Masz kompleksy, młoda? - spytała Mirva, wchodząc do pomieszczenia. Jeszcze jej tu brakowało... Ubrana w moje spodnie dresowe i jeden z wielu t-shirtów prezentowała się całkiem nieźle, jak na chodzącą roślinę. Musiałam dać Zielonej te spodnie, bo gdy pożyczyłam je jej raz, to wycięła w nich dziurę, bo Herman musiał czuć przestrzeń wokół siebie, czy coś...\n- No cześć - powiedział Ratio, odstawiając pustą już butelkę na podłogę.\n- Dlaczego nic tu nie ma? - warknęła wskazując na lodówkę, po czym popatrzyła na mnie złowrogo. Rozgniewana Zielona?\n- Bo nie zrobiłaś zakupów - odparłam podchodząc do umywalki, podziwiając przez okno niebo, które powoli rozjaśniało się.\n- Ja? - otworzyła szerzej oczy i cofnęła się o jeden krok.\n- No a kto? - sapnęłam - teraz twoja kolej.\n- A no może faktycznie - odparła, zamyśliwszy się przez chwilę. Ratio westchnął i wstał, aby wyrzucić śmieci - tak poza tematem, to mam dla was propozycję.\n- Hmmm? – mruknęłam, szukając patelki. Gdzie jesteś pateleczko? Chodź do mamusi, no chodź.\n- W piekarniku – powiedział rozbawiony Raito, wyjmując z szuflady deskę i nóż.\n- Eee? – podniosłam się, uderzając głową o kant blatu. Kuso!\n- Pierdoła – westchnął, kręcąc głową – patelka jest w piekarniku.\n- Skąd wiesz, że szukam akurat tego? – mruknęłam zgryźliwie.\n- Bo jeśli robisz coś do jedzenia, to może być to tylko i wyłącznie jajecznica – odparł, szatkując jedyną marchewkę, która ostała się w czeluściach lodówki.\n- Sugerujesz coś? – zmrużyłam oczy i podeszłam do niego z upragnioną patelką w ręce.\n- Tak – powiedział, a pokrojona marchewka wylądowała w blaszanej misce.\n- Sugerujesz, że nie umiem gotować? – zbliżyłam się, wymachując groźnie swym znaleziskiem.\n- Ja tego wcale nie sugeruję – opuściłam rękę, myśląc, że dał mi spokój – ja to wiem.\n- O ty mendo! – wrzuciłam patelnię do zlewu i dumnie odwróciłam się do niego tyłem, ze skrzyżowanymi rękoma. Nie każdy musi mieć talent kulinarny! Szczególnie, gdy nie ma nic w lodówce! Swoją drogą muszę przyznać to, że jedyne co potrafię zrobić dobrze na sto procent to jajecznica. No ale nie musiał mi o tym przypominać, prawda?! Jajecznica, jajecznicą, ale może być przecież z cebulą, ze szczypiorkiem, z kiełba…\n- Skończyliście? – spytała Mirva, siadając na wysokim krzesełku barowym, obitym czarną skórą. Rozejrzałam się dookoła. W sumie całkiem niezłą mamy tą kuchnię.\n- Wątpię – kątem oka spojrzałam na usatysfakcjonowanego Raito, który właśnie kończył sałatkę z marchewki i pora, który niewiadomo skąd znalazł się na desce. Co za menda, hmpf. Jeszcze będzie chciał mojej jajecznicy!\n- Nieważne – westchnęła – nie przyszłam tu do was, aby rozmawiać na temat jedzenia – podparła głowę na łokciu, a Herman poruszył się nieznacznie. Wrrr, nadal nie mogę się do niego przyzwyczaić…\n- Zauważyliśmy – odpowiedział Raito i zostawiwszy przygotowaną surówkę, odwrócił się w naszą stronę. Prychnęłam, a uśmiech na jego ustach jedynie się powiększył. Oj, czekolado. Tylko ty mnie rozumiesz.\n- Sprawa wygląda następująco – przerwała, bębniąc palcami o blat – jak widzicie jestem już prawie w formie i zamierzam domagać się swojej części umowy – uniosłam brew do góry, zaciekawiona – zgodnie z tym, co obiecał mi wasz Hokage mam powrócić do swojego kraju – szukałam w swojej pamięci tego faktu i rzeczywiście, Naruto mówił coś takiego.\n- Ale dlaczego przychodzisz z tym do nas? – spytał Raito, wyjmując talerze – rób tą jajecznicę – rzucił w moją stronę.\n- Ani mi się śni – warknęłam – więc? – zwróciłam się w stronę kobiety.\n- Wiem, że ty i twoje rodzeństwo chcecie dostać się na drugi kontynent – spojrzała na mnie z błyskiem w oku – a do tego potrzebne mi jest coś w rodzaju eskorty, jak już mówiłam.\n- Tobie potrzebna jest eskorta? – popatrzyłam na nią z powątpieniem, starając się na razie nie myśleć o pierwszej części jej wypowiedzi – Mirva, byłaś asem w naszej armii. Gdyby nie ty, ta wojna mogłaby skończyć się zupełnie inaczej. Nie udawaj skromnej, bo świetnie zdajesz sobie z tego sprawę – Herman zdradził jej satysfakcję, a Raito zdążył już postawić patelkę na gazie i nalać na nią trochę oleju. Przeszedł obok mnie, dość niedelikatnie przepychając, aby dostać się do lodówki. Parszywa menda.\n- Eh, to może inaczej – mruknęła, zeskakując z krzesełka, żeby również podejść do lodówki, od której odszedł właśnie Raito z czterema jajkami w ręce. Hmmm. Jajecznica ze szczypiorkiem, albo ze średnio przysmażoną cebulką… Nie, nie zrobię tego. Ma sobie radzić sam – zmierzam do tego, że wcale nie jestem szanowaną obywatelką Koryntu. Nigdy nią w sumie nie byłam – usiadła z powrotem na stołku z jabłkiem w ręku. Moment, to ta lodówka nie miała być pusta? – macie coś takiego jak Księga Bingo, a niej zapisane są nazwiska nukein’ów, mylę się?\n- Nie – mruknęłam, patrząc na Raito, który wbijał właśnie jajka na rozgrzaną patelkę. Hmpf, nie. To moja robota. Bez słowa podeszłam do niego i przechwyciłam stery w wyprawie ku jajecznicy, na co on uśmiechnął się znowu i przepuścił mnie bez żadnego problemu. I tak jest mendą.\n- W Koryncie nazywamy to Spisem Rigier’a, a takich ludzi kaina – ugryzła jabłko, nie odzywając się przez chwilę, więc ciszę przerywało jedynie skwierczenie oleju – przechodząc do sedna, możecie mnie tam odnaleźć – przestałam mieszać jajka drewnianą łyżką, bo moja ręka zatrzymała się i nie miała ochoty dalej ze mną współpracować.\n- Jesteś nukein’em? – spytałam w końcu zdziwiona.\n- Kaina, Dyara. Kaina – poprawiła mnie, usadawiając się wygodniej.\n- O-okej, kontynuuj.\n- Mogę nazwać tę podróż obustronną korzyścią. Wy pójdziecie razem ze mną jako „eskorta spoza kontynentu”, bo według prawa nie można was wtedy dotknąć, a jeśli będę podróżować z wami, to mnie również – wzięłam patelkę w rękę i skierowałam się do talerzy, przyszykowanych przez chłopaka, myśląc o tym, co powiedziała przed chwilą Mirva – za to wasza trójka będzie miała możliwość dowiedzenia się czegoś o klątwie – znów znieruchomiałam. Gdy tylko słyszę to słowo, przechodzi mnie dreszcz, a do głowy wracają wspomnienia. Nie, nie, nie.\n- To tyle? – spytałam chłodno, wkładając patelnię do zlewu.\n- Tyle? – spytała niezadowolona – twój brat już ma problemy ze słuchem. Tobie też pewnie coś dolega, a Itachi również nie jest w pełni sił.\n- Skąd o tym wiesz? – oparłam dłonie o stół, patrząc na nią groźnie.\n- Ha! – prychnęła – proces zdobywania informacji już się rozpoczął, jeśli chodzi o mnie, oczywiście. Aczkolwiek jeśli gardzisz moją pomocą, to wcale nie muszę ci jej udzielać – ugryzła jabłko, wstając, a ja nie mogłam się wysłowić.\n- Poczekaj – powiedział Raito, widząc, że nie mogę się odezwać. Kuso! Znowu? Odetchnęłam głęboko i skupiłam wzrok na Zielonej.\n- Co możesz mi zagwarantować?\n- Informacje, to pewne – Herman znów się poruszył, tylko tym razem nie wiedziałam, jak mam to zinterpretować.\n- Kto dokładnie ma z tobą iść? – spytałam, rozluźniając się.\n- Nie ukrywam, że nie mam kontaktów w tej wiosce, prócz was, twoich braci i Hokage. Mimo spędzenia tu kilku miesięcy nie miałam ochoty z nikim poznawać się bliżej. Do tego wiem, że w walce na pewno nie zawadzacie, wręcz przeciwnie. A tak się składa, że akurat potrzebujecie pomocy w Koryncie – powiedziała na jednym tchu, opierając ciężar ciała na jednej nodze – co za zbieg okoliczności, prawda? – jej niski dotychczas głos podwyższył się o oktawę, a w oczach pojawiła się dziecięca radość. Miranda?\n- Tak, prawda – mruknęłam, wyjmując z szuflady dwa widelce oraz próbując zebrać myśli do kupy.\n- Więc wy, Sasuke i Itachi przydacie mi się najbardziej – jej głos wrócił do normy, a Mirva odzyskała władzę nad ciałem.\n- Zwróć uwagę, że Itachi’ego nie ma w wiosce od dłuższego czasu i z tego co wiem, nie ma zamiaru tu wracać – wsunęłam pierwszą porcję jajecznicy do ust. Mmm, wyszła mi.\n- Zwracam na to uwagę, ponieważ wiem, że możesz się z nim skontaktować – przełknęłam, nakładając sobie na talerz surówki. Cholera, ma rację.\n- Legenda o Trójce Demonicznego Rodzeństwa, dwójka braci i jedna siostra. Mówi ci to coś? – w ustach natychmiast mi zaschło, a czas spowolnił swój bieg. Rodzeństwo, jest. Trójka, jest. Demoniczne? Hmmm…\n- Może – odpowiedziałam po dłuższej chwili, ponownie nie mogąc wymówić wybranych słów.\n- Więcej ci nie powiem, dopóki nie opuścicie terenu Konohy, jako moja eskorta – rzuciła ogryzek jabłka do kosza i oczywiście trafiła.\n- To jest szantaż – uniosłam się, wrogo mrużąc oczy.\n- Może niekoniecznie jawny, ale… - udała zamyślenie – chyba masz rację.\n- A co wy tu wszyscy robicie? – do kuchni wkroczyła Sakura, ubrana w zgniłozielony sweter z podwiniętymi rękawami, nerwowo przeczesując wzrokiem pomieszczenie.\n- Zacieśniamy stosunki... – powiedział ironicznie Raito, zabierając sprzed mojego nosa pusty już talerz, aby włożyć go do zlewu.\n- A i owszem – odpowiedziała Mirva, przeciągając się. Prychnęłam, sięgając po butelkę z wodą. Sakura wyczuła jakiś zapach i bardzo starała się go zidentyfikować niuchając co chwilę.\n- Co jedliście? – niuch, niuch. Nim zdążyłam odpowiedzieć, różowo włosa spostrzegła patelkę – to mówisz Dyara, że dla odmiany zrobiłaś jajecznicę? – widziałam, że starała się nie roześmiać, lecz ona również i tak trafiła na moją czarną listę. Kolejna menda… - moment - zatrzymała się – Raito, czemu nie zrobiliście obiadu?\n- A niby z czego? – fuknął urażony. Ktoś tu podważa jego stanowisko kucharza, ojojoj.\n- Reklamówki stoją w holu, od dwudziestu minut – zmrużyła oczy i myślała chyba, że oświadczyła nam rzecz oczywistą.\n- Dowiaduję się o tym dopiero teraz, gdy wykorzystałam wszystkie swoje siły, na zrobienie jajecznicy? – plasnęłam się otwartą stroną dłoni w czoło.\n- To wszystko twoja wina – powiedział Raito, włączając czajnik.\n- Moja? – zdziwiłam się, a spokojny stan mojego umysłu zaczynał ewoluować nie w te stronę, co potrzeba.\n- Gdybyś nie pobiegła w poszukiwaniach czekolady, to możliwe, że zamiast jajecznicy, jedlibyśmy na przykład naleśniki – podszedł do mnie uśmiechnięty, aby złapać w pasie i przytulić, lecz ja niewzruszona stałam uparcie i nie miałam najmniejszego zamiaru odwzajemnić jego gestu.\n- Tak, czy siak – powiedziała Sakura, chcąc rozładować atmosferę – zrobiłam zakupy i bardzo się z tego cieszę – zaczęła rozpakowywać reklamówki, po które przed chwilą poszła do holu, a ja nie miałam ochoty dłużej tu siedzieć.\n- Idę, a my – wskazałam na Mirvę – jeszcze sobie porozmawiamy – odpowiedziała mi kpiącym uśmiechem.\n- Gdzie idziesz? – spytał Raito, przyciskając mnie mocniej do siebie.\n- Jak najdalej od ciebie – syknęłam, wyrywając się z jego objęć.\n- Hyhyhy, zaczyna się – zaśpiewała melodyjnie Mirva, gdy wyminęłam ją z gracją wariatki\n- Nie śmiej się, Zielona – warknęłam, obracając głowę w jej stronę.\n- Dya… - zawołał Raito, gdy nagle wpadłam na czyjś tors.\n- Sasuke! – odskoczyłam z krzykiem do tyłu, łapiąc się za pierś, aby uspokoić galopujące serce.\n- Nie drzyj się – syknął, łapiąc się za głowę. Podniósł wzrok, a na jego ustach pojawił się grymas – a tu co? Spotkanie integracyjne?\n- Hmpf – sapnęłam, gdyż obecność brata nie podziałała na mnie uspokajająco – dobranoc – wyminęłam go, będąc w centrum uwagi wszystkich, a w pomieszczeniu na chwilę zapanowała cisza. Wchodząc po schodach na górę, słyszałam jedynie kroki Raito podążającego za mną. Burza powoli przechodziła, a dach będzie idealnym miejscem, aby przemyśleć to, co powiedziała mi Mirva. To nie może być takie proste.\n- Deeeejuś! – dziki pisk przeszył powietrze, a herbata w moim kubku aż się zatrzęsła.\n- Hidan, plejasie. Zamknij ryj – odpowiedź na poziomie wyzwiska wydobyła się z ust Doushito, który z całych sił próbował wyciągnąć siekierę z pniaka, gdzie ta ugrzęzła.\n- Sam się zamknij, transie! – westchnąłem i spokojnie, siedząc na tarasie, wygrzewając się w popołudniowym słońcu, upiłem łyk zielonej herbaty. Podobno pomaga się uspokoić, a jak na chwilę obecną jest mi to bardzo potrzebne.\n- Nawet drewna nie potrafisz porąbać, jak należy. Ciota! – miałem powoli dość. Przez cały czas, gdy byłem częścią Akatsuki z łatwością ignorowałem odzywki tych dwojga. Ale dziś coś jest nie tak, czuję to i kompletnie mi się to nie podoba.\n- Ciasta? – głowa Imrin nagle wychyliła się zza drzwi, a ja odetchnąłem. To tylko ona… Skinąłem twierdząco i powróciłem do picia herbaty oraz pilnowania tej dwójki.\n- Deeejuś – zwrócił się do chłopaka Hidan, ponętnie opierający się o drzewo – bo tu chodzi o to, aby pniaki pękały na pół, a nie siekiery – po tych słowach wpadł w nieopanowany śmiech, gdy Deidara niezmiennie trzymał w dłoniach złamane narzędzie. W akcie złości ten nagle metalową częścią wymierzył w Hidana, któremu ostrze po chwili wbiło się w udo.\n- Ooo tak! – ten krzyknął ucieszony taką dawką bólu. Idiota.\n- Widzę, że też masz dość – mruknął Kisame, który właśnie wyszedł z domu. Mężczyzna oparł się o balustradę i zapatrzył na wyzywających się towarzyszy. Ponownie upiłem łyk herbaty, próbując się zrelaksować.\n- Ty popieprzony jashinisto! – już wstawałem, już prawie wstałem, już wstałem! Dobrze, że Kisame mnie trzymał, bo...\n- Jabłecznik podano – na taras weszła Imrin i zatrzymała się w drzwiach, widząc mnie w uścisku Hoshigaki’ego. Kulturalnie strzepnąłem jego dłonie i wróciłem na swoje krzesełko, gdzie miałem doskonały widok na zatokę.\n- Dziękuję – mruknąłem, biorąc kawałek ciasta.\n- Ja również – odpowiedział niskim głosem Kisame, a Imrin uśmiechnęła się do nas miło i ponownie zniknęła w domku. Mój partner rozejrzał się prowizorycznie dookoła i zapytał – jak oczy? – nie przerywałem jedzenia. Dopiero, gdy skończyłem swoją porcję i odstawiłem swój talerzyk na stolik, zdecydowałem się mu odpowiedzieć.\n- Bywało lepiej – splotłem ręce, kręcąc palcami młynek. O. Siekiera wylądowała w wodzie.\n- Goń się, pedale!\n- Ale pogorszyło ci się nagle, czy stopniowo, tak jak nadal? – również złapał kawałek ciasta, a ja z całych sił próbowałem ignorować odgłosy dochodzące z podwórka.\n- Sam już nie wiem – mruknąłem, zamykając oczy i odchylając głowę do tyłu, gdzie czekała na nią miękka poduszka.\n- Wszystko się pieprzy – rzucił i tak jak ja, oddawał się chwili spokoju, która o dziwo zaistniała. Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. Otworzyłem oczy. Przez dziesięć sekund wokół nas panowała cisza. Aha, już wszystko jasne. Deidara gdzieś zniknął, a Hidan na piasku stworzył jakiś krąg i odprawiał te swoje modły. Jak dobrze…\n- Eee! Itachi! – jak zawsze beznamiętnie spojrzałem na Hidana, który darł się niemiłosiernie, próbując zwrócić moją uwagę – masz zapałki? – Kisame roześmiał się cicho, a ja już miałem ochotę zrobić to samo. Niczym dziwnym było jednak to, że tego nie zrobiłem.\n- A co chcesz podpalić? – odkrzyknął Hoshigaki, najwyraźniej zainteresowany pomysłem Siwego.\n- Siebie! – pierdolę, wychodzę. Szybko wstałem z bujanego fotela, mało co nie potrącając stolika, na którym stały kubki i dzbanek. Gdyby to spadło, Imrin by mnie zabiła…\n- Zbierasz się? – spytał rozbawiony. Nie odpowiedziałem mu, lecz wiedział, że to znaczyło „tak”.\nPchnąłem lekko uchylone drewniane drzwi, a przede mną pojawił się mały i dość przytulny hol domku letniskowego Imrin. Zdjąłem buty, układając je pod ścianą i po wypolerowanym parkiecie przeszedłem do salonu. Wszedłem do dobrze urządzonego pomieszczenia, idealnego do poczytania książki w wolnym czasie. Jasne ściany i dwa duże okna, dzięki którym światło wpadało do środka. Ciemna kanapa, dwa fotele stojące po lewej i ogromna, czarna szafa po prawej.\nImrin nawet nie zauważyła, jak wszedłem. Cicho podszedłem bliżej, a gdy złapałem ją w pasie, to prawie natychmiast jej łokieć powędrował w stronę mojego splotu, a kolano już szykowało się do spotkanie z moim kroczem. Zblokowałem jej uderzenia, po czym obróciłem w swoją stronę.\n- Ach, to tylko ty – westchnęła, opierając czoło o moją klatkę piersiową. Skonsternowany uniosłem brew do góry, a przez koszulkę czułem, jak Imrin się uśmiecha – wiem, co teraz robisz i co myślisz i wiedz, że to nie tak jak myślisz – zaśmiała się cicho, wtulając bardziej. To zdanie chyba niekoniecznie było logiczne… - spodziewałam się Hidana – odsunąłem ją od siebie i popatrzyłem karcąco.\n- Spodziewałaś się napalonego, bezmózgiego faceta zamiast swojego narzeczonego? Chcesz mi coś powiedzieć?\n- Nie – potrząsnęła głową – tylko to już mój instynkt. Nic na to nie poradzę – wbiła wzrok w ziemię, a wyraz jej twarzy zmienił się na posępny.\n- Kobieta brutal – ogniki w jej oczach ponownie się zapaliły, a ona sama uśmiechnęła się lekko. Hidan, ty zidiociały zboczeńcu. Z tobą rozprawię się później.\n- Długo tu jeszcze będziemy? – spytała biorąc do ręki konewkę, którą jeszcze chwilę temu podlewała kwiatki.\n- Nie mam pojęcia – usiadłem na wygodnej narożnej kanapie, obserwując Imrin. Nawet w dresach wyglądała świetnie. Przywilej kobiety Uchiha.\n- Zaczyna mi się tu nudzić – westchnęła, odstawiając konewkę na parapet.\n- Nudzę cię? Nie jestem wystarczająco zabawny?\n- Ty nigdy nie byłeś zabawny – odparła, podpierając ręce na biodrach.\n- To wcale nie jest komplement.\n- Nie miał być – burknęła, siadając obok.\n- Gorszy dzień? – odburknąłem w końcu się odprężając.\n- Nie denerwuj mnie, Uchiha – warknęła, splatając ręce na piersi.\n- Gadasz identycznie, jak Dyara.\n- Raczej ona, jak ja – powiedziała dumnie, na co ja uśmiechnąłem się w duchu – co się stało? – milczałem przez pewien czas. Nie bardzo wiedziałem od czego zacząć. Nigdy nie potrafiłem się nikomu zwierzać i nigdy nie miałem takiej potrzeby. Tak naprawdę to nadal jej nie mam, ale Imrin już tak, a to zmieniało postać rzeczy.\n- Nie powiedziałem ci wszystkiego – mruknąłem, patrząc na morze za oknem.\n- Co masz na myśli? – oho, zaczęło się. Przesłuchanie Imrin Urinai. Raczej Uchiha, tak.\n- Jak mnie spotkałaś to posługiwałem się już czarną chakrą, prawda? – ta potwierdziła, lecz nie odezwała się – problem polega na tym, że Dyara posiada czerwoną, a Sasuke niebieską. Gdy kiedyś się mnie spytałaś: dlaczego? - odpowiedziałem ci, że to dziedziczne. Tak naprawdę nie miałem pojęcia, czemu akurat moja jest czarna – usiadła wygodniej, opierając się o mój bark, a ja kontynuowałem – dostałem dziś wiadomość od Dyary.\n- Co w niej było? – zapytała spokojnie, lecz ja wiedziałem, że w środku aż nie może doczekać się odpowiedzi.\n- Pewne – przerwałem – informacje.\n- Itachi! – uniosła się.\n- No już ci mówię – mruknąłem zafrasowany – jestem pod działaniem jakiejś klątwy – spodziewałem się wszystkiego, tylko nie wybuchu śmiechu mojej narzeczonej. Popatrzyłem na nią dziwnie, a ta powoli uspokajała się.\n- Wierzysz w te bajki? – zwróciła się w moją stronę, autentycznie rozbawiona.\n- Mam podstawy.\n- No niby jakie?\n- Mirva powiedziała o tym Dyarze, a dokładniej o klątwie Trójki Demonicznego Rodzeństwa, czy jakoś tak i niestety znalazłem już potwierdzenie jej słów – przez chwilę panowała między nami cisza, lecz na ustach Imrin błąkał się uśmiech. Hmpf.\n- Kim jest Mirva, że wyjawiła wam takie ciekawe informacje? – podniosła się z kanapy i tanecznym krokiem podeszła do szafy, otwierając ją.\n- To ta roślinna kobieta, która pomogła w bitwie z Madarą. Kuzynka Zetsu – blondynka znieruchomiała na chwilę, mając na sobie wpół włożoną bluzę. Stała tak przez kilkanaście sekund, a ja w milczeniu doszukiwałem się powodu jej zachowania. Zdziwienie? To, że wspomniałem o Zetsu? Nie, to nie to.\n- A-aha – zapięła bluzę, zamykając szafę.\n- Tak – uśmiechnęła się troszeczkę zbyt wymuszenie, jak dla mnie. Nie dałem po sobie nic poznać, jak zwykle z resztą i przez chwilę patrzyliśmy się na siebie w ciszy.\n- Chodź do reszty – powiedziała, idąc w stronę drzwi.\n- Nie chce mi się – mruknąłem.\n- Deeeejuś! – doleciało zza okna. Serio? Akurat teraz? – Deeejuś, ty transie mój! – Imrin popatrzyła na mnie zwycięsko i wyszła z pokoju.\nJeszcze kiedyś zatłukę tych debili. Za ujemny poziom iq powinno się karać.\nDum dum dum duuuum.\nSeria II, czy jakoś tak xd\nKomentarz Kyoki i rozmowa z Wiśnią spowodowały przyspieszenie tego rozdziału.\nGdy czyta się czyjąś pozytywną opinię, na sercu od razu robi się lepiej, a i wena nie odmawia już posłuszeństwa ;)\nTutaj powinno być ciekawie. Mirva i Imrin będą postaciami dość ważnymi. Postaciami, które zaważą na losach Uchihów. Kontynent Zielonej kryje w sobie wiele tajemnic ;>\nMam nadzieję, że was w tej notce nie zawiodłam. Naprawdę się staram...\nNadal zapraszam wszystkich na bloga tworzonego z Akemii.\nJest zdecydowanie lepsiejszy niż Kyodai ^^\nChyba się przeziębiłam ._.\nNie mogę chorować! Jutro trening T_T\n(Jeszcze tylko cztery notki... ^^)\nAutor: Sheeiren Imai o 13:16\nAnayanna 17 września 2013 03:42\nMatko Deiuś i Hidanuś mistrzowie tej notki <3 umarłam normalnie\nDużo fajnych przemyśleń Sasuke, jak ja lubię siedzieć w jego głowie. Zastanawiam się o tym co mówił o pamięci.. No bo to w sumie trochę nienaturalne, rozumiem starać się zapomnieć i wgl ale czy to się może udać w takim stopniu w jakim udało Dyari? No bo przecież morderstwo całej rodziny, a ona ma problemy żeby przypomnieć sobie o co chodziło? Kołysanka którą zawsze śpiewała im ukochana mama, a ona nie pamięta, że coś takiego miało miejsce? Zastanawiam się, czy to taki zabieg celowy i czy jeszcze pociągniesz ten wątek.\nPodróż do Koryntu może być bardzo ciekawa, czekam na nią niecierpliwie. Tak samo jak ta cała historia z Trójką Demonicznego Rodzeństwa.. intrygujące. No i jeszcze dziwne powiązania między Imrin i Mirvą.. zapowiada się fajnie :D\nCzekam na kolejny rozdział, pozdrawiam ;3\nAnonimowy 17 września 2013 07:40\nRozdział, jak każdy zresztą z poprzedniej serii wymiata :D\nNo i notka, nie sądziłem, że jakoś pomagam ; )\nAnonimowy 21 września 2013 09:05\nRozpisał bym się co do paru fragmentów, ale muszę się zarejestrować no i pozostawię coś większego na zakończenie drugiej serii ;) /Wisnia\nAkari Urokiri 18 września 2013 01:03\nTak więc z normalnym komentarzem przyjdę, jak nadrobię kilka rozdziałów, lecz teraz ze SPAMEM\nSerdecznie zapraszam. Blog opowiada o chłopakach z Akatsuki i obecnie czterech dziewczynach. Jeśli byś chciała to zapraszam :)\nAmane 19 września 2013 12:21\nOh jej, co za miła niespodzianka *-* Nie myślałam, że drugą serię zaczniesz tak szybko, nawet nie wiesz jak się cieszę :3 Widzę też, że rozdział dosyć długi, co strasznie mnie cieszy xD No, nie przedłużając już xD\nTak, rzeczywiście pisanie z perspektywy Sasuke idzie ci naprawdę świetnie, poza tym pamiętam, że kiedyś pisałaś, że w ten sposób fajnie się pisze i łatwo… świetnie cię rozumiem, bo ja też lubię pisać z jego punktu widzenia xD\nHmm, czyli jeśli dobrze zrozumiałam, to te wszystkie duchy jego rodziców to tylko jego mózg i wyobraźnia? Z początku myślałam, że on naprawdę widzi duchy, głupia ja :D Ohohoh, biedny Sas, trochę przerąbane widzieć martwych ludzi :< No ale dobrze, że Sakura go wspiera i jest cały czas przy nim ^^ To było takie urocze, kiedy Sakura stwierdziła, że to jest nie jego problem, a ICH… <3 W ogóle jara mnie ich związek, strasznie, pasują u ciebie do siebie xD\nNo i moi kochania Dyara z Raito <3 Też są cudowni, tak słodko sobie dokuczają i się przekomarzają, uwielbiam te ich potyczki słowne xD „-zostawiłaś coś dla mnie? –zgłupiałeś?” haha, jakbym widziała siebie :D Ooo, czekolada z musem borówkowym? Ej, chcę taką! xD Heh, świetnie rozumiem Dyarę, też nie umiem prawie nic upichcić :<\nNo i chyba lubię Mirvę, za to, że jest taka konkretna i dosyć sprytna. Zapowiada się całkiem ciekawa podróż do Koryntu xD Jak tylko to przeczytałam, to od razu przyszedł mi na myśl list do Koryntian, Lol xd\nHahaha, Hidan i Dei rządzą :D Normalnie kocham ich <3 myślałam, że padnę jak Itaś ledwo co się powstrzymywał, aby im nie przypierdolić xD A ten dialog to w ogóle rozłożył mnie na łopatki: „-eee, Itachi, masz zapałki? –a kogo chcesz podpalić? –siebie!” I komentarz Itachiego: pierdolę, wychodzę, hahahahaha :D A tak swoją drogą to strasznie mnie jara ten fragment z perspektywy Itachiego, naprawdę nieźle ci wyszedł :3 Ja się raczej nie odważę pisać z jego perspektywy, zazdroszczę ci *-*\nSoł, ogólnie rozdział zajebisty, cholernie wciąga i zajebiście szybko się go czytało <3 Kurczę no, aż się nie mogę doczekać kolejnych rozdziałów, poza tym w cholerę mnie ciekawi, jak się dalej rozwinie sprawa z tym widzeniem duchów przez Sasuke etc…\nCo do mojego bloga… no cóż, ciężko z tym rozdziałem, ciężko :D podczas gdy do ciebie wena wróciła, mnie trochę opuściła, poza tym w ogóle nie mogę znaleźć na niego czasu :< Ale spokojnie, będziesz miała wkrótce swój występ^^\nNo nic, życzę ci mnóstwa weny i czekam z niecierpliwością na next’a <3 Za twojego nowego bloga współtworzonego razem z Akemii zamierzam zabrać się jak najszybciej, aczkolwiek muszę jeszcze trochę uregulować prywatne sprawy^^\nPozdrawiam serdecznie i całuję ;*\nKyoko Kodoku 21 września 2013 03:45\nDeidara <3 Nareszcie pierwszy rozdział drugiej serii, codziennie sprawdzałam czy dodałaś, ale dopiero teraz zebrałam się na komentarz. ;-;\nZnalazłam Twojego bloga na jakimś fanpejdżu i nie żałuję, od razu przeczytałam od początku do końca. XDDD\nCzekam na kolejny rozdział, który (mam nadzieję) pojawi się dość szybko. Weny! ;w;\nAnae Mitsuki 2 listopada 2013 11:36\nhahah hidan i deidara <3! oni są świetni, jak coś gadali nie mogłam się powstrzymać i od razu wybuchałam śmiechem XD teraz zaczynam czytać reszte ^^\nYuki83046 3 listopada 2013 11:10\nmam tak samo jak Sasuke. Otaczają mnie ludzie, którzy ciągle zapominają wiele rzeczy z ich własnego życia, podczas gdy ja je zwyczajnie pamiętam. To jest wtedy takie irytujące. Ale ja się pytam, jak możesz być taką okrutną sadystką i zrobić z mojego Sasia kalekę? No ja się pytam JAK???!!! Za to bardzo się cieszę, że wtrąciłaś wątek z Deiem, bo stęskniłam się za nim ostatnio. (Nie chce mi się szukać odpowiednich blogów, jestem leniwa). Za to masz u mnie duży plus. Życzę weny i pozdrawiam jak zawsze.\nUnnoticed - chan 3 grudnia 2013 16:36\nZapowiada się ciekawie ;>. Sasuke ma zwidy, Dyara... zachowuje się dziecinnie, a Itachiemu dzieje się coś ze wzrokiem? Interesujące :D. Mirva jest pokręcona, a Imrin z kolei jest dojerzana... O tak. Sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć! Jutro znowu poczytam, a teraz spadam już spać, bo padam na nos ;___; praca mnie wykańcza.


Tydzień Beach Soccera\nPALP: w piątek zakończyliśmy sezon\nW związku z przedłużeniem obowiązujących obostrzeń, możliwość korzystania z obiektów Powiatowego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Pszczynie pozostaje ograniczona. Wszystkie spotkania Pszczyńskiej Amatorskiej Ligi Piłkarskiej zaplanowanie do 18 kwietnia 2021 zostały odwołane.\nPALP: start rozgrywek zawieszony do 9 kwietnia\nW związku z wprowadzonymi obostrzeniami, wszystkie spotkania Pszczyńskiej Amatorskiej Ligi Piłkarskiej oraz Pucharu Ligi PALP zaplanowane w okresie od 20 marca do 9 kwietnia, zostają odwołane.\nPALP: osiemnaście drużyn powalczy o puchar\nPierwsza runda zmagań o Puchar Ligi Pszczyńskiej Amatorskiej Ligi Piłkarskiej już za tydzień. Podobnie jak w roku ubiegłym, o puchar powalczy 18 drużyn.\nPALP: pucharowe zgłoszenia\nWracamy do gry - orlik otwarty\nOd najbliższej niedzieli (6 grudnia) znów będzie można korzystać z kompleksu sportowego "Orlik 2012" przy Powiatowym Ośrodku Sportu i Rekreacji w Pszczynie.\nPALP: pierwsze granie\nPALP-owicze! Już czas...\nBeach Soccerowa niedziela